Tytuł oryginału: Almost Midnight

Przekład: Joanna Lipińska
Redakcja: Elżbieta Meissner, Agencja Wydawnicza Synergy
Opieka redakcyjna: Katarzyna Nawrocka
Korekta: Karolina Pawlik
Adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Norbert Młyńczak

Projekt okładki: Elsie Lyons
Zdjęcie na okładce: Shutterstock

Text Copyright © 2016 by Christie Craig
Published by arrangement with St. Martin’s Press, LLC. All rights reserved.
Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-602-3
Łódź 2016

Wydawnictwo JK
ul. Krokusowa 3
92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Przemieniona w ciemnościach

Szesnastoletnia Della Tsang nigdy nie widziała ducha, dopóki nie zobaczyła, jak jej zmarły brat cioteczny przebiega przez ulicę i znika w zaułku. Gdyby nie latarnia, która świeciła tuż nad jej głową, mogłaby go nie zauważyć.

A gdyby nie blizna, którą miał na podbródku, Della pomyślałaby, że to tylko ktoś podobny do Chana. Z drugiej strony było ciemno, już po północy. Ale ona i tak zauważyła tę bliznę. Bliznę, której była niejako sprawczynią. Gdy mieli po sześć lat, skakali na trampolinie i Chan zderzył się z nią głową.

Od tej pory w rodzinie wszyscy przezywali ją Twardogłową Dellą. Czasami zastanawiała się, czy rzeczywiście była wtedy taka uparta, czy też to przezwisko było tylko kolejnym określeniem, któremu starała się sprostać. Azjatyckie pochodzenie Delli wiązało się z wysokimi oczekiwaniami wobec niej, czasem zbyt wysokimi. A że wraz z siostrą były w połowie białe, ich ojciec nalegał, by pracowały dwa razy pilniej, aby dowieść, że miłość ich rodziców nie skalała drzewa genealogicznego jego rodziny.

Zbliżające się światła samochodu sprawiły, że Della odwróciła się od alejki, w której zniknął Chan. Poza tym nie do końca wierzyła, że to on. Chyba.

Samochód podjechał bliżej. Della myślała, że to Lee przyjechał ją zabrać, zeszła więc z ganku swojej przyjaciółki Lisy, pozostawiając za sobą gwar imprezy.

Przynajmniej dwa razy w miesiącu Della i Lee starali się wymykać z domu, by spędzić ze sobą całą noc. Wiedziała, że jej rodzice dostaliby szału, gdyby się dowiedzieli, że sypia z Lee. Nie miało znaczenia, że byli prawie zaręczeni. Ale przynajmniej ojciec zaakceptował Lee. Dobre i to. W tej kwestii się z nim zgadzała, chociaż nie zawsze tak było. Lee uosabiał wszystko, o czym tylko Della mogła zamarzyć – był przystojny, popularny, mądry i na szczęście – ze względu na jej ojca – miał azjatyckie pochodzenie. Nie przeszkadzało jej nawet, że nie przepadał za imprezami.

Spojrzała jeszcze raz w zaułek. To nie mógł być Chan. Niecały rok temu była na jego pogrzebie. Widziała, jak opuszczają do grobu jego trumnę. Pamiętała, że nie płakała. Ojciec nalegał, by tego nie robiła. Zastanawiała się, czy jej ojciec byłby zawiedziony, gdyby wiedział, że każdej nocy, kiedy już leżała w łóżku, wypłakiwała sobie oczy.

Kiedy samochód podjechał bliżej, zrozumiała swoją pomyłkę. To nie był Lee. Patrzyła, jak auto znika za zakrętem. Stała tak w ciemnościach, uświadamiając sobie nagle, jak bardzo jest samotna, i w tym momencie przyszedł do niej esemes.

Wyciągnęła telefon i przeczytała wiadomość.

Rodzice wciąż na nogach. Spóźnię się.

Skrzywiła się, schowała komórkę i spojrzała znów w stronę zaułka. Chyba nie zaszkodzi… sprawdzić. Żeby potwierdzić, że duchy nie istnieją.

Powoli ruszyła w stronę alejki. Styczniowy chłód sączył się przez jej skórzaną kurtkę. Jej kroki zdawały się głośne, może zbyt głośne. Ledwie minęła róg, usłyszała krzyki. Zamarła. Zaparło jej dech na widok bijatyki, a może raczej bitwy, która rozgrywała się dosłownie na jej oczach. Odgłos uderzającej kogoś pięści poniósł się echem w ciemnościach, a Della ujrzała ludzkie ciała, podrzucane w powietrze niczym szmaciane lalki.

Della może i nie znała ciemnej strony życia, ale od razu zrozumiała, czego właśnie jest świadkiem. Walka gangów. Serce podskoczyło jej do gardła. Musiała się stąd wynosić, i to szybko.

Cofnęła się o krok, ale podwinął jej się obcas i straciła równowagę. Jedna noga poleciała do góry, a ona upadła ciężko na pupę, wyciągając do tyłu ręce, by złagodzić uderzenie. Poczuła ostry ból w dłoni – najprawdopodobniej od kawałka szkła ze stłuczonej butelki po piwie, która leżała obok.

Skrzywiła się i zaklęła pod nosem.

– Kur… – Nie zdążyła dokończyć, gdy uświadomiła sobie, że wokół niej zapadła kompletna cisza. Bijatyka ustała, a w jej stronę ruszyło co najmniej sześciu chłopaków, mniej więcej w jej wieku. Szli dziwnie, zupełnie jakby… Ich postawa przypominała jej stado drapieżców, które podchodzi do ofiary.

Della przestała zwracać uwagę na dziwne ruchy chłopaków i skupiła się na ich oczach. Serce jej zamarło, gdy ujrzała, że lśnią pomarańczowo. W ciemnościach rozległ się cichy warkot.

– Co do… – Dopadli ją, nim dokończyła zdanie.

– Człowiek, mniam – odezwał się jeden.

Cała się spięła.

– Znikam. – Poderwała się na równe nogi.

Nagle usłyszała za sobą kroki i zrozumiała, że jest otoczona. Warkot stał się głośniejszy i przez moment mogłaby przysiąc, że te odgłosy nie mogły być ludzkiego pochodzenia. Odwróciła się z nadzieją, że jakoś uda jej się uciec, ale coś złapało ją wpół, a jej twarz owiał zimny wiatr. Zakręciło jej się w głowie. Była kompletnie zdezorientowana, zupełnie jakby nagle zaczęła pędzić z olbrzymią prędkością, jak na kolejce górskiej. Próbowała krzyczeć, ale nie mogła wydobyć głosu. Otaczała ją ciemność i dopiero po chwili zrozumiała, że ma zamknięte oczy. Próbowała je otworzyć, ale pęd powietrza był tak silny, że nie dała rady. Co się działo? Teraz miała wrażenie, że… że leci.

Albo spada. Nie, nie spadała, ktoś lub coś ją trzymało. Brakowało jej powietrza, ale coś – jak sądziła – ramię, zaciskało się na jej brzuchu i uniemożliwiało wzięcie tchu. Próbowała się wyrwać, ale bezskutecznie. Ten, który ją trzymał, był jak ze stali, a jego ciało było zimne i twarde. Coś mokrego spływało jej po ręku i uświadomiła sobie, że to krew z rozciętej dłoni.

W tym momencie rana zaczęła ją piec. I to mocno, jakby ktoś polał rozcięcie spirytusem salicylowym. Przeszywający ból wędrował wzdłuż ręki, do klatki piersiowej, i na chwilę jej serce przestało bić. Jęknęła, próbując złapać powietrze, ale do jej płuc nic nie mogło się dostać. Nie dając się pokonać lękowi, wydusiła z siebie:

– Puszczaj mnie, dupku!

Przeszył ją dreszcz, gdy jej stopy dotknęły ziemi. Porywacz wypuścił ją. Pod Dellą ugięły się kolana, ale w ostatniej chwili złapała równowagę i otworzyła oczy. Wszystko wydawało się zamazane, więc zamrugała, ale to niewiele pomogło.

– Oddychaj – usłyszała znajomy, niski, męski głos. Głos Chana.

Czyżby duchy istniały?

Nie, to niemożliwe.

Kilka sekund później jej wzrok wreszcie powrócił do normy i, na Boga, miała rację. Przed nią stał Chan. Zrobiło jej się niedobrze. Ręka wciąż ją piekła. Złapała się za brzuch, zgięła wpół i zwymiotowała na swojego zmarłego kuzyna.

– O kurde! – Odskoczył do tyłu.

Della wyprostowała się i spojrzała na kuzyna, myśląc, że za moment się obudzi. A może to nie był sen? Może ktoś na imprezie wrzucił jej coś do napoju? Przycisnęła dłonie do oczu, nie przejmując się tym, że pewnie rozsmarowuje sobie krew z rany po całej twarzy.

Kiedy opuściła ręce, Chan wpatrywał się w nią, a jego czarne oczy lśniły zielono.

Odskoczył od niej.

– Krwawisz!

– A ty umarłeś! – Przycisnęła zakrwawioną dłoń do brzucha z nadzieją, że zdusi mdłości i pieczenie ręki.

Zmarszczył brwi i przyjrzał jej się uważniej.

– Cholera! To przemiana!

– Nieprawda! Wyglądam tak jak wcześniej – warknęła. – Z drugiej strony, kręci mi się w głowie.

Zamknęła oczy, a po chwili znów je otworzyła.

– Potrzebowałaś pomocy, więc… Nie wiedziałem, że się skaleczyłaś, bo…

– Nie potrzebowałam twojej pomocy, dałabym… dałabym sobie jakoś radę.

Potrząsnął głową.

– Nadal twardogłowa, co?

Oplotła się ramionami.

– Co się przed chwilą stało? Nie: co się dzieje?

Rozejrzała się wokół i stwierdziła, że nie są już w pobliżu domu Lisy ani ciemnej alejki, w którą weszła, szukając…

– Ty nie żyjesz, Chan. Jak to możliwe, że tu jesteś?

Potrząsnął głową i popatrzył na jej czoło.

– Gdybym wiedział, że krwawisz, to… Powinienem był się domyślić, że jesteś nosicielem. Ale gdybym cię stamtąd nie zabrał, te psy zeżarłyby cię żywcem.

Przestała słuchać, próbując zrozumieć, co się przed chwilą wydarzyło. Pamiętała walkę gangów, a potem upadła, była otoczona i…

– O kurde, czy ja nie żyję?

