DLA URSULI ANNABEL LINK GRANT,
KTÓRA JEST W POŁOWIE PIĘCIOLATKĄ,
A W POŁOWIE OGNIEM

ROZDZIAŁ 1

Call zdjął mały krążek tłustego pepperoni ze swojego kawałka pizzy i wsunął dłoń pod stół. Od razu poczuł dotyk mokrego języka Morda, gdy ogarnięty chaosem wilk pochłonął jedzenie.

– Nie karm tego stwora – mruknął ojciec. – Pewnego dnia odgryzie ci rękę.

Call pogłaskał Morda po łbie, ignorując tatę. Alastair ostatnio nie był zadowolony z chłopca. Nie chciał słuchać o jego pobycie w Magisterium. Bardzo mu się nie spodobało, że Rufus – były mistrz Alastaira – wybrał na ucznia jego syna. A kiedy ten wrócił do domu z ogarniętym chaosem wilkiem, ojciec zaczął rwać włosy z głowy.

Chłopiec całe dotychczasowe życie spędził z tatą, który opowiadał mu, jakie zło czai się w jego byłej szkole – tej samej, do której Call teraz uczęszczał pomimo wysiłków, aby oblać egzamin. Chłopak spodziewał się, że gdy po pierwszym roku spędzonym w Magisterium wróci do domu, ojciec będzie wściekły, nie przewidział jednak, jak sam będzie się czuł w obliczu gniewu taty. Kiedyś znakomicie się dogadywali. Obecnie ich kontakty wydawały się… napięte.

Call miał nadzieję, że chodzi tylko o szkołę. Bo druga możliwość była taka, że ojciec wiedział o jego ukrytej złej naturze.

Ukryta zła natura niepokoiła również Calla. I to poważnie. W myślach zaczął tworzyć listę – w jednej kolumnie umieszczał dowody na to, że jest Złym Władcą, w drugiej zaś te, które świadczyły o czymś przeciwnym. Zanim podjął jakąkolwiek decyzję, patrzył na tę listę. Czy Zły Władca wypiłby ostatnią filiżankę kawy z dzbanka? Jaką książkę Zły Władca wypożyczyłby z biblioteki? Czy ubranie się na czarno jednoznacznie wskazuje na złą naturę, czy jest uzasadnioną decyzją w dniu, w którym robią pranie? Najgorsza w tym wszystkim była pewność, że ojciec ma taki sam dylemat i za każdym razem, gdy spogląda w stronę syna, szacuje, na ile ten przypomina Złego Władcę.

Ojciec jednak mógł tylko żywić podejrzenia. Nie mógł być pewien. O niektórych sprawach wiedział jedynie Call.

Chłopiec nie mógł przestać myśleć o tym, co mu powiedział mistrz Joseph: że on, Callum Hunt, ma duszę Wroga Śmierci. Że to on jest Wrogiem Śmierci, przeznaczonym do zła. Nawet w tej przytulnej, pomalowanej na żółto kuchni, w której zjedli z tatą tysiąc wspólnych posiłków, słowa mistrza wciąż dźwięczały mu w uszach.

Dusza Calluma Hunta nie żyje. Wyrzucona z twojego ciała, uschła i umarła. Dusza Constantine’a Maddena zakorzeniła się i wyrosła, nowo narodzona i nienaruszona. Od tamtej pory twoi zwolennicy, aby zapewnić ci bezpieczeństwo, udają, że Wróg nie zniknął ze świata.

– Callu? – odezwał się ojciec, dziwnie mu się przypatrując.

„Nie patrz na mnie”, chciał powiedzieć chłopiec. A jednocześnie miał ochotę spytać: „Co widzisz, kiedy na mnie patrzysz?”.

Właśnie dzielili się ulubioną pizzą Calla, z pepperoni i ananasem, i zazwyczaj w takiej chwili gawędziliby o jego ostatnim wypadzie do miasta albo o najnowszej naprawie, którą Alastair zajmował się w swoim warsztacie, ale tym razem ojciec milczał, a synowi nie przychodziło do głowy nic, co mógłby powiedzieć. Tęsknił za przyjaciółmi, Aaronem i Tamarą, ale nie mógł o nich mówić przy ojcu, ponieważ należeli do świata magii, którego Alastair nienawidził.

Call ześlizgnął się z krzesła.

– Mogę wyjść na spacer z Mordem?

Ojciec zmarszczył czoło, spoglądając na wilka, niegdyś urocze szczenię, które wyrosło na smukłego potwora zajmującego sporo miejsca pod stołem. Wilk popatrzył na niego ogarniętymi chaosem ślepiami, wywieszając język z pyska. Cicho zaskowyczał.

– Dobrze – zgodził się Alastair z ciężkim westchnieniem. – Ale wróć niedługo. No i trzymaj się z dala od ludzi. Jeśli nie chcemy, żeby sąsiedzi narobili zamieszania, najlepiej zadbać o to, żeby nikt nie widział Morda.

Wilk podskoczył, po czym pobiegł w stronę drzwi, stukając pazurami na linoleum. Chłopiec się uśmiechnął. Wiedział, że przywiązanie ogarniętego chaosem zwierzęcia to argument za tym, że on sam jest Złym Władcą, ale nie żałował, że zatrzymał wilka.

Oczywiście właśnie tak postępują Źli Władcy. Nigdy nie żałują tego, co zrobili.

Usiłował o tym nie myśleć, kiedy wychodził na zewnątrz. Było ciepłe letnie popołudnie. Podwórko zarosło gęstą zieloną trawą; Alastair nie przywiązywał dużej wagi do jej koszenia – wolał trzymać sąsiadów na dystans niż dzielić się z nimi ogrodniczymi poradami.

Call rzucał Mordowi patyk, a wilk go przynosił z lśniącymi ślepiami, merdając przy tym ogonem. Chłopiec biegałby razem z nim, gdyby mógł, lecz kontuzjowana noga nie pozwalała mu się zbyt szybko poruszać. Zwierzak najwyraźniej to rozumiał i nie oddalał się zbytnio.

Kiedy już się pobawili w aportowanie i razem przeszli na drugą stronę ulicy, gdzie znajdował się rozległy park, Mord odbiegł w stronę zarośli. Call sprawdził w kieszeni, czy ma foliowe torebki. Źli Władcy z pewnością nie sprzątają po swoich psach, dlatego każdy spacer liczył się jako punkt na korzyść dobra.

– Callu?

Zaskoczony obrócił się na pięcie. Jeszcze bardziej się zdziwił, kiedy zobaczył, kto go zawołał. Kylie Myles, z jasnymi włosami, które spięła dwiema spinkami w kształcie jednorożców, trzymała różową smycz. Na jej końcu znajdowało się coś, co przypominało małą, białą perukę, ale możliwe, że był to pies.

– Znasz… eee… – wykrztusił Call. – Znasz moje imię?

– Mam wrażenie, że długo cię nie widziałam. – Kylie najwyraźniej ignorowała jego zmieszanie. Mówiła przyciszonym głosem. – Przeniosłeś się? Do szkoły baletowej?

Zawahał się. Ta dziewczyna uczestniczyła razem z nim w Próbie Żelaza, egzaminie wstępnym do Magisterium, ale go nie zdała. Magowie przenieśli ją do innej sali i od tamtej pory Call jej nie widział. Ona musiała go zapamiętać, skoro wpatrywała się w niego zdziwionym wzrokiem, ale nie miał pojęcia, co wiedziała o jego dalszych losach. Zanim wróciła do zwyczajnego życia, z pewnością zmieniono jej wspomnienia.

Przez jedną szaloną chwilę wyobrażał sobie, że o wszystkim jej opowiada. O tym, że zdawali do szkoły magii, a nie baletowej, i o tym, że mistrz Rufus wybrał jego, chociaż Call uzyskał od niej gorszy wynik. Czy uwierzyłaby, gdyby opowiedział jej, jak wygląda szkoła i jakie to uczucie kształtować płomienie dłońmi albo unosić się w powietrzu? Zastanawiał się, czy mówić jej, że Aaron jest jego najlepszym przyjacielem, a także makarem, co jest ogromnie ważne, gdyż czyni z niego jednego z niewielu żyjących magów, którzy potrafią zapanować nad żywiołem chaosu.

– W szkole jest spoko – mruknął, wzruszając ramionami, niepewny, co więcej mógłby powiedzieć.

– Dziwię się, że cię przyjęli. – Zerknęła na jego nogę. Zapadła niezręczna cisza.

Call poczuł znajomy przypływ złości i przypomniał sobie ze szczegółami, jak się czuł w poprzedniej szkole, gdzie nikt nie wierzył, że mógłby sobie poradzić z jakąkolwiek aktywnością fizyczną. Odkąd sięgał pamięcią, lewą nogę miał krótszą i słabszą od prawej. Opieranie się na niej sprawiało mu ból, a żadna z wielu operacji specjalnie mu nie pomogła. Ojciec zawsze powtarzał, że taki się urodził, ale mistrz Joseph opowiedział mu coś zgoła innego.

– Liczy się siła tułowia – odparł Call wyniosłym głosem, niepewny, co to właściwie oznacza.

Kylie pokiwała głową, patrząc na niego szeroko otwartymi oczami.

– Jak tam jest? W szkole baletowej.

– Ciężko. Wszyscy tańczą do upadłego. Żywimy się tylko koktajlami z surowych jajek i białka roślinnego. W każdy piątek mamy taneczny pojedynek, a ten, kto wytrzyma najdłużej, dostaje czekoladowy batonik. Poza tym stale musimy oglądać filmy o tańcu.

Dziewczyna już miała coś odpowiedzieć, lecz przerwał jej Mord, który wyłonił się z zarośli. Niósł patyk w zębach, a jego duże ślepia skrzyły się odcieniami pomarańczu, żółci i piekielnej czerwieni. Kiedy Kylie wzdrygnęła się, wytrzeszczając oczy, Call zdał sobie sprawę, jak wielki musi się jej wydawać Mord. Z pewnością widziała, że nie jest psem ani innym zwyczajnym domowym zwierzakiem.

Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, wrzasnęła, wybiegła z parku i pomknęła wzdłuż ulicy, tak że jej biały, kudłaty piesek ledwie za nią nadążał.

To tyle, jeśli chodzi o dbanie o dobre relacje z sąsiadami.

Zanim Call dotarł do domu, uznał, że okłamanie i wystraszenie Kylie unieważniło wszystkie punkty dobra, jakie zdobył, sprzątając po Mordzie.

Tego dnia wygrał w nim Zły Władca.

– Coś się stało? – spytał ojciec, widząc wyraz jego twarzy.

– Wszystko w porządku – odparł z przygnębieniem Call.

– To dobrze. – Alastair odchrząknął. – Pomyślałem, że moglibyśmy gdzieś wyjść wieczorem. Może do kina?

Chłopiec był zaskoczony. Odkąd wrócił do domu na letnie wakacje, nie robili zbyt wiele razem. Posępny Alastair krążył pomiędzy telewizorem a warsztatem, gdzie naprawiał stare samochody i sprawiał, że lśniły jak nowe, by sprzedawać je kolekcjonerom. Call czasami brał deskorolkę i bez entuzjazmu jeździł po miasteczku, ale w porównaniu z Magisterium wszystko wydawało mu się nudne.

Tęsknił nawet za porostami.

– Na co chcesz iść? – spytał, dochodząc do wniosku, że Źli Władcy nie biorą pod uwagę filmowych gustów innych osób. To musiało się liczyć na jego korzyść.

– Grają jakiś nowy film. Są w nim statki kosmiczne. – Alastair zaskoczył Calla swoim wyborem. – A po drodze może podrzucimy tego twojego potwora do schroniska i zamienimy na miłego pudla. Albo nawet pitbulla. Cokolwiek, byle nie było wściekłe.

Mord złowrogo zerknął na Alastaira, a w jego niesamowitych ślepiach zawirowały kolory. Call pomyślał o przypominającym perukę piesku Kylie.

– On nie jest wściekły – powiedział, głaszcząc Morda po kudłatej szyi. Wilk położył się na grzbiecie, wywieszając jęzor, tak że chłopiec mógł go podrapać po brzuchu. – Zabierzemy go? Mógłby zaczekać na nas w samochodzie z otwartymi oknami.

Ojciec pokręcił głową, marszcząc czoło.

– Nic z tego. Przywiąż to coś w warsztacie.

– To nie jest rzecz. Poza tym na pewno lubi prażoną kukurydzę. I żelki.

Alastair zerknął na zegarek, a potem wskazał warsztat.

– Skoro tak, możesz kupić dodatkową porcję i nakarmić to coś po powrocie.

– On ma imię! – Call westchnął i zaprowadził Morda do warsztatu ojca. Było to duże pomieszczenie, większe od największego pokoju w domu. Unosiła się w nim woń oleju, benzyny i starego drewna. Na środku stało podwozie citroëna pozbawione opon i siedzeń. Na starych stołkach piętrzyły się sterty pożółkłych instrukcji napraw, a z krokwi zwisały reflektory. Nad kolekcją kluczy francuskich zamocowano zwój liny. Call zawiązał luźny węzeł na obroży wilka.

Przyklęknął przed Mordem.

– Niedługo wrócimy do szkoły – wyszeptał. – Do Tamary i Aarona. Wtedy wszystko się unormuje.

Pies zaskowyczał, jakby go zrozumiał. Jakby tęsknił za Magisterium tak samo jak Call.

Z trudem skupiał się na filmie mimo statków kosmicznych, obcych i wybuchów. Wciąż myślał o tym, w jaki sposób oglądali filmy w Magisterium, gdzie mag powietrza wyświetlał obrazy na ścianie jaskini. To magowie panowali nad filmami, więc mogło się w nich wydarzyć wszystko. Call widział Gwiezdne wojny z sześcioma różnymi zakończeniami, a także filmy, w których uczniowie Magisterium walczyli z potworami, podróżowali latającymi samochodami i zmieniali się w superbohaterów.

W porównaniu z tamtymi seansami ten film wydawał się bezbarwny. Call, skupiając się na elementach, które by w nim zmienił, wypił trzy koktajle z kwaśnych jabłek i zjadł dwie duże porcje popcornu z masłem. Alastair wpatrywał się w ekran z wyrazem lekkiego przerażenia na twarzy i nie obejrzał się nawet, kiedy syn poczęstował go orzeszkami ziemnymi. Chłopiec sam musiał wszystko zjeść i gdy wrócili do samochodu, aż kipiał energią od pochłoniętego cukru.

– Podobał ci się film? – spytał ojciec.

– Całkiem niezły. – Call nie chciał dać ojcu odczuć, że nie docenia, że go wyciągnął na film, na który sam nigdy by nie poszedł. – Świetny był ten moment, kiedy wybuchła stacja kosmiczna.

Przez chwilę milczeli, jednak nie na tyle długo, żeby poczuć się niezręcznie. W końcu Alastair się odezwał.

– Nie ma powodu, żebyś wracał do Magisterium. Nauczyłeś się podstaw. Mógłbyś ćwiczyć tutaj, ze mną.

Callowi zrobiło się ciężko na sercu. Prowadzili tę rozmowę, w różnych wariantach, już sto razy i nigdy nie kończyło się to dobrze.

– Myślę, że raczej powinienem wrócić – odpowiedział jak najbardziej neutralnie. – Już przeszedłem przez Pierwszą Bramę, więc powinienem dokończyć to, co rozpocząłem.

Ojciec spochmurniał.

