Tytuł oryginału: The Cellar

Tłumaczenie: Karolina Pawlik
Opieka redakcyjna: Maria Zalasa
Redakcja: Elżbieta Meissner/Agencja Wydawnicza SYNERGY
Korekta: Ewa Różycka

Projekt okładki: Joanna Wasilewska
Zdjęcia na okładce: © kitty/Shutterstock, © yayha/Shutterstock

Copyright © 2014 by Natasha Preston
Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-67604-71-0
Wydanie II, Łódź 2023

JK Wydawnictwo
ul. Krokusowa 3, 92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Mojemu narzeczonemu Josephowi
za nieskończone wsparcie

Rozdział 1

Summer

Sobota, 24 lipca (Teraz)

Wyjrzałam przez okno i zobaczyłam jeszcze jeden pochmurny angielski dzień. Z powodu ciężkich chmur pogoda wcale nie wyglądała na lipcową, ale nawet to nie było w stanie popsuć mi humoru. Dzisiaj zamierzaliśmy świętować koniec roku szkolnego na koncercie zespołu chłopaków z naszej szkoły, a ja sobie obiecałam, że będę się dobrze bawić.

– O której wychodzisz? – zapytał Lewis.

Wszedł do mojego pokoju bez pukania – jak zwykle – i usadowił się na łóżku. Byliśmy ze sobą od ponad roku i już dawno przestaliśmy się wstydzić siebie nawzajem. Czasem tęskniłam za czasami, kiedy Lewis nie informował mnie, że musimy kończyć rozmowę, bo chce mu się siku, a gdy miałam do niego przyjść, zbierał z podłogi brudne majtki. Mama ma rację: im dłużej faceci są w związku, tym robią się bardziej obrzydliwi. Ale ja i tak za nic w świecie nie zmieniłabym nawyków Lewisa. Ludzi, których się kocha, powinno się akceptować takich, jacy są, więc ja akceptowałam jego bałaganiarstwo.

Wzruszyłam ramionami i przyjrzałam się swojemu odbiciu w lustrze. Moje włosy były nijakie, płaskie i nigdy się dobrze nie układały. Nawet nie wychodziła mi fryzura, jakbym właśnie wstała z łóżka. Bez względu na to, na jak łatwą do zrobienia wyglądała w kolorowych magazynach, mnie niesforne pasma nigdy się nie układały tak, jak chciałam.

– Za chwilę. Dobrze wyglądam?

Podobno najatrakcyjniejsza jest pewność siebie. Ale co zrobić, kiedy jej brakuje? Nie da się jej udawać, żeby się nie zdemaskować. Nie byłam piękna jak modelki ani seksowna jak dziewczyny z rozkładówek „Playboya”, nie miałam też na zbyciu tony pewności siebie. Miałam przerąbane – i mnóstwo szczęścia, że Lewis był aż tak zaślepiony.

Uśmiechnął się z przekąsem i wywrócił oczami, co miało oznaczać „i znowu się zaczyna”. Kiedyś irytowały go takie pytania, ale teraz chyba tylko go bawiły.

– Wiesz, że widzę cię w lustrze, prawda? – Spiorunowałam wzrokiem jego odbicie.

– Wyglądasz pięknie. Jak zawsze – odpowiedział. – Na pewno nie chcesz, żebym cię podrzucił?

Westchnęłam. Ciągle to samo. Klub, w którym miał się odbyć koncert, znajdował się ledwie dwie minuty spacerem od mojego domu. Tyle razy chodziłam tą trasą, że mogłabym ją przejść z zamkniętymi oczami.

– Dzięki, nie trzeba. Chętnie się przejdę. A wy o której wychodzicie?

Wzruszył ramionami i ściągnął usta. Uwielbiałam, kiedy tak robił.

– Jak tylko ten leń, twój brat się zbierze. Na pewno? Spokojnie możemy cię podwieźć, to po drodze.

– Na pewno. Zaraz wychodzę, a jeśli czekasz na Henry’ego, to spędzisz tu jeszcze sporo czasu.

– Nie powinnaś chodzić sama po nocy, Sum.

Znowu westchnęłam, tym razem głębiej, i z hukiem odłożyłam na toaletkę szczotkę do włosów.

– Od lat wszędzie chodzę sama, Lewisie. Chodziłam sama do szkoły, sama z niej wracałam i w przyszłym roku też tak będę robić. Te dwie kończyny – podkreśliłam swoje słowa klepnięciem się po nogach – działają doskonale.

Zmierzył mnie wzrokiem od bioder aż do kostek i oczy mu się zaświeciły.

– Właśnie widzę.

Z szerokim uśmiechem popchnęłam go z powrotem na łóżko i usiadłam mu na kolanach.

– Czy możesz skończyć z tą nadopiekuńczością i mnie pocałować?

Lewis zachichotał. Jego niebieskie oczy rozbłysły, kiedy nasze usta się zetknęły.

Nawet po osiemnastu miesiącach jego pocałunki przyprawiały mnie o drżenie kolan. Zaczął mi się podobać, kiedy miałam jedenaście lat. Co tydzień po treningu piłkarskim przychodził do nas z Henrym, bo jego mama pracowała. Myślałam, że to tylko głupie zauroczenie, takie samo jak z Usherem, w którym też się wtedy podkochiwałam, i nie przejmowałam się tym za bardzo. Ale kiedy cztery lata później wciąż czułam przez Lewisa motyle w brzuchu, wiedziałam, że musiało chodzić o coś więcej.

– Jesteście ohydni!

Na dźwięk głębokiego, irytującego głosu mojego brata odskoczyłam i przewróciłam oczami.

– Zamknij się, Henry.

– Zamknij się, Summer – odciął się.

– To nieprawdopodobne, że skończyłeś osiemnastkę.

– Zamknij się, Summer – powtórzył.

– Nie chce mi się z tobą gadać. Wychodzę. – Ześlizgnęłam się z kolan Lewisa. Pocałowałam go raz jeszcze na pożegnanie i wyszłam z pokoju.

– Idiotka – mruknął Henry.

„Niedojrzały idiota”, pomyślałam. Dogadywaliśmy się – czasem – i był najlepszym starszym bratem, jakiego mogłam sobie wymarzyć, ale doprowadzał mnie do szału. Nie miałam wątpliwości, że będziemy się sprzeczać aż do śmierci.

– Summer, idziesz gdzieś? – zawołała mama z kuchni.

„Nie, przechodzę przez drzwi dla zabawy!”

– Tak.

– Uważaj na siebie, kochanie – powiedział tata.

– Obiecuję. Pa! – odpowiedziałam szybko i wyszłam z domu, zanim mogli mnie zatrzymać. Ciągle traktowali mnie, jakbym była w podstawówce i nie mogła nigdzie chodzić sama. Nasze miasteczko to przypuszczalnie – nie, wręcz na pewno – najnudniejsze miejsce na ziemi. Nigdy nie dzieje się tu nic ciekawego, choćby odrobinę.

Najbardziej ekscytująca rzecz, jakiej doświadczyliśmy, wydarzyła się dwa lata temu, kiedy pani Hellmann (tak, jak majonez) zaginęła i znalazła się po kilku godzinach na pastwisku dla owiec, gdzie szukała swojego zmarłego męża. Całe miasteczko prowadziło poszukiwania. Nadal pamiętam ten dreszczyk, że w końcu coś się tu wydarzyło.

Ruszyłam znajomym chodnikiem w kierunki ścieżki biegnącej koło cmentarza. Akurat tego fragmentu drogi nie lubiłam. Cmentarze. Straszne miejsca – to prawda – zwłaszcza kiedy jesteś sama. Kiedy wchodziłam na ścieżkę, dyskretnie rozejrzałam się dokoła. Czułam się nieswojo, nawet gdy już minęłam cmentarz. Przeprowadziliśmy się tutaj, kiedy miałam pięć lat, i okolicę spenetrowałam dokładnie. Spędziłam dzieciństwo na zabawach z przyjaciółmi na ulicy, a kiedy podrosłam, przesiadywałam w parku albo w klubie. Znałam to miasto i jego mieszkańców jak własną kieszeń, ale koło cmentarza zawsze dostawałam dreszczy.