– Nie, ale niedługo poczujesz się tak, jakbyś umierała. Dotknęłaś mnie otwartą raną. Twój wirus się uaktywnił. Dlatego tak się teraz czujesz. – Zamilkł i pociągnął nosem. – Cholera, wilki dalej nas szukają. Muszę cię stąd zabrać.

Wyciągnął do niej rękę, a ona odskoczyła.

– Nie dotykaj mnie. Jesteś cały w wymiocinach.

– To ty mnie obrzygałaś!

– I co z tego. Nie chcę tego na sobie. Myślę… – Cokolwiek myślała, nie miało to już znaczenia. Wiatr znów rozwiał jej włosy, ich długie pasma łopotały tak silnie, że aż bolało, gdy uderzały ją w twarz.

***

Delli pękała głowa. Czyżby to był pierwszy w jej życiu kac? Ile wypiła piw? Tylko jedno, prawda? Nigdy nie piła więcej niż… Otworzyła oczy i stwierdziła, że patrzy w sufit swojej sypialni. Wiedziała, że to jej pokój, bo czuła waniliowe świece i cytrynowy środek do konserwacji, którym co piątek czyściła meble. A jej poduszka wciąż pachniała jak Lee, od kiedy w poniedziałek odwiózł ją po szkole i okazało się, że nikogo nie ma w domu. Uwielbiała jego zapach.

Ale jak się dostała do domu z…

Zaczęła sobie przypominać urywki wieczoru: Chan, walka gangu, lot.

„Lot?” – przemknęło jej przez myśl.

Usiadła gwałtownie na łóżku. Głowa jej dosłownie pękała.

– Cholera – jęknęła, myśląc, że to wszystko było snem.

– Cześć, siostrzyczko.

Jego głos usłyszała w chwili, gdy znów zaatakowały ją mdłości. Odwróciła się i po raz drugi zwymiotowała na swojego zmarłego ciotecznego brata.

– O fu! – zawołał Chan, ale po chwili się roześmiał. – Pewnie na to zasłużyłem. Co prawda nie chciałem tego spowodować. Naprawdę. – A potem znów się roześmiał.

Delli nie było do śmiechu.

– Co się dzieje? – Poczuła, jak napływają jej do oczu łzy frustracji i bólu. Pohamowała je. Otarła usta rękawem bluzki i zauważyła, że jej skórzana kurtka leży w nogach łóżka.

Chan położył jej dłoń na ramieniu i pchnął ją lekko.

– Połóż się z powrotem, a wszystko ci wytłumaczę.

– To była wojna gangów – jęknęła, próbując sobie przypomnieć.

– Tak. Wampirów i wilkołaków. Poszedłem popatrzeć. Fajnie jest obserwować, jak nasi skopują tyłki kundlom.

Leżąca na stoliku komórka Delli zapiszczała, informując o esemesie. Dziewczyna próbowała po nią sięgnąć, ale poruszanie się bolało. Znów poczuła, jak napływają jej do oczu łzy.

– To twój kochaś – powiedział Chan. – To chyba już dziesiąta wiadomość. Zdaje się, że przegapiłaś randkę.

Chan potrząsnął głową.

– A więc moja kuzyneczka bzyka się z jakimś facetem, tak? Mam wrażenie, że powinienem go stłuc albo coś.

Usiadł na łóżku.

– Chcesz, żebym do niego napisał, że nic ci nie jest?

– Właśnie że jest! – Mówienie tylko potęgowało ból głowy. Świadomość, że rozmawia z duchem, jedynie pogarszała sprawę. Ból wybuchł jej za oczami. Zamknęła je, pragnąc ulgi.

– Co się ze mną dzieje? – jęknęła do siebie, a nie do Chana, bo logika podpowiadała jej, że Chana wcale tam nie było.

Ktoś musiał jej na imprezie dosypać czegoś do picia. Tak, to musiało być to. Usłyszała, jak ktoś podsuwa krzesło do jej łóżka.

– Nie uwierzysz, ale trudno się temu dziwić. Trochę potrwa, zanim to do ciebie dotrze. Widzisz… Ja nie umarłem. Ja… no cóż, nasza rodzina jest nosicielem wirusa. Jest uśpiony i możemy przeżyć całe życie, nie wiedząc o nim, ale jeśli zetkniemy się z nosicielem aktywnego wirusa, a już zwłaszcza jeśli to zetknięcie będzie przez krew, to wirus może się uaktywnić.

– Mam wirusa? – Przełknęła kolejną falę mdłości.

– Tak.

– Ptasią grypę? – zapytała.

– Niezupełnie.

– Wirusa Zachodniego Nilu?

– Nie. Wampiryzmu.

Otworzyła jedno oko – tylko tyle była w stanie – i łypnęła na niego. Roześmiałaby się, gdyby nie czuła się tak, jakby umierała.

– Jestem wampirem?

– Jeszcze nie. Potrzeba czterech dni. I nie będzie łatwo. Ale pomogę ci przez to przejść.

– Nie potrzebuję twojej pomocy. – Była nieodrodną córką swojego ojca. Zawsze sama znajdowała sposób na to, jak sobie poradzić w każdej sytuacji. Zamknęła oko. Z tyłu głowy poczuła znów przeszywający ból i jednocześnie stało się dla niej jasne, że aby sobie pomóc, potrzebuje pomocy. Ale nie od ducha. Korzystając z całej swojej energii, zdołała stanąć na nogi. Świat zaczął jej wirować przed oczami.

– Gdzie się wybierasz? – Chan złapał ją na moment przed tym, jak upadła na twarz.

Chciała go zignorować, bo przecież nie był prawdziwy, ale co tam.

– Muszę zawołać mamę. – To, co wrzucili jej do picia, musiało być naprawdę mocne, bo siedziała na podłodze i gadała z duchem o wampirach.

– Na to ci nie pozwolę. – Chan pchnął ją z powrotem na łóżko. Zresztą nie wymagało to wiele trudu. Była jak ślimak na środkach uspokajających unoszący się w herbatce rumiankowej.

– Mamo! – krzyknęła.

***

Della nie była pewna, czy spędziła w szpitalu trzy godziny, czy dziesięć. Nie czuła się lepiej, ale przynajmniej przestała mieć halucynacje. Chan zniknął. Nie pojawił się, od kiedy mama znalazła ją skurczoną na podłodze i wymiotującą.

Pielęgniarki ciągle wpadały do jej pokoju, próbując zmusić ją do wypicia czegoś. Nie chciała nic pić.

– Do cholery, co ona takiego wzięła? – usłyszała głos swojego ojca.

– Nie wiemy, czy wzięła cokolwiek – odpowiedziała mama.

– Czemu nam to robi? Nie wie, jak to będzie wyglądało? – zapytał ojciec.

Della zaczęła się zastanawiać, czy powiedzieć im znowu, że wypiła tylko jedno piwo. Wcześniej mało brakowało, a podzieliłaby się z nimi swoją teorią na temat tego, że ktoś dorzucił jej coś do napoju, ale pohamowała się z obawy, że wpakuje Lisę w kłopoty. Lepiej trzymać gębę na kłódkę i pogodzić się z karą, która ją czekała.

– Nie obchodzi mnie, jak to wygląda! Chcę tylko, żeby wyzdrowiała – odparła matka.

To była ta sama kłótnia, co zawsze, tylko w innej wersji. Jej mama nienawidziła dumy ojca. Delli też się ona nie podobała, ale ją rozumiała. Też nie znosiła robić błędów. A do tego widziała jednopokojowe mieszkanko nad chińską restauracją, w którym wychowywali się ojciec i jego siostra. Ojciec i jego rodzina mieli prawo być dumni z tego, co osiągnęli. A to nie przyszło dzięki popełnianiu błędów.

Della znów usłyszała otwierające się drzwi.

– Proszę iść się czegoś napić, to chwilę potrwa – rozległ się damski głos.

Delli wydawało się, że już wcześniej go słyszała. Należał chyba do pielęgniarki. Usłyszała, jak rodzice wychodzą z pokoju. Ogarnęła ją przemożna wdzięczność wobec pielęgniarki, która wybawiła ją od słuchania kolejnej kłótni, ale nie mogła zebrać się w sobie, by jej podziękować.

– Nie ma za co – odezwała się pielęgniarka, zupełnie jakby czytała Delli w myślach.

Della otworzyła oczy. Rzeczywiście, stała nad nią pielęgniarka.

Dziewczyna zamrugała, próbując skupić wzrok, i wtedy stało się coś nieoczekiwanego. Dostrzegła… coś na czole kobiety. Coś dziwnego. Jakby jakieś linie i coś, co przypominało wymieszany komputerowo wzór. Zamrugała i znów powoli otworzyła oczy. Pomogło. Dziwny wzór zniknął.

Della spróbowała się podnieść i uświadomiła sobie, że zniknęło coś jeszcze.

Rozcięcie na jej dłoni. Jak mogło się tak szybko zagoić?

Pielęgniarka się uśmiechnęła.

– Czy ktoś już z tobą rozmawiał?

Della zmusiła się, by sięgnąć po dużą szklankę ze stolika przy łóżku.

– O piciu wody. Tak.

– Nie. O tym, co się z tobą dzieje. – Pielęgniarka wzięła od Delli szklankę. – Nic nie pij. Poczujesz się tylko gorzej.

– Gorzej? Czy ustalili już, co się dzieje?

Otworzyły się drzwi i do pokoju wszedł lekarz. Stanął obok łóżka i spojrzał na Dellę.

– Czy ona już wie? – zapytał pielęgniarkę.

– Co takiego? – jęknęła Della.

– Nie sądzę. – Pielęgniarka zignorowała pytanie Delli.

– To znaczy? – zapytała Della.

– Jej rodzice nie są nosicielami aktywnego wirusa? – zapytał lekarz.

– Nie – odpowiedziała pielęgniarka.

– Mogliby państwo przestać rozmawiać o mnie tak, jakby mnie tu nie było?

Lekarz popatrzył jej w oczy.

– Przepraszam. Wiem, że to trudne. – Intensywność jego spojrzenia ją zaniepokoiła.

Z jakiegoś dziwnego powodu wszystko w tym człowieku ją niepokoiło. To było dziwne. Normalnie nie zdarzało jej się kogoś nie lubić ot tak. Zwykle potrzebowała do tego przynajmniej kwadransa i dobrego powodu. Zaczęła przymykać oczy i buch, na czole lekarza pojawił się dziwny wzór.