– Dzieci nie powinny siedzieć pod ziemią. Trzymane w ciemności jak robaki. Skóra wtedy blednie i szarzeje. Spada poziom witaminy D. Siły życiowe opuszczają ciało…

– Czy moja skóra poszarzała? – Call rzadko zwracał uwagę na swój wygląd, nie licząc najbardziej podstawowych kwestii, czyli dbania o to, żeby nie włożyć spodni na lewą stronę i żeby nie sterczały mu włosy, ale szarzenie skóry brzmiało poważnie. Ukradkowo zerknął na swoją dłoń, lecz odniósł wrażenie, że jest różowobeżowa jak zawsze.

Kiedy skręcali w swoją ulicę, Alastair z frustracją zaciskał dłonie na kierownicy.

– Co ci się tak podoba w tej szkole?

– A co tobie się podobało? – zapytał ostro Call. – Przecież tam chodziłeś i wiem, że nie wszystko cię odrzucało. Poznałeś tam mamę…

– Tak – przyznał Alastair. – Miałem tam przyjaciół. Właśnie to mi się podobało w Magisterium.

Call nie pamiętał, żeby tata kiedykolwiek wspominał, że coś mu się podobało w szkole magii.

– Ja również mam tam przyjaciół – rzucił. – Tutaj z nikim się nie koleguję.

– Wszyscy koledzy, z którymi chodziłem do szkoły, już nie żyją, Callu – odpowiedział Alastair, a chłopiec poczuł, że dostaje gęsiej skórki. Pomyślał o Aaronie, Tamarze i Celii, ale musiał się powstrzymać. To było zbyt okropne.

Nie tylko myśl, że mogliby umrzeć.

Ale także możliwość, że zginęliby z jego powodu.

Z powodu jego tajemnicy.

Kryjącego się w nim zła.

Przestań, zganił się w myślach. Wreszcie dotarli do domu. Call miał wrażenie, że coś jest nie w porządku. Przez chwilę wpatrywał się w dom, aż w końcu zrozumiał. Przed wyjściem zamknął drzwi warsztatu, w którym przywiązał Morda, lecz teraz w ich miejscu ział duży czarny kwadrat.

– Mord! – Pociągnął za klamkę i prawie wypadł na chodnik, uderzając o ziemię chorą nogą. Słyszał, że ojciec go woła, ale nie zwracał na niego uwagi.

Na wpół dobiegł, na wpół dokuśtykał do warsztatu. Sznur wciąż był na miejscu, tylko że jeden jego koniec był postrzępiony jak po przecięciu nożem – albo ostrym wilczym kłem. Call próbował sobie wyobrazić Morda samego w mrocznym warsztacie. Poszczekującego i czekającego, aż on zareaguje. Poczuł chłód wypełniający mu klatkę piersiową. Mord rzadko był przywiązywany, więc zapewne wyprowadziło go to z równowagi. Może przegryzł sznur i zaczął skakać na drzwi, dopóki nie ustąpiły.

– Mord! – zawołał ponownie Call, tym razem głośniej. – Mord, wróciliśmy! Już możesz przyjść!

Obrócił się, ale wilk nie wyszedł z zarośli ani nie wyłonił się z cienia, który zaczął się zbierać między drzewami.

Robiło się późno.

Alastair stanął za synem, popatrzył na zerwany sznur i na otwarte drzwi, po czym westchnął i przeczesał palcami siwo-czarne włosy.

– Callu – odezwał się łagodnie. – Twój wilk odszedł.

– Nie możesz tego wiedzieć! – zawołał chłopiec, okręcając się na pięcie.

– Callu…

– Zawsze nienawidziłeś Morda! – odburknął chłopiec. – Pewnie się cieszysz, że zniknął.

Twarz Alastaira stężała.

– Nie cieszy mnie, że jesteś smutny. Ale owszem, ten wilk nie nadawał się na domowe zwierzę. Mógłby kogoś zabić albo poważnie zranić. Kogoś z twoich znajomych albo, nie daj Boże, ciebie. Mam tylko nadzieję, że ucieknie do lasu, a nie powędruje do miasteczka, żeby uraczyć się naszymi sąsiadami.

– Zamknij się! – rzucił Call, chociaż pocieszyła go myśl, że jeśliby Mord kogoś pożarł, to on mógłby go łatwiej znaleźć dzięki powstałemu zamieszaniu. Stanowczo odrzucił od siebie tę myśl, zdecydowanie godną Złego Władcy.

Takie rozważania w niczym nie mogły mu pomóc. Musi znaleźć Morda, zanim stanie się coś strasznego.

– Mord nigdy nikogo nie skrzywdził – powiedział.

– Przykro mi, Callu – odparł Alastair i ku zaskoczeniu jego syna te słowa zabrzmiały szczerze. – Wiem, że od dawna chciałeś mieć jakieś zwierzę. Może gdybym pozwolił ci zatrzymać tamtego golca… – Ponownie westchnął. Call zastanawiał się, czy tata nie pozwolił mu mieć domowego zwierzęcia dlatego, że Źli Władcy nie powinni ich trzymać, bo nikogo nie kochają, zwłaszcza niewinnych istot, takich jak zwierzęta. Jak Mord.

Wyobrażał sobie, jaki przerażony musi być Mord – nie był sam od czasu, gdy Call znalazł go jako szczeniaka.

– Proszę – odezwał się błagalnym głosem. – Proszę, pomóż mi go poszukać.

Alastair skinął głową, wykonując przy tym gwałtowny ruch szczęką.

– Wsiadaj do samochodu. Przejedziemy się po okolicy i spróbujemy go zawołać. Może nie odszedł daleko.

