Karta tytułowa

Tytuł oryginału: The American Roommate Experiment

The American Roommate Experiment by Elena Armas.

Copyright © 2022 by Elena Armas.

By arrangement with the author. All rights reserved

Copyright © for this edition by Wydawnictwo Otwarte 2023

Copyright © for the translation by Marta Magdalena Borkowska

Redaktor prowadzący: Anna Małocha

Przyjęcie tłumaczenia: Natalia Karolak

Emoji w książce (buźki): popicon / Shutterstock

Projekt okładki: Emma Van Deun

Ilustracje na okładce: Marcela Herrera

Adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Monika Drobnik-Słocińska

ISBN 978-83-8135-750-0

www.otwarte.eu

Wydawnictwo Otwarte sp. z o.o.,

ul. Smolki 5/302, 30-513 Kraków. Wydanie I, 2023.

Dystrybucja: SIW Znak. Zapraszamy na www.znak.com.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Angelika Kuler-Duchnik

Dla tych, którzy czekają na miłość –

bądźcie cierpliwi.

Miłość to prawdziwa królowa dram –

czai się, żeby zrobić efektowne wejście.

ROZDZIAŁ 1

Rosie

Ktoś próbował się włamać do mojego mieszkania.

Okej. Technicznie rzecz biorąc, nie było to moje mieszkanie, tylko takie, w którym chwilowo pomieszkiwałam. Co nie zmienia faktów. Bo jeśli życie w podejrzanych dzielnicach Nowego Jorku czegoś mnie nauczyło, to tego, że jeśli ktoś nie puka, to znaczy, że nie ma zamiaru cię prosić o wpuszczenie do środka.

Dowód numer jeden: uporczywe chrobotanie zamka w drzwiach wejściowych – na szczęście zamkniętych.

Dźwięk ustał, a ja uwolniłam całe wstrzymywane w płucach powietrze.

Czekałam ze wzrokiem utkwionym w zamku.

W porządku. Może coś sobie wmawiam? Może któryś z sąsiadów pomylił mieszkania? Albo może ten ktoś – ktokolwiek to jest – w końcu zapuka i…

Coś, co brzmiało jak uderzenie ramieniem w drzwi, sprawiło, że aż odskoczyłam.

O nie.

To nie było pukanie. Prawdopodobnie również nie sąsiad.

Mój następny oddech był tak płytki, że tlen ledwie dotarł do miejsca swojego przeznaczenia. Ale, do licha, naprawdę nie mogłam obwiniać teraz własnych płuc. Nie mogłam nawet winić swojego mózgu za to, że po tym strasznym dniu nie był w stanie sprostać podstawowym funkcjom życiowym, takim jak oddychanie.

Kilka godzin wcześniej to, co przez ostatnie pięć lat było moim przytulnym i zadbanym mieszkankiem, zawaliło mi się na głowę. Dosłownie. I nie mówimy tu o pęknięciu w suficie i chmurce opadającego tynku.

Sufit po prostu nie wytrzymał i jego fragment runął w dół. Runął. Na moich oczach. Niemal mnie przygniatając. I tworząc wystarczająco dużą dziurę, by odsłonić mi widok na intymne miejsca pana Browna, mojego sąsiada z góry. Dzięki temu dowiedziałam się czegoś, czego nigdy nie chciałam wiedzieć: mój sąsiad w średnim wieku nie nosi nic pod szlafrokiem. Nic.

Widok był równie traumatyczny co fakt, że kawał cementu prawie powalił mnie w drodze na kanapę.

A teraz jeszcze to. Włamanie. Po tym jak zebrałam się do kupy na tyle, by spakować swoje rzeczy – pod dokładnym nadzorem pana Browna ze swoimi swobodnie zwisającymi… klejnotami – i udałam się do jedynego miejsca, które w tych okolicznościach przyszło mi do głowy. I do którego właśnie teraz ktoś próbował wtargnąć.

Zza drzwi dobiegło mnie coś przypominające przekleństwo w obcym języku, po czym znów usłyszałam zgrzytanie w zamku.

Cholera.

Czy z ponad ośmiu milionów ludzi mieszkających w Nowym Jorku to akurat ja musiałam zostać ofiarą potencjalnego włamania?

Obróciłam się na czubkach palców i odsunęłam od drzwi mieszkania, do którego uciekłam w poszukiwaniu schronienia, po czym rozejrzałam się po znajomym wnętrzu, analizując możliwe opcje.

Mieszkanie miało układ otwarty i zero przyzwoitych kryjówek. Jedyne drzwi w nim, te do łazienki, nawet nie miały zamka. Nie było też żadnych przedmiotów nadających się do obrony poza krzywym glinianym świecznikiem – owocem leniwego niedzielnego majsterkowania, oraz kruchej lampy stojącej w stylu boho, do której funkcji obronnej nie byłam przekonana. Ucieczka przez okno też nie wchodziła w grę, biorąc pod uwagę, że to było drugie piętro, bez żadnych schodów pożarowych.

Teraz wyraźniej słyszałam przekleństwa wykrzykiwane sfrustrowanym tonem. Wypowiadający je głos był głęboki, melodyjny, a słowa, których nie rozpoznałam lub nie rozumiałam, przeplatały się z bardzo głośnym sapaniem.

Serce waliło mi jak oszalałe, przyłożyłam dłonie do skroni, próbując stłumić rosnącą panikę.

Mogło być gorzej, powiedziałam sobie. Ktokolwiek to jest, najwyraźniej nie jest w tym zbyt dobry. We włamywaniu się. Nie wie też, że tu jestem. Uważa, że mieszkanie jest puste. To daje mi…

Na moim telefonie zabrzęczało powiadomienie – głośny i przenikliwy dźwięk przeszywający ciszę.

I zdradzający moją obecność.

Niech to szlag.

Krzywiąc się, sięgnęłam po telefon spoczywający na kuchennej wyspie. Nie mogło to być dalej niż trzy lub cztery kroki. Ale mój mózg, który wciąż zmagał się z podstawowymi funkcjami, takimi jak, powiedzmy, przemieszczenie się o trzy lub cztery kroki do przodu, źle obliczył odległość i potrąciłam biodrem stołek.

– Nie, nie, nie! – Słowa wyszły z moich ust z jękiem, a jedna z dłoni wystrzeliła do przodu. Bezskutecznie. Ponieważ…

Taboret runął na podłogę.

Zacisnęłam powieki. Jak gdyby mój mózg próbował przynajmniej oszczędzić mi widoku bałaganu, którego narobiłam.

Po wielkim huku zapadła cisza, wypełniając pokój fałszywym, jak wiedziałam, poczuciem spokoju.

Otworzyłam jedno oko i zerknęłam na drzwi.

Może to nie było takie złe? Może się wystraszył? Lub wystraszyli?

– Halo? – zawołał głęboki głos po drugiej stronie. – Czy ktoś jest w domu?

Cholera jasna.

Prostując ramiona, odwróciłam się bardzo powoli. Istniała jeszcze szansa, że…

Melodyjka, którą ustawiłam dla tej głupiej aplikacji motywacyjnej, którą dziś ściągnęłam, odezwała się po raz drugi.

Jezu. Coś chciało dziś mojej zguby. Karma, kismet, los, Pani Fortuna albo jakaś wszechmocna istota, którą wyraźnie wkurzyłam. Może nawet Murphy i jego głupie prawo.

Chwyciłam za telefon, by wyciszyć tę głupią rzecz.

Mimowolnie moje oczy dostrzegły inspirujący – rzekomo – cytat na ekranie: „Jeśli okazja nie puka, zbuduj drzwi”.

– Serio? – usłyszałam swój szept.

– Słyszałem to, wiesz? – odezwał się intruz. – Telefon, huk, potem znów telefon. – Zrobił pauzę. – Wszystko… okej?

Zmarszczyłam brwi. Jakże uprzejmy ten włamywacz.

– Wiem, że tam jesteś. Słyszę, jak oddychasz. – Intruz nie odpuszczał.

Westchnęłam z oburzeniem. Czy on mnie brał za jakiegoś sapiącego do słuchawki zboczeńca?

– Dobra, posłuchaj – powiedział, chichocząc. Chichocząc. Czy on się właśnie naśmiewa? Ze mnie? – Ja tylko…

– Nie, to ty posłuchaj – zdradziłam się w końcu, słysząc własny łamiący się głos. – Cokolwiek masz zamiar zrobić, mam to gdzieś. Ja… ja… – Stałam jak głupek, nie robiąc nic. I to się teraz miało skończyć. – Dzwonię po gliny!

– Po gliny?

– Właśnie. – Drżącymi palcami odblokowałam telefon. Miałam dosyć tej… tej… sytuacji. Cholera, miałam dosyć dzisiejszego dnia. – Masz kilka minut, żeby się stąd zmyć. Posterunek jest tuż za rogiem. – To było kłamstwo i miałam nadzieję, że o tym nie wiedział. – Więc na twoim miejscu wzięłabym nogi za pas.

Zrobiłam mały, ostrożny krok w kierunku drzwi i zatrzymałam się, nasłuchując. Miałam nadzieję, że usłyszę odgłos oddalających się kroków.

Ale po drugiej stronie było cicho.

– Słyszysz mnie? – zawołałam, po czym spróbowałam ponownie ostrzejszym tonem: – Mam przyjaciół w policji. – Nie miałam. Najbliższy temu był wujek Al, ochroniarz w firmie na Piątej Alei. Ale to chyba nie zrobiło wrażenia na intruzie, bo po moim oświadczeniu nic się nie wydarzyło. – Dobrze, w porządku. Ostrzegłam cię. Wybieram numer, więc teraz wszystko zależy od ciebie, ty… skur… kowany okradaczu mieszkań!

– Co?!?

Ignorując swój niefortunny i za grosz nieodstraszający dobór słów, ustawiłam telefon na tryb głośnomówiący i kilka sekund później w mieszkaniu odezwał się głos dyspozytorki:

– Tu dziewięćset jedenaście, czego dotyczy zgłoszenie?

– Dzień… – odchrząknęłam. – Dzień dobry. Ktoś… ktoś próbuje się włamać do mieszkania, w którym właśnie przebywam.

– Czekaj, ty tak serio?! – wrzasnął intruz. Ale zaraz dodał: – Ach, okej. Rozumiem. – Wydał z siebie kolejny chichot. Kolejny. Chichot. Czy on uważał, że to wszystko jest zabawne? – To jest psikus.

Zatkało mnie z oburzenia.

– Psikus?!?

– Halo? – dobiegło z głośnika mojego telefonu. – Proszę pani? Jeśli to nie jest nagły przypadek…

– Och, ależ jest – odpowiedziałam natychmiast. – Jak już mówiłam, dzwonię, aby zgłosić włamanie.

Zanim dyspozytorka zdążyła się odezwać, intruz wyjaśnił:

– Jestem na korytarzu. Niby jak się włamałem? Nawet nie zdążyłem wejść do środka.

Teraz, gdy powiedział więcej niż kilka słów, wyraźniej usłyszałam jego akcent. Sposób, w jaki wymawiał niektóre słowa, brzmiał znajomo i uruchomił w mojej głowie dzwonek alarmowy. Ale w tej chwili nie miałam czasu ani energii na rozkminianie dzwonków.

– Próbę włamania – poprawiłam się.

– Dobrze, proszę pani – odpowiedziała dyspozytorka. – Proszę podać imię i nazwisko oraz adres mieszkania.

– Rozumiem! – wrzasnął intruz na tyle głośno, że odskoczyłam do tyłu. – To taki prank. Widziałem ten program w domu w telewizji. Jak się nazywał ten facet? Prowadzący. Ten z niezłą fryzurą. – Zamilkł. – Nieważne. – Znów ucichł. – Wkręciłaś mnie! To naprawdę dobre. Zobacz, śmieję się – dodał, po czym zarechotał tak głośno, że prawie wypadł mi z ręki telefon. – A teraz czy możesz wreszcie dać spokój i otworzyć te drzwi? Jest po północy i jestem wyczerpany – powiedział już poważniejszym tonem. – Powiedz jej, że jest megadowcipna. Zapamiętamy to jako jeden z najlepszych pranków w historii.

Powiedz jej?

Jakiej jej?

Zmarszczyłam brwi, ściszyłam głos i szepnęłam do telefonu:

– Słyszała to pani? Myślę, że on może być obłąkany.

– Obłąkany? – powtórzył intruz drwiąco. – Nie jestem szalony, tylko… zmęczony.

Za drzwiami coś spadło z hukiem na podłogę i modliłam się, żeby to nie był on, bo nie byłabym teraz w stanie poradzić sobie jeszcze z nieprzytomnym człowiekiem.

– Słyszałam – powiedziała dyspozytorka. – Proszę podać…

– Czy ja mam zły adres, czy co? – wtrącił intruz.

Zły… adres?

Te słowa przykuły moją uwagę.

– Proszę pani – syczała dyspozytorka w telefonie. – Pani imię i nazwisko i adres pani mieszkania.

– Rosie – powiedziałam szybko. – Nazywam się Rosalyn Graham i… i cóż, technicznie rzecz biorąc, to nie jest moje mieszkanie. Jestem u swojej najlepszej przyjaciółki. Ona teraz wyjechała, a ja potrzebowałam… miejsca, żeby przenocować. Ale nie włamałam się, oczywiście. Miałam klucz.

– Ja też mam klucz – przerwał intruz.

W mojej głowie coś zgrzytnęło jak zarysowana płyta.

– Niemożliwe. – Spojrzałam na drzwi spode łba. – Mam jedyny zapasowy klucz, jaki istnieje.

– Panno Graham. – W głosie dyspozytorki pobrzmiewała irytacja. – Proszę zaprzestać wchodzenia w interakcję z osobnikiem za drzwiami i podać swoją lokalizację. Wyślemy do pani patrol, który sprawdzi, co się dzieje.

Otworzyłam usta, ale zanim wyszły z nich jakiekolwiek słowa, intruz przemówił ponownie.

– Ona naprawdę przeszła samą siebie.

Ona. Znowu ta ona.

Milczeliśmy przez kilka sekund. Potem ciszę przerwał ciężki, głuchy odgłos. Brzmiało to tak, jakby intruz za drzwiami właśnie osunął się na ziemię.

– Ona? – zapytałam w końcu, ignorując uporczywe: „Panno Graham?”, dochodzące z głośnika telefonu.

– Tak – powiedział po prostu intruz. – Moja bardzo zabawna i wysoce kreatywna młodsza kuzynka.

Oddech utknął gdzieś pomiędzy moją klatką piersiową a ustami.

Młodsza kuzynka.

Ona.

Silny akcent intruza, tak straszliwie znajomy.

W mojej głowie uformowało się jedyne możliwe wyjaśnienie.

Czy ja...?

Nie. Nie mogłam być aż takim głupkiem.

– Panno Graham? – powtarzał głos dyspozytorki. – Jeśli to nie jest nagły wypadek…

– Przepraszam, ja… – Zamknęłam oczy. – Oddzwonię, jeśli… zajdzie taka potrzeba. Dziękuję.

Młodsza kuzynka.

O Boże! O nie! Jeśli to jeden z kuzynów Liny, to naprawdę narozrabiałam. I to bardzo.

Rozłączyłam się, wetknęłam telefon do tylnej kieszeni dżinsów i zmusiłam się do wzięcia głębokiego wdechu w nadziei, że tlen zasili moje ewidentnie wybrakowane komórki mózgowe.

– Jak nazywa się twoja kuzynka? – zapytałam, chociaż byłam już niemal pewna, że znam odpowiedź.

– Catalina.

To już oficjalne. Narozrabiałam. No tak. Ale ponieważ to był Nowy Jork i miałam tu już do czynienia z całym tabunem dziwacznych ludzi i nie mniej dziwacznych sytuacji, wolałam mieć pewność.

– Potrzebuję więcej informacji. Mogłeś sprawdzić imię na skrzynce pocztowej.

Z drugiej strony dzielącej nas drewnianej granicy dobiegło mnie długie i głośne westchnienie, sprawiając, że mój ściśnięty żołądek dodatkowo wywrócił się na drugą stronę.

– Przykro mi – wymamrotałam, nie mogąc powstrzymać tych dwóch słów. Ponieważ było mi przykro. – Po prostu upewniam się, że…

– Że nie jestem obłąkany – odpowiedział intruz, zanim zdążyłam dokończyć przeprosiny. – Catalina Martín, urodzona dwudziestego drugiego listopada. Brązowe włosy, brązowe oczy, głośny śmiech.

Zamknęłam znowu oczy, a żołądek ścisnął się jeszcze mocniej.

– Jest niewysoka, ale jeśli kopnie cię w jaja, to wyplujesz płuca. Wiem to z pierwszej ręki. – Krótka pauza. – Co jeszcze? Czekaj… Okej, nienawidzi węży i wszystkiego, co je przypomina. Nawet jeśli jest to kilka skarpet zszytych razem i wypełnionych papierem toaletowym. Sprytne, co? Cóż, to był właśnie powód kopnięcia w jaja. Więc tak naprawdę wyciąłem numer samemu sobie.

Taa.

Dałam ciała. I to bardzo.

Bardzo, bardziej, najbardziej.

I czułam się fatalnie. Okropnie.

Tak okropnie, że nie mogłam nawet zdobyć się na przerwanie jego słowotoku:

– Wyjechała na kilka tygodni. Cieszy się swoim miesiącem miodowym w… Peru, dobrze mówię?

Na próżno czekał na moje potwierdzenie. Zaniemówiłam. Z upokorzenia.

– Szczęśliwym wybrańcem jest Aaron. Wysoki i zabójczo przystojny koleś ze zdjęć.

Chwila. To znaczy…

– Nie poznałem go osobiście. Jeszcze.

Jeszcze nie poznał Aarona osobiście?

Ja…

Nie. Nie, nie, nie! To nie może się dziać!

– Nie miałem przyjemności być na ślubie – dodał intruz.

Potwierdzając, że to jak najbardziej się dzieje. I nagle okazało się, że żaden mój wcześniejszy szok czy zażenowanie nie dorównuje temu, jak czuję się teraz.

Ponieważ ten człowiek nie był przypadkowym intruzem czy jakimś wariatem, który przyplątał się pod drzwi mojej najlepszej przyjaciółki.

Człowiek, z którego powodu wezwałam policję, był krewnym Liny.

Ale to nie wszystko. Nie. To musiał być ten jeden jedyny kuzyn, który jeszcze nie poznał Aarona.

Jedyna osoba z długiej listy hiszpańskich krewnych Liny, która nie pojawiła się na ślubie.

To musiał być on.

– Słyszałem, że to była świetna impreza – zauważył.

Poczułam się, jakby ktoś walnął mnie w mostek.

– Szkoda, że mnie to ominęło.

Nie wiem, jak to się stało, ale zdałam sobie sprawę, że kurczowo ściskam klamkę. Zupełnie jakby to, co mówił – i odkrycie, że to jest właśnie on – w jakiś sposób kazało mi podejść pod drzwi i zmusiło palce mojej wolnej ręki do chwycenia jej.

To nie może być on! – krzyczał głos w mojej głowie. Nie mogę mieć aż takiego pecha!

Ale to był on. Wiedziałam, że tak jest. A kismet, przeznaczenie, fortuna czy jakakolwiek inna siła decydująca o moim losie spakowała swoje torby i zostawiła mnie samą na pastwę losu.

Ponieważ to był jedyny kuzyn, na którego obecność na weselu liczyłam w skrytości serca. Jedyny, który sprawiał, że motylki w moim żołądku niecierpliwie trzepotały skrzydełkami na samą myśl o spotkaniu z nim. O tych dwóch obowiązkowych pocałunkach w policzki. O wymianie uprzejmości. Być może nawet o wspólnym tańcu? O pokazaniu się mu w sukni druhny. O tym, że wreszcie zobaczę go na własne oczy.

O możliwościach.

Moje palce poruszyły się i drzwi odblokowały się z głośnym „klik”.

Serce zabiło mi mocniej na myśl, że to naprawdę on, i chwyciłam za klamkę. Z niepokojem, niecierpliwością, nadzieją odbierającą mi dech. Wszystkie te głupie wizje, które moja głowa stworzyła w miesiącach poprzedzających ślub, połączyły się teraz z emocjami targającymi mną z powodu bałaganu, którego właśnie narobiłam. Oczekiwanie wymieszane z poczuciem winy. Zakłopotanie przeplatające się z podnieceniem.

Z walącym sercem otworzyłam drzwi i…

Coś zwaliło się u moich stóp.

Spojrzałam w dół i moje oczy natychmiast zlokalizowały źródło głuchego odgłosu.

Intruz leżał na plecach. Wyglądało na to, że do tej pory opierał się całym ciężarem o drzwi, a teraz, gdy je otworzyłam, poleciał do tyłu na podłogę.

Widząc głowę z burzą falujących kasztanowych pukli, miałam wrażenie, że tlen ledwie dociera do moich płuc. To nie pasowało do obrazu, który przechowywałam w pamięci. A raczej w pamięci telefonu, na potajemnie zrobionym zrzucie ekranu. Był tam ścięty na jeża.

– To naprawdę ty – usłyszałam, jak szepczę, wpatrując się w niego. – Naprawdę tu jesteś. Ale masz inne włosy. Dłuższe i…

Zacisnęłam usta, czując, jak intensywny rumieniec zalewa moje policzki.

Przystojna twarz, którą oglądałam na ekranie swojego telefonu częściej, niż byłabym skłonna przyznać, skrzywiła się ze zdziwienia. Ale równie szybko w czekoladowobrązowych oczach zamigotał uśmiech.

– Czy my… się znamy?

– Nie – rzekłam pospiesznie. – Oczywiście, że nie. Chodziło mi o to, że wyglądasz inaczej, niż się spodziewałam. Wiesz, z twojego głosu. To wszystko. – Potrząsnęłam głową. – A ja jestem… Boże. Przepraszam. Za to wszystko. Ja tylko…

Ty tylko co, Rosie?

Byłam już czerwona po uszy i pomyślałam, że gdyby teraz ziemia otworzyła się pod moimi stopami, żeby mnie pochłonąć – wiedziałam już, że nie jest to wcale aż tak nieprawdopodobne – nie miałabym nic przeciwko temu.

– Tak mi przykro – westchnęłam. – Czy mogę ci pomóc wstać? Proszę.

Ale on – człowiek, który do tej pory nawet nie wiedział o moim istnieniu, a którego rysy byłam w stanie przywołać w głowie, jeśli tylko zamknęłam oczy – ani myślał wstawać. Zamiast tego powoli badał wzrokiem moją twarz, jakbym to ja właśnie wyskoczyła jak filip z konopi i zwaliła się na podłogę u jego stóp.

I wtedy, gdy już myślałam, że opanowałam się na tyle, by powiedzieć coś – jak miałam nadzieję – chociaż minimalnie mądrego, jego usta rozciągnęły się w uśmiechu. Zdziwienie w jego wzroku całkowicie się rozwiało, a wszelkie słowa tańczące na koniuszku mojego języka nagle wyparowały.

Dlatego że się uśmiechał. A jego uśmiech był duży, jasny i – szczerze mówiąc – tak bezczelnie cudowny, że opadły mi ręce.

Był nawet cudowniejszy niż ten widniejący na tym jednym zrzucie ekranu, który pozwoliłam sobie zachować i który od czasu do czasu wciąż oglądałam.

– W takim razie – powiedział ze swoim słonecznym, odwróconym do góry nogami uśmiechem. – Skoro naprawdę się nie znamy, to cześć, jestem Lucas Martín. Kuzyn Liny.

Tak.

Wiedziałam o tym. Dobrze wiedziałam, kim jest. Nie uwierzyłby, jak dobrze.

ROZDZIAŁ 2

Rosie

Lucas spojrzał na mnie z podłogi, prawdopodobnie zastanawiając się, co, do cholery, jest ze mną nie tak.

– Ja… – Grrr. Nie tak wyobrażałam sobie spotkanie z nim. To było odległe o lata świetlne od tego, jak zaprojektowałam tę chwilę w głowie. A miałam czas – ponad rok – żeby wymyślić dziesiątki różnych scenariuszy.

– Witaj, Lucasie – powiedziałam. – Miło… Miło cię w końcu poznać.

W końcu?

Tak. Powiedziałam „w końcu”.

Brwi Lucasa się złączyły, a ja poczułam, że czubki uszu robią mi się jeszcze cieplejsze. Moja twarz też pewnie była czerwona jak burak.

– Z pewnością nie jesteś włamywaczem! – wypaliłam, aby odwrócić jego uwagę od tego głupiego, beznadziejnego „w końcu”. – I bardzo przepraszam, że założyłam, że nim jesteś. Pewnie nie tak wyobrażałeś sobie przyjazd do Nowego Jorku. Albo, w tym przypadku, do mieszkania Liny. Tak czy inaczej, czy mogę ci pomóc wstać?

Ale Lucas wciąż leżał, a na ustach miał ten sam szeroki uśmiech, który pojawił się tam kilka minut wcześniej. Jakby wszystko było w porządku. Normalnie. A nie było. Naprawdę. Bo był tutaj Lucas Martín. Na moim progu – a właściwie na progu Liny. A ja zrobiłam najgorsze z możliwych pierwsze wrażenie.

– Tak, nie spodziewałem się akurat tego – powiedział, wyciągając rękę w górę i zatrzymując ją tuż na wysokości mojego żołądka. – Ale niezależnie od wszystkiego, naprawdę miło cię poznać, Rosalyn Graham.

Wpatrywałam się w jego dłoń, rejestrując wzrokiem wyrastające z niej długie palce. Potem moje spojrzenie przeskoczyło na opaloną skórę nadgarstka, na którym nosił skórzaną bransoletkę.

Mała część mnie zastanawiała się, jak by to było poczuć pod palcami dotyk jego skóry, ale ręce wciąż trzymałam przyklejone do boków.

– Skąd… wiesz, jak się nazywam? – zapytałam.

Ponieważ Lucas wypowiedział moje imię i nazwisko.

Jego ręka wyczekująco wisiała w powietrzu. Jego uśmiech też czekał.

– Słyszałem je już – odpowiedział swobodnie. – Wiesz, kiedy rozmawiałaś z dyspozytorką. Zaraz po tym, jak nazwałaś mnie obłąkanym.

Skrzywiłam się.

– O Boże, zrobiłam to, prawda? – Wypuściłam powietrze przez nos. – Za to też bardzo przepraszam. – Zamrugałam jeszcze kilka razy. Mój wzrok był teraz zafiksowany na odcinku skóry jego przedramienia wyłaniającym się stopniowo, gdy rękaw bluzy zsuwał się w dół. Ale nie podałam mu ręki, a on pozwolił swojej opaść na bok. – Nie miałam pojęcia, że przyjeżdżasz dziś wieczorem, przysięgam. Lina nic mi nie powiedziała. W przeciwnym razie nie dzwoniłabym na policję. Kurczę, gdybym wiedziała, to nawet by mnie tu nie było.

Lucas przechylił głowę, najwyraźniej zaciekawiony. Prawdopodobnie chciał zapytać dlaczego. „Co więc, u licha, tu robisz?”

– Ale możesz nazywać mnie Rosie – ciągnęłam. – Jak wszyscy. Ty też możesz. Jeśli chcesz, oczywiście. Ale Rosalyn też może być.

Wciąż uśmiechając się szeroko, zachichotał, a następnie powtórzył:

– Rosie.

Jakby testował brzmienie mojego imienia na języku.

I Boże, jak on to wymówił, z tym silnym hiszpańskim akcentem, z tym rozciągniętym „r”, jakby całe jego ciało, a nie tylko język i struny głosowe, wymawiało ten dźwięk! To było takie… inne od tego, w jaki sposób pozostali wymawiali moje imię. Interesujące. Dekoncentrujące.

– Rosie – powtórzył po kilku sekundach. – Qué dulce¹ – dodał w języku, który rozpoznałam jako jego ojczysty, hiszpański, choć nie byłam pewna, co to znaczy. – Podoba mi się. Pasuje do ciebie.

– Dzięki – mruknęłam, czując coraz większe ciepło w całym ciele. Przestąpiłam z nogi na nogę. – Też masz fajne imię, Lucas. Takie… odlotowe.

Odlotowe.

O rany!

Czy ja właśnie powiedziałam, że jego imię jest odlotowe? Jak… kula dyskotekowa? Albo impreza w stylu lat siedemdziesiątych?

– Dzięki, chyba… – Lucas zachichotał. – No dobra, chociaż wygodnie mi tu na podłodze, mam dość patrzenia na twoją twarz do góry nogami, Rosie.

I zanim dotarły do mnie jego słowa, Lucas szybko i niespodziewanie poderwał się na nogi. Rozproszona jego manewrem oraz tym, jaki jest wysoki, jego powabnym podkreślonym „r”, które wciąż odbijało się echem w mojej głowie, i ostatecznie tym, że tuż przede mną stał Lucas Martín we własnej osobie – prawie nie zauważyłam, że zgiął się wpół z grymasem bólu.

– Uważaj! – wykrzyknęłam, podbiegając do niego i chwytając go za ręce o kilka sekund za późno. Głowę miał spuszczoną i nie widziałam jego twarzy. – Wszystko w porządku?

– Estoy bien² – wydyszał, jakby nieświadomie wymknęły mu się słowa w jego ojczystym języku. Skinął głową. – W porządku. Wszystko pod kontrolą.

Powoli spojrzał na mnie spod rzęs, napotykając mój wzrok, a cała krew w moim ciele napłynęła mi do twarzy. Potem znów spojrzał w dół, jakby coś tam przykuło jego uwagę.

Zrobiłam to samo.

Moje ręce. Zaciskały się na jego ramionach w śmiertelnym uścisku. I właśnie zdałam sobie sprawę, że były to bardzo silne ramiona. Zbudowane z mięśni. Twardych. Napiętych.

Spojrzeliśmy w górę w tym samym czasie, moje otwarte szeroko oczy napotkały jego brązowe.

Wyglądał na rozbawionego.

– Niezły chwyt, Rosie.

Natychmiast rozluźniłam uścisk, jakby te trzy słowa zmiotły mnie niczym wybuch bomby.

– No tak. – Zabrałam ręce, zaciskając je przed sobą i odwróciłam spojrzenie od jego twarzy. Wpatrywałam się teraz w punkt pod jego podbródkiem. – Na pewno nic ci nie jest?

– Tak, nie ma się czym martwić. – Machnął ręką w powietrzu. – Zamiast spać przez większość lotu, powinienem był parę razy rozprostować nogi.

– Racja. – Kiwnęłam głową. – Masz za sobą lot transatlantycki.

Bo to był Lucas Martín i właśnie przeleciał pół świata, żeby się tu dostać. Ze swojej ojczystej Hiszpanii. A ja co zrobiłam? Trzymałam go na korytarzu, zadzwoniłam na policję, a potem pozwoliłam mu leżeć na podłodze przez idiotycznie długi czas.

– Nie, nie – sprostował. – Przyleciałem z Phoenix.

Och.

Och?

– Miałeś tam przesiadkę czy byłeś już w… – Przerwałam, uświadamiając sobie, że to, czy Lucas był już w Stanach czy nie, naprawdę nie było moją sprawą. – Tak czy inaczej, nadal rozmawiamy przez próg. Wejdź, proszę. – Odsunęłam się, by wpuścić go do mieszkania jego kuzynki, czując się zupełnie… nie na miejscu.

Lucas podniósł ciężki plecak z podłogi i wszedł do środka, pokazując mi się teraz od tyłu. Gdy na mnie nie patrzył, w końcu mogłam cieszyć się tym widokiem. Naprawdę pożerałam go oczami, kilka razy wędrując wzrokiem w górę i w dół całej długości jego ciała.

I – o rany. Miał takie długie, szczupłe nogi. Był wyższy, niż myślałam, gdy potajemnie podpatrywałam go w sieci. Nawet jego bary były szersze, niż sobie wyobrażałam. A pomarszczona szara bluza, którą miał na sobie, wcale ich nie ukrywała – tak jak mięśni, które zauważyłam, dotykając go kilka minut temu. Patrząc na jego plecy, można było z łatwością domyślić się, że jest profesjonalnym sportowcem. Że surfuje, wyczynowo. I mówimy tu o mistrzostwach i zawodach oraz o pięknych, groźnie wyglądających falach, które osiągają niesamowite wysokości. Lucas prawdopodobnie spędził większość życia na wodzie i jego ciało było w stanie znieść…

Odgłos rzucanego na podłogę plecaka przerwał moje rozmyślania. Lucas zatrzymał się przy wyspie, która w tej przytulnej kawalerce oddzielała kuchnię od przestrzeni salonowej.

– Powiedz mi, Rosie – odezwał się, schylając się, aby podnieść stołek, który wcześniej przewróciłam. Postawił go pionowo obok jego bliźniaka. – Skoro nie wiedziałaś, że przyjeżdżam… – Odwrócił się, stając naprzeciwko mnie ze swobodnym uśmiechem. – I nie byłoby cię tutaj, gdybyś wiedziała, że przyjadę, to raczej nie jesteś moim komitetem powitalnym? – Jego głos był głęboki, ton uprzejmy, ale figlarny. W moim brzuchu coś podskoczyło, ale natychmiast zepchnęłam to w dół. – Szkoda. Zaczynałem myśleć, że naprawdę powinienem podziękować swojej kuzynce.

To coś w brzuchu zatrzepotało, odbierając mi mowę, i zapadła dziwna cisza.

Twarz Lucasa spoważniała.

– To był żart – wyjaśnił. – Najwyraźniej kiepski. Przepraszam, zazwyczaj jestem bardziej taktowny.

Zamrugałam.

Myśl, Rosie. Myśl. Po prostu powiedz coś. Cokolwiek.

– Ashton Kutcher – postanowił powiedzieć mój mózg. Lucas zmarszczył brwi. – To on był gospodarzem Punk’d, tego programu z prankami. Facet, którego nazwiska nie pamiętałeś. – Wyrzuciłam ręce w górę i obniżyłam ton. – Zostałeś wkręcony!

Przechylił głowę, a ja zapragnęłam cofnąć ostatnie dziesięć sekund swojego życia. Przewinąć do tyłu i powiedzieć coś innego. Coś mądrego. Kokieteryjnego. Czy proszę o zbyt wiele? Nawet nie prosiłam o ostatnie dziesięć minut tego życia. Ani o ostatnie dziesięć godzin.

Ale wtedy on wybuchnął śmiechem. Głębokim i radosnym. I z jakiegoś dziwacznego powodu wiedziałam, że był szczery i wcale nie śmiał się ze mnie.

– Taak – powiedział, otrząsając się ze śmiechu. – Właśnie o tym programie mówiłem. I o tym gościu z niezłą fryzurą.

Wpatrywałam się w niego – w jego twarz, wydatne usta, piękne oczy, włosy, które były o wiele, wiele lepsze niż Ashtona Kutchera – i poczułam, że się uśmiecham. Nie mogłam nic na to poradzić.

Spojrzenie Lucasa powędrowało na moje usta, co wymazało mi uśmiech z twarzy.

– Okej – powiedziałam, prostując ramiona i odwracając wzrok. – To było zabawne. – Nie było. – Ale myślę, że powinnam już iść i zostawić cię… tutaj.

Nie tracąc czasu ani nie zastanawiając się nad marsem, który uformował się na jego czole, podeszłam do swoich rzeczy i uklękłam przed dwoma walizkami – jedną z nich otwartą i w połowie rozpakowaną – oraz wypełnioną po brzegi niebieską torbą z Ikei i pudłem z jedzeniem.

Usłyszałam kroki po prawej stronie. Kątem oka dostrzegłam parę białych trampek.

– Wychodzisz – powiedział Lucas akurat w momencie, gdy chwyciłam zabłąkany but, nie mogąc sobie przypomnieć, żebym w ogóle go wyciągała. – Z tym… wszystkim.

To nie było pytanie, wiedziałam o tym. Ale i tak odpowiedziałam.

– Oczywiście. – Chwyciłam stos swetrów, które również najwyraźniej wypakowałam. – Wpadłam tylko na chwilę do Liny, żeby… żeby… – Żeby zamieszkać w jej mieszkaniu – które, jak się okazuje, podczas jej miesiąca miodowego wcale nie było wolne – ponieważ moje mieszkanie chwilowo nie nadawało się do zamieszkania. – Żeby podlać kwiatki. Sprawdzić pocztę. Wiesz, tego typu rzeczy.

Chwila ciszy.

– Nie wyglądasz, jakbyś wpadła tu tylko na chwilę, Rosie.

– To? – Machnęłam ręką, drugą wpychając swetry do otwartej walizki. Boże, po co rozpakowałam tyle rzeczy? – Chodzi ci o to wszystko? To nic takiego.

To tylko ja, próbująca nie przeszkadzać facetowi, w którym się ociupinkę zadurzyłam przez internet.

Lucas usiadł przede mną na podłodze. Jakbyśmy po prostu spędzali razem czas.

Moje usta kilka razy otwierały się i zamykały, aż wreszcie wymyśliłam, co powiedzieć:

– Co ty robisz?

Błysnęłaś, Rosie.

Lucas zachichotał lekko i beztrosko, co stanowiło zupełne przeciwieństwo tego, jak ja się czułam.

– Chciałem zapytać, co tak naprawdę robisz w mieszkaniu mojej kuzynki. Zapytałbym cię wcześniej, ale byliśmy… zajęci. – Wzruszył ramionami. – Nie uważam, że należy mi się wyjaśnienie. Wszystko to – pokazał palcem w powietrzu – jest ewidentnie winą Liny. Nie miałaś pojęcia, że przyjadę.

– Zgadza się, nie miałam pojęcia.

– Czy Lina wie, że tu jesteś?

Westchnęłam.

– Nie… – Zamilkłam, chociaż byłam przekonana, że Lucasowi należy się wyjaśnienie. – Ale to nie tak, że nie chciałam jej powiedzieć. Dzwoniłam do niej i Aarona, żeby spytać, czy mogę użyć mojego zapasowego klucza i spędzić tu noc. – Powinnam raczej użyć liczby mnogiej: kilka nocy. – Ale żadne z nich nie odebrało. Pewnie nie mają zasięgu.

Jego oczy wędrowały po mojej twarzy, jakby próbował sobie to wszystko poukładać. Potem poruszył ręką i wydobył z kieszeni mały przedmiot.

– Skoro jesteśmy przy kluczach – powiedział, trzymając go między palcami. – Nie kłamałem. Mam swój.

Na końcu języka miałam już kolejne przeprosiny, ale Lucas powstrzymał mnie, kręcąc głową.

– Lina zostawiła go w pizzerii na dole. U… Alessandro? Zostawiła mi wiadomość, żebym go stamtąd odebrał.

To… miało sens. Chociaż wciąż nie zmieniało faktu, że ani razu nie wspomniała mi o wizycie Lucasa.

– Dobry człowiek ten Sandro – zauważył Lucas ze skinięciem głowy. – Musiałem wyglądać kiepsko, bo nawet zaproponował mi coś do jedzenia. – Twarz niemożliwie mu się rozjaśniła, przypominając mi jedno z jego zdjęć na Instagramie, na którym wpatruje się w stek, jakby ten kawałek soczystego mięsa właśnie przyniósł mu gwiazdkę z nieba. – Prawdopodobnie najlepszą pizzę, jaką jadłem od dawna.

– Brzmi jak Sandro – potwierdziłam, myśląc o ciemnowłosym mężczyźnie w średnim wieku. – Nie jestem zaskoczona. Od kiedy Lina wprowadziła się tutaj kilka lat temu, zamawiamy pizzę od Alessandro przynajmniej raz w tygodniu.

Prawdopodobnie dlatego moja najlepsza przyjaciółka czuła się na tyle pewnie, by zostawić mu klucze od domu.

– Tak, słyszałem o tym – powiedział Lucas, mrużąc oczy, co sprawiło, że zaczęłam się zastanawiać, co też Sandro mu o nas naopowiadał. Mam nadzieję, że nie wspominał, że zawsze zamawiałyśmy ilości jedzenia, które z powodzeniem wykarmiłyby małą armię.

Patrzyliśmy na siebie przez dłuższą chwilę. I chociaż nie czułam się już tak niezręcznie jak jeszcze kilka minut temu, nie było to też w pełni komfortowe milczenie. Nie mogło takie być, ponieważ moje sekretne zauroczenie mężczyzną siedzącym przede mną na podłodze zdawało się pęcznieć jak balon, zajmując całą przestrzeń między nami. A już stanowczo nie pomagał fakt, że wszystkie te informacje i szczegóły, które zbierałam przez ponad rok i trzymałam ukryte w sejfie w swoim umyśle, zaczęły wypływać na zewnątrz.

Jak na przykład to, że wiedziałam, iż Lucas autentycznie uwielbia ananasa na pizzy tylko dlatego, że to wciąż jest jedzenie – coś, czego nigdy nie zrozumiem. Lub to, że ta mała blizna na jego brodzie to pamiątka po tym, jak potknął się o smycz Taco – swojego pięknego owczarka belgijskiego – i upadł na twarz. Albo to, że woli wschody niż zachody słońca.

Dobry Boże. Ilość informacji, których można się dowiedzieć z czyjegoś profilu w mediach społecznościowych – gdy szuka się wystarczająco długo i często – jest porażająca.

– Rosie – powiedział Lucas tak słodko, że poczułam, jak gula wstydu przesuwa się przez mój przełyk, wspinając się wprost do gardła.

Co ja sobie myślałam, stalkując kogoś w ten sposób?

– Tak? – wykrztusiłam.

– Co tak naprawdę tu robisz?

Zastanawiałam się, czy odpowiedzieć szczerze. Nie dlatego, że nie chciałam, żeby Lucas znał prawdę, ale dlatego, że nasze spotkanie było już i tak wypełnione wystarczającą dawką dramatyzmu. W połączeniu z moim fatalnym dniem byłoby to stanowczo zbyt wiele.

– W moim budynku była mała awaria – przełknęłam, decydując się na półprawdę. – Nic ważnego, ale pomyślałam, że lepiej będzie przenocować gdzieś indziej.

Jego brwi wygięły się w łuk.

– A cóż to za mała awaria?

– Usterka hydrauliczna. – Wzruszyłam ramionami. – Nic, czego nie dałoby się naprawić. Wrócę tam lada dzień.

Mruknął potakująco.

– I dlatego wzięłaś ze sobą wszystkie swoje rzeczy? – Pokazał głową na moje bagaże i rozrzucone na podłodze przedmioty. – I całe… jedzenie? Na jedną noc?

– Przekąszam. – Patrzyłam wszędzie, tylko nie na niego. – Tak się składa, że jestem wielkim nocnym podjadaczem. Mogłabym z łatwością zjeść to wszystko w jedną noc.

– Okej – powiedział, ale brzmiało to tak, jakby mi nie wierzył.

I słusznie, ponieważ kłamałam.

Zerknęłam na niego i nie mam pojęcia, co takiego zobaczyłam w jego twarzy, ale usłyszałam samą siebie, jak mówię:

– Dobra, to nie jest mała awaria. W moim suficie pojawiło się pęknięcie. Na tyle duże, że wszystko spakowałam, wzięłam taksówkę i przyjechałam tutaj.

Tutaj, ponieważ mój tata przeniósł się do Filadelfii, a mój brat Olly nie odbierał ode mnie telefonów. A na domiar złego okłamywałam ich od miesięcy – dokładnie od sześciu – i spędzenie nocy u któregoś z nich ujawniłoby prawdę i zdemaskowało moje oszustwo.

– Przepraszam, ale to nic, czym powinieneś się martwić. Wszystko w porządku, naprawdę. – Rozejrzałam się po ciasnej kawalerce swojej najlepszej przyjaciółki. – Tu jest jeden pokój i tylko jedno łóżko, więc raczej… Wiem, że nie możemy tu zostać oboje. – Szczerze to bez problemu mogłabym się przespać na kanapie, ale stawianie Lucasa w takiej sytuacji po tym, co przeżył dziś wieczorem, byłoby z mojej strony niesprawiedliwe. I tak było mi już wystarczająco głupio. – Zarezerwuję sobie hotel.

Spojrzałam na niego i zauważyłam, że jego usta drgnęły. To nie był uśmiech. To był jakiś rodzaj grymasu.

– Ale nic ci nie jest? – zapytał.

Zmarszczyłam czoło, nieco zaskoczona pytaniem.

– Proszę?

– To pęknięcie w twoim suficie – wyjaśnił. – To brzmi poważnie. Wszystko w porządku?

– Och – przełknęłam ślinę. – Tak… w porządku.

Ale Lucas nie wyglądał, jakby mi wierzył. Znowu.

– Poważnie. Jestem nowojorczanką. Twardą jak skała. – Zaśmiałam się. Miałam nadzieję, że to zabrzmiało autentycznie. Zgarnęłam do siebie trochę porozrzucanych rzeczy. – Spakuję graty i zadzwonię po ubera.

Oszacowałam wzrokiem swój bałagan i czym prędzej zaczęłam wrzucać wszystko do walizek.

Pewnie dlatego zauważyłam, że Lucas ruszył się z miejsca, dopiero kiedy wstał i zaczął się oddalać. Zatrzymał się przy swoim plecaku, podniósł go i przerzucił przez ramię.

– Co…? – Poderwałam się na nogi. – Gdzie idziesz?

Lucas potrząsnął plecakiem, żeby równo rozłożyć ciężar. Na jego usta powrócił uśmiech, krzywy i… tak, wciąż dekoncentrujący.

– Idę. Nie zostanę tu.

– Co? – Rozdziawiłam usta. – Dlaczego?

Zrobił krok w kierunku drzwi.

– Bo jest już po północy, a ty wyglądasz, jakbyś miała zaraz zemdleć.

Zamrugałam. Wtedy zauważyłam, że moja ręka poderwała się do góry i dotknęła włosów. Czy ja wyglądam…?

Opuściłam rękę. To, jak wyglądałam, nie było ważne. Po pierwsze, w tej chwili nie mogłam nic z tym zrobić. A po drugie… naprawdę nie mogłam nic z tym zrobić.

– Masz się gdzie zatrzymać? – zapytałam po chwili. – Oprócz mieszkania Liny?

– Oczywiście. – Wzruszył ramionami. – To Nowy Jork, jest wiele możliwości.

– Nie. – Pokręciłam głową, robiąc krok w bok i blokując mu drogę do drzwi. – Nie mogę na to pozwolić. Ja pójdę. To mieszkanie twojej kuzynki. Masz nawet klucz. Ty… nie możesz spać w hotelu.

Uśmiechnął się do mnie cieplej.

– To urocze, Rosie. Ale niepotrzebne. – Wyminął mnie, przez co byłam zmuszona obrócić się na piętach, aby nie stracić go z oczu. – Poza tym tak będzie łatwiej. Ja mam tylko plecak, a ty… – Obrzucił wzrokiem wielką niechlujną stertę moich rzeczy. – Masz tego dużo więcej.

– Ale…

Znów spojrzał mi w oczy, a jego zmarszczone czoło tak bardzo kontrastowało z jego swobodnym uśmiechem, że urwał mi się wątek.

– Słuchaj – powiedział bardzo spokojnie. – Jestem szczery, więc po prostu walnę prosto z mostu, okej?

Przełknęłam nerwowo.

– Mam wrażenie, że czujesz się niekomfortowo w mojej obecności. – Zamilkł. – Właściwie to jestem pewien, że tak jest. Rozumiem to, przecież dopiero co się poznaliśmy.

Coo? O rany – i dlatego wychodzi? On…

– Wcale się tak nie czuję – zapewniłam go w jak najbardziej niekomfortowy sposób. – To nie o to chodzi.

Przechylił głowę, a ja znów otworzyłam usta, by powiedzieć mu coś jeszcze, cokolwiek. Ale nie wyszedł z nich żaden dźwięk. Tylko zająknięcie:

– To… to nie tak…

– Mam propozycję – przerwał mi i z jakiegoś powodu miałam wrażenie, że zrobił to, aby uratować mnie przed samą sobą. – Zostań tu na noc, odpocznij, a ja wrócę jutro. Zaczniemy od nowa. Zapomnimy o tym, co się stało. Potem wymyślimy, co zrobić w kwestii zakwaterowania. – Ostrożnie zawiesił głos. – Co o tym myślisz?

„Zaczniemy od nowa. Zapomnimy o tym, co się stało”.

Ile bym dała za to, żebyśmy mogli to zrobić!

– Ależ nie ma czego wymyślać, Lucasie. Lina obiecała ci to mieszkanie, więc to ty powinieneś je zająć.

– Dobrze – powiedział po prostu. – Ale nie dziś wieczorem.

To było nie fair. Tak bardzo nie fair. Wszystko poszło nie tak, jak powinno i… uświadomiłam sobie, że oddycham, dopiero gdy usłyszałam odgłos wydychanego powietrza.

Lucas zaśmiał się tak głęboko, po męsku.

– Wrócę jutro, obiecuję.

Moje usta rozchyliły się, gotowe jeszcze z nim dyskutować, przygwoździć go do podłogi i – jeśli zajdzie taka potrzeba – siłą zmusić do pozostania.

Ale wtedy usłyszałam:

– Będzie okej, Rosie. – Jego twarz przybrała poważny wyraz. Szczery. – Wszystko będzie dobrze.

I w tym momencie opuściła mnie cała determinacja do walki i poczułam się znużona. Od lat próbowałam utrzymać wszystko w kupie, pod kontrolą, zawsze sama, i teraz poczułam, że ogarnia mnie zmęczenie. Zalewa mnie od stóp do głów, niczym fala. I w końcu ten jedyny raz, gdy ktoś powiedział mi te trzy słowa: „Wszystko będzie dobrze”, którymi to ja zawsze pocieszałam innych, poczułam potrzebę odpuszczenia.

– Okej. Dziękuję, że to robisz – mruknęłam i naprawdę byłam mu wdzięczna. Bardziej, niż Lucas mógł to sobie kiedykolwiek wyobrazić.

Skinął lekko głową, po czym zrobił kolejny krok w bok.

– W takim razie do zobaczenia jutro. Tym razem zapukam, obiecuję.

Próbowałam wymyślić jakąś mądrą i zabawną ripostę, ale co to miało za sens? I tak już wszystko zepsułam. Pierwsze wrażenie jest jak słowa napisane wiecznym atramentem – kiedy już znajdą się na papierze, niewiele można zrobić, żeby je zmienić. Dlatego po prostu gapiłam się, jak przekręcał gałkę i otwierał drzwi.

– Hej, Rosie? – zawołał tuż przed progiem. – Wspaniale w końcu poznać najlepszą przyjaciółkę Liny.

„W końcu”.

Powiedział „w końcu”.

Tak jak ja wcześniej. Ale pewnie z zupełnie innego powodu.

– Mnie również miło, Lucasie. To wszystko było… wspaniałe. – Wspaniała katastrofa!

Kąciki jego ust uniosły się w lekkim uśmiechu.

– Zrób mi przysługę i zamknij drzwi na klucz, dobrze? – powiedział, po czym odwrócił się i wyszedł. – Nigdy nie wiadomo, czy nie przylezie tu jakiś włamywacz.

Stałam i patrzyłam, jak Lucas Martín schodzi po schodach i znika mi z oczu tak szybko, jak się pojawił na moim progu – a raczej na progu Liny.

Jakby był tylko snem, wytworem mojej wyobraźni.

Głupi i dziwaczny sen o facecie, którego życie miesiącami podglądałam na ekranie telefonu, a wszystko to dzięki magii mediów społecznościowych.

O facecie, w którym się tak głupio podkochiwałam, mimo że nie spotkałam go osobiście i – o czym byłam święcie przekonana – prawdopodobnie nigdy nie spotkam.

¹ Qué dulce (hiszp.) – Jak słodko! (Wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki).

² Estoy bien (hiszp.) – Wszystko w porządku.

ROZDZIAŁ 3

Rosie

Gdy się zbudziłam następnego ranka – dokładnie o szóstej, tak jak robiłam to w każdy dzień roboczy przez ostatnie pięć lat i czego już nie musiałam robić – zrobiłam to z myślą o pewnym brązowookim, uśmiechniętym mężczyźnie.

I przez ułamek sekundy byłam pewna, że to wszystko mi się przyśniło.

Lucas Martín stojący w drzwiach. Katastrofa, która potem nastąpiła.

Ale w miarę upływu czasu i powrotu do rzeczywistości zdałam sobie sprawę, że nic z tego nie było wytworem mojej podświadomości. To się naprawdę wydarzyło. Lucas naprawdę tu był. Autentycznie wzięłam go za włamywacza. I udało mi się zrobić najgorsze pierwsze wrażenie w historii pierwszych wrażeń.

„Zaczniemy od nowa. Zapomnimy o tym, co się stało”.

Gdybym tylko mogła mieć tyle szczęścia!

Jęknęłam głośno, zakrywając twarz ramieniem.

Co gorsza, mój znacznie mniej ogłupiały mózg zdał sobie teraz sprawę, że pozwoliłam Lucasowi odejść – ruszyć samemu w miasto, do którego dopiero co przyjechał – bez żadnego oporu z mojej strony. Przejęłam mieszkanie i zostawiłam go na pastwę losu.

Boże, byłam beznadziejna.

Przewróciłam się na bok, nie godząc się z perspektywą wstania i opuszczenia wygodnego i bezpiecznego łóżka mojej najlepszej psiapsiółki. Mój wzrok padł na stojące na półce zdjęcie Liny i jej babci, które przypominało mi, jak blisko była ze swoją rodziną.

Ale w takim razie dlaczego nic mi nie powiedziała o wizycie Lucasa? Lina dzieliła się dosłownie wszystkim, zwłaszcza ze mną. To było coś, o czym wspomniałaby przynajmniej mimochodem.

Na jej obronę przemawiał fakt, że odkąd Aaron oświadczył się jej we wrześniu ubiegłego roku, przygotowania do ślubu dosłownie ją przygniotły. Niełatwo było planować ślub w Hiszpanii z drugiego końca świata. Z kolei to, co się działo po pięknej letniej ceremonii ślubnej nad morzem, która odbyła się dwa miesiące temu, przytłoczyło ją do tego stopnia, że wyjechali na miesiąc miodowy dopiero teraz, w październiku. Więc zakładałam… że musiało jej to umknąć.

Zamknęłam oczy, konstatując, że tak czy inaczej, to nie ma znaczenia. Teraz Lucas był w Nowym Jorku, a Aaron i Lina daleko w Peru cieszyli się swoim zasłużonym miesiącem miodowym. Nie miałam powodu czuć się zraniona.

Zwłaszcza że sama nie byłam szczera wobec swoich bliskich. Lina nie miała pojęcia o tym, że w tajemnicy kocham się w jej kuzynie. Ale to było nic w porównaniu z tym, że od miesięcy konsekwentnie okłamywałam tatę i Olly’ego odnośnie do sytuacji w pracy. Od miesięcy.

Poczułam nagły przypływ odwagi.

Wszystko to dziś się skończy. Koniec z kłamstwami!

Opowiem Linie o tym, co się wczoraj wydarzyło, i pojadę do Filadelfii, żeby zobaczyć się z tatą. Może nawet Olly do nas dołączy? To jest, jeśli przestanie unikać naszych telefonów.

Oparłam się plecami o zagłówek i sięgnęłam po telefon. Kliknęłam imię Liny w aplikacji wiadomości i zaczęłam pisać.

Hej, mam nadzieję, że Peru dobrze traktuje moje dwa zakochane gołąbki ♥ Słuchaj, wczoraj wieczorem…

Zawahałam się i moje kciuki zawisły nad ekranem.

Wczoraj wieczorem… Prawie kazałam aresztować twojego kuzyna Lucasa. Niespodzianka!

Nie. Zdecydowanie nie.

Skasowałam wiadomość i spróbowałam jeszcze raz.

Wczoraj wieczorem… u mnie w mieszkaniu pękł sufit, więc wzięłam twój zapasowy klucz i poszłam do Ciebie (nie mogłam się do Ciebie dodzwonić, ale wiedziałam, że nie będziesz miała nic przeciwko!). W każdym razie wszystko było okej, dopóki nie pojawił się Lucas i jakoś tak wzięłam go za włamywacza. Kumasz, Lucas? Twój kuzyn. Ten, którego profil na Instagramie pokazałaś mi wieki temu. No więc zaglądałam na niego… Parę razy. Więcej niż parę. Tak jakby codziennie? Trudno to wyjaśnić, ale pomyśl… Joe Goldberg. Minus morderstwa.

Nie, to odpadało. Zbyt długie jak na SMS.

Plus słowo „morderstwa” było chyba alarmujące.

Skasowałam tekst z głośnym westchnieniem, po czym opuściłam telefon na kolana.

Ponieważ prawda była taka, że w pewien sposób stalkowałam Lucasa w sieci. Całkowicie nieszkodliwie.

Odkąd Lina pokazała mi jeden z jego postów, byłam go ciekawa. Ale jego profil zaczęłam sprawdzać regularnie dopiero rok temu, gdy Aaron oświadczył się Linie, a ja… miałam nadzieję, że spotkam Lucasa na ślubie. I tak po prostu coś, co zaczęło się jako zwykła ciekawość, z czasem zmieniło się w coś większego.

Każde zdjęcie, które wrzucał – bez względu, czy był na nim, czy nie – budziło motyle w moim brzuchu. Każdy krótki, ale zabawny i szczery post trochę bardziej mnie do niego przybliżał. Każdy nowy filmik pozwalał mi zajrzeć w życie jego i Taco. Dowiedzieć się, jak żyje ten atrakcyjny i przystojny mężczyzna.

Oczywiście zupełnie nie przeszkadzał mi fakt, że jako profesjonalny surfer na większości zdjęć paradował bez koszulki.

Niektórzy mieli takie gwiazdy jak Chris Evans czy Chris Hemsworth – czy innych Chrisów – którzy zapewniali im zastrzyk serotoniny przed snem. Garść snów na jawie i mnóstwo pobożnych życzeń. Ja zaś miałam… Lucasa Martína.

To nie było nic ponad głupie, niewinne zauroczenie człowiekiem, którego tak naprawdę nie znałam. Zresztą zakończyło się ono w momencie, w którym w tajemniczy sposób zniknął i przestał aktualizować swój profil – na kilka tygodni przed ślubem Liny i Aarona. I kiedy nie pojawił się na ceremonii. Pochowałam wszystkie te bzdury głęboko i powiedziałam sobie, że już dosyć.

Telefon na moich kolanach zadzwonił i natychmiast zapomniałam o tych wszystkich rozterkach, gdyż na ekranie ujrzałam twarz swojego młodszego brata.

– Olly? – Odebrałam ze ściśniętym żołądkiem. – Gdzie się, do licha, podziewałeś? Dlaczego nie oddzwaniasz? Wszystko okej? Jak się czujesz?

Po drugiej stronie usłyszałam długie westchnienie.

– Nic się nie stało, Rosie. – Głos mojego brata był głęboki, jego barytonowa głębia przypominała mi o tym, że nie jest już dzieckiem. Przeciwnie, był dorosłym dziewiętnastolatkiem, w którego telefonie od tygodni witała mnie poczta głosowa. – I przepraszam. Byłem… zajęty. Ale teraz oddzwaniam.

– Zajęty czym? – zapytałam, zanim zdążyłam się powstrzymać.

Kiedy tata ogłosił mniej więcej rok temu, że opuszcza Queens, gdzie spędził większość życia i gdzie razem z Ollym się wychowaliśmy, i że przenosi się do Filadelfii, Olly stwierdził, że nigdzie nie jedzie. Oświadczył nam również, że w przeciwieństwie do mnie, nie planuje iść na studia. A my go wspieraliśmy, zachęcaliśmy do poszukiwania czegoś, co go uszczęśliwi. Do niedawna pomagałam mu nawet w opłacaniu czynszu i kosztów życia. Ale on nie mógł znaleźć swojego powołania. Nie potrafił utrzymać pracy dłużej niż przez kilka tygodni.

Cisza w słuchawce trwała tak długo, że zaczęłam się bać, że się rozłączył.

– Olly?

Kolejne westchnienie.

– Posłuchaj – powiedziałam, wkładając w to słowo każdą pojedynczą buzującą we mnie emocję. – Nie atakuję cię. Kocham cię, tak? Najbardziej na świecie, o czym dobrze wiesz. Ale ignorujesz mnie od tygodni, wysyłasz mi tylko krótkie, szybkie SMS-y, żebym nie straciła rozumu i nie zgłosiła cię jako osoby zaginionej. – A zrobiłabym to. Z pewnością bym to zrobiła, gdyby sprawy zaszły za daleko. – Więc, nie mów mi proszę, że byłeś zajęty, oczekując, że przyjmę to za wyjaśnienie. Nie…

– Rosie, byłem zajęty pracą.

Nadzieja na sekundę podfrunęła mi do gardła, ale szybko zdusiło ją sto tuzinów nowych pytań.

– To świetnie – powiedziałam, odsuwając niepokój. – Co to za praca?

– Pracuję… w klubie. Nocnym.

– Klub nocny – powtórzyłam, zmuszając się do zachowania obiektywizmu. – Jako kelner? Już tego próbowałeś i… – Rzucił tę robotę po trzech tygodniach. – Próbowałeś kelnerować i nie wyszło. W kawiarni, pamiętasz?

– Nie serwuję drinków – wyjaśnił. – Robię coś innego. To… trudno to wyjaśnić. Ale całkiem dobrze z tego żyję.

– Nie obchodzi mnie, ile zarabiasz, Olly. Zależy mi na tym, żebyś był szczęśliwy. Żebyś…

– Jestem szczęśliwy, okej? Nie jestem już dzieckiem, więc nie martw się o mnie.

Już chciałam zakpić z tego jego „nie martw się o mnie”, ale ugryzłam się w język. Olly był dorosły i rozumiałam jego potrzebę posiadania granic. Niechęć do bycia niańczonym. Ale nadal byłam jego starszą siostrą, a on wciąż tym samym chłopcem, którego karmiłam płatkami śniadaniowymi na kolację, gdy lodówka była pusta, a tata pracował na nocne zmiany.

– Dobra, okej, w porządku. Skończę z tym… Na dzisiaj – dodałam natychmiast.

– Dziękuję – wymamrotał półgłosem.

– Mam propozycję – zmieniłam temat, kierując rozmowę na bezpieczniejszy grunt. – Myślałam, żeby kupić paszteciki z parówkami i skoczyć do Filadelfii. Urządzimy tacie brunch niespodziankę. Co ty na to, dołączysz? Mógłbyś wrócić przed wieczorem. Spotkamy się na stacji kolejowej i pojedziemy tam razem?

Nastąpiła cisza, po czym Olly zapytał:

– Nie powinnaś być dziś w biurze? Jest poniedziałek.

Skrzywiłam się, cicho przeklinając się za własną nieostrożność. Cholera.

– Ja… tak. Masz rację. – I technicznie rzecz biorąc, miał rację. To, czego Olly i tata nie wiedzieli, to to, że przez ostatnie sześć miesięcy nie określałam już siedziby InTechu na Manhattanie słowem „biuro”. – Ale wzięłam wolne. Właśnie dzisiaj. Szef jest teraz… bardziej elastyczny, jeśli chodzi o mój czas wolny, od kiedy zostałam, no wiesz, liderką zespołu.

– Ach, tak. Moja starsza siostra jest teraz szefową. No tak. – Zachichotał, a ja życzyłam sobie, by częściej to słyszeć. Chciałabym przestać go okłamywać i żeby on też niczego przede mną nie ukrywał. – Więc ten awans, który dostałaś w zeszłym roku, pasuje ci, co? Jak tam, siora, planujesz wspinać się wyżej po szczeblach kariery?

– Niczego takiego nie planuję, uwierz mi. – Prawda była taka, że zeszłam niżej po szczeblach, mało tego, nawet spadłam z drabiny. Wyciągnęłam nogi, postawiłam obie stopy na podłodze i wstałam z łóżka. – To co, jedziesz ze mną? Do taty?

– Ja… – zawiesił głos i od razu wiedziałam, że będę zawiedziona.

– Proszę, Olly. Chcę ci powiedzieć coś ważnego. Wam obu. A tata tęskni za tobą. Kryję cię od tygodni i już kończą mi się wymówki. Pojedź ze mną, proszę.

Westchnął.

– Dobra, zobaczę, co da się zrobić.

O, jest postęp. Przynajmniej taką miałam nadzieję.

– Wyślę ci SMS-em rozkład jazdy pociągów, tak? Spotkamy się na stacji.

– Tak – odpowiedział i moja wcześniejsza nadzieja zapłonęła ponownie. – Ja… kocham cię, Fasolko.

Fasolko. Nie nazywał mnie tak od wieków.

– Też cię kocham, Olly.

I pożegnawszy się tymi słowami, zaczęłam przygotowania do tego, by pojechać i wyznać prawdę człowiekowi, który imał się wielu zajęć, by zapewnić mnie i mojemu bratu dobre życie, gdy został samotnym ojcem. Wychowywał nas sam, po tym jak matka nas zostawiła i wyjechała. W pocie czoła i ze stalową determinacją przeprowadził mnie przez studia. Zawdzięczałam mu bezpieczeństwo finansowe, które do niedawna zapewniał mi tytuł inżyniera. Aż do tamtego dnia sześć miesięcy temu, kiedy to rzuciłam się na głęboką wodę, by zmienić całe swoje życie. Swoją karierę.

O rany.

Jak mam mu powiedzieć, że postanowiłam rzucić stabilną, dobrze płatną pracę, na którą on – i ja – pracowaliśmy tak ciężko, tylko po to, by gonić za marzeniami? Które były niczym więcej niż atramentem na papierze?

Jak powiedzieć człowiekowi, który tak wiele dla mnie poświęcił, że zamieniłam ugruntowaną, pełną perspektyw ścieżkę kariery na coś tak niepewnego?

Nie miałam zielonego pojęcia. I właśnie dlatego pozwoliłam, żeby ten sekret ciążył mi na sercu przez długie miesiące.

Ale to się dzisiaj skończy.

W trakcie kolejnych etapów przygotowań powtarzałam to sobie jak mantrę. Wrzuciłam na siebie pierwsze ciuchy, jakie wyciągnęłam z walizki: jasnoniebieskie dżinsy i za duży bordowy sweter. Potem bezskutecznie próbowałam okiełznać burzę ciemnych loków na głowie i jak co rano zadowoliłam się związaniem ich w luźny kok na czubku głowy.

Kiedy już udało mi się wyjść, ustaliłam plan działania.

Najpierw udam się do piekarni O’Briena na Brooklynie, zaledwie kilka minut drogi od domu Liny, i kupię ulubione paszteciki taty. Poczekam, aż wgryzie się w smakowite smażone pyszności i… bum, zrzucę bombę.

To był dobry plan.

Przynajmniej próbowałam o tym przekonać samą siebie, gdy weszłam do piekarni, złożyłam zamówienie i wyszłam, dzierżąc w dłoni łapówkę dla taty. Pewnie dlatego prawie się potknęłam na chodniku, gdy mój wzrok padł na okno baru po drugiej stronie ulicy.

Spojrzałam tam znowu. Potem po raz trzeci. Prawdopodobnie gapiłam się w tę szybę dobrą minutę.

Ale jak mogłam się nie gapić, skoro za szybą był Lucas. Miał potargane włosy, szczupłe i silne ramiona skrzyżował na piersiach. Usta, które widziałam głównie rozciągnięte w uśmiechu, były teraz otwarte, a głowa spoczywała na zagłówku siedzenia. Byłam przekonana, że wciąż miał na sobie te same ubrania, w których widziałam go zeszłej nocy.

Musiałam go z kimś pomylić. To nie mógł być Lucas.

Nie mógł przecież spać w tym barze, przed kubkiem i pustym talerzem. Miał być w hotelu. Chyba że…

Nie dokończyłam tej myśli, bo stopy poniosły mnie już na drugą stronę ulicy, do tego baru, a w głowie kołatało mi się to wielkie, palące pytanie: czy on tu spędził noc? A jeśli tak, to dlaczego? Dlaczego nie poszedł do hotelu?

Przekroczyłam próg i podeszłam do niego, trzymając w rękach ciepłą torebkę z pasztecikami.

Przyjrzałam mu się z bliska: miał wory pod oczami i niemożliwie wygniecione ciuchy. Z kącika ust spływało coś, co wyglądało jak… strużka śliny.

– Lucas – szepnęłam.

Nie poruszył się. Nawet mnie nie usłyszał.

Odchrząknęłam i nachyliłam się w jego stronę.

– Lucas – powtórzyłam.

Targała mną mieszanka poczucia winy i niepokoju i miałam ochotę nim potrząsnąć, zbudzić go, zażądać wyjaśnień i kilkaset razy przeprosić. Wszystko naraz. Bo nikt nie śpi w barze, jeśli ma inne wyjście, a zeszłej nocy nie powinnam była mu pozwolić tak po prostu odejść.

Nieśmiało wyciągnęłam wolną rękę i delikatnie dotknęłam jego ramienia.

– Hej. – Potrząsnęłam nim lekko, starając się nie skupiać na tym, jak ciepłe i jędrne było jego ciało pod bluzą. – Lucasie, obudź się.

Nadal nic. Boże, spał jak zabity.

Nie pozostało mi nic innego, jak…

– OBUDŹ SIĘ!

Zamknął usta i otworzył jedno brązowe oko, które popatrzyło na mnie.

Po chwili twarz Lucasa znów się odprężyła, a na jego usta wpełzła senna wersja uśmiechu.

– Rosie – wymamrotał niewyraźnie chrapliwym głosem. – To naprawdę ty czy obudziłem się w niebie?

ROZDZIAŁ 4

Lucas

Byłem idiotą. Wielkim śpiącym idiotą.

„To naprawdę ty czy obudziłem się w niebie?”

Serio, Lucasie? Por Dios³.

Nie musiałem być do końca rozbudzony, żeby wiedzieć, że będę żałować tych słów. Ale to oklepane, arcybanalne i niepotrzebne zdanie wyleciało z moich ust, zanim się zorientowałem. Otworzyłem oczy – a raczej oko – i była tam. Rosie. Najlepsza przyjaciółka Liny. Dziewczyna, która oczarowała całą rodzinę Martínów. Twarz w kształcie serca, delikatne rysy, miękkie wargi i urzekające zielone oczy. Jakby była jakimś mirażem, a mój pozbawiony snu mózg próbował ustalić, czy naprawdę istniała. I właśnie wtedy, kiedy moja głowa nie zwracała na nic innego uwagi, z moich ust wymsknął się taki gniot.

– Że… co? – wymamrotała Rosie, kiedy za tym spektakularnym pierwszym wersem nie podążyły żadne inne słowa. Jej brwi się zakrzywiły. – Dobrze się czujesz?

Pytanie roku.

Potrząsnąłem głową, próbując otworzyć drugie oko, i powiedziałem – jak miałem nadzieję – ze swobodnym wyrazem twarzy:

– Miałaś z tyłu słońce. – Pokazałem ręką na okno. – Okalało twoją twarz. Niczym aureola.

Rosie zamrugała raz, potem drugi, zanim odpowiedziała:

– Och. Dzięki?

Tłumiąc chichot wywołany jej reakcją, rozciągnąłem ręce nad głową. Wszystkie mięśnie w plecach miałem sztywne od wielu godzin spędzonych w pozycji siedzącej. Nie powinienem był siedzieć tu tak długo. Trzeba było wstać, rozruszać nogi i stawy, ale…

A teraz stała tu Rosie. Patrzyła na mnie ze śmieszną miną. Złączyła brwi, między którymi uformowała się niewielka zmarszczka. Była zaniepokojona i trochę wkurzona.

– Jesteś wściekła… – zacząłem.

Ale w tym samym czasie ona powiedziała:

– Czy mogę spytać…

Spojrzałem jej w oczy i uśmiechnąłem się do siebie.

– Możesz mnie spytać o wszystko – powiedziałem.

– Wiem, że to nie moja sprawa – zaczęła – ale Lucasie… co ty tutaj robisz? Wyglądasz, jakbyś… Czy ty… – Odchrząknęła, jakby próbując złagodzić ton. – Czy ty tu spałeś?

Nie chciałem jej okłamywać. Nie byłem w tym zbyt dobry.

– Jak wyglądam? – zapytałem więc.

– Cóż, wyglądasz świetnie – wydała z siebie dziwny dźwięk – wyglądasz dobrze, ale wyglądasz też jak… jak ktoś, kto spędził noc w barze.

– Atrakcyjny w naturalny i luzacki sposób?

– Śliniłeś się.

– Auć.

– Mówię poważnie – naciskała Rosie.

– Tak, wierzę. I założę się, że to był niezapomniany widok.

– Owszem… w pewnym sensie – przyznała, wzruszając ramionami. – Jeśli ktoś lubi śpiących, śliniących się mężczyzn. – Pauza. – Ja nie.

Przechyliłem głowę na bok, udając, że coś rozważam.

– Więc jaki jest twój typ faceta, Rosalyn Graham?

Jej źrenice rozszerzyły się nieco.

– Mój typ to… – zaczęła, ale zaraz przerwała. – Nie zmieniaj tematu. – Wydęła wargi. – Mówiłeś, że poszukasz sobie hotelu. Powinieneś był zostać u Liny, skoro nie miałeś dokąd pójść. I powiedzieć mi o tym, zamiast dać się wykopać.

Skrzywiłem się.

– Nie wykopałaś mnie – powiedziałem poważnie. I szczerze. – Sam wyszedłem. – Ponieważ miałem świadomość, jak nieswojo się czuła w mojej obecności zeszłej nocy. I jak bardzo moje przybycie pokrzyżowało jej plany. A ja nie byłem mężczyzną, który czuł się dobrze z tym, że tak nagle narusza prywatność i przestrzeń osobistą dziewczyny. – Te siedzenia są wygodniejsze, niż na to wyglądają. Daj im szansę. – Wyciągnąłem rękę, wskazując na bordowe siedzenie naprzeciwko. – Usiądź i sama zobacz. Zamówię nam coś do picia.

Odwróciłem się i z uśmiechem zawołałem kelnera. Skinął głową, dając znak, że za chwilę podejdzie.

Kiedy znów spojrzałem na Rosie, odkryłem, że wcale nie usiadła.

Nawet się nie poruszyła.

Była zbyt zajęta gapieniem się na mnie spode łba.

Ale to jej gniewne spojrzenie… moje usta drgnęły. Znowu. Ponieważ była wkurzona na mnie, na dorosłego faceta, którego zasadniczo nie znała, za to, że spał w barze. I to było urocze.

– Powiedziałeś, że dasz sobie radę – przypomniała mi drżącym głosem.

– Przecież dałem. – Wskazałem na siebie obiema rękami, starając się brzmieć swobodnie i zamaskować zmęczenie. – Nigdy nie miałem się lepiej.

Dalsza część rozdziału dostępna w pełnej wersji

³ Por Dios (hiszp.) – Na Boga.

ROZDZIAŁ 5

Rosie

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 6

Lucas

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 7

Rosie

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 8

Lucas

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 9

Rosie

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 10

Rosie

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 11

Rosie

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 12

Lucas

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 13

Rosie

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 14

Rosie

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 15

Lucas

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 16

Rosie

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 17

Rosie

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 18

Lucas

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 19

Rosie

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 20

Lucas

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 21

Rosie

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 22

Rosie

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 23

Rosie

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 24

Rosie

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 25

Lucas

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 26

Lucas

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 27

Rosie

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 28

Rosie

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 29

Lucas

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 30

Rosie

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 31

Lucas

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 32

Rosie

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Epilog

Trochę ponad rok później

Rozdział dostępny w pełnej wersji

PODZIĘKOWANIA

Rozdział dostępny w pełnej wersji