Lekarz warknął, zupełnie jak pies. Della przypomniała sobie, że członkowie gangu też…

– Ktoś wie. – Lekarz skinął w stronę drzwi.

Drzwi do sali otworzyły się gwałtownie i uderzyły o ścianę, a sądząc z odgłosu, odłupały kawałek tynku. Della uniosła wzrok, ale lekarz zasłaniał jej widok.

– Do cholery, co wy jej robicie? – Chan stanął po drugiej stronie łóżka.

– Cholera – jęknęła Della. – Znów się zaczyna.

A kiedy spojrzała na pielęgniarkę, na jej czole znów było to przedziwne coś. Zupełnie jakby Della mogła zajrzeć do jej głowy niczym w jakimś marnym filmie klasy B.

Widziała przód jej… mózgu. Tak, to wyglądało jak mózg, ale nie dość, że było poskręcane, to miało jeszcze dziwne zygzakowate linie, jakby mieszankę marnej sztuki współczesnej i starożytnych hieroglifów.

– Co się dzieje? – zapytała pielęgniarka.

– Ja… widzę duchy. – Della zmusiła się, by przestać wpatrywać się w czoło kobiety.

Spojrzała na Chana. On też miał coś na czole, tylko że jego mózg wyglądał inaczej.

– Próbujemy jej pomóc. – Lekarz zwrócił się do Chana.

Delli zaparło dech.

– Pan też go widzi?

Chan prychnął na lekarza, odsłaniając kły, a Delli przypomniała się ich szalona rozmowa o wampirach.

– Ona nie potrzebuje twojej pomocy, wilkołaku!

– To twoja sprawka? – zapytał lekarz. – To ty ją zaraziłeś?

– Tak – syknął Chan. – Ale nie wiedziałem, że krwawiła, a poza tym nie miałem wyboru. Mogłem ją porwać z uliczki albo pozwolić, żeby twoje psy ją zabiły.

Lekarz się skrzywił.

– A przynajmniej jej to wyjaśniłeś?

– Próbowałem – powiedział Chan. – Ale ona tego nie kupuje.

– Czego nie kupuję? – zapytała Della, mrugając energicznie, by się pozbyć tego świństwa na czołach wszystkich. – On nie żyje – warknęła.

– Musimy ją zabrać ze szpitala, nim rozpocznie się druga faza – odezwała się pielęgniarka.

„Jaka faza?” – pomyślała Della. To wszystko nie miało sensu.

Lekarz spojrzał na nią.

– Posłuchaj, ten młody człowiek nie jest martwy. On… jest wampirem, a przez jego nieostrożność ty też staniesz się jednym z nich, czy ci się to podoba, czy nie.

Dellę znów zaczęła boleć głowa.

– Muszę iść – powiedział Chan. – Jej rodzice jadą windą na górę.

– Poczekaj – zwrócił się do niego lekarz. – Jeśli ją wypiszę, to zaopiekujesz się nią na czas przemiany?

– Nie potrzebuję niczyjej pomocy! – odparła Della.

– Oczywiście, że tak – stwierdził Chan. – To moja kuzynka.

Pielęgniarka spojrzała znów na Dellę.

– Kiedy przemiana się skończy, chciałabym, żebyś zadzwoniła do tej kobiety. – Podała Delli wizytówkę. A gdy ta jej nie wzięła, wsunęła jej kartonik w dłoń.

– Do kogo ma zadzwonić? – zapytał Chan, kierując się w stronę drzwi.

– Do Holiday Brandon. To dyrektor obozu w Wodospadach Cienia. Ona może pomóc.

– Kurde, nie! Della nie pojedzie na ten głupi obóz, żeby jej zrobili rządowe pranie mózgu.

Pielęgniarka spochmurniała.

– Oni nikomu nie robią prania mózgu. Pomogą jej zdecydować, co jest dla niej najlepsze.

– Wiem, co jest dla niej najlepsze. Zamieszka ze mną.

„Zamieszkać z Chanem?” Della z trudem nadążała za tą szaloną rozmową. A potem usłyszała dźwięk zatrzymującej się windy, zupełnie jakby znajdowała się tuż obok niej.

– I ma sfingować swoją śmierć, tak jak ty? To dlatego myśli, że jesteś duchem, prawda? – Pielęgniarka potrząsnęła głową. – Naprawdę tego dla niej pragniesz? Żeby zostawiła całe swoje życie i rodzinę?

Chan nie odpowiedział. Della zobaczyła tylko smugę w miejscu, gdzie wcześniej stał. Drzwi znów się otworzyły i na podłogę spadł kolejny kawałek tynku. Lekarz i pielęgniarka spojrzeli na Dellę współczująco. Skrzywiła się w odpowiedzi.

– Pielęgniarka ma rację – stwierdził lekarz. – Zadzwoń do Wodospadów Cienia. Niech twój kuzyn pomoże ci przetrwać najbliższych kilka dni, ale potem nie wierz we wszystko, co ci powie. Wyglądasz na mądrą dziewczynę. Sama zadecyduj. Przy odpowiednim planowaniu możemy prowadzić normalne życie.

– My? – zapytała Della.

– Istoty nadnaturalne – odparł i wskazał na siebie. – Wilkołak. – Następnie na pielęgniarkę. – Elfka. Ty jesteś wampirem. Są też inni, ale o nich dowiesz się we właściwym czasie.

Della opadła na poduszkę.

– A więc to prawda? – jęknęła.

– Co takiego? – zapytała pielęgniarka.

– Postradałam zmysły.

– Musisz się napić i coś zjeść – odezwała się matka Delli i podała jej parujący kubek.

***

Della została wypisana ze szpitala poprzedniego dnia. Głowa łupała ją jak cholera, ciało bolało gorzej niż kiedykolwiek podczas grypy. I zaczynała tracić rozum. Jej umysł nie przejmował się już tym, że widzi Chana. Na razie jeszcze jego problemem było to, że prawie mu wierzyła. Zamieniała się w wampira. I, zdaniem Chana, pierwsze dwa dni były jak bułka z masłem w porównaniu z kolejnymi dwoma, które miały nadejść.

Przyłożyła do ust kubek z gorącą herbatą i udała, że pije, z nadzieją, że to zadowoli jej mamę. Pielęgniarka, a potem również Chan, powiedzieli, że jedzenie i picie tylko pogorszy sprawę. Oczywiście Della nie uwierzyła im na słowo. Co to to nie, musiała sama sprawdzić.

Nie słyszała jeszcze, żeby ktoś zwymiotował swoje narządy wewnętrzne, ale było całkiem prawdopodobne, że teraz brakowało jej płuca. Dobrze, że miała dwa.

– Znów dzwonił Lee – powiedziała mama Delli, poprawiając jej kołdrę.

– Przyjdzie? – wykrztusiła Della, która co prawda chciała go zobaczyć, ale nie chciała, by widział ją w takim stanie. Wyrzyganie płuca nie poprawiało wyglądu.

– Powiedziałam, że może przyjść, ale odparł, że jego mama się boi, że to może być coś zaraźliwego.

– Nigdy mnie nie lubiła. – Della zamknęła oczy.

– Czemu tak mówisz? – Mama wstała.

„Bo jestem w połowie biała”.

– Nie wiem – skłamała Della i otworzyła oczy. – Bo mam za dużo ikry.

Mama ścisnęła ją za rękę.

– Masz za dużo ikry. I jesteś zbyt niezależna. I uparta. Zupełnie jak twój tata. Ale jego też kocham. – Odgarnęła Delli włosy z czoła.

Kiedy mama wyszła, Chan wysunął się z szafy. Podszedł do łóżka.

– Zaraz zacznie się faza trzecia.

– Skąd wiesz? – zapytała i nagle, kurde, wszystkie zakończenia jej nerwów zdawały się krzyczeć. Jeśli tak wyglądała faza trzecia, to ona nie chciała mieć z nią nic wspólnego!

– Serce zaczęło ci szybciej bić – powiedział.

Della opadła na poduszkę i rzuciła kilka brzydkich słów.

– Posłuchaj mnie, Dello. To bardzo ważne. Kiedy wejdą tu twoi rodzice, musisz się zachowywać normalnie. Bez względu na to, co się stanie, nie możesz wrócić do szpitala.

– Czemu? – zapytała i jęknęła.

– Tam jest za dużo krwi. Stracisz panowanie. Może to sprawić nawet sam zapach krwi. Pierwsze karmienia muszą być pod kontrolą.

Przez jej ciało przeszła kolejna fala bólu, aż przygryzła wargę, by nie krzyknąć.

– Czy mogę od tego umrzeć? – Zacisnęła palce na kołdrze.

Nie cierpiała się bać. Nie cierpiała tego, bo to oznaka słabości.

Skierował na nią swoje czarne oczy.

– Tak.

Jej głowę rozdarł ostry ból.

– Umrę?

Pomyślała o Lee. Chciała, by był przy niej i ją utulił. Jeśli miała umrzeć, to chciała go jeszcze raz zobaczyć. A potem pomyślała o swojej młodszej siostrze, Marli. Della obiecała sobie, że będzie się Marlą opiekować, dopilnuje, żeby nikt się nad nią nie znęcał, jak to robili z nią samą. Z jakichś dziwnych przyczyn wiedziała, że jej siostra nie jest tak silna jak ona.

– Nie, nie umrzesz – odparł Chan, ale Della widziała w jego oczach niepewność. – Jesteś zbyt uparta. Twardogłowa Della nie może umrzeć. Słyszysz mnie? Nie możesz umrzeć, Dello. Bądź silna.

***

Dwa dni później Della powoli wracała do przytomności. Przez większość ostatnich czterdziestu ośmiu godzin była pogrążona w głębokim śnie. Pamiętała, jak siadała i udawała, że je, kiedy przychodzili jej rodzice, by nie zabrali jej znów do szpitala. I pamiętała, że kilka razy rozmawiała z Chanem. Ale miała taką gorączkę i była tak mało przytomna, że niewiele mogła sobie z tych rozmów przypomnieć. Otworzyła oczy i szybko zasłoniła je ręką.

– Przestań – syknęła.

– Do kogo mówisz? – zapytał Chan.

– Do słońca! – warknęła i prawie rozcięła sobie język o zęby.

– Mnie też wkurza. Teraz jesteśmy istotami nocy. Ale zaraz zajdzie. – Chan musiał opuścić zasłony, bo upiorna jasność zniknęła.

– Wychodzimy, jak tylko twoi rodzice położą się spać – dodał. – Muszę zacząć cię uczyć.

– Czego?

– Twojego nowego życia.

Odsłoniła oczy i rozejrzała się wokół. Pierwsze, co zobaczyła, to kwiaty. Czerwone róże. Lee? Tak, pamiętała, jak mama przyniosła je i przeczytała jej liścik. Lee pisał, że ją kocha.

Uśmiechnęła się i stwierdziła, że nic jej nie boli. Ani głowa, ani brzuch. Właściwie czuła się… dobrze. Czuła się silna. Żywsza niż kiedykolwiek.

– Jestem zdrowa! – Rozprostowała ramiona i zatańczyła na łóżku.

– Tak, udało ci się. Przez moment się martwiłem, ale…

– Gdzie mój telefon? – Chciała zadzwonić do Lee.

– W szufladzie, żebym nie musiał słuchać tego ciągłego piszczenia. Twój kochaś się o ciebie martwi.

W tym momencie przypomniała sobie wszystkie ich rozmowy o wampiryzmie. Czy naprawdę w to wierzyła? A jeśli nie, to jak miała wyjaśnić obecność Chana?

Postanowiła na razie o tym nie myśleć i cieszyć się tym, że nie czuje się już jak stara psia kupa, nim znów pójdzie tamtą drogą. A w jakiś sposób czuła, że ta droga sprawi jej sporo bólu. Usiadła na brzegu łóżka i przypomniała sobie, że za każdym razem, gdy było słychać, jak jej rodzice wchodzili po schodach, Chan podnosił ją na poduszkach i mówił, żeby wyglądała, jakby wszystko było w porządku. Nie pamiętała, jak jej szło, ale chyba nie najgorzej, skoro nie zabrali jej z powrotem do szpitala.

Wstała, przeciągnęła się i spojrzała na krzesło przy łóżku. I bum! Uderzyło ją wspomnienie Marli, jej młodszej siostry, która przyszła do niej do pokoju. Trzymała Dellę za rękę i płakała. Płakała po cichutku, bo nawet ona wiedziała, że ich ojciec nienawidzi słabości. Della wciąż słyszała słowa Marli.

– Dello, proszę, nie umieraj. Masz mi pomóc, pomóc nauczyć się być tak silną jak ty.

Coś ścisnęło Dellę w piersi. Tak bardzo się cieszyła, że nie umarła i nie zawiodła siostry.

Wyjrzała przez okno. Pamiętała jak przez mgłę, że… stała na dachu.

– Poszliśmy gdzieś?

– Tak, dopadła cię klaustrofobia, musiałaś… rozprostować skrzydła. I całkiem nieźle ci poszło.

Nagle przypomniała sobie poruszanie się z niesamowitą prędkością i wiatr na twarzy. Czy to była prawda?

Zaburczało jej w żołądku.

– Umieram z głodu – mruknęła.

Chan wskazał na duży plastikowy kubek ze słomką.

– Nie dokończyłaś śniadania.

Sięgnęła po kubek i pociągnęła łyk. W ustach poczuła tysiące różnych smaków. Jagody, ciemną czekoladę, cierpkiego melona. Smaki, których nawet nie rozpoznawała, ale wiedziała, że od tej chwili nie będzie się już mogła bez nich obejść.

– Co to jest? – Oblizała wargi i znów zaczęła pić.

Chan uniósł brew.

– Od teraz to twój nowy pokarm. Krew.

Prawie zwymiotowała, ale pohamowała się. Przypomniała sobie, jak kiedyś ugryzła się w język.

– Krew tak nie smakuje. – Otworzyła wieczko i spojrzała na… na coś, co wyglądało jak krew. – Jak to…

– Teraz już nic nie będzie smakowało tak jak kiedyś. Nie pamiętasz, jak zemdlił cię rosół, który przyniosła twoja mama?

Spojrzała na swojego ciotecznego brata i coś zaczęło jej się przypominać.

– Powiedz, że kłamiesz.

– Przykro mi. Teraz wszystko się zmieni. Nie ma co się oszukiwać. Po prostu się z tym pogódź.

Spojrzała znów na gęsty czerwony płyn w kubku.

– To nie może dziać się naprawdę.

– To szczera prawda.

– O Boże! – Odstawiła kubek na stolik nocny i zagapiła się na niego.

– Co to za rodzaj krwi?

– AB minus. Zero jest lepsza, ale nigdzie nie mogłem dostać.

– To… to ludzka krew? – Żołądek jej się skręcił.

Chan skinął głową.

– Zwierzęca nie jest taka dobra. Ale z czasem się tego nauczysz. Muszę cię wiele nauczyć.

Zasłoniła dłonią usta i znów spojrzała na kubek. I chociaż świeże wspomnienie smaku krwi przyprawiało ją o mdłości, a ona poprzysięgła sobie, że nie zostanie potworem, na myśl o kolejnym łyku ciekła jej ślinka.

Nie znała prawdziwego głodu ani pragnienia, ale to… to uczucie, że jeśli natychmiast nie wysączy kubka do czysta, to umrze, było chyba najbliższe temu stanowi.

Chan sięgnął po kubek. Zanim się zorientowała, co robi, poderwała się, walnęła chłopaka tak, że aż przeleciał przez pokój, i złapała kubek.

Roześmiał się.

– Tak sądziłem.

Dopiła krew i spojrzała na niego.

– Potrzebuję więcej.

– Wiem. Zaraz po przemianie jest się strasznie głodnym. W ciągu pierwszych kilku dni wypiłem chyba z osiem litrów. Ale musisz zaczekać, aż twoi rodzice pójdą spać.

– Chcę teraz – syknęła, nie poznając własnego głosu.

***

– Nie sprawdzili, czy jestem pełnoletnia? – zapytała kilka godzin później Della, wchodząc z Chanem do klubu.

W pomieszczeniu było ciemno, paliło się tylko kilka świeczek, ale o dziwo Della wszystko doskonale widziała. I słyszała. Ze wszystkich stron docierał do niej hałas, szum tłumu, różne rozmowy, ludzie poprawiający się na krzesłach, ale w jakiś dziwny sposób była w stanie odciąć się od tego, czego nie chciała słyszeć. Natomiast atmosfera tego miejsca nie wynikała z hałasu czy oświetlenia. W klubie aż buzowała energia. Della czuła ją i karmiła się nią niczym jakimś zakazanym narkotykiem.

– Wystarczyło, że spojrzeli tutaj – dotknął jej czoła.

Della natychmiast przypomniała sobie te dziwne rzeczy, które widziała na czołach innych. Złapała Chana za ramię.

– Co to jest? To coś na czole?

Uśmiechnął się szeroko.

– To twój dowód osobisty. Wszystkie istoty nadnaturalne potrafią czytać wzory mózgu i z czasem nauczysz się rozpoznawać, kto jest kim. A jeśli się trochę skoncentrujesz, to możesz też przebić się przez ich osłony i odkryć, czy są przyjaciółmi, czy wrogami.

Wskazał na drugą stronę sali.

– Spójrz na faceta w zielonej koszuli. Zmruż oczy, wpatrz się w jego czoło i powiedz, co widzisz.

Na początku Della widziała tylko jego czoło, gdy nagle…

– Widzę… poskręcane linie.

– A teraz spójrz na mój wzór. Dostrzegasz podobieństwa? – zapytał Chan.

– Tak, ale nie są identyczne – odparła.

– Nie są identyczne, ale to wampir. Wzory mózgu są jak ślady na śniegu, prędzej czy później będziesz w stanie ustalić, jakie zwierzę je zrobiło.

Skinęła głową i rozejrzała się po sali.

– Spójrz na wzór tego wysokiego faceta w czarnym płaszczu – powiedział.

Posłusznie wykonała polecenie.

Wzór był zupełnie inny. Poziome linie i…

– A teraz spójrz głębiej. Patrz dalej. Otwórz swój umysł.

Skupiła się, a to, co zobaczyła, było ciemne i ponure i sprawiało wrażenie niebezpiecznego. Cofnęła się o krok.

Chan się roześmiał.

– Spokojnie. Nie skrzywdzi cię. A przynajmniej nie tutaj. Bo jakbyś go spotkała w ciemnym zaułku, to nie wiadomo.

– Nie bałam się – odparła, ale wiedziała, że kłamie, i usłyszała, jak jej serce przyspiesza, jakby podkreślając to, że minęła się z prawdą.

– A powinnaś. To wilkołak i nie należy się z nim zadawać.

Della coś sobie przypomniała.

– Ten lekarz. On był wilkołakiem, a nie wydawał się… zły.

– One wszystkie są złe. – Chan rozejrzał się wokół. – Tam jest elfka, ta ładna brunetka w różowej sukience. No, pół elfka, pół człowiek.

Della zmarszczyła brwi i przypomniała sobie wzór pielęgniarki ze szpitala.

– Chyba zaczynam rozumieć. Ale skoro ci ludzie się ze sobą nie dogadują, to czemu przychodzą do tego samego baru? I czemu razem pracują?

– Bo niektórzy nadprzyrodzeni uważają, że powinniśmy żyć jak jedna wielka szczęśliwa rodzina. Jak ludzie, którzy chcą żyć z lwami. I przyznaję, że miałem niezłą rozrywkę, bawiąc się z niektórymi gatunkami. – Poruszył energicznie brwiami. – Zwłaszcza z ludźmi. Fajnie jest bawić się jedzeniem.

Della cofnęła się o krok.

– Jesteś człowiekiem, jak możesz…

– Już ci mówiłem, że nie będę owijał w bawełnę. Nie jestem już człowiekiem. I ty też. Musisz zacząć traktować ludzi jak ofiary, bo tym dla nas są.

Della zakryła usta dłonią.

– Ta krew, którą wcześniej przyniosłeś… Chyba nie skrzywdziłeś nikogo?

– Wziąłem ją z banku krwi. – Odwrócił wzrok tak szybko, jakby chciał ukryć kłamstwo. – Och, widzisz tego małego facecika w czarnej koszuli? Sprawdź jego wzór, ale jeśli spojrzy w twoją stronę, to natychmiast się odwróć.

Dellą szarpały sprzeczne emocje. Spojrzała na Chana.

– Dello, popatrz na niego. To ważne. Musisz się na tym cholerstwie znać.

– Czemu?

– Bo to zmiennokształtny. Musisz umieć ich rozpoznawać, by trzymać się od nich z daleka. To strasznie wkurzony gatunek. Całe to zmienianie postaci miesza im w głowach. Mijając cię na ulicy, równie dobrze mógłby cię taki zabić, co zapytać o drogę.