– Dobrze. – Chłopiec obejrzał się na warsztat, czując, że coś przegapił. Zupełnie jakby mógł zobaczyć swojego wilka, gdyby wystarczająco wytężył wzrok.

Chociaż długo krążyli po okolicy i nawoływali, Mord się nie pojawił. W końcu zrobiło się ciemno i wrócili do domu. Alastair przyrządził na kolację spaghetti, ale Call nie miał apetytu. Kazał ojcu obiecać, że następnego dnia rozwieszą plakaty z informacją o zaginionym psie, chociaż ojciec uważał, że pokazanie zdjęcia Morda przyniesie więcej szkody niż pożytku.

– Ogarnięte chaosem zwierzęta nie nadają się do trzymania w domu, Callumie – powiedział, sprzątnąwszy pełny talerz syna. – Nie przywiązują się do ludzi. Nie są do tego zdolne.

Chłopiec nic nie odpowiedział, ale położył się spać z gulą w gardle, zdjęty grozą.

Piskliwy skowyt wyrwał go z niespokojnego snu. Call gwałtownie usiadł na łóżku, chwytając Miri, nóż, który zawsze trzymał na stoliku nocnym. Zsunął nogi i skrzywił się, kiedy dotknął stopami zimnej podłogi.

– Mord? – szepnął.

Wydało mu się, że w oddali słyszy kolejny skowyt. Wyjrzał przez okno, ale zobaczył tylko pogrążone w cieniu drzewa i ciemność.

Wyślizgnął się na korytarz. Sypialnia ojca była zamknięta, a w szparze pod drzwiami nie było widać światła. Call wiedział jednak, że tata może jeszcze nie spać – czasami przez całą noc naprawiał coś w warsztacie na dole.

– Mord? – szepnął ponownie Call.

Nie doczekał się odpowiedzi, ale jego ręce pokryły się gęsią skórką. Czuł, że wilk jest niedaleko, że jest niespokojny i wystraszony. Ruszył z miejsca, kierując się tym uczuciem, chociaż nie potrafił go wytłumaczyć. Powiodło go korytarzem aż na szczyt schodów do piwnicy. Z trudem przełknął ślinę, mocniej zacisnął palce na Miri i zaczął schodzić.

Zawsze czuł się trochę nieswojo w piwnicy pełnej starych części samochodowych, zniszczonych mebli, domków dla lalek i samych lalek, które wymagały naprawy, a także wiekowych blaszanych zabawek, czasami z terkotem budzących się do życia.

Pasek żółtego światła wyzierał spod drzwi prowadzących do kolejnego magazynu Alastaira, jeszcze bardziej wypchanego popsutymi gratami. Chłopiec zebrał się na odwagę i pokuśtykał do drzwi, po czym je pchnął.

Ani drgnęły. Ojciec zamknął je na klucz.

Callowi szybciej zabiło serce.

Nie było powodu, żeby tata zamykał stertę starych popsutych przedmiotów. Najmniejszego powodu.

– Tato? – zawołał przez drzwi, zastanawiając się, czy ojciec może być po drugiej stronie.

Usłyszał jednak, że za drzwiami poruszyło się coś zgoła innego. Zdławiła go straszliwa wściekłość. Spróbował wepchnąć ostrze noża w szparę między drzwiami a futryną, żeby odepchnąć rygiel.

Po pełnej napięcia chwili czubek Miri wcisnął się we właściwe miejsce i rozległ się trzask zamka. Drzwi stanęły otworem.

Piwnica wyglądała zupełnie inaczej, niż to zapamiętał. Bałagan uprzątnięto, pozostawiając miejsce na coś, co wyglądało jak bardzo obszerny gabinet maga. W jednym rogu stało biurko, które otaczały sterty starych i nowych książek. W drugim znajdowało się łóżko polowe. Na środku, spętany łańcuchem i zakneblowany paskudnym skórzanym kagańcem, stał Mord.

Wilk, skowycząc, skoczył w stronę Calla, ale powstrzymał go łańcuch. Chłopiec opadł na kolana i zaczął mierzwić futro zwierzaka, aż znalazł zapięcie obroży. Był taki szczęśliwy, że znalazł wilka, i tak ogarnięty wściekłością na ojca, że przez chwilę nie dostrzegał najważniejszego szczegółu.

Dopiero kiedy dokładniej rozejrzał się po pomieszczeniu, zastanawiając się, gdzie Alastair trzyma klucz, w końcu zauważył to, co od razu powinno rzucić mu się w oczy.

Do polówki w kącie także przytwierdzono pęta.

Kajdany wielkością nadające się dla chłopca, który wkrótce miał skończyć trzynaście lat.

ROZDZIAŁ 2

Call nie mógł przestać patrzeć na kajdany. Miał wrażenie, że jego serce nie mieści się w piersi i rozpaczliwie pompuje krew, która nie porusza się w żyłach. Kajdany wykuto z żelaza i pokryto alchemicznymi symbolami, były więc niewątpliwie dziełem maga. Osadzono je głęboko w ścianie. Po zatrzaśnięciu nie sposób byłoby się z nich uwolnić…

Za jego plecami Mord żałośnie zaskomlał. Chłopiec odwrócił wzrok i skupił się na uwolnieniu wilka. Kaganiec łatwo było zdjąć, ale gdy tylko Call to zrobił, Mord zaczął wściekle ujadać, jakby chciał opowiedzieć swojemu panu, w jaki sposób trafił do piwnicy, w której go spętano.

– Ciii – syknął Call, rozpaczliwie chwytając wilka za nos, żeby go uciszyć. – Nie obudź taty.

Mord zaskowyczał, a chłopak spróbował wziąć się w garść. Sięgnął w głąb betonowej posadzki, żeby zaczerpnąć magii ziemi potrzebnej do rozerwania łańcuchów. Kiedy magia wreszcie się pojawiła, była słaba; chłopiec wiedział, że jest rozproszony. Nie potrafił uwierzyć, że ojciec mógłby tylko udawać, że przejął się zaginięciem Morda, i wozić Calla po okolicy, nawołując wilka, chociaż od początku wiedział, gdzie on jest, bo przykuł go łańcuchem we własnej piwnicy.

Tylko że tata nie mógł sam uwięzić Morda, w końcu przez cały czas byli razem. Zatem musiał to zrobić ktoś inny. Może jakiś znajomy ojca? Call miał mętlik w głowie. Przecież Alastair nie ma żadnych znajomych.

Serce chłopca zaczęło szybciej bić, gdy o tym pomyślał, a intensywna mieszanka strachu i magii rozerwała łańcuchy Morda – wilk był wolny. Call błyskawicznie podszedł do biurka Alastaira i chwycił leżące na nim kartki. Wszystkie pokrywało drobne, nieczytelne pismo ojca; notatki i rysunki zapełniały całe strony. Znajdował się tam szkic bram Magisterium, a także podpartego filarami budynku, którego Call nie znał, oraz hangaru lotniczego, gdzie odbywała się Próba Żelaza. Większość rysunków jednak przedstawiała cudaczny mechanizm, który przypominał staroświecką metalową rękawicę, opancerzoną i pokrytą dziwnymi symbolami. Rękawica wyglądałaby całkiem fajnie, gdyby na jej widok po plecach Calla nie przeszły ciarki.

Rysunki leżały obok książki objaśniającej dziwaczny i niepokojący rytuał. Tom oprawiono w popękaną czarną skórę, a jego zawartość przerażała. W książce tłumaczono, w jaki sposób ktoś inny niż makar może zgromadzić i wykorzystać magię chaosu – poprzez usunięcie wciąż bijącego serca stworzenia ogarniętego chaosem. Kiedy już się posiadło rękawicę oraz serce, można było wypchnąć magię chaosu z makara, całkowicie go niszcząc.

Ale ktoś, kto nie był magiem chaosu, makarem, zdołałby przetrwać.

Spoglądając na pęta na łóżku, Call zgadywał, na kim miały być prowadzone eksperymenty. Alastair zamierzał wykorzystać chaos, żeby przeprowadzić na własnym synu mroczną operację chirurgiczną, która zabiłaby Calla, gdyby rzeczywiście był Wrogiem Śmierci i posiadał zdolności makara.

Call już wcześniej sądził, że ojciec podejrzewa prawdę, ale teraz wyglądało na to, że wyszedł poza etap podejrzeń. Nawet gdyby chłopiec przetrwał magiczną operację, była ona testem, który musiał oblać. Nosił w sobie duszę Constantine’a Maddena i właśnie dlatego ojciec pragnął jego śmierci.

Obok książki leżała notka nakreślona koślawym pismem Alastaira. To musi na niego podziałać. Po prostu musi. Słowo „musi” kilkakrotnie podkreślono, a obok zapisano wrześniową datę.

Tego dnia Call miał wrócić do Magisterium. Ludzie w miasteczku wiedzieli, że przyjechał na wakacje, i zapewne zakładali, że wróci do szkoły baletowej mniej więcej w tym samym czasie, kiedy miejscowe dzieciaki rozpoczną rok szkolny. Gdyby po prostu zniknął we wrześniu, nikt nie zwróciłby na to uwagi.

Odwrócił się, żeby ponownie popatrzeć na kajdany. Zrobiło mu się niedobrze. Od września dzieliły go zaledwie dwa tygodnie.

– Callu.

Okręcił się na pięcie. Ojciec stał w progu, całkowicie ubrany – jakby wcale nie zamierzał kłaść się spać. Na nosie miał okulary. Wyglądał zupełnie normalnie i sprawiał wrażenie nieco smutnego. Chłopiec popatrzył z niedowierzaniem, gdy tata wyciągnął w jego kierunku rękę.

– Callu, to nie jest tak, jak myślisz…

– Powiedz mi, że nie zamknąłeś tutaj Morda – odezwał się cicho chłopiec. – Powiedz mi, że to nie są twoje rzeczy.

– To nie ja go przykułem. – Alastair po raz pierwszy nie nazwał Morda „tym czymś”. – Ale to, co muszę zrobić, jest konieczne. To dla ciebie, dla twojego własnego dobra. Na świecie nie brakuje okropnych ludzi, którzy cię skrzywdzą i wykorzystają. Nie mogę na to pozwolić.

– Dlatego chcesz ich uprzedzić?

– Dla twojego dobra!

– Kłamiesz! – zawołał Call i puścił Morda, który zawarczał i położył uszy po sobie, wpatrując się w Alastaira wirującymi, wielobarwnymi ślepiami. – Wszystko, co mówiłeś, to kłamstwa. Kłamałeś o Magisterium…

– Nie kłamałem o Magisterium! – żachnął się Alastair. – To było dla ciebie najgorsze miejsce! Nadal jest!

– Ponieważ uważasz, że jestem Constantine’em Maddenem! – wykrzyknął Call. – Myślisz, że jestem Wrogiem Śmierci!

Miał wrażenie, że zatrzymał tornado w połowie obrotu. Zapadła nagła, pełna napięcia, straszliwa cisza. Nawet Mord nie wydawał żadnego dźwięku, podczas gdy twarz Alastaira zmartwiała i ojciec oparł się bezwładnie o drzwi. W końcu odezwał się bardzo cichym głosem. W pewnym sensie było to gorsze od krzyku.

– Jesteś Constantine’em Maddenem, prawda?

– Nie wiem! – Call czuł się zagubiony i osamotniony. – Nie pamiętam, żebym był kimkolwiek innym, niż jestem teraz. Ale jeśli rzeczywiście nim jestem, to powinieneś mi pomóc odkryć, co mam z tym zrobić. Tymczasem zamykasz mojego psa i…

Popatrzył na kajdany o dziecięcych rozmiarach i nie dokończył.

– Nabrałem pewności, kiedy zobaczyłem wilka. – Alastair mówił wciąż takim samym cichym głosem. – Już wcześniej się domyślałem, ale przekonywałem sam siebie, że nie możesz być taki jak on. Tylko że kiedy Constantine był w twoim wieku, miał takiego samego wilka jak Mord, który wszędzie mu towarzyszył, tak samo jak Mord tobie.

Chłopiec poczuł na plecach lodowaty dreszcz.

– Mówiłeś, że byłeś przyjacielem Constantine’a.

– Byliśmy w tej samej grupie uczniów. Pod opieką mistrza Rufusa. – Alastair jeszcze nigdy nie zdradził tak wiele o swoim pobycie w Magisterium. – Rufus wybrał pięcioro uczniów podczas mojej Próby Żelaza. Twoją matkę. Jej brata Declana. Constantine’a Maddena. Brata Constantine’a Jericha. Oraz mnie. – Call widział, że opowiadanie o tym sprawia ojcu ból. – Na koniec Roku Srebra pozostało nas przy życiu tylko czworo, a Constantine zaczął nosić maskę. Pięć lat później zostaliśmy już tylko my dwaj. A od czasu Zimnej Masakry Constantine’a rzadko widywano.

Podczas Zimnej Masakry zginęła matka Calla. Wtedy została okaleczona noga chłopca, a Constantine Madden usunął duszę dziecka zwanego Callumem Huntem i wlał w jego ciało własną. Nie to jednak było najgorsze w tym wszystkim. Najgorsze było to, co mistrz Joseph powiedział Callowi o jego matce.

– Wiem, co napisała na śniegu – zwrócił się do ojca Call. – Napisała: Zabijcie dziecko. Chodziło jej o mnie.

Tata nie zaprzeczył.

– Dlaczego mnie nie zabiłeś?

– Nigdy bym cię nie skrzywdził…

– Poważnie? – Call chwycił jeden z rysunków rękawicy. – A to? Co to jest? Do czego zamierzałeś tego użyć? Do pracy w ogrodzie?

Alastair spochmurniał.

– Oddaj to, Callu.

– Chciałeś mnie skuć, żebym nie próbował cię powstrzymać, gdy będziesz wyrywał Mordowi serce? – Chłopiec wskazał kajdany. – A może żebym się nie bronił, kiedy będziesz tego używał na mnie?

– Nie wygaduj głupstw!

Ojciec zbliżył się o krok, a wtedy Mord skoczył na niego, warcząc. Gdy Call krzyknął, wilk spróbował zatrzymać się w powietrzu, rozpaczliwie skręcając ciało. Uderzył w Alastaira bokiem i przewrócił go. Mężczyzna upadł plecami na stolik, tak że ten załamał się pod jego ciężarem. Wilk i człowiek runęli na podłogę.

– Mord! – zawołał Call. Wilk stoczył się z Alastaira i ponownie zajął miejsce u boku Calla, nie przestając warczeć.

Ojciec dźwignął się na kolana i powoli wstał, z trudem łapiąc równowagę. Kiedy Call odruchowo doskoczył do ojca, ten popatrzył na niego, a na jego twarzy było coś, czego chłopiec nigdy nie spodziewał się zobaczyć.

Strach.

Wprawił go we wściekłość.

– Odchodzę – rzucił Call. – Mord i ja odchodzimy i już nigdy nie wrócimy. Przegapiłeś okazję, żeby nas zabić.

– Callu. – Alastair ostrzegawczo uniósł dłoń. – Nie mogę ci na to pozwolić.

Chłopiec zastanawiał się, czy tata czuł, że coś jest nie w porządku, za każdym razem, gdy na niego patrzył. Czy ogarniał go jakiś straszliwy niepokój. Zawsze uważał go za swojego ojca, nawet po tym, co mu powiedział mistrz Joseph, ale niewykluczone, że Alastair już nie postrzegał Calla jako syna.

Call popatrzył na nóż w swojej dłoni. Przypomniał sobie dzień Próby i zaczął się zastanawiać, czy ojciec rzucił wtedy Miri do niego, czy w niego. Zabijcie dziecko. Pamiętał, że Alastair napisał do mistrza Rufusa list z prośbą, aby ten związał magię chłopca. Nagle wszystkie jego poczynania nabrały przerażającego sensu.

– Chodź – powiedział do Morda, wskazując głową drzwi, za którymi znajdowała się pozostała, zabałaganiona część piwnicy. – Wynosimy się stąd.

Wilk odwrócił się i odszedł, a chłopiec zaczął ostrożnie się wycofywać w ślad za nim.

– Nie! Nie możesz odejść! – Alastair skoczył za synem i chwycił go za rękę. Nie był potężnym mężczyzną, ale był smukły, wysoki i żylasty. Call poślizgnął się i ciężko upadł na beton, lądując na niesprawnej nodze. Ból przeszył jego ciało, a świat rozmazał mu się przed oczami. Ponad szczekaniem Morda usłyszał słowa ojca: – Nie możesz wrócić do Magisterium. Muszę to naprawić. Obiecuję ci, że to naprawię…

On chce mnie zabić, pomyślał Call. Uważa, że w ten sposób mnie naprawi.

Ogarnęła go wściekłość, gdy pomyślał o wszystkich kłamstwach, które Alastair mu opowiadał i wciąż opowiada, o własnym przerażeniu, które w sobie nosił od chwili, kiedy mistrz Joseph zdradził, kim Call naprawdę jest, a także o tym, że wszyscy, na których mu zależy, mogą go znienawidzić, jeśli poznają prawdę.

Zalała go fala gniewu. Ściana za plecami Alastaira nagle trzasnęła i zaczął się po niej wspinać ślad pęknięcia, a wszystko w pomieszczeniu się poruszyło. Biurko uderzyło o ścianę. Polówka wystrzeliła w stronę sufitu. Oszołomiony Alastair rozglądał się, podczas gdy syn zaatakował go magią. Ojciec uniósł się w powietrze i zderzył z pękniętą ścianą. Jego głowa łupnęła o mur z paskudnym głuchym hukiem, po czym osunął się na posadzkę.

Call niepewnie wstał. Ojciec był nieprzytomny i nieruchomy, miał zamknięte oczy. Chłopiec nieco się zbliżył. Pierś Alastaira unosiła się i opadała. Nadal oddychał.

Ktoś, kto w takim stopniu utracił panowanie nad złością, że za pomocą magii pozbawił przytomności własnego ojca, z pewnością był idealnym kandydatem na Złego Władcę.

Call wiedział, że musi się wydostać z domu, zanim Alastair się ocknie. Chwiejnym krokiem wyszedł z pomieszczenia i zamknął za sobą drzwi. Mord szedł tuż za nim.

W głównej części piwnicy, obok sterty połamanych krzeseł, stała drewniana skrzynia pełna układanek i starych, niekompletnych gier planszowych. Chłopiec przysunął ją do drzwi magazynku. To trochę spowolni Alastaira, pomyślał, wspinając się po schodach.

Wbiegł do swojego pokoju, narzucił kurtkę na piżamę i pośpiesznie włożył tenisówki. Gdy napełniał plecak przypadkowymi ubraniami, Mord skakał wokół niego, cicho poszczekując. Potem chłopiec przeszedł do kuchni i zabrał trochę czipsów i ciastek. Zdjął z lodówki i opróżnił blaszaną puszkę, w której ojciec trzymał pieniądze na zakupy – około czterdziestu dolarów w pogniecionych jedno- i pięciodolarówkach. Wepchnął gotówkę do worka, schował Miri do pochwy i położył ją na pozostałych rzeczach, po czym zapiął plecak i zarzucił go na plecy.

Bolała go noga, wciąż był roztrzęsiony po upadku i czuł skutki magii odbijające się echem w jego ciele. Blask księżyca wpadający przez okna znaczył wszystko w pomieszczeniu białą obwódką. Call rozglądał się i zastanawiał, czy jeszcze kiedyś zobaczy tę kuchnię, ten dom albo ojca.

Mord zaskowyczał, nadstawiając ucha. Call niczego nie usłyszał, ale to nie oznaczało, że Alastair nie odzyskuje przytomności. Odpędził niechciane myśli, chwycił Morda za futro na karku i cicho wykradł się z domu.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Tytuł oryginału: The Copper Gauntlet

Copyright © 2015 by Holly Black and Cassandra Claire, LLC
All rights reserved

Illustrations © 2015 by Scott Fischer

Copyright © for this edition by Wydawnictwo Otwarte 2022

Polish translation copyright © Robert Waliś 2016 under the exclusive license to Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o., sublicensed to Wydawnictwo Otwarte Sp. z o.o.

Wydawca prowadzący: Natalia Karolak

Redaktor prowadzący: Anna Małocha

Korekta: Magdalena Matyja-Pietrzyk / Wydawnictwo JAK,
Joanna Hołdys / Wydawnictwo JAK

Jacket art by Alexandre Chaudret, © 2015 Scholastic Inc.

Jacket design by Christopher Stengel

Lettering by Jim Tierny, © 2015 Scholastic Inc.

Adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Agnieszka Gontarz

ISBN 978-83-8135-991-7

www.moondrive.pl

Dystrybucja: SIW Znak. Zapraszamy na www.znak.com.pl

Wydawnictwo Otwarte sp. z o.o.,
ul. Smolki 5/302, 30-513 Kraków, Wydanie I, 2022.

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com