CZĘŚĆ I

Zamknij na chwilę oczy. Po prostu to zrób, okej? Widzisz pająka. Zabijasz go. Nieważne, jaki masz powód. Możesz się go bać ty albo ktoś z twoich bliskich, brzydzisz się nim, irytuje cię, że wszedł na twój teren, wierzysz, że jego zabicie sprowadzi deszcz albo po prostu bawi cię, gdy odrywasz mu wszystkie nóżki. Nieważne. Tak czy inaczej zabijasz go. Jak się z tym czujesz? Czy to ma jakikolwiek wpływ na twoje życie?

A teraz wyobraź sobie, że stoi przed tobą człowiek. Możesz się go bać ty albo ktoś z twoich bliskich, możesz się nim brzydzić, może cię irytować, krzywdzenie go może stanowić dla ciebie frajdę albo wyobrażasz sobie, że zabicie go może coś zmienić, dać ci nadprzyrodzoną moc. Nieważne. Masz go zabić, tak jak tego pająka wcześniej. Jak się z tym czujesz?

Wahasz się czy podejmiesz ryzyko?

ROZDZIAŁ 1

Wysoki brunet o zniewalającym spojrzeniu piwnych oczu i szczerym uśmiechu obserwował wnikliwie siedzącą przed nim kobietę. Nie potrafiła oderwać od niego wzroku. Przy nim zapominała o wszystkich swoich problemach. Czuła niesamowite porozumienie pomiędzy nimi, chociaż znali się dopiero nieco ponad godzinę.

– Zanudzam cię już trochę tymi anegdotkami z życia terapeuty, prawda? – zauważył Aleksander Lewis. – Zaraz pewnie wymkniesz się do toalety i nigdy więcej cię nie zobaczę.

Agata Skibińska roześmiała się w odpowiedzi. Siedziała lekko pochylona w jego kierunku, prawą dłonią trzymała kieliszek wina, a lewą co jakiś czas odgarniała blond włosy. Oczy błyszczały jej z pożądania. Kokietowała go przez cały czas.

– Nie, absolutnie – zaprzeczyła. – Są fascynujące, chociaż nie wyobrażam sobie, jak można przez cały dzień słuchać o ludzkich problemach. Zwłaszcza że niektóre wydają się mało istotne.

– Co masz na myśli?

– Nie zrozum mnie źle. Zdaję sobie sprawę z tego, z jak poważnymi problemami zmagają się twoi pacjenci – odparła Skibińska. – Po prostu nie miałabym tyle cierpliwości i empatii. Powiedziałabym raczej coś w stylu: „Jezu… weź kapeć i uderz tego pająka” albo „W czym problem? Chcesz wyjść z domu, to wyjdź, nie chcesz, to siedź w nim dalej”.

– Uwierz mi, ja też czasami tracę siły. Mam ochotę potrząsnąć pacjentem i powiedzieć mu, żeby się ogarnął – przyznał Lewis.

– Mimo wszystko to dosyć ciekawa praca, każda osoba jest inna, każda potrzebuje innego podejścia. Chyba nie można się nudzić.

– Fakt, na to nie narzekam – odparł Lewis. – Ta praca naprawdę uczy kreatywnego podejścia do wielu spraw.

Skibińska przygryzła dolną wargę. Przysunęła kieliszek wina do ust, nie spuszczając wzroku z Lewisa. Nienawidziła randek umawianych przez aplikacje internetowe. Tym razem jednak trafiła idealnie. Bawiła się świetnie i chciała, by ten wieczór trwał jak najdłużej.

– A może teraz ty powiesz mi coś o sobie? – zagadnął Lewis. – Trochę już tu jesteśmy, a ja zupełnie nic o tobie nie wiem.

– Hm… wiodę naprawdę bardzo nudne życie. Pracuję w liceum, prowadzę dwa przedmioty: wiedzę o społeczeństwie i historię. Jestem rozwódką, mieszkam sama i mam dwa koty.

– Mylisz się, to szalenie interesujące – zapewnił Lewis. – Masz cały czas kontakt z młodzieżą, to musi być ciekawe. No i jesteś na bieżąco z młodzieżowym słownictwem.

– Na tyle, żeby wiedzieć, że jestem boomerem – odparła Skibińska. – Uwierz mi, ta praca jest raczej frustrująca niż intrygująca, ale mimo to bardzo ją lubię. Przyzwyczaiłam się.

– Od początku chciałaś być nauczycielką?

– Tak, chociaż miałam zupełnie inne wyobrażenie o tym zawodzie.

– Zawsze tak jest – odpowiedział Lewis. – Nie chciałbym jeszcze kończyć wieczoru. Może wybierzemy się na spacer? Zameldowałem się w hotelu niedaleko Bramy Portowej. Mam w pokoju butelkę wina. Skusisz się?

– Bardzo chętnie.

Lewis zawołał kelnera, żeby uregulować rachunek. Nie potrafiła oderwać od niego wzroku. Wiedziała również dokładnie, co kryło się za jego propozycją. Nigdy jeszcze nie poszła z nikim do łóżka na pierwszej randce. Tym razem jednak czuła, że była to jedyna opcja zakończenia wieczoru. Najbardziej cieszyło ją to, że Lewis przyjechał tu na krótko. To zapewne było ich pierwsze i ostatnie spotkanie, po którym mogła wrócić do swojego życia i o wszystkim zapomnieć.

Czekało ich zaledwie piętnaście minut spaceru z centrum Starego Miasta. Szli bardzo blisko siebie. Mężczyzna nie odrywał od niej wzroku, a jej serce biło coraz szybciej.

– Długo planujesz zostać w Szczecinie? – spytała Skibińska.

– Jeszcze nie wiem. Pracuję zdalnie, a mam tu kilka spraw zawodowych i rodzinnych do załatwienia. Mam nadzieję, że szybko się z nimi uporam, a co dalej? Nie mam pojęcia – odparł Lewis. – Już prawie jesteśmy na miejscu.

Weszli do hotelu. Lewis cały czas wpatrywał się w Skibińską. Napięcie między nimi było niemal namacalne. Otworzył przed nią drzwi pokoju, weszła do środka i natychmiast Lewis przycisnął ją do ściany i zaczął namiętnie całować, zsuwając z niej kurtkę.

– Cały wieczór na to czekałem.

– Nie tylko ty…

ROZDZIAŁ 2

Komisarz Agata Skibińska uważała, że jej życie od dłuższego czasu było równią pochyłą. Nie widziała żadnej szansy na poprawę tego stanu. Awans na komisarza na razie przynosił więcej problemów niż pożytku; rozwód i walka o dziecko źle odbijały się na jej zdrowiu, stres i zaniedbywanie regularnych posiłków sprawiły, że mocno schudła, nieudane randki z aplikacji i niekończące się rady od przyjaciół i rodziny przeplatane krytycznymi uwagami niespecjalnie dobrze na nią działały. Czuła się uwięziona. Chciała się wyrwać ze swojego obecnego życia, cofnąć się w przeszłość i naprawić chociaż część błędów, które popełniła. Tymczasem musiała siedzieć na odprawie i słuchać, jak stary wprowadza swoje nowe „kreatywne” pomysły w życie.

Komendant miejski policji Kacper Zarzycki od dawna czekał na awans na komendanta wojewódzkiego. Uważał, że jego zwierzchnika już od dawna przerastały obowiązki. Nie sprawdzał się zwłaszcza w sprawach seryjnych zabójców. Nie dawał wystarczającego wsparcia policjantom prowadzącym śledztwo, nie śledził na bieżąco prac. Unikał podejmowania trudnych decyzji, na przykład ujawniania konkretnych informacji w mediach. Liczył, że każde śledztwo zostanie rozwiązane bez jego ingerencji. Z tego względu Zarzycki zaczął zwracać na siebie coraz większą uwagę w środowisku i walczyć o zatrzymanie medialnych śledztw w komendzie miejskiej, aby udowodnić, że byłby lepszym kandydatem na stanowisko komendanta wojewódzkiego. W zasadzie niewiele osób miało co do tego wątpliwości. Powoli jednak jego zespół zaczynał być zmęczony posiadaniem komendanta z wizją i przerośniętym ego. Zwłaszcza że Zarzycki w ubiegłym roku skończył kurs coachingu i starał się teraz przemycać im motywacyjne slogany.

Skibińska wpatrywała się znudzona w szefa, który uśmiechał się do nich szeroko. Przyszedł dzisiaj do pracy w eleganckim czarnym garniturze, który podkreślał jego wysportowaną sylwetkę. Dbał o nią, nawet teraz, dobiegając pięćdziesięciu pięciu lat. Twierdził, że wygląd policjanta jest częścią jego profesjonalizmu i w pewnym stopniu narzędziem pracy.

– Poprosiłem was tutaj, bo chcę przekazać ważną informację – oznajmił Zarzycki.

– Oho… zaczyna się – skwitował Łukasz Prochot. – Kolejny wspaniały pomysł starego. Czekałem na to cały weekend.

– Byle odpuścił sobie dzisiaj to motywacyjne pierdololo – mruknęła Skibińska.

– Czemu? – rzucił Prochot. – Nie lubisz słuchać o tym, że każda kolejna teczka na twoim biurku to szansa na zmianę w życiu? Każda teczka to potencjalnie twoja własna cegiełka, która przybliża cię do zmiany aktualnej pozycji zawodowej. Powinnaś być wdzięczna, że każdego dnia masz setki, o ile nie tysiące, małych szans na awans.

Prochot puścił do niej oczko, a ona się roześmiała. Oboje ściągnęli na siebie nieprzychylne spojrzenie Zarzyckiego. Prochot był mężczyzną przed pięćdziesiątką. Mógłby iść na emeryturę, ale cały czas powtarzał, że wiele jest do zrobienia i bez niego to się nie uda. Wyglądał jak stereotypowy glina z serialu paradokumentalnego. Zawsze w jeansach, czarnym T-shircie, skórzanej kurtce i czarnych okularach. Pracowali razem od roku, od chwili, kiedy dostała awans do wydziału dochodzeniowo-śledczego. W tej kwestii nie mogła lepiej trafić.

– Od dzisiaj z wydziałem dochodzeniowo-śledczym przy śledztwach będzie współpracował w charakterze konsultanta doktor Aleksander Lewis – oznajmił Zarzycki. – To światowej klasy specjalista i mamy ogromne szczęście, że zgodził się z nami pracować w ramach nowego eksperymentalnego projektu.

Skibińska i jej partner wymienili zaskoczone spojrzenia. Po sali przeszedł szmer. To było coś nowego. Do tej pory wszelkie nowe pomysły komendanta ograniczały się do „ulepszeń” w zakresie prac administracyjnych oraz motywacji podwładnych. Nigdy nie miały twarzy.

Zarzycki powiódł wzrokiem po sali. Szmery ucichły, u niektórych policjantów pojawiło się zaciekawienie. Czuł jednak na sobie również nieprzychylne spojrzenia.

– Doktor Aleksander Lewis jest wybitnym specjalistą z zakresu psychologii śledczej, jego praca doktorska dotyczyła zależności pomiędzy motywacją sprawcy zabójstwa a jego modus operandi. Pan doktor posiada również rozległą wiedzę z zakresu kryminalistyki i kryminologii. Przez wiele lat pracował jako profiler w Londynie, gdzie odniósł kilka spektakularnych sukcesów – oznajmił. – Dołączy do wydziału dochodzeniowo-śledczego jako konsultant, na razie na pół roku. Proszę o kontakt z nim w każdej sprawie zabójstwa.

Ze swojego miejsca podniósł się naczelnik wydziału dochodzeniowo-śledczego. Komisarz Rafał Królikowski poprawił kołnierzyk białej koszuli i patrzył na komendanta z nieskrywaną irytacją. Był jednym z tych, których najbardziej denerwowały coraz to nowsze „ulepszenia” wprowadzane przez Zarzyckiego.

– Chciałbym zapytać, na jakiej podstawie – powiedział Królikowski – mamy go wtajemniczać w nasze sprawy.

– Ma mieć pełny dostęp do akt spraw – potwierdził Zarzycki. – Otrzymałem zgodę na takie eksperymentalne działanie z Komendy Głównej Policji oraz Ministerstwa Sprawiedliwości. Mamy naprawdę dobrego specjalistę, który wyraził zgodę na szeroko zakrojoną współpracę. To doprawdy wspaniała okazja do wymiany doświadczeń oraz sprawdzenia, czy to usprawni naszą pracę. Zwłaszcza że od jakiegoś czasu w Szczecinie mamy jej naprawdę sporo.

Drzwi do niewielkiej sali konferencyjnej otworzyły się. Wszedł przez nie mężczyzna ubrany w sportową ciemnoszarą marynarkę i kontrastujący z nią jasny T-shirt. Był wysokim brunetem o hipnotyzujących piwnych oczach. Powiódł wzrokiem po zebranych, podszedł do komendanta i stanął po prawej stronie mównicy. Uśmiechał się.

– To właśnie doktor Aleksander Lewis – poinformował Zarzycki. – Mam nadzieję, że uda się wam nawiązać owocną współpracę.

– O chuj… – wyszeptała Skibińska.

Prochot spojrzał na partnerkę z zaskoczeniem. Kobieta zrobiła się blada jak ściana. Ponaglił ją ruchem ręki.

– Spałam z nim wczoraj.

ROZDZIAŁ 3

Pokój na trzecim piętrze, który dzieliła z Prochotem, wydał się Skibińskiej niezwykle duszny i ciasny. Od razu po wejściu podeszła do wielkich starych okien i otworzyła je na oścież. Oparła dłonie na parapecie, przymknęła oczy i starała się złapać oddech. Czuła palący wstyd. Z okien mieli widok na plac. Stało tam kilka radiowozów, część funkcjonariuszy paliła papierosy.

– No to opowiadaj. – Prochot się zaśmiał. – Jak uwiodłaś naszego doktorka?

– Chrzań się!

Kobieta obróciła się do partnera, w dalszym ciągu opierając się o parapet. Prochot siedział przy swoim biurku. Wyciągnął z szuflady pudełko z miętówkami. Palenie rzucił ponad piętnaście lat temu, ale nawyk jedzenia kilku cukierków dziennie pozostał. Zawsze miał przy sobie paczkę w pracy, samochodzie, domu czy nawet w kurtce.

– Umówiłam się na randkę – wyjaśniła zrezygnowana Skibińska. – Poznałam go wczoraj przez Tindera, byliśmy na kolacji i…

– Czekaj, czekaj… – przerwał Prochot. – Od kiedy chodzisz na pierwszej randce do łóżka? Nie poznaję szanownej koleżanki.

Skibińska wywróciła oczami. Ton partnera był kpiący. Nie miała mu jednak tego za złe. Z Tindera korzystała rzadko. Aplikację zainstalowała po tym, jak mąż złożył pozew o rozwód. Zazwyczaj pisała z kilkoma facetami, z tym najbardziej w porządku umawiała się na kolację lub szybką kawę i kończyło się to nieudaną randką. Później odpuszczała sobie na kilka tygodni i znowu wracała. Błędne koło trwało już prawie rok. W tym czasie z nikim nie zbliżyła się na tyle, by pójść na drugą randkę, o seksie w ogóle nie było mowy.

– Był niezwykle czarujący, inteligentny, spodobał mi się. Poszliśmy na kolację, później na krótki spacer. Spotkanie było bardzo udane. Zaprosił mnie do hotelu na wino, żeby przedłużyć wieczór. Miałam ochotę, i tyle – opowiadała Skibińska. – Z naszej rozmowy wywnioskowałam, że ma tu do załatwienia jakąś sprawę, a później po prostu stąd wyjedzie. Byłam pewna, że to nasze pierwsze i ostatnie spotkanie, dlatego poszłam na całość. Pełen spontan.

– Miałaś nadzieję na szybki numerek bez konsekwencji – skwitował Prochot. – Pewnie jeszcze zwinęłaś się z hotelu bladym świtem, nie zostawiając namiarów na siebie.

– Taa… Mogłam też powiedzieć, że nazywam się Arleta Pająk i jestem nauczycielką historii i WOS-u w liceum – mruknęła Skibińska. – A, i że mam dwa koty.

Prochot wybuchnął niepohamowanym śmiechem. Jego partnerka w dalszym ciągu z kwaśną miną opierała się o parapet. Była pewna, że długo nie da jej spokoju.

– Powiedz to głośno, miejmy to już z głowy – ponagliła Skibińska.

– Żartujesz sobie? – spytał Prochot. – Nie zapomnę o tym tak łatwo. Kto by pomyślał, że ty… przeciwniczka portali randkowych…

– Błagam!

Niespodziewanie rozległo się pukanie. Prochot rzucił krótkie „proszę”. Do środka wszedł nie kto inny, jak Aleksander Lewis. Uśmiechał się zniewalająco. Patrzył jedynie na Skibińską. Kobieta czuła, jak jej serce przyśpiesza i uginają się pod nią kolana.

– Bardzo miło cię widzieć, Arleto – powiedział Lewis.

Skibińska spuściła wzrok. Poczuła, jak całe jej ciało wypełnia palące uczucie wstydu. Nie potrafiła zapomnieć o wczorajszym wieczorze. Lewis był doskonały. Idealnie wyrzeźbione ciało, niesamowicie inteligentne poczucie humoru i głos, który sprawiał, że zrobiłaby dla niego dosłownie wszystko. Nie umiała mu się oprzeć. Odsłoniła się przed nim i pozwoliła zbadać każdy skrawek swojego ciała, a później krzyczała z rozkoszy w jego ramionach. Ba! Zasnęła w nich i pierwszy raz od bardzo dawna przespała całą noc. Teraz tego żałowała. Nie wiedziała, jak wyjść z tego z twarzą.

– To ja was lepiej zostawię – oznajmił Prochot.

Partner puścił do Skibińskiej oczko, a później zabrał kurtkę i wyszedł z pomieszczenia. Odważyła się w końcu spojrzeć na Lewisa. Wczoraj jego oczy wydawały jej się hipnotyzujące, mogłaby w nich utonąć. Tymczasem teraz świdrowały ją na wylot. Nie musiała o nic pytać, była pewna, że już wiedział o wczorajszym kłamstwie.

– Cóż… Agata Skibińska, prawda? – zagadnął Lewis. – Arleta to jakieś twoje randkowe alter ego?

ROZDZIAŁ 4

Nie pamiętała, kiedy ostatni raz tak się czuła. Może w chwili, kiedy mąż oznajmił jej, że ma kochankę młodszą o dziesięć lat, spodziewają się dziecka i zamierza z nią zamieszkać? Albo podczas swojej pierwszej akcji policyjnej, w której rzuciła się w pościg za dilerem narkotyków, zapominając zabrać ze śmietnika plecak wypełniony kilogramem kokainy? Nie, to był zupełnie inny rodzaj wstydu.

– Podkomisarz Agata Skibińska. Nie pracuję w szkolę, choć zawsze chciałam zostać nauczycielką. No, ale to już wiesz – powiedziała w końcu. – Wczoraj to… Ech… Przepraszam, okej? Nie jestem za dobra w randkowaniu, zazwyczaj wszystkie randki kończą się klapą. Z tobą było inaczej. Spodobałeś mi się, chciałam maksymalnie skorzystać z tego wieczoru. Myślałam, że jesteś przejazdem i to będzie nasze jedyne spotkanie.

Lewis przyglądał jej się uważnie. Serce nadal jej waliło. Tak jak przez cały wczorajszy wieczór.

– Myślałaś, że jestem przejazdem, pójdziemy do łóżka, wymkniesz się rano i już więcej się nie spotkamy – powiedział Lewis. – Niezła niespodzianka, co?

– Krępująca, owszem. Nigdy się tak nie czułam – przyznała Skibińska. – Zwłaszcza że mamy razem pracować.

– I co teraz?

Poczuła, jak zalewa ją nowa fala skrępowania. Odważyła się wreszcie spojrzeć mu w oczy. Ostatecznie byli dorośli i mieli razem pracować, musiała zrobić cokolwiek, by to palące uczucie wstydu zniknęło. Zrobiła krok do przodu. Wyciągnęła do niego rękę i uśmiechnęła się, mając nadzieję, że uśmiech jest w miarę neutralny. Wewnątrz cała się trzęsła.

– Jesteśmy dorośli, nic wielkiego się nie stało. Zapomnijmy o tym, co było. Nie ma sensu tworzyć niezręczności w pracy. Zacznijmy od nowa – zaproponowała. – Podkomisarz Agata Skibińska, cieszę się, że będziemy razem pracować.

Lewis nie spuszczał z niej wzroku. Niczego nie ułatwiał. Kobieta stała przed nim z wyciągniętą dłonią i czuła się coraz mniej pewnie. W końcu jednak poczuła mocny, męski uścisk.

– Aleksander Lewis, bardzo mi miło – zapewnił mężczyzna. – Pozwolę sobie jednak nie zapomnieć tamtego wieczoru. Był naprawdę doskonały.

Skibińska poczuła, jak zalewa ją fala ulgi, a jej policzki oblewa rumieniec. Uśmiechnęła się do niego, a on odwzajemnił uśmiech. Słowo „czarujący” idealnie do niego pasowało. Odgarnęła włosy za ucho i przygryzła dolną wargę.

– Korzystając jednak z tego, co wydarzyło się wczoraj, i tego, że to jednak ty mnie oszukałaś, chciałbym cię poprosić o przysługę. Zawodową, a w zasadzie prywatną. Mogę?

Kobieta spuściła wzrok. Przez krótką chwilę myślała, że wczorajszy wieczór ma szansę na ciąg dalszy. Tymczasem Lewis płynnie przeszedł do relacji zawodowo-towarzyskiej. Właśnie tego od niego oczekiwała, jednak czuła się zawiedziona.

– T-tak, jasne, proś, o co chcesz.

– Moja siostra Malwina mieszkała w Szczecinie, tutaj studiowała i… dwa miesiące temu zaginęła. Nasi rodzice są już starsi, odchodzą od zmysłów. Między innymi właśnie dlatego wróciłem do Polski – wyjaśnił Lewis. – Chciałbym dostać akta tej sprawy, przestudiować je. Znałem siostrę całkiem nieźle. Mieliśmy dobry kontakt, pomimo że wyjechałem. Być może dowiedziałbym się więcej, niż udało się policji.

Skibińska milczała dłuższą chwilę. Była pewna, że mógł wcześniej poprosić o pomoc komendanta. Zarzycki był nim tak zachwycony, że zrobiłby wszystko, żeby tylko mu się podlizać. Lewis jako członek rodziny i tak miał prawo wglądu do akt sprawy zaginięcia, o ile sam nie był podejrzanym.

– Ty prowadzisz tę sprawę – dodał Lewis. – Przynajmniej przejęłaś ją do prowadzenia. Taką informację uzyskałem.

– Malwina Lewis? – spytała Skibińska. – Nie kojarzę takiej sprawy. Zapamiętałabym nazwisko, jest dosyć niecodzienne.

– Malwina Alicja Ślusarz – uściślił Lewis. – Tak nazywała się moja siostra.

– Pamiętam, studentka italianistyki i anglistyki – przypomniała sobie Skibińska. – Sprawdziliśmy z Prochotem akademik, rozmawialiśmy z jej znajomymi i klientami ze szkoły językowej. Przyjęliśmy pierwszy poziom zaginięcia, rodzice utrzymywali, że została porwana, ale niewiele na to wskazywało. Zmieniono więc poziom na trzeci. Przykro mi, ale nie natrafiliśmy na żaden ślad. Podejrzewamy, że mogła sama chcieć zniknąć, chociaż nie udało nam się ustalić powodu, dla którego mogłaby to zrobić, ani kierunku, w którym mogłaby się udać. Miała znajomych zarówno we Włoszech, w Anglii, jak i w Stanach Zjednoczonych. Nie ze wszystkimi udało nam się skontaktować.

– Nie mam do ciebie żadnych pretensji – zapewnił Lewis. – Chcę po prostu znaleźć jej zabójcę.

– Nic nie wskazuje na zabójstwo.

– Nie rozumiesz. Ja wiem, że moja siostra nie żyje – powiedział Lewis. – Muszę się dowiedzieć, kto za to odpowiada.

ROZDZIAŁ 5

W moim świecie nie można ufać nikomu. Nikomu. Rodzina, przyjaciele, znajomi, współpracownicy, wszyscy ludzie, w których powinienem mieć oparcie, zazwyczaj znikali wtedy, gdy działo się coś złego. Zostawałem sam, zdany na łaskę i niełaskę losu. Nieważne, jak trudne zadanie miałem do wykonania. Za każdym razem byłem sam. Czasami myślę, że to dobre rozwiązanie. Wolę, żeby się ode mnie odsunęli w trudnych chwilach, niż dobijali mnie wtedy jeszcze bardziej. Bycie samemu jest lepsze niż przebywanie wśród zdrajców.

Wyszedłem z budynku firmy. Pracuję w okolicach Bramy Portowej. Włożyłem ręce do kieszeni skórzanej kurtki. Szedłem prosto przed siebie, od mieszkania dzieliły mnie niecałe dwa kilometry. Lubiłem spacery, wśród obcych ludzi czułem się anonimowo, bezpiecznie. Zazwyczaj.

Uśmiechałem się do siebie. Zakończyłem naprawdę ciężki projekt. Wykonałem go najlepiej, jak potrafiłem, i zadowoliłem bardzo wybrednego klienta. Efekty swojej wielomiesięcznej pracy miałem zobaczyć już niedługo. Kolejny raz udowodniłem, że byłem piekielnie dobry, wyjątkowy w tym, co robiłem.

Wszedłem do lokalu gastronomicznego z wizerunkiem uśmiechniętej babci w czapce kucharskiej na drzwiach. Podszedłem do lady i wziąłem tacę, a następnie dwa pudełka na wynos. Można tu było bardzo dobrze zjeść. Nałożyłem do pojemników pierogi, frytki, smażone mięso, wszystko, na co miałem ochotę. Rozejrzałem się. Uczucie niepokoju towarzyszyło mi od jakiegoś czasu. Tak jakby ktoś cały czas mnie śledził, przyglądał mi się. Przełknąłem ślinę. Sięgnąłem do kołnierzyka koszuli i odpiąłem jeden guzik. Przesunąłem się z tacą na koniec lady i wziąłem jeszcze lemoniadę w plastikowym opakowaniu.

– Czy to wszystko? – spytała kasjerka.

Blondynka przyglądała mi się uważnie, tak jakby chciała mnie prześwietlić na wylot. Sięgnąłem do kieszeni po portfel. Poczułem kropelki potu na szyi. Coś było zdecydowanie nie tak.

– Ma pan ochotę na deser? – ciągnęła kasjerka. – Dzisiaj polecamy wspaniałą szarlotkę i…

Mój niepokój wzrastał z każdą chwilą. Cały czas wpatrywałem się w kasę, ale kobieta jeszcze nie zakończyła transakcji.

– Może mi się pani tak nie przyglądać? – burknąłem.

– Co?

– Śpieszy mi się – podkreśliłem. – Chcę po prostu zapłacić.

Zaczęła wpatrywać się we mnie jeszcze intensywniej. Uśmiechała się przy tym z jawną kpiną. Zapłaciłem szybko, zabrałem zamówienie i wyszedłem z lokalu, nie czekając na paragon. Szedłem szybko, wymijając przechodniów. Słyszałem je. Kroki za mną. Ktoś cały czas za mną podążał, był w lokalu, a teraz zmierzał za mną do domu. Serce tłukło mi się w piersi.

„Musisz coś zrobić, musisz coś zrobić” – powtarzał głos w mojej głowie. „Jesteś zagrożony, on zaraz cię dopadnie. Uciekaj!”

Byłem coraz bliżej domu, ale wciąż za daleko, by móc poczuć się bezpiecznie. W końcu nie wytrzymałem. Puściłem się biegiem. Mocno ściskałem plastikowy kubek z lemoniadą i jednorazówkę z jedzeniem Biegłem tak szybko jak nigdy dotąd. Serce dudniło mi w uszach. Byłem skupiony na tym, by dobiec do domu. Tylko w swoim mieszkaniu byłem naprawdę bezpieczny.

Wbiegłem w uliczkę, w której mieściła się moja kamienica. Mieszkałem niedaleko placu Szarych Szeregów. Było tak blisko. Poczułem uścisk na ramieniu. Wiedziałem, że muszę zareagować. Byłem w niebezpieczeństwie. Wypuściłem z ręki jedzenie, odwróciłem się i z całej siły odepchnąłem napastnika. Następnie rzuciłem się na niego. Upadł na chodnik i uderzył głową o ścianę kamienicy. Odebrałem mu nóż i wbiłem go w jego klatkę piersiową aż po samą rękojeść. Trafiłem w okolice serca. Zszokowany mężczyzna patrzył na mnie nienawistnym wzrokiem. Nie spodziewał się, że będę się bronić. Zabicie mnie miało być proste. Pomylił się. Nie zamierzałem zginąć.

Wyciągnąłem nóż z jego ciała, na rękojeści zauważyłem znak – gryfa wpisanego w trójkąt. Doskonale go znałem. W panice schowałem go do kieszeni kurtki.

Podniosłem siatkę z jedzeniem, lemoniada zdążyła się wylać. Ze spuszczoną głową ruszyłem do mieszkania. Wokół nie było nikogo. Wstukałem kod do domofonu i wszedłem na trzecie piętro. Otworzyłem drzwi do mieszkania i wszedłem. Dokładnie zamknąłem trzy zamki. Dla pewności pociągnąłem jeszcze za klamkę.

– Bezpieczny… – wyszeptałem. – Wreszcie w domu.

ROZDZIAŁ 6

Patrzyła w chłodne piwne oczy. Nie wiedziała, czemu ogarnął ją niepokój. Lewis miał prawo wglądu w akta, skoro był rodziną zaginionej. Miała obowiązek pokazać mu je. Jednak swoją prośbę wyraził w sposób, który sprawiał, że na usta cisnęło jej się wiele pytań. Przede wszystkim: skąd wiedział, że jego siostra nie żyła? Dlaczego mówił o tym z takim spokojem, skoro byli blisko z siostrą? Rodziny zaginionych cierpiały, bo nie wiedziały, gdzie są ich bliscy, co się z nimi stało. Myśl o ich śmierci spychały w najdalsze zakamarki umysłu. Żyły nadzieją.

– Dlaczego sądzisz, że twoja siostra nie żyje? – spytała.

– Nie sądzę. Ja to wiem – odpowiedział Lewis. – Powiedzmy, że znam Malwinę na tyle, żeby wiedzieć, że nie uciekła, nie zapadła się pod ziemię. Nigdy nie zerwałaby kontaktu z rodziną, przyjaciółmi. Nawet gdy wyjechała do Ameryki na stypendium, był z nią kontakt cały czas. Za to miała wyjątkowy talent do pakowania się w kłopoty i dziwne sytuacje. Była zbyt ufna wobec ludzi. Niestety, ale przypuszczam, że coś jej się stało.

– To nadal nie uzasadnia twierdzenia o zabójstwie – zauważyła Skibińska. – Ktoś mógł ją porwać, nadal może żyć.

– Nie – uciął Lewis.

– Ale…

Lewis pokręcił przecząco głową. Nie wahał się, nie martwił, był święcie przekonany o swojej racji. Stała tak naprzeciwko niego, nie wiedząc, co powinna o tym myśleć. Chociaż wczorajszego wieczoru czuła się wspaniale w jego towarzystwie, teraz po plecach przebiegały jej ciarki.

– Dasz mi zobaczyć akta? – spytał Lewis. – Najlepiej, gdybym mógł dostać kopię.

– Dobrze, zaczekaj chwilę.

Skibińska z ociąganiem podeszła do szafy, w której trzymali materiały. W ich pokoju były cztery zamykane szafy na akta, jedna im przysługiwała, dwie z nich zakupili samodzielnie, ostatnią ukradli z innego gabinetu. Oboje nie lubili akt walających się po podłodze. Woleli nie być świadomi, ile pracy na nich czeka. Zamknięte szafy stwarzały iluzję, że wyrabiają się z zadaniami.

Przez dłuższą chwilę szukała akt Malwiny Ślusarz na półce. Kojarzyła tę sprawę, pamiętała zapłakanych rodziców, przerażoną przyjaciółkę i chłopaka, który nie potrafił sobie znaleźć miejsca.

– Właściwie czemu nosisz inne nazwisko? – zagadnęła.

– Byłem żonaty przez jakiś czas, w Anglii – wyjaśnił Lewis. – Przyjąłem nazwisko Susan, mojej żony, bo tak było mi łatwiej. Po rozwodzie nie zmieniłem go. Przyzwyczaiłem się. Zresztą Ślusarz jest praktycznie niewymawialne za granicą.

– Rozumiem.

Policjantka wyciągnęła właściwe akta z szafy, przejrzała je pobieżnie. Nie było tam jednak nic, z czym Lewis nie miałby prawa się zapoznać. Żadnych notatek służbowych czy działań operacyjnych. Robiła to jednak z przyzwyczajenia. Niejednokrotnie obrońcy, podejrzani czy rodziny pokrzywdzonych próbowały zobaczyć więcej, niż powinni.

– Chcesz wykonać fotokopie czy zrobić ksero?

– Poradzę sobie sam.

Lewis podszedł do jej biurka, bez skrępowania usiadł przy nim i wziął od niej akta. Wyciągnął telefon i zaczął robić zdjęcia. Skibińska zajęła miejsce przy biurku partnera i zaczęła przygotowywać protokół zapoznania się z aktami. Nie potrafiła jednak oprzeć się pokusie, by co jakiś czas nie spojrzeć na Lewisa. Mężczyzna skrywał więcej tajemnic, niż mogłoby się wydawać. Wczoraj był szczerym, wesołym facetem, dzisiaj kimś, kto zdawał się ją prześwietlać na wylot, i wbrew wszystkiemu, co było w aktach, twierdził, że jego siostra nie żyła. Był tego tak pewny, jakby widział jej zwłoki.

– Skończyłem – poinformował Lewis. – Dziękuję.

– Nie ma sprawy, podpisz tylko protokół.

Mężczyzna skinął głową. Podszedł do niej i podpisał dokumenty we wskazanym miejscu. Uśmiechnął się ciepło.

– Mam nadzieję, że nasza współpraca będzie owocna – powiedział. – Ciekawy z ciebie człowiek, Agato vel Arleto.

ROZDZIAŁ 7

Skibińska siedziała przy swoim biurku wpatrzona w akta zaginięcia Malwiny Ślusarz. Przerzucała strony, zastanawiając się, czy coś mogło im umknąć. Potraktowali zaginięcie bardzo poważnie głównie z powodu choroby ofiary. Zaginiona cierpiała na cukrzycę i potrzebowała stałego dostępu do insuliny. Początkowo prawdopodobne było również uprowadzenie, dlatego sprawdzili dosłownie wszystko. Nie mieli żadnych wątpliwości, że ofiara sama opuściła miejsce zamieszkania, rodzinę i znajomych, wszystkie dowody na to wskazywały. Teraz jednak Skibińska nabrała wątpliwości.

Prochot zajrzał do pokoju, a kiedy upewnił się, że jest sama, wszedł do środka z dwoma kubkami kawy. Jeden z nich postawił na jej biurku. Sam usiadł na krześle naprzeciwko, ściskając gorący kubek w dłoniach. Przyglądał jej się uważnie.

– Jak poszła rozmowa?

– Dawno nie było mi tak wstyd – odparła Skibińska. – Ale mam to już za sobą. Zostajemy na stopie zawodowej.

Jej partner wydął usta.

– Żartujesz? – rzucił. – Nie będzie kolejnej randki z seksownym panem doktorem? Liczyłem na gorący romans.

– Odpieprz się.

Skibińska na powrót skupiła się na aktach zaginięcia, całkowicie ignorując partnera. Nie chciała wracać do tego tematu.

– I nie powiesz mi nic więcej? – spytał Prochot. – Żadnych pikantnych szczegółów?

Machnęła ręką, jakby odganiała natrętną muchę. Nie odrywała wzroku od akt.

– To znaczy, że prokurator Nabożny nadal ma szansę? – zagadnął Prochot. – Też jest niczego sobie i…

– Po pierwsze, pracujemy razem, a to wyklucza jakiekolwiek spotkania. Po drugie, jestem od niego starsza.

– To tylko trzy lata. I wcale nie musicie razem pracować. Nie jest naszym ulubieńcem, jeśli chodzi o prokuratorów. Zawsze dowala się do najdrobniejszego szczegółu i… – Prochot przerwał.

Partnerka zupełnie nie zwracała na niego uwagi. Westchnął ostentacyjnie. W końcu jednak odpuścił. Pochylił się w jej kierunku i odstawił głośno kubek na blat biurka.

– A powiesz mi chociaż, czemu wertujesz akta Ślusarz? – zagadnął. – Nie mamy nic nowego.

Skibińska odsunęła od siebie materiały, sięgnęła po kubek z kawą, dopiero wtedy na niego spojrzała.

– To akurat jest ciekawe – odparła. – Malwina Ślusarz to młodsza siostra Lewisa, poprosił mnie o jej akta. Chciał zrobić fotokopie i samodzielnie przyjrzeć się sprawie. Twierdzi, że coś przeoczyliśmy.

– Co w tym ciekawego? – spytał Prochot. – To jego siostra, jest całkowicie nieobiektywny. Sprawdzi akta i zupełnie nic w nich nie znajdzie. Dojdzie do tych samych wniosków co my.

– Widzisz… Lewis utrzymuje, że jego siostra nie żyje, i chce znaleźć jej zabójcę – wyjaśniła Skibińska. – Próbowałam mu wytłumaczyć, że wykluczyliśmy porwanie i jakiekolwiek grożące jej niebezpieczeństwo. W naszej ocenie przygotowała się do wyjazdu i najprawdopodobniej przebywa za granicą.

– Nadal nie rozu…

– On twierdzi, że Malwina nie żyje. Jest o tym święcie przekonany. W ogóle nie bierze pod uwagę, że mogła uciec i zacząć na nowo życie w innym kraju. To bez sensu, bo rodziny zaginionych zazwyczaj do ostatniej chwili wierzą, że ich bliscy żyją. Szukają ich nawet wtedy, gdy udowodniono zabójstwo zaginionego, czekają do momentu znalezienia ciała. Wierzą dosłownie do samego końca. Tymczasem Lewis jest tak pewny swego, że zaczęłam jeszcze raz przeglądać te akta. Sprawdzam, czy czegoś nie przegapiliśmy. Tyle że…

– Agata, nie pomyliliśmy się. Niczego nie wypatrzysz w tych aktach – stwierdził Prochot. – Zrobiliśmy dosłownie wszystko, żeby ją znaleźć, wszystko. Ta sprawa miała najwyższy priorytet, bo jej rodzice wmówili nam, że została porwana i grozi jej niebezpieczeństwo.

– Wiem, po prostu…

– Próbuję tylko powiedzieć, że Lewis albo w ten sposób odreagowuje stres – przerwał jej Prochot – albo dysponuje informacjami, o których my nie mamy pojęcia.

– Otóż to – potwierdziła Skibińska. – Może wiedzieć coś, do czego nie udało nam się dotrzeć.

– To możemy go po prostu przesłuchać dla dobra śledztwa.

Skibińska pokiwała głową w zamyśleniu. Przerzuciła ostatnie karty akt i zamknęła okładkę. Prochot odebrał telefon, zamienił z kimś kilka słów i spojrzał na nią.

– Zbieraj się, mamy trupa – wyjaśnił. – I popraw makijaż, bo twój adorator będzie na miejscu.

– Odczep się.

– Nadal uważam, że Nabożny to dobra partia.

– Zeswatałbyś mnie z kimkolwiek – mruknęła Skibińska. – Masz jakieś staroświeckie poglądy. Przyjmij do wiadomości, że kobiety bez facetów całkiem nieźle sobie radzą. Nikogo nie potrzebuję.

– Potrzebujesz, tylko sama siebie sabotujesz.

– Skup się lepiej na tym trupie.

ROZDZIAŁ 8

Zwłoki zazwyczaj są odnajdywane we wczesnych godzinach porannych lub nocnych, na uboczu pod gołym niebem bądź w jakichś lokalach, najczęściej mieszkalnych. Często znajdują je przypadkowi przechodnie, rodziny lub znajomi ofiar. Tymczasem teraz ofiara została odnaleziona przy kamienicy w pobliżu placu Szarych Szeregów, była to dosyć ruchliwa okolica. Ciało znaleziono w godzinach popołudniowych. Było to osobliwe i niepokojące. Natrafili na nie przypadkowi przechodnie i od razu wezwali karetkę, przekonani, że ofiara wciąż żyje. Nikt jednak nie widział samego aktu zabójstwa. Ulica, na której ujawniono zwłoki, była w budowie, nie jeździły tamtędy samochody, przechodniów było niewielu, a mieszkańcy mieli w większości zamknięte okna, by do ich mieszkań nie docierał hałas dochodzący z budowy.

Skibińska i Prochot wysiedli z samochodu i ruszyli w stronę policyjnej taśmy. Stali przy niej policjanci pilnujący, żeby nikt przypadkowy nie zbliżał się do ciała, oraz technicy kryminalistyczni. Ofiarą był mężczyzna przed pięćdziesiątką, jego bezwładne ciało leżało tuż obok ściany kamienicy, na której był duży ślad krwi. Krew była widoczna po prawej stronie czaszki ofiary, a także na koszuli, w okolicach klatki piersiowej. Przy ciele kucał Marcin Lisak. Uważnie oglądał ranę na głowie ofiary.

– Chyba się jeszcze nie znamy – zagadnął Prochot. – Komisarze Łukasz Prochot i Arleta…

– Komisarz Agata Skibińska – ucięła Skibińska. – Marcin Lisak, prawda? Słyszeliśmy już trochę o tobie. Pracujesz dla wszystkich komend w Szczecinie.

Mężczyzna podniósł na nich wzrok.

– Pośpieszmy się, dobra? Mam za dwie godziny wychodne z żoną i nie mogę się spóźnić, bo mamy nianię tylko na trzy godziny – oznajmił. – Prawdopodobnie sprawca popchnął ofiarę, która uderzyła głową o ścianę kamienicy, mogła wtedy stracić przytomność. Następnie została pchnięta nożem w klatkę piersiową, co doprowadziło do wykrwawienia się i ostatecznie śmierci. Czas zgonu to nie więcej niż trzy godziny temu.

– Krótko, zwięźle i na temat, co? – rzucił Prochot.

Lisak ostentacyjnie przewrócił oczami. Podniósł się i ściągnął rękawiczki. Uścisnął po kolei dłonie policjantom.

– Nie mam wiele więcej do powiedzenia. Denat zginął od pchnięcia nożem, brak jakichkolwiek śladów obronnych. To mógł być przypadkowy zgon, kłótnia albo zaplanowana akcja – wyjaśnił. – Jedyne, co mnie zastanawia, to fakt, że to już trzeci taki zgon w ciągu ostatniego miesiąca.

– Jak to trzeci? – spytała Skibińska.

– Możecie nie kojarzyć, ale znaleziono jeszcze dwa ciała. Młodego łebka w dresie i bizneswoman. Pierwsze ciało znaleziono na bulwarze Piastowskim, a drugie w pobliżu deptaku Bogusława. Zero świadków, zero kamer, ofiary ugodzone nożem bardzo zbliżonej długości – ciągnął Lisak. – Też bym tego nie powiązał, tyle że sprawca zostawia ślad, praktycznie niezauważalny.

Policjanci spojrzeli na siebie zaskoczeni. Lisak sięgnął po nowe rękawiczki, kucnął z drugiej strony ofiary. Ostrożnie ujął przedramię denata i podciągnął rękaw jego marynarki razem z rękawem koszuli. Cienki materiał był przyklejony do ciała. Odsłonił przedramię, na którym widoczna była rozmazana krew i trzy niewielkiej wielkości rany.

– Przy pierwszej ofierze myślałem, że to przypadek. Upadła na coś, uderzyła się. Tyle że druga ofiara również miała te trzy kropki i teraz trzecia. Zawsze na lewym przedramieniu. To nie może być przypadek – wyjaśnił. – Mogły zostać wykonane czubkiem ostrza, a gdybyśmy je połączyli, wyszedłby trójkąt.

– Mógłbyś nam podesłać numery spraw? – spytała Skibińska. – Przyjrzymy im się łącznie.

– Spoko.

Lisak ponownie zdjął rękawiczki, skinął im głową i ruszył w kierunku policyjnej taśmy.

– Prokurator jeszcze nie dojechał – zauważyła Skibińska. – Nie czekasz na niego?

– Mówiłem, mam randkę.

Lekarz zniknął za taśmą. Skibińska pokręciła głową z niedowierzaniem. Podeszła do denata i kucnęła obok. Przyglądała się uważnie znakowi na przedramieniu. To mógł być trójkąt.

– Ten Lewis może nam się teraz przydać – stwierdził Prochot.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Copyright © by Diana Brzezińska

Copyright © for this edition by Wydawnictwo Otwarte 2024

Wydawca prowadzący: Ewelina Tondys

Redakcja tekstu: Elżbieta Kot

Korekta: Pracownia 12A

Promocja i marketing: Zuzanna Molińska

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz / PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN (front), Monika Drobnik-Słocińska

Fotografia autorki: Przemysław Górecki

ISBN 978-83-8135-668-8

www.otwarte.eu

Wydawnictwo Otwarte sp. z o.o., ul. Smolki 5/302, 30-513 Kraków, Wydanie I, 2024

Dystrybucja: SIW Znak. Zapraszamy na www.znak.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com