Okładka

Karta tytułowa

Lauren Oliver

requiem

tłumaczenie
Monika Bukowska

Wydawnictwo Otwarte

Dedykacja

Michaelowi, który zburzył mury

LENA

Znów zaczęło mi się śnić Portland.

Od kiedy Alex pojawił się na nowo w moim życiu, zmartwychwstały, ale i zmieniony, przerażający jak potwór z baśni, którymi straszono nas w dzieciństwie, przeszłość znowu nie daje mi spokoju. Przedziera się na powierzchnię, gdy tylko na chwilę stracę czujność, i szarpie mnie brutalnie swoimi drapieżnymi palcami.

Ogromny ciężar w piersi, strzępy koszmarów dręczących nawet na jawie: właśnie przed tym ostrzegano mnie przez te wszystkie lata.

„Uprzedzałam cię”, słyszę w głowie głos ciotki Carol.

„Mówiliśmy ci”, przypomina Rachel.

„Powinnaś była zostać”, odzywa się Hana, sięgając poprzez czas, poprzez nieprzeniknione, gęste warstwy pamięci i wyciągając do mnie, która tonę, lekką jak piórko rękę.

Z Nowego Jorku na północ wyruszyło nas dwadzieścia kilka osób: Raven, Tack, Julian i ja, a także Dani, Gordo i Pike oraz jakieś piętnaście innych, które wolą siedzieć cicho i robić to, co im się mówi.

I Alex. Tyle że nie mój Alex, lecz obcy człowiek, który nigdy się nie śmieje – nawet nie uśmiecha – i rzadko się odzywa.

Pozostali mieszkańcy dawnego magazynu koło White Plains rozdzielili się i udali na południe albo na zachód. Tamten azyl bez wątpienia został już opuszczony i ogołocony. Po ocaleniu Juliana nikt już nie był tam bezpieczny. Julian Fineman jest symbolem, bardzo ważnym symbolem. Zombie będą go ścigać. Będą chcieli ten symbol zawiesić wysoko, pokazać wszystkim, nadać mu krwawy sens, tak by był przestrogą dla innych.

Musimy więc zachować teraz wyjątkową ostrożność.

Hunter, Bram, Lu i kilkoro innych dawnych mieszkańców starego azylu koło Rochester czeka na nas niedaleko Poughkeepsie, na południe od miasta. Pokonanie tej odległości zabrało nam prawie trzy dni, trzeba było bowiem ominąć kilka rządowych miast.

Aż wreszcie, nieoczekiwanie, jesteśmy na miejscu: las urywa się na skraju ogromnej betonowej powierzchni pokrytej gęstą siatką pęknięć, na której widać jeszcze blade linie wyznaczające miejsca do parkowania. Wciąż stoją tam samochody, pokryte rdzą, ogołocone z wielu części: opon, kawałków metalu. Wyglądają niepozornie i dziwacznie jak zabawki porzucone przez dziecko.

Stary parking rozciąga się jak szare morze we wszystkich kierunkach i kończy dopiero przy ogromnej konstrukcji ze stali i szkła – dawnej galerii handlowej. Okrągły, pochyły napis, upstrzony na biało ptasimi odchodami, głosi: EMPIRE STATE PLAZA.

Nasze spotkanie to eksplozja radości. Tack, Raven i ja ostatnie metry pokonujemy sprintem. Bram i Hunter także rzucają się do biegu i padamy sobie w ramiona w połowie parkingu. Wskakuję na Huntera, śmiejąc się, a on obejmuje mnie i podnosi do góry. Wszyscy zaczynają krzyczeć i mówić jednocześnie.

Wreszcie Hunter stawia mnie z powrotem na ziemię, ale ja wciąż mocno obejmuję go jednym ramieniem, jak gdybym bała się, że może zniknąć. Wyciągam drugą rękę, by opasać nią Brama witającego się z Tackiem uściskiem dłoni, i tak oto przytuleni do siebie, objęci, podskakujemy i krzyczymy skąpani w olśniewającym blasku słońca.

– No proszę, proszę. – Odwracamy się i widzimy zmierzającą w naszą stronę Lu. Brwi ma uniesione, zapuściła włosy, które zaczesuje tak, że spływają jej na ramiona. – Kogo tu licho przywiało?

Pierwszy raz od kilku dni jestem naprawdę szczęśliwa.

Podczas tych krótkich miesięcy rozłąki zmienili się i Hunter, i Bram. Bram, wbrew wszystkiemu, przybrał na wadze. Hunterowi przybyło kilka nowych zmarszczek w kącikach oczu, chociaż uśmiech ma tak samo chłopięcy jak zawsze.

– A co z Sarą? – pytam. – Jest tu z wami?

– Sara została w Marylandzie – odpowiada Hunter. – W tamtejszej osadzie mieszka trzydzieści osób, nie będzie więc musiała migrować. Ruch oporu próbuje się skontaktować z jej siostrą.

– A co z Dziadkiem i innymi? – To pytanie z trudem przechodzi mi przez gardło, czuję przy tym ucisk w piersi, jak gdyby wciąż ktoś mnie mocno obejmował.

Bram i Hunter wymieniają krótkie spojrzenia.

– Dziadek nie wytrzymał drogi – wyjaśnia krótko Hunter. – Pochowaliśmy go niedaleko Baltimore.

Raven odwraca wzrok i spluwa na chodnik. Bram dodaje szybko:

– Za to z pozostałymi wszystko w porządku. – Wyciąga rękę i dotyka palcem mojej fałszywej blizny po zabiegu, tej, którą sam mi zrobił, gdy zostałam przyjęta do ruchu oporu. – Wygląda dobrze – mówi i puszcza do mnie oko.

Postanawiamy zostać tutaj na noc. Niedaleko galerii płynie czysta woda, a ruiny starych domów i biur dostarczyły nam paru użytecznych rzeczy: znaleźliśmy wśród gruzów kilka puszek jedzenia, zardzewiałe narzędzia, a Hunter nawet karabin leżący na podpórce z jelenich kopyt pod stosem oderwanego gipsu. Poza tym jedna z naszej grupy, Henley, niska, cicha kobieta z upiętymi w kok długimi siwymi włosami, ma gorączkę. To jej da możliwość zregenerowania sił.

Pod wieczór wybucha kłótnia. Grupa nie może dojść do porozumienia, co dalej.

– Możemy się rozdzielić – proponuje Raven. Siedzi przykucnięta przy wgłębieniu, gdzie przygotowała palenisko, i roznieca pierwsze, nieśmiałe płomienie zwęglonym końcem patyka.

– Im większą grupą maszerujemy, tym bezpieczniej – sprzeciwia się Tack. Po zdjęciu bluzy z polaru ma na sobie tylko podkoszulek, pod którym wyraźnie zarysowują się więźlaste bicepsy. Dni stopniowo stają się cieplejsze, a las budzi się do życia. Czuć nadchodzącą wiosnę i jej gorący oddech, jak gdyby była zwierzęciem poruszającym się delikatnie przez sen.

Ale teraz, gdy słońce chyli się ku zachodowi, Głuszę pochłaniają długie fioletowe cienie. Kiedy siedzimy bez ruchu, odczuwamy chłód, noce są bowiem ciągle zimne.

– Lena – odzywa się warkliwym głosem Raven. Otrząsam się z zamyślenia. Wpatrzona w ogień obserwowałam płomienie wijące się wokół stosu sosnowych igieł, gałązek i suchych liści. – Idź sprawdź, co z namiotami, okej? Wkrótce się ściemni.

Raven postanowiła rozpalić ognisko w płytkim jarze, wyschniętym korycie dawnego strumienia, dzięki czemu jest ono osłonięte od wiatru. Wolała nie rozbijać obozu zbyt blisko galerii i jej złowrogich przestrzeni. Ciemny gmach majaczy teraz w oddali ponad linią drzew: czarne metalowe kształty i puste oczodoły okien przypominają statek kosmiczny przycupnięty na mieliźnie.

Jakieś dziesięć metrów powyżej, nad jarem, Julian pomaga rozbijać namioty. Jest zwrócony do mnie plecami. On także ma na sobie tylko podkoszulek. Wystarczyły trzy dni, aby się zmienił fizycznie. Ma splątane włosy, do których teraz tuż za lewym uchem przyczepił się liść. Wygląda na szczuplejszego, aczkolwiek nie miał jeszcze kiedy stracić na wadze. To po prostu efekt noszenia ubrań po innych, efekt życia w Głuszy, na świeżym powietrzu, w otoczeniu dzikiej natury, nieustannie przypominającej o kruchości naszego istnienia.

Przywiązuje linę do drzewa i mocno ją naciąga. Nasze namioty są stare, wielokrotnie rozrywały się i były łatane. Nie są w stanie ustać same. Trzeba je podpierać i rozciągać między drzewami, trzeba wlewać w nie życie, jak wiatr wlewa je w żagle.

Gordo stoi obok Juliana i przygląda się z aprobatą jego poczynaniom.

– Potrzebujecie pomocy? – Zatrzymuję się kilka kroków przed nimi.

Julian i Gordo odwracają się.

– Lena! – Twarz Juliana rozjaśnia się i zaraz potem gaśnie, gdy chłopak uświadamia sobie, że nie zamierzam podejść bliżej. Przywiodłam go tu z sobą, w to niesamowite, obce miejsce, a teraz nie mam mu nic do zaproponowania.

– Dzięki, nie trzeba – odpowiada Gordo, chłopak o płomiennorudych włosach, który, chociaż nie jest starszy od Tacka, ma brodę długą do połowy piersi. – Już kończymy.

Julian prostuje się i wyciera ręce o dżinsy. Po chwili wahania rusza w moją stronę, zakładając włosy za ucho.

– Jest zimno – odzywa się, stając kilka kroków ode mnie. – Powinnaś zejść na dół do ogniska.

– Nic mi nie jest – odpowiadam, ale chowam dłonie w rękawy. Zimno jest w środku mnie. Siedzenie przy ognisku w niczym mi nie pomoże. – Namioty całkiem nieźle stoją.

– Dzięki. Chyba trochę się już nauczyłem. – Jego usta się uśmiechają, ale oczy już nie.

Trzy dni. Trzy dni na przemian sztucznych rozmów i milczenia. Wiem, że zastanawia się, co się zmieniło i czy można to jakoś odwrócić. Wiem, że go ranię. Są pytania, których próbuje nie zadawać, i sprawy, o których usilnie stara się nie mówić.

Daje mi czas. Jest cierpliwy i delikatny.

– Ładnie wyglądasz w tym świetle – mówi.

– Chyba masz problemy ze wzrokiem. – Miało to zabrzmieć jak żart, ale w tym rozrzedzonym, zimnym powietrzu mój głos brzmi dziwnie szorstko.

Julian kręci głową, marszczy brwi i odwraca wzrok. Liść, jaskrawożółty, wciąż tkwi w jego włosach, za uchem. W tej chwili z całego serca pragnę wyciągnąć po niego rękę, przejechać palcami po włosach Juliana i śmiać się z tego razem z nim. To właśnie Głusza. Wyobrażałeś sobie coś takiego? – powiedzieć. A on splótłby swoje palce z moimi, ścisnął je i rzekł: „co ja bym bez ciebie zrobił?”.

Tyle że nie jestem w stanie wykonać żadnego ruchu.

– Masz liść za uchem.

– Co? – pyta Julian zaskoczony, jak gdybym wyrwała go ze snu.

– Liść. W twoich włosach.

Julian przebiega po nich niecierpliwie ręką.

– Lena, ja…

Bang!

Oboje podskakujemy, słysząc huk wystrzału. Ptaki siedzące na drzewach podrywają się do lotu, na chwilę zasłaniając niebo czarną chmarą, by po chwili rozproszyć się w pojedyncze kształty. Dobiega nas czyjś głos:

– Cholera.

Spomiędzy drzew okalających obozowisko wyłaniają się Dani i Alex. Oboje niosą strzelby przewieszone przez ramię.

Gordo prostuje się.

– Jeleń? – pyta. Prawie całe światło dnia już odpłynęło. Włosy Aleksa wyglądają niemal na czarne.

– Za duże na jelenia – stwierdza Dani. To potężna kobieta, z szerokimi barkami, płaskim czołem i migdałowymi oczami. Przypomina mi Miyako, która zmarła ostatniej zimy, zanim wyruszyliśmy na południe. Pogrzebaliśmy ją w mroźny dzień, tuż przed pierwszym śniegiem.

– Niedźwiedź? – dopytuje Gordo.

– Możliwe – odpowiada krótko Dani. Jest bardziej szorstka, niż była Miyako. Pozwoliła, by Głusza ją zahartowała, uczyniła twardą.

– Trafiłeś? – pytam z przesadnym entuzjazmem, chociaż i tak znam odpowiedź. Chcę tylko, by Alex na mnie spojrzał, aby się do mnie odezwał.

– Mógł go najwyżej drasnąć – odpowiada Dani. – Trudno stwierdzić. W każdym razie za mało, żeby zwierzę padło.

Alex nic nie mówi, nawet na mnie nie spogląda. Mija nas, przechodząc na tyle blisko, że mam wrażenie, iż czuję jego zapach – dawny zapach trawy i wysuszonego przez słońce drewna, zapach Portland, który sprawia, że chce mi się krzyczeć i ukryć twarz w jego piersi, i nim oddychać.

Potem Alex kieruje się w głąb jaru, skąd dobiega nas właśnie głos Raven:

– Podano kolację! Jak teraz nie zjecie, to pożałujecie!

– Chodź. – Julian muska mój łokieć koniuszkami palców. Delikatnie, cierpliwie.

Moje stopy odwracają się i same kierują mnie w dół, w stronę ogniska gorejącego teraz silnym płomieniem. W stronę chłopaka, który staje się cieniem stojącym obok ognia, rozmazanym przez dym. Tym właśnie jest teraz Alex: cieniem, złudzeniem.

Przez te trzy dni nie odezwał się do mnie ani razu i ani razu na mnie nie spojrzał.

HANA

Chcecie poznać mój mroczny, głęboko skrywany sekret? W szkółce niedzielnej oszukiwałam na sprawdzianach.

Nie byłam w stanie przebrnąć przez Księgę SZZ nawet jako dziecko. Jedyny jej rozdział, który w ogóle mnie zainteresował, to Podania i legendy, zbiór ludowych opowieści o tym, jak wyglądał świat przed remedium. Moja ulubiona, Historia o Salomonie, brzmi następująco:

Dawno, dawno temu, w czasach choroby, przed obliczem króla Salomona stawiły się dwie kobiety, przynosząc z sobą niemowlę. Każda z nich zapewniała, że dziecko należy do niej, i każda zaciekle broniła swojej sprawy, twierdząc, że umarłaby z żalu, jeśli oddano by je tej drugiej.

Król Salomon wysłuchał argumentów obu kobiet, po czym ogłosił, że zna rozwiązanie, które zadowoli wszystkich, i wygłosił następujący wyrok:

– Przetniemy dziecko na pół. Dzięki temu każda z was otrzyma jego część.

Obie kobiety uznały, że tak będzie słusznie, przyprowadzono więc kata i ten toporem rozrąbał dziecko na pół.

Dziecko nie zapłakało, nawet nie zakwiliło, a kobiety przyglądały się temu spokojnie. Na posadzce pałacu pozostała zaś plama krwi, której nikt przez następne tysiąc lat nie był w stanie zmyć ani wywabić żadną istniejącą na ziemi substancją…

Musiałam mieć jakieś osiem czy dziewięć lat, gdy przeczytałam ten fragment po raz pierwszy, i naprawdę mnie poruszył. Przez wiele dni nie mogłam wygnać z głowy obrazu biednego dziecka. Ciągle wyobrażałam sobie, jak leży na posadzce rozcięte na pół niczym okaz motyla przypięty za szybą.

Najwspanialsze w tej historii jest to, że jest prawdziwa. Mam na myśli to, że jeśli nawet nie zdarzyła się naprawdę – a wciąż toczą się dyskusje, czy Podania i legendy są wierne faktom – to ukazuje świat takim, jakim on rzeczywiście jest. Pamiętam, że czułam się jak to dziecko: rozdarta wewnętrznie, rozszczepiona na pół, zawieszona między obowiązkiem a pragnieniem.

Taki właśnie jest świat choroby.

Taki właśnie był dla mnie, zanim zaaplikowano mi remedium.

Za dwadzieścia jeden dni wyjdę za mąż.

Mama wygląda, jakby miała się rozpłakać, i w sumie nie miałabym nic przeciwko temu. W całym swoim życiu widziałam ją płaczącą tylko dwa razy: raz, kiedy złamała nogę w kostce, i drugi raz w zeszłym roku, kiedy po zamieszkach, które przetoczyły się przez nasze miasto, okazało się, że protestujący przedarli się przez ogrodzenie, zniszczyli nasz trawnik i rozebrali jej śliczny samochód na kawałki.

Jednak moje nadzieje okazują się płonne, bo ostatecznie mama mówi tylko:

– Wyglądasz uroczo, Hana. – I dodaje: – Jest trochę za szeroka w pasie.

Pani Killegan – „mówicie do mnie Anne”, oznajmiła przymilnie za pierwszym razem, kiedy przyszłyśmy do przymiarki – krąży wokół mnie w milczeniu, ciągle coś przypina i poprawia. Jest wysoką kobietą o płowych blond włosach i skwaszonym wyrazie twarzy, jak gdyby przez wszystkie te lata nieraz zdarzyło się jej połknąć szpilki albo igły.

– Jesteś pewna, że chcesz mieć suknię z półrękawkami? – pyta.

– Tak, jestem pewna – odpowiadam w tym samym momencie, kiedy mama mówi:

– Myśli pani, że wygląda w nich za młodo?

Pani Killegan – to znaczy Anne – gestykuluje ekspresyjnie długą, kościstą ręką.

– Całe miasto będzie oglądać ceremonię – mówi.

– Cały kraj – poprawia ją mama.

– Podobają mi się te rękawy – oznajmiam i niemal dodaję: to w końcu mój ślub. Ale to już nie jest prawdą, nie po styczniowych Incydentach i śmierci burmistrza Hargrove’a. Teraz mój ślub należy do społeczeństwa. To właśnie słyszę zewsząd od kilku tygodni. Wczoraj odebraliśmy telefon z Krajowej Agencji Prasowej z pytaniem, czy będą mogli odkupić od nas materiał filmowy albo przysłać własną ekipę do nakręcenia ceremonii.

Teraz bardziej niż kiedykolwiek nasz kraj potrzebuje symboli.

Stoimy naprzeciwko trójdzielnego lustra; zmarszczone brwi mojej mamy odbijają się pod trzema różnymi kątami.

– Pani Killegan ma rację – mówi, dotykając mojego łokcia. – Może spróbujemy z rękawem trzy czwarte, co ty na to?

Wiem, że lepiej się nie kłócić. Trzy odbicia kiwają głową jednocześnie, trzy identyczne dziewczyny z identycznymi warkoczami w trzech identycznych, białych, sięgających do ziemi sukienkach. Już teraz ledwo siebie poznaję. Suknia i jasne światła w przymierzalni zupełnie mnie przeobraziły.

Przez całe życie byłam Haną Tate. Ale dziewczyna w lustrze to już nie ona. To Hana Hargrove, przyszła żona przyszłego burmistrza i symbol wszystkiego, co jest słuszne w wyleczonym świecie.

Wzór dla każdego.

– Sprawdzę, co mam na zapleczu – mówi pani Killegan. – Znajdę ci coś w innym stylu, tak dla porównania. – Sunie po wydeptanym szarym dywanie i znika w magazynie. Przez otwarte drzwi widzę dziesiątki sukienek w plastikowych foliach zwisające bezwładnie z wieszaków.

Mama wzdycha. Siedzimy tu już od dwóch godzin, a ja zaczynam się czuć jak strach na wróble: wypchany, poznaczony szwami i najeżony szpilkami. Mama siada na wypłowiałym stołeczku obok luster i trzyma swoją torebkę sztywno na kolanach, tak żeby nie dotknęła dywanu.

Lokal pani Killegan był od zawsze najpopularniejszym salonem sukni ślubnych w Portland, ale i jego nie ominęły długofalowe skutki Incydentów, a dokładnie działań w dziedzinie bezpieczeństwa, jakie w następstwie zamieszek podjął rząd. Właściwie każdy ma mniej pieniędzy, i to widać. Jedna z wiszących u sufitu żarówek nie działa, a sklep śmierdzi stęchlizną, jak gdyby od dawna nie był porządnie sprzątany. Tapeta w pewnym miejscu wybrzusza się od wilgoci, a wcześniej zauważyłam wielką brązową plamę na jednej z pasiastych sof. Pani Killegan spostrzegłszy, że gapię się w tamtą stronę, rzuciła na nią chustę, by ukryć skazę.

– Naprawdę wyglądasz cudownie, Hana – mówi mama.

– Dziękuję – odpowiadam. Może zabrzmi to zarozumiale, ale wiem, że rzeczywiście tak jest.

To także zmieniło się po zabiegu. Zanim zostałam wyleczona, mimo że ludzie od zawsze mówili mi, iż jestem ładna, wcale się tak nie czułam. Po remedium zaś mur wewnątrz mnie runął. Teraz widzę, że nie ma co zaprzeczać: jestem po prostu piękna.

Ale to nie ma już dla mnie znaczenia.

– Oto one. – Pani Killegan wyłania się z zaplecza z pękiem przewieszonych przez ramię, owiniętych w plastik sukien. Mimowolnie z mojej piersi wyrywa się jęk. Pani Killegan kładzie mi rękę na ramieniu. – Nie martw się, kochaneńka – mówi. – Znajdziemy dla ciebie idealną suknię. W końcu po to tu jesteśmy, prawda?

Układam usta w uśmiech, a ładna dziewczyna w lustrze uśmiecha się razem ze mną.

– Oczywiście – odpowiadam.

Idealna suknia. Idealny mąż. Idealne, szczęśliwe życie.

Doskonałość jest obietnicą, a zarazem potwierdzeniem, że nasza droga jest słuszna.

Lokal pani Killegan znajduje się w starym porcie. Gdy więc wychodzimy na ulicę, w nozdrza uderza mnie znajomy zapach suszonych wodorostów i zbutwiałego drewna. Dzień jest pogodny, ale wiatr od zatoki – zimny. Kilka łodzi podskakuje na wodzie, to głównie statki rybackie i handlowe. Z oddali upstrzone ptasimi odchodami drewniane pale cumownicze wyglądają jak trzcina wystająca z wody.

Na ulicy, nie licząc dwóch porządkowych i Tony’ego, naszego ochroniarza, jest pusto. Moi rodzice postanowili zatrudnić firmę ochroniarską zaraz po Incydentach, kiedy ojciec Freda Hargrove’a, nasz burmistrz, został zabity, i podjęto decyzję, że mam porzucić studia i jak najszybciej wyjść za mąż.

Teraz Tony chodzi za nami jak cień. Kiedy ma wolne, przysyła w zastępstwie swojego brata Ricka. Dopiero po miesiącu nauczyłam się ich rozróżniać. Obaj mają grube, masywne karki i błyszczące łysiny. Obaj są małomówni, a jeśli już się odzywają, i tak nie mają nic ciekawego do powiedzenia.

To właśnie był jeden z moich największych lęków związanych z remedium: że zabieg na swój sposób mnie wyłączy i upośledzi moją zdolność myślenia. Ale jest na odwrót. Moje myślenie się wyostrzyło. W jakiejś mierze nawet odczuwam świat wyraźniej. Dawniej odbierałam wszystko z pewnym rodzajem gorączkowości. Przepełniały mnie panika, niepokój i sprzeczne pragnienia. Były noce, kiedy nie mogłam zasnąć, dni, kiedy miałam uczucie, że wnętrzności podchodzą mi do gardła.

Byłam zakażona. Teraz po infekcji nie został nawet ślad.

Tony stoi oparty o samochód. Zastanawiam się, czy stał w tej pozycji przez całe trzy godziny, które spędziłyśmy z mamą u pani Killegan. Prostuje się na nasz widok i otwiera przed nami drzwi.

– Dziękuję, Tony – mówi mama. – Czy pod naszą nieobecność działo się coś niepokojącego?

– Nie, proszę pani.

– To dobrze. – Mama zajmuje tylne siedzenie, a ja wsiadam za nią. Mamy ten samochód od zaledwie dwóch miesięcy, zastąpił auto zniszczone przez wandali, ale już kilka dni po jego zakupie mama po wyjściu ze sklepu ujrzała wydrapane na lakierze słowo ŚWINIA. Jeśli mam być szczera, wydaje mi się, że prawdziwą motywacją mojej mamy do zatrudnienia Tony’ego było pragnienie zapewnienia ochrony nowemu autu.

Gdy Tony zamyka drzwi, świat po drugiej stronie przyciemnianych szyb zabarwia się na ciemnoniebiesko. Ochroniarz włącza radio na KSI, Krajowy Serwis Informacyjny. Głosy komentatorów brzmią znajomo i uspokajająco.

Opieram głowę o zagłówek i obserwuję, jak świat zaczyna się poruszać. Mieszkam w Portland od zawsze i niemal każda ulica oraz każdy zakątek wiążą się z jakimiś wspomnieniami. Ale i to wydaje się teraz odległe, bezpiecznie zanurzone w przeszłości. Dawno temu, tak dawno, że wydaje się to zupełnie innym życiem, lubiłam siadać z Leną na ławce nad morzem i wabić mewy okruszkami chleba. Rozmawiałyśmy o lataniu. Rozmawiałyśmy o ucieczce. Były to takie same dziecięce rojenia jak wiara w jednorożce i magię.

Nigdy nie sądziłam, że rzeczywiście byłaby w stanie zrobić coś takiego.

Czuję skurcz w żołądku. Uświadamiam sobie, że nie jadłam niczego od śniadania. Zatem to pewnie z głodu.

– Pracowity tydzień – odzywa się mama.

– Mhm.

– Pamiętasz, że jesteś umówiona z „Post” na wywiad dzisiaj po południu?

– Tak, pamiętam.

– Teraz musimy tylko znaleźć ci sukienkę na zaprzysiężenie Freda, i z głowy. Chyba że postanowiłaś jednak iść w tej żółtej, którą widziałyśmy w Lavie w zeszłym tygodniu?

– Jeszcze nie wiem – odpowiadam.

– Co to znaczy, że jeszcze nie wiesz? Zaprzysiężenie jest za pięć dni, Hana. Oczy wszystkich będą skierowane na ciebie.

– Zatem niech będzie ta żółta.

– Zastanawiam się jeszcze, co sama włożę…

Jedziemy właśnie przez West End, naszą starą dzielnicę. Od zawsze zamieszkiwali ją ważni dostojnicy kościelni i sławy świata medycznego: księża Kościoła Nowego Porządku, urzędnicy państwowi, lekarze i naukowcy. Nic dziwnego, że West End stał się celem tak agresywnych ataków podczas zamieszek, które wybuchły po Incydentach.

Zamieszki stłumiono szybko. Wciąż nie stwierdzono jednoznacznie, czy były one wyrazem autentycznych przemian zachodzących w społeczeństwie, czy tylko wynikiem źle ukierunkowanego gniewu i negatywnych, próbujących znaleźć ujście uczuć. W każdym razie wielu uznało, że West End jest położony zbyt blisko centrum, zbyt blisko niespokojnych dzielnic, siedliska sympatyków i buntowników. Wiele rodzin, w tym i nasza, postanowiło wyprowadzić się po tamtych zajściach z półwyspu.

– Pamiętaj też, że w poniedziałek mamy rozmawiać z firmą cateringową.

– Tak, wiem, wiem.

Skręcamy z Danforth na Vaughan Street, ulicę, przy której do niedawna mieszkaliśmy. Wychylam się nieco, by dojrzeć nasz stary dom, ale drzewa Andersonów zasłaniają widok niemal całkowicie, tak że przed oczami miga mi jedynie zielony dach.

Nasza posesja, podobnie jak stojący obok dom Andersonów oraz willa Richardsów z naprzeciwka, jest pusta i pewnie tak już pozostanie. Nigdzie nie widać napisu „NA SPRZEDAŻ”. Nikogo nie byłoby stać na kupno. Fred mówi, że zastój ekonomiczny potrwa jeszcze co najmniej kilka lat, zanim sytuacja w kraju zacznie się stabilizować. Teraz rząd musi się skupić na wzmocnieniu kontroli. Ludziom trzeba bowiem przypomnieć, gdzie ich miejsce.

Zastanawiam się, czy w moim pokoju zagnieździły się już myszy i zdążyły zabrudzić odchodami wypolerowane drewniane podłogi oraz czy pająki zaczęły już tkać w kątach swoje sieci. Wkrótce nasz dawny dom będzie wyglądał jak ten przy Brooks Street 37, smutny, zmęczony, zapadający się powoli na skutek zniszczeń dokonanych przez termity.

Oto przykład kolejnej zmiany, jaka we mnie zaszła: mogę już myśleć o Brooks Street 37, Lenie i Aleksie bez towarzyszącego mi przedtem bólu w piersi.

– I założę się, że nawet nie przejrzałaś listy gości. Zostawiłam ci ją w pokoju.

– Nie miałam kiedy – odpowiadam w zamyśleniu, nie odrywając wzroku od krajobrazu migającego za szybą.

Wjeżdżamy w Congress Street i pejzaż zmienia się w mgnieniu oka. Wkrótce mijamy jedną z dwóch stacji benzynowych w naszym mieście, której pilnuje grupa porządkowych trzymających broń wycelowaną w stronę nieba, potem sklepy dyskontowe i pralnię samoobsługową z wyblakłą pomarańczową markizą oraz niezbyt zachęcające delikatesy.

Nagle mama wychyla się i kładzie rękę na siedzeniu Tony’ego.

– Daj głośniej – odzywa się.

Ochroniarz podkręca dźwięk na desce rozdzielczej. Głos w radiu słychać teraz wyraźniej.

– W następstwie ostatniego wybuchu epidemii w Waterbury, w stanie Connecticut…

– O Boże – wzdycha mama. – Tylko nie znowu.

– … wszystkim mieszkańcom, a zwłaszcza tym z południowo-wschodniej części miasta, zaleca się przeniesienie do lokali zastępczych w pobliskim Bethlehem. Bill Ardury, dowódca sił specjalnych, uspokaja poruszonych mieszkańców. „Sytuacja jest pod kontrolą – powiedział podczas swojego siedmiominutowego przemówienia. – Rządowe i miejskie siły wojskowe robią wszystko, by powstrzymać chorobę oraz jak najszybciej zabezpieczyć i oczyścić cały teren. Nie ma absolutnie żadnego powodu, by obawiać się kolejnych przypadków zarażenia…”

– Wystarczy – stwierdza mama i opiera się o siedzenie. – Nie mogę tego dłużej słuchać.

Tony zaczyna szukać innej stacji. Na większości słychać tylko szum. W zeszłym miesiącu wybuchła wielka afera, gdy rząd odkrył kilka częstotliwości radiowych zajętych przez Odmieńców. Udało się przechwycić i rozszyfrować parę niezwykle ważnych informacji, co doprowadziło do triumfalnego nalotu na siedzibę ruchu oporu w Chicago i aresztowania kilku ważnych pośród nich postaci. Jedna z nich była odpowiedzialna za podłożenie bomby w Waszyngtonie ubiegłej jesieni, której wybuch zabił dwadzieścia siedem osób, w tym matkę i dziecko.

Cieszyłam się, gdy tamci Odmieńcy zostali straceni. Niektórzy twierdzili, że zastrzyk jest zbyt humanitarną śmiercią dla takich terrorystów, ale myślę, że za tą decyzją krył się bardzo ważny przekaz: to nie my jesteśmy źli. My kierujemy się rozsądkiem i współczuciem. Stajemy po stronie sprawiedliwości, struktury i organizacji.

To oni, niewyleczeni, wprowadzają chaos.

– To naprawdę jakiś koszmar – mówi mama. – Jeśli zaczęlibyśmy ich bombardować, gdy pojawiły się pierwsze… Tony, uważaj!

Tony naciska ostro na hamulec. Rozlega się pisk opon. Zarzuca mnie do przodu, tak że ledwo unikam uderzenia czołem o przednie siedzenie, zanim czuję szarpnięcie pasów. Słychać ciężki, głuchy odgłos. W powietrzu czuć swąd spalonej gumy.

– Cholera – odzywa się mama. – Cholera. Co to było, na Boga…?

– Przepraszam panią, nie zauważyłem jej. Wyskoczyła zza tych kontenerów…

Przed samochodem stoi młoda dziewczyna. Jej ręce spoczywają na masce samochodu, włosy opadają na chudą, wąską twarz, a oczy ma wielkie i przerażone. Wygląda jakoś znajomo.

Tony opuszcza szybę. Do środka wpada smród gnijących resztek bijący z kontenerów na śmieci, których stoi tu w rzędzie kilka, jeden koło drugiego. Mama zaczyna kaszleć i zakrywa ręką nos.

– Nic ci nie jest? – krzyczy Tony, wychylając głowę na zewnątrz.

Dziewczyna nie odpowiada, tylko oddycha ciężko. Jej wzrok biegnie od Tony’ego do siedzącej na tylnym siedzeniu mamy, a potem do mnie. O Boże!

To Jenny. Kuzynka Leny. Nie widziałam jej od ostatniego lata. Bardzo schudła, wygląda też poważniej, ale to bez wątpienia ona. Poznaję jej rozszerzone nozdrza, dumny, ostry podbródek, i te oczy.

Ona też mnie rozpoznała. Widzę to. Zanim mam okazję cokolwiek powiedzieć, podrywa ręce z maski i rzuca się biegiem na drugą stronę ulicy. Ma ze sobą stary, poplamiony tuszem plecak – stary plecak Leny. Na jednej z kieszeni widnieją wypisane kolorowymi okrągłymi literami dwa imiona: Leny i moje. Narysowałyśmy je na jej plecaku w siódmej klasie, kiedy nudziłyśmy się na lekcji. Tego właśnie dnia wymyśliłyśmy nasze hasło, okrzyk, którym dodawałyśmy sobie nawzajem otuchy podczas zawodów w biegach przełajowych. Połączenie naszych imion. Halena.

– Na litość boską, wydawałoby się, że dziewczyna jest na tyle duża, by wiedzieć, że nie wbiega się pod rozpędzony samochód. Mało nie przyprawiła mnie o atak serca.

– Znam ją – odpowiadam bez zastanowienia. Nie potrafię wyrzucić z pamięci widoku wielkich, ciemnych oczu Jenny, jej białej, wychudzonej twarzy.

– Co to znaczy, że ją znasz? – pyta mama zaskoczona.

Zamykam oczy i staram się myśleć o czymś uspokajającym. Zatoka. Mewy krążące po błękitnym niebie. Wstęgi nieskazitelnej białej tkaniny. Ale zamiast tego widzę oczy Jenny, ostre krawędzie jej policzków i podbródka.

– Ma na imię Jenny – odpowiadam. – Jest kuzynką Leny…

– Uważaj na słowa – przerywa mi ostro mama. Uświadamiam sobie poniewczasie, że nie powinnam była nic mówić. Imię Leny jest traktowane w mojej rodzinie gorzej niż najgorsze przekleństwo.

Przez wiele lat mama była dumna z tego, że się przyjaźnię z Leną. Uznawała to za dowód swojego liberalizmu. „Nie osądzamy dziewczyny z powodu jej pochodzenia – mówiła znajomym, gdy poruszali ten temat. – Choroba nie jest dziedziczna, to przesąd”.

Odebrała to niemal jak osobistą zniewagę, gdy Lena zaraziła się i uciekła przed zabiegiem – jak gdyby zrobiła to celowo, żeby mamę ośmieszyć.

„I pomyśleć, że przez te wszystkie lata wpuszczaliśmy ją do swojego domu – wzdychała czasami, ni z tego, ni z owego, po ucieczce Leny. – Chociaż wiedzieliśmy, jakie było ryzyko. Wszyscy nas ostrzegali… No cóż, najwyraźniej trzeba było ich słuchać”.

– Wyglądała na wymizerowaną – mówię.

– Do domu, Tony. – Mama opiera głowę o siedzenie i zamyka oczy. Wiem, że to koniec rozmowy.

LENA

Budzę się w środku nocy z koszmaru, w którym pojawiła się Grace. Noga małej uwięzła między deskami podłogi naszej dawnej sypialni w domu ciotki Carol. Z dołu dobiegały krzyki: „pożar! pożar!”. Pokój był pełen dymu. Próbowałam dostać się do Grace, żeby ją ratować, ale jej dłoń ciągle wyślizgiwała się z mojej. Oczy mnie piekły, dym dławił i wiedziałam, że jeśli natychmiast nie rzucę się do ucieczki, zginę. Ale mała płakała i wołała, żeby ją ratować, ratować…

Podnoszę się na swoim posłaniu. Powtarzam w głowie mantrę Raven – przeszłość jest martwa, nie istnieje – ale to nie pomaga. Nie potrafię się pozbyć wspomnienia dotyku drobnej dłoni Grace, mokrej od potu, wyślizgującej się z mojego uścisku.

W namiocie jest ciasno. Dani przylgnęła do mnie jedną stroną ciała, a obok niej leżą zwinięte w kłębek trzy inne kobiety.

Julian ma osobny namiot. To taka drobna uprzejmość ze strony grupy. Dają mu czas na przystosowanie, tak jak dali i mnie, kiedy uciekłam do Głuszy. Potrzeba czasu, żeby przyzwyczaić się do tej bliskości, do ciał, które nieustannie stykają się z twoim. W Głuszy nie ma prywatności, tak jak i nie ma w niej miejsca na intymność.

Mogłam spać z Julianem w jego namiocie. Wiem, że oczekiwał tego po tym, co wydarzyło się w podziemiach: nasze porwanie, pocałunek. Przecież sprowadziłam go tu. Uratowałam go i wepchnęłam w to nowe życie, życie wolne i pełne emocji. Nic nie może mnie powstrzymać przed spaniem z nim. Wyleczeni – zombie – powiedzieliby, że już jesteśmy zarażeni. Tarzamy się w naszym zepsuciu, jak świnie tarzają się w błocie.

Kto wie? Może mają rację. Może nasze uczucia doprowadzają nas do szaleństwa. Może miłość rzeczywiście jest chorobą i lepiej by nam było bez niej.

Ale wybraliśmy inną drogę. W końcu to jest właśnie celem ucieczki przed remedium: mamy wolność wyboru.

Mamy nawet wolność wybierania źle.

Wiem, że nie usnę od razu. Muszę się przewietrzyć. Wygrzebuję się spod plątaniny śpiworów oraz koców i szukam po omacku wyjścia z namiotu. Wyczołguję się na zewnątrz, starając się nie robić przy tym hałasu. Za moimi plecami Dani wierzga przez sen i mruczy coś niezrozumiałego.

Noc jest chłodna, a niebo jasne i bezchmurne. Księżyc wydaje się bliższy niż zazwyczaj, spowija wszystko srebrnym blaskiem, przez co świat sprawia wrażenie, jakby pokryty był cienką warstwą śniegu. Stoję tak przez chwilę, rozkoszując się ciszą i spokojem, widokiem namiotów muśniętych światłem księżyca oraz wiszących nisko gałęzi, na których nieśmiało pączkują liście, sporadycznym pohukiwaniem sowy gdzieś w oddali.

W jednym z namiotów śpi Julian.

A w innym Alex.

Mijam wszystkie namioty. Schodzę do jaru, przechodzę obok wygasłego ogniska, z którego nie zostało już nic oprócz poczerniałych kawałków drewna i kilku żarzących się węgielków. W powietrzu wciąż unosi się słaba woń przypalonej w garnku fasoli.

Nie mam pojęcia, dokąd właściwie idę, i wiem, że to głupie oddalać się od obozu – Raven ostrzegała mnie przed tym miliony razy. Nocą Głusza należy do zwierząt, a poza tym łatwo zgubić drogę wśród tej gęstwiny krzaków i drzew. Ale coś każe mi iść przed siebie, a noc jest tak jasna, że poruszam się w lesie bez trudu.

Zeskakuję do wyschniętego koryta strumienia pokrytego warstwą kamieni i liści, a gdzieniegdzie noszącego ślady dawnego życia, takie jak wgięta aluminiowa puszka, plastikowa reklamówka czy dziecięcy but. Kieruję się na południe, ale po kilkudziesięciu metrach dalszą drogę zagradza mi ogromny przewrócony dąb. Jego pień jest tak szeroki, że nawet ułożony poziomo sięga mi prawie do piersi. Rozległa sieć korzeni wystrzela w górę niczym ciemna fontanna.

Słyszę szelest za plecami. Odwracam się gwałtownie. Widzę cień, który się przesuwa i materializuje, i przez chwilę zamieram z przerażenia – jestem bezbronna. Nie mam przy sobie niczego, czym mogłabym odeprzeć atak głodnego zwierzęcia. A wtedy cień wynurza się na otwartą przestrzeń i przybiera kształt chłopaka.

W świetle księżyca nie widać, że jego włosy mają ten sam kolor co jesienne liście: złotobrązowy i przetykany czerwienią.

– Ach – odzywa się Alex. – To ty. – To pierwsze słowa, jakie wypowiedział do mnie od czterech dni.

Są tysiące rzeczy, które chciałabym mu powiedzieć.

Zrozum, proszę. Błagam, wybacz mi.

Modliłam się każdego dnia o to, abyś żył, aż nadzieja zaczęła sprawiać mi ból.

Postaraj się mnie nie nienawidzić.

Wciąż cię kocham.

Ale z moich ust wydobywa się tylko:

– Nie mogłam spać.

Alex pamięta pewnie, że ciągle gnębiły mnie koszmary. Dużo o tym rozmawialiśmy podczas naszego wspólnego lata w Portland. Poprzedniego lata – niecały rok temu. Trudno sobie wyobrazić dystans, jaki przebyłam od tamtego czasu, barierę, która uformowała się między nami.

– Ja też nie mogłem spać – odpowiada.

Samo to, to zwyczajne zdanie, i fakt, że w ogóle do mnie mówi, sprawia, że coś we mnie pęka. Chcę go przytulić, pocałować go tak jak dawniej.

– Myślałam, że nie żyjesz. Omal mnie to nie zabiło.

– Naprawdę? – mówi obojętnym głosem. – Jak widzę, szybko doszłaś do siebie.

– Nie. Nie rozumiesz. – Czuję ucisk w gardle, mam wrażenie, jakby ktoś mnie dusił. – Nie byłam w stanie żywić nadziei, a potem budzić się w rozpaczy, że to nieprawda, że wciąż cię nie ma. Nie… nie miałam tyle siły.

Alex milczy przez chwilę. Jest za ciemno, bym mogła odczytać wyraz jego twarzy. Znowu stoi w cieniu, ale wiem, że się we mnie wpatruje.

Wreszcie odzywa się:

– Kiedy mnie zaciągnęli do Krypt, myślałem, że mnie zabiją. Ale nawet im się nie chciało. Po prostu wrzucili mnie do celi, zaryglowali drzwi i zostawili, bym zdechł.

– Alex. – Gula tkwiąca mi w gardle przemieściła się do piersi i sama nie wiem, kiedy zaczęłam płakać. Ruszam w jego stronę. Chcę przebiec rękami po jego włosach, ucałować jego czoło, powieki i usunąć wspomnienia tego, co przeszedł. Ale on się cofa, bym nie mogła go dosięgnąć.

– Nie umarłem. Sam nie wiem, jakim cudem. Powinienem był umrzeć. Straciłem mnóstwo krwi. Oni byli tak samo zaskoczeni jak ja. Potem stało się to rodzajem gry: zobaczyć, ile wytrzymam. Zobaczyć, co mogą mi zrobić, zanim…

Urywa. Nie mogę tego słuchać, nie chcę wiedzieć, nie chcę, żeby to była prawda, nie mogę znieść myśli, ile cierpienia mu zadali. Postępuję kolejny krok do przodu i w ciemności wyciągam rękę, by dotknąć jego piersi i ramion. Tym razem mnie nie odpycha. Ale też nie przytula. Stoi tylko, zimny i nieruchomy, jak głaz.

– Alex – powtarzam jego imię jak modlitwę, jak magiczną formułę, który sprawi, że znowu wszystko będzie dobrze. Wędruję ręką w górę jego piersi, do podbródka. – Tak mi przykro. Tak mi przykro…

Wtedy Alex cofa się gwałtownie, jednocześnie łapiąc mnie za nadgarstki i ściągając je w dół.

– Były dni, kiedy chciałem, żeby mnie zabili. – Wciąż trzyma mnie mocno, uniemożliwiając ruch. Jego głos, choć cichy, aż kipi od emocji i jest tak przepełniony gniewem, że boli mnie bardziej nawet niż jego uścisk. – Były dni, kiedy prosiłem, kiedy modliłem się o to przed zaśnięciem. Wiara, że może kiedyś znowu cię zobaczę, że może cię odnajdę, nadzieja, że tak będzie, to była jedyna rzecz, która nie pozwalała mi się poddać. – Puszcza mnie wreszcie i cofa się o kolejny krok. – A więc nie. Nie rozumiem.

– Alex, błagam.

Zaciska ręce w pięści.

– Przestań powtarzać moje imię. Już mnie nie znasz, nie wiesz, kim jestem.

– Znam cię. – Próbuję stłumić wstrząsające mną spazmy, złapać głębszy oddech, ale na próżno. Nie mogę przestać płakać. To musi być koszmar i wkrótce się z niego obudzę. To jest jak straszny film, w którym Alex wrócił do mnie w ciele potwora, źle pozszywany, odrażający i zionący nienawiścią, ale zaraz się obudzę, a on będzie leżał obok mnie, zupełnie normalny i znowu mój. Odnajduję jego ręce, wplatam swoje palce w jego, chociaż on próbuje się wyzwolić z mojego uścisku. – Alex, to ja, Lena. Twoja Lena. Pamiętasz? Pamiętasz Brooks 37 i koc, który rozkładaliśmy na trawie…

– Przestań – przerywa mi łamiącym się głosem.

– I zawsze pokonywałam cię w scrabble. – Muszę mówić dalej, zatrzymać go tu, obudzić w nim wspomnienia. – Bo zawsze pozwalałeś mi wygrać. A pamiętasz, jak raz urządziliśmy sobie piknik i jedyne, co mieliśmy, to spaghetti w puszce i fasolka szparagowa? Stwierdziłeś, że najlepiej je wymieszać…

– Przestań.

– I tak też zrobiliśmy, i było to całkiem zjadliwe. Spałaszowaliśmy całą puszkę, tacy byliśmy głodni. A kiedy zaczęło się ściemniać, wskazałeś na niebo i powiedziałeś mi, że gwiazd jest tyle, ile rzeczy, które we mnie kochasz. – Oddech mi się rwie, czuję, jak gdybym tonęła. Wyciągam rękę na oślep, natrafiam na jego kołnierz.

– Daj spokój. – Alex łapie mnie za ramiona. Jego twarz znajduje się tuż przy mojej, ale jest zupełnie obca: odpychająca maska z okropnym grymasem. – Po prostu przestań. Daruj sobie. To już dawno skończone, rozumiesz? To wszystko dawno skończone.

– Alex, proszę…

– Przestań! – Jego głos jest teraz ostry, twardy, jak gdyby wymierzał mi policzek. Wreszcie puszcza mnie, a ja cofam się chwiejnym krokiem. – Alex nie żyje, rozumiesz? Tamte uczucia dawno minęły, nie mają już znaczenia, jasne? Rozpłynęły się. Nie ma ich.

– Alex!

Już miał odejść, ale błyskawicznie się odwraca. W świetle księżyca jego twarz jest surowa, biała i wściekła, dwuwymiarowa jak na prześwietlonym zdjęciu.

– Nie kocham cię, Lena. Jasne? Nigdy cię nie kochałem.

Powietrze ze mnie uchodzi. Wszystko znika.

– Nie wierzę ci. – Szlocham tak mocno, że z trudem wypowiadam słowa.

Alex robi krok w moją stronę. I teraz wcale go nie rozpoznaję. Zmienił się całkowicie, to już zupełnie obcy człowiek.

– To było kłamstwo. Rozumiesz? Wszystko to było kłamstwem. Szaleństwem, tak jak nam powtarzali. Po prostu zapomnij o tym. Zapomnij, że to się kiedykolwiek wydarzyło.

– Błagam. – Sama nie wiem, jakim cudem stoję jeszcze na nogach, dlaczego nie rozpłynęłam się we łzach, dlaczego moje serce ciągle bije, kiedy tak bardzo chcę, żeby się zatrzymało. – Błagam, nie rób mi tego, Alex.

– Przestań powtarzać moje imię.

A wtedy nagle za naszymi plecami rozlegają się trzask i szelest liści, jakby coś dużego szło przez las. Twarz Aleksa zmienia się. Gniew ulatnia się i zastępuje go coś innego: nieruchome napięcie jak u jelenia tuż przed ucieczką.

– Nie ruszaj się, Lena – mówi cicho, ale w jego słowach wyczuwam niepokój.

Odwracam się, ale już chwilę wcześniej wyczułam kształt wyłaniający się za moimi plecami, ciężkie sapanie zwierzęcia i głód tak silny, że tłumi wszystko inne.

Niedźwiedź.

Zszedł na dno jaru i teraz dzieli nas od niego jakiś metr. To niedźwiedź czarny. Jest duży – ma na pewno ponad półtora metra i nawet gdy spoczywa na czterech łapach, sięga mi niemal do ramienia. Światło księżyca przetyka srebrem jego skołtunione futro. Zwierzę spogląda na Aleksa, na mnie, potem znowu na Aleksa. Jego oczy są jak kawałki onyksu, matowe, bez życia.

Uderzają mnie dwie rzeczy: niedźwiedź jest chudy, wygłodzony. Zima była w tym roku ostra.

A do tego widzę, że w ogóle się nas nie boi.

Niczym prąd przebiega przeze mnie strach, wyłączając ból, wyłączając wszystkie myśli z wyjątkiem jednej: jak mogłam nie wziąć ze sobą broni?

Niedźwiedź posuwa się do przodu o kolejny krok, kołysząc ogromną głową w tył i w przód, nie spuszczając z nas wzroku. Widzę, jak w zimnym powietrzu jego oddech zamienia się w parę, widzę jego sterczące łopatki.

– Okej – mówi Alex tym samym cichym głosem. Stoi za mną, zupełnie nieruchomy, wyczuwam napięcie jego ciała. – Musimy zachować spokój. Wszystko powoli. Wycofamy się, jasne? Powoli i spokojnie.

Robi jeden krok w tył i już samo to, ten nieznaczny ruch powoduje, że niedźwiedź napręża się, gotów do ataku, i obnaża kły, które błyskają bielą w świetle księżyca. Alex znowu zastyga. Niedźwiedź zaczyna groźnie pomrukiwać. Jest tak blisko, że czuję ciepło jego ogromnego ciała i kwaśny odór wygłodniałego oddechu.

Powinnam była zabrać broń. Teraz nie ma jak się odwrócić i uciec. To czyni z nas łatwą zdobycz, a niedźwiedź właśnie tego szuka. Co za głupota z mojej strony. Oto zasada Głuszy: musisz być większy, silniejszy i twardszy. Musisz ranić, bo inaczej sam zostaniesz zraniony.

Zwierzę kołyszącym się krokiem podchodzi jeszcze bliżej, nie przestając pomrukiwać. Każdy mięsień w moim ciele bije na alarm, każe mi uciekać, mimo to stoję nieruchomo, jakbym wrosła w ziemię, starając się nawet nie drgnąć.

Niedźwiedź przystanął. Widzi, że nie zamierzam uciekać. Może więc uzna, że nie jestem łatwą zdobyczą.

Cofa się nieznacznie – punkt dla mnie, drobna przewaga.

Postanawiam ją wykorzystać.

– Hej! – krzyczę najgłośniej, jak potrafię, i wyciągam ręce do góry, by wydać się dużo wyższą. – Hej! Wynoś się stąd! No idź. Idź!

Niedźwiedź cofa się o kolejny centymetr, zdezorientowany, przestraszony.

– Powiedziałam: wynoś się!

Kopię w najbliższe drzewo i posyłam w kierunku niedźwiedzia odprysk kory. Ponieważ zwierzę ciągle nie zbiera się do odwrotu – choć już nie mruczy i jest najwyraźniej zdezorientowane, w defensywie – przykucam szybko, chwytam pierwszy lepszy kamień, podnoszę się i ciskam nim mocno. Z głuchym, ciężkim odgłosem trafia niedźwiedzia tuż pod lewą łopatkę. Zwierzę zaczyna skowyczeć i wycofuje się, szurając łapami. Aż wreszcie odwraca się, ucieka i po chwili plama czarnego futra znika między drzewami.

– A niech to szlag! – dobiega mnie z tyłu głos Aleksa. Bierze głęboki oddech, głośny i przeciągły, pochyla się i znowu prostuje. – A niech to szlag.

Uderzenie adrenaliny, a potem odprężenie sprawiły, że zapomniał się na chwilę, maska opadła i przez mgnienie oka ukazał się zza niej dawny Alex.

Zalewa mnie fala mdłości. Ciągle mam przed oczami zranione, zdesperowane spojrzenie niedźwiedzia, a w uszach brzmi głuchy, ciężki odgłos kamienia uderzającego go w łopatkę.

Ale nie miałam wyboru. Takie zasady panują w Głuszy.

– To było szaleństwo. Ty jesteś szalona – Alex kręci głową z niedowierzaniem. – Dawna Lena rzuciłaby się do ucieczki.

Musisz być większy, silniejszy i twardszy.

Przenika mnie zimno, a w mojej piersi kawałek po kawałku wyrasta ściana. On mnie nie kocha.

Nigdy mnie nie kochał.

To wszystko było kłamstwem.

– Tamta Lena nie żyje – odpowiadam, a potem mijam go i ruszam do obozu. Każdy krok jest trudniejszy od poprzedniego. Całe moje ciało staje się dziwnie ciężkie, a kończyny zamieniają w ołów.

Musisz ranić albo zostaniesz zraniony.

Alex nie idzie za mną, zresztą nawet tego nie oczekuję. Nie obchodzi mnie, gdzie pójdzie, czy zostanie w lesie całą noc, czy też nigdy już nie wróci do obozu.

Tak jak powiedział, wszystko między nami – w tym wzajemna troska – jest skończone.

Dopiero przy namiotach zaczynam płakać. Łzy napływają z taką mocą, że muszę się zatrzymać, przykucnąć i skulić. Chciałabym wypłakać z siebie wszystkie uczucia. Przez chwilę przebiega mi przez głowę myśl, jakie to byłoby łatwe: wrócić na drugą stronę, pójść prosto do laboratorium i oddać się w ręce chirurgów.

Mieliście rację, ja się myliłam. Uwolnijcie mnie od tego.

– Lena?

Podnoszę wzrok. Julian wyszedł z namiotu, musiałam go obudzić. Jego włosy sterczą na różne strony jak powyginane szprychy koła. Jest boso.

Prostuję się i wycieram nos rękawem.

– W porządku – mówię, wciąż próbując powstrzymać łzy. – Nic mi nie jest.

Przez chwilę stoi nieruchomo, wpatrując się we mnie, i z pewnością domyśla się, że płaczę, i rozumie, i wiem, że chciałby mnie pocieszyć. Rozkłada szeroko ramiona.

– Chodź do mnie – mówi cicho.

Ruszam do niego pędem i wręcz rzucam się na niego. Julian obejmuje mnie i przyciska mocno do piersi, a ja znowu odpuszczam, pozwalam, by raz po raz wstrząsał mną szloch. On stoi tak ze mną i mruczy mi we włosy wyrazy pocieszenia, całuje mnie w czubek głowy i pozwala mi płakać po stracie innego chłopaka – chłopaka, którego kochałam bardziej.

– Przepraszam – powtarzam ciągle w jego pierś. – Przepraszam. – Jego koszulka pachnie dymem z ogniska, lasem i wiosną.

– W porządku – odpowiada mi szeptem.

Gdy wreszcie trochę się uspokajam, Julian bierze mnie za rękę. Idę za nim w ciemną czeluść jego namiotu, pachnącego jak jego koszulka, ale jeszcze intensywniej. Kładę się na jego śpiworze, a on obok mnie, tworząc idealne wgłębienie dla mojego ciała. Zwijam się w tę przestrzeń – bezpieczną, ciepłą – i pozwalam, by ostatnie gorące łzy, które wylewam za Aleksa, spływały mi po policzkach, a potem wsiąkały w ziemię coraz głębiej i głębiej.

HANA

Dostępne w wersji pełnej

LENA

Dostępne w wersji pełnej

HANA

Dostępne w wersji pełnej

LENA

Dostępne w wersji pełnej

HANA

Dostępne w wersji pełnej

LENA

Dostępne w wersji pełnej

HANA

Dostępne w wersji pełnej

LENA

Dostępne w wersji pełnej

HANA

Dostępne w wersji pełnej

LENA

Dostępne w wersji pełnej

HANA

Dostępne w wersji pełnej

LENA

Dostępne w wersji pełnej

HANA

Dostępne w wersji pełnej

LENA

Dostępne w wersji pełnej

HANA

Dostępne w wersji pełnej

LENA

Dostępne w wersji pełnej

HANA

Dostępne w wersji pełnej

LENA

Dostępne w wersji pełnej

HANA

Dostępne w wersji pełnej

LENA

Dostępne w wersji pełnej

HANA

Dostępne w wersji pełnej

LENA

Dostępne w wersji pełnej

HANA

Dostępne w wersji pełnej

LENA

Dostępne w wersji pełnej

HANA

Dostępne w wersji pełnej

LENA

Dostępne w wersji pełnej

HANA

Dostępne w wersji pełnej

LENA

Dostępne w wersji pełnej

HANA

Dostępne w wersji pełnej

LENA

Dostępne w wersji pełnej

HANA

Dostępne w wersji pełnej

LENA

Dostępne w wersji pełnej

HANA

Dostępne w wersji pełnej

LENA

Dostępne w wersji pełnej

HANA

Dostępne w wersji pełnej

LENA

Dostępne w wersji pełnej

HANA

Dostępne w wersji pełnej

LENA

Dostępne w wersji pełnej

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Requiem

Copyright © 2013 by Laura Schechter.
By arrangement with the author. All rights reserved

Copyright © for the translation by Monika Bukowska

Projekt okładki: Katarzyna Bućko

Fotografie na okładce: brunetka – © Maldita Mona / Flickr / Getty Images / Flash Press Media; polana, fabryka, mur, piana morska – © Thinkstock / Flash Press Media; kobieta i ptaki – © Olena Chernenko / Vetta / Getty Images / Flash Press Media; ściana z cegieł – © Jean Linn / Flickr / Getty Images / Flash Press Media

Opieka redakcyjna: Eliza Kasprzak-Kozikowska

ISBN 978-83-7515-874-8

www.otwarte.eu

Plik opracował i przygotował Woblink

www.woblink.com