Tytuł oryginału: New Animal Ark. Bunny Trouble

Text copyright © Working Partners, 2018

Illustrations copyright © Working Partners, 2018

Tłumaczenie © Wydawnictwo Nowa Baśń 2021

Wszystkie prawa zastrzeżone

Redaktor prowadzący: Izabela Troinska

Redakcja: Magdalena Olejnik

Wszystkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być kopiowana i wykorzystywana w jakiejkolwiek formie bez zgody wydawcy i/lub właściciela praw autorskich.

Wydanie I

ISBN 978-83-8203-029-7

Wydawnictwo Nowa Baśń

ul. Czechowska 10, 60-447 Poznań

www.nowabasn.com

Spis treści

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Zwierzakowe Porady

Ze specjalnymi podziękowaniami dla Janet Bingham Dla Thomasa

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Amelia Bukowska nachyliła się do drzwi samochodu i przytuliła tatę.

– Bądź grzeczna dla mamy i babci – powiedział. – A jeśli nie możesz być grzeczna…

– …bądź ostrożna! – dokończyła dziewczynka, a tata zachichotał.

Amelka nadal przyzwyczajała się do życia z dala od taty. Po rozwodzie został w ich starym mieszkaniu w Yorku, a Amelia wraz z mamą wyprowadziły się na wieś do babci. Tata zawsze żegnał się z nią w ten sam sposób.

Zmierzwił długie blond włosy córki.

– Do zobaczenia za dwa tygodnie – powiedział. – Powodzenia w szkole. Dasz sobie radę.

Amelka poczuła ucisk w żołądku. Jutro pierwszy dzień w nowej szkole.

Gdy tata odjechał, Amelka odwróciła się w stronę czerwonych drzwi wejściowych swojego nowego domu. Przy ganku rósł głóg, a młody kos właśnie wydziobywał ziarenka z zawieszonego na niewielkim drzewie karmnika. Pszczoły pracowicie krążyły nad kępką lawendy. Po weekendzie w zatłoczonym Yorku, pełnym tętniących życiem sklepów, Amelia dziwnie czuła się z powrotem na wsi, wśród zwierząt. Cichutko otworzyła i zamknęła za sobą drzwi, by nie przestraszyć kosa, i weszła do kuchni. Babcia zbierała szklanki po herbacie, a mama siedziała przy stole i kroiła warzywa na kolację. Uśmiechnęły się, gdy Amelia weszła do kuchni, a ona odwzajemniła uśmiech. Babcia i mama były do siebie takie podobne. Włosy babci były krótkie i schludne, a mamy długie, tak jak Amelii, ale obie miały tak samo roześmiane niebieskie oczy.

Niebieskie, takie jak moje, pomyślała Amelia. Tata zawsze mówił, że przypomina mu mamę.

– Opowiedz nam, co robiłaś w weekend – powiedziała mama. – Wygląda na to, że świetnie bawiliście się z tatą.

– Było naprawdę super – powiedziała Amelia. – A najlepsza była wyprawa do kina. Ale tęskniłam za Welford, i za kociakami!

Ona i jej nowy przyjaciel Sylwek znaleźli maleńkie kocięta w garażu chłopca, ale nigdzie nie było ich mamy. Całe szczęście, że udało im się ją odnaleźć i połączyć w porę kocią rodzinę, bo dzięki temu ocalili maluchy. Kocia rodzina mieszka teraz w Zwierzakowie, miejscowej lecznicy dla zwierząt, gdzie weterynarze zajmują się nią, dopóki kociaki nie urosną na tyle, by opuścić matkę.

– Mogę je odwiedzić? – zapytała Amelia. – Po drodze skoczę do Sylwka i zapytam, czy też chce pójść.

Babcia wyjrzała przez okno.

– Nie będziesz musiała. Właśnie tu idzie!

Amelia uśmiechnęła się szeroko. Przez okno zobaczyła swojego przyjaciela oraz Maka, jego małego teriera, idących ścieżką przez ogród. Pobiegła otworzyć im drzwi.

Mak wspinał się jej na kolana, skamląc radośnie i machając pękatym ogonkiem.

– Cześć, Sylwek! – przywitała się Amelia. – Cześć, Mak!

Uklękła, by pogłaskać gęstą białą sierść pieska i podrapać go za uszkami.

Ciemnobrązowe oczy Sylwka błyszczały z ekscytacji.

– Cześć, Amelko! – powiedział. – Mak chyba za tobą tęsknił. Chcesz z nami pójść do kotków?

Dziewczynka się zaśmiała.

– No pewnie! Chodźmy, nie mogę się doczekać, aż znowu będę w Zwierzakowie!