Informacja

W tej książce są obecne wątki samobójstwa i prób samobójczych.
Jeśli jesteś w depresji albo masz myśli samobójcze, zapoznaj się, proszę, z listą ośrodków pomocy zamieszczoną na końcu.

Dedykacja

Wszystkim, którzy kiedykolwiek zadawali pytanie,
co się z nami dzieje potem.

Rozdział 1

– Szczęśliwych walentynek – mówi babcia, obejmując mnie tak mocno, że prawie nie mogę oddychać. – Tak się cieszę, że żyjesz.

– Beverly! – krzyczy mama. Robi sobie herbatę, z wściekłością zanurzając i wyciągając torebkę z filiżanki. Kręci przy tym głową.

– No co? – zaperza się babcia. – Nie będziemy o tym rozmawiać? Czytałam, że osiemdziesiąt pięć procent przypadków raka ma przyczynę w nierozmawianiu na różne tematy.

– Wymyśliłaś to – stwierdza mama.

– Może tylko osiemdziesiąt procent – ustępuje babcia i mruga do mnie. Sięga do papierowej torby z logo Narodowego Radia Publicznego i coś z niej wyjmuje. Wręcza mi kwadratową blaszaną puszkę z wizerunkiem roześmianego Świętego Mikołaja. – Proszę. Zrobiłam je dla ciebie.

Uchylam wieczko. W puszce są lukrowane ciasteczka w kształcie serca, ale nie różowe ani czerwone. Są w tęczowe paski.

– Słyszałam, że jesteś gejem – mówi babcia. – Gratulacje.

– Beverly – znów napomina ją mama, choć łagodniejszym tonem.

Babcia od dawna gra jej na nerwach – często celowo – tym, co mama nazywa „oburzającym zachowaniem”. Widzę, jak bardzo jest teraz zrezygnowana.

Biorę ciasteczko i odgryzam kęs.

– Dzięki – mówię do babci. – Pyszności.

– To rum – podpowiada. – Daje kopa.

Do kuchni wchodzą tata i Amanda.

– Eryku – mówi mama. – Zabierz stąd swoją matkę.

– Już próbowałem – broni się tata. – Ale ona zawsze jakoś się wśliźnie z powrotem.

Babcia obejmuje Amandę, a potem cmoka tatę w policzek.

– Wkurzyła się z powodu ciasteczek – szepcze, ale na tyle głośno, by mama usłyszała.

Tata zerka na tęczowe serca.

– Co z nimi nie tak?

– Nie mam pojęcia – kwituje babcia, a Amanda bierze sobie jedno.

Mama wydaje z siebie krótki jęk.

– Są z alkoholem!

– Już wyparował – bagatelizuje babcia, a Amanda gryzie ciastko.

– Przepyszne! – stwierdza Amanda, ale mama marszczy brwi.

Wszyscy przywykliśmy do tych potyczek słownych między babcią i mamą. W gruncie rzeczy nas bawią, bo nigdy nie przeradzają się w prawdziwe kłótnie. Myślę, że mama też by za nimi tęskniła, choć nigdy się do tego nie przyzna, bo dają jej pretekst do irytacji, a ta nadaje jej życiu sens.

– Niełatwo było nanieść proste paski – informuje babcia, a potem się śmieje. – Może powinnam powiedzieć, że niełatwo było osiągnąć gejowski efekt.

Podchodzi do mnie i znów mnie przytula.

– Jesteś jednym z dwojga moich ulubionych wnucząt – szepcze mi do ucha.

– Masz tylko dwoje – przypominam.

Kiedy wypuszcza mnie z objęć, wydaje mi się, że ma łzy w oczach. Ogarnia mnie smutek, bo przypomina mi, że to, co zrobiłem, przysporzyło wiele bólu i zmartwienia innym ludziom. Chcę ją przeprosić, ale babcia szybko odwraca się i zaczyna rozmawiać z rodzicami.

Biorę kolejne ciasteczko i pochłaniam je, myśląc, jakie to wszystko jest dziwne. Ledwie parę godzin temu wyszedłem z oddziału psychiatrycznego, na którym spędziłem czterdzieści pięć dni po próbie samobójczej. Podczas pobytu w szpitalu ujawniłem się jako gej, uprawiałem po raz pierwszy w życiu seks, a przyjaciółka z terapii zmarła z powodu celowego przedawkowania.

Mam wrażenie, jakby to wszystko wydarzyło się milion lat temu. A kiedy myślę o tym, co doprowadziło mnie do nieudanej (na szczęście) próby samobójczej, wydaje mi się, że chodzi o inną osobę. Ale przecież chodzi o mnie. Tyle że pod wieloma względami nie jestem tym samym człowiekiem, którym byłem czterdzieści pięć dni temu. Wyszedłem ze szpitala i zastanawiam się, jak przedstawić wszystkim tego nowego siebie.

– Chodź. – Siostra chwyta mnie za rękę. – Idziemy na górę.

Zostawiamy rodziców oraz babcię i wchodzimy po schodach do mojego pokoju. Od razu wbijam wzrok w nową wykładzinę. Rodzice położyli ją po tym, gdy zerwali starą, zaplamioną krwią. Odmalowali też ściany. Pewnie pomyśleli, że zmiany pomogą mi zapomnieć o tym, co tu się wydarzyło.

Amanda siada na podłodze dokładnie w tym miejscu, gdzie leżałem, gdy mnie znaleźli. Zauważa, że na nią patrzę.

– Zachowałam fragment – mówi.

– Fragment czego? – pytam.

– Wykładziny – odpowiada. – Kiedy ją pocięli, żeby wyrzucić. Chcesz zobaczyć?

Waham się przez chwilę. Potem kiwam głową.

Amanda wstaje i idzie korytarzem do swojego pokoju. Kiedy wraca, trzyma w ręku poszarpany kawałek wykładziny. Jest długości dziesięciu, może dwunastu centymetrów. Jasnobłękitny splot pokrywają ciemne plamy przypominające rdzę. Amanda podaje mi materiał.

– Nie wiem, po co go wzięłam – mówi. – Po prostu.

Dziwnie mi ze świadomością, że plamy na wykładzinie to moja krew. Nie pamiętam wiele z tego, co się wtedy stało. Czułem się zmęczony i smutny, wszystko wydawało mi się beznadziejne. Nie pamiętam, jak podciąłem sobie żyły, a potem zemdlałem. Pamiętam tylko, że obudziłem się w szpitalu, nie wiedząc, jak się tam znalazłem.

Nasz pies, Mumford, który wbiegł do pokoju i wskoczył na łóżko, wystawia łeb i próbuje powąchać kawałek wykładziny, a potem prycha. Kręci głową, kładzie się i patrzy na mnie z niepokojem, jakby się bał, że jeśli nie będzie mnie pilnował, znów gdzieś zniknę. Czuję, że powinienem przeprosić Mumforda, tak jak przed chwilą miałem potrzebę przeprosić babcię.

– Możesz go zatrzymać – mówi Amanda. – Jeśli chcesz.

Zaskakuje mnie to, że chcę. Biorę kawałek wykładziny i wkładam go do szuflady w biurku. A potem, z jakiegoś powodu, martwię się, co poczuje mama, gdy zajrzy do szuflady pod moją nieobecność, więc wyjmuję go i wkładam do kartonowego pudełka w szafie, w którym przechowuję komiksy, Nightwing i Sandmana.

Amanda widzi, co robię, ale to mnie nie martwi. Chociaż ma tylko trzynaście lat i jest moją młodszą siostrą, wiem, że jest po mojej stronie. Nie chcę przez to powiedzieć, że w naszej rodzinie są jakieś strony. Niezupełnie. Czasem po prostu mam wrażenie, że mama we wszystkim upatruje problemów. A fakt, że wypiłem mnóstwo whiskey i się pociąłem, zdecydowanie stanowił problem.

Nie wiem jeszcze, czy jest nim także to, że jestem gejem. To znaczy, czy jest to problem dla mamy. Twierdzi, że jej to nie przeszkadza, a w każdym razie tak mówiła podczas jednej z naszych wspólnych sesji z Kacem – czyli doktorem Katzrupusem, moim szpitalnym terapeutą. Myślę, że tak jest naprawdę. Czasem jednak nie wiadomo, co ludzie w istocie czują, szczególnie kiedy sądzą, że ich szczera reakcja by się nam nie podobała.

Siadam na łóżku i biorę jeszcze jedno tęczowe serce z puszki, którą podaję Amandzie.

– Babcia pogratulowała mi bycia gejem.

– Super – odpowiada Amanda ze śmiechem. – Pamiętasz, wspominałam ci już, że moja koleżanka Katrina z lekcji tańca ma brata geja. Ma na imię Evan. Może moglibyście się umawiać. Jeff i Evan. Nazywalibyśmy was Jevan.

Teraz ja się śmieję.

– Dopiero wyszedłem ze szpitala, a ty już chcesz mnie umawiać z bratem koleżanki?

Amanda wzrusza ramionami.

– Czemu nie? – pyta. – Chyba chciałbyś mieć chłopaka? A to oznacza umawianie się na randki.

Wydaje się tak pewna tego, co mówi, że mam ochotę się roześmiać. To właśnie kocham w mojej siostrze; zawsze udaje jej się brzmieć przekonująco, nawet kiedy nie ma pojęcia, o czym mówi.

– Sam nie wiem – odpowiadam. – Może? Kiedyś? Najpierw muszę przemyśleć wiele rzeczy.

– Na przykład? – pyta Amanda.

Nie wiem, od czego zacząć.

– Na przykład, co powiedzieć Allie.

Amanda jest zmieszana.

– A co tu jest do powiedzenia?

Siostra nie zna całej historii mojego wylądowania w szpitalu. To znaczy wie, co próbowałem zrobić. Ale nie wie dlaczego. W każdym razie nie do końca. Myśli, że przeraziło mnie odkrycie, że jestem gejem. I tak było… w pewnym sensie. Bo bardziej niż to, że jestem gejem, przeraziło mnie, że zakochałem się w chłopaku najlepszej przyjaciółki. Moją najlepszą przyjaciółką jest Allie. A jej chłopakiem – Burke.

No dobra, trochę koloryzuję. Tak naprawdę nie zakochałem się w Burke’u. Zakochałem się w wyobrażeniu uczucia. To coś, co pomógł mi zrozumieć Kac. Pragnąłem dla siebie tego, co łączyło Allie i Burke’a. Chciałem, by ktoś kochał mnie tak, jak oni się kochają. Tylko że wszystko mi się pomieszało i uznałem, że pragnę Burke’a. Pewnego wieczoru przed Bożym Narodzeniem upiłem się na imprezie i pocałowałem go. A on powiedział o tym Allie.

– Och. – Amanda wzdycha, jakby słyszała moje myśli. – Sądzisz, że się wkurzy, bo jesteś gejem. Ale dlaczego miałaby się wkurzyć? Przecież nigdy nie była twoją dziewczyną.

I znów zabrzmiało to tak, jakby rozwiązała problem. A ja nie chcę jej o wszystkim mówić. Nie teraz.

– To prawda – kwituję tylko. – Chyba wyolbrzymiam problem. I trochę się boję powrotu do szkoły.

O ile się orientuję, nikt nie zna przyczyny mojej nieobecności. Nawet Allie. Amanda mówi, że wszyscy plotkują i snują rozmaite teorie, ale nikt nie wie, że próbowałem się zabić, a ona nikomu nie powiedziała. To kolejna wielka zaleta Amandy: potrafi dochować tajemnicy, kiedy trzeba.

– Nie uda ci się tego ukryć – mówi Amanda.

– Czego ukryć? – pytam. I nagle uświadamiam sobie, że patrzy na blizny na moich nadgarstkach. Nie zdawałem sobie sprawy, że bezwiednie rozcieram je palcami.

– To znaczy musiałbyś już zawsze nosić długie rękawy – podsuwa Amanda. – Albo opaski na nadgarstki, kiedy będzie za gorąco. Może zapoczątkujesz nową modę.

– Modę dla czubków – próbuję obrócić to w żart. – Na pewno wszyscy oszaleją. Może zostanę influencerem.

Oboje się z tego śmiejemy. Tę cechę mamy wspólną, czarny humor. Potrafimy żartować prawie z wszystkiego, nawet naprawdę poważnych spraw. Zdaniem doktora Katzrupusa takie podejście bywa zdrowe, choć nie zawsze NAJLEPSZE, zwłaszcza kiedy żartuję, żeby uniknąć mówienia o trudniejszych uczuciach.

W tej chwili tak właśnie jest. Tak naprawdę nie mam pojęcia, jak poradzić sobie z powrotem. Wszyscy wiedzą tylko, że byłem w szpitalu. Jakaś część mnie chciałaby skłamać i powiedzieć, że miałem operację wyrostka robaczkowego. Ale niemówienie prawdy nigdy nie jest najlepszym rozwiązaniem. Wpędziło mnie w kłopoty. Nawet jeśli na początku masz dobre intencje, ostatecznie jesteś zmuszony coraz częściej kłamać, żeby ukryć powstające pęknięcia. I bardzo szybko zapominasz, jaka jest prawda.

Rozmyślam o tym wszystkim, gdy w drzwiach staje tata.

– Obiad gotowy – mówi.

Amanda, Mumford i ja wstajemy i idziemy za nim na dół do kuchni, gdzie mama ustawiła już zdecydowanie za dużo kartoników z jedzeniem z Dragon-Dragon, mojej ulubionej chińskiej restauracji. Przez ostatnich czterdzieści pięć dni jadłem tylko posiłki szpitalne i nagle chciałbym połknąć to wszystko od razu.

– Wiem, że powinnam była coś ugotować – tłumaczy się mama. – Ale zabrakło mi czasu.

Widzę, że babcia chciałaby to skomentować. Patrzę na nią i kręcę głową. Marszczy się lekko, a potem śmieje się do własnych myśli, co wzbudza podejrzliwość mamy.

– Jest super – zapewniam mamę, nabierając łyżką na talerz pomarańczowego kurczaka i smażony ryż z krewetkami. – Właśnie na to miałem ochotę.

Babcia, która stoi obok mnie, wskazuje pudełko z makaronem.

– Zawsze to powtarzam – szepcze. – Jeśli nie potrafisz przyrządzić przyzwoitego kurczaka po chińsku z niczego, lepiej zamówić.

Staram się nie roześmiać z tego okropnego żartu, bo to by ją tylko podjudziło.

– Nie potrafisz się opanować, prawda? – mówię i idę z talerzem do stołu. Pozostali także siadają i przez jakiś czas słychać tylko odgłosy jedzenia.

Dziwne, ale zastanawiam się, co dziś podali na obiad w szpitalu. O czym tam rozmawiają. Sądziłem, że będę najszczęśliwszy, kiedy stamtąd wyjdę. Teraz czuję, jakby część mnie – bardzo mała cząstka, ale zawsze – tęskniła za tym miejscem.

Pałaszując smażony ryż, próbuję zgłębić to uczucie. Nie, wcale nie chciałbym wrócić do szpitala. Muszę jednak przyznać, że było coś kojącego w tamtejszej rutynie, w świadomości, że znajduję się pod opieką. I nie tylko to, bo wspaniale było też przebywać wśród ludzi, którzy się mnie nie boją, szczególnie że sam się siebie bałem. Bałem się własnych myśli, tego, kim jestem i jakie mroczne obrazy mogą pojawić się w mojej głowie. Przebywanie wśród ludzi, którzy to rozumieją, bo sami to przeżyli, i dlatego mnie nie oceniają, było najlepszym, co mogło mi się przydarzyć. Nie czułem się tak bardzo samotny. Czułem się bezpiecznie.

Bardzo się cieszę, że jestem w domu. Wiem, że rodzina mnie kocha i chciałaby zrobić wszystko, żeby mi pomóc. Ale to nie to samo co możliwość porozmawiania z terapeutą, kiedy tego potrzebujesz. Nie to samo co przebywanie wśród ludzi, którzy rozumieją, przez co przeszedłeś. I przez co wciąż przechodzisz. Może to dziwnie zabrzmi, ale ta banda pokręconych dzieciaków ze szpitala stała się dla mnie drugą inną rodziną. A teraz ich tu nie ma.

Czuję, że zaczynam panikować. Tata coś mówi, ale słyszę tylko jakiś szum w uszach. Mam w ustach jedzenie, którego nie mogę przełknąć. Pocą mi się ręce. A potem zaczynają się pojawiać pytania.

Co sobie wszyscy pomyślą, kiedy zobaczą twoje blizny?

Co powiesz Allie?

Jakim cudem myślałeś, że wszystko będzie normalnie?

Słyszę te słowa w głowie. Wypowiada je mój głos. Próbuję siebie przekrzyczeć, zadając nowe pytania, zanim jeszcze znalazłem odpowiedź na ostatnie.

Co ci każe przypuszczać, że wróciłeś do normy?

Skąd wiesz, że znów nie spróbujesz?

Jaką masz pewność, że nie wylądujesz w szpitalu?

– Jeff?

Słyszę, że ktoś mówi do mnie po imieniu i głosy rozbrzmiewające w mojej głowie cichną.

– Co?

Wszyscy patrzą na mnie. Tata podsuwa mi talerz, na którym leży pięć ciasteczek z wróżbą.

– Pytałem, czy chcesz sobie powróżyć – mówi.

– Och. Pewnie.

Biorę pierwsze ciasteczko z brzegu i rozłupuję je, podczas gdy tata podsuwa talerz pozostałym. Wyjmuję pasek papieru, na którym wydrukowano: CZASEM TRZEBA SIĘ COFNĄĆ, ŻEBY PÓJŚĆ DO PRZODU.

Nie mam pojęcia, co to znaczy. Wyobrażam sobie pracownika w fabryce ciasteczek z wróżbami, siedzącego za biurkiem i wymyślającego tysiące zdań, które można zapisać na skrawkach papieru. Nie potrafię ocenić, czy to dobra, czy kiepska praca. Zastanawiam się, czy ludzie czasem dzwonią do niego poskarżyć się na wylosowane wróżby. Czy istnieje coś takiego jak Gorąca Linia Skarg na Ciasteczka z Wróżbą? Powinna istnieć. Chciałbym ją obsługiwać. „Przykro mi, że nie jesteś zadowolona z wróżby, iż nie spotkasz szybko miłości swojego życia, Becky. Czy rozważałaś poświęcenie nieco czasu na pracę nad sobą?”.

Zastanawiam się, jakie powinienem wybrać zajęcia w szkole, żeby zrealizować to marzenie, kiedy zdaję sobie sprawę, że ktoś znów coś do mnie powiedział. Tym razem to babcia oznajmia, że wychodzi.

– Rano mam zajęcia z ceramiki – mówi, kiedy wstaję, żeby się z nią pożegnać. – Nie wiem, co będziemy robić, ale jedno z was zapewne dostanie to ode mnie w prezencie, więc mam nadzieję, że to będzie goły krasnal ogrodowy.

Ściska wszystkich po kolei, nawet mamę. To jej sposób przepraszania za to, że być może ją zdenerwowała. Wiemy, że zrobi to znowu, ale między innymi to czyni nas rodziną. Kiedy wychodzi, pomagam sprzątnąć ze stołu. Zamierzam pójść do siebie, gdy mama mówi:

– Zaczekaj, Jeff. Tata i ja chcielibyśmy ci o czymś powiedzieć.

Wiem z doświadczenia, że taka zapowiedź oznacza zwykle, że będzie bolało. Ten dzień był naprawdę udany, zastanawiam się więc, czy coś go teraz zepsuje. Zerkam na tatę, który mówi:

– Usiądź.

Denerwuję się coraz bardziej. Dochodzę jednak do wniosku, że dam radę, więc odsuwam swoje krzesło i siadam. Rodzice zajmują miejsca naprzeciwko mnie i nagle czuję, jakbym grał w serialu kryminalnym i zaraz będę przesłuchiwany przez policję.

– Będę potrzebował adwokata? – pytam.

Tata się śmieje, ale mama jest poważna.

No dobra, myślę, czekając, aż coś powie. Miejmy to już za sobą.

Rozdział 2

– Chcemy z tobą porozmawiać o powrocie do szkoły – mówi mama.

Moje obawy od razu przybierają na sile.

– Świetnie – przytakuję. – Jestem gotowy wrócić. Może jutro? Jest środa, zostają tylko trzy dni do końca tygodnia. Powinienem dać radę. – Chwila paniki minęła i myślę, że tak pewnie będzie.

Mama zerka na tatę, który na mnie nie patrzy i nagle znów ogarnia mnie lęk.

– O co chodzi? – pytam ostrożnie.

Mama posyła mi nieszczery uśmiech, taki jaki przywołujesz na twarz, kiedy masz zamiar powiedzieć coś, czego ta druga osoba nie chce usłyszeć.

– Sądzimy, że może lepiej byłoby zmienić placówkę – mówi.

– Zmienić placówkę? – powtarzam. – Macie na myśli nową szkołę?

Mama kiwa głową.

– Tak – rzuca wesoło, jak ptaszek z kreskówki przynoszący wspaniałą wiadomość. – Nowa szkoła. Nowy start. Czy to nie byłoby wspaniałe?

Nie odpowiadam na to pytanie, bo nasuwa mi się inne.

– Niby do jakiej szkoły miałbym pójść?

Mama znów zerka na tatę.

– Na przykład do Świętego Bazylego – podsuwa, jakby to była jedna z wielu opcji, które właśnie przychodzą jej do głowy. Ale ja wiem, że w naszej okolicy jest to naprawdę JEDYNA opcja. Poza tym mama powiedziała to tak, jakby recytowała dobrze wyuczoną kwestię ze scenariusza, na pewno więc już to przedyskutowali.

– Nie jesteśmy katolikami – oponuję.

– Nie przyjmują wyłącznie katolików – wyjaśnia mama. – To bardzo dobra szkoła. Jej ukończenie pomogłoby ci się dostać do college’u.

– Chodzę do bardzo dobrej szkoły – mówię z naciskiem. – No może po prostu dobrej. Odpowiedniej. LUBIĘ tę szkołę. Dlaczego uważacie, że nie powinienem do niej wrócić?

– Nie tylko my tak myślimy – mówi mama już nie tak wesołym tonem, przechodząc do ofensywy. Najwyraźniej miałem się zgodzić na zmianę szkoły, żeby jej to ułatwić. – Rozmawialiśmy z dyrektor Matthews i…

– Rozmawialiście o mnie z dyrektorką? – przerywam jej.

Mama głośno wzdycha.

– Musieliśmy KOMUŚ wyjaśnić powód twojej czterdziestopięciodniowej nieobecności, Jeff. Nie mogliśmy wciąż tylko powtarzać, że jesteś chory.

Ma rację, ale nie zamierzam jej tak łatwo odpuścić.

– I ona sądzi, że nie powinienem wracać?

– Nie chodzi o to, że nie chce, byś wrócił – tłumaczy mama. – Ona… my… uważamy, że powrót do miejsca, w którym zaczęły się twoje problemy, nie pomoże ci odzyskać równowagi.

– A co o tym sądzi doktor Katzrupus?

Mama lekko sztywnieje, jakby zastanawiała się nad odpowiedzią. Albo się spina. Jak ktoś, kto nie chce czegoś powiedzieć.

– Sądzi, że ty sam powinieneś o tym zdecydować – wtrąca tata, kiedy mama milczy.

– Eryku – mama jest wyraźnie spięta. – Rozmawialiśmy już o tym.

– Cóż, tak właśnie powiedział – powtarza tata. Patrzy na mnie. – Jeff, oboje z mamą chcemy zadbać o twoje bezpieczeństwo. Uznaliśmy, że nowa szkoła może nam w tym pomóc. Ale chcemy też, żebyś czuł się szczęśliwy, a nie wydaje się, żeby nasz pomysł przypadł ci do gustu. Czego więc ty chcesz?

– Chcę wrócić – oznajmiam bez namysłu. – Do szkoły – dodaję na wypadek, gdyby pomyśleli, że chodzi mi o szpital.

Mama ma taką minę, jakbym oświadczył, że planuję założenie kapeli blackmetalowej, której próby będą odbywać się w naszej piwnicy. Otwiera usta, żeby coś powiedzieć, ale jej to uniemożliwiam.

– Tata przed chwilą przyznał, że zdaniem mojego LEKARZA sam powinienem o tym zdecydować.

– Cóż, twój lekarz nie musi żyć w tym sąsiedztwie – rzuca mama.

Teraz rozumiem.

Taka jest właśnie mama – potrafi udawać, że wszystko gra, ale tylko do pewnego momentu. Kiedy przekraczasz tę granicę, cała prawda wychodzi na jaw. Tym razem prawda jest taka, że mama wstydzi się mnie i tego, co zrobiłem.

Od razu orientuje się, że się zdradziła.

– Nie chciałam, żeby to tak zabrzmiało – mówi.

– Może nie chciałaś, ale taka jest prawda. Tak myślisz. Po prostu powiedziałaś to głośno.

Przez dłuższy czas nikt nic nie mówi. A potem odzywa się tata.

– Kochamy cię, Jeff.

Przytakuję ruchem głowy. Wiem, że to prawda.

– Mimo to się wstydzicie – mówię. – Boicie się, że ludzie będą gadali o waszym pokręconym synu, który próbował się zabić. Problem w tym, że ludzie i tak będą gadali. Dzieciaki w szkole na pewno nagadają coś Amandzie, bo ona tam zostanie. A może i ją chcecie przenieść? Może w ogóle się przeprowadzimy? Słyszałem, że na Alasce jest ładnie. I skoro już o tym mowa, zmieńmy nazwisko. Możemy zacząć wszystko od nowa jako rodzina doskonała. Na przykład Smithsonowie. Albo Jakubowsky. Nie będziecie się musieli martwić, co ludzie pomyślą. Oczywiście do czasu, gdy jedno z nas znowu coś spieprzy.

– Nie przeklinaj – protestuje mama.

Śmieję się, bo sytuacja jest absurdalna. Mama nie chce, żebym przeklinał. Nie wiem, czy powinienem teraz wyrzucić z siebie najdłuższą litanię przekleństw, jaką słyszała, i przyprawić ją o atak serca, czy wstać i pójść do siebie.

– Spróbujmy wrócić do punktu wyjścia – łagodzi tata. – Jeff, mama i ja…

– Nie zapominaj o dyrektor Matthews – przypominam z sarkazmem.

– Wszyscy obawiamy się, że powrót do starego środowiska może uruchomić nieprzyjemne skojarzenia – kończy.

– To oczywiste. Ale właśnie z tym muszę sobie poradzić. Ludzie na pewno będą wygadywali bzdury. Takie są dzieciaki. Nie ucieknę przed tym, co się stało. Spędziłem czterdzieści pięć dni w psychiatryku, ucząc się NIE WSTYDZIĆ tego, kim jestem i co zrobiłem. Zmiana szkoły świadczyłaby o tym, że mi się nie udało. Choć najwyraźniej to wy się wstydzicie.

Mama potrząsa głową.

– To do niczego nie prowadzi. Poza tym nie wstydzimy się ciebie. Po prostu się martwimy.

– Chcesz powiedzieć, że to nas nie doprowadzi tam, gdzie ty byś chciała – prostuję. – Bo już postanowiłaś, że nie powinienem wracać do szkoły, i oczekujesz, że się z tobą zgodzę. Ale ja mam inne zdanie. Chcę tam wrócić. Wiem, że czasem będzie ciężko. Może nawet częściej niż czasem. Jednak tego właśnie chcę.

Mama ma taką minę, jakby zamierzała protestować, więc dodaję:

– Może powinniśmy to przedyskutować z doktorem Katzrupusem.

To zamyka jej usta. Tata już powiedział, że zdaniem doktora sam powinienem decydować, więc wie, że Kac stanie po mojej stronie.

– Cóż, musisz poinformować dyrektorkę, że chcesz wrócić – mówi szorstko. – Ostateczna decyzja należy do niej. To jej szkoła.

– I moje życie – kwituję. – Chodźmy tam jutro i pogadajmy z nią.

– Zadzwonimy rano do sekretariatu i umówimy się na spotkanie.

Tata przybiera ton arbitra. Zawsze tak robi, kiedy musi stanąć pomiędzy mamą a mną. Nie cierpię tej myśli, ale czasem zachowuję się tak samo jak ona. Pewnie dlatego tak często się ścieramy, bo żadne z nas nie chce iść na kompromis. Zwykle doceniam interwencje taty, bo uspokaja nas oboje. Ale dziś z jakiegoś powodu mnie to irytuje. Chciałbym, żeby stanął po mojej stronie, lecz on tego nie robi.

– Super – mówię, choć wcale tak nie myślę.

Znam dyrektor Matthews. Bardzo przypomina mamę. Obie są twardzielkami niepozwalającymi sobie na wątpliwości. Różni je to, że mama mnie kocha, a dyrektorka nie chce mieć kłopotów w szkole. Jeśli zgodzi się z rodzicami, że mój powrót będzie problemem, moja sytuacja nie wygląda dobrze.

Zapowiada się walka Godzilli. Dwóch Godzilli. A może to ja jestem Godzillą, a oni Królem Ghidorahem, potworem o trzech głowach. Tata byłby tą trzecią głową, choć chyba jestem wobec niego trochę niesprawiedliwy, bo myślę, że się ze mną zgadza. Przekonam się, jak się zachowa na spotkaniu z dyrektorką.

– Świetnie – mówi mama. Patrzy na mnie. – Nie próbuję cię ukarać, wiesz o tym. Chcę tego, co dla ciebie najlepsze.

– Chcesz tego, co jest dla mnie najlepsze twoim zdaniem – prostuję. – A to wielka różnica.

Wstaję, zanim zaprotestuje, i idę na górę. Tak jak podejrzewałem, Amanda siedzi na schodach, czekając na mnie. Obok niej siedzi Mumford z nastawionymi uszami.

– Co się stało? – pyta szeptem moja siostra.

Pokazuję jej gestem, żeby poszła ze mną do pokoju. Zamyka za sobą drzwi, a potem siada na brzegu łóżka.

– Chcą mnie wysłać do innej szkoły.

Amanda rozdziawia buzię.

– Co? Dlaczego?

– Uważają, że powrót będzie dla mnie traumatyczny. Zasłaniają się moim dobrem, ale naprawdę chodzi o nich. Głównie o mamę. Boi się tego, co ludzie pomyślą.

Moja siostra zamyka usta.

– Tak, to do niej podobne – przyznaje. – Zawsze się tego obawia.

Patrzę na nią i też przysiadam na łóżku.

– A ty? – pytam. – Też się boisz, co sobie inni pomyślą? Albo powiedzą?

Milczy przez chwilę.

– Czasami – przyznaje.

– Przykro mi – mówię. – Zdaje się, że namieszałem też w twoim życiu. I w dodatku zostałaś z tym sama. To nie było w porządku.

– Och – dziwi się, jakby dopiero teraz do niej dotarło, co powiedziałem. – Chodzi o to, co myślą O TOBIE? Sądziłam, że pytasz o mnie, czy przejmuję się, co mówią o mojej fryzurze, ubraniach i tak dalej. Nie, nie boję się twojego powrotu, jeśli o to chodzi.

No tak. Amanda zachowała się wspaniale, ale martwię się, czy ta sytuacja nie jest dla niej trudniejsza, niż przyznaje. Za nic nie chciałbym jej przysparzać więcej problemów.

– Ludzie dowiedzą się, co się stało – przypominam. – Niektórzy zaczną gadać. Wiesz o tym, prawda?

Amanda potakuje ruchem głowy.

– Jasne – mruczy. – Ludzie bez przerwy wygadują głupoty. Dlaczego tym razem miałoby być inaczej?

Jednak jest inaczej. Nie skompromitowałem się na imprezie, rzygając na czyjś dywan, nie założyłem niemodnych dżinsów ani nie złamałem innej normy obowiązującej w szkole średniej. Próbowałem odebrać sobie życie i wylądowałem w psychiatryku. Ludzie na pewno będą o tym gadać.

Nagle wróciły wszystkie lęki, które pojawiły się przy obiedzie. Znów słyszę w głowie te przekrzykujące się głosy. Muszę mieć dziwną minę, bo Amanda przygląda mi się z uwagą.

– Co jest? – pyta.

– Nic – próbuję ją zbyć, a potem wzdycham, bo patrzy na mnie w TEN SPOSÓB. – Wszystko. Sam nie wiem. Myślałem, że jestem na to gotowy. To znaczy na powrót.

– A teraz już tak nie myślisz?

– Nadal myślę, że jestem gotowy. Tylko że to chyba nie będzie takie łatwe. – Szukam słów najlepiej oddających to, co czuję. – Pamiętasz, jak Hardy Devlin odszedł z Unnatural, bo chciał więcej kasy? – pytam.

– Pewnie – potwierdza Amanda. – Nasz ulubiony serial. Wilkołaki rządzą. Auuuuu. A Aiden Howl był najlepszy.

– Fakt – przyznaję. – I zamiast stworzyć nową postać, zastąpili Hardy’ego Rossem Finneganem.

– Beznadzieja! – prycha Amanda. – Ross Finnegan był do kitu. On i te jego idiotyczne brwi.

– Kompletnie do kitu – zgadzam się. – Przestałem lubić ten serial, bo za każdym razem, kiedy na ekranie pojawiał się Aiden Howl, myślałem tylko o tym, że Hardy Devlin zagrałby to dużo lepiej, i zastanawiałem się, dlaczego inne postacie nie pytają go, co mu się stało z brwiami.

– Chyba wiem, co masz na myśli. Ale tak dla pewności, jesteś Hardym Devlinem czy Rossem Finneganem?

– Obydwoma – wyjaśniam. – Chciałbym, żeby NOWY JEFF podobał się ludziom bardziej niż stary. Ale co, jeśli tak nie będzie? Jeśli nie spodobam się, jak nam nie spodobał się Ross Finnegan? Co, jeśli na mój widok będą myśleć, że mam idiotyczne brwi?

Moja siostra kiwa głową.

– Wiem. Boisz się, że nie polubią nowego ciebie.

– Nie dziwiłbym się im – przyznaję. – Bo ten dawny ja był naprawdę super.

Amanda się nie śmieje. Wstaje i podchodzi do mnie, a potem nieoczekiwanie mnie obejmuje.

– Był – mówi. – Ale nowy ty jesteś lepszy. Widzę to. A twoje brwi wcale nie są idiotyczne. – Wypuszcza mnie z objęć i idzie do drzwi, ale jeszcze się odwraca. – Wilkołaki rządzą.

– Auuuu – wyjemy razem.

Leżący na łóżku Mumford podnosi się i patrzy na Amandę, jakby rozważał jakąś decyzję.

Amanda zerka na mnie.

– Kiedy cię nie było, spał w moim łóżku. Ale już wróciłeś. – Patrzy na Mumforda. – W porządku – uspokaja go. – Powinieneś się o niego zatroszczyć.

Wychodzi, a ja po raz pierwszy od Incydentu zostaję sam w swoim pokoju. Dziwnie się czuję. Podchodzę do drzwi i je zamykam. Potem znów otwieram. Zamknięcie sprawiło, że poczułem się zatrzaśnięty od zewnątrz. Niby wiem, że wystarczy nacisnąć klamkę, ale coś we mnie boi się, że kiedy spróbuję, okaże się, że ktoś mnie tu zamknął.

Otwarcie drzwi jednak nie pomaga. Przypomina mi to pobyt w szpitalu, gdzie zupełnie nie miałem prywatności, bo bez przerwy upewniali się, czy nie chcę znów zrobić sobie krzywdy.

Ostatecznie tylko uchylam drzwi, by nie czuć się uwięzionym ani wystawionym na widok jednocześnie. Potem siadam z powrotem na łóżku. Mumford zwija się w kłębek przy poduszce, kładę na nim rękę.

Dziwnie się tu czuję, jakbym kogoś odwiedzał w jego domu. Czekam na wejście pielęgniarki albo któregoś z pacjentów pytających, czy chcę obejrzeć coś w sali telewizyjnej.

To mi nasuwa myśl o Sadie, mojej przyjaciółce ze szpitala, która przedawkowała. Kiedy nie mogliśmy zasnąć, oglądaliśmy razem telewizję. Najczęściej stare filmy. Czasem wyłączaliśmy dźwięk i podkładaliśmy do nich własne dialogi.

Myśl o Sadie sprowadza mnie na drogę, którą nie chcę iść. Wstaję więc i podchodzę do biurka. Otwieram laptopa i zaczynam pisać nową wiadomość.

Do: drkatz@****hospital.org

Od: j*****98@gmail.com

Temat: ZNOWU JA

Doktorze!

Prosił Pan, żebym dał znać, jak mi jest w domu. Nie jest fantastycznie, ale daję radę. Tak mi się wydaje. Problem w tym, że rodzice (głównie mama) nie chcą, żebym wrócił do dawnej szkoły. Podobno o tym rozmawialiście, ale nie wiem, czy to prawda. Rozmawialiście? I co Pan o tym myśli? Jutro idziemy na rozmowę do dyrektorki. Nie wiem, o której. Byłoby super, gdyby zdążył Pan mi odpisać. Poza tym u mnie w porządku.

PS. Pozdrowienia dla wszystkich.

Wcisnąłem „wyślij” i patrzyłem, jak moja wiadomość leci przez wszechświat. Nie napisałem tego, co naprawdę chciałem napisać, czyli że boję się ducha Sadie, który może się tu pojawić w każdej chwili. Nie chciałem jednak, żeby doktor pomyślał, że powinienem wrócić do szpitala czy coś w tym stylu. Potrzebuję tylko z kimś pogadać.

Wysłanie wiadomości poprawia mi nastrój, postanawiam więc napisać kolejną. Tym razem do Allie.

Do: alliegator****@gmail.com

Od: j*****98@gmail.com

Temat: Pamiętasz mnie?

Cześć, to ja.

Przepraszam, że tak długo się nie odzywałem. Nie byłem w stanie. To długa historia. Częściowo ją znasz, ale chciałbym dopowiedzieć Ci resztę. O ile chcesz posłuchać. Możemy się spotkać? Zadzwoniłbym, ale nie kupiłem jeszcze telefonu.

Klikam „wyślij”, zanim zdążę zmienić zdanie. Chcę zamknąć komputer i zająć się czym innym, kiedy słyszę dźwięk oznaczający przyjście wiadomości. Jest od Allie. Waham się chwilę, a potem otwieram.

Do: j*****98@gmail.com

Od: alliegator****@gmail.com

Temat: Re: Pamiętasz mnie?

Nowy adres. Kto to?

Żart! Oczywiście, że chcę usłyszeć resztę. Jutro? U mnie? 16:30? I kup telefon! To nie 1874.

Jestem tak uszczęśliwiony, że piszę tylko: „Stoi!” i wysyłam. Allie jest numerem jeden na mojej liście Spraw Niepokojących. Po naszej ostatniej rozmowie nie byłem pewien, jak to będzie, kiedy się znowu spotkamy.

Potem myślę o Hardym Devlinie i Rossie Finneganie.

Może Allie tylko udaje, że wszystko gra. Była mocno wkurzona, kiedy rozmawialiśmy po raz ostatni. Teraz zachowała się tak jak zawsze. Czy naprawdę się cieszy, że wróciłem, czy tylko uznała, że lepiej udawać? Jednak ona też miała czterdzieści pięć dni, żeby się nad tym wszystkim zastanowić. Może przemyślała i przeszła nad tym do porządku dziennego.

Postanawiam przestać się zadręczać. Wystarczy, że Allie chce się ze mną spotkać i wydaje się, że się ucieszyła. Nauczyłem się od Kaca jednej rzeczy: żeby nie doszukiwać się problemów tam, gdzie ich nie ma. Jeśli uda mi się przetrwać rozmowę z dyrektorką i rodzicami, poradzę sobie ze wszystkim.

Nagle czuję się wykończony. To był długi dzień. Wiadomość od Allie uświadomiła mi, jak bardzo ciążyło mi zastanawianie się, co o mnie myśli. Część tego ciężaru teraz ze mnie spadła i mogę odpocząć. Jutro będzie ważny dzień z wielu powodów i muszę się przygotować.

Idę do łazienki, a potem do łóżka – mojego łóżka – i włączam lampkę nocną. Mumford zwija się w kłębek u mojego boku, a ja chowam nos w jego futrze.

Jestem w domu. W domu.

I to jest dobre uczucie.

Rozdział 3

Od razu po przebudzeniu sprawdzam, czy Kac odpowiedział na moją wiadomość. Odpowiedział, ale napisał tylko: „Poproszono mnie o kontakt z twoją dyrektorką”. Wysłał to o 5:37 rano, pewnie zaraz po przyjeździe do szpitala, a teraz jest dopiero parę minut po siódmej. Możliwe jednak, że rozmawiali, bo wiem, że dyrektor Matthews zwykle jest już o tej porze w gabinecie.

Chyba powinno mnie to uspokoić, ale jest odwrotnie. Wyobrażam sobie różne warianty tej rozmowy i każdy jest gorszy. Wkładam dżinsy i koszulkę, a potem schodzę do kuchni, gdzie tata i Amanda jedzą przy stole płatki śniadaniowe, a Mumford czeka cierpliwie, aż któreś rzuci mu kukurydziany albo słodki krążek. Jak na ironię to tata pałaszuje słodkie, podczas gdy Amanda je coś, co gwarantuje stuprocentową satysfakcję jej układowi trawiennemu.

– Cześć – woła tata. – Już miałem cię budzić. Dzwonili ze szkoły. Mamy spotkanie z dyrektor Matthews kwadrans po ósmej. Pospiesz się i zjedz coś, zaraz jedziemy.

Mówi to dziwnie lekkim tonem, a przecież lada chwila mam się przekonać, czy moje życie radykalnie się zmieni. Znowu.

– Co powiedziała dyrektorka? – pytam.

Tata kręci głową.

– Nic. Rozmawiałem z jej sekretarką. Oznajmiła mi, że dyrektor Matthews chciałaby się z nami spotkać dziś rano.

Jęczę.

– Będzie dobrze – zapewnia tata.

– Tego nie wiesz – sprzeciwiam się, sięgając po miskę i pudełko płatków z szafki. Potem siadam przy stole.

– Przynajmniej nie muszę jechać autobusem – stwierdza z zadowoleniem Amanda. – Zabiorę się z wami.

– Mama nie jedzie? – pytam z nadzieją.

Tata podnosi miseczkę do ust i przechyla ją, wypijając resztki mleka. Odstawia miskę.

– Nie licz na to – odpowiada. – Szykuje się.

– Mama mówi, że twój lekarz dzwonił do dyrektor Matthews – wtrąca Amanda. – Nie była tym zachwycona. To znaczy mama. Chociaż dyrektorka też pewnie nie. Cieszy się tylko wtedy, gdy może kogoś zostawić po lekcjach.

– Nie jest taka zła – łagodzi tata.

Oboje z Amandą posyłamy mu wymowne spojrzenie.

– No dobra – kapituluje. – Może nie wydawała się zbyt entuzjastyczna, ale chce z nami rozmawiać, więc uznajmy to za dobry znak.

– Byłoby lepiej, gdybyśmy spotkali się z nią tylko we dwóch – mówię. – Bez mamy.

Tata nic nie odpowiada, zauważam jednak, że skinął głową.

– Jeff już wstał? – słyszę głos mamy. Dopiero wchodząc do kuchni, widzi, że siedzę przy stole. – O, to dobrze. Możemy wyjść za kilka minut. Dzwoniłam do biura i uprzedziłam Rory, że się dziś trochę spóźnię.

Rory jest asystentką mamy. Właściwie jej kopią w pomniejszeniu, szczupłą, jasnowłosą i przerażającą. Moja mama, na wypadek gdybym jeszcze o tym nie wspomniał, jest Pośredniczką w biurze nieruchomości. Nie wiem, dlaczego słowo Pośrednik pisze się zawsze wielką literą, jakby podawało się czyjąś narodowość, co wydaje się dziwaczne. Żartujemy z Amandą, że gdyby mama musiała zrobić z jakiegoś powodu test DNA, wykazałby, że jest w trzech procentach Niemką, a w dziewięćdziesięciu siedmiu Pośredniczką.

Obie z Rory uwielbiają swoją pracę. A mama dodatkowo uwielbia uczyć Rory wszystkiego, co wie o sprzedaży domów, a co jej zdaniem polega na dopasowywaniu ludzi do ich idealnych domów. Choć według mnie chodzi bardziej o wmawianie im, że wszystko, co im się w takim domu nie podoba, można zmienić dzięki jednej wizycie w markecie budowlanym i weekendowemu malowaniu.

– Pojedziemy dwoma samochodami – oznajmia mama. – Dzięki temu będę mogła dotrzeć do pracy zaraz po spotkaniu. Możesz jechać ze mną, Jeff.

Wiem, co to znaczy. Przedstawi mi ofertę nie do odrzucenia, wymieniając liczne powody, dla których lepiej byłoby zmienić szkołę. Zerkam na tatę z niemą prośbą: Mógłbyś mi pomóc? Ale on potrząsa głową. Kończę płatki, wstawiam miskę oraz łyżkę do zmywarki i idę na górę po buty.

Pięć minut później siedzę obok fotela kierowcy w samochodzie mamy. Tata z Amandą pojadą za nami. Droga do szkoły zajmuje tylko około piętnastu minut, ale nie dotarliśmy jeszcze do końca naszej ulicy, a już mam wrażenie, jakbym spędził w aucie mamy z sześć godzin.

– Masz szczęście, że dyrektor Matthews zgodziła się z tobą spotkać – mówi, przerywając ciszę. Milknie na chwilę, żebym miał czas poczuć za to wdzięczność. – Rozumiem, że twój lekarz zasugerował to spotkanie z własnej inicjatywy.

Więc tego oczekuje. Wyznania. Nie widzę powodu, dla którego nie miałaby go usłyszeć. Przecież już wie, że musiałem poprosić Kaca o interwencję.

– Jeff… – Mama używa tego samego tonu, jakim często przemawia do potencjalnych kupców, którzy nie mogą się zdecydować na złożenie oferty. – Mówiłam ci już, że nie próbuję cię ukarać. Chciałabym, żebyś to zrozumiał.

– Nie myślę, że chcesz mnie ukarać.

Mama wzdycha. Tak samo, jak kiedy jakiś kupiec czy sprzedawca ją irytują. To znaczy, że wie, co jest najlepsze, i nie znosi, gdy ktoś to kwestionuje.

– A ja chciałbym, żebyś zrozumiała, że zmiana szkoły nie wymaże tego, co się stało – mówię.

Zatrzymujemy się na światłach. Przypadkiem znaleźliśmy się za szkolnym autobusem, którym normalnie bym jechał. Podczas gdy czekamy na zielone światło, patrzę na tylną szybę autobusu. Allie też nim jeździ. Jeśli zajęła ostatnie miejsce, może odwróci się i mnie zauważy.

Nie widzę jej, ale spotkam się z nią później i już nie mogę się doczekać. Nie zamierzam wspominać mamie, że wybieram się do Allie. Będzie wtedy jeszcze w pracy i przy odrobinie szczęścia nawet się nie dowie, że wyszedłem.

Kiedy zapala się zielone światło, autobus przed nami sapie jak najpowolniejszy na świecie dinozaur. Jedziemy za nim do samego końca. Mama nie wypowiada już ani słowa, co wcale dobrze nie wróży. Oznacza, że powstrzymuje wszystko, co ma do powiedzenia, do momentu, gdy znajdziemy się w gabinecie dyrektorki.

Autobus skręca i staje na przystanku, a mama jedzie w drugim kierunku prosto na parking. Tata parkuje tuż obok nas i wysiada razem z Amandą. Idziemy we czwórkę do szkoły. Amanda szepcze mi do ucha:

– Powodzenia.

Odchodzi do tej części budynku, gdzie mieszczą się klasy średniej grupy wiekowej. Rodzice i ja idziemy korytarzem do gabinetu dyrektorki.

– Jeff! – wykrzykuje na mój widok pani Pennyfall. Podbiega i mocno mnie ściska, co jest z pewnością równoznaczne ze złamaniem siedmiu ustawowych reguł. Ale pani Pennyfall jest sekretarką od niepamiętnych czasów i na pewno nie zdaje sobie sprawy z zachodzących zmian. – Wspaniale, że wróciłeś – mówi. – Powiem dyrektor Matthews, że przyszliście.

– Jesteśmy trochę za wcześnie – wtrąca mama, jakby chwaliła się sukcesem i oczekiwała aprobaty.

Nieoczekiwanie czuję, że muszę się wysikać. Natychmiast.

– Zaraz wracam – rzucam.

– Dokąd to? – pyta mama, jakby bała się, że zamierzam uciec.

– Do toalety. Na końcu korytarza. Wracam za dwie minuty.

Nie czekam na odpowiedź. W toalecie nikogo nie ma. Mimo to wchodzę do kabiny. To nawyk, którego nabrałem w szpitalu, gdzie kabina toaletowa była często jedynym miejscem zapewniającym chwilę prywatności.

Kończę sikać i otwieram drzwi. Podchodzę do umywalki, żeby umyć ręce, i nagle zdaję sobie sprawę, że ktoś stoi przy pisuarze. Ten ktoś odwraca się i widzę, że to Burke. Burke Gorsky. Chłopak Allie. Ten, którego pocałowałem na imprezie u Rebeki Miller. Gość, który powiedział Allie, że go pocałowałem na imprezie u Rebeki Miller. Powód, dla którego zrobiłem to, co zrobiłem, i wylądowałem w szpitalu.

– Cześć – mówi Burke, rozpoznając mnie.

– Ściąłeś się – stwierdzam.

Jego ciemnoblond włosy sięgały wcześniej do ramion. Teraz są krótkie. Podoba mi się ta fryzura. Bardzo.

Burke dotyka ręką głowy.

– Och – mówi. – Tak.

Patrzymy na siebie i wydaje mi się, że trwa to trzy lata. Próbuję się połapać, co czuję, bo od emocji kręci mi się w głowie. W ciągu ostatnich czterdziestu pięciu dni wyobrażałem sobie milion razy, jak wpadam na Burke’a. Czasem ta myśl mnie przerażała, a czasem czułem się dziwnie podekscytowany. Zastanawiałem się, co by w takiej chwili powiedział i jak sam bym zareagował.

Czekam, by mój mózg wybrał jedną z opcji. Robi to i słyszę, jak mówię:

– Hm, powinienem cię przeprosić.

Burke wydaje się zmieszany.

– Za co?

Zapomniał o tym, co się stało?

– Za… no wiesz, za to, co zrobiłem – mówię niepewnie. – Na tamtej imprezie.

Burke kiwa głową, jakby dopiero teraz sobie przypomniał.

– Spoko – rzuca. – Nic się nie stało.

Nie wiem, co na to odpowiedzieć. Mam na nadgarstkach blizny, które mówią, że jednak COŚ się stało. Coś ważnego. Nie wiem, jak dużo Burke wie o tym, co się wydarzyło po naszym pocałunku w łazience.

– Więc wróciłeś? – pyta.

Wzruszam ramionami.

– Możliwe. Za chwilę będę o tym rozmawiał z Matthews.

– Super – rzuca Burke. – Mam nadzieję, że wrócisz. Allie się za tobą stęskniła. I wielu innych. Nie tylko ona.

– Dzięki. Też za wami tęskniłem.

I znów zapada między nami długa, jeszcze bardziej niewygodna cisza.

A potem odzywa się dzwonek i Burke stwierdza, że musi już lecieć.

– Ja też – mówię i idę do drzwi. Otwieram je i przytrzymuję dla Burke’a.

– Narka – rzuca Burke i odchodzi korytarzem.

– Jeff?

Odwracam się i widzę mamę stojącą przed gabinetem dyrektor Matthews.

– Już idę.

– Kim był ten chłopiec? – pyta, gdy wchodzimy do gabinetu.

– Kolega – rzucam zdawkowo. – Nie znasz.

Mama wydaje taki dźwięk, jakby podejrzewała, że nie mówię jej wszystkiego. Nie myli się. Ale za nic nie będę jej wyjaśniał, co mnie łączy z Burkiem Gorskim. Na szczęście dyrektorka już na nas czeka, więc jak na ironię z tej trudnej sytuacji wybawia mnie kolejna, równie trudna.

– Dziękuję, że przyszliście – mówi dyrektor Matthews, gdy tata, mama i ja siadamy na krzesłach ustawionych naprzeciwko jej biurka.

– Dziękujemy, że zgodziła się pani z nami spotkać – odpowiada mama, naturalnie przybierając ton Pośredniczki.

Matthews patrzy na mnie z szerokim uśmiechem.

– Bardzo się cieszę, że wracasz do siebie, Jeff.

– Dziękuję.

Nie rozmawiałem wcześniej zbyt wiele razy z dyrektor Matthews, ale słyszałem o niej wystarczająco dużo, żeby zachować rezerwę. Przynajmniej do chwili, gdy się dowiem, co powiedział jej Kac i jak na to zareagowała. Na razie będę mówił tylko tyle, ile muszę.

Dyrektorka nie spuszcza ze mnie wzroku, jakby spodziewała się, że powiem coś więcej. Nie wie, że podczas pobytu w szpitalu nabrałem sporego doświadczenia w milczącym patrzeniu sobie w oczy z Kacem w jego gabinecie. W każdym razie tak było na początku, gdy uważałem, że to nie jest właściwe dla mnie miejsce i nie miałem ochoty z nim rozmawiać. Stałem się w tym dobry i teraz jestem pewien, że ją przetrzymam.

Widzę, jak uśmiech dyrektorki rzednie i już wiem, że wygrałem.

– Rozumiem, że chciałbyś wrócić do szkoły – mówi.

– Tak. Myślę, że jestem gotowy, a mój lekarz się z tym zgadza.

– Wiem. Tyle mi powiedział. – Milknie, co daje mi cień nadziei, a potem dodaje: – Mam jednak co do tego pewne obawy.

Czuję ściskanie w żołądku.

– Jakie?

Czuję, jak mama, która siedzi po mojej prawej stronie, sztywnieje. Wiem, że jej zdaniem wykazałem się brakiem szacunku. Po mojej drugiej stronie tata poprawia się na krześle, jakby było niewygodne.

Dyrektor Matthews zerka na papierową podkładkę leżącą na biurku.

– Po pierwsze – mówi, jakby czytała, co jest na niej napisane – czy zastanawiałeś się już, ile jesteś gotów powiedzieć o przyczynie tak długiej nieobecności? – Patrzy na mnie. – Twoi koledzy na pewno będą ciekawi.

– Wystarczy im informacja, że byłem w szpitalu. Sam zdecyduję, czy chcę komuś powiedzieć więcej.

Dyrektor Matthews przytakuje ruchem głowy.

– Oczywiście – mówi, jakby się ze mną w pełni zgadzała. – Ale wiesz także, że NIEKTÓRZY będą snuli rozmaite domysły. I jeśli choć jedna osoba wie, że próbowałeś… – urywa, zanim skończy to, co chciała powiedzieć.

– Próbowałem się zabić – kończę za nią.

– Jeff – wtrąca ostro mama.

– Wiesz, że takie historie szybko się roznoszą – podejmuje Matthews, nie komentując tego, co powiedziałem i jak zareagowała na to mama.

Patrzy znacząco na moje ręce, które skrzyżowałem na piersi, i wiem, że daje mi do zrozumienia, iż widzi moje blizny i że inni także je zobaczą, co powinienem wziąć pod uwagę. Nie może jednak tego powiedzieć, bo zabrzmiałoby to niestosownie.

– Jasne – rzucam. – Ludzie gadają. Gadali o Ginny Mangerman, kiedy opuściła szkołę cztery miesiące przed końcem, bo rzekomo wyjechała na wymianę do Australii. Wszyscy wiedzieliśmy, że była w ciąży i przeniosła się do dziadków do czasu, gdy urodziła i oddała dziecko do adopcji. Gadaliśmy też, kiedy Trevor Weiss zaczął ćpać metamfetaminę.

Dyrektorka podnosi rękę, nakazując mi przerwać.

– Nie znam szczegółów tych spraw – mówi. – A nawet gdybym znała, zachowałabym je w tajemnicy. Nie mogę o tym rozmawiać. Poza tym żadne z nich nie wróciło już do szkoły.

To ostatnie akurat było prawdą. Ale nie o to chodzi. A może o to, bo mama zwraca się teraz do mnie i mówi:

– Może potrzebujesz więcej czasu. Do końca roku zostały tylko cztery miesiące. Mógłbyś się uczyć w domu.

Oczywiście nawiązała do tego, co mówiłem o Ginny Mangerman, która opuściła szkołę cztery miesiące przed jej ukończeniem. Najwyraźniej dyrektor Matthews myśli tak samo, bo wtrąca:

– To świetny pomysł. Potem będą wakacje, a jesienią będziesz mógł wrócić i zacząć od nowa.

Jestem zły na siebie, że niechcący wpakowałem się w tę pułapkę i na nie, że są z siebie tak zadowolone.

– Racja. Bo wszyscy o tym zapomną przez lato. A może potrzebuję więcej czasu, żeby wymyślić jakąś lepszą bujdę o tym, co się stało?

– Jeff… – Głos mamy brzmi ostrzegawczo.

I wtedy odzywa się milczący do tej pory tata.

– Czy wiecie, kim jest Chugger Craddock?

Zapada cisza i wszyscy zastanawiamy się, co powiedzieć.

Jako pierwsza przerywa ją dyrektor Matthews.

– Nie znam tego nazwiska.

– To pewnie jakiś sportowiec – podsuwa mama.

Tata kiwa potakująco głową.

– Był nim. Grał w piłkę nożną w drużynie szkolnej Dunston w Braesburgu. To małe miasteczko w zachodniej części stanu. Precyzując, był lewym skrzydłowym. Jednym z najbardziej obiecujących zawodników w lidze szkolnej. Obserwowałem go w ostatnim sezonie przed ukończeniem liceum. Widziałem cały ten cyrk, gdy walczyło o niego sześć college’ów.

– Eryku, nie wiem, co to ma wspólnego z powrotem Jeffa do szkoły – oponuje mama.

– Zaraz do tego dojdziemy. Chugger dostał się do świetnej szkoły. Ale trzy miesiące po rozpoczęciu pierwszego roku miał wypadek samochodowy. Jego furgonetka wpadła w poślizg na oblodzonej drodze. Kolega, z którym jechał, został sparaliżowany od pasa w dół. Chugger wyszedł z tego bez szwanku. Powiedział policji, że na drogę wybiegł jeleń, więc próbował go gwałtownie ominąć. Ale to nie była prawda. Później wyszło na jaw, że pił i ścigał się z drugą furgonetką. Przekroczył dozwoloną prędkość o trzydzieści kilometrów, gdy doszło do wypadku.

Nie mam bladego pojęcia, do czego zmierza tata. Wyczuwam rosnące zniecierpliwienie mamy i dyrektorki. Ale tacie najwyraźniej to nie przeszkadza. Milknie na chwilę, a potem ciągnie dalej.

– Kiedy ujawniono prawdę o wypadku, ludzie byli naturalnie bardzo poruszeni. Chugger został wyrzucony z drużyny. Utracił stypendium i zamierzał ostatecznie rzucić szkołę. Nie był pijany, gdy doszło do wypadku, ale nie powinien był w ogóle pić, a już na pewno nie siadać za kierownicą. Nie miał siły codziennie paradować po kampusie, gdzie wszyscy wiedzieli, co się stało, i po tym, jak wyrzucono go z drużyny.

– Dziwisz mu się? – pyta mama. – Na pewno okropnie się z tym czuł. Zniszczył życie tamtemu chłopcu.

– Zrezygnował ze szkoły na jeden semestr – mówi tata, ignorując jej uwagę. – Potem postanowił wrócić. Uznał, że może zdziałać więcej dobrego w kampusie, niż uciekając. Zaczął wygłaszać pogadanki dla nowych studentów o wypadku i o alkoholu. Mówił prawdę o tym, co się wydarzyło tamtej nocy. Kto wie, ilu wypadkom zapobiegł albo jak wielu ludziom pomógł, nawet ich nie znając.

Tata umilkł i zapadła długa cisza. Potem odezwała się mama.

– Nie można porównywać tych sytuacji. Jeff nie zrobił niczego, co skazałoby kogoś innego na paraliż.

– Właśnie o to mi chodzi – podchwycił tata. – Tak naprawdę skrzywdził wyłącznie siebie. A mimo to oczekujemy, że zmieni szkołę, bo ktoś mógłby się z tym poczuć niekomfortowo. Może jeśli wróci, zapobiegnie podobnemu nieszczęściu? Może powstrzyma kogoś przed zrobieniem tego samego?

Tata patrzy na mnie z lekkim uśmiechem. Potem zwraca się do dyrektor Matthews.

– Czy istnieją jakieś PRAWNE przesłanki, by zakazać teraz Jeffowi powrotu do szkoły?

Dyrektorka zaprzecza ruchem głowy.

– Nie – mówi cicho.

– W porządku – stwierdza tata. – Jeśli więc lekarz Jeffa uważa, że powinien on wrócić i sam Jeff chce tego, może powinniśmy go posłuchać.

Mama rzuca mu gniewne spojrzenie.

– Eryku, rozmawialiśmy o tym.

– Wiem, że próbujesz go chronić – mówi tata. – Ale Jeff ma rację. Dzieciaki plotkują. I będą plotkować niezależnie od tego, czy przyjdzie do szkoły, zostanie w domu albo wróci do szpitala. Więc jeśli on twierdzi, że sobie z tym poradzi, powinniśmy pozwolić mu zdecydować.

– Oczywiście – prycha mama. – Bo przecież udowodnił, że potrafi podejmować właściwe decyzje.

Tata patrzy na nią i widzę, że jest zły. Chce coś powiedzieć, ale się powstrzymuje. Wstaje.

– Myślę, że skończyliśmy – mówi. – Jeff, jeśli chodzi o mnie, możesz wrócić do szkoły. Jeśli nie chcesz wracać, możesz rozważyć sugestię mamy i dyrektor Matthews.

– Chcę wrócić. Od jutra.

Mama jest tak wściekła, że lada chwila wybuchnie. Wstaje.

– Muszę jechać do pracy – mówi. – Porozmawiamy o tym jeszcze dziś wieczorem. Dyrektor Matthews, dziękuję za poświęcony czas.

Wychodzi, nie patrząc na mnie ani na tatę. Tata kładzie rękę na moim ramieniu i ja też wstaję. Dziękuje dyrektorce i wychodzimy. Kiedy idziemy korytarzem do wyjścia, mówię:

– Zdaje się, że właśnie rozpętałeś trzecią wojnę światową.

– Poradzę sobie z mamą. Tak myślę.

– Doceniam to, że stanąłeś po mojej stronie.

Idziemy do samochodu i wsiadamy. Tata odpala silnik i mówi:

– Twoja mama ma rację w jednym. Pewnie nie będzie łatwo.

– Wiem. Ale nauczyłem się, że nie można unikać trudnych rzeczy. To znaczy można próbować, ale i tak cię dopadną.

– Przykro mi, że musiałeś się tego nauczyć tą drogą – mruczy tata, gdy wyjeżdżamy z parkingu.

– Słuchaj, czy możemy coś zrobić przed powrotem do domu?

Tata zerka na mnie.

– Co masz na myśli?

– Czy możemy się zatrzymać w sklepie z kartkami okolicznościowymi?

Rozdział 4

– Spóźnione czy na zapas?

Patrzę na chłopaka za ladą, który właśnie zadał mi to pytanie. Jest mniej więcej w moim wieku i podobnego wzrostu. Lekko zbudowany, o jasnobrązowym odcieniu skóry. Ma krótkie czarne włosy i jeden dłuższy kosmyk, zafarbowany na różowo i opadający nad prawym okiem. Drugie oko błyszczy pięknym, głębokim brązem, który przywodzi mi na myśl jadalne kasztany, co jest dziwne, bo jestem niemal pewien, że nigdy nie widziałem jadalnych kasztanów – znam je tylko z tekstu piosenki świątecznej, w której pieką się w kominku. Chłopak ma na sobie koszulkę reklamującą ostatnie tournée Lolly Dreambox. To moja ulubiona kapela. Byłem na jednym z koncertów z tej trasy, może na tym samym co on?

– Na co? – odpowiadam pytaniem.

– Co? – pyta z lekkim zdziwieniem.

– Na co spóźnione albo na zapas? – dopowiadam.

– Sorki – mruczy. – To nie miało być na głos.

Stuka pięć razy środkowym palcem lewej dłoni w ladę, bezgłośnie odliczając każde stuknięcie. Paznokieć tego palca i tylko tego jest pomalowany czarnym lakierem z wyraźnym ubytkiem, jakby chłopak stukał nim tak często, że lakier zaczął odpadać. Bierze głęboki wdech. – To będzie siedem osiemdziesiąt trzy.

Wyciągam banknot dziesięciodolarowy.

– O – mówi, jakby nigdy przedtem takiego nie widział. – Gotówka. Łał. W porzo. Dam radę.

Znów bierze głęboki wdech i wypuszcza powietrze nosem. Przyjmuje banknot, chwytając go dwoma palcami, tak że powiewa między nimi jak liść. Kiedy otwiera kasę, wkłada do środka banknot i wyjmuje resztę, pytam ponownie:

– Na co spóźnione albo na zapas?

– Och – mówi, wręczając mi dwa banknoty jednodolarowe i kilka monet. – Na walentynki. Były wczoraj. – Wskazuje głową kartkę i pudełko słodyczy na ladzie. Są przecenione. – Zapomniałeś o nich w tym roku czy może korzystasz z wyprzedaży, żeby zachować je na przyszły?

– Rozumiem – odpowiadam, kiedy pakuje obie rzeczy. – Właściwie to byłem wczoraj trochę zajęty i nie miałem czasu nic wybrać.

Chłopak kiwa głową.

– Ona na pewno się nie obrazi – mówi, podając mi torbę. – Albo on. Czy ono. – Przymyka oczy i znów stuka palcem w ladę. – Muszę mniej gadać.

– Ona – wyjaśniam. I nagle z jakiegoś powodu dodaję: – Ale to tylko kumpela. Nie mam dziewczyny. Jestem gejem. – Teraz sam poczułem się niezręcznie. – Sorki – mówię. – Nie wiem, czemu poczułem, że chcę ci to powiedzieć. To pewnie skutek terapii.

Kiwa głową.

– Kumam. Ja też za dużo mówię. – Krzywi się, a środkowy palec znów zaczyna stukać o blat. – To znaczy… nie mam na myśli, że ty za dużo mówisz. Lepiej, jak wreszcie się zamknę i pożyczę ci miłego dnia.

– O co chodzi z tym palcem? – pytam.

Wiem, że to niegrzecznie, ale naprawdę mnie to ciekawi.

Chłopak zerka na swój palec, jakby zobaczył go po raz pierwszy w życiu. Potem zwija dłoń w pięść, ukrywając cztery palce pod kciukiem.

– To takie ćwiczenie – mówi. – Ma mi pomóc się skupić.

– Działa?

Kręci głową, a różowy kosmyk się kołysze.

– Niezupełnie. To znaczy czasem. Nie zawsze.

Stoimy tak jeszcze chwilę, nic nie mówiąc. Zaintrygował mnie, ale nie wiem, jak pociągnąć rozmowę.

– Miłego dnia. – Zerkam na plakietkę z imieniem przypiętą do koszulki. Jest na niej napisane BUFORD. – Buford – rzucam na koniec.

Przez chwilę wydaje się zmieszany. Potem podąża za moim wzrokiem, zauważa plakietkę i chrząka.

– To nie jest moje prawdziwe imię – wyjaśnia. – Ojciec mówi, że nie powinniśmy podawać swoich prawdziwych imion na plakietkach. Na wypadek gdyby trafił się jakiś stalker czy coś. Wiesz, taki, co nas później znajdzie w mediach społecznościowych. Ojciec jest właścicielem tego sklepu, dlatego tu pracuję.

– Słusznie – mówię. – Ostrożności nigdy za wiele.

– Nie wydaje mi się – sprzeciwia się chłopak. – Ludzie czasem tak się boją porażki, że z góry rezygnują z rzeczy, które mogłyby okazać się wspaniałym przeżyciem.

– Chyba masz rację – przyznaję ze śmiechem. Zaskoczył mnie tą myślą.

– Chrys – mówi. – Tak mam na imię. Przez igrek i es. Inaczej niż zwykle. To skrót od Chrysalis, poczwarki, która kiedyś przemieni się w motyla. Wiem. To dziwne.

– Znam kogoś o imieniu Wiewiór – rzucam, myśląc o jednym chłopaku ze szpitala. – To dopiero jest dziwne. Przy okazji, jestem Jeff. Pisze się normalnie. Przez J.

– Cześć, Jeff. – Chrys unosi rękę i macha. Stoimy tak jeszcze przez chwilę, patrząc na siebie. Potem Chrys znów zaczyna stukać palcem.

– Muszę już lecieć – stwierdzam. – Tata czeka na mnie w samochodzie.

– Miłego dnia.

Odwracam się i wychodzę ze sklepu. Kiedy wsiadam do samochodu, tata pyta:

– Kupiłeś to, czego potrzebowałeś?

Zerkam na drzwi sklepu. Widzę Chrysa, który wygląda na zewnątrz. Zauważa, że na niego patrzę, i znów niezręcznie mi macha, a potem znika.

– Tak – odpowiadam tacie. – Dzięki, że mnie tu przywiozłeś.

W drodze do domu myślę o Chrysie. Wiem, że nie należy oceniać ludzi na podstawie ich wyglądu, ale zastanawiam się, czy jest gejem. Potem rozmyślam, dlaczego mnie to intryguje. Może pociąga mnie to, że wygląda inaczej niż inni. A może to, że jest ładny. Więcej niż ładny.

Te myśli przywołują wspomnienie szkolnej toalety, gdy wpadłem na Burke’a. Nie chcę tego przyznać, ale Burke też jest ładny. Ale on na pewno nie jest gejem. To chłopak Allie. Zdecydowanie ktoś, o czyim wyglądzie nie powinienem myśleć, bo od tego zaczęły się moje problemy.

Tak naprawdę nie sądzę, by Burke był problemem. Nie w tym sensie. Rozumiem, że jest dla mnie symbolem tego, czego pragnę. Co chciałbym mieć. Kiedyś. Ale Burke nigdy nie zostanie moim chłopakiem. Co nie zmienia faktu, że jest ładny.

Po powrocie do domu tata idzie do swojego gabinetu. Pracuje w domu, pisze teksty na internetową stronę sportową. Artykuły w rodzaju: „Czy drużyna piłkarska zdobędzie ostatecznie tegoroczny puchar?”. Albo „Zawodnik X jest najlepszym sportowcem w historii – oto dlaczego” opatrzone wykresami i tabelami. Stąd znał historię Chuggera Craddocka.

Czasem jest mi żal taty. Nikt z naszej rodziny nie interesuje się sportem. Ekscytuje się jakąś drużyną albo jej udanym sezonem, a my nie mamy pojęcia, o czym mówi. To znaczy zwykle potrafimy odróżnić, czy mówi o futbolu, koszykówce czy hokeju, ale nawet z tym mamy trudności, bo w sporcie ciągle coś się dzieje.

Na pewno chciałby, żeby przynajmniej jedno z nas choć odrobinę interesowało się tym, co tak bardzo kocha. Staramy się. Na przykład kiedy kupuje bilety na mecz, Amanda i ja z nim idziemy. Ale bardziej interesują nas hot dogi niż oglądanie rozgrywek. Mama nigdy z nim nie chodzi na mecze. Są prawie dwadzieścia lat po ślubie, a ona wciąż nie dostrzega różnicy pomiędzy przyłożeniem a rzutem wolnym.

Kiedyś myślałem, że jako chłopak powinienem lubić sport. Martwiłem się, że tata jest rozczarowany moim brakiem zainteresowania. I może rzeczywiście jest. Ale nigdy o tym nie wspomniał, nigdy nie sprawił, że ja czy Amanda poczuliśmy się źle z tym, że lubimy inne rzeczy.

Może powinienem przynajmniej próbować się dowiedzieć, co takiego tata widzi w sporcie. Bo może się okazać, że mój przyszły chłopak będzie fanem jakiejś dyscypliny. Wtedy tata to jego będzie zapraszał na mecze i z nim o wszystkim rozmawiał. Właściwie, jeśli się nad tym zastanowić, to byłaby wymarzona sytuacja.

W ogóle dziwnie jest wyobrażać sobie mojego przyszłego chłopaka. Chociaż to podniecające. Nie myślałem o tym, dopóki nie wylądowałem w szpitalu. Trudno było mi nawet zaakceptować to, że jestem gejem. Teraz jednak powinienem zastanowić się nad kolejnym krokiem.

Na przykład nad tym, czy chciałbym się spotykać z kimś, kto interesuje się sportem. Czy mielibyśmy ze sobą coś wspólnego? Może lepiej byłoby mi z kimś bardziej podobnym do mnie, kto lubi komiksy, filmy science fiction i długie rozważania o wszystkim? Tak byłoby łatwiej, choć może też nudniej. Jakbym spotykał się z samym sobą. Ciekawiej byłoby być z kimś różniącym się ode mnie, mógłbym się dowiedzieć czegoś nowego o jego zainteresowaniach. Czy nie na tym w ogóle polega bycie razem? Na poznawaniu innych ludzi?

Przychodzi mi do głowy, że nic nie wiem o umawianiu się, nie wiem nawet, czego chcę. Zaczynam się tym denerwować. Chciałbym, żeby ktoś mi pokazał, jak to wszystko działa. A potem przypominam sobie, że mam dziś sesję online z doktorem Katzrupusem, więc idę do swojego pokoju.

Kac nie jest gejem, a przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo. Nigdy go nie pytałem. Może mi jednak coś podpowie. To dziwne, że jeszcze czterdzieści pięć dni temu – czterdzieści sześć, licząc od dzisiaj – nawet nie chciałem z nim rozmawiać. Oznajmiłem mu, że nie ma potrzeby, bym został w szpitalu. Twierdziłem, że czuję się świetnie.

Ale wcale tak się nie czułem.

W dzień po walentynkach Jeff jest zupełnie inną osobą niż Jeff w sylwestra. Wiem, że to nieprawda. Po prostu pogodził się ze sobą. Pokochał siebie. Zabrzmiało ckliwie, ale tak właśnie jest.

Porządkuję swoje rzeczy do czasu, gdy mam rozpocząć sesję z Kacem. Siadam przed laptopem, żeby się zalogować. Kiedy pojawia się twarz doktora, widzę, jak głupio się uśmiecham z małego okienka w rogu ekranu.

– Cześć! – mówię na powitanie. – Dzięki za pomoc ze szkołą.

– Udało się? – pyta.

– Jutro wracam – oznajmiam.

– Jesteś na to gotowy?

Myślę o tym, jak wpadłem na Burke’a w toalecie i zastanawiam się, czy powinienem mu o tym powiedzieć. Nie chcę jednak, by uznał, że mój powrót do szkoły nie jest dobrym pomysłem.

– Trochę się dygam – mówię, nie wdając się w szczegóły.

– To zrozumiałe. Nie muszę ci tłumaczyć, że będzie trudniej, niż myślisz.

– Wiem. – Kiwam głową.

– Co zrobisz, kiedy poczujesz się niepewnie?

– To brzmi tak, jakby chodziło o obawy, że będę miał gazy po spałaszowaniu miski brukselki – żartuję, ale wiem, że pyta poważnie. – Hm, jeśli poczuję, że mam dosyć, mogę zadzwonić do taty i poprosić, żeby po mnie przyjechał.

– Masz plan. To dobrze – mówi Kac. – Jak sądzisz, co będzie najtrudniejsze?

– Spotkanie z Allie. Jednak już to przemyślałem. Idę dzisiaj do niej, żeby to obgadać. To znaczy, że spotkamy się pierwszy raz poza szkołą.

– Cieszy się na to spotkanie?

– Tak – mówię. – Ja też się cieszę. Myślę, że będzie dobrze.

– Świetnie – kwituje doktor. – Sądząc po tym, co wydarzyło się dziś w szkole, macie mały problem rodzinny. Poza tym twoja mama do mnie dzwoniła.

Wybucham śmiechem.

– Spodziewałem się tego – mówię. – Za bardzo się przejmuje.

– Jest twoją mamą – rzuca neutralnym tonem, którego musi używać, bo jest lekarzem. – To jej zadanie. Chyba pomogłem jej jednak zrozumieć, że decyzja należy do ciebie i że moim zdaniem jesteś gotowy ją podjąć.

Chrząkam. Nie jestem pewien, czy nawet Kac może przekonać mamę, że się w czymś myli. Ale może mu się udało.

– Pamiętaj, że nie tylko ty uczysz się żyć z nowym sobą – przypomina doktor. – To dotyczy całego twojego otoczenia. Daj im trochę czasu.

– Jasne – zapewniam. – Rozumiem. Naprawdę myślę, że wszystko się ułoży.

Kac ma taką minę, jakby chciał coś powiedzieć, ale milknie na chwilę. Potem mówi:

– Rozmawiałem też z twoją mamą o grupie wsparcia, która mogłaby ci pomóc.

– Grupa wsparcia?

– Tak. Dla nastolatków LGBTQ. Spotykają się raz w tygodniu w piątki. Myślę, że to świetne miejsce, w którym spotkasz innych młodych ludzi i zaczniesz budować relacje.

– I moja mama się na to zgodziła?

– Nie wyraziła sprzeciwu. Programem kieruje moja dawna studentka. Nazywa się Fox Robin.

– Fox Robin? – pytam. – To jej prawdziwe imię i nazwisko?

– Zakładam, że tak – odpowiada Kac. – Nie pytałem.

Śmieję się.

– Jak na kogoś, kto przez całe życie zadaje ludziom pytania, czasem pomija pan te właściwe.

Kac również się uśmiecha.

– Sam ją zapytaj – podsuwa. – Wyślę ci informację mailem. Za chwilę mam następną sesję. Cieszę się, że dobrze sobie radzisz, Jeff. Powodzenia z Allie i jutro w szkole. Daj znać, co u ciebie.

– Na pewno – obiecuję. – I proszę wszystkich ode mnie pozdrowić, dobrze?

– Przekażę, oczywiście – mówi Kac. – Do zobaczenia.

Rozłączamy się. Gdybym był w szpitalu, pewnie poszedłbym teraz do wspólnej sali zobaczyć, co porabiają ludzie. A gdybym był wkurzony rozmową z doktorem Katzrupusem, zaszyłbym się w swoim pokoju do czasu, aż mi przejdzie.

Cieszę się, że już nie jestem w szpitalu. Naprawdę się cieszę. Zdarzyło się tam wiele niefajnych sytuacji. Ale było też bezpiecznie. Przeważnie. Bo tam też zdarzały się złe rzeczy. Zawsze jednak wiedziałem, że w razie potrzeby znajdę pomoc.

Tutaj nie jestem wprawdzie zdany na siebie, ale jest inaczej. Dużo więcej może się popsuć. No i z wieloma sprawami muszę się skonfrontować. Ale mam rodzinę. Nawet mama, choć czasem wszystko utrudnia, mnie wspiera. Poza tym zawsze mogę się skontaktować z doktorem Katzrupusem.

Mam nadzieję, że nie straciłem Allie. Zerkam na zegar. Spotkamy się za parę godzin. Nie mogę się doczekać, kiedy ją zobaczę twarzą w twarz. Mamy wiele do obgadania. Czuję się prawie tak, jakbym wybierał się na randkę.

Może jak będę miał chłopaka, umówimy się na podwójną randkę z Allie i Burkiem. Chociaż to mogłoby być zbyt dziwne. Chyba tak. Z drugiej strony Allie jest moją najlepszą przyjaciółką. Od czasu, gdy przeniosła się do naszej szkoły w siódmej klasie, odkryliśmy, że mamy ze sobą wiele wspólnego. Chciałbym, żeby mój chłopak ją poznał. I chciałbym, żeby ona go polubiła.

Ale znów uprzedzam fakty. Po kolei, Jeff.

Chyba zacznę od prysznica.

Rozdział 5

Kiedy Allie otwiera drzwi, stoję długo bez słowa i gapię się na nią.

– Cześć… – odzywa się pierwsza.

– Przepraszam. Nie wiem dlaczego, ale sądziłem, że będziesz wyglądała jakoś inaczej.

– Nie, nic się nie zmieniło.

Chcę powiedzieć, że u mnie też nie, ale przecież się zmieniło, więc tylko wchodzę do środka. Bywałem u Allie setki razy, a czuję, jakbym znalazł się tu po raz pierwszy. Przystaję w korytarzu, żeby zdjąć buty i płaszcz, a ona zamyka drzwi.

Zwykle, gdy przychodzę, od razu idziemy do jej pokoju. Teraz jednak Allie nie prowadzi mnie w stronę schodów, tylko do kuchni.

– Zrobiłam kakao – oznajmia, wskazując na rondel, w którym podgrzewa się napój. – Napijesz się?

– Chętnie.

Przejście z domu tutaj zajęło mi dwadzieścia minut. Tata pracował, więc nie chciałem go prosić o podwózkę, zresztą mógłby mnie zacząć wypytywać. Poza tym miło było zrobić sobie spacer po śniegu. Mimo wszystko zmarzłem i z przyjemnością napiję się kakao.

Allie napełnia kubek i podaje mi go. Zauważam, że zerka przy tym na blizny na moich nadgarstkach. Szybko odwraca wzrok.

Czuję przypływ paniki, więc pytam o pierwszą lepszą rzecz, jaka przychodzi mi na myśl.

– Jak ci minęły święta z tatą?

Od razu żałuję, że to palnąłem. Poza faktem, że pocałowałem jej chłopaka, tata to ostatni temat, na jaki chciałaby rozmawiać.

Ku memu zaskoczeniu jednak odpowiada:

– W sumie nie było tak źle. Spędziłam parę dni w jego domu. Wybraliśmy się na narty. Dobrze się bawiłam.

– Kati Bez E wymieniła z tej okazji całą garderobę? – używam przezwiska jej macochy, które wymyśliliśmy.

– Oczywiście. – Allie przewraca oczami. – Żenada, jak zwykle. Poza tym zrobiła sobie cycki i pofarbowała włosy na rudo.

– Zmieniła też wystrój wnętrz? – Kiedy Kati nie zmienia niczego w swoim wyglądzie, zabiera się za dom.

– Wypisała slogan: „Żyj! Kochaj! Śmiej się!” na ścianie w salonie i przemalowała łazienkę na najmodniejszy w tym roku kolor według „Żony Idealnej”. Zdaje się, że nazwali go Pupą Niemowlaka.

Oboje się śmiejemy. Po tym, jak ojciec Allie ożenił się z Kati, wymyśliliśmy czasopismo „Żona Idealna”, z którego miała czerpać rozmaite porady. Żartowaliśmy na temat artykułów, jakie mogłyby się w nim znaleźć, w rodzaju „20 sposobów na przetrwanie weekendu z jego dziećmi” albo „Jak sprawić, by intercyza małżeńska przyniosła korzyści tobie”. Dobrze się przy tym bawimy.

– Zdarzyło się też coś dziwnego – przypomina sobie Allie. – Któregoś dnia, gdy tata musiał pójść do pracy, Kati zabrała mnie ze sobą na manicure i pedicure. Z początku dużo paplała bez sensu, jak zwykle. Ale potem zaczęła opowiadać, jak bardzo brakuje jej przyjaźni z mamą.

Kati była kiedyś najlepszą przyjaciółką mamy Allie. To znaczy zanim wdała się w romans z jej tatą. Od tamtej pory nie mają sobie wiele do powiedzenia.

– Musiało być nieprzyjemnie – mówię.

Allie potakuje ruchem głowy i bierze łyk kakao.

– Chciałam jej powiedzieć, żeby się zamknęła, i pewnie bym to zrobiła, gdyby nie to, że właśnie miałam malowane paznokcie u nóg. Pozwoliłam jej więc mówić, a kiedy się rozgadała, zrobiło mi się jej żal.

– Nieoczekiwany zwrot akcji – komentuję dramatycznym tonem.

– Wciąż jej nie lubię – sprzeciwia się Allie. – Nie zostaniemy teraz najlepszymi przyjaciółkami. Ale prawda jest taka, że rodzice nie rozstali się z jej powodu. Niezupełnie. Rozeszli się, bo im nie wyszło. Kati tylko potwierdziła ten fakt.

– No, no. Skończyłaś szesnaście lat i proszę, jak wydoroślałaś.

– Kiedy to się stało, miałam jeszcze piętnaście – przypomina Allie. – Innymi słowy jestem nad wyraz dojrzała.

– Przykro mi, że przegapiłem twoje urodziny. – Allie skończyła szesnaście lat w styczniu, kiedy byłem w szpitalu. – Ale lepiej późno niż wcale.

Podaję jej torbę, którą zabrałem ze sobą do kuchni. Allie zagląda do środka i wyjmuje kartkę oraz pudełko czekoladek, które kupiłem w sklepie z prezentami. Ogląda rysunek na kartce przedstawiający dwie kobiety stojące z uśmiechem obok sterty brudnych ubrań. Potem otwiera ją.

– Dobra koleżanka pomaga ci zakopać ciało – czyta głośno. – Najlepsza przyjaciółka przynosi własną łopatę. Wszystkiego najlepszego dla wspólniczki w zbrodni. Auu, słodkie.

– Ostatnie zdanie napisałem sam.

– Wiesz, jak dobrze ukryć ciało? – pyta Allie, odkładając kartkę. – Trzeba zasadzić nad nim jakieś zagrożone rośliny, których nikt nie odważy się wykopać.

– I dlatego jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi – dopowiadam, ale zaraz mam ochotę ugryźć się w język, bo może już nie jesteśmy po tym, co się stało. Rozluźniam się jednak, bo Allie tylko się śmieje.

Upija łyk kakao.

– Ta historia z Kati sprawiła, że zaczęłam się zastanawiać nad tym, co się stało. No, wiesz. Z nami.

Znów czuję, że zaczynam panikować, więc wypalam:

– Nie spałem z twoim tatą!

Allie się krzywi.

– Sorki. To z nerwów.

– Rozumiem. Też jestem zdenerwowana – dodaje szybko. – To wszystko jest takie dziwne. Powiem tylko, że mi przykro. Przepraszam, że nie okazałam się dobrą przyjaciółką. Nie powinnam była panikować, że jesteś gejem. Byłam wściekła, że mi nie powiedziałeś. Podobno sobie ufamy.

Mam ochotę się rozpłakać. Bardzo mi ulżyło, że to powiedziała. Tak się bałem tego spotkania, że tygodniami prawie nie mogłem oddychać. Teraz już mogę.

– Też cię przepraszam – mamroczę niewyraźnie, bo na próżno usiłuję walczyć ze łzami. Na szczęście dostrzegam pudełko chusteczek na blacie. Biorę jedną i wydmuchuję nos. – Jeszcze raz. To było po prostu… za wiele.

Jednak płaczę. Nie mogę nad sobą zapanować. Mam wrażenie, jakby wszystkie tłumione uczucia jednocześnie postanowiły się ujawnić. Jestem emocjonalnym gejzerem. To bardzo nieprzyjemne i żenujące.

Allie odstawia kubek, podchodzi i chwyta mnie za ręce. Czubki jej palców dotykają moich blizn, więc instynktownie chcę się wyrwać. Stoję przed nią roztrzęsiony i zachłystuję się płaczem. Jest mi głupio, ale czuję ulgę; jestem smutny i szczęśliwy jednocześnie.

– W porządku – zapewnia mnie Allie. Przesuwa palcami po moich bliznach, które chyba jednak dopiero teraz zauważyła. – Zaraz… – Widzę, że intensywnie stara się wszystko poskładać. Patrzy na mnie. – Jeff, czy ty…

– Już jest dobrze – mówię pospiesznie, wciąż próbując się opanować. Bez skutku. – Nic mi nie jest. Naprawdę.

– Zmusiłam Amandę, żeby mi powiedziała o szpitalu – wyznaje Allie, wciąż trzymając mnie za przeguby. – Ale nie wiedziałam, że… – Teraz i ona zaczyna płakać. – Zrobiłeś to przeze mnie?

– Nie! – mówię między jednym chlipnięciem a drugim. – To nie była twoja wina.

– Owszem, była. Nie powinnam się od ciebie odsuwać.

Nie mogę znieść myśli, że uważa się za powód tego, co zrobiłem. Obejmuję ją, przyciągam do siebie i mocno przytulam. Cała się trzęsie. Stoimy tak przez chwilę. Kiedy wypuszczam ją z objęć, cofa się i wyciera oczy.

– Niezupełnie tak to sobie wyobrażałam.

– Ja też.

Sięga po chusteczkę i wydmuchuje nos.

– Naprawdę próbowałeś… no, wiesz. – Patrzy na moje nadgarstki.

– Tak i nie. Naprawdę nie chciałem… Ale tak, dlatego wylądowałem w szpitalu. Traktują to poważnie, nawet jeśli naprawdę nie zamierzało się tego zrobić.

Allie się uśmiecha. Widzę, że drżą jej usta.

– Och, Jeff – wzdycha, jakby zaraz znowu miała się rozpłakać. Ale ona bierze głęboki oddech. – Bardzo się cieszę, że ci się nie udało.

– Ja też.

– Ludzie w szkole gadali, ale nikt nie zgadł, co się naprawdę stało. Uznali, że jesteś śmiertelnie chory na raka czy coś w tym stylu.

Nie wiem, jak ją o to zapytać. Jest lepiej, niż się spodziewałem, i za nic nie chciałbym tego zepsuć. Ale muszę to wiedzieć.

– Więc Burke nie powiedział nikomu poza tobą, co się stało na imprezie u Rebeki?

– Żartujesz? – prycha. – Oczywiście, że powiedział.

Czuję ściskanie w dołku.

Musiała to dostrzec po mojej minie, bo dodaje:

– Przecież to nic wielkiego, Jeff.

Patrzę jej w oczy.

– Co? To jest coś wielkiego. Pocałowałem twojego chłopaka. Chłopaka, z którym CHODZISZ.

Śmieje się, co mnie rozwściecza.

– Bawi cię to?

– Nie. – Potrząsa głową. – To znaczy, nie śmieję się z ciebie. Nie w tym sensie. Chodziło mi o to, że bycie gejem to nie jakaś wielka afera.

– Dla mnie to poważna sprawa! I dla ciebie też była – przypominam. Ulżyło mi, że tak bardzo się nie przejęła, ale najwyraźniej nie rozumie, jak wiele to znaczy dla mnie.

– Nie mam problemu z tym, że jesteś gejem – mówi. – Byłam zła, że mi nie powiedziałeś. Jakbyś mi nie ufał.

– Szczerze mówiąc, nie byłem pewien swoich uczuć. Nie chodziło o brak zaufania do ciebie. Ale czekaj. Co masz na myśli, mówiąc, że bycie gejem to nic takiego?

– Nie dla większości ludzi. Nie mieszkamy wprawdzie w jakimś wielkim mieście, ale tutaj też jest wiele osób homoseksualnych. Nie jesteś jedyny w szkole.

– Serio? O kim mówisz?

– Na przykład o Steph Jerrick. Gra w szkolnej reprezentacji piłki nożnej.

– Chyba jej nie znam. Ktoś jeszcze?

Zastanawia się.

– Tak, Devin Strantz.

– Ten w skórzanej kurtce z metalowymi naszywkami?

– Tak. Nie wiedziałeś?

– Nie. Jest starszy i właściwie się nie znamy. Hm.

– Mówię tylko, że nie jesteś jedyny – podejmuje. – Ludziom jest zwykle obojętne, czy ktoś jest gejem.

I znów nie jestem pewien, czy to prawda. Przychodzi mi na myśl wiele sytuacji, kiedy okazywało się, że to mimo wszystko nie jest obojętne.

– Jednak to, że pocałowałem Burke’a, zrobiło na nich wrażenie.

– Kto by nie chciał pocałować Burke’a? Jest seksy. Ale tak, pewnie usłyszysz komentarze na ten temat.

– Wpadłem na niego dziś rano. Kiedy przyszedłem na rozmowę z Matthews.

– Mówił mi. Jest mu głupio z powodu tego, co ci powiedział tamtej nocy. Ale nie uważa tego za coś wielkiego. Po prostu go zaskoczyłeś.

Nie wiem, jak to skomentować. Dla mnie to było coś. Naprawdę wielkie. Z tego powodu spędziłem czterdzieści pięć dni w psychiatryku. Zadręczałem się, że straciłem najlepszą przyjaciółkę, i wywróciłem życie mojej rodziny do góry nogami.

A teraz Allie twierdzi, że nic się nie stało, co oznacza, że albo wyolbrzymiam problem, albo ona nie rozumie, co czułem. Tak czy owak, nie jest mi z tym najlepiej.

– Wszystko w porządku? – pyta. – Dziwnie umilkłeś.

– Nie. To znaczy tak, w porządku. Mam nadzieję, że jest tak, jak mówisz.

– Zaufaj mi. Będzie dobrze. Ludzie będą gadać przez parę dni, kiedy zobaczą twoje… – Patrzy na moje nadgarstki. – To. A potem zdarzy się coś nowego. Dzisiaj zainteresowanie utrzymuje się nie więcej niż dziesięć minut. Zobacz, jak reagują, kiedy w jakiejś szkole dochodzi do strzelaniny. Wszyscy są zrozpaczeni najwyżej przez dobę. Twittują i komentują, że trzeba temu zaradzić. A potem przechodzą nad tym do porządku dziennego.

– Nie jestem pewien, czy to dobre – wtrącam. Nie wydaje mi się też, by moja próba samobójcza dała się porównać do szkolnej strzelaniny, ale zachowuję to dla siebie.

– W tym wypadku tak.

Potakuję ruchem głowy, bo bardzo się cieszę, że nadal jesteśmy przyjaciółmi i nie chcę tego zepsuć. Wiem, że Allie nie brak wrażliwości i nie próbuje nic takiego zademonstrować. Uważa, że w taki sposób mnie wspiera i to mnie powinno cieszyć.

– Mogę zapytać, jak było? Chodzi mi o szpital.

Czuję ulgę, że możemy zmienić temat. Pogadać, jak zwykle.

– Było dziwnie. Z początku strasznie. Ale potem zrobiło się lepiej. Kiedy przestałem ich przekonywać, że to nie jest miejsce dla mnie.

– Bo nie jest – wtrąca Allie. – Wszystko z tobą w porządku. Nie jesteś jakimś świrem.

– Nie używamy tego słowa – oponuję.

– Wiesz, co chciałam powiedzieć. Że nie jesteś psycholem czy coś w tym stylu.

– Nie jestem. Ale pozostali też nie są. Każde z nas trafiło tam, żeby przepracować jakiś problem.

– Opowiedz mi o nich – prosi Allie. – Na pewno dowiedziałeś się ciekawych rzeczy.

Myślę o ludziach, którzy byli ze mną na oddziale. Czy chciałaby posłuchać, jak Martha rozmawiała wyłącznie z pluszowym króliczkiem? A może o Juliet żyjącej w świecie fantazji, gdzie jest dziewczyną gwiazdy rocka? Jak by zareagowała na opowieść o Sadie mającej obsesję na punkcie człowieka, który ją ocalił przed utonięciem. Sadie, która była moją najlepszą przyjaciółką, gdy sądziłem, że straciłem przyjaźń Allie. Może powinienem zacytować wiersz, który napisała o nas wszystkich w swoim liście samobójczym.

– To po prostu normalni ludzie. Tacy jak ty czy ja.

Allie robi dziwną minę, jakby była rozczarowana, że nie chcę jej więcej powiedzieć. Ale zaraz się z tego otrząsa.

– Cieszę się, że już stamtąd wyszedłeś.

– Ja też – mówię i patrzę na zegar na wyświetlaczu piekarnika. – Muszę już iść. Powinienem wrócić przed przyjazdem mamy. Wciąż jest trochę nadopiekuńcza.

– Odwiozłabym cię, ale mam tylko tymczasowe prawko aspirującego kierowcy. Za pół roku mogę być twoim szoferem.

– Doskonale. Kupię ci taki szykowny szoferski kaszkiet.

Idziemy do przedpokoju, gdzie wkładam płaszcz i buty.

– Do jutra – rzucam na pożegnanie. – Mama na pewno będzie chciała mnie odwieźć, więc raczej nie pojadę autobusem.

Allie podchodzi i jeszcze raz mnie obejmuje.

– Będzie dobrze. A jeśli ktoś spróbuje ci dopiec, będzie miał do czynienia ze mną.

– Dzięki.

Wychodzę i wracam do domu piechotą. Robi się ciemno i zapaliły się już latarnie uliczne. Śnieg dalej pada, białe płatki tańczą w świetle jak ćmy.

Cieszę się, że byłem u Allie. Ulżyło mi, że między nami wszystko w porządku. Jednak coś nie daje mi spokoju. To jej spojrzenie, kiedy powiedziałem, że ludzie ze szpitala są tacy sami jak my. Wiem, że mi nie uwierzyła. Myśli, że nigdy nie znajdzie się w takim miejscu, i chociaż powiedziała, że ja też nie powinienem, nie mam co do tego pewności.

Jedną z rzeczy, których nauczyłem się w szpitalu, jest to, że ludzie – to znaczy większość – po prostu chcą, żeby wszystko było dobrze. Najczęściej zadowalamy się w tej sprawie pozorami, nawet jeśli rzeczywistość im przeczy. Myślę, że tak przeważnie funkcjonujemy, ignorujemy to, co nie jest w porządku tak długo, jak się da.

Chciałbym wierzyć Allie, kiedy mówi, że między nami nic się nie zmieniło. Chciałbym wierzyć w jej zapewnienia, że nie będę miał wielkich problemów z powrotem do szkoły. Sam to powtarzam wszystkim dookoła.

Dlaczego więc jakaś część mnie wciąż się tego boi? Dlaczego nie mogę przyjąć, że dla Allie NAPRAWDĘ wszystko gra?

Wciąż szukam odpowiedzi na to pytanie, kiedy podjeżdża samochód. Szyba opuszcza się i widzę twarz mamy.

– Podwieźć cię? – pyta.

Prawie odmawiam. Mama zwykle nie jeździ tą drogą, co oznacza, że pewnie mnie szukała. A to oznacza, że wygłosi kazanie. Z drugiej strony i tak będę musiał tego wysłuchać, a jest zimno, więc mówię:

– Jasne.

Wsiadam i zapinam pas.

– Nie szukałam cię – mówi mama, ruszając. – Prezentowałam dom przy Coverdale i wracam krótszą drogą. Pewnie byłeś u Allie?

– Tak. Chciałem się z nią zobaczyć przed szkołą.

Oczekuję, że mama znów zacznie mi uświadamiać, jakim okropnym pomysłem wydaje się jej mój powrót do szkoły. Zamiast tego jednak mówi:

– I jak wam się udało spotkanie?

– Świetnie.

– To dobrze. Bardzo się cieszę.

– Naprawdę? – pytam, zanim zdążę ugryźć się w język.

– Naprawdę. Wiem, że Allie jest dla ciebie ważna. Cieszę się, że między wami jest wszystko dobrze.

– Ja też.

– I przepraszam cię za dziś rano – ciągnie. – Chcę tylko zadbać o twoje bezpieczeństwo. To zadanie rodzica.

– Wiem. W porządku.

– Wcale nie. Bo nie jestem w stanie ci tego zapewnić. Nie mogę kontrolować wszystkiego, co się dzieje na tym świecie. Nikt nie może.

Wydaje się czuć złość z tego powodu. I smutek. Chciałbym poprosić, żeby powiedziała coś więcej. Próbuję sobie wyobrazić, jak by to ujął doktor Katzrupus.

Jednak właśnie podjeżdżamy pod dom. Mama parkuje na podjeździe i wyłącza silnik. Potem wysiada bez słowa, idzie szybko do drzwi i wchodzi do środka.

Mam wrażenie, że coś się zadziało. Coś jeszcze poza tym, że mama mnie przeprosiła. Jakby zaczęła mi coś opowiadać, a potem zrezygnowała.

Ciekawe, czy byłaby to opowieść o mnie, czy o niej?

Rozdział 6

– Jak wyglądam?

Amanda stoi w drzwiach mojego pokoju. Przygląda mi się z przekrzywioną głową, jakby studiowała jakąś muzealną rzeźbę.

– Co? – pytam, bo wydaje z siebie tylko chrząknięcie.

– Od kiedy jesteś fanem sportu?

– Od nigdy. Dostałem ją od taty, a chyba właśnie zaczął się sezon… koszykówki?

– Hokeja.

Wzdycham i ściągam bluzę przez głowę, a potem odrzucam na stertę innych ciuchów na łóżku.

– Załóż to, co zawsze – radzi Amanda. – Nie idziesz do nowej szkoły. Wszyscy cię znają. Nie musisz robić dobrego wrażenia.

– Ale chciałbym.

Podchodzę do szafy, żeby poszukać czegoś jeszcze, ale nic mi nie pasuje. Za bardzo mi zależy. Na koniec zdejmuję z wieszaka ulubioną flanelową koszulę i wyciągam z szuflady koszulkę Lolly Dreambox. Zakładam ją, a potem koszulę. Nie zapinam guzików.

– Tak lepiej?

Amanda potakuje ruchem głowy.

– To do ciebie pasuje – kwituje z aprobatą. – I nie starasz się udawać kogoś innego.

Ma rację. Ubrałem się jak zwykle. Poza tym długie rękawy koszuli zakryją większość blizn. Nie staram się ich specjalnie chować, ale nie chcę, żeby wszyscy się na nie gapili.

Dziwnie się czuję, jakbym szedł do szkoły po raz pierwszy, a przecież większość tych ludzi znam od lat. Już dawno zdecydowali, czy mnie lubią, czy nie. Fakt, że nie było mnie przez siedem tygodni, niewiele zmieni, nawet kiedy poznają powód mojej nieobecności.

A może zmieni i to właśnie tym się denerwuję? Nie chcę, by zaczęli mnie traktować inaczej, bo wylądowałem w psychiatryku. Nie chcę ich współczucia ani specjalnej troski. Chcę nadal być Jeffem. Nie Jeffem Gejem ani Jeffem Psycholem. Nie Jeffem, który pocałował Burke’a na imprezie u Rebeki Miller. Po prostu… Jeffem.

– Pospiesz się – mówi Amanda. – Czuję zapach bekonu.

Schodzę za nią do kuchni, gdzie tata smaży bekon pod czujnym nadzorem Mumforda. Na nasz widok nakłada jajecznicę na talerze.

– Jedzcie szybko. Wychodzimy za dwadzieścia minut.

– Nie jedziemy z mamą? – Jestem zaskoczony.

Tata kręci przecząco głową.

– Musiała pojechać do biura.

Co za ulga. Niby sobie wszystko wyjaśniliśmy, ale nie jestem tego do końca pewien. Szczególnie po ostatniej rozmowie w samochodzie. Chyba myśli, że mnie zawiodła. Nie wiedziałbym w czym i nie umiałbym z nią o tym rozmawiać.

Kończymy śniadanie i wsiadamy do samochodu. Teraz kiedy naprawdę wracam do szkoły, czuję coraz większy niepokój. Gdy tata podjeżdża na parking, boję się już śmiertelnie, a serce wali mi tak głośno, że na pewno wszyscy je słyszą.

– Dasz radę? – pyta tata.

Potakuję ruchem głowy. Potem zaprzeczam.

– Nie wiem.

Oczekuję, że zaproponuje powrót do domu i kolejne podejście jutro, pojutrze albo za tydzień. Jakaś część mnie chce usłyszeć, że już nigdy w życiu nie będę musiał tam przychodzić.

Ale tata mówi tylko:

– Poradzisz sobie. Ze wszystkim.

Odwracam się i patrzę mu w oczy.

– Tak – potwierdzam, chociaż brzmi to bardziej jak pytanie.

– Na pewno. Kocham cię. Mama też cię kocha. I Amanda.

– Ohyda – komentuje Amanda z tylnego siedzenia. – Zaraz się porzygam.

Śmieję się, bo wiem, co chce naprawdę powiedzieć. Tak, ona też mnie kocha.

– Wysiadamy – mówię, gdy dojeżdżamy na miejsce, i otwieram drzwi samochodu. – Pora już iść.

– Przyjechać po was po południu? – pyta tata.

– Tak! – rzuca Amanda, zanim zdążę odpowiedzieć. Potem zamyka za mną drzwi, chwyta mnie za rękę i ciągnie za sobą. – Nie wsiądę do tego głupiego autobusu, jeśli nie muszę.

Moja siostra przystaje przed wejściem.

– Co jest? – pytam.

– Nic. Sprawdzam tylko, czy na pewno wszystko w porządku.

Ściskam jej rękę.

– Poradzę sobie.

Odwzajemnia uścisk, a potem mnie puszcza.

– Dobra. W razie czego wiesz, gdzie mnie znaleźć.

Brzmi to tak dorośle, że mam ochotę się roześmiać. Widzę jednak, że jest śmiertelnie poważna, więc dla odmiany chce mi się płakać.

Idziemy razem do drzwi i wchodzimy do środka. Amanda rusza do swojej klasy i zostaję sam. Zaczynam panikować.

Przyjechaliśmy trochę wcześniej i korytarz jest jeszcze pusty. Rozglądam się po ścianach. Wiszą na nich plakaty zapowiadające zimowy bal, który ma się odbyć za dwa tygodnie, i zawiadomienia o piątkowym meczu dziewczęcej drużyny koszykówki. Jest też ogłoszenie o rozpoczęciu prób do wiosennego spektaklu musicalu Grease.

Żaden z tych plakatów nie wisiał tu, kiedy byłem ostatni raz w szkole. Ostatni raz przed Incydentem. Życie toczyło się normalnie, gdy przebywałem w szpitalu. Nie zatrzymało się z powodu mojej nieobecności. Zdaje się, że mam wiele do nadrobienia.

Słyszę, jak otwierają się drzwi za moimi plecami, i nagle korytarz wypełnia się ludźmi, którzy wysiedli z pierwszego autobusu. Spinam się, kiedy się zbliżają, ale większość przechodzi obok obojętnie, omijając mnie jak skałę pośrodku strumienia. Szum ich głosów wypełnia całą przestrzeń, w której toną moje myśli.

Z początku boję się, że ktoś mnie zauważy i się zatrzyma. Potem boję się, że nikt mnie nie zauważy. Nie wiem, co jest gorsze. Zastanawiam się nad tym, kiedy ktoś jednak się zatrzymuje. To Shawna Bloor. Każdego roku spotykamy się na zajęciach w laboratorium i kilka razy pracowaliśmy w parze. Poza tym Shawna jest popularna w szkole, jest kapitanką drużyny cheerleaderek i nie mamy ze sobą wiele wspólnego. Jestem zaskoczony, kiedy woła:

– Jeff! Wróciłeś! – A potem łamie wszystkie reguły dotyczące osobistych granic i po prostu mnie obejmuje.

– Cześć. – Klepię ją niezdarnie po ramieniu, bo mnie kompletnie zaskoczyła. – Dobrze cię widzieć.

Wypuszcza mnie z objęć.

– Nie masz pojęcia, jak się cieszę, że cię widzę – mówi. – Kronk kazał nam przeprowadzić megatrudny eksperyment. Nie było cię, więc musiałam pracować z Warrenem Heavermanem. Wszystko pomieszał i dostaliśmy cztery z minusem. Totalnie zaniżył mi ocenę. Ale teraz przechodzimy do nowego działu i skoro już jesteś, możemy być w parze. Gdzie się w ogóle podziewałeś? Ktoś mówił, że miałeś przeszczep nerki. A może wątroby. Jakiegoś ważnego narządu. Dobrze się czujesz?

– Tak. Niczego mi nie przeszczepiono. Wszystkie swoje narządy mam własne.

Boję się, że Shawna zacznie mnie pytać, co się stało, ale tak się cieszy na myśl o poprawieniu oceny z chemii, że nie naciska.

– Do zobaczenia na szóstej lekcji – rzuca na odchodnym.

Coraz więcej ludzi woła mnie po imieniu. Niektórzy przystają, żeby się przywitać. Inni tylko machają do mnie z daleka. W większości jednak mnie ignorują. To mi pasuje. I nagle zdaję sobie sprawę, że stoję w tym samym miejscu i jeśli się nie pospieszę, spóźnię się na pierwszą lekcję. Na angielski.

Zauważam od drzwi, że moje dawne miejsce jest puste. W pierwszym rzędzie, między Allie i Chadem Draperem. Chad już usiadł, ale Allie jeszcze nie ma. Siadam obok Chada, który jest zaskoczony.

– Cześć, ziomek. Wróciłeś – mówi.

– Fakt. Co straciłem?

Chad pokazuje mi książkę.

– Frankensteina – mówi. – Mary Shelley. Całkiem niezła. Wiedziałeś, że Frankenstein to nazwisko naukowca, nie potwora?

Nie mam szans potwierdzić, bo nauczyciel angielskiego, pan Zhao, podchodzi do naszej ławki i podaje mi egzemplarz.

– Witamy z powrotem – mówi.

– Dziękuję. – Biorę od niego książkę.

Czytam pierwszą stronę, kiedy Allie opada na krzesło obok mnie.

– Jak ci idzie? – pyta.

– Na razie w porządku.

Uśmiecha się.

– Mówiłam, że będzie dobrze. Nic wielkiego się nie stało.

Kiwam głową. Do tej pory wszystko przebiega dziwnie normalnie. Tego właśnie chciałem. Jakbym nigdy nie zniknął ze szkoły i to byłby pierwszy dzień po imprezie u Rebeki, na której nie wydarzyło się nic, o czym warto by rozmawiać.

Odzywa się dzwonek i pan Zhao mówi:

– Okej. Na ostatniej lekcji omówiliśmy kilka wątków poruszonych przez Mary Shelley we Frankensteinie. Jeden z nich nazwaliśmy niebezpieczną wiedzą. Co to znaczy?

– Że są pytania, na które nie powinniśmy szukać odpowiedzi? – podsuwa Allie.

– Dobrze. Na przykład jakie?

– Wiktor chce się przekonać, czy potrafi stworzyć życie – ciągnie Allie. – To jest jego pytanie. Tyle że ostatecznie stwarza potwora.

– I dlatego nigdy nie powinien był go zadawać?

Allie chce odpowiedzieć, ale pan Zhao ją powstrzymuje.

– Może ktoś inny ma przemyślenia na ten temat. Rankin?

Kiedy pan Zhao wypowiada to imię – Rankin – w pierwszej chwili myślę, że się przesłyszałem. Nie ma nikogo takiego w naszej klasie, a jedyna znana mi osoba, która je nosi, po prostu nie może tu być. Ostatnim razem widziałem ją w szpitalu.

– Nie wiem – odzywa się głos.

Znam ten głos. Wiem, do kogo należy. Ale wciąż nie mogę w to uwierzyć. Odwracam głowę, udając, że rozluźniam szyję i zerkam przez ramię.

Kilka ławek za mną siedzi Rankin. To rząd zwykle zajmowany przez gości z drużyny futbolowej. Rankin wcisnął się między Travisa Whitcomba i LeShauna Cleavesa. Wygląda dokładnie tak, jak kiedy widziałem go po raz ostatni, czyli parę tygodni temu. Po tym, jak uprawialiśmy seks. Powiedział mi później, że nie jest gejem, a to, co zrobiliśmy, nie ma większego znaczenia.

Dla mnie jednak miało. Bardzo wielkie. To był mój pierwszy raz. Rankin został odesłany do domu z powodu tego, co między nami zaszło. Ja zostałem, bo dzięki temu otworzyłem się przed Kacem i zacząłem rozmawiać o prawdziwych powodach, dla których wylądowałem w szpitalu.

Te wszystkie myśli przebiegają mi przez głowę w czasie krótszym niż sekunda, kiedy zerkam na Rankina i się odwracam.

– Ejże. Pomyśl trochę – zachęca pan Zhao. – Czy są pytania, których nie powinniśmy zadawać? Czy istnieją rzeczy, których nie powinniśmy się starać poznać?

– Chyba tak – mówi Rankin. – Może.

Przychodzi mi na myśl kilka pytań, które on powinien zadać sobie. Ale to, na które sam chciałbym dostać odpowiedź, brzmi: „Co on robi na mojej lekcji angielskiego?”.

Pan Zhao rezygnuje z uzyskania sensownej odpowiedzi od Rankina i zwraca się do kolejnej osoby. Ale się wyłączam. W mojej głowie kłębi się zbyt wiele myśli, zbyt wiele pytań. Czy Rankin teraz patrzy na mnie z tyłu? Czy jest równie zaskoczony tym spotkaniem jak ja?

Do rzeczywistości przywraca mnie dzwonek obwieszczający koniec lekcji. Pan Zhao podchodzi, kiedy pakuję książki do torby.

– Jeff, mogę z tobą zamienić słowo?

– Tak? – zastanawiam się, czego on może ode mnie chcieć.

Nie odpowiada, tylko przywołuje Rankina, który podchodzi i staje obok mnie. Nie patrzymy na siebie.

– Jeff, wiem, że dopiero wróciłeś – mówi pan Zhao. – Ale wiem też, że bardzo szybko czytasz. Na pewno w mig pochłoniesz Frankensteina. Zadałem wam pracę na temat tej książki i poprosiłem, żebyście przygotowali ją w parach. Każda dwójka ma się zastanowić nad jednym tematem i zająć stanowisko w dyskusji, podpierając się argumentacją autorki. Ponieważ Rankin właśnie został do nas przeniesiony, też nie ma jeszcze pary. Chciałbym, żebyście popracowali razem nad kwestią, którą poruszyliśmy na lekcji. Niebezpieczna wiedza i to, czy są pytania, na które nie powinniśmy szukać odpowiedzi. Co wy na to?

Chcę wypalić, że to najgorszy pomysł w dziejach świata. Ale nie mogę nie zgodzić się na propozycję pana Zhao, żeby nie robić zbędnej dramy.

– Jasne – mówię, wzruszając ramionami.

– Jeff jest jednym z moich najlepszych uczniów – wyjaśnia Rankinowi nauczyciel. – Będzie ci się z nim dobrze współpracowało.

– Tak – rzuca Rankin. – Fajnie.

– Świetnie. Sami ustalicie szczegóły.

Rankin odwraca się i wychodzi z klasy. Idę za nim. Kiedy dołącza do Travisa i LeShauna, podchodzi do mnie Allie.

– O co chodziło?

– Pan Zhao chciał, żebym pracował w parze z tym nowym.

– Przykro mi. Mogłam mu powiedzieć, że na ciebie poczekam. Ale nie wiedziałam, że wracasz. Ten gość to mięśniak, piłkarz. Pewnie będziesz musiał odwalić całą robotę sam. Co oznacza, że dostaniecie piątki. Przynajmniej jakoś wygląda.

– Co?

Allie musiała usłyszeć złość w moim głosie, bo robi taką minę, jakby czuła, że powiedziała coś niestosownego.

– Przepraszam. Jest za wcześnie, żebyśmy rozmawiali o przystojnych chłopakach?

– Nie. W porządku. – Nie wiem, co jej powiedzieć. Nie mogę przyznać, że znam Rankina, a już na pewno, jak dobrze, choć pewnie by ją to zachwyciło. Nie mogę łamać szpitalnych reguł dyskrecji. Poza tym wstydzę się tego. Pytam więc:

– Wiesz coś o nim?

Allie zaprzecza ruchem głowy.

– Wiem tylko, że został przeniesiony kilka tygodni temu i że gra w futbol. Ma też fajne imię. Rankin. Podoba mi się.

Chrząkam i ruszam do kolejnej klasy. Allie idzie za mną.

– Hej. Mam pewien pomysł. Wiesz, że niedługo będzie zimowy bal?

– Wiem.

– Powinniśmy pójść razem.

– Ty i ja?

– Ty, ja i Burke – mówi Allie. – To znaczy jestem już z nim umówiona, ale powinieneś do nas dołączyć.

– Nie wydaje ci się to dziwne? – pytam, bo tak jest.

– Mnóstwo ludzi przychodzi bez pary. Poza tym pokażemy wszystkim, że nic wielkiego się nie wydarzyło. No wiesz. Że między nami wszystko gra.

Wciąż myślę o Rankinie, więc tylko wzruszam ramionami.

– Spoko. Zastanowię się nad tym.

Zbliżamy się do sali matematycznej, gdzie mam lekcję, a Allie musi iść na historię, nie muszę więc kontynuować tematu.

Dzień mija mniej więcej tak samo jak każdy inny w szkole. Mnóstwo ludzi mówi mi, że się ucieszyli na mój widok. Nauczyciele dają mi zadania, żebym nadrobił zaległości. Kilka osób rzuca mi dziwne spojrzenia, czasem ktoś coś szepcze, ale nie wiem, czy na mój temat. Ogólnie jest w porządku.

Przed szóstą lekcją w laboratorium chemicznym idę do toalety. Przed pisuarem stoi Rankin. Kończy sikać i odwraca się, zanim zdołam wejść do kabiny.

– Cześć – mówi. – Powinniśmy porozmawiać.

– Zaraz mam lekcję. Później pogadamy o pracy.

Rozgląda się, zagląda nawet do kabin, by upewnić się, że jesteśmy sami.

– Nie chodzi mi o tę głupią pracę.

– Słuchaj. Nikomu nie powiem o… skąd się znamy.

– To dobrze. Wiesz, że w ogóle nie powinienem był tam się znaleźć.

Nie odpowiadam. Niewiele o nim wiem, nie słyszałem, jak trafił na oddział psychiatryczny. Wiem tylko, co wydarzyło się między nami, gdy tam przebywał, i na mój gust ma sporo do przepracowania. Nie sądzę jednak, że akurat teraz powinienem poruszać ten temat.

– W porządku – dodaje, jakbyśmy rozwiązali jakąś ważną kwestię. – Lecę.

Wychodzi. Sikam, a potem idę do laboratorium, bo już słychać dzwonek. Shawna wymachuje do mnie entuzjastycznie, więc podchodzę do jej stanowiska.

– Cześć, partnerze. Gotowy zgłębiać wiedzę?

– Nie mogę się doczekać.

Podaje mi instrukcje do eksperymentu. Odsuwam rozmyślania o Rankinie i skupiam się na zadaniu. Miło jest pracować nad czymś, co ma rozwiązanie.

W przeciwieństwie do reszty mojego życia.

Rozdział 7

– No i? – pyta doktor Katzrupus. – Jak poszło?

Umówiliśmy się na sesję online, żeby omówić mój pierwszy dzień w szkole. Patrząc na jego twarz na ekranie komputera, zastanawiam się nad odpowiedzią.

– Chyba dobrze. To znaczy poszło dobrze. Wszyscy byli dla mnie mili i czułem się naprawdę normalnie. – Waham się chwilę, czy powiedzieć mu wszystko. – Ale coś mnie wytrąciło z równowagi. W szkole pojawił się Rankin.

Kac unosi brew, co u niego oznacza silną reakcję.

– To zaskakujące.

– Więc nie wiedział pan, że przeniesiono go do mojej szkoły?

– Nie. Od chwili opuszczenia szpitala przestał być moim pacjentem.

– No więc przeniesiono go. Zapewne jego rodzice uznali, że łatwiej mu będzie zacząć od nowa gdzieś, gdzie nikt go nie zna. Ironia losu, co?

Ale Kac się nie śmieje. Pyta tylko:

– Jak się poczułeś na jego widok?

– Dziwnie – przyznaję. – Z drugiej strony normalnie. Nie powiedział ani nie zrobił niczego, co mogłoby mnie zdenerwować. Sam też chyba nie ma z tym problemu. Pracujemy w parze nad zadaniem z angielskiego.

Doktor znów unosi brew.

– Nie prosiliśmy o to – wyjaśniam. – To była decyzja pana Zhao. Nie wie, że się znamy, a ja nie chciałem go wtajemniczać.

– Jak się z tym czujesz?

Śmieję się.

– To równie dziwne, jak cała reszta tej historii. Nie mam z tym problemu. Dlaczego pan pyta? Powinienem się sprzeciwić?

– Ty i Rankin przeżyliście coś ważnego – mówi ostrożnie Kac. – Nie mieliście szansy tego przepracować, bo on został wypisany.

– Sądzi pan, że powinienem poprosić pana Zhao o zmianę partnera?

– Nie powiem ci, co masz robić. Przypominam tylko, że nasze uczucia bywają zaskakujące.

– Proszę mi wierzyć, że pamiętam, co się stało. I naprawdę myślę, że sobie z tym poradzę. Nie zrobię nic głupiego.

Kac kiwa głową.

– Wiesz, że możesz ze mną rozmawiać o wszystkim, co się wydarzy.

– Właściwie to mi go żal – mówię. – Z tego, co mówił w szpitalu, nie ma od nikogo wsparcia. Moja mama zachowuje się czasem dziwnie, ale wiem, że mnie kocha i chce, żebym był szczęśliwy. Jego rodzina oczekuje, że będzie udawał, iż wszystko jest w porządku.

Wiem, że doktor Katzrupus musi znać powód, dla którego Rankin znalazł się w szpitalu, i wiedzieć cokolwiek o jego sytuacji rodzinnej. Wiem też, że mi tego nie powie. I nie mówi.

– Pamiętaj, że musisz dbać przede wszystkim o swoje dobre samopoczucie. Pomaganie innym nie jest twoim zadaniem.

– Nie jestem tego pewien. Sądzę, że sporo się od pana nauczyłem. Może mógłbym sobie dorabiać udzielaniem porad kolegom.

– To byłoby wysoce nieetyczne – oznajmia Kac, ale widzę, że bardzo się stara nie roześmiać, bo drgają mu kąciki ust.

– Może poczekam z tym do ukończenia studiów.

– Myślisz o pracy terapeuty?

– A sądzi pan, że byłbym w tym dobry? Poznałem już pierwszą zasadę terapii, czyli odpowiadanie pytaniem na pytanie. Spraw, żeby to pacjent mówił.

– Sądzę, że możesz być, kim zechcesz – mówi doktor.

Udaję, że mam odruch wymiotny.

– To zabrzmiało jak slogan z plakatu motywacyjnego. Zaraz zrobię screenshota z pańską twarzą, wydrukuję i powieszę na ścianie, by zerkać na niego, kiedy będę potrzebował wsparcia.

– Jak sobie życzysz. Chciałem ci przypomnieć, że jutro wieczorem spotyka się grupa wsparcia. Pójdziesz?

– Chciałbym. Mówił pan, że rozmawiał o tym z rodzicami? Konkretnie z mamą?

Kac potwierdza ruchem głowy.

– Wspomniałem też Fox, że możesz się pojawić.

– W takim razie pójdę.

W tej chwili rozmowę przerywa nam dzwonek do drzwi.

– Jestem sam w domu. Powinienem sprawdzić, kto przyszedł. Poczeka pan?

– Myślę, że możemy na tym zakończyć sesję. Gratuluję udanego pierwszego dnia w szkole. Porozmawiamy w przyszłym tygodniu.

– Dzięki. To do przyszłego tygodnia.

Rozłączam się i schodzę na dół. Otwieram drzwi i odkrywam ze zdziwieniem, że przyszła Allie. Jeszcze bardziej zaskakuje mnie to, że obok niej stoi Katya Pinski. Katya jest w starszej klasie i chyba nigdy wcześniej się do mnie nie odezwała.

– Cześć – wita się Allie. – Możemy wejść?

– Jasne. – Odsuwam się, żeby je przepuścić.

Zamykam drzwi i idę do kuchni. Allie i Katya też wchodzą i siadają przy kuchennym stole.

– Chcemy z tobą o czymś pogadać – zaczyna Allie.

– Okej – mówię z rezerwą.

– To nic strasznego. Przeciwnie. Zresztą Katya ci to wyjaśni.

– Wiesz, że wystawiamy w tym roku Grease, prawda? – pyta.

Kiwam głową.

– Widziałem plakat na korytarzu.

– Reżyseruję ten spektakl – mówi Katya. – To mój projekt dyplomowy na zajęcia z teatru u pana Morgana. Doradza mi, ale głównie pracuję sama.

– Super – rzucam, choć wciąż nie wiem, po co do mnie przyszły.

– Allie twierdzi, że znasz scenariusz.

Śmieję się.

– Bo zmuszała mnie do oglądania tego filmu z osiemdziesiąt razy.

– W takim razie wiesz, że nie niesie najlepszego przesłania – mówi Katya. – To znaczy jest zabawny. I kiedy Sandy przychodzi na bal w nowej fryzurze, obcisłych spodniach i tak dalej, wszyscy są zachwyceni. Ale to przecież straszne powiedzieć ludziom: zmieńcie coś w sobie, jeśli chcecie się komuś spodobać.

– Zgadzam się.

– Ten moment, kiedy Sandy i Danny śpiewają You Are The One That I Want na rozchybotanej platformie, jest jednak super – wtrąca z westchnieniem Allie. – Poza tym Danny też się zmienia. Żeby zaimponować Sandy, zdobywa szkolną bluzę bejsbolówkę.

– A jednak… – Katya zerka karcąco na Allie.

– A jednak – powtarza Allie, choć nie wygląda, żeby się z nią do końca zgadzała.

– Do rzeczy – podejmuje Katya. – Wystawiamy ten musical, bo zawsze jest repertuarowym pewniakiem i bilety świetnie się sprzedają. To ważne, bo tegoroczne zyski przekażemy lokalnym organizacjom charytatywnym. To był mój pomysł.

– Fajnie.

– Bardzo fajnie – podkreśla Katya. – Zysk z jednego wieczoru pójdzie na schronisko dla zwierząt, z drugiego na bank żywności. Takie rzeczy. To sposób na zbieranie funduszy i zainteresowanie ludzi problemami społecznymi.

– Sprytnie. Ale do czego ja jestem wam potrzebny?

– Chciałabym przeznaczyć część zysku także na organizacje queerowe – mówi Katya. – Moja ciocia jest lesbijką, więc to dla mnie ważne. Poza tym to istotne dla społeczeństwa.

Wciąż nie odpowiedziała na moje pytanie. Czekam na dalsze wyjaśnienia.

– To także okazja, by podnieść ważną kwestię – ciągnie Katya. – Taką, która, mam nadzieję, da ludziom do myślenia.

– Jaką?

– Jak już mówiłam, Grease jest spektaklem komediowym. Ale jego przesłanie, szczególnie dla dziewczyn, nie jest wzmacniające. Na początku chciałam przerobić scenariusz, aby Sandy nie musiała stać się nową sobą, by zaimponować Danny’emu. Myślałam też, że mogłaby wygłosić dłuższy monolog o tym, iż takie udawanie kogoś innego to głupota. Problem w tym, że nie można zmieniać scenariusza bez zgody licencjodawców. A oni nigdy tego nie klepną. Przyszedł mi więc do głowy lepszy plan.

– Lepszy? Czyli jaki?

Katya i Allie uśmiechają się do siebie. A potem patrzą na mnie.

– Zrobimy z Sandy chłopaka – mówi Katya.

– Chłopaka?

Obie potakują.

– Czy to nie świetny pomysł? – pyta Allie.

Zastanawiam się nad tym przez chwilę.

– Więc Sandy i Danny to chłopcy?

– Dokładnie – potwierdza Katya. – Totalnie transgresyjne.

– Na pewno. No dobrze. A czy Sandy wciąż chce się zmienić, żeby podobać się Danny’emu?

– Tak – mówi Katya. – Nie możemy przepisać na nowo scenariusza. Ale jeśli zrobimy z Sandy chłopaka, wszyscy skupią się na tym aspekcie i kwestia zmieniania się dla zyskania popularności zejdzie na dalszy plan. Sprawimy, że publiczność przemyśli swoje nastawienie do zakochanych.

Nie jestem co do tego przekonany. Chociaż pomysł brzmi interesująco. Wciąż jednak nie znam odpowiedzi na najważniejsze pytanie.

– Co to ma wspólnego ze mną?

– Myślałam, że to oczywiste – mówi Katya. – Chcę, żebyś to ty zagrał Sandy.

– Ja?

Wybucham śmiechem.

– To doskonały pomysł – popiera ją Allie. – Umiesz na pamięć wszystkie kawałki. Pewnie też znasz większą część scenariusza. Będziesz w tym świetny.

Potrząsam głową.

– Nie jestem aktorem. Ani wokalistą. Poza tym pan Morgan nigdy się nie zgodzi.

– To prawda – przyznaje Katya. – Ale nie musi o tym wiedzieć. Mam plan. W jednym ze spektakli szansę dostają dublerzy. Każdy z nich może wystąpić i zaprosić na przedstawienie rodzinę. W tym roku będzie to właśnie spektakl z Sandy i Dannym, którzy są gejami. To ma sens, bo zyski przeznaczymy na organizację queerową.

Zaczynam rozumieć.

– Czyli wersja gejowska będzie wystawiona tylko raz?

– Wiem, że dużo bardziej ekscytujące byłoby przygotowanie tylko gejowskiej wersji – mówi Katya. – Ale to nie przejdzie. Zróbmy więc chociaż jeden taki wieczór. Kiedy wszyscy się zorientują, co zaplanowaliśmy, będzie za późno. – Milknie na chwilę. – Taką mam nadzieję. Bo nie sądzę, by nam przerwali. Byłoby to przejawem homofobii i tylko umocniło naszą rację.

– Pan Morgan nie zorientuje się, że dubluję Sandy?

– Już to przemyślałyśmy – wtrąca Allie. – Nie będziesz dublował Sandy, tylko Danny’ego. Rolę Sandy będę odgrywała ja. W ten sposób nie wzbudzimy żadnych podejrzeń.

– Nie powiemy nawet całej obsadzie – dodaje Katya. – Aż do tego wieczoru. Nie możemy ryzykować, że ktoś przypadkowo popsuje nam efekt.

– A jeśli aktorzy się nie zgodzą? – pytam.

– Wybrałam tylko tych, co do których jestem pewna – odpowiada Katya.

To nie brzmi jak starannie przemyślany plan, ale nie mówię tego głośno.

– Jeśli oficjalnie dubluję Danny’ego, to kto go zagra tego wieczoru?

– Moim zdaniem powinna to zrobić Allie – mówi Katya. – Będzie jeszcze bardziej gender-queer.

– To chyba jednak powinien być chłopak – nie zgadza się Allie. – Tak będzie bardziej realistycznie. Może ten, który zagra Danny’ego we wszystkich spektaklach.

– Myślałaś już o kimś?

– Pewnie ktoś ze starszego rocznika, jak zwykle – mówi Katya. – Nie wiem, kto się w tym roku zgłosi do tej roli. Możemy wykorzystać do naszej wersji osobę grającą Danny’ego albo kogoś innego, kto też bierze udział w spektaklu. Zobaczę, kto przyjdzie na przesłuchania.

– Co ty na to? – pyta Allie. – Fajny pomysł, prawda?

– Tak – mówię. – Chyba tak. Nie wiem tylko, czy dam sobie radę na scenie. Wprawdzie lubię śpiewać pod prysznicem, ale…

– Słyszałam twoje wykonanie tych kawałków – przerywa mi Allie. – Jesteś więcej niż dobry.

– Dzięki… – mruczę z powątpiewaniem.

– Grease to jeden z tych musicali, z którymi każdy by sobie poradził – uspokaja mnie Katya. – Większość numerów śpiewają wszyscy. Sandy i Danny mają tylko parę solówek. Na pewno będziesz świetny.

Nie słyszała, jak śpiewam, więc nie rozumiem, skąd ta pewność.

– No nie wiem.

Allie patrzy na mnie.

– Myślałam, że będziesz bardziej entuzjastyczny. Masz okazję zrobić coś naprawdę świetnego.

Ma rację. Ale udział w tym przedsięwzięciu postawi mnie w świetle reflektorów dosłownie i nie tylko. A planowałem nie zwracać na siebie uwagi. Wyobrażam sobie reakcję mamy i wiem, że nie będzie zachwycona.

– Nie musisz się zgadzać, jeśli nie chcesz – mówi Allie.

Wydaje się jednak trochę rozczarowana, jakby właśnie wręczyła mi wykonany własnoręcznie prezent, a ja nie zareagowałem zgodnie z jej oczekiwaniem. Poza tym wystarczająco ją już rozczarowałem.

– Rezygnując, zawiedziesz jedynie całą queerową społeczność – dorzuca Katya.

Wiem, że to żart – w każdym razie tak myślę – a mimo to wpędza mnie w poczucie winy. Powinno mi zależeć na akceptacji samego siebie jako geja. Może to mi pomoże.

– Uważam, że pomysł jest super – mówię, zanim zdążę zmienić zdanie. – Naprawdę. Zgadzam się.

Allie rozpromienia się jak choinka w Boże Narodzenie. Piszczy radośnie, a potem rzuca mi się w ramiona.

– Wiedziałam, że się zgodzisz. Będziemy się rewelacyjnie bawić. Razem z moim najlepszym przyjacielem zrobię coś, o czym ludzie będą mówili LATAMI.

– Chyba że nas za to wyrzucą ze szkoły.

– Zwłaszcza jeśli nas wyrzucą. Ale nie zrobią tego. To by źle wpłynęło na jej opinię.

Wydaję z siebie niezrozumiałe mruknięcie. Chciałbym być równie przekonany jak ona. Ale już się zgodziłem.

– Świetnie – cieszy się Katya. – Przesłuchania zaczynają się w poniedziałek.

– Sądziłem, że już mam tę rolę.

– Masz. Ale musisz się pojawić na przesłuchaniu. Nie mogę ci jej tak po prostu dać. To wzbudziłoby podejrzenia, czego staramy się uniknąć. Zaśpiewasz Sandy, czyli solowy numer Danny’ego. Przećwicz go sobie przez weekend. Muszę już lecieć. Mam mnóstwo rzeczy do zrobienia przed rozpoczęciem przesłuchań.

Żegna się i wychodzi. Allie zostaje.

– Dobra – mówi. – Przećwiczmy nasz kawałek. Nie chcę, żebyś narobił mi wstydu.

– Mówiłaś, że świetnie śpiewam! – protestuję.

– Mówiłam, że jesteś WIĘCEJ NIŻ DOBRY – przypomina, biorąc mnie za rękę i ciągnąc na schody.

– To koniec. Dzwonię do swojego agenta.

– Ja jestem twoją agentką – śmieje się Allie. – Do roboty.

Wzdycham dramatycznie.

– Jeśli chcesz, żebym ci podziękował publicznie na rozdaniu nagród Tony, musisz być dla mnie milsza.

Głośno prycha.

– Dalej, Benie Platcie, robota czeka.

Rozdział 8

– To tutaj?

Jest piątek i tata odwozi mnie na pierwsze spotkanie z grupą queerowej młodzieży. Stuka palcem w ekran GPS.

– Według Majel to właściwe współrzędne.

Majel to imię, które nadał kobiecemu głosowi w nawigacji. To imię aktorki – Majel Barrett – która użyczała głosu komputerowi pokładowemu w oryginalnej serii Star Treka i niektórych powiązanych z nią filmach. Tata uważa, że to potwornie śmieszne.

Patrzę przez szybę samochodu na dom, przed którym zaparkowaliśmy. To wielka posesja w stylu wiktoriańskim, z dwoma piętrami, wieżą z boku i zbyt wieloma oknami, bym mógł je policzyć. Front jest jasnozielony z ciemnozielonymi, żółtymi i brązowymi akcentami, które dostrzegam w szybko gasnącym świetle zimowego popołudnia.

Nie wiem, jak powinien wyglądać ośrodek społeczności LGBTQ, ale moim zdaniem na pewno nie tak. Ten przypomina czyjś dom. A jednak numer widniejący na belce werandy odpowiada temu, który podał nam doktor Katzrupus, więc otwieram drzwi samochodu.

– Chcesz, żebym tam z tobą wszedł? – pyta tata.

– Dam sobie radę.

– Przyjadę po ciebie o ósmej. Baw się dobrze!

Zamykam drzwi i patrzę, jak odjeżdża. Cieszę, że to on mnie tu przywiózł, a nie mama. Na pewno upierałaby się, żeby ze mną wejść. I pewnie zostać.

Odwracam się i wchodzę po schodach na werandę. Na ścianie obok drzwi wisi drewniana tabliczka z napisem KĄT CAM. Litery są złote, a tło ciemnozielone. Wygląda na ręczną robotę.

Obok drzwi znajduje się guzik, który wciskam. W środku odzywa się dzwonek. Potem słyszę tupot stóp po stopniach i ktoś otwiera drzwi. Wygląda przez nie osoba w moim wieku. Jest trochę niższa ode mnie, o skórze w barwie głębokiej czerni. Nosi krótkie włosy pofarbowane na wspaniały topazowożółty kolor.

– Hej – mówi.

– Cześć. Jestem Jeff. Przyszedłem na spotkanie grupy młodzieżowej.

Osoba się uśmiecha.

– Fajnie. Ktoś nowy. Właź.

Wchodzę do środka, a ona zamyka za mną drzwi.

– Witamy w Kącie Cam. Jestem Nansi.

– Nancy? – Nie jestem pewien, czy dobrze usłyszałem.

– Blisko. Nan-si. Jak Anansi, bóg żartowniś ludu Akan.

– Nansi – poprawiam się.

Osoba kiwa głową.

– Powiedziałeś, że jesteś Jeff?

– Tak – potwierdzam, rozglądając się po domu. – I nie mam nic wspólnego z triksterskim bogiem.

Nansi robi sztucznie podejrzliwą minę.

– Właśnie to powiedziałby bóg żartowniś.

Na ścianie przy schodach wisi duże, oprawione czarno-białe zdjęcie przedstawiające kogoś stojącego na schodach tego domu, który na fotografii wygląda jednak zupełnie inaczej. Jest niemal kompletnie zrujnowany. Wiele okien jest rozbitych, a dach wieży się zapada. Farba odłazi, a teren wokół domu zarasta wysokimi jak weranda chwastami.

Jednak osoba stojąca na schodach się uśmiecha. Ma na sobie dżinsy i białą podkoszulkę. Podwinięte rękawy koszuli podkreślają umięśnione ramiona pokryte tatuażami. Ciemne włosy są krótko ostrzyżone – prawie jak u rekruta – a za uchem trzyma zatkniętego papierosa.

– To Cam – informuje Nansi. – W dniu, kiedy kupiła ten dom.

– Kupiła?

Nansi wybucha śmiechem i wiem, że popełniłem gafę.

– Przepraszam. Nie chciałem…

– W porządku. Cam wygląda jak mężczyzna. O to jej właśnie chodziło.

– Czyli była trans?

Nansi kręci głową.

– Cam identyfikowała się jako butch. Lesbijka o bardzo męskim wyglądzie. Cieszyła się, kiedy ją brano za faceta. Ale nie była trans. Zawsze powtarzała: „Kocham piękne kobiety. Ale jak inna kobieta, nie mężczyzna”.

– Znaliście się?

– Była moją matką chrzestną. Przyjaźniła się z moim dziadkiem. Pracowali razem w tutejszej fabryce produkującej pralki. On był czarny. Ona była lesbijką. W sześćdziesiątym trzecim to oznaczało, że mają ze sobą wiele wspólnego. Poza tym oboje uwielbiali piwo, pokera i płyty Charliego Parkera. Po śmierci babci Cam pomagała dziadkowi w wychowywaniu mojego ojca i jego dwóch braci. Kiedy się urodziłom, rodzice poprosili ją, żeby została moją matką chrzestną. Zawsze powtarzała, że jest też moją dobrą wróżką.

– I ten dom należał do niej?

– Kupiła go w sześćdziesiątym piątym. Stał w biednej dzielnicy. Jak widzisz na zdjęciu, popadł w ruinę. Odbudowała go od podstaw. Dokonała tego sama z pomocą mojego dziadka i grupy przyjaciół.

– Spory jak na jedną osobę.

– Tu zawsze mieszkali też inni ludzie. Cam przyjmowała każdego, kto szukał bezpiecznego schronienia. Kobiety uciekające przed przemocowymi mężami. Dzieciaki wyrzucane z domu za orientację. Różne osoby queerowe. Oprócz niej zawsze przebywała tu dwójka albo trójka innych ludzi. Cam sprawiała, że czuli się jak członkowie kochającej i wspierającej rodziny. Po jej śmierci przekształciliśmy dom w ośrodek. Nie różni się bardzo od tego, czym był za jej życia. Chodźmy na górę, poznasz wszystkich.

Wchodzę za Nansi po szerokich, drewnianych schodach na pierwsze piętro. Idziemy korytarzem z wieloma drzwiami do dużego pokoju na końcu. To salon z wielkim kominkiem oraz mnóstwem wygodnych foteli i puf na dywanach zakrywających podłogę z ciemnych desek. Widzę grupkę osób rozmawiających ze sobą i popijających coś z kubków. W kominku trzaska ogień, a całość sprawia przytulne i przyjazne wrażenie.

– To są wszyscy – mówi Nansi. – Przedstawię cię, ale najpierw musisz poznać Fox.

Idziemy do miejsca, gdzie wysoka, szczupła, biała osoba o krótkich, rudych włosach rozmawia z wysokim człowiekiem o gęstej czarnej brodzie. Kiedy podchodzimy z Nansi, odwracają się do nas z uśmiechem.

– Jeff – mówi Nansi. – To jest Fox. Prowadzi u nas program młodzieżowy.

– Cześć, Jeff. – Fox wyciąga rękę i ściska moją. – Nasz wspólny znajomy uprzedzał, że możesz wpaść. Cieszę się, że to zrobiłeś.

– A to Pete – dodaje Nansi. – Kieruje całym ośrodkiem.

Pete ściska moją dłoń, niemal miażdżąc ją w swojej wielkiej ręce.

– Miło cię poznać, Jeff. Witamy w rodzinie. Wybaczcie, muszę dokończyć parę spraw. Udanego spotkania.

Wychodzi, a Fox pyta:

– Gotowy poznać resztę?

– Jasne.

Czuję się bardziej podekscytowany, niż się spodziewałem. W tym domu panuje ciepła i przyjazna atmosfera. Już teraz czuję się jak u siebie i nie mogę się doczekać, kiedy poznam pozostałych.

Podchodzimy do wolnej sofy i oboje siadamy. Nansi zajmuje miejsce przy kominku, na fotelu obitym różowym aksamitem. Naprzeciwko, na drugiej kanapie, siedzi troje ludzi. Poza nimi jeszcze jedna osoba zajmuje fotel. Jedno miejsce jest puste.

– Dobra – zaczyna Fox. – Wygląda na to, że jesteśmy w większości, czyli normalnie.

– Nie wiem, czy ktoś tu jest normalny – wtrąca czarnoskóra osoba siedząca naprzeciwko mnie na kanapie. Teraz zauważam, że ta obok wygląda dokładnie tak samo. Bliźnięta. Druga osoba skrzyżowała ręce na piersi i kręci głową, cicho się śmiejąc.

– Ja jestem – mówi.

Ta pierwsza prycha.

– Wiem, co przeglądasz w necie, Trey. Jesteś tak samo pokręcony jak my. Nie, nawet bardziej.

Teraz wszyscy się śmieją, a Trey się krzywi i lekko stuka bliźniaka w ramię.

– Tak czy owak – podejmuje pierwszy bliźniak, patrząc na mnie – jestem Darius, a mój całkowicie normalny brat ma na imię Treyvon. Jestem gejem. On jest hetero. Pozwalamy mu tu jednak przychodzić, bo jesteśmy mili. Kim jesteś, nowa osobo i jaka jest twoja historia?

– Jestem Jeff – mówię. – I jestem, mhm, gejem.

– A formy? – dopytuje Darius.

– Zanim Jeff odpowie, to chyba dobry moment na przypomnienie grupowych zasad – wtrąca Fox. – Po pierwsze, to bezpieczna przestrzeń. Wszystko, o czym tu mówimy, zostaje tutaj. Po drugie, nikt nie będzie cię osądzał.

– Przynajmniej głośno – mówi Darius. – ŻARTUJĘ – dodaje, bo Fox posyła mu karcące spojrzenie.

– Nie żartujesz – wcina się Trey. – Gdyby były zawody w obmawianiu innych, zdobyłbyś mistrzostwo.

Wszyscy wybuchają śmiechem, nawet Fox, a potem podejmuje:

– Po trzecie, zaczynamy każde spotkanie od przedstawienia się. Dzięki temu wszyscy wiemy, jakie kto preferuje formy. Ja jestem Fox i chcę, żeby używano wobec mnie form żeńskich albo neutralnych. Darius, ponieważ już zacząłeś, kontynuuj, proszę.

Darius kiwa głową.

– Jak już powiedziałem, nazywam się Darius. Formy męskie, a kiedy jestem w wyjątkowo fantastycznym nastroju, żeńskie.

– Treyvon – mówi jego brat. – Albo Trey. Męskie.

Kolej pada na osobę siedzącą w fotelu po mojej lewej stronie.

– Jestem Mika. Żeńskie.

Mika przerzuciła jedną nogę przez poręcz fotela, a jej stopa uwięziona w martensie podryguje nerwowo w powietrzu. Dziewczyna jest biała, ma na sobie sprane dżinsy i flanelową koszulę w kolorze czerwonym. Nosi srebrne kółko w dziurce nosa, a na jej palcach z trudem mieszczą się grube pierścionki. Brązowe włosy są bardzo długie, owija je sobie wokół palców prawej ręki.

– Jestem lesbą – rzuca.

Brzmi to tak, jakby spodziewała się mojej reakcji, ale ponieważ nie wiem, co powiedzieć, mruczę:

– Super.

Na drugim fotelu obok Miki siedzi kolejna biała osoba o ciemnoblond włosach splecionych w dwa długie warkocze. Jest w ogrodniczkach i pofarbowanej nierówno na różowo podkoszulce. Ma bose stopy i paznokcie pomalowane na ten sam różowy kolor co koszulkę.

– Lucinda – mówi. – Albo Lucy. Żeńskie. Jestem asem.

Wracamy do kanapy, gdzie siedzi trzecia osoba. Jest nią biały chłopak mniej więcej w moim wieku, mocno zbudowany, o krótkich brązowych włosach i z kozią bródką. Ma na sobie granatową podkoszulkę z biało-czerwonym napisem PRZYSZŁY WYBORCA, a jego ramiona skrzyżowane na piersi pod tymi słowami są mocno owłosione.

– Hej – mówi niskim głosem. – Jestem Goldie. Stary dobry gej. Męskie. – Po tych słowach kiwa krótko głową.

Goldie wydaje mi się dziwnym imieniem, ale nie pytam go o nie, bo nie chcę być niegrzeczny, i patrzę na Nansi, czyli ostatnią osobę z grupy.

– Już się poznaliśmy – mówi – ale dla porządku jestem Nansi. Panseksualne. Formy neutralne.

– Okej. Skoro już poznałeś wszy… – podejmuje Fox.

– Chwila – przerywa jej ktoś, kto właśnie wszedł do pokoju. – Przepraszam za spóźnienie. Ojciec chciał, żeby mu pomóc wymienić gadżety walentynkowe na te z okazji Świętego Patryka.

Podnoszę wzrok i ze zdumieniem rozpoznaję chłopaka ze sklepu z upominkami. Stoi w drzwiach z filiżanką opatrzoną logo kawiarni w sąsiedztwie ich rodzinnego sklepu. Na mój widok uśmiecha się i macha.

– Cześć, Buford. – Macham w odpowiedzi.

– Buford? – powtarza Mika. – Nie, nazywa się…

– To taki nasz dowcip – wyjaśnia Chrys, siadając obok mnie na kanapie. – Znamy się. – Patrzy na mnie, a potem odwraca wzrok. Nerwowo stuka palcami w kubek.

– A formy? – dopytuje Mika.

– Właśnie – podchwytuje Darius. – Jakie w tym tygodniu?

Pozostali się śmieją, sądzę więc, że to jakiś ich wewnętrzny żart. Chrys pokazuje Dariusowi środkowy palec i mówi:

– Moje formy to twoja stara, zdziro. – Potem zwraca się do mnie. – Nie chcę się zaszufladkować. Ale akceptuję neutralne.

– Ogarniam – mówię do wszystkich. – Męskie.

– Teraz kiedy już poznałeś wszystkich – odzywa się Fox – mam nadzieję, że staniesz się członkiem naszej małej rodziny. Przeważnie dochodzimy do porozumienia, a nawet kiedy tak nie jest, wciąż się wspieramy. Wszystko, o czym tu mówimy, jest tajne i zostaje tutaj, możesz więc swobodnie mówić, co myślisz czy czujesz. Zwykle zaczynamy od rundki, w której po kolei streszczamy, co się u nas dzieje. Potem proponuję jakiś temat pod dyskusję i wymieniamy się komentarzami. Czasem najzwyczajniej oglądamy jakiś film albo w coś gramy, po prostu jesteśmy razem. Dzisiaj musimy jeszcze omówić nasz snowboardowy weekend.

– Jedź z nami – proponuje Chrys. – Lubisz snowboard?

– Nigdy nie próbowałem. Ale wątpię, czy byłbym w tym dobry. Nie jestem typem sportowca.

– Możemy cię trenować z Treyem – proponuje Darius. – To łatwe. Musisz tylko uważać, żeby nie upaść.

– Właśnie z tym mam największy problem. Ale mogę spróbować.

– Świetnie – podsumowuje Chrys. – Zatem jedziesz z nami.

Uśmiecha się i opuszcza wzrok. Raz po raz stuka palcami w kubek. Zaczyna mnie to rozczulać.

Przez następne pół godziny Fox omawia przebieg weekendu. Wynajęli duży dom w górach, na terenie ośrodka, więc w ciągu dnia możemy zjeżdżać na desce, a wieczory i noce spędzać na miejscu. Pieniądze na wyjazd Fox dostała z jakiegoś grantu, więc jedziemy za darmo. Zabieramy tylko prowiant i będziemy sobie gotować posiłki. Wszystko brzmi wspaniale.

Fox kończy i wymawia się jakąś robotą. Kiedy wychodzi, możemy rozmawiać albo robić, co chcemy. Chrys patrzy na mnie.

– Naprawdę zamierzasz z nami jechać?

– Chciałbym. Ale przyszedłem dziś pierwszy raz. Trochę dziwnie mi dołączać do wypadu w góry, kiedy nie zdążyłem jeszcze zżyć się z grupą.

Chrys macha ręką.

– Spoko. Każdy jest mile widziany. Prawda, Goldie?

Goldie, który idzie obok, przystaje.

– Co prawda?

– Jeff będzie mile widziany na naszym weekendzie snowboardowym.

– Och. Pewnie tak. Chyba.

Zanim odchodzi, patrzy na mnie wystarczająco długo, bym zauważył, że jego oczy mają piękny złotobrązowy odcień.

– Naprawdę nazywa się Goldie? – pytam.

Śmieje się.

– Nie, to jego nick.

– Z powodu tych oczu – domyślam się.

– Co? Nie. Ma na nazwisko Goldman. Poza tym mieszka z trzema niedźwiedziami.

– Niedźwiedziami?

– Ojcami.

– Ma ich trzech?

Chrys potwierdza ruchem głowy.

– Mhm. Tworzą trójkąt, Pete, Joshua i Brent. Pete jest dyrektorem tego ośrodka.

– Poznaliśmy się – mówię. – Rzeczywiście przypomina niedźwiedzia.

– Podobnie jak dwaj pozostali. Mają tylko inny kolor włosów. To znaczy powinienem powiedzieć futra. Skoro są niedźwiedziami. Byli rodziną zastępczą dla Goldiego, a potem go adoptowali. No i teraz mieszka z trzema niedźwiedziami jak Złotowłosa. Stąd Goldie.

– Fajnie. Sam też jest trochę niedźwiedziowaty – mówię, myśląc, jak jest duży i owłosiony.

– Raczej niedźwiadkowy – prostuje Chrys. – Na razie jest młodziakiem. Na niedźwiedzia dopiero wyrośnie.

– Trzech ojców. Ciekawe, jak to funkcjonuje.

– Podobnie jak w każdej rodzinie. Fox zawsze powtarza: love is love. Ale powiedz, skąd się dowiedziałeś o tym miejscu?

– To długa historia.

– Nie musisz mówić, jeśli nie chcesz.

– Nie, w porządku. W skrócie: wylądowałem na jakiś czas w szpitalu. Lekarz zasugerował, że mógłbym przyjść na wasze spotkanie. Dłuższa wersja wymaga więcej czasu.

– Możesz ją opowiedzieć w weekend – proponuje Chrys. – Masz ochotę w coś zagrać? Może w Księżniczki kontra Smoki?

Kilka minut później tniemy w piątkę w karciankę, śmiejąc się jak opętani, bo każdy chce wygrać. Chrys, Darius i ja jesteśmy księżniczkami, a Mika i Nansi smokami. Treyvon i Lucinda próbują się skupić nad szachami i raz po raz nas uciszają, ale bez przekonania. Tylko Goldie czytający w fotelu komiks się nie przyłącza, choć widzę, że wciąż na nas zerka. Zauważa, że go obserwuję, i szybko odwraca wzrok.

– A masz! – woła Mika, kładąc swoją kartę na mojej. – Cierniowy Las. Jesteś w pułapce i czekasz dwie kolejki.

– Nie tak szybko. – Chrys trzyma w górze kartę. – Mam Czarodziejski Miecz. Mogę rozciąć ciernie i uwolnić księżniczkę! – Kładzie swoją kartę na stół, a Mika głośno wzdycha.

– Dzięki ci, o mężny rycerzu – mówię, a Chrys się lekko kłania.

Gramy prawie przez godzinę, eliminując kolejne postaci, aż zostaję tylko ja jako księżniczka i Mika jako smok. Mika uśmiecha się triumfalnie i kładzie kartę.

– Zamrożony Płomień! Prawie nic tego nie pokona.

Zerkam na dwie karty, które mi zostały w ręku. Marszczę brwi.

– To prawda – przyznaję ze smutkiem.

Mika już unosi ręce w zwycięskim geście.

– Całe szczęście, że mam Pocałunek Prawdziwej Miłości – mówię i odwracam kartę, by mogła ją zobaczyć.

Mika jęczy i pada jak martwa. Chrys chwyta mnie w ramiona.

– Niezwyciężona księżniczka! – obwieszcza i całuje mnie w policzek.

Potem się odsuwa.

– Sorki – mówi. – Przekroczyłom granicę. Trochę mnie poniosło.

– Nic się nie stało – mówię, a kiedy uśmiecha się szelmowsko, czuję łaskotanie w żołądku.

– Dobrze się bawisz?

Podnoszę wzrok. W drzwiach stoi tata w towarzystwie Fox.

– Nie chciałem przeszkadzać.

– Straciłem poczucie czasu. – Wstaję. – Do zobaczenia następnym razem.

– Więc jeszcze nas odwiedzisz? – pyta Fox.

– Tak. Chciałbym. – Zerkam na Chrys. Obserwuje mnie i się uśmiecha. – Na pewno.

– I zastanów się nad weekendem snowboardowym – przypomina Fox.

– Zastanowię się – obiecuję.

Odwracam się i po raz ostatni macham wszystkim. Większość odwzajemnia ten gest. Chrys wstaje i podchodzi do nas.

– Jeśli chcesz, możemy się wymienić numerami telefonów – mówi. – Na wypadek, gdybyś chciał zapytać o szczegóły wyjazdu. I tak w ogóle.

– Jasne – staram się to powiedzieć neutralnym tonem i wyjmuję telefon. W środku czuję się uszczęśliwiony tą propozycją.

Wbijamy swoje numery w komórki, a potem schodzę z tatą po schodach i wychodzimy na zewnątrz.

– Zdaje się, że się dobrze bawiłeś – mówi tata, gdy wsiadamy do samochodu. – O co chodzi z tym weekendem snowboardowym?

Wyjaśniam mu w drodze do domu.

– Chcesz jechać?

– Tak. Chcę. Myślisz, że mama nie będzie miała nic przeciwko temu?

– Myślę, że będzie – mówi ze śmiechem. – Ale na pewno zdołam ją przekonać.

Milczymy przez jakiś czas, lecz tata raz po raz na mnie zerka.

– Co? – pytam za czwartym czy piątym razem.

– Nic. Wydajesz się szczęśliwy. To miłe.

Zastanawiam się nad tym, co powiedział. Naprawdę czuję się szczęśliwy. Szczęśliwszy, niż byłem od bardzo dawna. I to jest miłe. W pewnym sensie ludzie z Kąta Cam przypominają mi grupę z psychiatryka. Znaleźliśmy się w tym miejscu, bo połączyło nas coś ważnego. Z tą różnicą, że w szpitalu znalazłem się po to, by coś w sobie naprawić. Tutaj trafiłem, bo jest we mnie coś dobrego, podobnie jak w nich wszystkich.

Chciałbym, żeby każdy, kogo poznałem w szpitalu, mógł doświadczyć tego samego, zamiast czuć się samotnym i załamanym. Chciałbym, żeby wszyscy znaleźli ludzi, którzy będą ich widzieli takimi, jacy są naprawdę. I może tak się stanie. Może pewnego dnia każdy z nich znajdzie swoje miejsce, w którym będzie się czuł bezpiecznie.

Podjeżdżamy na naszą ulicę.

– Jesteśmy w domu – mówi tata.

– Tak – odpowiadam i myślę o Kącie Cam i o tym, jak się tam czułem. – Jesteśmy.

Rozdział 9

– Dziękuję Różowym Damom! – woła Katya. – Proszę T-Birdów!

Jest poniedziałkowe popołudnie. W sali muzycznej stłoczyli się ludzie na przesłuchania do musicalu. Podzielono nas na dziewczyny i chłopców, grupy nazwane przez Katyę Różowymi Damami i T-Birdami, czyli „gangami” występującymi w sztuce. Rozglądając się wokół, nie mogę uwierzyć, że dałem się namówić Allie i Katyi. Mina rzednie mi jeszcze bardziej po wysłuchaniu występów dziewczyn. Nie wszystkie były dobre, ale niektóre tak. I nawet te, które były tylko w porządku, wypadły nieźle. Ponieważ zgodnie z planem mam dostać rolę Sandy, to nieuniknione, że porównuję się z ich wykonaniami.

Dziewczyny skończyły i przyszedł czas na chłopaków. Jest ich około połowy mniej, ale wciąż stanowimy liczną grupę. Wiem, że jest sporo ról męskich w przedstawieniu, więc pewnie wszyscy się zakwalifikują. Pytanie brzmi, kto dostanie główną rolę Danny’ego.

Co do siebie mam już pewność. Ciekawe, kto będzie mi partnerował. Mimo to trochę się denerwuję. Muszę przekonać wszystkich, że zasługuję na tę rolę, a jeszcze nigdy nie śpiewałem publicznie. No, może poza rolą w kościelnym przedstawieniu bożonarodzeniowym, ale wtedy miałem sześć lat. I śpiewałem w anielskim chórze. Nasz popisowy numer był zatytułowany Tam, w stajence i każdy miał jedną linijkę. Moja mówiła o bydlętach, które się kłaniają i budzą Dzieciątko Jezus. Ćwiczyłem i ćwiczyłem, ale w premierowy wieczór dopadła mnie trema. Kiedy przyszła kolej na mnie, zamiast zaśpiewać to, czego oczekiwano, odśpiewałem jedyny kawałek, jaki sobie w tamtej chwili przypomniałem i który niefortunnie był motywem z mojej ulubionej kreskówki Kosmiczny Oddział Laserowego Jednorożca. Dodałem nawet gesty, udając, że strzelam z palców.

Denerwuję się teraz, bo straciłem pewność, że pomysł Allie i Katyi jest tak dobry, jak myślałem na początku. Nawet jeśli nam się uda to przeforsować, co sobie ludzie pomyślą? Z jednej strony mam wielką ochotę spróbować, z drugiej boję się, że wpakuję się w kłopoty. W imię czego? Udowodnienia, że każdy zasługuje na przeżycie tego wszystkiego, co się wiąże ze szkolnymi przedstawieniami? Możliwe. Choć gdy wyobrażam sobie potencjalne reakcje publiczności, mam ciarki.

– Kendall McBride – Katya odczytuje głośno z listy. – Jesteś pierwszy.

Kendall podchodzi do pianina, gdzie siedzi Julie Kurtz z nutami do Sandy, piosenki, którą wszyscy powinniśmy znać. Zaczyna grać, a Kendall śpiewa. Nieźle, ale jest w pierwszej klasie. Nie ma szans na główną rolę. Katya robi notatki, a potem daje mu znak, żeby skończył.

– Dzięki. Dev Bakshi. Twoja kolej.

Kolejni chłopcy występują jeden po drugim. Uważam, że wszyscy są lepsi ode mnie. Czuję ściskanie w dołku, czekając, aż Katya wywoła moje nazwisko. I nagle zapominam słów tekstu, którego wysłuchałem właśnie kilkanaście razy. W głowie słyszę tylko słowa z Kosmicznego Oddziału Laserowego Jednorożca. Wpadam w panikę i czuję, że zaraz zwymiotuję.

– Jeff! – słyszę ostry głos Katyi i patrzę w jej stronę. – Zapomniałeś, jak się nazywasz? Wywoływałam cię już dwa razy.

Większość się śmieje, a ja mruczę pod nosem przeprosiny i podchodzę do pianina. Staram się nie myśleć o tych wszystkich wpatrzonych we mnie twarzach. Julie zerka na mnie z uśmiechem.

– Jeśli zapomnisz słów, czytaj z nut – szepcze.

Kiwam głową i odczytuję pierwszy wers.

– Gotowy?

Znów potakuję ruchem głowy i Julie zaczyna grać. W odpowiednim momencie otwieram usta z nadzieją, że nie zacznę się dusić. Koncentruję się na słowach, odpuszczając całą resztę. Zanim cokolwiek do mnie dotrze, Katya woła, że wystarczy.

– W porządku. Został nam… – zerka na listę. – Burke Gorski.

Patrzę na Allie i widzę po jej minie, że jest równie zaskoczona. Nie tylko nie widziałem Burke’a w sali, nie miałem także pojęcia, że potrafi śpiewać.

Burke wyłania się zza pleców kolegów i podchodzi do pianina. Ma na sobie czarną skórzaną kurtkę motocyklową, którą narzucił na białą podkoszulkę. Włosy zaczesał tak, że wygląda jak postać wyjęta z Grease. Gdyby ktoś inny tak się ubrał, pomyślałbym, że za bardzo się stara o tę rolę, ale Burke wygląda po prostu świetnie.

Julie zaczyna grać przygrywkę do Sandy, a Burke opiera się o pianino, jakby to był rekwizyt. Uśmiecha się szelmowsko i śpiewa. Szczerze mówiąc, nie jest dobrym wokalistą. Ale gra przy tym tak, że dla mnie to idealny Danny Zuko.

Pozostali też to kupują, bo Katya po raz pierwszy nie przerywa po odśpiewaniu pierwszej zwrotki i partii chóralnej. Pozwala mu dojść do połowy, zanim podniesie rękę i powie:

– Łał. To było… świetne.

Burke kiwa głową i pokazuje uniesiony w górę kciuk, a potem schodzi ze sceny i znika za drzwiami. Wszyscy odprowadzamy go wzrokiem. Katya zerka na listę i mówi:

– Bud Worth, kolej na ciebie.

– Po co? – pyta z rezygnacją Bud. – Nie pobiję tego.

Wszyscy się śmieją. Ale Bud ma rację. Burke skradł dzisiejszy show. Nie ma wątpliwości, że okazał się najlepszy. Po prostu BYŁ Dannym.

Podchodzę do Allie, która jest wyraźnie wkurzona.

– Co to było?

– Nie wiedziałaś, że się zgłosił?

Kręci głową.

– Nie wiedziałam, że w ogóle potrafi śpiewać. Nigdy się przy mnie nie zdradził. Nigdy. Nie nucił nawet do radia w samochodzie. Ani na żadnym koncercie. Nigdzie. Nigdy. Nawet nie mruczał.

– Może jest nieśmiały.

Allie prycha.

– Nieśmiały? Burke? A ty go w ogóle znasz?

– Fakt – śmieję się. – No to nie wiem. Tak czy owak, był fantastyczny.

Allie znów prycha, ale nie zaprzecza. Widzę, że jest wściekła, choć nie rozumiem dlaczego. Nie zamierzam jej jednak o to pytać, bo najwyraźniej sprawa jest poważna i nie chcę pogarszać sytuacji.

Niestety, Katya nic nie zrozumiała i podchodzi do nas rozpromieniona.

– Łał. Wygląda na to, że mamy Danny’ego. Ten Burke był niesamowity.

– Tak. Niesamowity – mówi wściekła Allie i wychodzi.

– Powiedziałam coś nie tak?

– Burke to jej chłopak. Nie wiedziałaś?

Katya potrząsa przecząco głową.

– Poznałam Allie na zajęciach z teatru. Nie wiedziałam, że ma chłopaka. Bez urazy, ale niespecjalnie zwracam uwagę na ludzi z niższych klas. Ale co ją tak wkurzyło? Powinna się raczej cieszyć.

– Może i powinna. Nie mam pojęcia. Najlepiej ją zapytać.

– To nie mój problem – stwierdza Katya. – Znalazłam Danny’ego. I jego dublera – szturcha mnie w bok. – Potrzebuję już tylko Sandy.

Nieoczekiwanie całe to przedstawienie przestaje mnie cieszyć. Allie jest wściekła, a Katyi wyraźnie to nie obchodzi.

– Muszę lecieć – mówię, zakładając plecak na ramię i biorąc płaszcz.

– Zaczynamy próby w środę – woła za mną Katya.

Wychodzę z sali muzycznej i idę korytarzem. Kiedy skręcam za rogiem, dostrzegam Allie i Burke’a stojących przed frontowym wejściem. Nie mogę wyjść, nie przechodząc obok nich, ale widzę, że się kłócą i nie chcę brać w tym udziału. Chowam się za rogiem i słucham.

– Nie rozumiem, czemu się wściekasz – mówi Burke. – Potrafię śpiewać i co z tego?

– Trzymałeś to przede mną w tajemnicy.

Burke śmieje się, co, gdyby mnie ktoś zapytał, uznałbym za najgorsze zachowanie w takiej chwili. Jeszcze bardziej rozwścieczy Allie.

I rozwściecza.

– Nie mogę ci ufać! – mówi coraz głośniej.

– Co jest?

Podskakuję i odwracam się na pięcie. Za mną stoi Rankin.

– Nie skradaj się tak.

– Wcale się nie skradałem. Po prostu nie słyszałeś, jak się zbliżam.

Zerka za róg, ale chwytam go za koszulę i odciągam.

– Nie powinni cię zobaczyć.

– To twoja przyjaciółka i ten gość, którego pocałowałeś, tak?

– Tak – potwierdzam i nagle dociera do mnie, co powiedział. – Skąd wiesz?

– Słyszałem, jak chłopaki z drużyny o tym rozmawiali.

– Serio? I co mówili?

Rankin wzrusza ramionami.

– Tylko, że go pocałowałeś, wyznałeś mu wielką miłość i zaproponowałeś małżeństwo, a kiedy się nie zgodził, pociąłeś się, bo uwielbiasz dramaty.

Przyglądam mu się, próbując ocenić, czy mówi poważnie. Próbuję sobie przypomnieć, czy wspominałem mu o Burke’u, gdy byliśmy w szpitalu. Nie wydaje mi się, ale nie pamiętam dokładnie, o czym opowiadałem na sesjach grupowych. Mogło mi się co nieco wymknąć.

– No dobra, mówili tylko, że go pocałowałeś. Na imprezie. Resztę sam wymyśliłem. Ale to prawda? Dlatego wylądowałeś w szpitalu?

– Gratuluję. Rozwiązałeś sprawę.

– Spoko. Nikomu nic nie powiem.

Chciałbym rzucić jakąś sarkastyczną uwagę, ale gryzę się w język.

– Naprawdę o mnie rozmawiali?

– Tak. Ale to nic wielkiego. Serio.

Milczę, więc podejmuje:

– Nikt z tego nie robi afery. Ktoś wspomniał o tobie i ktoś inny zapytał, czy chodzi o tego chłopaka, który pocałował Burke’a Takiego a Takiego na imprezie bożonarodzeniowej. Potem wszyscy się zaśmiali, ale to wszystko.

– Gorskiego. Ma na nazwisko Gorski. Na pewno nie mówili nic więcej?

– Któryś mógł cię nazwać queer – dodaje Rankin. – Ale nic poza tym.

Nie przeszkadza mi, że dla mięśniaka z drużyny futbolowej jestem queer. W sumie to dobrze, że wszystko wyszło na jaw i że nie mówią o mnie gorszych rzeczy. Zawsze coś.

A potem przypominam sobie, że powinienem sprawdzić, co u Allie i Burke’a. Wystawiam głowę. Korytarz jest pusty.

– Poszli sobie.

– To dobrze. Może popracujemy razem nad tym zadaniem z angielskiego?

– Czy ja wiem? To może jutro wieczorem? U mnie?

Rankin potwierdza ruchem głowy.

– W porządku. Muszę dostać dobrą ocenę, a nie rozumiem połowy tego, co napisano w tej książce.

– Więc ją czytałeś?

– Nie jestem kompletnym idiotą. Potrafię czytać.

– Nie to chciałem…

– Właśnie to – przerywa mi. – Wszyscy mieliście mnie za głupka. W tamtym miejscu. Myślisz, że nie zauważyłem?

Chciałbym zaprzeczyć, ale uznaję, że to nie ma sensu. Naprawdę mieliśmy go za tępaka.

– Przepraszam.

Rankin wzrusza ramionami.

– W porządku. Też nie myślałem o was najlepiej. Czyli jutro. Przyjdę. Podasz mi adres?

Mówię, gdzie mieszkam, i Rankin odchodzi, zostawiając mnie pogrążonego w rozmyślaniach. Nie jestem pewien, jak to wszystko rozumieć. Dowiedziałem się, że ludzie o mnie gadają, ale najwyraźniej nie jest tak źle. Okropnie się jednak czuję z tym, że Rankin domyślał się, za kogo go mamy. No i pozostaje ta sytuacja z Allie i Burkiem, której wciąż nie ogarniam.

Na szczęście rozlega się dzwonek i to jest koniec lekcji. Otwierają się drzwi i ludzie wylewają się na korytarz. Wkurzyłem siostrę, oznajmiając rodzicom, że chcę znów jeździć szkolnym autobusem, do którego teraz wsiadam. Nie widzę Allie, więc zakładam, że pojechała do domu samochodem Burke’a, co oznacza, że się pogodzili. Pojawia się natomiast Amanda, podchodzi i zajmuje miejsce obok mnie.

– Jak twój dzień? – pytam.

– Głupi. A twój?

– Dziwny.

– To dobrze czy źle?

– Dostałem rolę w musicalu.

– Czyli dobrze.

– Nie jestem pewien.

– No to tylko dziwnie. Ale gratuluję. A ja dostałam dziewięćdziesiąt osiem punktów z testu o amerykańskich prezydentach. Pomyliłam Franklina Pierce’a i Jamesa Polka i pewnie nie dostanę się do wybranego college’u. Mama i tata będą bardzo rozczarowani.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł oryginału angielskiego
When The Star Falls

Copyright © 2023 by Michael Thomas Ford.
Published by arrangement with HarperCollins Publishers

Copyright © for the Polish edition
by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2024

Copyright © for the Polish translation
by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2024

Projekt okładki Anna Damasiewicz

Zdjęcia okładkowe
© Yury Tkachenka | Depositphotos.com
© Dmytro Ivasiuk | Depositphotos.com
© Galina Nikolaeva | Depositphotos.com
© Daria Dombrovskayav | Depositphotos.com
© Liudmyla Kharlamova | Depositphotos.com

Redaktor prowadząca Katarzyna Lajborek
Redakcja Magdalena Adamska
Opieka redakcyjna, redakcja Joanna Kończak
Korekta Agnieszka Rychlewicz
Konsultacja ds. języka inkluzywnego Magdalena Stonawska
Korekta plików po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-14221-4

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
05-075 Warszawa-Wesoła, ul. Apteczna 6
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl
tel. 22 643 93 89

Plik EPUB przygotowała firma elibri
www.elibri.com.pl