Ciaśniej owinęłam się kurtką i przyspieszyłam. Klub był już prawie w zasięgu wzroku – musiałam minąć jeszcze tylko jeden róg. Zerknęłam przez ramię i głośno wciągnęłam powietrze, bo zza żywopłotu wyłoniła się właśnie jakaś ciemna sylwetka.

– Przepraszam, drogie dziecko, przestraszyłem cię?

Odetchnęłam z ulgą, poznałam starego Harolda Dane’a. Potrząsnęłam głową.

– Nic się nie stało.

Pan Dane podniósł czarny worek, który sprawiał wrażenie ciężkiego, i z wyraźnym stęknięciem, jakby dźwigał ciężary, wrzucił go do swojego kontenera na śmieci. Był drobnej budowy, a pomarszczona skóra wisiała na nim jakby była za luźna. Wydawało się, że przy skłonie mógłby przełamać się na pół.

– Idziesz na dyskotekę?

Uśmiechnęłam się szeroko z powodu jego słownictwa. „Dyskoteka”. Ha! Pewnie tak się to nazywało, kiedy pan Dane był nastolatkiem.

– Tak, razem z przyjaciółmi.

– Baw się dobrze, tylko pilnuj swojego picia. Dzisiejsi chłopcy potrafią wsypać nie wiadomo co do szklanek ładnych dziewczyn – ostrzegł mnie, potrząsając głową, jakby chodziło o skandal roku i jakby każdy nastolatek miał popełniać randkowe gwałty.

Ze śmiechem uniosłam rękę i pomachałam mu na pożegnanie.

– Będę uważać. Dobranoc, proszę pana.

– Dobranoc, moja droga.

Sprzed drzwi pana Dane’a można było już dostrzec klub. Odprężyłam się. Zbliżałam się do wejścia. Rodzice i Lewis trochę mnie zdenerwowali. Śmiechu warte. Stojąca przy drzwiach moja przyjaciółka Kerri złapała mnie od tyłu za ramię. Aż podskoczyłam. Roześmiała się, a jej oczy błyszczały od dobrego humoru. „Przezabawne”.

– Sorki. Widziałaś Rachel?

Serce zwolniło mi do zwyczajnego tempa, najwyraźniej mój mózg właśnie się zorientował, że patrzę na znajomą twarz, a nie na tego gościa z Krzyku albo Freddy’ego Krugera.

– Nie widziałam nikogo. Dopiero przyszłam.

– Cholera. Znowu pokłóciła się z tym idiotą i gdzieś uciekła. I wyłączyła komórkę! – Ach, ten idiota. Rachel to zrywała ze swoim chłopakiem Jackiem, to do niego wracała. Nigdy tego nie rozumiałam. Jeśli ktoś cię wkurza przez dziewięćdziesiąt procent czasu, to pora się pożegnać. – Powinnyśmy jej poszukać.

Dlaczego? Miałam nadzieję na dobrą zabawę z przyjaciółmi, a nie na uganianie się za dziewczyną, która już dawno powinna kopnąć swojego chłopaka frajera w tyłek. Z westchnieniem poddałam się nieuniknionemu.

– Dobra. W którą stronę poszła?

Kerri spojrzała na mnie beznamiętnym wzrokiem.

– Gdybym to ja wiedziała, Summer…

Pociągnęłam ją za rękę, przewracając oczami, i ruszyłyśmy w kierunku ulicy.

– Okej, to ja pójdę w lewo, a ty w prawo.

Kerri mi zasalutowała i odbiła w prawo. Roześmiałam się i skręciłam w swoją stronę. Jeśli Rachel nie znajdzie się szybko, ukręcę jej łeb.

Przecięłam środek boiska koło klubu, żeby się dostać do tylnej bramy i zobaczyć, czy nie poszła na skróty do domu. Zrobiło się zimniej, potarłam ramiona. Kerri powiedziała, że Rachel wyłączyła telefon, ale i tak spróbowałam do niej zadzwonić. Oczywiście, od razu włączyła się poczta głosowa. Jeśli nie chciała z nikim gadać, to po co jej szukać?

Zostawiłam jej mało składną wiadomość (nienawidziłam nagrywać się na pocztę), minęłam bramę i skierowałam się w stronę rampy dla deskorolkarzy na tyłach parku. Chmury tworzyły na niebie szare zawijasy. Wyglądało to nastrojowo – upiornie, ale równocześnie ładnie. Lekki, chłodny wietrzyk smagnął mnie po twarzy, a moje miodowozłote (zdaniem przyszłej fryzjerki – Rachel) włosy zasłoniły mi oczy i usta. Przeszedł mnie dreszcz.

– Lily? – zawołał gdzieś zza moich pleców głęboki głos, którego nie rozpoznałam.

Obróciłam się na pięcie i na widok wysokiego bruneta zaczęłam iść tyłem. Stanęło mi serce. Czy on się chował między drzewami? Co się dzieje, do cholery? Znajdował się na tyle blisko, że mogłam zobaczyć pełen satysfakcji uśmieszek na jego twarzy i gładko zaczesane włosy, których nie potargał wiatr. Ile lakieru musiał zużyć, żeby to osiągnąć? Gdybym nie była taka przerażona, zapytałabym go o markę, bo moje włosy nigdy nie zachowywały się jak należy.

– Lily – powtórzył.

– Nie, myli się pan. – Przełknęłam ślinę i cofnęłam się jeszcze o krok. Rozglądałam się dokoła w nadziei, że ktoś z moich przyjaciół będzie w pobliżu. – Nie jestem Lily – wymamrotałam, prostując się i patrząc mu w oczy, żeby sprawić wrażenie pewnej siebie.

Mężczyzna górował nade mną. Przyszpilił mnie swoim przerażającym wzrokiem i potrząsnął głową.

– Nieprawda. Jesteś Lily.

– Na imię mi Summer. Musiał mnie pan z kimś pomylić. – „Ty cholerny popaprańcu!”

Serce łomotało mi w głowie. Podanie mu prawdziwego imienia to szczyt bezmyślności. Mężczyzna ciągle gapił się na mnie z uśmiechem, od którego robiło mi się niedobrze. Dlaczego myślał, że nazywam się Lily? Miałam nadzieję, że po prostu wyglądam jak jego córka czy coś, a nie że jest szalonym dziwakiem.

Zrobiłam jeszcze jeden krok do tyłu i rozejrzałam się, szukając drogi ucieczki. Park był duży, a my staliśmy prawie na jego końcu, tuż przed linią drzew. Nie było mowy, żeby ktoś mógł mnie tu zobaczyć. Już sama ta myśl prawie doprowadziła mnie do płaczu. Dlaczego tu przyszłam w pojedynkę? Chciałam na siebie nawrzeszczeć za własną głupotę.

– Ty jesteś Lily – powtórzył.

Zanim zdążyłam mrugnąć, chwycił mnie mocno i przytrzymał przy sobie. Usiłowałam krzyczeć, ale przytknął mi dłoń do ust i zdusił moje wrzaski. Co on robił, do cholery? Machałam rękami, próbując się uwolnić. „O Boże, on mnie zabije!” Łzy płynęły mi z oczu, serce galopowało, mrowiły mnie opuszki palców, a żołądek zacisnął się w węzeł. „Umrę. On mnie zabije”.

Mężczyzna przyciągnął mnie do siebie z taką siłą, że kiedy się z nim zderzyłam, z moich płuc uszło powietrze. Obrócił mnie, tak że moje plecy przylgnęły do jego klatki piersiowej. Jego dłoń zatykała mi usta i nos, więc powietrze łapałam z wielkim trudem. Nie mogłam się poruszyć i nie wiedziałam, czy to dlatego, że trzymał mnie w żelaznym uścisku, czy też byłam oszołomiona ze strachu. Złapał mnie i mógł zrobić ze mną, co chciał, bo nie byłam w stanie ruszyć nawet jednym cholernym mięśniem.

Wlókł mnie przez bramę z tyłu parku i przez boisko. Próbowałam wołać o pomoc, ale z powodu zatykającej moje usta ręki prawie nie wydobywałam z siebie dźwięków. Mężczyzna w kółko szeptał „Lily” i ciągnął mnie do białego vana. Patrzyłam na mijane po drodze drzewa. Nad nami latały ptaki, które czasami przysiadały na gałęziach. Wszystko toczyło się jak zwykle. O Boże, natychmiast muszę się uwolnić! Zaparłam się stopami o ziemię i krzyknęłam tak głośno, że od razu zaczęło mnie boleć gardło. Na nic jednak mi się to nie zdało: w okolicy nie było nikogo oprócz ptaków i nikt nie mógł mnie usłyszeć.

Mężczyzna mocniej zacisnął uchwyt na mojej talii, wbijając ramię w mój żołądek. Wrzasnęłam z bólu. Jak tylko odsunął rękę z moich ust, żeby otworzyć tylne drzwi vana, znowu zawołałam o pomoc.

– Zamknij się – warknął i zaczął mnie wpychać do środka. Szamocząc się, uderzyłam głową w bok samochodu.

– Proszę mnie puścić. Proszę. Nie jestem Lily. Proszę – błagałam. Złapałam się za pulsujące z bólu miejsce na głowie. Strach wstrząsał całym moim ciałem. Z trudem łapałam oddech, desperacko próbując wypełnić płuca powietrzem.

Jego nozdrza się nadęły, a oczy rozszerzyły.

– Krwawisz. Natychmiast to wyczyść. – Ton miał tak groźny, że zaczęłam dygotać. Mój porywacz podał mi chusteczkę higieniczną i odkażacz. „O co mu chodzi?” Byłam taka przestraszona i zdezorientowana, że ledwie się ruszałam. – Wyczyść to! – krzyknął na mnie. Drgnęłam.

Uniosłam chusteczkę i starłam krew z głowy. Ręce mi się trzęsły i prawie rozlałam odkażacz, kiedy wyciskałam go na dłoń. Wtarłam środek dezynfekujący w skaleczenie. Pieczenie sprawiło, że zacisnęłam szczęki. Skrzywiłam się z bólu. Ten straszny człowiek przyglądał mi się uważnie, ciężko dysząc. Wyglądał, jakby się brzydził. Co było z nim nie tak, do cholery?

Znowu zaczęłam płakać. Łzy przesłoniły mi wzrok i zaczęły ściekać po policzkach. Mężczyzna wziął ode mnie chusteczkę – bardzo uważał, żeby nie dotknąć zakrwawionej części – wrzucił ją do woreczka i wsadził do kieszeni. Potem odkaził ręce. Patrzyłam na to wszystko z przerażeniem, a serce dziko biło mi w piersi. Czy to się działo naprawdę?

– Daj mi telefon, Lily – powiedział spokojnie, wyciągając dłoń. Z jeszcze większym płaczem sięgnęłam do kieszeni, wyjęłam komórkę i podałam mu ją. – Dobra dziewczynka. – Zatrzasnął drzwi i otoczyła mnie ciemność.

– Nie! – wrzasnęłam i z całej siły walnęłam w blachę. Chwilę potem usłyszałam charakterystyczny ryk silnika i poczułam kołysanie; samochód ruszył z miejsca. Gdzieś mnie wiózł. Tylko po co?

– Pomocy! – wołałam i raz za razem waliłam pięściami w drzwi samochodu. Bez skutku – na pewno się nie otworzą. Ale i tak musiałam spróbować.

Za każdym razem, kiedy van brał zakręt, obijałam się o wnętrze kabiny, ale po odzyskaniu równowagi dalej krzyczałam o pomoc i łomotałam w drzwi. Już nie oddychałam, a dyszałam i z trudem łapałam oddech. Wydawało mi się, że powietrze nie dostaje się do moich płuc.

Ciągle jechaliśmy i z każdą sekundą coraz bardziej traciłam nadzieję. Umrę. Samochód w końcu się zatrzymał, a ja zamarłam. „To tu. To tutaj mnie zabije”.

Po kilku wypełnionych strachem chwilach oczekiwania i nasłuchiwania szurających o ziemię kroków drzwi otworzyły się z rozmachem. Załkałam. Chciałam coś powiedzieć, ale głos odmówił mi posłuszeństwa. Porywacz się uśmiechnął i sięgnął do środka. Złapał mnie za ramię, zanim zdążyłam odskoczyć. Byliśmy pośrodku pustkowia. Na końcu ścieżki z kamienia stał duży dom z czerwonej cegły, otoczony wysokimi krzewami i drzewami. Kto mógłby mnie tu znaleźć? Nie rozpoznawałam niczego dokoła; okolica wyglądała jak przy każdej innej wiejskiej drodze w pobliżu mojego miasta. Nie miałam pojęcia, gdzie się znajdujemy.

Kiedy mężczyzna odciągał mnie od samochodu i popychał w stronę domu, próbowałam stawiać opór, ale on był zbyt silny. Podjęłam ostatnią próbę wezwania pomocy i krzyknęłam głośno. Tym razem mnie nie uciszał, co przestraszyło mnie jeszcze bardziej, bo znaczyło, że nie uważał, by ktokolwiek mógł mnie usłyszeć.

Raz za razem powtarzając w myślach: „Kocham cię, Lewisie”, przygotowywałam się na śmierć i na to, co miałam jeszcze wycierpieć. Co zamierzał? Wepchnął mnie przez drzwi wejściowe i prowadził przez długi przedpokój. Starałam się zwracać uwagę na kolory ścian i umiejscowienie drzwi z nadzieją, że uda mi się uciec, ale byłam w szoku, więc nic nie zostawało mi w pamięci. Z tego, co zauważyłam, przedpokój był jasny i ciepły, czego zupełnie się nie spodziewałam. Zmroziło mi krew w żyłach i poczułam pieczenie; mężczyzna wbił paznokcie w moje ramię. Spojrzałam w dół i zobaczyłam, jak końce jego palców zagłębiają się w moją skórę i zostawiają na niej cztery ślady.

Moje ciało z dużą siłą i szybkością zderzyło się z miętowozieloną ścianą. Wcisnęłam się w kąt, wstrząsana gwałtownymi dreszczami. Modliłam się, żeby zmienił zdanie i pozwolił mi odejść. „Po prostu rób, co mówi”, powtarzałam sobie. Jeśli zachowam spokój i nawiążę z nim rozmowę, może mnie wypuści. Albo jakoś uda mi się uciec.

Mężczyzna z cichym stęknięciem przesunął sięgającą mu do ramienia półkę na książki i odsłonił klamkę. Otworzył ukryte za półką drzwi, a ja aż sapnęłam. Za nimi zobaczyłam drewniane schody. Kręciło mi się w głowie. Tam na dole zrobi ze mną to, co sobie zaplanował. Wyobraziłam sobie brudne, obdrapane pomieszczenie, drewniany stół operacyjny, tace z ostrymi narzędziami i zapleśniały zlew.

Odzyskałam głos i rozdarłam się na nowo. Nie przestałam nawet wtedy, kiedy zapiekło mnie gardło.

– Nie! Nie! – krzyczałam ile sił w płucach, powtarzając w kółko to jedno słowo. Pierś mi falowała, kiedy łapczywie łapałam oddech. „Śnię, śnię, śnię, śnię”.

Mężczyzna był tak silny, że bez trudu zawlókł mnie do nowo odsłoniętego zejścia, chociaż szarpałam się i wyrywałam. Chyba w ogóle nie czuł mojego ciężaru. Przy wąskiej ścianie z gołej cegły naprzeciwko drzwi znowu chwycił mnie za ramię. Mocniej. Zepchnął mnie do połowy schodów. Stanęłam nieruchomo, zamarła w szoku. Nie do końca rozumiałam, co się dzieje.

Rozglądałam się dokoła szeroko otwartymi oczami. Duży pokój, do którego prowadziły schody, pomalowano na zaskakująco ładny odcień niebieskiego – zbyt ładny, aby mogła się tu znajdować sala tortur jakiegoś wariata. Wzdłuż jednego boku biegła niewielka wnęka kuchenna, a w kącie, frontem do małego telewizora, ustawiono dwie sofy z brązowej skóry i fotel. Naprzeciwko kuchni znajdowało się troje drewnianych drzwi. Wystrój wnętrza wprawił mnie w osłupienie, które niemal równało się mojej uldze.

Pomieszczenie nie wyglądało jak piwnica. Było zbyt czyste i schludne. Wszystko starannie pochowano. Zakręciło mi w nosie od zapachu cytryny. Na stoliku obok stołu kuchennego stały cztery flakony: jeden z różami, jeden z fiołkami, jeden z makami. Czwarty był pusty.

Upadłam na stopień i przytrzymałam się ściany, żeby nie spaść ze schodów. Huk zatrzaskiwanych drzwi sprawił, że po plecach przebiegł mi dreszcz. Znalazłam się w pułapce. Kiedy u dołu schodów pojawiły się trzy młode kobiety, wydałam z siebie okrzyk zaskoczenia. Jedna z nich, ładna brunetka, która przypominała mi nieco młodszą wersję mamy, uśmiechnęła się ciepło, ale ze smutkiem, i wyciągnęła do mnie rękę.

– Chodź, Lily.

Rozdział 2

Summer

Sobota, 24 lipca (Teraz)

Kobieta zrobiła kilka kroków w moją stronę, podając dłoń, jakby naprawdę oczekiwała, że ją przyjmę.

– Lily, wszystko w porządku. Chodź tu.

Nie poruszyłam się. Nie byłam w stanie. Zrobiła jeszcze krok. Serce galopowało mi w panice. Bardziej wcisnęłam się w ścianę, byle tylko jej nie dotknąć. Czego oni ode mnie chcą?

– Nie jestem Lily. Proszę, powiedz mu to! Proszę? Nie jestem Lily. Muszę się stąd wydostać. Pomóż mi! – błagałam, cofając się po schodach w górę, aż dotarłam do drzwi. Wtedy się obróciłam i zaczęłam walić w nie obiema pięściami, ignorując ból w nadgarstkach.

– Lily, przestań! Pozwól mi wytłumaczyć – powiedziała kobieta i znowu wyciągnęła rękę. Nie zrozumiała, że nie zamierzam jej dotykać? Musiała być nieźle popieprzona, jeśli myślała, że jej zaufam.

Odwróciłam się i aż się zachłysnęłam, kiedy zobaczyłam, jak blisko stoi. Uniosła ręce w geście poddania i zbliżyła się jeszcze trochę.

– Wszystko w porządku. Nie skrzywdzimy cię. – Łzy ciekły mi po policzkach. Potrząsnęłam głową. – Proszę, zejdź do nas, a wszystko ci wyjaśnimy. – Wskazała sofę.

Patrzyłam na mebel przez minutę, zastanawiając się, jakie mam możliwości. Nie było ich zbyt wiele. Musiałam się dowiedzieć, o co w tym wszystkim chodzi i kim są ci ludzie, więc uniosłam drżącą rękę i wsunęłam ją w dłoń kobiety.

Całe moje ciało zesztywniało, a mięśnie bolały od prób kontrolowania przebiegających mnie dreszczy. Dlaczego nie poszłam razem z Kerri? Nie powinnam była zapuszczać się sama w nocy do parku. Nie powinnam była ignorować Lewisa, kiedy zwracał mi uwagę, że samotne spacery są niebezpieczne. Zwalałam te pogadanki na jego nadopiekuńczość. Rzeczywiście był nadopiekuńczy, ale nigdy nie przypuszczałam, że w jego słowach kryje się choć trochę prawdy. Long Thorpe to było takie nudne miasto. W czasie przeszłym.

– W porządku, Lily…

– Przestań nazywać mnie „Lily”. Mam na imię Summer – ucięłam. Guzik mnie obchodziło, co to za jedna ta Lily, chciałam tylko, żeby w końcu uświadomili sobie, że to nie ja, i mnie wypuścili.

– Kochanie – powiedziała łagodnie ta, która sprowadziła mnie ze schodów – teraz jesteś Lily. On nie może usłyszeć, że mówisz o sobie inaczej.

Przełknęłam ślinę.

– Co tu się dzieje? O czym ty mówisz? Proszę, po prostu mu powiedz, żeby mnie wypuścił. – Zachłystywałam się powietrzem. Wydawało mi się, że moje płuca się kurczą. – Czy ty w ogóle mnie słuchasz?

– Przykro mi, nie możesz stąd odejść. Żadna z nas nie może. Ja jestem tu najdłużej, prawie trzy lata. Mam na imię Rose. – Wzruszyła ramionami. – Kiedyś nazywałam się Shannen. To jest Poppy, dawniej Rebecca, a tamta to Violet. Wcześniej miała na imię Jennifer.

O co tu chodzi, do cholery? To było nienormalne. Siedzi tu zamknięta od trzech lat?

– Wcześniej? – wycharczałam.

– Tak. Przed Cloverem.

Potrząsnęłam głową, próbując to wszystko zrozumieć.

– Kto to jest Clover? On? Ten wariat od Lily? Proszę, po prostu mi to wytłumacz. Co on ze mną zrobi?

– Mamy nazywać go Clover. Wszystko będzie dobrze, jeśli tylko będziesz wykonywać jego polecenia, okej? Nigdy się z nim nie kłóć i nie wymawiaj przy nim swojego prawdziwego imienia. Teraz jesteś Lily. Summer już nie istnieje. – Uśmiechnęła się przepraszająco.

Z ust wyrwał mi się zduszony szloch. Bałam się, że zwymiotuję kolację. „Nie mogę tu zostać”. Rose objęła mnie i zaczęła delikatnie masować mi barki. Chciałam krzyczeć i zepchnąć z siebie jej rękę, ale nie miałam siły.

– Wszystko będzie dobrze.

– Chcę wrócić do domu. Chcę zobaczyć Lewisa. – „Chcę odzyskać moich czepliwych rodziców, irytującego brata i swoje stare, nudne życie”.

Dziewczyna, którą Rose przedstawiła jako Poppy, potrząsnęła głową.

– Tak mi przykro, Lily. Powinnaś zapomnieć o Lewisie. Wierz mi, tak będzie łatwiej.

Zapomnieć o Lewisie? Jak mogłabym o nim zapomnieć? Tylko dzięki temu, że ciągle wyobrażałam sobie jego twarz, jeszcze nie rozsypałam się do końca. Świadomość, że istniał i niedługo zacznie mnie szukać, była jedyną rzeczą powstrzymującą mnie przed załamaniem.

– Musimy stąd uciec. Dlaczego nie próbujecie? – Jednocześnie spuściły wzrok, jakby to przećwiczyły. – O co chodzi?

– Niektóre próbowały – wyszeptała Rose.

Zmroziło mi krew w żyłach.

– Co masz na myśli? – Wiedziałam co, ale musiałam to usłyszeć od niej.

– Jesteś drugą Lily, którą poznałam, odkąd tu jestem. Dlatego właśnie musisz nas słuchać. Ucieczka nie wchodzi w grę. Zabicie go też nie. – Lekko potrząsnęła głową i przerwała, chociaż miałam wrażenie, że chciała powiedzieć coś więcej. Kto chciał go zabić?

Wszystkie trzy dziewczyny straciły nadzieję, że kiedyś się stąd wydostaną – widziałam rezygnację w ich oczach – ale ja się nie poddam. Mnie się uda i wrócę do swojej rodziny. Nie mogłam myśleć, że już nigdy nie usłyszę, jak Lewis wyznaje mi miłość lub jak mój brat krzyczy, żebym zwolniła łazienkę.

– Jak to: jestem drugą Lily?

Rose chwyciła mnie za rękę i delikatnie ją ścisnęła.

– Wcześniej była już jedna. Mieszkała tu od miesiąca, kiedy Clover znalazł mnie. Pewnej nocy próbowała go zabić, ale ją obezwładnił i… – urwała i wzięła głęboki oddech. – Nie próbuj z nim żadnych sztuczek, dobrze?

Moje serce boleśnie tłukło się o żebra. Nie chciałam popaść w zwątpienie, ale ta dziewczyna żyła tu od trzech lat. Przełknęłam i zadałam pytanie, którego się najbardziej obawiałam:

– Czego on od nas chce?

– Nie jestem do końca pewna, ale chyba chce stworzyć z nami rodzinę. Idealną rodzinę. Wybiera dziewczyny, które wyglądają na doskonałe, jak kwiaty.

Mrugnęłam. Ta rewelacja mną zachwiała. „Kwiaty?” Dlatego właśnie wszystkim nadał kwiatowe imiona¹? Z wrażenia aż otworzyłam usta. Ten gość był nienormalny.

Rose kontynuowała:

– Lubi czystość i nie znosi bałaganu oraz zarazków.

Właśnie dlatego z takim wstrętem patrzył na moją krwawiącą głowę i dlatego jedyne, co wyczuwam w tym pomieszczeniu, to ostry, niemal wywołujący łzawienie zapach cytryny.

– Musimy pilnować, żeby w domu zawsze panował porządek i dwa razy dziennie mamy brać prysznic. Clover schodzi do nas na śniadanie punkt ósma, więc wcześniej musimy uwinąć się z myciem, malowaniem i układaniem włosów, żebyśmy były gotowe, kiedy przyjdzie.

Roześmiałam się zupełnie bez humoru, przekonana, że ktoś tu mnie nabiera. Musiałam chyba trafić do jakiegoś reality show albo czegoś podobnego.

– Ten facet ma nasrane we łbie! – krzyknęłam, zrywając się z miejsca. Nogi miałam jak z galarety, więc Rose bez trudu pociągnęła mnie z powrotem na sofę.

– Nigdy przy nim nie przeklinaj, Lily. Proszę, słuchaj, co do ciebie mówię – nalegała. – Clover przynosi nam świeże kwiaty, kiedy stare umierają… – ucichła i wzdrygnęła się, jakby coś sobie przypomniała. Złe wspomnienie? Spojrzała mi w oczy i wzięła głęboki oddech. – Kiedy się w tobie zakocha, będzie chciał uprawiać seks.

Serce mi stanęło. Gwałtownie potrząsnęłam głową, zapiekły mnie oczy. Znowu zerwałam się na równe nogi i tym razem udało mi się znaleźć w sobie siłę, żeby się wyrwać z ciasnego uchwytu Rose, która próbowała przytrzymać mnie w miejscu. Nie było mowy, żeby ten gość się do mnie zbliżył. Prędzej umrę.

– Nie! O Boże, muszę się stąd wydostać. – Obróciłam się na pięcie i popędziłam w górę schodów.

– Lily! Lily, przestań! Ćśśśś! – gorączkowo powstrzymywała mnie Rose. Złapała mnie za ramię. Musiała dreptać mi po piętach. – Uspokój się. Wydaje nam się, że nas tu nie słyszy, ale nie jesteśmy pewne, więc się opanuj!

Z ciężkim westchnieniem opadłam na podłogę i się rozpłakałam. Rose złagodziła trochę mój upadek, więc za bardzo się nie potłukłam, ale to i tak nie miało znaczenia.

– Muszę… Muszę do domu – wymamrotałam. Moje ciało dygotało ze strachu. Nie chciałam, żeby Clover się do mnie zbliżał. Nie byłam z nikim oprócz Lewisa i pragnęłam, żeby to się nie zmieniło. Myśl o tym, że ktoś inny – a już zwłaszcza on – miałby mnie dotykać, wywoływała dreszcze.

– Obiecuję, że wszystko będzie w porządku, ale musisz nas słuchać. Próbujemy ci pomóc, Lily – powiedziała Rose.

Zajęło to kilka minut, ale udało mi się trochę uspokoić. Rose miała rację – dopóki nie wymyślę, jak się stąd wydostać, muszę ich słuchać. Trzeba zachować spokój, trzeźwo myśleć i ułożyć plan. Na pewno istnieje jakaś droga ucieczki. Nie ma rzeczy niemożliwych. Będę udawać, że się na wszystko zgadzam, dopóki czegoś nie wymyślę – to kwestia przetrwania.

Podniosłam się z podłogi i pozwoliłam Rose odprowadzić się na kanapę. Otarła chusteczką łzy z mojej twarzy. Otworzyłam oczy, kiedy skończyła, i zobaczyłam, że moje towarzyszki wgapiają się we mnie, zastanawiając się pewnie, czy znowu mi odbije, czy też zacznę się w końcu zachowywać jak one.

– Dobrze się czujesz? – zapytała inna dziewczyna, Violet. Odezwała się do mnie po raz pierwszy i było to najdurniejsze pytanie, jakie słyszałam w życiu. Potrząsnęłam głową. Zdecydowanie nie czułam się dobrze. – Przykro mi. – Ścisnęła moją dłoń.

Zgrzyt otwierających się drzwi sprawił, że podskoczyłam. Puls mi przyspieszył i zaczęłam się trząść. Clover szedł po schodach bardzo wolno, jakby przeciągał to dla dramatycznego efektu, aż w końcu stanął w jasno oświetlonej części pomieszczenia. Po raz pierwszy mogłam dobrze mu się przypatrzeć. Przełknęłam ślinę. Moje serce uderzało z milion razy na minutę. Miał bardzo krótko obcięte brązowe włosy, ułożone tak perfekcyjnie, że nie odstawało ani jedno pasmo. Zaskoczyło mnie, że wcześniej wykazał się taką siłą, bo chociaż był wysoki, nie wyglądał na zbyt umięśnionego. Założył porządne dżinsy, białą koszulę i robiony na drutach granatowy sweter. Prezentował się zbyt elegancko i całkiem normalnie jak na to, co nam robił.

Rose chwyciła mnie za drugą rękę i też ją uścisnęła.

– Witajcie, Kwiatuszki. Jak ma się Lily? Podoba jej się tu? – Posłał mi ciepły uśmiech, jak gdyby przed chwilą wcale mnie nie porwał. „Co jest z nim nie tak?” Jak może tak udawać?

Violet podeszła do niego. Zmrużyła powieki i potrząsnęła głową.

– Cloverze, źle zrobiłeś i doskonale zdajesz sobie z tego sprawę. Tym razem posunąłeś się za daleko. Ona jest taka młoda. Musisz ją wypuścić – powiedziała.

Głos miała stanowczy, ale zdradzało ją drżenie rąk. Po tym, co powiedziała mi Rose, byłam pewna, że dziewczyny śmiertelnie bały się Clovera. Bardzo doceniałam Violet za to, że mu się sprzeciwiła. Było dla mnie jasne, że pozostałe dwie tego nie zrobią.

Beztroski uśmiech spełzł z twarzy Clovera. Znieruchomiałam. Przyspieszył mi puls. Skamieniały wyraz twarzy mężczyzny sprawił, że wyglądał teraz zupełnie inaczej: niczym ktoś tak bardzo wściekły, że mógłby zabić. Tak szybko, że prawie tego nie zauważyłam, brutalnie chwycił Violet za ramię.

Dziewczyna się skrzywiła. Popatrzyła na jego palce zaciskające się mocno wokół jej ręki. W jej napiętym spojrzeniu widać było ból.

– Cloverze, proszę, przestań – wyszeptała. Nie chciałam patrzeć na to, co jej robił, ani na to, co zamierzał jej zrobić, ale moje oczy jakby się do nich przykleiły. Waliło mi serce i czułam mrowienie w opuszkach palców.

– Ty egoistyczna wywłoko! – warknął Clover i wymierzył jej policzek.

„Wywłoka?” Wypowiedział to słowo, ale w jego ustach brzmiało ono bardzo dziwnie, jakby należało do kogoś innego. Nie pasowało. Uderzenie odbiło się echem w pomieszczeniu, a Violet syknęła przez zęby i złapała się za twarz. Ale nie wydała z siebie głosu.

– Jak śmiesz odzywać się do mnie w ten sposób po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiłem? Jesteśmy rodziną. Nie waż się o tym zapominać.

Zmroziło mi krew w żyłach. Chciał, żebym została częścią jego rodziny. Zamierzał mnie tu przetrzymywać. Miałam już rodzinę – rodziców, których spławiłam bez pożegnania, i brata, z którym pokłóciłam się przed wyjściem.

Violet się wyprostowała i coś się w niej zmieniło. Pociemniały jej oczy, uniosła podbródek i napluła Cloverowi prosto w twarz.

– Nie jesteśmy rodziną, psycholu! – krzyknęła, wyszarpując ramię z jego uścisku.

Głos, który się wydobył zza jego zaciśniętych zębów, zwierzęcy i gardłowy, w ogóle nie brzmiał po ludzku. Powinnam uciekać, ale strach przykleił moje stopy do podłogi. Violet upadła z okrzykiem bólu po jednym mocnym popchnięciu.

– Zetrzyjcie to ze mnie! – zawył Clover, gwałtownie machając rękami.

Oczy otworzyły mi się szeroko ze strachu. „To tylko bardzo zły sen, z którego natychmiast musisz się obudzić”, powiedziałam sobie. Ale się nie obudziłam.

Poppy poderwała się z sofy i złapała ze stołu obok nas chusteczki i butelkę odkażacza. Zauważyłam, że jeszcze kilka takich samych porozstawiano dokoła – na półce z książkami, kuchennym blacie, stoliku pod telewizor. Poppy obtarła twarz Clovera i podała mu odkażacz, a on wycisnął go sobie na dłoń, po czym roztarł po twarzy. Rose i Poppy wymieniły spojrzenia. Nie miałam pojęcia, co to oznaczało, ale wiedziałam, że cokolwiek to było, mnie się nie spodoba.

Clover odwrócił się do Violet, która powoli się cofała, aż oparła się o ścianę. Przełknęłam ślinę. „Co teraz?” Rose i Poppy stanęły obok mnie po obu stronach, jakby zamierzały mnie chronić. „O Boże”. Zacisnęłam drżące dłonie w pięści. „To nie dzieje się naprawdę”.

Clover przechylił na bok głowę, sięgnął do kieszeni i wyciągnął nóż. Zamarłam. „Nie!” Zabije ją. Dźgnie ją na naszych oczach. Dlaczego dziewczyny nic nie robiły? Nikt nic nie robił. Czy to dlatego tak na siebie patrzyły? Wiedziały, co się stanie?

– Co? – wyszeptałam. Próbowałam odwrócić wzrok, ale nie dałam rady. Dlaczego nie można odwrócić wzroku, kiedy dzieje się coś złego? Jakbyśmy byli zaprogramowani, aby wymierzać sobie kary.

– Nie, proszę. Cloverze, przepraszam, przestań, proszę – błagała Violet. Wyciągała przed siebie ręce, lekko pochylona w geście poddania. Clover potrząsnął głową. Głębokie, ciężkie oddechy wyrywały mu się z płuc. Z miejsca, gdzie stałam, widziałam jedynie bok jego twarzy, ale ta część wyglądała obojętnie, bez cienia emocji. – Masz rację. Tak bardzo mi przykro. Jesteśmy rodziną. Jesteś moją rodziną, a ja na chwilę o tym zapomniałam. Wybacz mi moje słowa. Nigdy nie powinnam była w ciebie wątpić. – Potrząsnęła głową. – Zawsze chciałeś tylko naszego dobra. Gdyby nie ty, pewnie już byśmy nie żyły. Ocaliłeś nas. Jedyne, co robisz, to dbasz o nas, a ja przed chwilą potraktowałam cię tak okropnie. Tak bardzo cię przepraszam.

Przechylił głowę. Wzrok mu złagodniał. Z dumy aż się wyprostował. Co tu się właśnie stało? Czy to tak działa: pogłaskaj jego przerośnięte, popieprzone ego, a masz szansę na przeżycie?

Wstrzymywałam oddech, jakby od tego czas mógł zwolnić bieg. Słychać było tylko ciężkie oddechy Clovera i Violet. Rose i Poppy stały z szeroko otwartymi oczami i czekały na jego decyzję. Wyczuwało się napięcie.

Rose się rozluźniła, kiedy Clover opuścił rękę z nożem.

– Wybaczam ci, Violet. – Odwrócił się i odszedł, nie mówiąc już nic więcej. Patrzyłam za nim wytrzeszczonymi oczami, zastygła w szoku i strachu. Wargi mi wyschły, a w nosie kręciło mnie od cytrynowego zapachu środków do czyszczenia.

Rose, Poppy i Violet siedziały w ciszy na sofie i trzymały się za ręce. Ja stałam niczym słup soli i jak idiotka czekałam, aż się obudzę.

Lily to lilia, Rose – róża, Poppy – mak, Violet – fiołek, a Clover – koniczyna [przyp. tłum.]. [wróć]

Rozdział 3

Summer

Sobota, 24 lipca (Teraz)

– Co to było? – wyszeptałam ze wzrokiem ciągle utkwionym w zamknięte ciężkie drzwi od piwnicy. Były grube, jakby wzmocnione.

– To moja wina. Nie powinnam była podważać jego decyzji – powiedziała Violet zza moich pleców.

Wzdrygnęłam się ze zgrozy i odwróciłam się do niej.

– Jak to twoja wina? Miałaś rację. Naprawdę był gotów cię za to dźgnąć? – Chciałam, żeby przynajmniej jedna z nich odparła, że nie, ale ich milczenie powiedziało mi wszystko.

– Usiądź z nami, Lily. Na pewno chcesz się dowiedzieć mnóstwa rzeczy. Wszystko ci wyjaśnimy – odezwała się Rose. Gładziła Violet po drżącej ręce. Wcale nie miałam pewności, że chcę się czegokolwiek dowiedzieć.

Zdusiłam strach i przycupnęłam na końcu sofy. Wszystkie cztery mieściłyśmy się na niej bez problemów. Clover musiał kupić ją właśnie z powodu rozmiarów. Zaskoczyło mnie, jak wygodnie się na niej siedziało. W ogóle tu na dole wszystko, poza zapachem, było przyjemne i domowe. Delikatny błękit na ścianach oraz jasne drewno podłogi i stołu sprawiały, że pomieszczenie aż zapraszało do środka. Gdyby zapach środków czystości tak bardzo wszystkiego nie przenikał, byłoby to cudowne wnętrze. Zupełnie niepasujące do domu tego psychopaty.

– Co chcesz wiedzieć? – zapytała Rose. Jej niebieskie oczy uspokajały, podobnie jak kolor ścian.

– Dźgnąłby ją tym nożem, prawda? – Rose skinęła głową w odpowiedzi. Wzięłam głęboki, nierówny oddech. – Bo próbowała się za mną wstawić? – Miałam świadomość, że rozmawiam z Rose, jakbyśmy były same, ale od chwili, gdy po raz pierwszych zeszłam po tych schodach, a ona wyciągnęła do mnie dłoń, to właśnie ona przewodziła nam wszystkim. Zachowywała się jak starsza siostra.

– Właśnie tak.

Oblizałam wargi.

– Już kiedyś to zrobił?

Oczy Rose pociemniały i straciły przyjazny wyraz.

– Tak.

– Widziałaś to?

– Tak.

– I te osoby umarły – odezwałam się niewiele głośniej od szeptu.

Rose znowu skinęła głową i cała się spięła.

– Clover jest mordercą, tak?

Przebiegłam wzrokiem za jej plecami i zobaczyłam, jak Violet wtula się w Poppy. Clover popełniał morderstwa, a nikt nie zdawał sobie z tego sprawy. Jak to w ogóle możliwe? Potrząsnęłam głową z niedowierzaniem.

– Nic nie rozumiem. Jak mu się to udaje? – Ktoś przecież musiał zauważyć, że ginęli ludzie. Nigdy nie widziałam podobizny Rose, Poppy czy Violet ani w wiadomościach, ani na ogłoszeniach przyklejonych do słupów ulicznych.

– Dziewczyny, które wybiera, zazwyczaj są bezdomne. Jeśli nikt nie zauważy, że zaginęły, nikt nie będzie podejrzewał, że dzieje się coś złego. – Rose założyła za ucho kosmyk ciemnych włosów. – Ja uciekłam z domu, kiedy miałam osiemnaście lat. Nigdy nie byłam z rodziną blisko i nasze stosunki ciągle były napięte. Mój ojciec – oczy jej pociemniały, cała skuliła się w sobie – lubił sobie popić i nie przepadał za nami. – Smutek i strach jakby nagle zawładnęły jej ciałem. – Wkrótce po osiemnastych urodzinach spakowałam manatki i już mnie tam nie było. Nie zniosłabym ani dnia dłużej. Kiedy Clover mnie znalazł, od dziesięciu miesięcy żyłam na ulicy albo pomieszkiwałam w hostelach. Tutaj jestem prawie od trzech lat. – Wzruszyła ramionami, jakby to nic nie znaczyło.

Osłupiałam. Jak ona to robiła? Ja bym zwariowała po trzech tygodniach. Ścisnęło mnie w piersi tak bardzo, że pomyślałam, iż zaraz zemdleję. Ta sytuacja nie jest tymczasowa.

– Proszę, Lily, przestań płakać. Tu naprawdę nie żyje się tak źle – powiedziała Rose.

Gapiłam się na nią, zastanawiając się, czy postradała rozum. Brzmiała jak wariatka. „Nie żyje się tak źle?” Porwał nas. Trzymał nas zamknięte w piwnicy. Kiedy się w nas „zakochuje”, gwałci nas, a gdybyśmy się ośmieliły mu przeciwstawić, toby nas pozabijał. Jakim cudem to „nie tak źle”?

– Proszę, nie patrz na mnie w ten sposób. Wiem, co sobie myślisz, ale jeśli tylko będziesz robiła, co ci każe, wszystko będzie w porządku. Clover będzie cię dobrze traktował.

Musiała chyba zwariować.

– Znaczy, poza tym, że mnie zgwałci?

– Nie nazywaj tego gwałtem w jego obecności – ostrzegła mnie.

Odwróciłam od niej wzrok. Nie mogłam uwierzyć w to, co mówi. Jak mogła myśleć, że coś takiego jest w porządku? Znalazłyśmy się w wyjątkowo popieprzonej sytuacji, a ona ciągle broniła Clovera. Na pewno nie zawsze taka była. Wcześniej na pewno wiedziała, że to szaleństwo, i nienawidziła go równie mocno jak ja teraz. Ile czasu zabrało mu wypranie jej mózgu?

Poppy, Violet i Rose wstały równocześnie – w idealnej synchronizacji – i przeszły do kuchni. Rozmawiały przyciszonym głosem. Ledwie słyszałam ich szepty, ale zerknięcia Violet w moim kierunku nie pozostawiały wątpliwości, że temat dotyczył mnie. Miałam to gdzieś. Nie chciało mi się nawet podsłuchiwać. Mogły mówić, co im się żywnie podobało, ale ja nigdy nie pomyślę, że życie tutaj to coś normalnego ani że Clover to nie jest psychopatyczny dupek.

Niedługo ktoś mnie znajdzie. Nie byłam bezdomna jak one. Miałam rodzinę i przyjaciół – ludzi, którzy będą wiedzieć, że zaginęłam. Już niedługo zadzwonią na policję i rozpoczną się poszukiwania. Kto pierwszy się zorientuje? Rodzice, kiedy nie wrócę do domu? Czy Lewis, kiedy nie odbiorę jego telefonów ani nie odpowiem na SMS-y? Czy w ogóle będzie jeszcze próbował się ze mną skontaktować tej nocy? Zwykle, kiedy wychodziliśmy osobno ze swoimi znajomymi, nie pisaliśmy do siebie, dopóki nie wróciliśmy do domu, a jeśli już, to tylko raz czy dwa.

Zacisnęłam powieki i spróbowałam przepędzić ze swoich myśli obraz twarzy Lewisa. Rodziców nawet nie potrafiłam wspominać. Przełykając ślinę przez zaciśnięte gardło, wbiłam paznokcie we wnętrze dłoni. „Tylko nie płacz”.

– A ty jak długo tu jesteś, Poppy? – zapytałam.

Uśmiechnęła się półgębkiem i zrobiła kilka kroków od stołu kuchennego do oparcia sofy. Usiadła obok i ścisnęła moją zaciśniętą pięść.

– Trochę ponad rok. Ja i Rose mamy podobne historie. Byłam bezdomna, kiedy Clover mnie znalazł, i też miałam osiemnaście lat.

Pełnoletnia. To dlatego Violet tak się wściekła? Nie żeby miało znaczenie, ile każda z nas ma lat. Clover nie mógł znać mojego wieku. Jak bardzo młodo wyglądałam? Obchodziło go w ogóle, że jestem nieletnia?

– Dlaczego w takim razie ja? To bez sensu. Nie jestem dorosła jak wy. – A czy w ogóle porywał tylko pełnoletnie dziewczyny? A może to nie miało znaczenia, bo tylko zyskiwał dzięki temu swoją „rodzinę”? Potrząsnęłam głową. Krew zagotowała mi się ze złości. – Moja rodzina będzie mnie szukać. Znajdą nas.

– Może – powiedziała Poppy i obdarzyła mnie jeszcze jednym wątłym uśmiechem. Nieważne, nie musiała mi wierzyć. Ja wiedziałam, że moi bliscy się nie poddadzą. Nie będę tu siedzieć przez lata, tak jak dziewczyny.

Zgrzyt piwnicznych drzwi sprawił, że serce skoczyło mi do gardła, a żołądek się wywrócił. Clover wracał. Nasłuchiwałam, ale nic nie było słychać, dopóki cicho nie zachrobotała naciskana klamka. Dlaczego nie słyszałam jego kroków za drzwiami? Poczułam się, jakby ktoś wbił mi pięść w brzuch. „Piwnica jest dźwiękoszczelna”. Nie dochodziły do nas żadne odgłosy z zewnątrz, a co ważne dla Clovera, nikt nie mógł nas usłyszeć tu na dole.

Rose podeszła do schodów, żeby go przywitać. Jak mogła znosić jego obecność blisko siebie? Na sam widok jego odprasowanych ciuchów i zadufanej twarzy chciało mi się wymiotować.

– Zamawiam na kolację pizzę – ogłosił. – Chyba wszystkim nam należy się dzisiaj odrobina przyjemności. No i musimy właściwie powitać Lily w naszej rodzinie. – Znowu wywrócił mi się żołądek. „On jest naprawdę psychicznie chory. Trzeba go trzymać w zamknięciu”. Clover obrócił się w moją stronę i uśmiechnął się. – Lily, zazwyczaj zamawiamy dwie pizze z serem i po jednej z pepperoni i kurczakiem barbecue. Pasuje ci to? Mogę zamówić coś innego, jeśli wolisz?

Wpatrywałam się w niego w szoku. Naprawdę próbował rozmawiać ze mną o kolacji tuż po tym, jak mnie porwał, a komuś innemu groził nożem? Był chory, zły i porąbany. W ogóle nie chciałam z nim rozmawiać. Poppy dyskretnie trąciła mnie łokciem, żebym mu odpowiedziała. Wzięłam głęboki oddech i poddałam się.

– Pasuje mi – powiedziałam.

Uśmiechnął się, błyskając swoimi zbyt idealnymi białymi zębami. Otaczała go aura nieskazitelności: miał doskonałą cerą i włosy, ubrania bez jednego zagniecenia i te cholerne zęby. Określenie „wilk w owczej skórze” pasowało do niego jak ulał.

– Bardzo dobrze. Wiedziałem, że świetnie będziesz do nas pasować. Pójdę teraz na górę złożyć zamówienie. To nie potrwa długo.

Nie mówiąc nic więcej, wolno przeszedł w kierunku schodów.

Przez cały ten czas, kiedy tu był, drzwi piwnicy nie były zamknięte na klucz.

Patrzyłam, jak je za sobą zamyka, i przysłuchiwałam się szczękowi zamka, zła na siebie, że przegapiłam szansę na ucieczkę.

– C-co? – wymamrotałam.

Byłam zbyt osłupiała, żeby mrugać, i teraz piekły mnie oczy. To sen. To musiał być sen. Takie rzeczy mi się nie zdarzały. Nie przydarzały się nikomu, kogo znałam.

Poppy obdarzyła mnie uśmiechem.

– Wszystko będzie dobrze.

Zamknęłam powieki i wzięłam głęboki oddech. To będzie możliwe tylko, jeśli wydostanę się stąd, zanim Clover dotknie mnie choćby palcem.

Obudziłam się, bo ktoś lekko potrząsał mnie za ramię w ten irytujący sposób, który tak dobrze znałam. Uśmiechnęłam się i spojrzałam za siebie, spodziewając się zobaczyć uśmiech Lewisa. Serce mi stanęło, kiedy zamiast niego ujrzałam długie ciemne włosy Rose i jej niebieskie oczy. O Boże, jakim cudem zasnęłam?

Zszokowana, gwałtownie wciągnęłam powietrze. Uświadomiłam sobie, że to nie był tylko okropny sen, i głębiej wcisnęłam się w oparcie, żeby się od niej odsunąć.

– Przepraszam, że cię przestraszyłam, Lily. Clover wrócił z pizzą – wyszeptała. – Usiądź z nami do stołu. – Zabrakło mi tchu. Czułam się tak, jakby na moich płucach rozsiadł się słoń. Czy byłam w stanie usiąść koło mojego oprawcy i zjeść kolację? Czy w ogóle miałam wybór? Rose położyła mi rękę na ramieniu i lekko popchnęła mnie naprzód. – Twoje miejsce jest obok Poppy. – Czy Clover dyktował nam nawet to, gdzie mamy siedzieć?

Cała się spięłam, kiedy zajęłam swoje miejsce. Clover siedział naprzeciwko mnie i zachowywał się tak, jakby nic się nie wydarzyło. Dla niego to była normalka. Ani słowem nie wspomniał o moim porwaniu. W jego mniemaniu ja chyba zawsze z nimi mieszkałam. Jakbyśmy naprawdę byli rodziną. On rzeczywiście wierzył w to, że jesteśmy rodziną. Musiał cierpieć na cholerne urojenia!

Stół przykrywał obrus, który aż jaśniał bielą. Na środku stał flakon z liliami. Pizza została wyciągnięta z pudełek i ułożona na dwóch dużych półmiskach po obu stronach kwiatów, które, jak przypuszczałam, przeznaczone były dla mnie i symbolizowały moje imię.

– Częstuj się, proszę – powiedział Clover, wskazując jedzenie dłonią.

„Wolałabym umrzeć”. Jego zaproszenie brzmiało tak, jakby zostawiał mi wybór, ale stalowe spojrzenie zimnych oczu (i ciągle żywe w mojej pamięci wspomnienia odbłysku światła na nożu, który wyciągnął z kieszeni) mówiło mi coś przeciwnego. Chciał, żebyśmy spożyli rodzinną kolację, a ja wiedziałam, do czego mógłby się posunąć, gdybym odmówiła.

Sięgnęłam po kawałek, który leżał najbliżej mnie, i szybko cofnęłam dłoń, byle dalej od niego. Clover uśmiechnął się do mnie ciepło. W tym momencie jego oczy jaśniały blaskiem. Opuściłam wzrok na plastikowy talerz i skubnęłam odrobinę ciasta z brzegu pizzy.

Podczas gdy Rose, Violet i Poppy dyskutowały o tym, co będziemy gotować przez resztę tygodnia, ja zmusiłam się do przełknięcia w ciszy kilku kęsów, które stawały mi w gardle. Zazwyczaj raczej lubiłam pizzę serową, ale ta smakowała jak plastik. Jedzenie podchodziło mi do gardła za każdym razem, gdy chciałam przełknąć kolejny kawałek.

Rose uniosła dłoń, przez co zwróciłam na nią uwagę, mimo że nie patrzyła na mnie.

– Cloverze, zanim zapomnę: znowu kończą nam się książki.

Kiwnął głową.

– Przyniosę wam nowe.

– Dziękujemy. – Rose się uśmiechnęła i upiła kilka łyków wody. Miałam ochotę na nią wrzasnąć. Dlaczego nie dostrzegała, jakie to wszystko popieprzone? Zachowywała się przy nim naturalnie, a jej ciało lekko obracało się w jego stronę. Poppy i Violet patrzyły sztywno przed siebie, a ja udawałam posąg i modliłam się, żeby Clover mnie nie zauważył.

– Dziękuję wam za towarzystwo, dziewczęta. Zobaczymy się rano. – Wstał z miejsca. – Dobrego wieczoru.

Czułam się, jakbym spędziła cały dzień na mrozie. Zesztywniałam, a moje ruchy spowolniały. Clover nachylił się nad Rose i pocałował ją w policzek, a potem to samo zrobił z Poppy i Violet. Ze strachu przyspieszył mi oddech. „Mnie nie. Proszę, mnie nie”. W uszach łomotał mi puls, a w gardle rosła gula. Clover schylił przede mną głowę, odwrócił się i odszedł.

Odetchnęłam z przeogromną ulgą. Nie mogłam pozwolić, żeby mnie dotykał. Clover zatrzymał się przy schodach i odemknął drzwi. Nie spuszczałam z niego wzroku przez cały czas, jaki zajęło mu wyjście z pokoju i zamknięcie drzwi. Należało się upewnić, że na pewno go tu nie ma.

Rose i Poppy zebrały ze stołu naczynia, żeby je umyć. On był jeden, a nas aż cztery. Mogłybyśmy go obezwładnić, gdybyśmy działały wspólnie. Próbowały już czegoś podobnego czy zawsze były zbyt przerażone? Nie miałam nawet pewności, czy Rose by się do nas przyłączyła.

– Obejrzyj z nami film – zaproponowała Poppy.

Podniosłam głowę, żeby na nią spojrzeć, i zorientowałam się, że dziewczyny już wszystko posprzątały, a Rose siedziała przed telewizorem.

Przysiadłam przy nich na sofie i wpatrywałam się w ekran, ale nic do mnie nie docierało. Oplotłam nogi ramionami i zapadłam się w siedzenie, próbując zniknąć. Nic nie wydawało się rzeczywiste.

Musiały minąć godziny, bo Rose wyłączyła telewizor i wszystkie wstały.

– Lily? – powiedziała cicho Violet, jakby zwracała się do dziecka. – Musimy się umyć i iść spać. Pokażę ci łazienkę. Możesz wziąć prysznic pierwsza.

Zaprowadziła mnie do łazienki i dała jakąś piżamę. Nie zastanawiałam się nawet, dlaczego biorę prysznic, zamiast paść na łóżko. I czyja to w ogóle piżama?

Violet zostawiła mnie samą. W drzwiach nie było zamka. Chciałam, żeby był, żebym mogła się zamknąć z dala od nich. Puściłam wodę i trzymałam pod nią rękę, aż uznałam, że jest wystarczająco ciepła. Dlaczego tak się zachowywałam? „Bo Clover zabiłby cię bez wahania ani cienia wątpliwości”. Ściągnęłam z siebie ubranie, weszłam pod prysznic i opadłam na podłogę. Wybuchnęłam płaczem, który szybko przeszedł w histerię. Z trudem łapałam oddech. Kurczowo wpiłam palce we włosy i zamknęłam oczy, a moje łzy mieszały się z gorącą wodą.

Kiedy nie miałam już czym płakać, a głowa rozbolała mnie tak, że myślałam, iż zaraz mi pęknie, zmusiłam się, żeby wyjść spod prysznica i się ubrać. Płacz w niczym mi nie pomoże; nie chciałam też zwracać na siebie jeszcze większej uwagi. Ciasno owinęłam się puchatym ręcznikiem (pachniał świeżością, jakby dopiero co wyciągnięto go z pralki) i otworzyłam szafkę nad umywalką. Od razu zauważyłam, że nie było w niej maszynek do depilacji, a jedynie dwa różowe pudełka pasków wosku. Nic tu nie mogło zrobić żadnej krzywdy – nikomu.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki