© Copyright by Karolina Frankowska
© Copyright by Wydawnictwo Literackie, 2014

Na pierwszej stronie okładki wykorzystano wizerunki
Anny Karczmarczyk, Macieja Radela, Malwiny Turek

PROJEKT GRAFICZNY OKŁADKI: Urszula Gireń
ILUSTRACJE: Bartosz Przybyliński
REDAKTOR PROWADZĄCY: Dorota Wierzbicka
REDAKCJA: Agnieszka Olczyk
KOREKTA: Aneta Tkaczyk, Dorota Trzcinka, Małgorzata Wójcik

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
fax: (+48-12) 430 00 96 tel.: (+48-12) 619 27 70

ISBN: 978-83-08-05651-6

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Rozdział

PIERWSZY

Imię? — Zosia.

— Nazwisko?

— Morawiec. — Zlustrowałam spojrzeniem policjantów, którzy spisywali w parku mnie, Kaśkę i Bartka. Wyższy miał czapkę nasuniętą na oczy, ciężko było coś wyczytać z jego twarzy. Co innego niższy, który żuł zapamiętale gumę, a z kieszeni munduru wystawały mu okulary typu lustrzanki. Wyglądał jak gliniarz wyjęty żywcem z amerykańskiego serialu.

— Panie władzo, proszę o najwyższy wymiar kary — mrugnęłam do niego porozumiewawczo. Byłam pewna, że po tym tekście nam odpuści. W amerykańskich filmach inteligentny żart zawsze zmiękcza służby mundurowe. I faktycznie, policjant spojrzał na mnie znad notatnika.

— Pięć stówek na głowę. Tyle mogę dla was zrobić tego wieczoru. Na więcej nie pozwala mi kodeks. — Pechowo gliniarz od gumy nie oglądał tych samych filmów co ja. Policjanci zajęli się sprawdzaniem naszych danych w bazie. Wyczułam na sobie spojrzenia Kaśki i Bartka.

— Trzeba było od razu załatwić nam dożywocie! — Typowa reakcja Bartka. Zamiast podziękować za próbę ocalenia, histeria z tendencją do przejaskrawiania.

— Chciałam go podejść psychologicznie — usiłowałam się bronić.

— Musiałaś przespać całe studia — syknął. Kaśka słuchała naszej kłótni w milczeniu. Nie musiała nic mówić. Jest moją najlepszą przyjaciółką, zawsze wiem, co myśli. Tym razem było to coś w rodzaju: Zośka, zabiję cię!

Wszyscy byliśmy nieco podenerwowani. Zbliżał się koniec miesiąca, więc mieliśmy zero kasy. Żeby zapłacić za wynajem mieszkania, każdy z nas zadłużał się u kogo popadnie. A tak się akurat składa, że wśród naszych znajomych nie było nikogo z listy najbogatszych Polaków, zatem znalezienie chętnych do wsparcia finansowego stawało się coraz trudniejsze. Pięć stówek mandatu nie poprawiało naszej sytuacji.

— Ja ogarnę tych policjantów. — Obie z Kaśką popatrzyłyśmy czujnie na Bartka. To koleś, który średnio po tygodniu wylatuje z każdej pracy. Powód? Niewyparzony język.

— Jesteś ostatnią osobą, która jest w stanie cokolwiek ogarnąć — odcięłam się.

— Patrz i się ucz. — Zanim zdążyłyśmy go powstrzymać, stał już przy policjantach. No i odpalił rakietę: — Panowie, jesteśmy dorośli. Po co się bawić w kotka i myszkę?

— Myślisz, że nasza służba to zabawa? — Niższy mundurowy przeżuł nerwowo gumę. Miałam nadzieję, że Bartek nie powie już ani słowa więcej. Myliłam się.

— Wszyscy wiedzą, że policjanci są jak ryby, lubią brać! — Bartek zaśmiał się ze swojego dowcipu. Za to mundurowi nie sprawiali wrażenia ani trochę rozbawionych.

— Chcesz powiedzieć, że bierzemy w łapę? — wycedził ten od gumy. Ton jego głosu oznaczał dla nas jedno: kłopoty, przy których blednie pięć stówek mandatu. Zostaliśmy zatrzymani przez patrol za picie alkoholu w parku i zakłócanie ciszy nocnej. Teraz dojdzie próba przekupstwa, czyli przestępstwo przez wielkie „P”. Starałam się na migi pokazać Bartkowi, żeby się zamknął. Tyle że on na mnie nie patrzył. Kaśka zamiast mnie wspomóc, była zajęta zakrapianiem sobie czegoś do oczu. Nie miałam wyjścia. Jak zwykle sama musiałam ratować sytuację.

— Panowie, to tylko takie żarty, kolega jest urodzonym dowcipnisiem! — Żeby nie powiedzieć pajacem, dodałam już w myśli.

— Nie rozmawiamy z panią, tylko z nim — zgasił mnie wyższy policjant. Oczami wyobraźni widziałam, jak nas skuwają i wiozą na dołek. I wtedy Kaśka wybuchnęła histerycznym szlochem, a z jej oczu wypłynęły potoki łez.

— Kupiliśmy musujące wino, bo chcieliśmy uczcić zdany egzamin koleżanki — załkała rzewnie, pokazując na mnie. — Czy to taka zbrodnia? — Spojrzała szklistymi oczami na policjantów.

— Mandat to jeszcze nie koniec świata. — Wyższy okazał się wrażliwy na kobiece łzy. Próbował uspokoić Kaśkę, ale ona nie dała się wybić z roli.

— Dla pana może nie — zachlipała — ale dla nas, biednych studentów, to… to…

— Armagedon — dokończył za nią Bartek. Kaśka wymownie zaniosła się płaczem. Policjanci wymienili niepewne spojrzenia. Nie wiedzieli, jak zareagować. Kaśka była niezwykle przekonująca w roli sierotki. Przez chwilę nawet ja uwierzyłam, że jesteśmy studentami. W rzeczywistości cała nasza trójka już jakiś czas temu zakończyła przygodę z nauką. Każdy z nas na innym etapie.

Bartek studiował marketing i bankowość. Rzucił studia pod wpływem życiowej zawieruchy, która zmiotła jego zapał do większości rzeczy — zostawiła go dziewczyna. Beata była moją koleżanką z roku. Wynajmowała mieszkanie ze mną i Kaśką. Wyjechała w ramach Erasmusa na pół roku do Madrytu i… jest tam do dzisiaj, już dwa lata. Bartek wpadał do mnie i Kaśki, żeby się wypłakiwać. W międzyczasie tak się zadomowił, że został na stałe. Dla jasności: mnie i Kaśkę łączą z nim wyłącznie relacje kumplowskie. Bartek obecnie, jak sam mówi, jest na etapie „szukania bluesa”, czytaj: życiowego powołania.

Co do mnie, to od roku jestem magistrem psychologii i jak miliard innych absolwentów tego kierunku próbuję zaczepić się w branży. Jak mi idzie? W skrócie — porażka.

Z naszej trójki tylko Kaśka jest człowiekiem sukcesu. Jako jedyna robi to, co kocha. Skończyła szkołę charakteryzacji filmowej. Pracuje na planie superpopularnej telenoweli Szepty miłości. Jest asystentką charakteryzatorki — właściwie jedną z kilku asystentek, ale to stan przejściowy. Kaśka zakasuje wszystkich — makijaż ma w małym palcu. Wiem, co mówię, znamy się od podstawówki. Jak szłyśmy do pierwszej komunii, pomalowała mnie kosmetykami swojej mamy, za żywopłotem przy zakrystii. Kiedy weszłam do kościoła, czułam się jak Miss Polonia. Musiałam zrobić kolosalne wrażenie. Nasza katechetka zemdlała w ramionach proboszcza. Mama do dzisiaj mi wypomina, że narobiłam jej wstydu na całe Kielce. Zwykle wszystko wyolbrzymia, ale w tym wypadku ma trochę racji. Tego dnia w naszym kościele kręcili reportaż o komuniach. Byłam głównym niusem kieleckiej telewizji. W szkole rozdawałam autografy. A to wszystko dzięki talentowi mojej przyjaciółki!

Zawiesiłam wzrok na Kaśce, która korzystając z tego, że policjanci stali do nas tyłem, zaaplikowała sobie do oczu kolejną porcję sztucznych łez. Na jej policzkach momentalnie pojawiły się świeże kaskady. Pełna profeska — widać, że dziewczyna pracuje z aktorami. Tymczasem wyższy policjant tłumaczył coś temu od gumy, pokazując sugestywnie na Kaśkę. Po chwili podeszli.

— Jako że macie czyste kartoteki — zaczął wyższy — w drodze wyjątku zamienimy wam mandaty na pouczenie.

— Następnym razem nie będzie już taryfy ulgowej — skończył niższy, niestrudzenie mieląc szczękami swoją gumę. I kiedy wydawało się, że wsiądą do radiowozu i będziemy mieć happy end, ten od gumy o czymś sobie przypomniał. Zawrócili.

— Przyszliście do parku, żeby opić egzamin, tak? — Nasza trójka zgodnie przytaknęła.

— To po co wam łopata? — Pokazał na saperkę wystającą z plecaka Bartka. Patrzyliśmy na siebie zdezorientowani. I wtedy Bartek ni z tego, ni z owego wyjął lufkę z tylnej kieszeni spodni. Zawsze się nią bawi, kiedy intensywnie myśli. W tej sytuacji to była najgłupsza rzecz, jaką mógł zrobić. Jedyny plus, że lufka była pusta. Niższy mundurowy wyciągnął po nią rękę.

— Co to jest?

— Nie wiem, znalazłem to w trawie — wypalił Bartuś. Policjanci popatrzyli po sobie.

— Kolego, gdzie twoja kreatywność?

Chciałam zapytać Bartka o to samo. Mundurowi kazali nam wyjąć wszystko z kieszeni, przeszukali nasze torby i plecak Bartka. Potem odeszli na bok, żeby się naradzić. Popatrzyliśmy na siebie. Każdy z nas pomyślał o tym samym: chciał zrzucić na pozostałych winę za to, co nas spotkało. Ale w obecnej sytuacji nie było czasu na dyskusje. Skupiliśmy się na podsłuchiwaniu policjantów.

— Co z nimi zrobić? Nie mają przy sobie żadnych prochów ani marychy — zastanawiał się wyższy.

— Ale mają lufkę, czyli palą zioło. A jak palą, to mogą dilować. A jak dilują, to muszą gdzieś trzymać towar. Na przykład pod ziemią.

— To po to potrzebna im była saperka. — Na nasze nieszczęście wyższy podłapał tok myślenia partnera.

— Widziałem coś podobnego w jednym amerykańskim serialu. — A jednak niższy je ogląda! Rzuciłam Bartkowi triumfalne spojrzenie. Policjanci ściszyli głosy, po czym odwrócili się w naszą stronę.

— Możemy zobaczyć wasze legitymacje studenckie? — odezwał się wyższy. Jeśli chciał nas przyłapać na składaniu fałszywych zeznań, to trafił w dychę.

— Zostały w domu — wykazałam się przytomnością umysłu. Jednak mundurowi skwitowali moje wytłumaczenie ironicznymi uśmiechami. Teraz pałeczkę przejął wielbiciel gumy.

— Słuchajcie, wesoła ferajna, albo wytłumaczycie, co robicie nocą w parku, z saperką i butelką wina, albo zabieramy was na komisariat.

Popatrzyliśmy po sobie. Problem w tym, że nie mieliśmy nic sensownego do powiedzenia. To po prostu miał być wieczór zmian… Zmian na lepsze…

* * *

16 GODZIN WCZEŚNIEJ

— I jak wyglądam?

Kaśka patrzyła na mnie krytycznie, ostentacyjnie ziewając. Fakt, wyciągnęłam ją z łóżka skoro świt. Powód? Potrzebowałam wsparcia: kompletnie nie wiedziałam, w co się ubrać. Od pół godziny wbiegałam do swojego pokoju i z niego wybiegałam, paradując po mieszkaniu w kolejnych wersjach stroju. Nie był to efekt przedawkowania „Top Model”. Zwykle mam gdzieś lans. Jedyny przypadek kiedy robię się na bóstwo, to randka. Ale po ostatniej wtopie mam ich chwilowo dość.

Jakiś czas temu dałam się namówić Kaśce na randkę w ciemno. Tytus był znajomym jej obecnego chłopaka Pawła. Przez cały wieczór usiłował mi coś o sobie powiedzieć, nie było to jednak łatwe, bo kiedy się denerwował, zaczynał się jąkać. Nie przeszkadzałoby mi to, gdyby siedział przede mną Brad Pitt. A Tytus… no cóż — w niczym go nie przypominał. Kiedy w końcu udało mu się opanować zdenerwowanie, usłyszałam, że jeśli chcę być jego dziewczyną, to muszę przejść test na dopasowanie. Miałam nadzieję, że żartuje. Niestety, wyjął z kieszeni kartkę, na której było dziesięć pytań. Nie wierzyłam, że to się dzieje naprawdę. Tymczasem Tytus z namaszczeniem rozłożył swoją listę i zaczął mnie egzaminować.

— Czy w czasie seksu wolisz być na górze, czy na dole?

Było to pierwsze i ostatnie pytanie, jakie zdążył mi zadać. U mnie oblał po całości.

Nieistotne.

W każdym razie dzisiaj nie stroiłam się na randkę.

— W tej bluzce możesz iść do cioci na imieniny, ale nie na taką rozmowę. — Kaśka nie miała litości. W sprawach mody była wyrocznią. Całą kasę przepuszczała na ciuchy. Dzisiaj potrzebowałam jej pomocy jak nigdy. Czekało mnie spotkanie, od którego zależała moja kariera. Albo jej brak.

Jakiś czas temu wysłałam mejla do doktor Elizy Drawicz, guru psychoterapii. Jej poradnia to mekka dla ludzi z branży. Tak się składa, że aktualnie zbieram kasę na kurs psychoterapii. Kosztowna sprawa, więc to może potrwać. W międzyczasie wypadałoby zdobyć praktyczne doświadczenie. Problem w tym, że mnie się nie udało nigdzie zaczepić. Ten mejl był kolejną próbą — tym razem sięgnęłam do półki najwyższej z możliwych. Nie liczyłam, że Drawicz w ogóle go przeczyta, a tym bardziej że mi odpowie. Prędzej spodziewałabym się zdjęcia z autografem od Anthony’ego Hopkinsa. Jakieś siedem lat temu wysłałam do niego list. Napisałam, że Hannibal Lecter zainspirował mnie do studiowania psychologii. Cóż, Hopkins nie odpisał. Może się przestraszył?

Wracając do doktor Elizy — wczoraj odbieram telefon. W słuchawce odzywa się męski głos. Mówi, że jest asystentem pani Drawicz i pyta, czy rozmawia z Zofią Morawiec. Niezła zgrywa, Bartek, pomyślałam.

— Tu asystentka Zofii Morawiec — odpowiedziałam równie służbowym tonem. — Pani Morawiec nie może podejść do telefonu, gdyż obecnie jest zajęta popijaniem drinka z parasolką na Hawajach.

— Przepraszam, co mam przekazać swojej szefowej? — zapytał niepewnie głos w słuchawce.

— Daruj sobie te suchary, Bartek. — Byłam znudzona numerami swojego kumpla.

— Mam na imię Julian, pracuję w poradni doktor Elizy Drawicz — usłyszałam irytację w jego głosie. Dotarło do mnie, że właśnie zaprzepaszczam swoją życiową szansę. Wspięłam się na wyżyny elokwencji, żeby wszystko odkręcić. Udało się. Dzisiaj o piętnastej zero zero miałam się stawić w gabinecie samej doktor guru.

— Może chociaż spódnica jest okej? — Starałam się poruszać z gracją w nadziei, że w końcu usłyszę od Kaśki coś pozytywnego.

— Kratka cię pogrubia. — Nie ma to jak wsparcie przyjaciółki. — Wiesz, w czym byś super wyglądała?

— Wychodzi na to, że w niczym — odpowiedziałam podłamana.

— W moich lawendowych spodniach. Może się w nie wbijesz?

Popatrzyłam na Kaśkę wymownie. Prawdopodobieństwo, że wcisnę się w jakikolwiek jej ciuch, było równe zeru. Ona — rozmiar trzydzieści sześć, ja — trzydzieści osiem, w gorszych momentach czterdzieści.

— Coś wymyślimy. — Kaśka traktowała mój image jak osobiste wyzwanie. — Chodzi o to, żebyś wyglądała oryginalnie, ale z klasą. Własny styl świadczy o osobowości i inteligencji — zawyrokowała tonem znawcy.

— Chcesz zrobić wrażenie? — wtrącił się Bartek, który akurat wyszedł z łazienki. — Załóż koszulkę ode mnie.

Bartek w wolnych chwilach wymyślał nadruki na T-shirty. Mnie i Kaśce sprezentował po jednym ze swoich dzieł. Każdej z nas wymyślił inne hasło. Na mojej koszulce było napisane: „Pij mleko — nie daj się wydoić”, a na Kaśki: „Kocham życie — Anna Karenina”.

— Chyba nie mówisz poważnie?! — wybuchnęła Kaśka.

— Mnie mój T-shirt przyniósł szczęście. — Bartek pokazał na swoją koszulkę z napisem „O w mordę, jutro też jest dzień”. — Szef był pod wrażeniem. Przyjął mnie z miejsca.

— Sprzedajesz hot dogi! Może gdybyś ubierał się inaczej, dostałbyś jakąś poważną robotę! — odparowała Kaśka. Wiedziałam, jak potoczy się ta wymiana zdań. Zawsze kłócili się o to samo. Bartek wierzył, że dzięki swoim koszulkom zostanie milionerem. Według Kaśki nie było na to szans.

— Człowieku, zejdź na ziemię. Nikt normalny nie wyda kasy na koszulkę z grafomańskim tekstem.

— Nie takie rzeczy przechodziły w necie. Jedna panna wrzuciła na społecznościówkę zdjęcie swojego kota. Nagle cała sieć oszalała na jego punkcie. Trafił na okładkę „Vogue’a”, Oprah zrobiła z nim wywiad, a Hollywood kręci o nim film. Panienka od sierściucha jest teraz milionerką. I co ty na to? — Bartek spojrzał na Kaśkę wyzywająco.

— To kup sobie kota! — wypaliła Kaśka.

Miałam dość — przyjaciele, zamiast mnie wspierać, skakali sobie do oczu. Zatrzasnęłam ze złością drzwi do mojego pokoju. Ze ściany spadła ramka ze zdjęciem naszej trójki sprzed roku — szybka, za którą była fotka, rozbiła się o podłogę. Lubiłam to zdjęcie. Zrobił je Bartek w dniu mojej obrony. Razem z Kaśką i winem czekali na mnie pod wydziałem. Kucnęłam, żeby podnieść ramkę — zza zdjęcia wypadła kartka. Po tym, jak zostałam dyplomowanym magistrem, spisałam na niej cele, które chcę osiągnąć:

Praca w renomowanej poradni.

Kurs psychoterapii.

Własny gabinet.

Niestety większość absolwentów psychologii miała identyczny pomysł na życie.

Z zamyślenia wyrwało mnie pukanie do drzwi. Do pokoju weszła Kaśka. Wbiła wzrok w zdjęcie, które trzymałam w ręku.

— Bingo! Musisz wyglądać tak jak tutaj. — Pstryknęła w fotkę. — Błysk w oku i do przodu, dziewczyno!

— Będzie trudno, od tamtego czasu zaliczyłam pasmo porażek — mruknęłam.

— Błysk załatwi mój makijaż, resztę sukienka. — Kaśka zanurkowała do mojej szafy, z triumfem wyjmując kreację kupioną rok temu na obronę. Wtedy miałam ją na sobie pierwszy i ostatni raz. Sukienki to nie moja bajka.

— Nie wiem, czy w nią wejdę — próbowałam zniechęcić Kaśkę.

— Najwyżej wciągniesz brzuch — rzucił Bartek, wchodząc do pokoju. Stanął obok mnie i Kaśki. Spojrzeliśmy na nasze zdjęcie.

— Jesteśmy przyjaciółmi, mamy się wspierać, a nie dołować — uderzyłam w wysoki ton. Chciałam wzbudzić w nich poczucie winy. Bartek i Kaśka popatrzyli na siebie porozumiewawczo, po czym dostałam od nich po kopniaku na szczęście.

* * *

Wychodząc z klatki, odruchowo rzuciłam okiem na swoje odbicie w szybie. Szok — zwykle widziałam tam niezbyt wyględną pannę w workowatych ciuchach, z włosami spiętymi niedbale w coś à la kok. Tym razem spoglądała na mnie laska z talią i niezłymi nogami. Poczułam na sobie wzrok naszego dozorcy erotomana. Uśmiechał się do mnie obleśniej niż zwykle. Kaśka była prawdziwą czarodziejką.

— Sąsiadko, coś czuję, że w Krismas spotkamy się pod choinką. — Dziwny tekst, nawet jak na niego, w końcu był początek maja. — A wie sąsiadka dlaczego? — Udawałam, że nie słyszę, co do mnie mówi. Nie pomogło. — Bo w święta dorabiam jako Mikołaj i będę rozdawał rózgi niegrzecznym dziewczynkom — zagotował się ze śmiechu. Jedno musiałam mu przyznać. Facet był tak samo zabawny jak Karol Strasburger, miałby szansę załapać się do telewizji.

Obdarzyłam dozorcę zdegustowanym spojrzeniem i ruszyłam na drugą stronę ulicy, gdzie czekał na mnie mój holender.

— Cześć, przystojniaku. — Pogłaskałam go czule na dzień dobry.

Od dwóch lat jestem w szczęśliwym związku z rodowitym holendrem z Amsterdamu. Pierwszy raz zobaczyłam go na zdjęciu w necie. Stał w słońcu, cały żółty. Wpadłam po uszy — żółty to mój ulubiony kolor. Przyjechał do mnie Eurocity dwa tygodnie później. Na początku naszej znajomości pojawiły się pewne komplikacje. Chodzi o jego niestandardowe wymiary. W skrócie — wszystko ma większe. Z tego powodu nie może jeździć naszą windą — nie mieści się do niej. Schody na trzecie piętro też odpadają. Dlatego noce spędza poza domem.

Długo szukałam dla niego odpowiedniego miejsca parkingowego. W końcu wybrałam ogrodzenie wokół trawnika przy banku. Tu mój holender jest bezpieczny. Kamery monitoringu skutecznie odstraszają potencjalnych złodziei. Jedyny minus — nie działają na psy. Skwer, przy którym postanowiłam parkować holendra, okazał się ulubionym miejscem okolicznych psiarzy. I tak każdego ranka na trawniku wielkości znaczka pocztowego czworonogi toczą wojnę o miejsce do załatwienia wiadomych spraw. Te, które nie załapią się na wolny krzaczek, wybierają inną opcję — mój rower. Dość często zdarza się, że przy kołach czeka na mnie niezbyt miła niespodzianka. Kiedy sugeruję właścicielom, żeby sprzątali po swoich pupilach, słyszę, że mogę stawiać swój rower gdzie indziej. Nie mogę. Cóż, doszło do tego, że zawsze mam przy sobie woreczek na psie kupy.

Ku mojej radości dzisiejszego ranka nie musiałam go używać. Nic nie stało na mojej drodze — mogłam odpalać swoje dwa kółka. Sięgnęłam do bocznej kieszeni torebki po kluczyk od blokady. Oczywiście kluczyka nie było. Z milion razy obiecywałam sobie, że nie będę go wrzucać luzem do torebki. I co? Zawsze kończyło się tak samo. Kucnęłam przy rowerze i wyrzuciłam zawartość torby na chodnik. Tym razem zguba wypadła spomiędzy ulotek z opisami filmów. Zbieram je, żeby wiedzieć, na co iść do kina, po czym o nich zapominam. Finał jest taki, że tacham tony makulatury, a filmy sprawdzam w necie. Nieistotne. Ważne, że kluczyk się znalazł.

Kiedy szczęśliwie uporałam się z blokadą i w końcu mogłam ruszyć, poczułam, że coś mokrego ścieka mi po sukience. Odwróciłam się — za mną z podniesioną nogą stał pies wielkości małego kota, ubrany w koszulkę „LEGIA PANY”. Kojarzyłam z widzenia obszczymurka — był głównym podejrzanym o zanieczyszczanie terenu wokół mojego holendra. Tym razem przyłapałam go na gorącym uczynku. Mini york wyczuł kłopoty. Wyszczerzył na mnie ostre ząbki i zaczął histerycznie ujadać. Wycofałam się niepewnie.

— Czyj to pies?!

Z towarzystwa wypasającego psiaki na trawniku wyłonił się napakowany typ w dresie. Nie było wątpliwości, że jest pańciem miniatury — on i pies mieli identyczne koszulki. Zgarnął yorka na ręce. Psina wtuliła się w biceps dresa, zmieniając repertuar z ujadania na żałosne skomlenie.

— Co się przydarzyło mojemu psiulowi? — W odpowiedzi yorkuś spojrzał w moim kierunku, popiskując dramatycznie: pi, pi. Miniatura najbezczelniej w świecie zrobiła ze mnie oprawcę, a z siebie ofiarę. Dres kupił jego wersję.

— Podpadłaś Niuńkowi, koleżanko.

— Twój Niuniek, kolego, obsiusiał mi spódnicę!

— I w czym problem? Prawo natury.

— Prawo to jest takie, że pies ma być w kagańcu i na smyczy!

— Zakuję Niuńka w kolczatkę, pasuje ci? — Dres zaśmiał się szyderczo. Yorkuś mu zawtórował. Byłam obiektem kpiny mięśniaka w dresie i psa wielkości kota: tego jeszcze nie grali.

— Słuchaj, krótka piłka. Albo mi zwrócisz za pralnię, albo…

— Albo co? — dres przerwał mi z buta.

— Zdenerwowałaś mi Niuńka, to jest raz. — Złowieszczo strzelił palcami. — Psiulo ze stresu łapie choroby, to jest dwa. — Skomląca wredota wbiła we mnie złośliwe oczka. — Zabulisz za weterynarza, to jest trzy. Nadążasz, koleżanko? — Kolega dres łypnął na mnie spod bejsbolówki.

Koleś, jesteś żenujący, że aż przykro cię słuchać! — Tak bym mu odpowiedziała, gdybym miała czas na idiotyczne dyskusje. Ale że się spieszyłam, wybrałam nokaut przez ignorancję. Ostentacyjnie się od nich odwróciłam. Skupiłam się na sukience. Spotkanie z doktor Drawicz mam za pięć godzin, do tego czasu plamę się zapierze i nie będzie śladu — musiałam postawić na pozytywne myślenie. Nawet gdybym chciała się przebrać, to nie miałam w co. Odjeżdżając, słyszałam za sobą głos dresa:

— Szykuj monety. Uderzę do ciebie z rachunkiem za weta! — Przyspieszyłam pedałowanie. Nie żebym się bała. Za dwadzieścia minut zaczynałam pracę.

* * *

Jeśli ktoś lubi jeździć rowerem, nie powinien tego robić w Warszawie w godzinach szczytu — istnieje poważne ryzyko, że stolica skutecznie zniechęci go do wsiadania na dwa kółka. Wiem, co mówię. Codziennie pedałuję do pracy — cyklistka kontra dziury w chodnikach, piesi i kierowcy. Moja podróż to droga przez mękę. Pełno na niej wybojów — dosłownie i w przenośni.

Przepisy nakazują rowerzyście jazdę po ścieżkach, których nie ma. Dostępu do chodników bronią piesi i straż miejska. W stolicy jazda po chodnikach jest zabroniona. Pozostają ulice. Tylko że śmiganie w korkach nie przypomina beztroskiego pedałowania ze znajomymi do Powsina. Na ulicach Warszawy toczy się wojna kierowców z rowerzystami. Nie ma takiej opcji, żeby samochód zjechał na bok, kiedy próbuję go wyminąć. Za to dziewięćdziesiąt dziewięć procent warszawskich kierowców z przyjemnością zablokuje rowerzyście drogę albo potraktuje go serią z klaksonu. Skoro on stoi w korku, to cwaniak na rowerku też nie przejedzie!

Dzisiaj nie miałam bojowego nastroju. Co prawda przechodnie też nie pałają miłością do rowerzystów, ale przynajmniej nikt mnie nie rozjedzie. Postanowiłam zdezerterować z linii frontu — zjechałam na chodnik. Zatrzymałam się na czerwonym świetle przy przejściu dla pieszych.

— Wszystkie anioły mają dziś wolne czy tylko ty? — zagadał do mnie męski głos. Takimi tekstami czarował potencjalnych klientów pan Szczepan, uliczny handlarz towarem niewiadomego pochodzenia. Mijałam go codziennie w drodze do pracy. Nieodłączna butelka wina „Reginka” sugerowała, że pan Szczepan był zagorzałym entuzjastą napojów wyskokowych. Swój asortyment rozkładał na kocu i próbował szczęścia. Bajer miał opanowany. Ostatnim razem usiłował mi wcisnąć plastikową torbę na zamek błyskawiczny.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki