Spis treści

skrytka

*** (Dziecko o księżycu...)

*** (Góry Beskidu)

ziemia jest paradoksem

utopia

*** (Wiatr z lasu...)

*** (między drzewami)

planeta

*** (Na starym obrazie...)

*** (Otworzyłem oczy)

istnienie

*** (Jest więcej jaskółek...)

*** (widmo wróbla...)

*** (Idę przez łąkę...)

*** (A w Meksyku)

*** (Kiedyś nie cierpiałem...)

*** (Najbardziej przypadkowe...)

*** (Czynele są instrumentem...)

*** (Menuchin to nazwisko)

na obraz

*** (gwiazda wpadła...)

gwiazda

*** (Świat patrzy na świat...)

trwoga

*** (Kto stworzył śmiech...)

bezkres

*** (Korytarz mojego liceum...)

słowa

pierwsze naczynie

metafora

*** (Ach, gdzie są...)

modne słowo „narracja”

los

*** (Już się o moją skórę...)

notatka studenta prawa, franza k.

apoteoza

wyczerpanie

*** (Po wojnie, po getcie...)

pobożność

*** (Żeby utrzymać tajemnicę...)

*** (Sny płoną)

*** (Kamienie, które rosną...)

*** (Każde miasto)

odyseusz

*** (Na rogu każdej ulicy)

ballada (przejechały dwie policje...)

*** (Na co czekają...)

józef czechowicz fotografuje lublin

poste restante

nauka mowy

wittgenstein

koła

prorok

proroctwo

przemienienie

*** (Radzą mi)

*** (Mowa jest dla ciebie...)

bezmian

szlif

*** (Próbuję wyobrazić sobie...)

radość

ballada (Śmiały się z wiatru)

*** (Rodziny)

przeczucie

*** (W powietrzu, w gołębicach...)

nigdzie

jestem czasownikiem

*** (Kupiłem zegarek w komisie)

*** (W hotelu mojej sekundy)

*** (W moim wieku...)

*** (Wiersze, które dawno temu...)

wnętrze

*** (Mamrocze)

*** (Krajobraz drży wzgórzami)

późno

co

małe rytuały

zaginęły

*** (Zmęczyły się wszystkie pytania)

husserl

wiara

*** (Znajomych się zna...)

*** (Jeżeli moja wychowawczyni...)

jak się uczyłem

*** (Było sobie życie...)

Opieka redakcyjna: EWELINA KOROSTYŃSKA

Redakcja: EWA GOCZAŁ

Korekta: ANNA DOBOSZ, ANETA TKACZYK

Projekt okładki i stron tytułowych: ROBERT KLEEMANN

Redaktor techniczny: ROBERT GĘBUŚ

© Copyright by Piotr Matywiecki
© Copyright by Wydawnictwo Literackie, 2021

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-08-07298-1

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
tel. (+48 12) 619 27 70
fax. (+48 12) 430 00 96
bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
Księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl

Konwersja: eLitera s.c.

skrytka

Dziecko, którym byłem, bawi się w chowanego.

I dziecko w prehistorii, zawsze to samo,

bawi się teraz i milion lat temu.

– To wszechświat, już wtedy postarzały,

stworzył bawiące się dziecko

dla rozweselenia czasu, którym był znudzony.

Wszechświat nie wiedział, że dziecko stanie się dorosłym

piszącym wiersz. To się samo stało.

Cokolwiek robię, bawi się w chowanego

chłopczyk, którym byłem siedemdziesiąt lat temu,

chowa się w milionie lat, wszechświat szuka go

zawsze. I kiedy dla zabawy udaje, że nie może mnie znaleźć,

ja, na niby ukryty przed wszechświatem i sobą,

dorośleję.

.

* * *

Dziecko o księżycu powiedziało „siężyc”.

Nie wiedziałem, jak zapytać, co to znaczy,

bo wtedy siężyc musiałby coś znaczyć,

już nie byłby siężycem.

Ale siebie pytam.

Nawet ułomny księżyc więzi mnie w znaczeniach:

siężyc to może księżyc, po który dziecko sięga?

Jeśli sięga, to już nie dziecko. To ja dorosły,

niszczący sięganiem dziecięcą mowę patrzenia.

.

* * *

Góry Beskidu,

wielkie fale Ziemi,

miałem je w oczach,

kiedy byłem chłopcem.

kiedy to było – nigdy nie było – wtedy to było

wtedy to było – nigdy nie było – kiedy to było

.

ziemia jest paradoksem

Rzeka nie szybsza od moich kroków na brzegu.

Las nie bardziej gęsty od powietrza

i szumiący jak wnętrze kamienia.

Miasteczko na wzgórzu –

tylko jeden tam stoi dom, o tysiącu pięter,

ze strzechą nie dalszą od ziemi niż wzrost starca,

z piwnicą tuż pod podłogą,

ale nie głębszą niż lęk dziecka

dwa kilometry pod ziemią.

Horyzont jak kropla wody,

bezgraniczny jak oko niewidome

i dlatego obronione przed złymi spojrzeniami,

kropla wody z rzeki obok której idę

do środka świata.

.

utopia

Wyspa bardziej odległa od lądów i innych wysp

niż jakakolwiek odległość na Ziemi,

a przecież najbardziej ziemska.

Fikcyjny wiatr naniósł florę i faunę wszystkich krain.

Otoczona wodami nieistnienia, a fale ich z prawdziwych mórz,

niebo nad nią to samo, co nad moją wioską,

bo z powietrza i próżni. Jak się dostałem

na tę wyspę? – Nie z wyobraźni, nie z rzeczywistości.

Żyję na jej brzegach przeszłych i przyszłych,

przypomniany sobie i sobie zapomniany, żyję

bardziej odległy od czasu urodzenia niż czas mojej śmierci,

zaprzyjaźniony z odwieczną nasturcją i wszechobecną jaskółką.

Do roślin, zwierząt i do mnie chórem mówimy, żebym słyszał

siebie samotnie: istniej, wyspo!

.

* * *

Wiatr z lasu wywiewa nasiona,

rozprasza na łąkach, tam wyrastają

samotne drzewa. A bywa i taki wiatr bez czasu,

który przenosi nasiona poza łąki,

poza jakiekolwiek miejsce –

tam jest moje drzewo.

.

* * *

między drzewami

światło zanika

od cienia do cienia –

nikt nie widzi drzew

nikogo nie widzą samotne drzewa

nigdzie nie ma spojrzenia

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki