Tytuł oryginału: Another story of bad boys – épisode 2

Przekład: Elżbieta Derelkowska
Opieka redakcyjna: Maria Zalasa
Redakcja: Marta Stęplewska
Skład i adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Norbert Młyńczak

Projekt okładki: © Hachette Roman Studio
Zdjęcia na okładce: dell/Fotolia, theartofphoto/Fotolia,
Subbotina Anna/Fotolia, tverdohlib/Fotolia

Copyright © Hachette Livre, 2017
Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-846-1
Wydanie I, Łódź 2019

Wydawnictwo JK
Wydawnictwo JK, ul. Krokusowa 3,
92-101 Łódź tel. 42 676 49 69 www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla mojego ojca,
który jest moim bohaterem

Rozdział 1

Lili, chodź ze mną.

Jestem pewna, że znam ten głos, ale nie potrafię powiedzieć, do kogo należy. Otwieram szybko oczy, ale nic nie widzę, oślepiona silnym światłem.

– Kto to? – pytam.

– Bo będzie zimna. Chodź!

– Nie – protestuję, zasłaniając oczy. – Nie chcę tam iść.

Przez przymrużone powieki rozglądam się wokół. Wszystko jest oślepiająco białe. Niczego nie rozpoznaję. Powoli jednak dostrzegam jakąś zbliżającą się sylwetkę. A gdy widzę już jej twarz, wydaje mi się, że śnię. Rosie tu jest. W długiej sukni z białej koronki, z cudowną twarzą o porcelanowej, pełnej blasku cerze. Widząc ją przed sobą po tylu miesiącach, przypominam sobie każdy szczegół jej twarzy. Wciąż ma te śliczne dołeczki; cała tchnie radością życia. Ale co ona tu robi? I gdzie my jesteśmy?

– Ale dlaczego? Potem wystygnie! A sama wiesz, że lepsza jest gorąca.

– Ale o czym ty mówisz, Rosie? Nic nie rozumiem.

– O czekoladzie!

– Jakiej czekoladzie?

– No przecież o czekoladzie babci Beth! – woła.

– Ale, Rosie, babcia Beth nie żyje. Miałyśmy siedem lat, kiedy umarła.

Moja przyjaciółka kiwa głową z wesołym uśmiechem na ustach.

– Oczywiście! I ja też umarłam. Lili, nie jesteśmy już na ziemi.

Co takiego?

– Jeśli chcesz wypić gorącą czekoladę, to trzeba już iść, bo inaczej pianki się rozpuszczą.

– Ale ja nie chcę iść, Rosie.

– Jak uważasz – wzdycha. – Ucieszyłam się, widząc cię, ale trudno. Wrócę, kiedy będziesz gotowa.

Przytula mnie szybko, odwraca się i odchodzi w stronę światła, wciąż tak samo oślepiającego.

– Rosie! – wołam. – Co mam teraz zrobić?

Zatrzymuje się, odwraca do mnie i mówi serdecznie:

– Musisz po prostu otworzyć oczy.

Zanim zdążę odpowiedzieć, znika w świetle. Przecież już mam oczy otwarte! Jak mam je otworzyć inaczej? Jestem sama, Rosie odeszła, już mi nie pomoże. Powinnam była iść za nią. A gdybym miała zostać tutaj, unieruchomiona? Nie mogę, zaczynam się dusić, muszę stąd wyjść.

Zaciskam powieki z całej siły, a potem je otwieram. Nic. Wciąż jestem w tym miejscu. Co mogę jeszcze zrobić? Powtarzam zamykanie i otwieranie oczu jeszcze kilka razy, ale wokół jest tylko pustka, tylko blask tego światła. Próbuję ostatni raz. Zamykam oczy na dłuższą chwilę. Chcę zobaczyć twarz Camerona, kiedy się obudzę rano. Chcę zobaczyć rodziców, rodzinę. Chcę zobaczyć Grace i Evana, Amber i całą naszą paczkę. Nie chcę, żeby wszystko się na tym skończyło. Chcę żyć.

* * *

Nagle otwieram oczy. Jest ciemno, tylko cienki promyk światła wślizguje się do pokoju. Gdzie ja jestem? Nieprzerwany dźwięk bip-bip odzywa się po mojej lewej stronie i w tym momencie uświadamiam sobie, że leżę na szpitalnym łóżku. Odwracam głowę i widzę monitor, wyświetlający uderzenia serca dzięki czujnikowi umieszczonemu na mojej piersi. Unoszę się i natychmiast tego żałuję, bo czuję ostry ból głowy, zupełnie jakby ktoś walił w moją czaszkę młotem. Machinalnie dotykam dłonią czoła. Jest pokryte grubą warstwą bandaży. Włosy owijają mi się wokół szyi, jest mi strasznie gorąco. Próbuję sobie przypomnieć, co spowodowało, że się tutaj znalazłam, ale niczego nie pamiętam. Mój umysł błądzi we mgle.

Zamykam oczy i głęboko oddycham. Nie znoszę tego uczucia kompletnie zaschniętego gardła. Widzę na stoliku obok szklankę z wodą, próbuję po nią sięgnąć, ale czuję, że coś mnie ciągnie za rękę. Uświadamiam sobie, że to kroplówka i że boli mnie ręka. Przez całe życie nie cierpiałam zastrzyków i rozmaitych wkłuć. Jako mała dziewczynka płakałam, krzycząc, że zastrzyk boli, jeszcze zanim lekarz dotknął mojej skóry. Myśląc o tym, leciutko się uśmiecham. A więc są rzeczy, które mimo upływu lat się nie zmieniają.

Charakterystyczny, typowy dla szpitali zapach aseptyki wywołuje mdłości. Nagle widzę przed sobą twarz Rosie. Narasta we mnie panika i znów cofam się o tę parę miesięcy, kiedy moja przyjaciółka leżała na szpitalnym łóżku jak ja teraz. Widzę ją, nieruchomą, wyciągniętą na wznak, walczącą o utrzymanie resztek życia. A może ja też jestem w śpiączce? Chwytają mnie gwałtowne mdłości i podrywam się. Udaje mi się podnieść szklankę. Jest do połowy pełna. Wypijam łyk wody i od razu czuję ulgę. Żyję. Zupełnie jakby ten jeden haust zmył moje koszmary.

W tym momencie drzwi do pokoju uchylają się. Cameron. Trzyma w ręku telefon, który właśnie wsuwa do tylnej kieszeni dżinsów. Przeczesuje dłonią włosy i spogląda na mnie. Pomimo panującego mroku zauważam na jego twarzy ogromną ulgę, kiedy widzi, że się obudziłam. Dwa kroki i jest tuż przy mnie.

– Lili! – szepcze.

– Tak, to ja!

Uśmiecha się i zbliża twarz do mojej. Zamykam oczy i czuję jego oddech na moich ustach. To takie znane, takie pokrzepiające, że bez wahania przyciągam go jeszcze bliżej. Pamiętam naszą kłótnię o Jace’a, a potem już nic, kompletne zaćmienie. Wiem tylko, że strasznie mi brakowało dotyku delikatnych ust Camerona. Oddychając szybko, siada na brzegu łóżka. Jego dłonie natychmiast odnajdują moje. Ściska je mocno.

– Jak się czujesz? – pyta.

– Trochę rozbita. Tak jakby ktoś mi ścisnął głowę w imadle. Mam okropną migrenę i nie pamiętam, co się stało. To frustrujące.

– To normalne – zapewnia Cam, kładąc dłoń na moim czole. – Lekarz mnie uprzedzał, że taka amnezja pourazowa jest bardzo częsta.

– Czyli niedługo przypomnę sobie, co mi się stało?

Przytakuje i głaszcze mój policzek. Jego dłonie są zaskakująco zimne.

– Na ogół pamięć powraca w ciągu niecałej doby.

Tak długo? Kładę głowę na poduszce i krzywię się: nie jest tak miękka jak ta w akademiku. Kontakt z Cameronem wpływa na mnie dobroczynnie: nie pobudza mnie nadmiernie, lecz uspokaja. Spoglądam na niego i w jego spojrzeniu widzę ogrom niepokoju. Co zrobiłam, że jest taki zmartwiony? Widzę, że chce mi coś powiedzieć, ale nie wie, jak zacząć. Lekko masuje moją dłoń, a potem podnosi ją do ust. Korzystam z tego i głaszczę jego twarz. Zamyka oczy i widzę teraz tego Cama, którego bardzo lubię obserwować. Wygląda tak spokojnie. Kiedy otwiera oczy, porusza mnie intensywność jego spojrzenia.

– Gdybyś wiedziała, jak bardzo się bałem – mówi po długiej chwili ciszy.

Patrzę na niego uważnie i dopiero teraz zauważam jego opuchnięte oczy. Czyżby… płakał?

– Ale przecież jestem tu!

– Nigdy bym sobie nie darował, gdyby stało ci się coś poważniejszego. Tak strasznie mi przykro. To moja wina, Lili, to wszystko moja wina.

Słyszę te słowa i nagle jakbym się cofnęła o kilka godzin. „To wasza wina, Liliano. Wszystko to wasza wina”. Serce bije mi szybciej i przed oczyma pojawia mi się twarz Jace’a. Oddycham coraz szybciej i unoszę się z poduszki. Cam spogląda na mnie ze wzruszeniem. Niejasno przypominam sobie ucieczkę i pogoń, oślepiające światło. Pytam drżącym głosem:

– Gdzie jest Jace?

– Wszystko skończone, Lili. On nie żyje.

Próbuję zrozumieć tę wiadomość. Głowa opada mi ciężko na poduszkę. Jace nie żyje. Szok. Przypomina mi się cała ta scena, ale w dziwny sposób, zupełnie jak gdybym była jej widzem.

– Cameron, on mi uratował życie – mówię bez tchu.

– Co powiedziałaś?

– Uratował mi życie. Gdyby mnie nie odepchnął, ja bym zginęła. Poświęcił się dla mnie. To bohater.

Czuję łzy napływające do oczu.

– Lili, ten facet był kompletnie szurnięty.

– Nie, życie strasznie go poturbowało. Zniszczyła go strata Rosie. Chciał tylko uciszyć swój ból. Jak ja…

Wpatruje się we mnie z napięciem, ale nie mam mu tego za złe. Milczy przez dłuższą chwilę. Nie mogę rozszyfrować błysku w jego spojrzeniu. Jego palce łagodnie głaszczą mój policzek.

– Zawiadomię lekarza, że się obudziłaś. Zaraz wracam.

Leciutko poruszam głową. Cam całuje mnie w skroń i wychodzi. Korzystam z tej chwili samotności, żeby sobie odtworzyć krok po kroku ten straszny wieczór. To już koniec, ostateczny koniec. Jace zginął zamiast mnie i na moich oczach. I zawsze już będę musiała żyć z tą świadomością. Uratował mi życie i jeśli chodzi o mnie, to ten czyn zmienia moją opinię o nim. W ostatnich minutach jego życia odkryłam to, co Rosie widziała w nim od pierwszego dnia. Duszę zranionego przez życie dziecka. To dlatego od razu tak się do niego zbliżyła. Przymykam znów powieki.

Zrozumiałam, Rosie. Wreszcie zrozumiałam, co chciałaś nam powiedzieć. Żyjcie w spokoju, gdziekolwiek jesteście.

Drzwi się otwierają i wchodzi siwowłosy lekarz z młodym praktykantem. Ten ostatni zdejmuje zawieszoną w nogach łóżka podkładkę z informacją o pacjencie, a profesor podchodzi do mnie.

– Jak się pani czuje?

– Boli mnie głowa, ale ogólnie nieźle.

Prosi mnie, żebym patrzyła na jego ołówek, którym porusza na boki.

– Upadając, doznała pani urazu głowy. Nie ma poważnych obrażeń, ale zatrzymamy panią na obserwacji minimum przez czterdzieści osiem godzin, żeby upewnić się, że nie ma komplikacji. Poza tym chciałbym panią uprzedzić już teraz, że rekonwalescencja nie będzie łatwa. Przez pierwsze miesiące będzie pani cierpieć na zespół stresu pourazowego po wypadku. To oznacza bóle i zawroty głowy, zmęczenie, trudności emocjonalne i poznawcze. W większości przypadków te objawy mijają, ale dziś nie wiemy jeszcze, jak zareaguje pani ciało, a zwłaszcza pani mózg.

Słucham go uważnie, starając się przyswoić jak najwięcej informacji. Lekarz upewnia się jeszcze raz, czy dobrze się czuję, i zapowiada, że wróci za kilka godzin, ale jeśli ból będzie trudny do zniesienia, mogę wezwać pielęgniarkę.

– Twoja mama chciałaby z tobą porozmawiać – mówi Cameron, kiedy znów jesteśmy sami.

– Jest tutaj?

Cam kręci głową i pokazuje swój telefon.

– Chce porozmawiać na czacie. Zawiadomiłem ją, że się niedawno wybudziłaś.

– Skąd miałeś jej numer? – pytam zaciekawiona.

– Zadzwoniłem do Amber i poprosiłem o niego. Chyba będziecie miały sobie dużo do powiedzenia.

Przytakuję i biorę do ręki jego telefon. Po chwili na ekranie widzę zaniepokojoną twarz mamy.

– Kochanie! – woła mama. – Tak bardzo się bałam.

– Chcesz, żebym wyszedł? – pyta Cameron bezgłośnie.

Zatrzymuję go i pokazuję, żeby usiadł koło mnie.

Mama wygląda okropnie. A ona przecież zazwyczaj nigdy nie pokazuje się bez makijażu!

– Twój chłopak opowiedział mi, co się stało – mówi. – Jak się teraz czujesz?

– Teraz w porządku.

Przygląda mi się podejrzliwie. Wiem, czego chce się dowiedzieć. Chociaż niektóre momenty już sobie przypomniałam, reszta pozostaje jeszcze za mgłą. Nie chcę o tym mówić. W ciągu następnych minut mama zasypuje mnie pytaniami. Chce przylecieć do Los Angeles, ale się na to nie zgadzam. Wobec tego postanawia, że codziennie będziemy rozmawiać na czacie, żeby mogła monitorować mój stan zdrowia. Z radością zgadzam się na taki kompromis. W tej chwili pragnę tylko odpoczynku i zapomnienia. Poza tym za kilka dni mój ojczym przylatuje do Los Angeles w sprawach zawodowych. Zobaczymy się wtedy, a mama uspokoi się po wysłuchaniu raportu Nicka o moim zdrowiu.

– Jesteś pewna, że wszystko w porządku? – nalega jeszcze.

Wzdycham i chcę coś odpowiedzieć, ale w tym momencie odzywa się Cam:

– Wydaje mi się, że Liliana jest jeszcze trochę oszołomiona – mówi ostrożnie, żeby jej nie urazić. – Wybudziła się zaledwie godzinę temu i boli ją głowa.

Mama przytakuje, trochę markotna.

– Chciałam się tylko upewnić, że czujesz się dobrze. Uspokoiłaś mnie. Zawiadomię twojego ojca i zadzwonię wieczorem. Kocham cię!

– Ja też cię kocham.

Mama przesyła mi całusa i rozłącza się, a ja wzdycham i osuwam się na łóżko.

– Coś nie tak? – pyta Cameron.

– Nie, nie. Jestem po prostu trochę zmęczona, a mama jest dość uparta. Nie chcę o tym rozmawiać. Już słyszę, jak mi mówi, że jestem nieodpowiedzialna i że powinnam się uważać za szczęściarę, bo skończyło się tylko na urazie czaszki. Wiem, że ma rację, Cam – ucinam, gdy widzę, że chce coś powiedzieć. – Nie potrzebuję, żeby mi to powtarzano. Popełniłam błąd, a dziś z mojej winy zginął człowiek.

– Sam tego chciał, Lili. Nie możesz się obwiniać. Ten facet był szalony! Przecież on cię chciał zabić, do cholery!

Zaczyna buzować w nim wściekłość, którą do tej pory kontrolował.

– Cameron, on chciał pomścić swoją utraconą miłość! Gdybym to ja wpadła pod ten samochód, a on by z tego wyszedł, ty nie pragnąłbyś zemsty?

Patrzy na mnie bez słowa, a ja rozumiem, co znaczy to milczenie. Oczywiście, chciałby się zemścić.

– Widziałam w jego oczach cierpienie. Przed śmiercią powiedział mi, że nie chciał mnie zabić, tylko przestraszyć. Jestem odpowiedzialna za śmierć Rosie tak samo jak on.

Cameron nachyla się nade mną.

– Co ty opowiadasz?

– Rosie zmarła na skutek przedawkowania. Od samego początku myślałyśmy, że to z powodu Jace’a, że to on wciągnął ją w narkotyki. Myliłyśmy się. Rosie się nie narkotyzowała. Jace mi powiedział, że nigdy przed tym strasznym wieczorem nie brała twardych narkotyków. Nasza wcześniejsza kłótnia była tak gwałtowna, że okazały się one dla niej jedyną drogą ucieczki. Chciała po prostu zapomnieć.

– I ty mu wierzysz?

– Tak.

Cam kładzie się obok mnie i delikatnie gładzi mój policzek. Próbuje mnie pocieszyć, widzę to po jego oczach, ale nie wie, co powiedzieć. Uśmiecham się, żeby go uspokoić. Pochyla się nade mną i przytula mnie. Wszystko jest dobrze. Nasz uścisk przerywa dzwonek jego telefonu. Cam prostuje się i patrzy na wyświetlacz.

– Chłopcy przyjechali i chcieliby cię odwiedzić. Nie będą ci przeszkadzać?

Kręcę głową.

– Z przyjemnością ich zobaczę.

– Wobec tego zejdę po nich.

Całuje mnie w policzek i wstaje. Patrzę, jak wychodzi, i zastanawiam się, czy to nie dzięki niemu przetrwałam. Przy życiu utrzymało mnie moje ogromne pragnienie zobaczenia go.

Czuję silny nawrót migreny, więc decyduję się wezwać pielęgniarkę. Po krótkiej chwili przychodzi i podaje mi pastylkę, którą połykam, krzywiąc się, bo zostawia w ustach okropny posmak. Pielęgniarka uśmiecha się i zapewnia, że wkrótce będzie mniej bolało i że szybko wrócę do zdrowia. Chociaż lekarz wyrażał się bardzo jasno, dobrze jest posłuchać i jej wyjaśnień, dużo mniej naukowych, po których już tak bardzo nie obawiam się następstw wypadku. Pielęgniarka sprawdza jeszcze, czy mam wszystko i wychodzi. Po kilku chwilach pojawia się Cameron z naszymi przyjaciółmi.

Grace pierwsza rzuca się w moim kierunku. Obejmuje mnie tak mocno, że szarpie kroplówkę. Krzywię się, ale nic nie mówię. Jestem szczęśliwa, widząc ich wszystkich. Grace odsuwa się i widzę, że płacze. Wyciera łzy i bąka coś pod nosem. Evan podchodzi do niej, całuje ją czule w skroń, a potem obejmuje mnie.

– Ależ potwornego stracha nam napędziłaś – szepcze mi do ucha.

– Bardzo mi przykro.

– To nic, najważniejsze, że już wszystko dobrze.

Potem wszyscy po kolei mnie przytulają. Ich widok tutaj działa na mnie jak balsam i od razu jest mi lżej. Nie wiem, czy to lekarstwo, czy ich obecność, ale ból głowy ustąpił.

– Cameron musiał oczarować pielęgniarkę, żeby pozwoliła nam wszystkim wejść – rzuca Rafael z uśmiechem.

Cameron wpatruje się we mnie niemal bez przerwy. Naprawdę bardzo się o mnie bał, widzę to po jego zachowaniu. Uśmiecham się, patrząc na niego. Jest już mniej blady niż przed godziną. Evan klepie go lekko po ramieniu. Ci dwaj to prawdziwi przyjaciele, są dla siebie oparciem i mogą na siebie liczyć. Nawet sobie nie wyobrażam, jak długo Evan musiał uspokajać swojego przyjaciela.

Przez następną godzinę moi goście rozśmieszają mnie do łez. Głowa znów trochę bardziej mnie boli, ale staram się nadrabiać miną, żeby ich nie martwić. Wysłuchuję wielu zabawnych historyjek. Rafael właśnie opowiada, jak kiedyś James i on umawiali się z tą samą dziewczyną, gdy drzwi się otwierają.

– Teraz będę musiała się zająć waszą przyjaciółką – przerywa nam pielęgniarka.

Wszyscy po kolei obejmują mnie, Grace zapewnia, że wszystko będzie dobrze i że mogę zawsze na nią liczyć. Dziękuję jej. Jako ostatni pochodzi do mnie Cameron. W pokoju jesteśmy tylko my i pielęgniarka.

– Wrócę wieczorem. Kocham cię, Lili.

– Ja też cię kocham.

Pochyla się nade mną, delikatnie całuje w usta i wychodzi z pokoju. Pielęgniarka zerka na mnie. Uśmiecham się do niej, kiedy zaczyna zmieniać mi opatrunek.

– To wielkie szczęście, że ma pani obok siebie tego młodego człowieka – mówi.

Unoszę pytająco brwi.

– Był tutaj tuż po tym, jak panią przywieziono i właściwie prawie nigdzie się nie ruszał. Wyszedł dopiero, kiedy trzeba było wypełnić dokumenty i zawiadomić pani rodziców. Rzadko dziś można spotkać takiego mężczyznę. Proszę docenić ten skarb.

Uśmiecham się, a ona smaruje mi czoło jakąś maścią. Zastanawiam się nad jej słowami. Mogłam go stracić, mogłam stracić wszystko. Byłam tak blisko śmierci, że nie chcę już być tą Lilianą z mroku. Moje życie powinno być wiecznym światłem. Tym razem wszystko się uda, obiecuję to sobie.

Rozdział 2

Otwieram oczy i wpatruję się w biały sufit pokoju Camerona. Dziś mija miesiąc od chwili, kiedy omal nie straciłam życia; miesiąc od śmierci Jace’a.

Powoli wracam do zdrowia. Na zajęcia zaczęłam chodzić niecały tydzień temu. Wykładowcy i koledzy okazali się przychylnie nastawieni i dzięki ich pomocy mogłam bez specjalnego trudu nadrobić stracony materiał. Najpierw było naprawdę trudno, ale jakoś wdrażam się znowu do pracy. Może się to wydać małostkowe, ale blizna, która biegnie mi od góry czaszki po czoło, początkowo okropnie mnie deprymowała. Kiedy tylko wychodziłam z akademika, miałam paskudne wrażenie, że wszyscy się we mnie wpatrują, znają moją historię i wszystko o mnie wiedzą. Nie chcę, żeby patrzono na mnie z litością. Plusem długiej nieobecności na zajęciach było natomiast to, że mogłam skończyć mój projekt o Los Angeles, który wysyłam na konkurs dziennikarski. Dzisiaj oddam go mojemu profesorowi do recenzji. Włożyłam w niego dużo pracy i tym razem jestem z niego naprawdę dumna. Co prawda nie mam żadnych złudzeń; szanse na to, żebym wygrała, są niewielkie.

Odgarniam dłonią włosy i wyczuwam jeszcze wyraźniej szramę na głowie. Chociaż czuję się naprawdę dużo lepiej, nie ma dnia, żebym nie dostała migreny. Ból jest coraz słabszy, ale bardzo często muszę poleżeć w ciemności, żeby minął. W każdym razie nie mam już zaburzeń uwagi i pamięci, choć to jeszcze przed powrotem na zajęcia było dość częste. Czasem zapominałam, co robiłam rano, czasem nie przyswajałam tego, co mówili do mnie bliscy. Na szczęście od kilku dni powoli staję się dawną Lilianą. Lekarz uprzedził mnie, że powikłania mogą się utrzymywać od trzech do sześciu miesięcy. Rozmawiałam z Cameronem o moich wątpliwościach i obawach. Za kilka tygodni będzie sesja egzaminacyjna i nie mogę sobie wtedy pozwolić na słabość. Muszę te egzaminy zaliczyć albo pożegnam się z dziennikarstwem. Cameron długo mnie uspokajał i wiem, że jeśli będzie mnie wspierał, wszystko się dobrze ułoży.

Na razie Cam śpi głęboko. Patrzę na niego i nie mogę powstrzymać uśmiechu. Jestem i zawsze będę mu niewymownie wdzięczna za wszystko, co dla mnie zrobił w tym tak trudnym okresie. W ubiegłym tygodniu, tuż przed powrotem na zajęcia, zaprosił mnie do kina, żebym zmieniła otoczenie. Mimo radości, że wychodzę z domu po chorobie i że zobaczę film, który z założenia powinien mi się bardzo podobać, nie czułam się dobrze.

Po raz pierwszy od trzech tygodni wychodziłam z domu gdzieś indziej niż do szpitala. I choć wszystko było z góry ustalone, byłam przerażona koniecznością stawienia czoła zewnętrznemu światu. Zjedliśmy kolację w znakomitej włoskiej restauracyjce, którą Cameron wybrał ze względu na jej przytulne wnętrze. Potem, idąc w stronę kina, trzeba było przejść na drugą stronę bulwaru. W tym momencie stanęłam jak sparaliżowana. Nie mogłam zrobić kroku, zastygłam w bezruchu, przerażona pędem samochodów. Chciałam się cofnąć, ale Cameron wziął mnie za rękę i ramieniem otoczył w talii. „Lili, możesz to zrobić. Jestem z tobą, wszystko będzie dobrze” – szeptał. Pamiętam jego spokojne i krzepiące spojrzenie. On jest balsamem na moje rany. Odetchnęłam głęboko i razem przeszliśmy przez ulicę.

Nie mogę przestać żyć. Codziennie coraz bardziej zdaję sobie z tego sprawę. Zdarza mi się przeżywać tamten wypadek w najdrobniejszych szczegółach: widzę pędzący na mnie samochód, widzę zakrwawione ciało Jace’a na ziemi, słyszę rozdzierające krzyki. W takich momentach ból koją oczyszczające łzy. To najlepszy sposób na poprawę samopoczucia i nie próbuję tego płaczu powstrzymywać. Uśmiecham się, uświadamiając sobie, że Cameron w takich chwilach jest zawsze ze mną. Przytula mnie, kołysze w objęciach i powtarza, że jest obok, że nic mi się nie stanie, dopóki jestem w jego ramionach. Im więcej czasu mija, tym częściej się zastanawiam, co bym zrobiła bez niego.

Już w szpitalu spotkałam się kilka razy z psychiatrą. Te rozmowy odnoszą skutek. Mogę teraz mówić o wypadku bez szczególnych trudności. Wiem, że tak właśnie należy robić, i choć na początku było to trudne, rozumiem sytuację i mówię o tym otwarcie. Ciało Jace’a zostało zabrane do Miami, żeby mógł spocząć obok swojej matki, która zmarła, kiedy był jeszcze dzieckiem. Kiedy pojadę na Florydę, złożę wiązankę na jego grobie. Choć jest to w dalszym ciągu bolesne i wciąż nie mogę wymazać z pamięci bólu, który spowodował, to nigdy nie zapomnę tego, co dla mnie zrobił, tego poświęcenia, które kosztowało go życie… To, że dziś tu jestem, zawdzięczam jemu.

Jakiś czas temu policjanci odnaleźli w samochodzie jego dziennik. Opowiada w nim o wszystkim. Od swojego spotkania z Rosie do ostatniego dnia życia. Strata Rosie była dla niego strasznym, najbardziej traumatycznym przejściem. Czytałam, co o tym pisał, i wciąż na to wspomnienie przenikają mnie dreszcze. Ich związek był bardzo silny, namiętny. Czytając dziennik, w którym Jace opisuje każdy dzień, jaki spędzili razem, odkryłam inny punkt widzenia na sceny, których byłam świadkiem. To było okropne, ale potrzebne przeżycie. Wreszcie przejrzałam na oczy. Rosie miała rację, widząc w nim dobro; nie był takim potworem, jak mi się wydawało.

– Dobrze spałaś, kochanie?

Drżę, czując ciepły oddech mojego chłopaka na nagim ramieniu. Podnoszę oczy i widzę jego promienny uśmiech. Wydaje mi się, że jest w świetnej formie. Potakuję ruchem głowy.

– Zamierzałam wstać wcześnie, ale kiedy budzik zadzwonił, nie miałam siły się podnieść, więc go wyłączyłam i znów zasnęłam.

– Nic nie szkodzi – mówi, głaszcząc mój policzek. – Jeszcze nie ma siódmej, mamy czas.

Przeciągam się z westchnieniem zadowolenia. Świetnie spałam. W nocy budzę się coraz rzadziej, a to bardzo dobry objaw. Czuję się jak nowo narodzona. Cameron całuje mnie delikatnie w czoło i opowiada o wczorajszym wieczorze. Chłopcy poszli na mecz futbolu amerykańskiego drużyny naszego uniwersytetu z drużyną z Michigan. Wsłuchuję się w słowa Cama, zauroczona jego spojrzeniem, a tymczasem mój telefon zaczyna wibrować. Odwracam się i podnoszę go ze stolika nocnego. Mama przysłała SMS-a, jak co rano od dnia wypadku. Rozumiem jej niepokój, ale czasami staje się on przytłaczający. Na próżno powtarzam jej za każdym razem, że czuję się dobrze i że wszyscy się o mnie troszczą; ona nie odpuszcza i wciąż mi matkuje. Czytam wiadomość od niej, wzdychając.

Hej, kochana! Mam nadzieję, że dobrze się czujesz od rana. Chciałam cię uprzedzić, że po południu będziesz miała niespodziankę. Jestem pewna, że naprawdę się ucieszysz! Zadzwoń potem. Dobrego dnia. Całuję, kochana! Mama.

– Kto to? – pyta Cameron, kiedy odkładam telefon na stolik. – Mama?

– Tak. Chyba chce się upewnić, że nie umarłam w nocy. Nigdy nie wiadomo, może jakiś inny psychopata znowu mógłby zaatakować jej ukochaną córeczkę. Mama chyba myśli, że ich przyciągam.

– Lili… Ona się o ciebie martwi – karci mnie Cam. – To normalne.

Chcę coś powiedzieć, ale uprzedza mnie, kładąc mi palec na ustach. Patrzy na mnie inaczej niż zazwyczaj, aż czuję się poruszona. To spojrzenie jest dużo głębsze, dużo poważniejsze niż zwykle.

– Nie wyobrażasz sobie, jak bardzo się baliśmy. Dreszcz mnie przenika na wspomnienie twojego nieruchomego ciała na szpitalnym łóżku. Myślałem, że oszaleję. Kiedy przyjechaliśmy tam, zobaczyliśmy policję i karetki, ludzi wokoło, jakąś kobietę krzyczącą: „Na pewno jedna osoba nie żyje. Już się nie porusza. Wszędzie jest krew!”, Liliano, omal nie umarłem. Od razu pomyślałem, że to ty. Chciałem się przedostać przez blokadę policyjną, ale ci kretyni mnie nie wpuścili. Na szczęście jeden z ratowników zauważył moją rozpacz, podszedł do mnie i powiedział, że właśnie wiozą cię do szpitala. Odżyłem. Nawet sobie nie wyobrażasz, jakie to były straszne chwile. I ta bezsilność, która całkowicie paraliżuje. Wszystko widzisz wtedy w innym świetle.

Cameron nigdy dotychczas nie mówił mi o wypadku, w każdym razie nie w ten sposób. Najczęściej słucha mnie, ale się nie zwierza. Dziś jednak musi wyrzucić z siebie wszystkie emocje, tak jak ja tego potrzebowałam. Uświadamiam sobie, jak wielu zmartwień przysporzyłam najbliższym. W ostatnim czasie widziałam tylko własny ból, nie myśląc ani przez chwilę o nich. Omal mnie nie stracili i wciąż jeszcze cierpią z powodu tamtych wydarzeń. Moja mama, Cam i wszyscy inni.

– Lili, nie płacz, nie chciałem cię krytykować!

– Wiem, wiem – mówię, szlochając. – Ale cały ten strach i te problemy to moja wina. Bardzo mi przykro.

Cameron przyciąga mnie do siebie i otacza ramionami.

– Ja też bardzo się bałam. W głowie miałam tylko jedną myśl: żyć, żeby zobaczyć ciebie, żeby zobaczyć tych, których kocham. Każda chwila z Jace’em oddalała mnie coraz bardziej od ciebie, od was wszystkich.

Cameron rozluźnia nieco uścisk i odsuwa kosmyk z mojego czoła. Widzę, że jest zakłopotany.

– Co takiego?

– Nie, nic – odpowiada.

– Na pewno? Dziwnie na mnie patrzysz.

Milczy przez długą chwilę. Niepokoi mnie ta cisza.

– Ja… Myśleliśmy, że specjalnie wbiegłaś na ten bulwar, żeby z tym skończyć.

– Co takiego?

Zupełnie nic nie rozumiem. Jak w ogóle mógł coś takiego pomyśleć? Nigdy nie chciałabym skończyć z życiem. Chciałam uciec od Jace’a, a przebiegnięcie przez bulwar było w tamtej chwili jedynym wyjściem. Wysuwam się z jego uścisku i prostuję.

– Ale już tak nie myślimy! – dodaje Cam.

– Znaczy kto tak nie myśli?

– No… my.

– My?

– Ja, Evan, Amber, twoja mama, twój ojciec…

– Chcesz powiedzieć, że wszyscy sądzą, że jestem samobójczynią?

– Nie, wcale nie!

– Ależ tak! To właśnie insynuujesz, Cameron!

– Nie! – woła, podnosząc się również. – Ale bardzo się przestraszyliśmy, a gdy policjanci powiedzieli nam, co zrobiłaś, na kilka sekund taka myśl wpadła nam do głowy, i to wszystko.

– Jeśli mówisz o tym dzisiaj, to znaczy, że to nie trwało tylko kilka sekund. Teraz rozumiem lepiej… Ja nie żyję tylko dla siebie, żyję też dla tych, których już nie ma. A więc nie, Cameron, absolutnie nie miałam ochoty umierać – mówię, wymawiając te słowa z naciskiem. – W tamtych chwilach myślałam tylko o tym, że pragnę żyć. Chciałam was zobaczyć, chciałam wyjść z tego jak najszybciej. Gdybym uległa Jace’owi i została z nim, kto wie, co mogłoby się zdarzyć. Powiedział, że nie chciał mnie zabić, ale może to były tylko słowa. Cameron, od miesiąca żyję pełna wątpliwości i żalu, i tak już będzie zawsze. Ale gdyby trzeba to było powtórzyć, znów przebiegłabym przez tę ulicę, bo dzięki temu dziś żyję.

Jego oczy, zazwyczaj pełne uśmiechu, teraz wpatrują się we mnie ze smutkiem.

– Wiem, co myślisz. Kiedy ten samochód pędził na mnie, stałam jak skamieniała, a gdyby Jace mnie nie popchnął, nie poświęcił się, to ja wylądowałabym pod ziemią. Tylko że to nie było w najmniejszym stopniu spowodowane chęciami samobójczymi. To był strach przed śmiercią. Teraz, skoro już wiesz wszystko, koniec rozmowy na ten temat. Już nigdy więcej nie chcę o tym słyszeć. To przeszłość.

– Lili…

– Nie, żadna Lili! Przez cały ten cholerny miesiąc matkowaliście mi wszyscy po kolei, pilnując, żebym nigdy nie została zbyt długo sama. Żeby uniknąć czego? Jakiegoś głupstwa z mojej strony? Ale to mi nawet przez myśl nie przeszło! Nie mogę wiedzieć, co się zdarzy jutro, ale nigdy, przenigdy nie pomyślę o odebraniu sobie życia. Więc dajcie sobie spokój, czuję się dobrze.

Cameron chce mnie zatrzymać, ale wyskakuję z łóżka i wychodzę z pokoju. Nie do wiary. Oni naprawdę wszyscy uwierzyli, że wbiegłam na ulicę, żeby umrzeć? Po prostu słów mi brakuje. Uważają, że jestem słaba, ale ja jestem silna. Przyjmuję wszystkie ciosy, jakie na mnie spadają. Po wypadku mogłam się załamać, ale podźwignęłam się jeszcze silniejsza. Przeszłości nie da się zmienić, ale można ją zaakceptować i iść naprzód. To zdanie stało się moją dewizą. Nie ma dnia, nie ma nawet godziny, żebym nie widziała przed sobą twarzy Rosie i Jace’a. Zawsze będę się czuła odpowiedzialna za ich śmierć, ale gdzieś w głębi duszy mówię sobie, że oni ją dla siebie wybrali. Amber i ja nie zachowywałyśmy się najlepiej wobec Rosie, ale fakt, że wpadła w narkotyki, to nie całkiem nasza wina. Mówiła często, że trzeba zdać się na los, i ja jej wierzę. Co do Jace’a… Utracił miłość swojego życia, a przez to stracił własne. Nauczyłam się tak na to patrzeć dzięki Margareth, psychiatrze, z którą się spotykam. Ona otworzyła mi na to oczy i uświadomiła, że nie jestem morderczynią. Jace i Rosie sami się skazali na swój los. Wyklęci kochankowie. Historia jak z filmu. Ocieram łzę i idę do pustej kuchni. Nie cierpię, kiedy dzień zaczyna się w ten sposób. Biorę kubek i robię sobie mocne espresso lungo. Po pierwszym łyku krzywię się okropnie. Kawa jest gorzka i za mocna. Zazwyczaj dodaję odrobinę mleka, ale dziś potrzebuję naprawdę silnego kopa. Dołącza do mnie Cameron.

– Lili – zaczyna, siadając naprzeciw mnie. – Nie chciałem na ciebie naciskać.

– Wiem, w porządku, już zapomniałam.

– Kłamiesz, Lili. Widać to tak wyraźnie, jak nos na środku twarzy.

– Naprawdę? A skąd wiesz, że kłamię? O, przepraszam, zapomniałam – mówię, dotykając czoła teatralnym gestem. – I ty, i wszyscy inni bardzo dobrze potraficie wyciągać wnioski.

– Liliano, twój sarkazm jest nie na miejscu. Martwiliśmy się o ciebie. Chyba można to zrozumieć?

– Rozumiem to bardzo dobrze. Gorzej mi przychodzi zrozumienie, dlaczego wcześniej mi o tym nie powiedzieliście.

– Żeby na ciebie nie naciskać. Baliśmy się twojej reakcji. Chcieliśmy tego uniknąć…

To silniejsze ode mnie, ale w tym momencie wybucham niepohamowanym, nerwowym śmiechem. Cameron patrzy na mnie skonsternowany. Teraz już na pewno weźmie mnie za wariatkę. Po kilku chwilach wreszcie się uspokajam i skupiam na moim espresso, żeby uniknąć uporczywego wzroku Cama.

– Nie powinniście byli się tym przejmować, czuję się świetnie – oznajmiam.

– Wiem.

– Więc dlaczego? Dlaczego mnie aż tak kontrolowaliście?

– Bo nam na tobie zależy, Lili. To, co przeżyłaś, jest ogromną traumą. Wygląda na to, że czujesz się dobrze, ale każdy reaguje inaczej. Nie można przewidzieć wszystkich reakcji, czasem zdarza się, że trauma dopada ludzi po kilku miesiącach, a nawet latach. Chcemy być przy tobie, gdyby to się zdarzyło.

Po raz pierwszy od chwili przebudzenia zastanawiam się nad tym, co Cameron powiedział, i próbuję się postawić na jego miejscu.

– Cam, bardzo przepraszam za to wszystko. Zachowałam się jak okropna egoistka. Troszczycie się o mnie, powinnam być wam wdzięczna. Jeśli Jace i Rosie są dziś tam, gdzie są, to dlatego, że tak naprawdę nikt się o nich nie troszczył. Byli sami. A ja nie chcę być sama. Nigdy.

– Dopóki ja tu będę, Lili, nigdy nie będziesz sama. Obiecuję ci.

Wstaję i podchodzę do niego. Cam przyciąga mnie do siebie i otacza ramionami w talii. Ten uścisk mnie uspokaja. Myślę sobie, że teraz, kiedy wszystko już zostało powiedziane, najtrudniejsze chwile są za nami.

– Małe poranne przytulanki? – przerywa nam Evan.

Odsuwam się od Camerona i widzę naszego przyjaciela wchodzącego do kuchni z wilgotnymi jeszcze włosami.

– Dobrze spałeś? – pyta Cameron.

– Tak! Jestem tylko jeszcze trochę połamany po tym intensywnym środowym kursie. Boks z Fredem jest dość ciężki.

– Ćwiczysz boks? – pytam zdziwiona.

Evan rzuca znaczące spojrzenie na mojego chłopaka, a potem znów spogląda na mnie.

– Tak.

Nagle jego głos wydaje mi się pełen wahania.

– Nie wiedziałam. Od dawna?

– Nie, na razie tylko ten jeden trening, żeby zobaczyć, jak to wygląda. Moim zdaniem to dobry sposób na wyładowanie się. Człowiek o wszystkim zapomina.

– Wyobrażam sobie. W Brazylii próbowałam capoeiry i to było strasznie ciężkie. Potrzebowałam ładnych kilku dni, żeby przeszedł mi ból.

Cameron całuje mnie w czoło i wychodzi z kuchni. Po chwili idzie do łazienki wziąć prysznic. Zostaję z Evanem i kończę śniadanie. Dolewam troszkę mleka do kawy: od razu jest dużo lepsza! Staram się zręcznie naprowadzić rozmowę na trening bokserski, który mnie ogromnie interesuje.

– Myślisz, że mogłabym pójść z wami któregoś dnia? Pomyślałam sobie, że po tym, co się wydarzyło, bardzo by mi się przydał jakiś kurs samoobrony.

– Nie! – woła Evan.

Unoszę brwi. Czy ja dobrze słyszałam?

– Dlaczego?

– Zapisy już się dawno skończyły.

– Chodzicie tam od dawna, a ty powiedziałeś, że właśnie zacząłeś ćwiczyć.

Kręci głową.

– A gdybym poszła z wami? Mogę to zrobić bardzo dyskretnie, wiesz o tym!

– Bardzo mi przykro, ale naprawdę nie możesz tam iść, Lili.

Cameron mówi mi często, że jestem najgorszą kłamczuchą na świecie, ale w tej chwili mam szczerą ochotę roześmiać się Evanowi w nos. On jest na pewno najgorszym kłamcą we wszechświecie! Głos mu drży i unika mojego wzroku. Wiem, że mnie okłamuje.

– Ale ja naprawdę chciałabym iść z wami któregoś dnia – mówię z westchnieniem. – Jesteście strasznie tajemniczy, gdy o tym mowa, a ja chciałabym zobaczyć, jak trenujecie.

– Nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Strasznie mi przykro, Lili, ale to nie jest możliwe. Trzeba być członkiem klubu, żeby tam wejść.

– Och, naprawdę? A Jace w jaki sposób został członkiem?

Evan przełyka ślinę i widzę, że w najmniejszym stopniu nie spodziewał się takiego pytania. Nie ośmiela się nawet podnieść na mnie wzroku.

– No jak? – naciskam.

– Absolutnie nie mam pojęcia. Ale, Lili, posłuchaj: tak czy owak nie możesz tam pójść. Niedługo ci to wyjaśnimy.

Posępnieję. Zawsze ta sama odpowiedź. Coś przede mną ukrywają, to pewne. Muszę jak najszybciej się dowiedzieć, o co tu chodzi. Bardzo dużo wieczorów spędzają na siłowni. Nie wiem, co knują, ale najwyższa pora skończyć z tajemnicami. Kilka dni temu próbowałam się dowiedzieć czegoś więcej, ale Cameron, nie mrugnąwszy okiem, zapewnił mnie, że niczego nie ukrywa. Kłamstwa już kilka razy omal nie rozbiły naszego związku. Nie ma mowy, żeby to się powtórzyło. Nie wiem, czy mogę mu wierzyć, czy nie. Serce chciałoby zaufać, ale rozum wciąż wątpi. Ich zachowanie jest czasem tak dziwne, że nasila to moje podejrzenia. Bo jeśli chodzi tylko o zawody sportowe, to dlaczego mi o tym nie mówią? Nie jestem figurką z porcelany, mogłabym im przecież kibicować. Dawniej, kiedy rodzice byli jeszcze razem, zawsze towarzyszyłam tacie, gdy szedł na mecz bokserski. Bardzo lubiłam patrzeć na zawodników toczących walkę według określonych zasad. Ten sport pozwala przezwyciężać własne słabości i szanować przeciwnika. Jeśli chodzi tylko o to, to naprawdę się mylą, nic mi nie mówiąc. Grace uważa tak samo. Dość już tych tajemnic.

Wypijam ostatni łyk kawy i wracam do pokoju przygotować swoje rzeczy. Zaraz zadzwonię do mamy, bo tym razem jej SMS mnie intryguje. Niespodzianka w ciągu dnia. Co to może być? Po kilku minutach rozmowy telefonicznej wciąż nic nie wiem. Mama nie chce puścić pary z ust. Wiem tylko, że ta niespodzianka pojawi się wieczorem. Pozostaje więc tylko oczekiwać jej nadejścia. Kończę rozmowę i idę pod prysznic. Z lekko wilgotnymi jeszcze włosami wsiadam z chłopakami do samochodu. To początek ostatniego dnia zajęć przed weekendem.

* * *

Od prawie czterech godzin pracuję w bibliotece. Powtórzyłam bardzo dużo materiału i posunęłam do przodu pracę nad esejem, który mam oddać w przyszłym tygodniu. Widząc przechodzącego obok mnie chłopaka o wściekle niebieskich włosach, przypominam sobie Sama, który rozśmieszył dziś do łez Grace i mnie, opowiadając, jak przegrał zakład z Andym. Przegrywający ma zrobić sobie na głowie różowy irokez punka. Uspokoiłam go, mówiąc, że różowy pasuje mu do cery. W odpowiedzi podniósł środkowy palec, a my parsknęłyśmy śmiechem.

– Ciężko zapracowana Lili.

Ciepły oddech Camerona muska moje ucho, a na twarzy wykwita mi radosny uśmiech. Rozmasowuję sobie kark, a potem podnoszę głowę i spoglądam na Camerona.

– Nawet bardzo ciężko.

Cameron siada na krześle obok i całuje mnie w skroń, a ja zaczynam zbierać swoje rzeczy.

– Możesz skończyć robotę – mówi.

– Nie, nie, już skończyłam. A w każdym razie zaczynam mieć dość. Zabieramy Evana?

– Tak, właśnie mi przysłał SMS-a. Kończy za dziesięć minut.

Kiwam głową, a Cameron jak prawdziwy dżentelmen bierze moją torbę. Wychodzimy z biblioteki, jeszcze pełnej ludzi, i dochodzimy do zaparkowanego nieco dalej samochodu. Wieczór jest ciepły. Przypominam sobie nagle, że niedługo ma dotrzeć moja niespodzianka. Bardzo jestem jej ciekawa i chcę się jak najszybciej dowiedzieć, co to. Po kilku chwilach dojeżdżamy przed budynek, w którym miał zajęcia Evan. Czeka już na nas.

– I jak minął dzień? – pyta, sadowiąc się z tyłu.

– Zaliczyłem egzamin z prawa konstytucyjnego! – ogłasza Cameron.

– Super! – cieszy się Evan. – Dobry wstęp do egzaminu końcowego!

Cameron potakuje entuzjastycznie.

– A ty, Lili?

Nic im nie mówię o konkursie dziennikarskim, wiedzą o nim tylko Grace i Sam. Właściwie nawet nie wiem, dlaczego im o tym nie powiedziałam. Ostatnio mam dużo innych rzeczy na głowie, a poza tym uważam, że moje szanse są naprawdę minimalne, i nie chcę uprzedzać faktów. Jeśli zaowocuje to czymś konkretnym, to wtedy tak, powiem im wszystko. Mój profesor wyglądał na bardzo zadowolonego z przygotowanego materiału, który przy mnie szybko przekartkował. Wyniki poznam za ponad miesiąc.

– Ja też miałam dobry dzień.

Evan o nic już więcej nie pyta i wracamy w milczeniu. Spędzamy we trójkę tak dużo czasu, że są chwile, kiedy nie mamy sobie nic do powiedzenia, ale nigdy nie są one kłopotliwe.

Po powrocie do domu nawet nie zadaję sobie trudu schowania swoich rzeczy, ale od razu padam na kanapę, która po tym ciężkim dniu wprost kusi miękkością. Zsuwam pantofle jeden po drugim, pomagając sobie czubkami stóp, i wzdycham z ulgą, czując, jak moje mięśnie się rozluźniają. Obaj chłopcy idą w moje ślady. Cameron siada obok mnie, unosi mi nogi i kładzie je sobie na udach. Choć go o nic nie proszę, zaczyna mi lekko masować stopy. To wspaniałe uczucie.

– SMS od siostry – mówi po chwili Cameron, spoglądając na ekran swojego smartfona. – Pyta, czy potwierdzamy jutrzejsze spotkanie na plaży.

– Tak, oczywiście!

– Chce przyjść z kilkoma koleżankami. Zgadzacie się?

– Jasne – odpowiadamy oboje z Evanem.

– OK, to oddzwaniam do niej. Może być o drugiej? O której idziesz do terapuetki? – pyta mnie Cameron.

Jutro mam ostatnie cotygodniowe spotkanie z Margareth. Potem będę się z nią spotykała co dwa tygodnie, a w przyszłym miesiącu jeszcze rzadziej.

– O dziesiątej. To potrwa godzinkę, więc druga może być.

Cam kiwa głową, bierze aparat i wychodzi na balkon. Patrzę, jak chodzi po nim tam i z powrotem. To jego charakterystyczna cecha: nie może ustać w miejscu, kiedy rozmawia przez telefon.

– To jesteśmy umówieni, o drugiej w Santa Monica.

Przyjmujemy to z Evanem do wiadomości, a Cam znów siada na kanapie. Kilka minut później naszą rozmowę przerywa stukanie do drzwi.

– Czekacie na kogoś? – pyta Evan, wstając.

Cam i ja kręcimy głowami.

– Czy tutaj mieszka Liliana Wilson? – słyszę pytanie.

Zapomniałam o mojej niespodziance! A ten męski głos wydaje mi się znajomy. Prostuję się, żeby zobaczyć, kto to, ale Evan mi zasłania.

– Tak. A dlaczego? – pyta podejrzliwie.

– Jestem jej…

I nagle rozpoznaję ten głos.

– Ian! – wołam, wstając.

Evan się odsuwa, a ja wpadam w przyjazne ramiona. Tak się cieszę, że go widzę! A więc to on był tą niespodzianką. Okręca mnie w powietrzu, a ja, jak zawsze, śmieję się przy tym. Ian dobrze wie, że uważam ten sposób witania się za dość pospolity, ale mimo wszystko go lubię.

– Świetnie wyglądasz – woła, stawiając mnie na podłodze.

– Nie mówiłeś, że przyjeżdżasz!

– Twoja mama pomyślała, że to będzie miła niespodzianka.

– Tak, naprawdę cieszę się, że cię widzę.

Ian nie zdąża odpowiedzieć, gdy czuję na ramieniu dłoń Camerona i słyszę jego:

– Cześć!

Cameron wyciąga rękę do Iana, a ten, spojrzawszy na mnie, ściska ją. To ich powitanie trwa długą chwilę. Nagle napięcie staje się wręcz namacalne.

– Jestem Cameron, jej chłopak.

– Ian, jestem jej przyjacielem.

Zapada cisza, a ich ręce trwają w uścisku. Zerkam na Cama. Jest cały napięty, szczękę ma zaciśniętą. Nie lubię tego.

– Chodźmy może do salonu – proponuje Evan.

– Świetny pomysł – mówię.

Wymijam Iana i zamykam drzwi. Potem odwracam się i widzę, że Ian i Cam opuszczają dłonie, a mój chłopak odchodzi.

– Czuję, że będzie gorąco z tym twoim ukochanym – szepcze mi do ucha Ian. – Będzie zabawnie go trochę podrażnić.

Puszcza do mnie oko, kiedy na niego spoglądam.

– Dlaczego chcesz to zrobić? – pytam z naciskiem i możliwie jak najciszej.

– Bo pamiętam, że zachował się wobec ciebie jak palant. Lil, nieważne jak i dlaczego, ale on cię zdradził.

– Ian, to jest dużo bardziej skomplikowane, niż ci się wydaje.

Przyjaciel patrzy na mnie przez chwilę bez słowa, a potem szepcze:

– Zaufaj mi. Tylko troszkę go podrażnię.

I nie czekając na moją odpowiedź, idzie za Cameronem, który poszedł do kuchni.

Rozdział 3

Z PUNKTU WIDZENIA CAMERONA

Ian… Gdy wymawiam po cichu to imię, w ustach czuję paskudną gorycz. Kim jest ten facet? – zastanawiam się, patrząc, jak Lili rzuca mu się w ramiona. Jedno jest pewne: ucieszyła się na jego widok. Wiesza się na nim, przytula całym ciałem i uśmiecha szeroko. Mam wrażenie, że oglądam jakiś zły film. A kiedy zaczynam odczuwać skurcze w żołądku, kiedy wydaje mi się, że ziemia usuwa mi się spod stóp, już wiem, że to będzie długi wieczór. W żyłach zaczyna mi pulsować zazdrość i chyba przestaję się kontrolować. Dlatego właśnie podchodzę do nich. Po chwili, która wydaje mi się wiecznością, odrywają się od siebie, a ja gestem posiadacza obejmuję Lili w talii. Wszystko jedno, kim on jest, musi wiedzieć, że Lili jest moja.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki