Tytuł oryginału: Verity

Copyright © 2018 by Colleen Hoover
Author’s note copyright © 2022 by Colleen Hoover Bonus chapter copyright © 2022 by Colleen Hoover

Copyright © for this edition by Wydawnictwo Otwarte 2023

Copyright © for the translation by Piotr Grzegorzewski

Przyjęcie tłumaczenia: Aleksandra Ptasznik

Adiustacja i korekta: Pracownia 12A

Projekt okładki: Murphy Rae

Adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Monika Drobnik-Słocińska

Fotografia na okładce: SKC / Stocksy

Fotografia autorki: Julien Poupard

ISBN 978-83-8135-751-7

Ta książka to fikcja literacka. Pojawiające się w niej nazwiska, postacie, miejsca i zdarzenia są dziełem wyobraźni autorki. Wszelkie podobieństwo do osób, rzeczy, zdarzeń lub miejsc istniejących w rzeczywistości jest przypadkowe.

Wydawnictwo Otwarte sp. z o.o.,
ul. Smolki 5/302, 30-513 Kraków. Wydanie IV, poszerzone, 2023

Plik przygotowany na zlecenie Woblink

woblink.com

Książkę dedykuję jedynej osobie,
która powinna tę dedykację otrzymać –
Tarryn Fisher.
Dziękuję ci za to, że w równym stopniu akceptujesz mrok
tkwiący w ludziach, jak i światło, które ich przepełnia.

1

Słyszę trzask rozgniatanej czaszki, a potem ochlapują mnie krople krwi.

Gwałtownie cofam się na chodnik, jednak zahaczam obcasem o krawężnik. Chcąc utrzymać równowagę, chwytam się słupka z tabliczką „Zakaz parkowania”.

Ten mężczyzna jeszcze kilka sekund temu stał tuż przede mną. Wraz z innymi przechodniami czekaliśmy na zmianę świateł na przejściu, on jednak ruszył za wcześnie i wpadł pod ciężarówkę. Skoczyłam do przodu, próbując go zatrzymać, ale złapałam tylko powietrze. Zamknęłam oczy, by nie widzieć głowy miażdżonej pod kołami, lecz nie uchroniło mnie to przed dźwiękiem, który przypominał wystrzał korka od szampana.

Pospieszył się, zagapiony w ekran telefonu, pewnie już setki razy przechodził w tym miejscu. Zginął przez rutynę.

Słychać westchnienia, ale żadnych krzyków. Z ciężarówki wyskakuje kierowca i klęka obok ofiary. Wycofuję się, widząc, że kilka osób spieszy z pomocą. Nie muszę patrzeć na ciało, by wiedzieć, że mężczyzna nie przeżył. Wystarczy, że spojrzę na swoją jeszcze przed chwilą białą bluzkę i pokrywające ją plamy krwi, i już wiem, że ofierze bardziej przyda się karawan niż karetka.

Odwracam się, żeby w końcu złapać oddech, ale światło zmienia się na zielone i tłum rusza przed siebie. Nie mogę płynąć pod prąd tej manhattańskiej rzeki ludzi. Niektórzy nawet nie odrywają wzroku od telefonów. Zatrzymuję się, czekając, aż tłum trochę się przerzedzi. Znów patrzę na miejsce wypadku, skrupulatnie omijając wzrokiem zwłoki. Kierowca z przerażoną miną stoi za swoją ciężarówką, rozmawiając przez komórkę. Nad ciałem pochyla się trzech, czterech ludzi. Kilka osób kierowanych upiorną ciekawością nagrywa tę scenę komórkami.

Gdybym wciąż mieszkała w Wirginii, wszystko wyglądałoby inaczej. Zamarłby cały ruch, wybuchłaby panika i rozległy się krzyki, a po kilku minutach pojawiłaby się ekipa telewizyjna. Na Manhattanie piesi tak często wpadają pod samochody, że ludzie traktują to jak drobną niedogodność. Przyczynę spóźnień albo zniszczenia garderoby. Błahostkę, która nie zasługuje nawet na wzmiankę w mediach.

I choć wciąż szokuje mnie znieczulica niektórych mieszkańców Nowego Jorku, to właśnie dlatego dziesięć lat temu się tutaj przeprowadziłam. Tacy jak ja muszą żyć w zatłoczonych miastach. W tak ogromnej społeczności moje życie nie ma znaczenia. Żyją tu tysiące ludzi, których historie są bardziej żałosne niż moja.

Tu jestem niewidzialna. Nieistotna. Zatłoczony Manhattan ma mnie w dupie i za to go kocham.

– Jest pani ranna?

Kiedy podnoszę wzrok, widzę mężczyznę, który dotyka mojego ramienia, uważnie przyglądając się zaplamionej bluzce. Mierzy mnie zaniepokojonym wzrokiem, szacując obrażenia. Jego zachowanie sugeruje, że nie należy do zahartowanych nowojorczyków. Być może mieszka tutaj, jednak pochodzi z miejsca, w którym ludzie nie stracili jeszcze empatii.

– Jest pani ranna? – pyta ponownie, patrząc mi prosto w oczy.

– Nie. To nie moja krew. Stałam obok niego, kiedy…

Milknę. Widziałam czyjąś śmierć. Byłam tak blisko, że ochlapała mnie krew ofiary.

Przeprowadziłam się tutaj w poszukiwaniu niewidzialności, ale na pewno nie jestem niewrażliwa. Dopiero nad tym pracuję – muszę stwardnieć jak beton, po którym stąpam. Nie idzie mi najlepiej. To, co przed chwilą zobaczyłam, wywołuje rewolucję w moim żołądku.

Zasłaniam usta dłonią, ale natychmiast ją cofam, wyczuwając coś lepkiego na wargach. Krew. Patrzę na swoją bluzkę. Morze krwi, nie mojej. Próbuję odsunąć materiał od ciała, ale przylepia się tam, gdzie plamy zaczęły już zasychać.

Potrzebuję wody. Kręci mi się w głowie, chciałabym pomasować sobie czoło, ścisnąć nos, jednak boję się dotykać. Odwracam się do nieznajomego, który wciąż trzyma mnie za ramię.

– Mam coś na twarzy?

Zaciska usta i ucieka wzrokiem, rozglądając się po ulicy. W końcu wskazuje na pobliską kawiarnię.

– Powinni tam mieć łazienkę – stwierdza, opierając dłoń na moich plecach i kierując mnie w stronę drzwi.

Odwracam się, spoglądając na budynek Pantem Press, do którego właśnie zmierzałam. Byłam tak blisko. Pięć, sześć metrów od miejsca spotkania, na którym koniecznie musiałam się pojawić.

Ciekawe, jak daleko od swojego celu była ofiara tego wypadku?

Mężczyzna otwiera przede mną drzwi kawiarni. Jakaś kobieta próbuje się przecisnąć obok mnie z dwoma kubkami kawy, ale natychmiast się cofa, widząc moją zakrwawioną odzież. Jestem w środku. Ruszam w stronę damskiej łazienki, tylko po to, by odkryć, że jest zamknięta. Mój towarzysz otwiera drzwi męskiej i pokazuje, bym z niej skorzystała.

Nie zamykając drzwi, podchodzi do pierwszej umywalki i odkręca wodę. Spoglądam w lustro, odkrywając z ulgą, że nie wygląda to najgorzej. Kilka zasychających plam na policzkach i nad brwiami. Większość krwi na szczęście wsiąkła w bluzkę.

Nieznajomy podaje mi mokre ręczniki. Ocieram twarz, a on namacza kolejne. Wyczuwam woń krwi. To wystarcza, żebym wróciła myślami do wydarzenia, do którego doszło, gdy miałam dziesięć lat. Zapach był tak silny, że pamiętam go po tylu latach.

Próbuję wstrzymać oddech i pohamować mdłości. Nie chcę wymiotować. Muszę się pozbyć tej bluzki, natychmiast.

Drżącymi palcami rozpinam kolejne guziki, wreszcie zdejmuję ją z siebie i wkładam do umywalki. Zostawiam ją pod strumieniem wody i kolejną partią namoczonych ręczników ścieram krew z ciała.

Mój towarzysz rusza do wyjścia, ale zamiast mnie zostawić, kiedy tak stoję w swoim najbardziej tandetnym staniku, zamyka drzwi, żeby nikt nie wszedł, gdy jestem w samej bieliźnie. Ta rycerskość trochę mnie peszy. Z napięciem wpatruję się w jego odbicie w lustrze.

Ktoś puka do drzwi łazienki.

– Chwileczkę – odpowiada nieznajomy.

Odprężam się nieco, zdając sobie sprawę, że w razie czego osoba za drzwiami usłyszy moje krzyki.

Koncentruję się na ścieraniu krwi z szyi i piersi. Przyglądam się uważnie swoim włosom, kręcąc kosmykami, ale znajduję jedynie pociemniałe odrosty.

– Proszę. – Mój towarzysz rozpina ostatni guzik swojej śnieżnobiałej odprasowanej koszuli. – Niech pani ją włoży.

Wcześniej zdążył się już pozbyć marynarki, która zawisła na klamce. Pod koszulą nosi biały podkoszulek. Jest dobrze zbudowany, wyższy od mnie. Utonę w jego koszuli. Nie mogę iść w niej na spotkanie, ale nie mam innego wyjścia. Przyjmuję jego dar. Osuszam się kilkoma papierowymi ręcznikami i zapinam guziki. Wyglądam przekomicznie, lecz i tak wdzięczna jestem losowi, że to nie moja krew wylądowała na czyjejś bluzce. Zawsze trzeba szukać pozytywów.

Wyjmuję z umywalki bluzkę i stwierdzam, że jest nie do uratowania. Wyrzucam ją do kosza i opierając się o porcelanową misę, wbijam wzrok w swoje odbicie w lustrze. Odpowiada mi pustym spojrzeniem. Groza ostatnich wydarzeń nadała moim oczom ciemnobrązową barwę. Pocieram dłonią policzki, próbując wywołać rumieńce, ale na próżno. Jestem blada jak śmierć.

Opieram się o ścianę, stojąc tyłem do lustra. Nieznajomy wpycha właśnie krawat do kieszeni marynarki i przygląda mi się z uwagą.

– Zastanawiam się, czy jest pani całkowicie spokojna czy w kompletnym szoku.

Nie jestem w szoku, ale spokojem bym tego też nie nazwała.

– Nie wiem – przyznaję. – A pan jak się czuje?

– W porządku. Niestety, widywałem już gorsze rzeczy.

Przechylam głowę, próbując rozszyfrować tę niejasną odpowiedź. Odwraca wzrok, co sprawia, że wpatruję się w niego jeszcze intensywniej, zastanawiając się, czy widział, jak ciężarówka miażdży komuś głowę. Może to jednak nowojorczyk. A może pracuje w szpitalu. Otacza go aura towarzysząca zwykle ludziom mającym wprawę w wydawaniu poleceń.

– Jest pan lekarzem?

Kręci głową.

– Pracuję w nieruchomościach. To znaczy pracowałem.

Robi krok w moim kierunku, po czym strzepuje coś z mojej koszuli. Swojej koszuli. Opuszcza dłoń i patrzy na mnie przez chwilę, a potem się odsuwa.

Kolor jego oczu pasuje do krawata, który schował do kieszeni. Żółtozielone. Jest przystojny, ale coś w nim sugeruje, że wolałby nie być. Tak jakby wygląd sprawiał mu problem. Chciałby być niezauważany. Szuka w tym mieście niewidzialności. Tak jak ja.

Większość ludzi przyjeżdża do Nowego Jorku z nadzieją, że zostaną odkryci. Reszta z nas szuka tu kryjówki.

– Jak masz na imię? – pyta.

– Lowen.

Jego milczenie trwa tylko parę sekund.

– Jeremy – przedstawia się.

Ponownie podchodzi do umywalki, tym razem po to, by umyć dłonie. Niezdolna do zamaskowania ciekawości, wciąż się na niego gapię. Co miał na myśli, mówiąc, że widział gorsze rzeczy niż ten wypadek? Twierdzi, że pracował w nieruchomościach, ale nawet najgorsza dniówka w tym zawodzie nie jest w stanie wpędzić człowieka w takie przygnębienie.

– Co ci się przytrafiło? – pytam.

Patrzy na moje odbicie w lustrze.

– W jakim sensie?

– Mówiłeś, że widziałeś gorsze rzeczy. Co to było?

Zakręca kran, wyciera dłonie i dopiero wtedy patrzy na mnie.

– Naprawdę chcesz wiedzieć?

Kiwam głową.

Papierowy ręcznik ląduje w koszu. Jeremy wpycha dłonie do kieszeni. Nagle wydaje się jeszcze bardziej przygnębiony. Patrzy mi w oczy, ale jego myśli są wyraźnie gdzie indziej.

– Pięć miesięcy temu wyciągnąłem z jeziora ciało mojej ośmioletniej córki.

Gwałtownie nabieram powietrza, przyciskając dłoń do szyi. To nie jest przygnębienie. To jest rozpacz.

– Wybacz – proszę cichym głosem. Naprawdę jest mi przykro, że byłam taka ciekawska. A także z powodu jego córki.

– A ty?

Opiera się o umywalkę, wyraźnie spragniony rozmowy. Czekał na nią. Czekał na chwilę, gdy spotka kogoś, przy kim to, co przeżył, wyda się mniej tragiczne. Tak właśnie bywa, gdy doświadczy się najgorszego. Szuka się tych… tych, którym było gorzej… i wykorzystuje się ich do tego, by poczuć się lepiej z własnymi doświadczeniami.

Przełykam głośno ślinę, bojąc się odezwać, bo naprawdę nie przytrafiło mi się nic aż tak tragicznego. Wstydzę się przyznać nawet do ostatniego dramatu, ponieważ wydaje mi się błahy.

– Tydzień temu zmarła moja matka.

Jego reakcja nie przypomina mojej. W ogóle nie reaguje na moje zwierzenia, być może dlatego, że moje przeżycia nie są gorsze niż jego. Taka prawda. Wygrał.

– Jak to się stało?

– Rak. Przez ostatni rok opiekowałam się nią w domu. – To pierwsza osoba, której to mówię. Obejmuję dłonią nadgarstek i wyczuwam przyspieszony puls. – Dziś po raz pierwszy od tygodni wyszłam na miasto.

Przez chwilę patrzymy na siebie w milczeniu. Chciałabym coś dodać, ale jeszcze nigdy nie wdałam się w tak trudną rozmowę z zupełnie obcą osobą. O czym można rozmawiać po takich wyznaniach?

Okazuje się, że o niczym. Milczymy.

Jeremy raz jeszcze patrzy w lustro i odgarnia z czoła zabłąkany kosmyk.

– Muszę lecieć na spotkanie. Jesteś pewna, że dobrze się czujesz? – Spogląda na moje odbicie.

– Tak. Wszystko ze mną w porządku.

– W porządku? – powtarza, jakby wolał, żeby moja odpowiedź brzmiała: „świetnie” lub „super”, a potem odwraca się do mnie.

– Będzie w porządku – obiecuję. – Dzięki za pomoc.

Chciałabym zobaczyć jego uśmiech, ale to niewłaściwa chwila. Ciekawe, jak wygląda.

– Niech będzie, że w porządku – wzdycha, nieznacznie wzrusza ramionami i podchodzi do drzwi.

Przytrzymuje je dla mnie, ale ja wciąż się nie ruszam. Nadal się w niego wpatruję, nie całkiem gotowa, by zmierzyć się ze światem. Doceniam jego uprzejmość i chciałabym coś powiedzieć, podziękować mu jakoś, zaprosić na kawę albo przynajmniej zwrócić koszulę. Pociąga mnie jego altruizm, to rzadkość w naszych czasach. Ruszam dopiero, gdy widzę błysk obrączki na jego palcu. Wychodzę z łazienki, z kawiarni i nagle znów jestem na ulicy, jeszcze bardziej zatłoczonej niż przed chwilą.

Karetka, która przybyła na miejsce wypadku, blokuje ruch w obu kierunkach. Wracam na przejście, zastanawiając się, czy powinnam złożyć zeznania. Zatrzymuję się obok policjanta, który spisuje relacje świadków. Chociaż niczym się nie różnią od mojej, podaję funkcjonariuszowi własną wersję wydarzeń oraz dane kontaktowe. Nie wiem, na ile to pomocne, bo nie widziałam samego wypadku. Jednak byłam tak blisko, że wszystko słyszałam. Tak blisko, że krew ofiary zrobiła ze mnie obraz Jacksona Pollocka.

Spoglądam za siebie i zauważam, że Jeremy również wyszedł z kawiarni, zaopatrując się po drodze w kawę. Wyraźnie zamyślony przechodzi przez ulicę. Pewnie zastanawia się nad tym, co powiedzieć żonie, gdy ta zapyta o koszulę, którą mi podarował.

Sięgam po telefon i sprawdzam, która godzina. Wciąż mam piętnaście minut do spotkania z Coreyem i redaktorami Pantem Press. Nadal drżą mi dłonie, nawet mocniej, ponieważ żaden nieznajomy nie odciąga moich myśli od tego, co widziałam. Może kawa jakoś mnie postawi na nogi. Morfina byłaby zdecydowanie lepsza, ale po śmierci matki pracownicy hospicjum zabrali cały zapas. Szkoda, że byłam zbyt wstrząśnięta, by odłożyć sobie trochę na czarną godzinę. Byłaby teraz jak znalazł.

2

Wczorajszy esemes od Coreya, w którym poinformował mnie o tym spotkaniu, był pierwszą informacją, jaką dostałam od niego od wielu miesięcy. Siedziałam akurat przed komputerem, wpatrując się w mrówkę, która dreptała po moim palcu u nogi.

Była zupełnie sama i miotała się na wszystkie strony, szukając jedzenia lub przyjaciółek. Zdawała się zakłopotana tą samotnością. A może to było podniecenie wolnością? Zastanawiałam się, czemu jest sama. Mrówki zwykle maszerują całymi armiami.

To, że interesowała mnie sytuacja mrówki, było wyraźnym sygnałem, że czas opuścić mieszkanie. Bałam się jednak, że po tylu miesiącach gnieżdżenia się w tych ścianach i opieki nad matką wystarczy, że wyjdę za próg, a poczuję się jak ta mrówka. Prawo, lewo, to tu, to tam. Gdzie tu jest jakieś jedzenie, gdzie są moi przyjaciele?

Owad zszedł z mojego palca na podłogę. Zniknął w szparze pod ścianą dokładnie w tej samej chwili, gdy przyszła wiadomość od Coreya.

Miałam nadzieję, że zrozumiał, gdy kilka miesięcy temu postawiłam wyraźną granicę: skoro już ze sobą nie sypiamy, najwłaściwszą formą kontaktu między agentem a reprezentowaną przez niego autorką powinien być e-mail.

„Spotkaj się ze mną jutro rano o dziewiątej w Pantem Press, 14. piętro. Chyba coś dla ciebie mamy” – informował.

Nawet nie zapytał, jak się czuje moja matka. Zupełnie mnie to nie dziwiło. To, że interesował się jedynie sobą i swoją pracą, było jedną z przyczyn naszego rozstania. Jednak wkurzyło mnie to bardziej, niż się spodziewałam. Nic nie był mi winien, ale mógłby przynajmniej udawać.

Nie odpisałam mu tego wieczoru. Odłożyłam telefon i wgapiłam się w szczelinę pod ścianą, tę, w której zniknęła mrówka. Ciekawe, czy natknie się tam na inne, czy pozostanie samotniczką. Może jest taka jak ja i ma awersję do swojego gatunku.

Trudno powiedzieć, czemu czułam tak wielką niechęć do innych ludzi, ale jeśli miałabym zgadywać, powiedziałabym, że odpowiedź na to pytanie tkwi w przerażeniu, jakim napełniałam swoją matkę.

Chociaż „przerażenie” to chyba zbyt mocne słowo. Po prostu nie ufała mi, gdy byłam dzieckiem. Trzymała mnie z dala od koleżanek, obawiając się, że mogę narobić jakichś szkód, ponieważ często lunatykowałam. Paranoja nie minęła, gdy dorosłam i zaczęłam żyć po swojemu. Samotniczka – oto, kim jestem. Kilkoro przyjaciół i ograniczone życie towarzyskie. To właśnie dlatego dopiero tego ranka, po raz pierwszy od wielu tygodni i śmierci matki, opuściłam swoje mieszkanie.

Doszłam do wniosku, że pierwszy spacer powinien się skończyć w miejscu, za którym tęskniłam, w Central Parku albo jakiejś księgarni.

Na pewno nie spodziewałam się, że znajdę się właśnie tutaj, w kolejce do ochroniarza strzegącego siedziby wydawnictwa, modląc się, by oferta, którą dla mnie przygotowano, pozwoliła na pokrycie czynszu i uniknięcie eksmisji. A jednak tu jestem, o jedno spotkanie od bezdomności albo zdobycia pracy, dzięki której będę miała pieniądze na przeprowadzkę.

Spoglądam w dół i wygładzam koszulę pożyczoną od Jeremy’ego w łazience po drugiej stronie ulicy. Mam nadzieję, że nie wyglądam zbyt idiotycznie. Może uda mi się zasugerować, że noszenie o wiele za dużych męskich koszul to taka moda.

– Fajna koszula – słyszę czyjś głos za plecami.

Odwracam się i z zaskoczeniem rozpoznaję Jeremy’ego.

Czyżby mnie śledził?

Przychodzi moja kolej, więc pokazuję ochroniarzowi prawo jazdy, a potem przyglądam się nowej koszuli Jeremy’ego.

– Miałeś zapasową w kieszeni?

– Wróciłem się przebrać do hotelu. To parę kroków stąd.

Hotel. Obiecujące. Skoro mieszka w hotelu, raczej tu nie pracuje. A jeśli tu nie pracuje, to może nie jest częścią światka wydawniczego. Chociaż sama nie wiem, dlaczego wolałabym, żeby do niego nie należał. Nie wiem też, z kim się dzisiaj spotykam. Mam tylko nadzieję, że nie będzie to miało nic wspólnego z nim.

– To znaczy, że nie pracujesz tutaj?

Teraz jego kolej na pokazanie dokumentów strażnikowi.

– Nie. Mam spotkanie na czternastym.

No tak, oczywiście.

– To tak jak ja – informuję.

Na jego wargach pojawia się uśmiech. W następnej chwili poważnieje, zupełnie jakby przypomniał sobie to, co zdarzyło się po drugiej stronie ulicy, i zrozumiał, że wciąż jest tym poruszony.

– Ciekawe, jakie są szanse, że wybieramy się na to samo spotkanie.

Ochroniarz oddaje mu prawo jazdy i wskazuje nam drogę do windy.

– Trudno powiedzieć – stwierdza Jeremy. – Nie do końca wiem, po co mnie zaproszono.

W windzie wciska przycisk z czternastką i odwraca się do mnie, wiążąc krawat, który wyjął z kieszeni.

Nie mogę oderwać wzroku od jego obrączki.

– Jesteś pisarką?

Kiwam głową.

– A ty?

– Nie. Za to moja żona tak. – Węzeł krawata wędruje w górę. – Czytałem coś twojego?

– Raczej nie. Nikt mnie nie czyta.

Skrzywienie ust.

– Lowen to niezbyt popularne imię. Pewnie uda mi się namierzyć twoje książki.

Po co? Czyżby naprawdę chciał je przeczytać?

Wbija wzrok w telefon, wpisując moje imię w przeglądarkę.

– Nie mówiłam, że piszę pod własnym nazwiskiem.

Do końca podróży windą Jeremy nie odrywa wzroku od ekranu komórki. Kiedy się zatrzymujemy, staje w drzwiach i odwraca się do mnie. Z uśmiechem wskazuje telefon.

– Nie używasz pseudonimu. Piszesz jako Lowen Ashleigh. Zabawnym zbiegiem okoliczności tak właśnie nazywa się autorka, z którą mam się spotkać o wpół do dziesiątej.

Wreszcie widzę jego olśniewający uśmiech, ale wcale już tego nie chcę.

Wyguglał mnie. I chociaż byłam umówiona na dziewiątą, a nie tak jak on pół godziny później, zdawał się wiedzieć o mnie więcej niż ja o nim. Jeśli naprawdę zmierzaliśmy na to samo spotkanie, poranne wydarzenia stawały się jeszcze bardziej podejrzane. Choć z drugiej strony, skoro szliśmy w tym samym kierunku, w tym samym celu, to musieliśmy się natknąć na ten sam wypadek.

Jeremy odsuwa się na bok, przepuszczając mnie w drzwiach windy. Chcę coś powiedzieć, ale oddala się ode mnie, robiąc kilka kroków w tył.

– Do zobaczenia za chwilę.

W ogóle go nie znam, nie mam też pojęcia, jaki ma związek z moim spotkaniem, ale nawet bez tego wszystkiego, co się dziś rano wydarzyło, wydaje mi się, że jestem w stanie polubić tego gościa. Całkiem dosłownie oddał mi swoją ostatnią koszulę, więc raczej nie ma podłego charakteru.

Uśmiecham się do niego.

– W porządku. Widzimy się za chwilę.

– W porządku. – Odwzajemnia mój uśmiech.

Nie spuszczam go z oczu, dopóki nie skręci w lewo. Dopiero wtedy jestem w stanie odrobinę się odprężyć. Ten ranek był… ciężki. Wszystko było niezrozumiałe, począwszy od wypadku, po utknięcie w windzie z tym dziwnym facetem. Opieram się czołem o ścianę. Co za cholerny…

– Jesteś o czasie.

Głos Coreya jest dla mnie zaskoczeniem. Odwracam się i widzę, że zmierza do mnie z drugiego końca korytarza. Sztywnieję, gdy całuje mnie w policzek.

– Zawsze się spóźniałaś.

– Byłabym wcześniej, ale… – Milknę. Nie tłumaczę, co mnie zatrzymało. On zresztą wydaje się tym zupełnie niezainteresowany, zmierzając w tym samym kierunku co Jeremy.

– Spotkanie zaplanowano na dziewiątą trzydzieści, ale podejrzewałem, że się spóźnisz, więc dałem ci pół godziny zapasu.

Zatrzymuję się, wbijając wzrok w jego potylicę. Co ty sobie myślisz, Corey? Gdyby mi powiedział, że mam być na dziewiątą trzydzieści, to nie widziałabym tego okropnego wypadku na ulicy i nie zostałabym ochlapana krwią ofiary.

– Idziesz? – Corey również się zatrzymuje i odwraca do mnie.

Maskuję irytację. Z nim jest tak zawsze, przywykłam.

Wchodzimy do pustej sali konferencyjnej. Corey zamyka drzwi, a ja siadam przy stole. Zajmuje miejsce u jego szczytu, obok mnie. Próbuję się rozchmurzyć. Przez te kilka miesięcy od naszego ostatniego spotkania w ogóle się nie zmienił. Dopucowany, wyczesany, pod krawatem, w okularach, uśmiechnięty. Moje całkowite przeciwieństwo.

– Okropnie wyglądasz – stwierdzam, ponieważ nigdy mu się to nie zdarza i ma tego świadomość.

– Ty zaś rześko i kwitnąco – odpowiada, bo wie, że nigdy tak nie wyglądam.

Zawsze wydaję się przemęczona, a może nawet zanudzona na śmierć. Słyszałam, że niektóre kobiety cierpią na syndrom zołzowatej twarzy. W moim wypadku można mówić o syndromie zblazowanej twarzy.

– Co u twojej matki?

– Umarła w zeszłym tygodniu.

Tego się nie spodziewał. Opada na oparcie krzesła i przechyla głowę.

– Czemu nic nie mówiłaś?

A dlaczego dotąd nie pytałeś? Wzruszam ramionami.

– Ciągle jeszcze się z tym nie pogodziłam.

Matka mieszkała u mnie przez rok, od chwili, gdy zdiagnozowano u niej czwarte stadium raka okrężnicy. Zmarła w zeszłą środę, po trzech miesiącach spędzonych w łóżku. Pomagałam jej we wszystkim – jedzeniu, piciu, zmianach pozycji – więc nie mogłam opuszczać mieszkania. Kiedy jej się pogorszyło, w ogóle przestałam wychodzić. To dlatego tam utknęłam. Na szczęście na Manhattanie wystarczy połączenie internetowe i karta kredytowa, by załatwić wszystko, czego dusza zapragnie.

To zabawne, że jedno z najbardziej zaludnionych miejsc na świecie jest również rajem wszystkich cierpiących na agorafobię.

– Dobrze się czujesz?

Uśmiecham się, chociaż wiem, że jego troska jest wystudiowana.

– Tak. Spodziewałam się tego, to trochę pomaga.

Mówię tylko to, co, jak myślę, chciałby usłyszeć. Nie wiem, jak naprawdę zareagowałby na to, że poczułam ulgę po jej śmierci. Matka wpędzała mnie jedynie w poczucie winy, nic więcej. I to bez przerwy.

Corey wstaje i podchodzi do barku, gdzie czekają ciastka, woda i termos z kawą.

– Przegryziesz coś? A może się czegoś napijesz?

– Poproszę wodę.

Wraca na swoje miejsce i podaje mi butelkę.

– Potrzebna ci pomoc z testamentem? Edward na pewno coś ci podpowie.

Edward to prawnik jego agencji literackiej. Nie jest to zbyt wielka agencja, więc wielu twórców korzysta z jego usług także w innych kwestiach. Mnie jednak nie będzie potrzebny. Kiedy rok temu podpisywałam umowę najmu mieszkania z dwiema sypialniami, Corey ostrzegał, że nie stać mnie na nie. Tyle że matka chciała umrzeć z godnością, w oddzielnym pokoju. Nie w hospicjum. Nie w szpitalu. Ani w łóżku stojącym pośrodku mojej kawalerki. Chciała mieć własną sypialnię, swoje rzeczy.

Przysięgała, że to, co ma na koncie, pozwoli mi stanąć na nogi po tym, jak musiałam zawiesić karierę pisarską. Przez ten rok żyłam z niewielkiej zaliczki za ostatnią książkę. Ale pieniądze się rozeszły, podobnie jak oszczędności matki. Była to jedna z ostatnich rzeczy, jakie mi wyznała, nim całkiem poddała się chorobie. I tak bym się nią opiekowała, niezależnie od tego, co posiadała. W końcu była moją matką. To, że mnie okłamywała, żebym tylko zgodziła się nią zająć, pokazuje, jak niewiele nas łączyło.

Wypijam odrobinę wody i kręcę głową.

– Niepotrzebny mi prawnik. Zostały mi same długi. Ale dzięki za propozycję.

Corey zaciska usta. Zna moją sytuację finansową, ponieważ jako mój agent wysyła mi czeki z tantiemami. To dlatego patrzy na mnie teraz z takim współczuciem.

– Niedługo dostaniesz przelew za sprzedaż praw za granicę – przypomina, tak jakbym nie znała na pamięć wszystkim umów, z których przez najbliższe pół roku będę miała pieniądze. Tak jakbym już nie wydała tych pieniędzy.

– Wiem. Dam sobie radę.

Nie chcę o tym gadać. Z nikim nie chcę o tym gadać.

Wzrusza ramionami, wyraźnie nieprzekonany.

– Miejmy nadzieję, że ta propozycja będzie dla nas obojga korzystna – stwierdza, poprawiając krawat.

Cieszy mnie ta zmiana tematu.

– Dlaczego właściwie spotkamy się osobiście z wydawcą? Wiesz, że wolę załatwiać takie rzeczy przez e-mail.

– Poprosili wczoraj o spotkanie. Twierdzą, że mają dla ciebie jakąś robotę, ale nie chcieli podać żadnych szczegółów przez telefon.

– Myślałam, że załatwisz mi kolejną umowę w moim starym wydawnictwie.

– Twoje książki jakoś sobie radzą, ale nie na tyle, by dali ci umowę bez dodatkowych starań. Musisz się pokazywać w internecie, jeździć na spotkania, zdobywać fanów. Sama sprzedaż nie wystarczy, by utrzymać się na rynku.

Tego się właśnie obawiam. Nowa umowa z moim stałym wydawcą to dla mnie jedyna nadzieja na finansowy ratunek. Wraz ze spadkiem sprzedaży zmalały też tantiemy z moich książek. Przez ostatni rok z powodu matki nie mogłam pisać, nie miałam więc żadnego materiału do pokazania wydawcy.

– Nie wiem, co Pantem chce zaoferować ani czy cię to w ogóle zainteresuje. Zanim cokolwiek nam powiedzą, musimy podpisać klauzulę poufności. Całkiem interesująca ta tajemniczość. Staram się zanadto nie podniecać, ale mam dobre przeczucia i widzę spore możliwości. Potrzebujemy tego.

Używa liczby mnogiej, ponieważ na cokolwiek się zgodzę, zgarnia z tego piętnaście procent. To standard w agencjach literackich. Poza standard wykraczał nasz sześciomiesięczny związek i dwa lata chodzenia do łóżka już po zerwaniu.

Sypialiśmy ze sobą tak długo tylko dlatego, że nie znalazł sobie żadnej stałej partnerki, podobnie jak ja partnera. Wygodne rozwiązanie dla nas obojga, przynajmniej do pewnego czasu. Zerwałam z nim, gdy tylko się zorientowałam, że zakochał się w innej kobiecie.

Nieważne, że tą drugą byłam również ja.

To musi być dziwne zakochać się w czyjejś twórczości, zanim spotka się autora. Niektórzy mają problem z oddzieleniem postaci od osoby, która ją stworzyła. Corey należał do takich ludzi, chociaż był agentem literackim. Zakochał się w bohaterce mojej pierwszej powieści, Otwartego zakończenia, zanim w ogóle miał okazję ze mną porozmawiać. Założył, że jej charakter to odbicie mojej osobowości, choć było wręcz przeciwnie.

Był jedynym agentem, który odpowiedział na moją propozycję, i nawet jemu zajęło to parę miesięcy. List składał się z zaledwie paru zdań, ale to wystarczyło, by przywrócić mi nadzieję.

Właśnie przeczytałem maszynopis Otwartego zakończenia. Wierzę w ten tekst. Proszę się odezwać, jeśli nadal szuka Pani agenta.

Jego e-mail dotarł w czwartkowy poranek. Dwie godziny później odbyliśmy konkretną rozmowę telefoniczną, omawiając mój maszynopis. W piątek po południu spotkaliśmy się na kawie i podpisałam umowę.

W sobotę w nocy pieprzyliśmy się trzy razy.

Jestem pewna, że nasz związek łamał jakieś zasady etyki zawodowej, choć nie wiem, czy miało to wpływ na jego długość. Gdy tylko Corey zrozumiał, że nie jestem taka jak opisana przeze mnie bohaterka, doszedł do wniosku, że do siebie nie pasujemy. Nie byłam śmiała i nieskomplikowana. Byłam trudna. Emocjonalna zagadka, której nie miał ochoty rozgryzać.

Nie powiem, że mi to nie odpowiadało. Nie chciałam być rozgryziona.

Chociaż nasz związek był trudny, Corey okazał się zaskakująco bezkonfliktowy jako agent. Dlatego nie zmieniłam agencji po naszym rozstaniu i były chłopak wciąż lojalnie i profesjonalnie opiekuje się moją karierą.

– Wyglądasz na przemęczoną – zauważa, wyrywając mnie z zamyślenia. – Denerwujesz się?

Kiwam głową, mając nadzieję, że przypisze moje zachowanie nerwom, bo nie zamierzałam się tłumaczyć, dlaczego jestem wykończona. Wyszłam z domu zaledwie dwie godziny temu, mam jednak wrażenie, że wydarzyło się w tym czasie więcej niż przez resztę roku. Przyglądam się swoim dłoniom, szukając śladów krwi. Niczego nie widzę, ale nadal ją czuję. Czuję jej woń.

Dłonie nadal mi się trzęsą, chowam je więc pod stołem. Siedząc w tej sali, uświadamiam sobie, że przyjście tutaj było błędem. Jednak nie stać mnie na to, żeby zrezygnować z tej oferty. Nie stoi do mnie kolejka zleceniodawców, jeśli więc szybko czegoś nie znajdę, czeka mnie szukanie regularnej pracy. Na etacie trudno będzie znaleźć czas na pisanie, ale przynajmniej starczy mi na rachunki.

Corey przeciera czoło chusteczką, którą wyjął z kieszeni. Poci się tylko wtedy, gdy jest zdenerwowany. Jego zdenerwowanie zaś tylko zwiększa mój niepokój.

– Ustalamy jakiś sygnał, który mi dasz, jeśli nie będziesz zainteresowana? – pyta.

– Posłuchajmy, co nam powiedzą, najwyżej poprosimy, żeby dali nam chwilę na osobności.

Corey przez chwilę bawi się długopisem. W końcu prostuje się na krześle, jakby gotował się do strzału.

– Pozwól, że to ja z nimi będę gadał.

Taki właśnie mam zamiar. Jest uroczy i charyzmatyczny. O mnie raczej nikt tak nie powie. Lepiej, żebym się nie wtrącała.

– Co ty właściwie masz na sobie? – Ze zdziwieniem patrzy na moją koszulę, zupełnie jakby zauważył ją dopiero teraz, choć jesteśmy tu od kwadransa.

Spoglądam na swój strój. Przez chwilę udawało mi się nie pamiętać, jak komicznie w nim wyglądam.

– Rano oblałam się kawą i musiałam się szybko przebrać.

– Czyja to koszula?

Wzruszam ramionami.

– Pewnie twoja. Wisiała w szafie.

– I tak wyszłaś z domu? Niczego innego nie znalazłaś?

– Nie wygląda designersko? – To miał być żart, ale chyba się na nim nie poznał.

– Nie. – Krzywi się. – A miała tak wyglądać?

Co za dupek. Tyle że niezły w łóżku, jak większość dupków.

Widząc, że do sali wchodzi jakaś kobieta, czuję ulgę. Tuż za nią drepcze starszy facet. Wpada na nią, kiedy ta się zatrzymuje.

– Cholera, Barron – wyrywa jej się pod nosem.

Uśmiecham się na myśl, że mężczyzna mógłby się rzeczywiście tak nazywać: Cholera Barron.

Na samym końcu pojawia się Jeremy. Wita mnie dyskretnym skinieniem głowy, które uchodzi uwadze reszty zebranych.

Strój kobiety jest znacznie bardziej odpowiedni niż moje najlepsze kreacje. Ma ciemne krótkie włosy i szminkę tak czerwoną, że o wpół do dziesiątej rano wydaje się nieco rażąca. To chyba ona przewodzi temu spotkaniu, ponieważ wita się z Coreyem i ze mną, a Cholera Barron tylko się wszystkiemu przygląda.

– Amanda Thomas – przedstawia się kobieta. – Jestem redaktorką Pantem Press. To nasz prawnik, Barron Stephens, oraz nasz klient, Jeremy Crawford.

Ściskam dłoń Jeremy’ego, który doskonale udaje, że nie przeżyliśmy wspólnie niezwykle dziwacznego poranka. W milczeniu siada naprzeciwko mnie. Próbuję się na niego nie gapić, ale przyciąga moje spojrzenie jak magnes. Sama nie wiem, dlaczego bardziej interesuje mnie on niż to spotkanie.

Amanda wyjmuje z aktówki dwie teczki i kładzie je przede mną i Coreyem.

– Dziękujemy, że zgodzili się państwo z nami spotkać – zaczyna. – Nie chcemy marnować państwa czasu, przejdźmy więc od razu do rzeczy. Jedna z naszych autorek nie jest w stanie wypełnić postanowień umowy ze względu na problemy zdrowotne. Potrzebny nam ktoś z pisarskim dorobkiem w tym samym gatunku, gotowy do napisania trzech ostatnich powieści w serii.

Rzucam okiem na Jeremy’ego, ale jego stoicki spokój nie podsuwa żadnych odpowiedzi na pytanie o jego rolę w tym spotkaniu.

– Co to za autorka? – docieka Corey.

– Z chęcią o wszystkim opowiemy, ale musimy poprosić o podpisanie klauzuli poufności. Nie chcemy, aby informacje o sytuacji autorki przeciekły do mediów.

– Oczywiście – zgadza się Corey.

Ja również się zgadzam i podpisuję w milczeniu wymagane formularze, które wracają do Amandy.

– Autorka to Verity Crawford – wyjaśnia nam redaktorka. – Na pewno znają państwo jej książki.

Corey sztywnieje, słysząc to nazwisko. Oczywiście, że znamy jej książki. Wszyscy je znają. Znów ryzykuję ukradkowe spojrzenie na Jeremy’ego. Czyżby był mężem Verity? Nazwisko się zgadza. A na dole wspominał, że jego żona jest pisarką. Dlaczego jednak pojawił się na tym spotkaniu? I to pod jej nieobecność?

– To nazwisko nie jest nam obce – potwierdza Corey, starając się zachować spokój.

– Seria cieszy się ogromną popularnością i bardzo byśmy nie chcieli, żeby została niedokończona – kontynuuje Amanda. – Zależy nam na znalezieniu autorki, która zechce się tym zająć, dokończyć cykl, brać udział w spotkaniach promocyjnych, udzielać wywiadów i przejąć pozostałe zobowiązania Verity. Planujemy poinformować opinię publiczną o nowej współautorce, chcemy jednak też zapewnić Verity jak największą prywatność.

Spotkania promocyjne? Udzielanie wywiadów?

Czuję na sobie wzrok Coreya. Doskonale wie, że to moja pięta achillesowa. Wielu twórców doskonale radzi sobie z publicznością, ale ja jestem tak sztywna, że spłoszyłabym tylko czytelników swoich książek. Raz zgodziłam się na dawanie autografów i nie spałam przez tydzień przed tym spotkaniem. Byłam tak wystraszona, że ledwie się odzywałam. Dzień później dostałam e-mail od czytelniczki, która stwierdziła, że jestem pretensjonalną zdzirą i już nigdy nie sięgnie po moje książki.

Właśnie dlatego wolę siedzieć w domu i pisać. Wyobrażenia na mój temat są lepsze niż rzeczywistość.

Corey w milczeniu przegląda zawartość teczki, którą dostał od Amandy.

– Jaki procent dostanie pani Crawford?

Tym razem na jego pytanie odpowiada Cholera Barron.

– Zapisy umowy pomiędzy Verity a wydawnictwem wciąż pozostają niezmienne i nie możemy ich oczywiście zdradzić. Wszystkie zyski ze sprzedanych egzemplarzy trafią do niej. Ale pan Crawford, nasz klient, jest skłonny zaproponować siedemdziesiąt pięć tysięcy dolarów za każdą powieść.

Na wieść o tak wielkich pieniądzach kurczy mi się żołądek. Szybko jednak dociera do mnie, jak ogromne będzie to wyzwanie. Momentalnie trzeźwieję. Przeskok z pozycji pisarki bez fanów do współautorki niezwykle poczytnej serii to dla mnie zbyt wiele. Sama myśl o tym wpędza mnie w przerażenie.

Corey pochyla się odrobinę, opierając ręce na stole.

– Zakładam, że istnieje możliwość negocjacji tej sumy?

Próbuję jakoś zwrócić jego uwagę, zasugerować, że negocjacje są zbędne. Nie ma mowy, bym przyjęła propozycję dokończenia cyklu, jestem tym zbyt speszona, by mogło się udać.

Cholera Barron prostuje się na krześle.

– Z całym szacunkiem, ale pani Crawford budowała swoją markę od dobrej dekady. Bez niej ta seria w ogóle by nie zaistniała. Oferta obejmuje trzy powieści. Razem daje to dwieście dwadzieścia pięć tysięcy dolarów.

Corey upuszcza długopis na blat i odchyla się na krześle, okazując brak zainteresowania.

– Ile czasu przewidziano na realizację tego zadania?

– Już mamy opóźnienia w stosunku do planu, oczekujemy więc dostarczenia pierwszej książki w ciągu pół roku od podpisania umowy.

Nie jestem w stanie oderwać wzroku od czerwonej szminki, która rozmazała się na zębach Amandy.

– Terminy na pozostałe dwie części możemy negocjować, ale optymalnym rozwiązaniem jest dla nas publikacja wszystkich książek w ciągu najbliższych dwóch lat.

Wyczuwam, że Corey dokonuje w pamięci obliczeń. Ciekawe, czy liczy swoje zyski czy moje. Dostanie piętnaście procent. Niemal trzydzieści cztery tysiące dolarów tylko za to, że reprezentuje mnie tu jako agent. Połowę zysku zjedzą podatki, więc na moim koncie znajdzie się niecałe sto tysięcy. Wychodzi pięćdziesiąt rocznie.

To dwa razy tyle, ile dostałam zaliczek za swoje poprzednie powieści, ale nie wystarcza, bym poczuła się przekonana do pracy nad tak popularną serią. Rozmowa toczy się w różnych kierunkach, ale jest bezcelowa, ponieważ już wiem, że muszę odmówić. Kiedy Amanda sięga po umowę, cicho chrząkam, po czym zabieram głos.

– Doceniam państwa ofertę. – Wypowiadając te słowa, patrzę na Jeremy’ego, by dowieść swojej szczerości. – Naprawdę. Ale jeśli chcecie wprowadzić nową autorkę do tej serii, uważam, że są takie, które lepiej się do tego nadają.

Jeremy wciąż milczy, jednak jego spojrzenie zdradza znacznie większe zaciekawienie niż przed chwilą. Podnoszę się, gotowa do wyjścia. Jestem rozczarowana tym, co zaszło, ale jeszcze większym rozczarowaniem jest to, że pierwszy dzień od dawna spędzony na mieście okazał się kompletną katastrofą. Mam ochotę wrócić do domu i wejść pod prysznic.

– Chciałbym porozmawiać przez chwilę ze swoją klientką. – Corey również zrywa się z miejsca.

Amanda kiwa głową, zamyka aktówkę i razem z Cholerą Barronem wstaje od stołu.

– Damy państwu czas do namysłu. Wszystkie szczegóły znajdziecie w teczkach. Gdyby pani uznała, że to zadanie rzeczywiście przekracza pani możliwości, mamy w odwodzie jeszcze dwie inne autorki, prosilibyśmy więc o podjęcie decyzji najpóźniej do jutra w południe.

Przy stole zostaje jedynie Jeremy. Przez całe spotkanie nie odezwał się ani słowem. Amanda pochyla się, by uścisnąć mi dłoń.

– W razie jakichkolwiek pytań pozostaję do pani dyspozycji.

– Dziękuję.

Wychodzi razem z prawnikiem. Jeremy wciąż się nie rusza, nie spuszczając ze mnie wzroku. Corey przygląda się nam obojgu, czekając na jego wyjście. Zamiast tego Crawford pochyla się do przodu, całkowicie skupiony na mojej twarzy.

– Możemy porozmawiać na osobności? – pyta, spoglądając na Coreya, ale wyraźnie nie szuka jego zgody, tylko go odprawia.

Corey odwzajemnia spojrzenie, zdecydowanie zaskoczony tak śmiałą prośbą. Powolny ruch głową i przymrużone powieki sugerują, że z chęcią by odmówił. Zdaje się pytać: „Naprawdę wierzysz temu gościowi?”.

Nie ma zielonego pojęcia, że bardzo bym chciała zostać z Jeremym sam na sam i zależy mi na tym, żeby wszyscy wyszli, zwłaszcza Corey. Nagle mam mnóstwo pytań do Crawforda. Chcę się dowiedzieć czegoś więcej o jego żonie, o tym, dlaczego wybrali właśnie mnie i czemu sama nie jest w stanie dokończyć swojego cyklu.

– W porządku – odprawiam agenta.

Pulsująca żyła na jego skroni świadczy o maskowanej irytacji. Zaciska zęby, ale ostatecznie opuszcza salę konferencyjną, dając nam odrobinę prywatności.

Zostaję sam na sam z Jeremym.

Znowu.

Jeśli liczyć spotkanie w windzie, to już trzeci raz od rana, gdy jesteśmy tylko we dwoje. Dopiero teraz wyczuwam nerwową energię. To pewnie ja jestem jej źródłem. Jeremy wydaje się równie spokojny jak godzinę temu, gdy pomagał mi się oczyścić z ludzkich szczątków.

Odchyla się na krześle i przesuwa dłońmi po twarzy.

– Jezu – mamrocze. – Czy wszystkie spotkania wydawnicze są takie sztywne?

– Nie wiem. – Uśmiecham się lekko. – Zwykle załatwiam to wszystko e-mailem.

– Całkiem zrozumiałe.

Wstaje, by przynieść sobie wodę. Siedząc za stołem, po raz pierwszy czuję się przy nim maleńka. Świadomość, że jest mężem Verity Crawford, przytłacza mnie bardziej niż to, że widział mnie w samym staniku i spódniczce.

Nie wraca na miejsce, tylko opiera się o barek, krzyżuje nogi i wpatruje się we mnie.

– Wszystko w porządku? – pyta. – Nie miałaś zbyt wiele czasu, by się ogarnąć po tym, co się stało na ulicy.

– Ty też nie.

– Wszystko ze mną w porządku. – Znowu ten zwrot. – Pewnie masz setki pytań?

– Tysiące – przyznaję.

– To co chcesz wiedzieć?

– Dlaczego twoja żona nie może dokończyć tej serii?

– Miała wypadek samochodowy.

Jego odpowiedź brzmi mechanicznie, tak jakby próbował odciąć się od wszystkich związanych z tym emocji.

– Przykro mi, nie wiedziałam.

Wiercę się na krześle, nie wiedząc, co powiedzieć.

– Wcale nie byłem przekonany do pomysłu, żeby ktoś inny przejął jej zobowiązania. Miałem nadzieję, że wyzdrowieje. Ale… – Zawiesza głos. – Sama widzisz.

Jego zachowanie wreszcie ma sens. Wydaje się cichy i zdystansowany, uświadamiam sobie jednak, że ta cisza to rozpacz. Namacalna rozpacz. Nie wiem, czy ma to związek z żoną czy z córką, o której mi wcześniej wspominał, ale facet wyraźnie czuje się nieswojo i musi podejmować decyzje o wiele trudniejsze niż większość z nas.

– Strasznie mi przykro.

Kiwa głową, lecz nie kontynuuje. Wraca na miejsce, tak jakby chciał mi dać czas na zastanowienie się nad ofertą. Nie chcę już dłużej marnować jego czasu.

– Naprawdę doceniam tę propozycję, Jeremy, ale szczerze mówiąc, nie czuję się z tym dobrze. Słabo sobie radzę z publicznością. Nie wiem, dlaczego wydawca twojej żony uznał mnie za dobrą kandydatkę do tej roboty.

– Otwarte zakończenie.

Sztywnieję, słysząc tytuł swojej książki.

– To jedna z ulubionych powieści Verity.

– Twoja żona czytała moje książki?

– Uważała, że masz przed sobą wielką przyszłość. To ja zasugerowałem twoje nazwisko wydawcy, ponieważ Verity sądziła, że piszecie w zbliżonym stylu. A jeśli ktoś ma przejąć jej serię, musi to być pisarka, którą ona sama szanuje.

– O rany… – Kręcę z niedowierzeniem głową. – To bardzo miłe, ale… nie mogę.

Jeremy przygląda mi się w milczeniu, zastanawiając się pewnie, dlaczego odrzucam ofertę, o której marzyłaby większość autorek. Nie potrafi mnie rozgryźć. Zazwyczaj byłabym z tego dumna, bo nie lubię być rozgryzana. Jednak w tej sytuacji wydaje się to niewłaściwe. Okazał mi dzisiaj rano tyle życzliwości, że powinnam być trochę bardziej otwarta. Tyle że nawet nie wiem, jak zacząć.

Pochyla się, wpatrując się we mnie z zaciekawieniem. W końcu opiera dłonie o blat i podnosi się zza stołu. Zakładam, że oznacza to koniec spotkania, więc również wstaję, tyle że on wcale nie zmierza w kierunku drzwi. Zatrzymuje się pod ścianą obwieszoną oprawionymi dyplomami. Znów opadam na krzesło. Jeremy patrzy na nagrody, odwrócony do mnie plecami. Dopiero gdy delikatnie muska palcem jedną z ramek, uświadamiam sobie, że to wyróżnienie dla jego żony. Wzdycha i przenosi wzrok na mnie.

– Słyszałaś kiedyś o tak zwanych ludziach magnesach?

Kręcę głową.

– To chyba Verity wymyśliła to określenie. Po śmierci naszych córek stwierdziła, że jesteśmy magnesami. Magnesami przyciągającymi katastrofy, które przychodzą jedna po drugiej.

Milczę, pozwalając, by jego słowa zagnieździły się w moim umyśle. Wspominał wcześniej o śmierci córki, teraz jednak użył liczby mnogiej.

– Córek?

Jeremy bierze głęboki wdech, po czym z rezygnacją wypuszcza powietrze.

– Tak. Mieliśmy bliźniaczki. Chastin zmarła pół roku przed Harper. To było… – Tym razem nie udaje mu się ukryć uczuć. Przesuwa dłonią po twarzy i wraca na krzesło. – Niektóre rodziny mają szczęście. Nie przytrafiają im się żadne katastrofy. Ale są też takie, na które tragedie czyhają na każdym kroku. Jeśli coś ma się popsuć, to na pewno się popsuje. A potem będzie tylko gorzej.

Nie wiem, dlaczego mi o tym opowiada, ale nie protestuję. Lubię słuchać, jak mówi, nawet jeśli z jego ust płyną same okropieństwa.

W zamyśleniu bawi się stojącą przed nim plastikową butelką z wodą. Zaczynam się domyślać, że nie poprosił o tę rozmowę, by wpłynąć na moją decyzję. Chciał po prostu zostać sam. Może już nie mógł znieść rozmowy o swojej żonie i wolał, aby wszyscy sobie poszli. Jakoś mnie pociesza myśl, że moja obecność nie przeszkadza jego pragnieniu samotności.

A może zawsze czuł się samotny? Tak jak nasz dawny sąsiad zza ściany, który, z tego, co się orientuję, również zaliczał się do magnesów.

– Dorastałam w Richmond – mówię. – Mieszkaliśmy obok człowieka, który w ciągu dwóch lat stracił całą rodzinę. Jego syn zginął, służąc w wojsku. Żona umarła na raka pół roku później. A na koniec jego córka zginęła w wypadku.

Jeremy przestaje się bawić butelką i odsuwa ją o parę centymetrów.

– I co się z nim stało?

Sztywnieję. Nie spodziewałam się tego pytania. Prawda jest taka, że człowiek nie może wytrzymać utraty wszystkiego, co dla niego ważne. Sąsiad popełnił samobójstwo kilka miesięcy po śmierci córki. Jednak nie mogę być tak okrutna, by powiedzieć o tym facetowi, który nadal rozpacza po śmierci własnych dzieci.

– Wciąż tam mieszka. Kilka lat później znalazł nową żonę. Został ojczymem jej dzieci i dorobił się kilkorga wnucząt.

Wyraz twarzy Jeremy’ego sugeruje, że nie do końca wierzy w moją historyjkę, ale docenia wysiłek.

– Będziesz musiała posiedzieć trochę w gabinecie Verity, przejrzeć jej rzeczy. Całe lata robiła notatki i szkice, rzeczy, których nie potrafiłbym ci wytłumaczyć.

Kręcę głową. Czy on w ogóle mnie słuchał?

Dalsza część rozdziału dostępna w pełnej wersji

3

Rozdział dostępny w pełnej wersji

4

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Verity Crawford
Niech tak będzie

Od autorki

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 1

Rozdział dostępny w pełnej wersji

5

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 2

Rozdział dostępny w pełnej wersji

6

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 3

Rozdział dostępny w pełnej wersji

7

Rozdział dostępny w pełnej wersji

8

Rozdział dostępny w pełnej wersji

9

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 4

Rozdział dostępny w pełnej wersji

10

Rozdział dostępny w pełnej wersji

11

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 5

Rozdział dostępny w pełnej wersji

12

Rozdział dostępny w pełnej wersji

13

Rozdział dostępny w pełnej wersji

14

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 6

Rozdział dostępny w pełnej wersji

15

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 9

Rozdział dostępny w pełnej wersji

16

Rozdział dostępny w pełnej wersji

17

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 13

Rozdział dostępny w pełnej wersji

18

Rozdział dostępny w pełnej wersji

19

Drugi raz robimy to pod prysznicem pół godziny później. Nasze ręce są wszędobylskie, usta stanowią jedno. Odwraca mnie i bierze od tyłu w strumieniach wody.

Kończy na moich plecach, a potem mnie myje.

Przenosimy się do łóżka, ale dochodzi trzecia nad ranem i wiem, że niedługo wróci do swojego pokoju. Nie chcę, żeby mnie zostawiał. W jego ramionach czuję się bezpiecznie, zupełnie jakby nie groziło mi niebezpieczeństwo, z którego istnienia Jeremy nawet nie zdaje sobie sprawy.

Przyciąga mnie do siebie, a kiedy przytulam się do jego piersi, obejmuje mnie i gładzi po ręce. Zwalczamy senność, zasypując się nawzajem pytaniami. Pytaniami, które mają coraz bardziej osobisty charakter. W pewnej chwili pyta o mój ostatni związek.

– Był bardzo powierzchowny – odpowiadam.

– Dlaczego?

– W sumie nie jestem nawet pewna, czy można go nazwać związkiem – mówię. – Tak to określaliśmy, ale wszystko obracało się wokół seksu. Nie bardzo wiedzieliśmy, jak to ma wyglądać poza sypialnią.

– Jak długo to trwało?

– Jakiś czas. – Unoszę głowę i patrzę mu w oczy. – To był Corey. Mój agent.

Jeremy przestaje mnie gładzić.

– Ten, którego poznałem?

– Tak.

– I po tym wszystkim pozostał twoim agentem?

– Jest świetny w tym, co robi.

Kładę głowę z powrotem na jego piersi, a Jeremy znów zaczyna mnie głaskać.

– Chyba jestem trochę zazdrosny – stwierdza.

Śmieję się, bo wyczuwam, że żartuje. Po chwili milczenia pytam go o to, co od dawna budzi moją ciekawość.

– Jaki był wasz związek z Verity?

Kiedy Jeremy wzdycha, moja głowa unosi się wraz z jego piersią. Potem zmienia pozycję. Teraz ja leżę z głową na poduszce, a on na boku, patrząc mi w oczy.

– Odpowiedziałbym na to pytanie, ale nie chcę, żebyś była na mnie zła.

– Nie będę – obiecuję, kręcąc głową.

– Kochałem ją. Była moją żoną, ale czasami ogarniały mnie wątpliwości, czy naprawdę się znamy. Mieszkaliśmy razem, jednak tak jakby w dwóch różnych światach. – Wyciąga rękę i koniuszkami palców obrysowuje moje usta. – Szalałem za nią. Pewnie wolałabyś tego nie słyszeć, ale taka jest prawda. Świetnie układało się nam w łóżku. Co do reszty… sam nie wiem. Od początku czułem, że czegoś brakuje, lecz zwalczyłem to uczucie. Wzięliśmy ślub i założyliśmy rodzinę, bo mocno wierzyłem w to, że z czasem nasze relacje się pogłębią. Myślałem, że pewnego dnia się obudzę, spojrzę jej w oczy i nagle ten brakujący kawałek układanki wskoczy na swoje miejsce.

Nie uchodzi mojej uwadze, że powiedział: „kochałem ją”, a nie: „kocham”.

– Nic takiego nie nastąpiło. Dopiero potem zdarzyło mi się coś takiego poczuć. Odniosłem wtedy wrażenie, że taka głębsza relacja może istnieć.

– Kiedy to było?

– Kilka tygodni temu – odpowiada cicho. – W kawiarnianej łazience, z przygodnie poznaną kobietą, która nie była moją żoną.

Gdy tylko wypowiada te słowa, całuje mnie, jakby nie chciał, żebym zareagowała. Może mu głupio, że to powiedział. Może czuje się winny, że poczuł do mnie to, co przez lata próbował poczuć do żony.

Chociaż usiłuje stłumić moją reakcję na swoje słowa, czuję, że coś we mnie rośnie, zupełnie jakby jego słowa dostały się do mojego wnętrza i zakwitły w moim sercu. Przyciąga mnie do siebie, a ja zamykam oczy i przytulam głowę do jego piersi. Tak też zasypiamy.

Budzę się jakieś dwie godziny później, słysząc jego głos:

– Cholera. – Siada raptownie, ściągając ze mnie większość kołdry. – Cholera.

Przecieram oczy i przewracam się na plecy.

– Co się dzieje?

– Nie chciałem zasypiać. – Zaczyna się ubierać. – Nie mogę być tutaj, kiedy Crew się obudzi.

Całuje mnie dwa razy, po czym rusza do drzwi. Odsuwa zasuwkę.

Drzwi ani drgną.

Szarpie za klamkę, podczas gdy ja siadam na łóżku, naciągając kołdrę na piersi.

– Cholera – powtarza. – Drzwi się zacięły.

Mam złe przeczucia. Momentalnie zapominam o ostatniej nocy i włącza mi się kolejny czarny scenariusz: oto jestem uwięziona w nawiedzonym domu. Kręcę głową, ale Jeremy nie patrzy na mnie.

– One się nie zacięły – mówię cicho. – Ktoś je zamknął. Od zewnątrz.

Jeremy odwraca się do mnie ze zmartwioną miną. Potem próbuje szarpnąć za drzwi. Kiedy uświadamia sobie, że mam rację i drzwi są zamknięte na zewnętrzną zasuwkę, zaczyna w nie uderzać pięściami. Nie ruszam się z łóżka, przerażona tym, co może znaleźć, gdy w końcu uda mu się otworzyć te drzwi.

Kiedy już wszystkie sposoby zawodzą, zaczyna wołać syna.

– Crew! – krzyczy, waląc pięściami w drzwi.

A jeśli Verity go zabrała?

Nie jestem tego pewna. Przecież ona nawet nie lubi swoich dzieci. Lubi jednak Jeremy’ego. Kocha go. Jeśli wiedziała, że był ze mną ostatniej nocy, mogła zabrać Crew z czystej złości.

Jeremy jeszcze na to nie wpadł. Pewnie myśli, że Crew zrobił nam głupi dowcip. Albo że jakimś cudem drzwi same się zablokowały, kiedy je wczoraj zamykał. To jedyne prawdopodobne wytłumaczenia, które przychodzą mu do głowy. W tej chwili sprawia wrażenie wkurzonego. W ogóle się nie martwi.

Patrzy na budzik stojący na stoliku nocnym i znów zaczyna się dobijać.

– Crew, otwieraj! – Przyciska czoło do drzwi. – Zaraz tu będzie April – mówi cicho. – Nie może mnie tutaj zastać.

Naprawdę przejmuje się właśnie tym?

Jego żona porwała syna w środku nocy, a on martwi się, że zostanie przyłapany na tym, że posuwa kobietę, którą zaprosił pod swój dach?

– Jeremy.

– Co? – odpowiada, wciąż dobijając się do drzwi.

– Wiem, że uznasz to za niemożliwe. Ale… zamknąłeś tej nocy Verity?

Zamiera z uniesionymi pięściami.

– Nie pamiętam – szepcze.

– Jeśli jakimś dziwnym zrządzeniem losu to Verity zamknęła nas tutaj… Crew pewnie nie ma już w domu.

Patrzy na mnie i w jego oczach widzę strach. Szybkim krokiem przemierza pokój i otwiera okno. Składa się ono jednak z dwóch szyb. Druga nie poddaje się tak łatwo. Bez wahania sięga na łóżko i zdejmuje poszewkę z poduszki. Owija nią pięść, po czym rozbija szybę i wychodzi przez okno.

Kilkanaście sekund później słyszę, jak odsuwa zasuwkę w drzwiach. Nie wchodzi jednak do środka, wbiega na górę. Kiedy wychodzę z pokoju, jest już w sypialni syna. Słyszę, jak biegnie potem do pokoju Verity. Gdy pojawia się w końcu u szczytu schodów, serce podchodzi mi do gardła.

Kręci głową, po czym zgina się wpół i opierając dłonie na kolanach, ciężko dyszy.

– Śpią.

Kuca, jakby się bał, że nogi odmówią mu posłuszeństwa.

– Oboje śpią – powtarza z ulgą, przesuwając dłonią po włosach.

Ja też powinnam czuć ulgę. Tyle że jej nie czuję.

Moja paranoja zaczyna wywierać wpływ na Jeremy’ego. Nie powinnam mu jeszcze dokładać zmartwień.

Kilka chwil później do domu wchodzi April. Patrzy najpierw na mnie, a potem na Jeremy’ego, który wciąż kuca na podeście schodów.

Na widok pielęgniarki wstaje i zaczyna schodzić po schodach. Mija nas, nie patrząc nam w oczy, i wychodzi na dwór.

April przenosi wzrok ze mnie na drzwi.

Wzruszam ramionami.

– Nie spał pół nocy przez Crew.

Nie wiem, czy mi uwierzyła, ale wchodzi na piętro, jakby gówno ją obchodziło, czy to prawda czy nie.

Idę do gabinetu i zamykam za sobą drzwi. Wyciągam maszynopis i zaczynam czytać. Powinnam go jak najszybciej skończyć. Muszę go skończyć, bo czuję potrzebę pokazania go Jeremy’emu. Musi się dowiedzieć, że miał rację, kiedy czuł, że nie są ze sobą blisko związani. Bo tak naprawdę w ogóle jej nie znał.

W tym domu coś jest mocno nie tak. Dopóki Jeremy choćby w najmniejszym stopniu ufa tej kobiecie na górze, wszystko jest możliwe. Może wydarzyć się coś złego.

W końcu mieszkają tu ludzie magnesy. Najwyższa pora na kolejną tragedię.

Rozdział 14

Rozdział dostępny w pełnej wersji

20

Rozdział dostępny w pełnej wersji

21

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Rozdział 15

Rozdział dostępny w pełnej wersji

22

Rozdział dostępny w pełnej wersji

23

Rozdział dostępny w pełnej wersji

24

Rozdział dostępny w pełnej wersji

25

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Podziękowania

Rozdział dostępny w pełnej wersji

OD AUTORKI

Rozdział dostępny w pełnej wersji

EPILOG

Rozdział dostępny w pełnej wersji