W Delli znów się zakotłowało.

– Nie bój się – powiedział Chan. – Tam, gdzie będziesz mieszkać, nie będzie…

Della przypomniała sobie jakieś urywki rozmowy o opuszczeniu rodziny. Nie mogła tego zrobić.

– Chan, ja…

– Zabieram cię ze sobą do Utah. Tam jest społeczność wampirów. Zastanawiam się, czy nie przystąpić do gangu, i jeśli chcesz, to oboje moglibyśmy…

Potrząsnęła głową.

– Nawet gdybym chciała z tobą jechać, to rodzice nigdy mi na to nie pozwolą.

– To kolejny powód, dla którego tu przyszliśmy. Jest tu pewien facet, prowadzi zakład pogrzebowy, pomoże nam sfingować twoją śmierć. Jak chcesz zginąć? W wypadku samochodowym? A może wysiadając z metra, upadniesz i uderzysz się w głowę? Jest naprawdę dobry.

Della stała i gapiła się na Chana, a mroczna atmosfera wnętrza sprawiała, że wszystko to wydawało jej się surrealistyczne. Przypomniała sobie od razu, jak bardzo zrozpaczeni byli rodzice Chana na jego pogrzebie, jak płakała jego młodsza siostra, i jej młodsza siostra także. Jak sama chciała płakać, ale jej tata co chwila na nią spoglądał, przypominając, by była silna.

– Nie – zwróciła się do Chana. – Nie zrobię tego.

– Nie masz wyboru.

– Nie!

I nagle poczuła, że brzydzi się Chanem. Musiała od niego uciec. Od wszystkiego, co jej mówił. Pchnęła go mocno. Mocniej, niż zamierzała. Zobaczyła, jak przeleciał przez salę. Nie czekała, aż upadnie, ani nie sprawdziła, czy nic mu nie jest. Biegła zygzakiem pomiędzy stolikami, aż ujrzała drzwi. Wybiegła przez nie. Następna sala była jeszcze mroczniejsza, rozświetlały ją ledwie dwie czy trzy świeczki na barze. Umknęła przed światłem z nadzieją, że zdoła się ukryć i zniknąć w tłumie.

Nagle ktoś złapał ją za ramiona.

– Zwolnij, słodziutka. Wszystko w porządku?

„Słodziutka?” Popatrzyła na mężczyznę, ale łzy w oczach sprawiły, że nie mogła skupić wzroku. Nagle jego czoło otworzyło się i zobaczyła jego wzór. Nie wiedziała, czym był, ale kiedy spojrzała głębiej, zrobiło jej się niedobrze.

Nachylił się bliżej. Jego oddech cuchnął cebulą.

– Zamówiłem to dla siebie, ale myślę, że bardziej potrzebne jest tobie. – Wsunął jej w dłoń ciepły kieliszek od wódki.

Już miała go wypuścić, gdy poczuła ten zapach. Egzotyczne aromaty. Przysunęła kieliszek do ust i jednym haustem połknęła zawartość. To było lepsze niż jakikolwiek alkohol, którego kiedykolwiek próbowała. Nawet lepsze od krwi, którą piła wcześniej.

– Co to? – Oblizała usta.

– Zero minus. Świeżo pobrana. – Facet się uśmiechnął. – Mam na imię Marshall. Może pójdziemy do mnie? Mam też trochę tego w domu.

Nagle Della poczuła do niego obrzydzenie.

– Słyszałeś kiedyś o nagabywaniu nieletnich, zboczeńcu? – syknęła, uświadomiwszy sobie, że ten facet jest starszy od jej ojca.

– Potrzebujesz pomocy? – obok Delli pojawiła się nagle jakaś dziewczyna.

Była ubrana jak gotka, a oczy lśniły jej złociście. Della zmarszczyła brwi, odczytała wzór mózgu dziewczyny i stwierdziła, że to pewnie wilkołaczyca. Gotka złapała nagabywacza.

Mężczyzna odepchnął dziewczynę i chwycił Dellę. Della straciła panowanie nad sobą i pchnęła go przez salę, tak jak wcześniej Chana, a potem pognała do kolejnych drzwi, ale najpierw się odwróciła i ujrzała, jak wilkołaczyca unosi w górę kciuki, życząc jej szczęścia. Della zaczęła się zastanawiać, czy Chan nie mylił się co do wilkołaków.

Nie wierz we wszystko, co ci powie. Wyglądasz na mądrą dziewczynę. Sama zadecyduj.

Przypomniała sobie słowa lekarza, ale nie miała czasu się nad nimi zastanawiać. Usłyszała, jak stary zboczeniec wydaje komuś rozkazy, by ją odnaleziono i przyprowadzono do niego, aby mógł dać jej nauczkę. Uznała, że dość już się nauczyła jak na jeden dzień. Przyspieszyła kroku, przewracając stoły i krzesła. Czasami na tych krzesłach jeszcze ktoś siedział.

– Przepraszam, przepraszam – mówiła, pędząc przez ciemne, zatłoczone sale. Czuła piwo i słyszała stukanie lodu o ścianki szklanek. Ten klub był niczym stary dom, z mnóstwem schowków i malutkich pokoików zastawionych stolikami, przy których mogło usiąść kilka osób. Wnętrze wyglądało tak, jakby ktoś wciąż je rozbudowywał, nadając mu wrażenie labiryntu. Della przemierzała je bez celu, od drzwi do drzwi. A może jednak jej bieg nie był tak bezcelowy.

Szła za czymś. Nie wiedziała za czym, aż… dotarło do niej. Ten zapach.

Krew.

Weszła do kolejnego pokoju. Na łóżkach leżało trzech mężczyzn, w zgięciach łokci mieli wbite igły. Pobierano im krew. Pierwszą myślą Delli było, że zostali zmuszeni do oddania życiodajnej substancji, drugą – mniam. Zaburczało jej w żołądku i oblizała wargi. Ta ostatnia myśl przyprawiła ją o mdłości. Cofnęła się o krok, bojąc się instynktów, które nią powodowały, ale kiedy znów poczuła ten zapach, do ust napłynęła jej ślinka.

– Jeśli chcesz kupić, to musisz iść do baru – powiedział jeden z mężczyzn. – Pracujemy dla Tony’ego i jeśli zaczniemy tu sprzedawać na litry, to Tony nam dupy pourywa. Ale jeśli weźmiesz jedną z naszych wizytówek, to możemy pogadać później.

Della patrzyła, jak jeden z mężczyzn wstaje. Wyciągnął z ręki igłę i zamknął torbę jakimś plastikowym zaciskiem. Mimo to pokój wypełnił upajający zapach egzotycznych smaków. Dziewczyna obserwowała, jak mężczyzna odkłada torbę na metalową tacę.

– Głodna, co? – zapytał i uśmiechnął się do niej.

Zmrużyła oczy i zobaczyła, że ma wzór podobny do tego pielęgniarki. Czy to znaczyło, że był elfem? Pociągnęła nosem i znów poczuła ten zapach. Skoro ci mężczyźni proponowali, że później sprzedadzą jej krew, to najwyraźniej nie mogli być zmuszani do jej oddawania. Ta myśl sprawiła, że jej pragnienie nie wydawało jej się już aż tak obrzydliwe.

Serce waliło jej jak oszalałe, a w żołądku burczało. Rzuciła się ponad mężczyzną, pragnąc tylko dopaść torbę z krwią. Złapała ją. Pozostali mężczyźni poderwali się z łóżek. Igły wysunęły im się z żył, krew polała się po podłodze. Della syknęła na nich, sądząc, że ją zaatakują, ale oni się tylko cofali, jakby się jej bali. Wiedziała, że przeraziła nawet siebie samą. Głębokie, złowieszcze odgłosy wydobywające się z jej ust nie przypominały żadnego dźwięku, jaki kiedykolwiek dotąd zdarzało jej się wydać.

Cofając się, dotarła do klamki i wyszła za drzwi. W tym momencie jej głowę przeszył upiorny hałas. Alarm! Przytuliła do piersi torbę z krwią i pognała pomiędzy stolikami. Oglądano się za nią. Uświadomiła sobie, że pewnie inni też mogli wyczuć krew. Ale nic ją to nie obchodziło. Potrzebowała tego. Musiała to mieć.

Nagle ktoś złapał ją za ramię i pociągnął przez salę. Próbowała walczyć, ale atakujący był równie silny jak ona. Alarm wciąż wył. Słyszała, jak ludzie od niej odbiegają, a inni zbliżają się. Ten, kto ją trzymał, dalej ciągnął ją przez salę. Uniosła głowę i stwierdziła, że nie widzi drzwi, żadnej drogi ucieczki. Czy zginie tu, bo ukradła krew? Starała się wyrwać, ale nie mogła. A potem wpadli na okno. Wokół posypały się kawałki szkła i moment później już lecieli.

– To było strasznie głupie – powiedział Chan. – Przez ciebie mogliśmy zginąć.

Della zacisnęła mocno powieki, nie chcąc okazywać słabości, ale w głębi duszy, gdzie liczyło się to najbardziej, z oczu pociekły jej łzy. Co się z nią działo? Czy naprawdę stała się potworem?

Kilka minut później stanęli z Chanem przed jej domem. Zwykle lądował na dachu i wchodzili do jej pokoju przez okno. Nie tym razem. Della przyciskała torbę z krwią do piersi, jakby to był skarb.

– Jeśli tego chcesz, to lepiej wypij od razu – powiedział, a z jego postawy i tonu widać było, że jest sfrustrowany. – Twoi rodzice są na nogach i są wkurzeni.

Plastikowa torba z krwią była jeszcze ciepła. Jej zapach wydostał się jakoś mimo zamknięcia i Della poczuła jej aromat. Spojrzała na dom.

– Skąd wiesz, że nie śpią?

– Skup się. Twój wyczulony słuch powinien już działać.

Popatrzyła na okno swojej sypialni.

– Nie słyszę… – I nagle usłyszała.

Jej mama płakała, a tata mówił coś o tym, że musi znaleźć jakiś dobry ośrodek leczenia uzależnień. Della spojrzała na Chana.

– Nie jestem na prochach?

– Nie, ale robisz rzeczy, których nigdy wcześniej nie robiłaś, więc uznali, że ćpasz. Moi rodzice postąpili tak samo – westchnął. – Ale nieważne, co sobie myślą.

– Dla mnie ważne – warknęła Della.

Potrząsnął głową.

– Nie widzisz, że życie tutaj będzie niewykonalne? Nie możesz przecież trzymać zapasu krwi w lodówce. Teraz nie będziesz już pasować do ich stylu życia.

Della potrząsnęła głową.

– Nie mogę… Nie mogę odejść od… Lee. Nie mogę zostawić siostry. Ona mnie potrzebuje. – I bez względu na to, czy chciała się do tego przyznać, czy nie, kochała też swoich rodziców.

– Twardogłowa Della – mruknął Chan. – Powinienem się domyślić, że sama będziesz musiała do tego dojść. Więc idź… Wejdź tam ze swoją torbą krwi i zobacz, czy zdołasz to wytłumaczyć. – Zirytowany uniósł ręce. – Odchodzę. Wracam do Utah. W jaki sposób jutro albo pojutrze zdobędziesz krew? Nie możesz już żyć z ludźmi. Po prostu nie możesz.

– To moja rodzina – odparła.

– Już nie. Ja jestem twoją rodziną. Inne wampiry są twoją rodziną. Zobaczysz. Nie pasujesz tutaj.

Spojrzała na torbę z krwią. Ręce jej się zatrzęsły. W piersi ją ścisnęło.

– A niech to – powiedział Chan, a w jego oczach nie było już złości. – Daj mi tę krew. Potem ci ją przyniosę. Idź i pogadaj z rodzicami. Ale pamiętaj, nie mogę tu siedzieć do końca świata i dostarczać ci krew. Prędzej czy później będziesz musiała od nich odejść. Zobaczysz. Nie obchodzi mnie, jak bardzo jesteś uparta. Prędzej czy później będziesz musiała przyjąć moją pomoc.

***

Della nie płakała, chociaż słowa jej ojca były bolesne i gorzkie. Siedziała na kanapie z wysoko uniesioną głową i przyjmowała oskarżenia. Każde kolejne bolało trochę bardziej niż poprzednie. Ale co tam, nie zamierzała płakać. Jej ojciec mówił, jaki sprawiła zawód jemu i swoim przodkom, jaki wstyd przyniosła swojemu nazwisku. Jak to jej ojciec już nigdy nie będzie mógł z dumą pokazać się publicznie.

– Idź do swojego pokoju i zastanów się nad tym, co zrobiłaś! – zażądał w końcu.

Poszła. Chciała jak najszybciej zniknąć ojcu i matce z oczu. Jej mama stała z kamienną twarzą i pozwalała ojcu mówić te wszystkie straszne rzeczy. Same kłamstwa. Della nie brała narkotyków ani nie sprzedawała swojego ciała różnym mężczyznom, by zaspokoić swoją obsesję. Oddała swoje ciało jednemu, Lee, którego kochała i który kochał ją. Weszła do pokoju, zatrzasnęła za sobą drzwi i próbowała przełknąć cały ten wstyd, złość i wściekłość, które ją dusiły.

Poczuła słodki zapach róż. Spojrzała na bukiet. Nagle przed oczami stanął jej Lee. Pragnęła, by ją przytulił, by powiedział, że wszystko będzie dobrze. Podbiegła do okna, otworzyła je i spojrzała na trawnik dwa piętra niżej. Przez kilka sekund stała na parapecie, niepewna, jak to zrobić, ale w końcu skoczyła, zdesperowana.

Lekko wylądowała na ugiętych nogach, wzięła głęboki oddech i zaczęła biec. Na początku wolno, a potem coraz szybciej. Po chwili nie była nawet pewna, czy jej stopy dotykają jeszcze ziemi. Gdy wiatr rozwiewał jej włosy, Della tworzyła nowy plan.

Nie musiała jechać z Chanem do Utah. Mogła zamieszkać z Lee w ich własnym domu. Już o tym rozmawiali. Pracowaliby na pół etatu i chodzili do szkoły. Daliby radę.

Niecałe pięć minut później stała przed domem Lee. Widziała jego okno, ale światło było zgaszone. No jasne, była druga w nocy, ale Delli nic to nie obchodziło. Podskoczyła, złapała się parapetu i spróbowała odsunąć okno. Na szczęście nie było zamknięte. Kiedy weszła do środka, Lee usiadł. Zamrugał, zwrócił na nią swoje ciemnobrązowe oczy i przeczesał ręką włosy.

– Della?

Podeszła bliżej.

– Ja… musiałam cię zobaczyć. Tęskniłam.

– Wszystko w porządku?

– Tak.

– Twoja mama mówiła, że lekarze nie wiedzą, co ci było.

– Owszem, ale teraz jest już dobrze i pomyślałam… Chcę być z tobą. Chcę, żebyśmy wynajęli własne mieszkanie, tak jak o tym rozmawialiśmy.

Popatrzył na nią. Miał zmierzwione włosy. Nie miał na sobie koszuli i wyglądał dobrze. Seksownie. Podeszła do brzegu łóżka.

– Jak się… dostałaś do środka? – Spojrzał na okno.

– Było otwarte.

– Ale to drugie piętro. – Podrapał się w głowę.

Usiadła obok niego.

– Kocham cię, Lee. Chcę z tobą być, już na zawsze. – Wyciągnęła rękę, by go dotknąć.

Miał taką gorącą skórę, taką przyjemną. Chciała się położyć obok niego i pozwolić, by ją przytulił, ale on wzdrygnął się i odsunął.

– Jesteś zimna. Bardzo zimna.

Jego słowa przypomniały jej coś, co mówił Chan, gdy była półprzytomna. Coś o zmianie temperatury ciała i o tym, że nie może pozwolić, by rodzice mierzyli jej temperaturę.

– Co się z tobą dzieje? – zapytał, odsuwając się. – Na pewno jesteś jeszcze chora.

– Nie – odparła Della. – Nic mi nie jest, po prostu… to znaczy… – Co chciała powiedzieć? Prawdę? – Nie zarażam – dokończyła.

– Co to było? – odsunął się, podczas gdy ona chciała być jak najbliżej niego.

Pragnęła, żeby ją przytulił, pocałował, sprawił, by zapomniała o wszystkim, co wydarzyło się w ciągu ostatnich kilku dni. Znów przeczesał palcami włosy.

– Powinnaś już iść. Wiesz, jak to będzie wyglądało, jeśli cię tu złapią.

– Będzie wyglądało, że sypiamy ze sobą. Co jest prawdą. I nie obchodzi mnie już, czy ktoś się o tym dowie.

Położyła mu rękę na ramieniu.

– Ale mnie obchodzi – odparł. – Nie dotykaj mnie.

Odsunął jej rękę.

– Prze… przepraszam, ale nie podoba mi się to, jaka teraz jesteś. Jest z tobą… coś nie tak. Trudno mi to wytłumaczyć, ale wydajesz się bardzo dziwna. Myślę, że powinnaś iść do domu i porozmawiać z rodzicami, otrzymać pomoc.

I wtedy to do niej dotarło. Uderzyło ją niczym rozpędzona ciężarówka. Lee nigdy się nie spodoba to, jaka ona jest. Jeśli bał się zwykłej grypy, to co dopiero przemiany Delli w wampira. I tego, że pija teraz krew…

Poczuła, jak łzy napływają jej do oczu, ale jako nieodrodna córka swojego ojca nie dała nic po sobie poznać.

– Rozumiem. – Wstała.

– Co takiego? – zapytał.

Podeszła do okna przysięgając sobie, że się nie obejrzy, ale nie mogła się oprzeć. Odwróciła się i spojrzała mu w oczy. I nagle zobaczyła w Lee coś, czego nie widziała nigdy wcześniej. Swojego ojca. A jednak…

– Kocham cię. Zawsze będę cię kochać. – I z tymi słowy wyskoczyła z okna.

Słyszała, jak Lee za nią woła i odrzuca kołdrę, ale zanim jego stopy dotknęły podłogi, jej już nie było.

Wróciła do swojego pokoju i usiadła na brzegu łóżka. W brzuchu jej burczało, z ust ciekła ślinka i wiedziała, że potrzebuje… krwi. Gdzie jest Chan? Czy zabrał jej torbę z zero minus dla siebie? Czy ją zostawił? Poderwała się na równe nogi, podeszła do lustra i przyjrzała się sobie uważnie. Jej oczy nie były już ciemnobrązowe, lecz złote. Lśniły żółto, jakby coś w ich wnętrzu płonęło. A mimo to była zimna. Zbyt zimna dla Lee? Zauważyła, że jej kły są… ostre. Serce waliło jej jak oszalałe i przypomniała sobie słowa Chana.

Nie możesz już żyć z ludźmi. Nie pasujesz tu.

Ścisnęło ją w piersi i tym razem się rozpłakała. Łzy płynęły jej po policzkach. Pogodziwszy się z tym, co musiała zrobić, wyciągnęła walizkę i wrzuciła do niej kilka rzeczy. Zamierzała być gotowa, gdy pojawi się Chan. A potem, uświadomiwszy sobie, że nie może odejść bez… bez choćby ostatniego spojrzenia na swoją rodzinę, wyszła na palcach z pokoju i zeszła po schodach.

Drzwi do sypialni rodziców były zamknięte, ale uchyliła je odrobinę. Na tyle, by po raz ostatni na nich popatrzeć. Mama spała z głową opartą na piersi ojca. Może i jej mama nie lubiła dumy ojca, ale jego samego kochała. Kochała go, bo w głębi duszy wiedziała, że poświęcił swoją dumę, by ożenić się z białą kobietą. W rzeczywistości kochał mamę bardziej niż swoją dumę.

Gardło jej się ścisnęło, gdy zamykała cicho drzwi. A potem weszła z powrotem na górę, ale zamiast do siebie poszła do pokoju Marli. Drzwi były otwarte. Weszła i zbliżyła się do łóżka. Jej siostra przewróciła się na bok i otworzyła oczy.

– Czujesz się lepiej? – zapytała.

– Tak. – Della próbowała opanować drżenie głosu.

Marla uśmiechnęła się sennie, przez co wyglądała na mniej niż swoje czternaście lat.

– Powiedziałam mamie, że nie umrzesz, bo mnie nie zostawisz. Nigdy byś mnie nie zostawiła. – Opadła na poduszkę i zasnęła.

Delli napłynęły łzy do oczu, a świadomość, że nigdy już nie zobaczy siostry, łamała jej serce. Wstała i wyszła z pokoju. Zamknęła drzwi i spojrzała na swoją spakowaną walizkę. Zostawiła otwarte okno z nadzieją, że Chan zobaczy je i wróci. Powiał wiatr. Ochłodziło się. Zrobiło się wręcz nienaturalnie zimno. Dellę przeszedł dreszcz.

Zobaczyła, że coś przesuwa się po drewnianej podłodze. Popatrzyła na wizytówkę. Sięgnęła po nią i spojrzała na nazwisko Holiday Brandon. Poniżej był numer telefonu i napis: Obóz w Wodospadach Cienia.

Przypomniała sobie jak przez mgłę, że lekarz i pielęgniarka mówili jej, że może do kogoś zadzwonić. Kogoś, kto pomoże jej podjąć właściwą decyzję. Ale przecież nie mogła zadzwonić do obcej osoby i poprosić o pomoc. A może?

Pomyślała o swojej siostrze i sięgnęła po komórkę. Wybrała numer.

– Obóz w Wodospadach Cienia – odezwał się damski głos.

Della nie była w stanie wykrztusić słowa.

– Jest tam kto? – padło senne pytanie. – Kto tam?

Po policzkach Delli znów popłynęły łzy.

– Nazywam się Della Tsang i potrzebuję pomocy.

Uratowana o świcie

Rozdział 1

Nie ryzykujcie. Macie za zadanie przeniknąć do gangu, okazać chęć wstąpienia do niego, ustalić, czy do obrzędu inicjacyjnego należy morderstwo i wynieść się stamtąd. Żywi!

– Mój plan brzmi tak samo – prychnęła Della Tsang, spoglądając na Burnetta Jamesa, jednego z właścicieli szkoły i obozu Wodospady Cienia, który ponadto pracował w JBF – Jednostce Badawczej Fallen – czyli niejako FBI świata nadnaturalnego.

– Nie chcemy, byście kogokolwiek aresztowali. Nie macie się zajmować żadnymi draniami. – Burnett wciąż wpatrywał się w Dellę.

Przez okno znajdujące się za plecami Burnetta do biura Wodospadów Cienia sączyło się popołudniowe słońce. Światło padało na stojące na półkach kryształy, a powstałe w wyniku tego tęczowe refleksy lśniły na ścianach. Przesuwały się i tańczyły, jakby były magiczne. Zresztą kto wie? Takie rzeczy były tu na porządku dziennym.

– Prawdę mówiąc – odezwał się Burnett, znów skupiając na sobie uwagę Delli – sądzimy, że to inna grupa. Ale jeśli nawet to jednak ta sama, to dzięki waszym informacjom będziemy mieli dość danych, by zdobyć nakaz. Jestem także przekonany, że znajdziemy niezbędne dowody, by aresztować winnych.

Burnett, dwumetrowy brunet o ciemnych oczach, był twardzielem, który zdecydowanie za bardzo się przejmował, ale ponieważ podobnie jak Della był wampirem, dziewczyna szanowała go i respektowała jego podejście.

Chciałaby tylko, żeby ten szacunek był obustronny. No bo czy on jej, kurczę, nie ufał? Czy nie wiedział, że ona jest w stanie doskonale o siebie zadbać? Naprawdę musiał to wszystko mówić po raz kolejny?

– Tak jest. – Ponieważ Della milczała, odezwał się siedzący obok niej Steve, brązowowłosy i brązowooki chłopak o wspaniałym ciele.

Della po raz pierwszy zauważyła, że akcent Steve’a nie jest teksański, lecz ma delikatne południowe naleciałości.

Popatrzyła na niego. Był całkowicie skupiony na Burnecie. Co za lizus.

Steve był dowodem na to, że Burnett jej nie ufał. Bo po co by się upierał, żeby Steve z nią poszedł? Nie potrzebowała zmiennokształtnego. Będzie ją tylko spowalniał.

– Chwila. – Burnett znów zaczął krążyć po biurze. – Źle się wyraziłem. Wyjść stamtąd żywi to za mało. Chcę, żebyście wyszli w takim samym stanie, jak weszliście. Bez ran czy sińców. I, na Boga, nie zostawiajcie za sobą żadnych trupów. Jasne?

– Teraz to już kompletnie popsułeś zabawę – stwierdziła butnie Della.

Burnett warknął.

– Nie żartuję. A jeśli nie potrafisz podejść do tego poważnie, to zabieraj stąd swój wampirzy tyłek, bo to nie jest zabawa.

Della opadła z powrotem na krzesło. Wiedziała, kiedy należy się zamknąć. Naprawdę chciała dostać to zadanie od JBF. Zasłużyć na szacunek Burnetta. Każdy potrzebuje kogoś, na kim mógłby zrobić wrażenie. A skoro już nie mogła go robić na rodzicach, to postanowiła na Burnecie. Nie chodziło jej jednak tylko o robienie wrażenia. Zanim jeszcze przemieniła się w wampira, rozważała pracę w policji, dzięki której mogłaby skopać draniom tyłki. Oczywiście jej rodzicom ten pomysł nie odpowiadał. Zaplanowali, że zostanie lekarzem. Zaplanowali dla niej wiele rzeczy. Tylko nie to, że stanie się wampirem.

Co prawda nie wiedzieli, że nim jest. Della uznała, że skoro dostali szału, gdy przestała jeść ryż – który po przemianie zaczął jej smakować jak zgniły dżem z wytłoków – to jak mieli pogodzić się z tym, że była wampirem, który pije krew? Odpowiedź była oczywista. Na pewno by tego nie zrobili.

Na szczęście została przyjęta do Wodospadów Cienia – szkoły z internatem dla istot nadnaturalnych – i nie musiała się martwić, co rodzice sądzą o jej wyborze drogi życiowej ani tym, czy jada ryż, czy nie.

A jednak… Della zaczęła się zastanawiać, czy w ogóle się o nią martwią. Czy siadając do obiadu, zauważają, że jej miejsce jest puste? Czy mama zapomina się czasem i stawia na stole dodatkowe nakrycie?

Wątpiła w to.

Owszem, zawsze przyjeżdżali w dniu odwiedzin, ale wychodzili jako pierwsi, i to szybko. Zwłaszcza ojciec, mężczyzna, na którym Della przez całe życie starała się zrobić wrażenie.

Mama mówiła jej, że jest córeczką tatusia.

„Już nie”.

Na pewno to miejsce zajęła jej siostra. Przemiana w wampira nie była decyzją Delli. To była po prostu jedna z tych rzeczy, które dają ci obuchem w głowę i musisz się z nimi pogodzić. A to znaczyło, że Della musiała się pogodzić z tym, że rodzina nigdy jej nie zaakceptuje. Chociaż niespecjalnie ją to ruszało. Już nie.

Już dawno się z tym pogodziła.

– Czy to jasne? – zapytał Burnett, sprowadzając Dellę na ziemię.

– W stu procentach – odparła, starając się zapanować nad swoim charakterkiem.

– Tak jest. – Skinął głową Steve.

„Jasne, lizusie”.

– Dobrze. Macie swoje rozkazy? – odezwał się Burnett. – Wiecie, gdzie iść i jaką macie przykrywkę? Spodziewają się was o czwartej nad ranem. Nie spóźnijcie się, ale nie bądźcie za wcześnie. Nie dajcie się zwabić do ich bazy. Według ich zasad, o ile w ogóle ich przestrzegają, powinni się z wami spotkać na rozmowie trzej członkowie gangu. Macie zdobyć informacje i wynosić się stamtąd.

– Rozumiemy. – Della uniosła brązową kopertę. „I mówiłeś to już z dziesięć razy”, dodała w myślach.

– No to idźcie po swoje rzeczy. – Burnett spojrzał srogo na Dellę. – I proszę, postaraj się, żebym nie żałował, że cię tam wysłałem.

– Nie będziesz żałował – odparła.

Della i Steve wstali.

– Steve – odezwał się Burnett. – Zostań jeszcze na chwilę.

Della spojrzała na Steve’a, a potem na Burnetta. Co, do cholery, miał mu do powiedzenia, czego nie mógł powiedzieć przy niej?

Burnett spojrzał na Dellę, a potem na drzwi.

Skrzywiła się, poderwała się z krzesła i wyszła. Zatrzymała się jakieś piętnaście metrów od ganku. Wstrzymała oddech i zamarła w bezruchu. Z nadzieją, że Burnett już nie nasłuchuje, nastawiła uszu i czekała, by odkryć, o co do cholery chodzi. Popołudniowe słońce przeświecało przez drzewa, rzucając na ziemię cienie, a ona stała nieruchomo.

– Mam nadzieję, że dopilnujesz, by Delli nic się nie stało – powiedział Burnett.

Na tę szowinistyczną postawę Burnetta Della warknęła w myślach, ale pohamowała chęć, by tam wrócić i powiedzieć, co o tym myśli.

„To ja będę musiała pilnować jego!”

– Nie sądzę, aby to był gang, którego szukamy. – Głos Burnetta niósł się doskonale. – Bo inaczej bym was nie wysyłał. To tylko kontrola dla pewności. Ale to nie znaczy, że ta grupa nie jest niebezpieczna.

– Bez obaw – rozległ się głęboki głos Steve’a. – Cały czas będę miał ją na oku.

„Chciałbyś”. Zaplanowała już dodatkową wycieczkę i nie zamierzała zabierać na nią Steve’a.

***

O szóstej wieczorem dotarli do wynajętego przez JBF domku, znajdującego się tuż obok bazy gangu. Della nie nazwałaby tego miejsca nawet dziurą, bo to tak, jakby vana z hot dogami nazwać wytworną restauracją. Oczywiście, mieli ze Steve’em wyglądać na parę nastoletnich uciekinierów. Pewnie gdyby wynajęli coś o choćby minimalnym standardzie, wyglądałoby to podejrzanie, ale bez przesady. Mieli się też dobrze bawić. Della nie była primadonną, ale spanie na materacu, w którym było więcej roztoczy niż gąbki, a pościel wyglądała tak, jakby od roku nikt jej nie zmieniał, jakoś nie mieściła się w jej definicji dobrej zabawy. Połowa pościeli leżała na podłodze, a na poduszce było tłuste wgłębienie, jakby spał tam ktoś z brudnymi włosami.

Albo jakby tam umarł.

I chociaż ta myśl była obrzydliwa, to przyszła jej do głowy jeszcze gorsza. Pewnie na tym łóżku odchodziło niejedno bzykanie. I śpiąc na nim, mogłaby złapać jakąś chorobę.

Della weszła do malutkiego saloniku i zastała Steve’a wpatrującego się w kanapę z równym niesmakiem, co ona w łóżko.

– Doszłam do wniosku, że jednak biorę kanapę – powiedziała. – I nie chcę słyszeć żadnych protestów. Nikt się nie prześlizgnie pod moim nosem.

Przylecieli tu. Nie samolotem. On leciał jako sokół, co oznaczało, że był szybki, a ona, cóż, jak to wampir, czyli była jeszcze szybsza. Wampiry i zmiennokształtni to jedyne gatunki, które mogą latać. No cóż, zdarza się to również niektórym czarownicom, ale Miranda, jej przyjaciółka czarownica, przysięgała, że nie latają na miotłach.

W każdym razie metoda podróży Steve’a i Delli sprawiła, że od kiedy opuścili Wodospady Cienia, nie rozmawiali ze sobą, jeśli nie liczyć momentu, kiedy weszli do tego domku i Steve się uparł, że będzie spał na kanapie. A czemu? Bo gdyby ktoś wszedł przez drzwi, to on by go zatrzymał.

To strasznie Dellę wkurzyło. Już miała ochotę wyzwać go od szowinistycznych świń, ale uświadomiła sobie, że jeśli chce się później wymknąć, to nie jest w jej interesie, aby Steve wszedł w nocy do saloniku i stwierdził, że jej nie ma.

A ponieważ wyglądał na chłopaka dobrze wychowanego, z zasadami i tak dalej, który na pewno nie wszedłby do sypialni dziewczyny, a przynajmniej nie bez zaproszenia, to przemilczała sprawę.

Stwierdziła jednak, że woli, aby Steve odkrył, że zniknęła, niż żeby złapała jakieś zarazki z tego materaca.

Steve spojrzał na nią ciepło i uśmiechnął się znacząco. Przeczesał palcami włosy, odrobinę dłuższe niż u większości chłopaków. Kosmyki natychmiast wylądowały na swoim miejscu, tworząc idealną fryzurę. Della wątpiła, by chodził do jakiegoś salonu piękności, aby osiągnąć ten efekt, ale tak to wyglądało.

Uśmiechnął się jeszcze szerzej i wsunął rękę do kieszeni spodni.

Ta poza podkreśliła mięśnie jego ramienia.

– Więc twierdzisz, że łóżko jest gorsze niż kanapa?

– Tego nie powiedziałam. – Próbowała się nie roześmiać, ale jednak nie do końca jej się to udało.

Starała się nie patrzeć na jego krzywy uśmiech ani na to, co ten uśmiech robi z ustami i oczami Steve’a. Ani na jego umięśnione ręce, które wydawały się takim bezpiecznym schronieniem. Oddałaby wszystko, nawet pół rozmiaru biustu, by Steve był… brzydki. A w przeciwieństwie do swoich współlokatorek z Wodospadów Cienia, nie miała tego biustu za wiele do oddania.

Wciąż się na niego gapiła. Dużo łatwiej byłoby poradzić sobie z brzydkim facetem niż z takim, który wygląda tak, jakby właśnie wyszedł z jakiejś reklamy mydła dla mężczyzn. „Kurde”, pomyślała, pociągając nosem, „można podejrzewać, że po dwóch godzinach spędzonych pod postacią sokoła nikt by nie pachniał jakimś męskim mydłem, a jednak…”

Pachniał… cudownie, i to też ją wkurzało.

Gdyby była czarownicą, jak Miranda, jej współlokatorka o dużym biuście, zamieniłaby Steve’a w jakiegoś obrzydliwego faceta śmierdzącego ptaszorami. A także sprawiłaby, że byłby mniej… miły. Nie lubiła miłych.

Jedyną miłą osobą, którą Della polubiła, była Kylie, dziewczyna miła tak bardzo, że nawet Della nie mogła jej znienawidzić. To znaczy, w tym momencie jej nienawidziła. Nienawidziła jej za to, że odeszła. I jeśli Kylie nie zamierzała szybko wracać do Wodospadów Cienia, to groziło jej, że Della sama ją ściągnie z powrotem, nawet wbrew jej woli. No owszem, Kylie wyjechała, by spotkać się ze swoim nowo poznanym dziadkiem i dowiedzieć się więcej o swoim gatunku, ale przecież jej miejsce było w Wodospadach Cienia. Ktoś musiał pilnować, by Della i Miranda się nie pozabijały. A nikt nie robił tego lepiej od Kylie.

– Moglibyśmy oboje spać na kanapie – powiedział Steve. I mówił to serio!

– Chciałbyś, ptaszku! – warknęła.

– Oj – roześmiał się. – Myślałem o spaniu na waleta. W ten sposób dotykalibyśmy się tylko stopami.

– A więc jesteś fetyszystą stóp, co? – zapytała, zanim zdołała się powstrzymać.

Spojrzał na nią wesoło. Ponieważ stał naprzeciwko okna, przez które wpadały ostatnie promienie zachodzącego słońca, doskonale widziała jego oczy. Czyżby w tych brązowych głębinach lśniły bursztynowe i zielone plamki?

Spojrzał na jej stopy w nike’ach rozmiaru trzydzieści siedem.

– No nie wiem, nie widziałem twoich nagich stóp.

Słowo „nagie”, wypowiedziane z tym głębokim południowym akcentem, silniejszym niż teksański, sprawiło, że żołądek jej podskoczył, zupełnie jakby miała znów dwanaście lat i nigdy się nie całowała. Dobry Boże, co się z nią działo? Od kiedy to południowy akcent jest tak uwodzicielski? Schowała jedną stopę za drugą.

– I nie zobaczysz ich nagich – warknęła. Nie podobało jej się, że byli tu ledwie kilka minut i już zaczęli… flirtować. A przynajmniej takie miała wrażenie. A Della Tsang nie flirtowała. Już nie.

Steve podniósł na nią wzrok.

– To się jeszcze okaże – stwierdził.

Stali tak, wpatrując się w siebie, a po chwili Steve zaproponował:

– Masz ochotę wyskoczyć coś zjeść?

Skrzywiła się.

– Wzięłam ze sobą litr AB plus. – I musiała go schować do lodówki.

Większość wampirów wolała krew na ciepło, ale Della lubiła zimną. Jeśli temperatura twojego ciała wynosi trzydzieści trzy stopnie, to doceniasz rzeczy, które są od niego chłodniejsze.

– Jasne, ale ja potrzebuję jedzenia. Czegoś gorącego i tłustego. Substancji odżywczych, niezbędnych, by sprostać temu, co nas jutro czeka.

Steve miał udawać jej chłopaka, zmiennokształtnego, którego spotkała po ucieczce z domu. Do gangu nie przyjmowano nikogo poza wampirami, ale jeśli zdecydowaliby się ją przyjąć, a on dowiódłby im swojej wartości, zostałby przyjęty jako „pomocnik”. Czyli ktoś, kogo wysyłaliby do brudnej roboty. I to był jeden z powodów, dla których Dellę wkurzało, że Burnett wysłał z nią Steve’a. Uważano, że „pomocników” łatwo zastąpić.

– Nie bój się, będę cię chronić – powiedziała.

– Od razu mi lżej na sercu. – Położył dłoń na szerokiej piersi. – Chodź ze mną na burgera.

Zabrzmiało to tak, jakby się umawiali na randkę albo co. Della skrzywiła się i już miała zaprotestować, gdy przypomniała sobie, że nieopodal był supermarket, a obok niego kilka barów szybkiej obsługi. Mogłaby kupić komplet pościeli, koc i jakiś mocny środek odkażający w sprayu, dzięki czemu może położyłaby się jednak w łóżku. Tym sposobem udałoby się jej wymknąć kochającemu stopy Steve’owi o południowym akcencie. Nie zamierzała zniknąć na długo. Potrzebowała tylko kilku chwil, by zajrzeć w życie, z którego została wyślizgana.

– Dobra. – Wyfrunęła z pokoju.

Pognał za nią i w ciągu kilku sekund przemienił się we wspaniałego sokoła. Nie była pewna, ale wydawało jej się, że gdzieś słyszała, że są to jedne z najszybszych ptaków na świecie. A do tego całkiem niebrzydkie. Sokół miał ciemnobrązowe i jasnobrązowe pióra z odrobiną czerni. Oczy miał przeszywające, okrągłe, o dużych czarnych źrenicach, które zdawały się wszystko zauważać. A kiedy rozpostarł skrzydła, wyglądało to tak, jakby miał cętki niczym lampart.

Della nie wiedziała wiele na temat zmiennokształtnych, ale słyszała kiedyś, że ich moc można poznać po tym, jak szybko się przemieniają. A Steve przemienił się w sokoła cholernie szybko. Nie żeby to zrobiło na niej jakieś szczególne wrażenie.

Podobnie jak z flirtowaniem, nie zamierzała pozwolić, aby robiono na niej wrażenie. Szczególnie jeśli to był chłopak.

Już nie.

Od kiedy została przemieniona w wampira, zrobiła się zimna, a jej serce rozpadło się na tysiąc kawałeczków przez chłopaka, który miał ją zawsze kochać.

Della wylądowała ciężko na chodniku na tyłach supermarketu. Steve, wciąż pod postacią sokoła, usiadł zgrabnie obok niej. Miał szeroko rozłożone skrzydła. Natychmiast zaczął przybierać ludzką postać i, jak zawsze podczas przemiany, wokół niego pojawiły się lśniące bąbelki.

Jeden z nich pękł na ręku Delli i posłał delikatny impuls elektryczny do jej łokcia, kopiąc ją w taki sposób, jakby się przeszła po wykładzinie, a potem dotknęła czegoś metalowego.

– Co my tu robimy? – zapytał zaskoczony Steve.

– Pościel i środek dezynfekujący. – Della potarła łokieć, a potem uniosła głowę.

Niebo ciemniało, ale nie było jeszcze widać gwiazd. Uniosła nos, a jej wampirze powonienie, mimo wyraźnego zapachu oleju silnikowego, wyczuło woń wilkołaka.

– Coś nie tak? – zapytał Steve.

– Kilka wilkołaków, ale niezbyt blisko.

Steve się skrzywił.

– Cholera, kupmy szybko to, czego potrzebujesz, ja złapię hamburgera i wynośmy się stąd.

Della uśmiechnęła się złośliwie.

– Boisz się kilku wilkołaków?

– Nie boję się, ale to nie pora, by pakować się w kłopoty. – Ruszył przed siebie.

Poszła za nim.

– Czasami kłopoty mogą być zabawne.

– Owszem, ale zachowajmy energię na te, które czekają nas jutro.

– Nikt ci nigdy nie mówił, że jesteś nudny? – warknęła.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki