Spis treści

Karta redakcyjna

Antonimia

Heretyk

Nieparadoks

Błahostki?

Człowieku!

Przymus

Dowód II

Długie trwanie

Niescenicznie

Norma

Pieluszka

Sfinks

Felieton aktualny

Pochwała dosłowności

Sybiracy

Rejtan. Upadek Polski

Zawieszenie dzwonu Zygmunta

Ministrantura

Wczoraj, dziś

Hierarchia

List do wnuczki

Dłużej

Pożegnanie z Tatrami

Porywacze

Opatrzność Boża

Nieopatrzność ludzka

Domysł

Cmentarz

Na Dzień Zaduszny

Łzy rzeczy

Opieka redakcyjna: WALDEMAR POPEK

Korekta: ANNA DOBOSZ, ANETA TKACZYK

Projekt okładki i stron tytułowych: ROBERT KLEEMANN

Na okładce wykorzystano obraz Jacka Malczewskiego Wiosna (Krajobraz z Tobiaszem), 1904, olej na płótnie, 76297 cm, MNP Mp 1667, Muzeum Narodowe w Poznaniu.

Redaktor techniczny: ROBERT GĘBUŚ

© Copyright by Adam Waga
© Copyright by Wydawnictwo Literackie, 2024

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-08-07967-6

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
tel. (+48 12) 619 27 70

Konwersja: eLitera s.c.

HERETYK

Znowu wchodzę w spór

z Pismem Świętym,

które powiada, że na początku

Bóg stworzył niebo i ziemię.

Nieprawda!

Na początku Bóg stworzył

Mądrość,

jak o tym radośnie,

śpiewnie i tanecznie

opowiada ona sama

w rozdziale ósmym

Księgi Przypowieści.

Dopiero wespół z nią

wszczął to gigantyczne

postępowanie stworzycielskie,

którego wyobraźnia ludzka

nie jest w stanie ogarnąć.

Po ukończeniu pracy

i po odpoczynku

Bóg nie zachował Mądrości

wyłącznie dla siebie

ani nie wystawił jej pomnika

tkwiącego hieratycznie

u początku stworzenia.

Rozproszył ją po świecie-wszechświecie

jako ziarna urodzaju.

.

NIEPARADOKS

Rzekł głupi w sercu swoim:

„Nie masz Boga”.

Ps 13 (14) i 52 (53), 1
tł. ks. Jakub Wujek

Może bogiem dla niego

był brak Boga?

.

BŁAHOSTKI?

Z ludzkiego punktu widzenia

były to raczej błahostki,

które wystarczyło skarcić.

No bo jak inaczej

nazwać taki drobiazg,

że Ewa nadgryzła jabłko,

Orfeusz tylko się obejrzał,

a Prometeusz wykradł czy skrzesał iskrę.

Z nadludzkiego jednak punktu widzenia

były to najcięższe zbrodnie,

które pociągnęły za sobą

najcięższe kary:

wygnanie z Raju,

utratę żony,

męki przykucia do skały.

Przestworza wręcz huczą pytaniami

o proporcje takich win i kar.

A ludzie,

potomkowie tamtych skazańców,

mówią, że rozumieją wszystko

oprócz tych wyroków.

Milczą jedynie ci,

którzy je wydali.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki