Tytuł oryginału: New Animal Ark. Kitten Rescue

Text copyright © Working Partners, 2018

Illustrations copyright © Working Partners, 2018

Tłumaczenie © Wydawnictwo Nowa Baśń 2021

Wszystkie prawa zastrzeżone

Redaktor prowadzący: Izabela Troinska

Redakcja: Magdalena Olejnik

Wszystkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być kopiowana i wykorzystywana w jakiejkolwiek formie bez zgody wydawcy i/lub właściciela praw autorskich.

Wydanie I

ISBN 978-83-8203-071-6

Wydawnictwo Nowa Baśń

ul. Czechowska 10, 60-447 Poznań

www.nowabasn.com

Spis treści

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Zwierzakowe Porady

Ze specjalnymi podzęi kowaniami dla Lucy Courtenay

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Amelia Bukowska patrzyła na wielką stertę nierozpakowanych kartonów w rogu swojej nowej sypialni.

– Nie wiem, od czego zacząć! – westchnęła.

– Nie spiesz się – doradziła jej mama. Otworzyła jeden z kartonów i wyciągnęła z niego stos ulubionych książek Amelki o zwierzętach. – Proszę – powiedziała, podając jej kilka tomów. – Może zaczniesz od tego?

Amelia wzięła książki od mamy, ale nagle poczuła, że ogarnia ją fala tęsknoty za domem. Westchnęła i usiadła na łóżku.

Mama usiadła obok niej, otaczając córeczkę ramieniem. Jej oczy, w tym samym odcieniu błękitu co oczy Amelii, emanowały ciepłem.

– Trochę to wszystko dziwne, prawda? – odezwała się łagodnie. – Ale o nic się nie martw. Będziemy tu z babcią bardzo szczęśliwe. Obiecuję.

– Wiem – odpowiedziała Amelia, bardzo starając się, by nie zabrzmiało to ponuro. – Wszystko w porządku, mamo. Naprawdę. Rozpakuję resztę swoich rzeczy, dobrze?

Mama pocałowała ją w czoło i zeszła na dół. Amelia wzięła głęboki oddech i ułożyła książki o zwierzętach równiutko na półce nad łóżkiem. W jej dawnym domu półka na książki wisiała przy drzwiach. Amelka nie chciała myśleć o swojej starej, znajomej sypialni, z tapetą w groszki i świecącymi naklejkami w kształcie gwiazdek na suficie, ale było jej trudno. Niektóre rzeczy w nowym pokoju podobały się jej – siedzisko wbudowane w ścianę pod oknem i pochylony sufit. Ale mimo że zawsze uwielbiała przyjeżdżać w odwiedziny do babci, to miejsce nigdy nie było jej domem.

Amelka przejrzała pudełka. Konsolę do gier ustawiła na półce przy komputerze, a obok położyła stos magazynów. Tablet w etui ze świnką morską wsadziła do szuflady. Ale nawet otoczona swoimi rzeczami czuła się dziwnie w tym pokoju.

Dziewczynka przygryzła wargę. Po rozwodzie rodziców zostawiła w Yorku wszystkich swoich przyjaciół i wszystko, co znała – nawet tatę. Jak to będzie – zastanawiała się – mieszkać tutaj, w Welford? Czy pozna jakichś nowych przyjaciół? A co ze szkołą? W przyszłym tygodniu ma zacząć się nowy semestr. Wszystko tak szybko się zmieniło.

Nagle jej oczy wypełniły się łzami, a Amelka skuliła się na siedzisku przy oknie, przytulając kolana do klatki piersiowej. Na zewnątrz, na trawniku w ogrodzie stał kos, dziobiąc ziemię w poszukiwaniu robaków. Wiewiórka popędziła w górę po pniu drzewa niczym futrzasta błyskawica. A czy ten maleńki tęczowy błysk nad ogrodowym stawem to nie była przypadkiem ważka? Mimo wszystko Amelia poczuła się podekscytowana.

Zwierzęta zawsze sprawiają, że czuję się lepiej, pomyślała, ocierając oczy z łez. A jeszcze nigdy nie żyłam w miejscu, gdzie było ich tak wiele! Ze swojego dawnego mieszkania w Yorku widziała tylko bok innego domu i rząd niebieskich koszy na śmieci.

Może mieszkanie tutaj nie będzie takie złe? Na dole kuchenny stół zajmowały pudła z częściowo rozpakowanymi talerzami i miseczkami, a na błyszczącym blacie stała duża misa. Mama Amelki ustawiała pokrętła piekarnika.

– Jajka – mruczała pod nosem. – Czemu nie kupiłam jajek?

– Co pieczesz, mamo? – zapytała Amelka.

Mama westchnęła.

– Babeczki z solonym karmelem – odpowiedziała. – Ale nie mamy jajek! – Jej twarz posmutniała, jakby zbierały się nad nią chmury.

Amelia widziała tę minę już kilka razy od rozwodu – wiedziała, że mama też martwiła się przeprowadzką.

– Jajka kupuję od mojej koleżanki Debory, która mieszka tuż pod miasteczkiem – odezwała się stojąca w drzwiach kuchni babcia Amelii. – Debora ma kury, więc jaja są świeżutkie.

– Może pójdę je kupić? – zaproponowała Amelia. Dzięki temu jej mama będzie miała o jedno zmartwienie mniej, a ona być może zobaczy jeszcze jakieś zwierzęta we wsi. Może kaczki w stawie? Albo zające na polach?

Mama zmierzwiła włosy na głowie córki.

– To dobry pomysł, Amelko, ale obawiam się, że nie mam teraz czasu, by z tobą pójść. Zostało jeszcze tyle pudeł do rozpakowania.

– Jedną z zalet mieszkania na wsi – powiedziała babcia – jest to, że można się tu poruszać o wiele bezpieczniej niż w zatłoczonym mieście takim jak York. Amelia da sobie radę sama, jeśli będzie uważać.

Amelia dostrzegła promyczek nadziei.

– Będę uważać, obiecuję!

Babcia szybciutko naszkicowała dziewczynce mapę na tyle koperty.

– Jeśli pójdziesz tą drogą – powiedziała, wskazując czubkiem palca – w mig dojdziesz do farmy Debory. Miłego spaceru. I nie zgub się!

Amelia schowała mapę w tylnej kieszeni i wyszła z domu. Słońce ogrzewało jej twarz, gdy szła w górę ulicy. Minęła szyld pensjonatu i skręciła w lewo przy przystanku autobusowym, po czym poszła prosto w stronę stawu, który zdobiły frędzle ostrych zielonych trzcin, a dwie kaczki krzyżówki kwakały do siebie. To miejsce jest większe, niż się spodziewałam, pomyślała. Minęła lokal z indyjskim jedzeniem na wynos, upewniając się, że w menu znajduje się to, co lubi najbardziej – kokosowy chlebek naan, i zajrzała do kiosku. Było tam mnóstwo różnych magazynów, obiecała więc sobie, że następnym razem tam wróci i rozejrzy się dokładniej.

Według mapy babci powinna skręcić w uliczkę tuż za pubem „Pod Lisem i Gęsią”. Poszła więc wąską, pełną liści dróżką.

Tuż przed bramą farmy wisiała tabliczka z napisem „JAJA NA SPRZEDAŻ”. Amelia uśmiechnęła się szeroko. Podeszła do drzwi wiejskiego domu i zapukała. Otworzyła jej kobieta z rzadkimi czarnymi włosami i dużymi niebieskimi oczami.

– Ty na pewno jesteś Amelia – powiedziała z uśmiechem.

Dziewczynka przytaknęła zaskoczona.

– Skąd pani wie?

– Twoja babcia zadzwoniła i powiedziała, bym cię wypatrywała. Jestem Debora. – Wręczyła Amelii pudełko z jajkami. – Pół tuzina jaj z wolnego wybiegu, złożonych dziś rano!

– Dziękuję! – Amelia podała Deborze pieniądze i ostrożnie włożyła pudełko do plecaka. – Zostawimy dla pani babeczkę! – zawołała, wychodząc z powrotem na dróżkę.

Po drodze do domu zatrzymała się, by poobserwować rolnika i jego pieska rasy collie, wypasających owce na łące, zajrzała też do stajni, gdzie szczotkowano kucyka. Odgłos kwakania sprawił, że się odwróciła. Uśmiechnęła się radośnie – machając skrzydłami, w stawie wylądowały kolejne trzy kaczki, a złączone błoną stopy wyciągały do przodu, gdy uderzały o wodę.

Amelia zeskoczyła ze schodów prowadzących na drogę, po czym przypomniała sobie, że przecież w plecaku ma delikatne jajka. Ups! Otworzyła pudełko i z satysfakcją stwierdziła, że wszystkie nadal są całe – po czym niemal je upuściła, gdy tuż przed nią przez drogę przebiegł szylkretowy kot, przypominając biało-brązowo-rudą plamę.

– Zaczekaj! – zawołała Amelia.

Ale kot wdrapał się na mur po drugiej stronie ulicy i zniknął. Miał na sobie obrożę? – zastanawiała się dziewczynka. Nie była pewna, ale wydawało jej się, że nie. Czyj to kotek? I przed czym uciekał?

– Hau! Hau!

Amelia odwróciła się. Uroczy szczeniak west highland teriera wybiegł na drogę.

Miał krótkie łapki, podłużny pyszczek, z którego zabawnie wystawał mu mały różowy języczek, i białą, lekko kręconą na końcach sierść. Szczeniak najwyraźniej gonił kota, ale gdy ten popędził przez ulicę i dotarł do muru, piesek musiał zrezygnować z pościgu. Zamiast tego biegał w tę i z powrotem wzdłuż muru, zawzięcie szczekając.

Nagle Amelia usłyszała zbliżający się odgłos przypominający dudnienie. A tym razem, co to takiego? – przemknęło jej przez myśl, nim odwróciła się w stronę dźwięku. Wiejską drogą jechał w jej kierunku samochód. Amelii zaparło dech w piersiach z przerażenia. Samochód pędził prosto na szczeniaczka! Serce podskoczyło jej do gardła.

Niewiele myśląc, wybiegła na ulicę. Wyrzuciła ręce w górę, a jajka wyleciały jej z dłoni, rozbijając się na drodze.

– Stój! – krzyknęła, po czym zamknęła oczy.

Dołącz do kolejnej przygody Amelki i Sylwka!

Amelia podała Izie królika, a dziewczynka zanurzyła twarz w jego futerku.

– Tulipanko! Już nigdy więcej ode mnie nie uciekaj!

Sylwek wyszczerzył zęby.

– Teraz musimy się stąd jakoś wyślizgnąć.

– HAU!

Wszyscy odwrócili się w kierunku, z którego dochodziło szczekanie.

Żywopłot zachrzęścił. Pokrzywy zadrżały. Nagle z trawy wyskoczył Mak, ciągnąc za sobą smycz.

– Mak, nie! – zawołał Sylwek z oczami okrągłymi z przerażenia.

Ale zamiast pobiec do Sylwka, szczeniak ruszył prosto do domu. Żołądek podszedł Amelce do gardła. Pani Żurawska ich zobaczy!

Rzucili się do ucieczki. Jeżyny zaczepiały się o ich ubrania, ale nie zatrzymali się, dopóki nie dogonili Maka. Dotarł już na tyły domu. W drzwiach było przejście dla kota i, ku rozpaczy Amelki, szczeniak uderzył w nie noskiem. Mak odbił się od drzwi, upadł na wycieraczkę i zawył zaskoczony. Siedział tam i kręcił zdezorientowany głową. Dziewczynka o mało się nie roześmiała.

Nagle drzwi otworzyły się z hukiem. Stanęła w nich pani Żurawska z rękami na biodrach. Jej twarz była czerwona z wściekłości.

– Co wy wyprawiacie w moim ogrodzie? – krzyknęła.

Najpierw spojrzała na Amelkę i Sylwka, potem jej oczy spoczęły na Izie.

Gdy jej wzrok opadł na Tulipankę i jej poplamione sokiem futro, gwałtownie wciągnęła powietrze.

– Teraz już wiem, kto wyjadał moje truskawki! – krzyknęła pani Żurawska.

Amelia otworzyła usta, by wyjaśnić sytuację, ale pani Żurawska zrobiła krok w stronę Izy i Tulipanki.

– ZŁODZIEJKA!

Amelia zrozumiała, że muszą uciekać.

– Biegiem! – zawołała.

Przeczytaj Królicze kłopoty, by dowiedzieć się, co dalej...