Opieka redakcyjna: ANITA KASPEREK

Zespół redakcyjno-korektorski: HENRYKA SALAWA, MARIA ROLA, ANNA POINC-CHRABĄSZCZ, KRYSTYNA ZALESKA

Opracowanie graficzne: Paweł Panczakiewicz / PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redaktor techniczny: ROBERT GĘBUŚ

© Copyright by Anna Katarzyna Grochola
© Copyright for this edition by Wydawnictwo Literackie, 2024

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-08-07962-1

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
tel. (+48 12) 619 27 70

Konwersja: eLitera s.c.

Dorosłym Dzieciom i ich Matkom

dedykuję.

PS I może Ojcom też.

Mój syn.

Moje jedyne dziecko.

Mój chłopczyk. Moja myszka. Mój Piotruś. Moje kochanie. Mój ciapuś. Mój królewicz malutki. Mój króliczek. Mój czaruś. Moja pocieszka. Rycerz mamusi.

Kochasz mnie najbardziej na świecie?

Najbardziej.

A kogo kochałaś najbardziej, jak mnie nie było?

Ciebie.

Jak mnie nie było!!!

Ciebie, bo czekałam na ciebie.

Jak będę dorosły, to się z tobą ożenię...

Tatusiu, jak będę dorosły, to się ożenię z mamą!

Dobrze, kochanie.

*

Tak właśnie człowieka się robi w konia. Po tych wszystkich deklaracjach, że jesteś jedyną kobietą w jego życiu, nadchodzi moment, kiedy słyszysz w słuchawce:

– Chciałbym oficjalnie przy was oświadczyć się Agacie, co wy na to? Tak sobie pomyślałem, że w niedzielę, kiedy przyjdziemy na obiad, tylko, mamo, zrób coś dobrego...

Odbiera mi oddech.

– ...my przyniesiemy ciasto, to będzie właściwy moment. Jej rodzice są w Anglii, to i tak nie mogliby przyjechać, a ja chcę, żeby to była niespodzianka, dobrze?

Niespodzianka!!! Dla niej??? To jest niespodzianka dla mnie!!!

– Ale wiesz, taka formalna... żeby wiedziała, że to na poważnie. No i żebyście się nie wydali, że wiecie, po co przyszliśmy. Mamo... Mamo? Halo, jesteś tam? Mamo!!!

– Jestem – w końcu wyduszam z siebie. – A to niespodzianka!

– Prawda? – raduje się Piotr na drugim końcu miasta. – Może nie mów tacie, bo on się wygada.

– A to niespodzianka – powtarzam. Już tak kiedyś miałam, taki katarynkowy tryb.

– No właśnie. I kupiłem pierścionek – cieszy się jak dziecko.

Przełykam ślinę i połykam razem z nią zdanie: a to niespodzianka.

– Sam?

– No przecież Agaty się nie mogłem poradzić! – strofuje mnie leciutko. – Ale ładny wybrałem.

Mogłeś się ze mną skonsultować.

Ja jestem twoją matką!

I nigdy bym do tego nie dopuściła!

– To dobrze. No, to czekamy na was w niedzielę! – Staram się nadać swojemu głosowi wesoły, pełen szczęśliwości i nadziei na przyszłe cudowne życie Piotrusia z Agatą – ton.

Niestety, brzmi to mniej więcej tak, jakbym mówiła, że w niedzielę na pewno będzie trzęsienie ziemi. Jakieś siedem, osiem stopni, nie więcej, i to tuż pod naszym mieszkaniem.

– Całuski – dźwięczy jak dzwon głos mojego syna, mojej drobinki, mojego dzieciaczka, mojego rycerzyka, mojego! po prostu syna!

– Pa!

Rozłączam się i siadam na krześle w kuchni.

To koniec.

Już.

Tak nagle.

Jest po wszystkim.

Niespodziewanie. Bez uprzedzenia. Bez jakichkolwiek znaków ostrzegawczych moje dziecko, mój chłopiec, zamiast dojrzeć w atmosferze zrozumienia i komfortu, rzuca się w niebezpieczny wir życia z obcą kobietą, bez przygotowania, bez odpowiednich narzędzi gwarantujących mu przetrwanie, bez rodziców, na których zawsze mógł liczyć, bez...

– O Boże, Boże – wyrywa mi się niepotrzebnie, bo właśnie Paweł stanął w drzwiach kuchni.

– Coś przypaliłaś? Znowu?

Paweł jest moim mężem od dwudziestu sześciu lat. I ojcem Piotrusia. Nie tylko tym, który go wychował, ale również tym mającym z nim połączenie genetyczne, co, jak wiemy, potwierdza się w dziewięćdziesięciu procentach.

– Piotr chce się oświadczyć Agacie u nas na obiedzie w niedzielę! – wyrzucam z siebie, zanim zdążyłam sobie przypomnieć, że Piotruś prosił o dyskrecję.

Paweł niestety nie potrafi trzymać języka za zębami.

– Ooo – mówi. – A co przypaliłaś?

Tak jest.

Mój mąż od dwudziestu sześciu lat mnie nie rozumie. To, co dla mnie jest katastrofą, dla niego jest łagodnym przejściem z jednego stanu w drugi. Nie potrafi mi towarzyszyć w najgorszych momentach mojego życia.

To ja nosiłam naszego synka pod sercem! To ja musiałam przeżyć poród! Mężczyzna zawsze od wszystkiego umywa ręce!

*

Boże mój! Jak szybko to minęło! Jak życie potrafi zaskakiwać! Przecież nic nie zapowiadało tego, co potem nastąpiło!

*

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki