Tytuł oryginału: Night School. Resistance

Copyright © 2014 Moonflower Books Limited

Copyright © for this edition by Wydawnictwo Otwarte 2024

Copyright © for the translation by Małgorzata Hesko-Kołodzińska

Opieka redakcyjna nad wydaniem drugim: Natalia Karolak

Przyjęcie tłumaczenia: Aleksandra Szpak

Adiustacja i korekta: d2d.pl

Projekt okładki i ozdobniki we wnętrzu książki: Agnieszka Gontarz

Ilustracja na okładce: Agnieszka Yagna Firla, @agnieszka_firla

Promocja i marketing: Magdalena Wojtanowska

ISBN 978-83-8135-529-2

moon
www.moondrive.pl

otwarte_logo_black
Wydawnictwo Otwarte sp. z o.o.,
ul. Smolki 5/302, 30-513 Kraków.
Wydanie II poprawione, 2024

Dystrybucja: SIW Znak. Zapraszamy na www.znak.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink
woblink.com

Aby poznać wroga, musisz stać się własnym wrogiem.

Sun Zi

ROZDZIAŁ 1

– Musisz się zrelaksować – powiedział Sylvain. – Jeśli będziesz się tak prężyć, zatoniesz.

Allie spiorunowała go wzrokiem. Wszystkie jej mięśnie były napięte jak struny.

– Jestem zrelaksowana.

Stali po pas w chłodnej wodzie, łagodnie popychani przez fale, a palce ich stóp zagłębiały się w miękki piasek. Spoglądając na kobaltowe morze, Allie czuła, jak gorące promienie słońca rozgrzewają jej skórę.

Sylvain uniósł brwi.

– Nie jesteś zrelaksowana. – Wskazał na jej zesztywniałe barki i zaciśnięte pięści. – Tylko pomyśl: pływamy w Morzu Śródziemnym, a ty zachowujesz się tak, jakbyś szła na tortury.

Allie wzruszyła ramionami. Udawała nonszalancję, ale w rzeczywistości ledwie mogła uwierzyć, że tu jest razem z nim i robi to, co robi.

„Jestem na południu Francji, a Sylvain uczy mnie pływać – pomyślała. – Więc o co chodzi?”

Sylvain nadal czekał na odpowiedź, więc ponuro wymamrotała coś o waterboardingu*.

Jego usta drgnęły z rozbawieniem.

– Daj spokój, to łatwe – powiedział. – Po prostu usiądź.

Jako że w pobliżu nie było absolutnie niczego, na czym mogłaby usiąść, Allie podejrzliwie zmrużyła oczy.

– Mam usiąść?

Pokazał jej jak, opuszczając się do wody, która zdawała się go unosić i podtrzymywać. Wyglądało to tak, jakby odpoczywał na niewidzialnym krześle. Potem się odchylił i lekki jak piórko zakołysał na powierzchni.

– Widzisz? To łatwe.

Allie z wahaniem opuściła ciało do wody, tak samo jak on, jednak w chwili, gdy oderwała stopy od dna, zaczęła się zanurzać jak kamień. Rozpaczliwie machała rękami i w końcu udało się jej utrzymać na powierzchni. Wściekła, odwróciła się do Sylvaina.

– Nie umiem siedzieć na wodzie – oznajmiła ze złością, prychając.

Sylvain próbował posłać jej współczujące spojrzenie, ale jego oczy błyszczały, a usta rozciągnęły się w uśmiechu.

– To bardzo… niefortunne.

– Niefortunne? – Słona woda najwyraźniej pozbawiła Allie umiejętności sklecenia pełnego zdania.

– Spróbuj jeszcze raz. – Stanął bliżej. – Teraz będę cię podtrzymywał.

– O nie! – Allie miała już dość pływania jak na jeden dzień, więc szybko się odsunęła.

– O tak! – Sylvain ruszył za nią ze śmiechem.

Próbowała biec do brzegu, ale piasek i woda zmówiły się, aby ją spowolnić. Już po chwili dłonie Sylvaina znalazły się na jej talii. Pociągnął ją do tyłu, gdy młóciła rękami i chichotała w bezradnej złości.

– Nie umiem pływać. Nie każ mi się uczyć – poprosiła. – Nienawidzę się uczyć. Nauka jest głupia. Nauka jest zła.

– Nauka jest cudowna – odparł ze spokojem.

Teraz płynął obok niej, a jej stopy nie dotykały dna. Nadal obejmował ją dłońmi w pasie i Allie kołysała się na wodzie, choć nie była pewna, jak właściwie do tego doszło.

Unosząc się na powierzchni jak korek, Sylvain zatoczył koło. Obracał Allie powoli, gdy leżała na plecach, wpatrzona w niczym niezmącony błękit nieba.

– Widzisz? Wiedziałem, że sobie poradzisz.

– Przecież mnie podtrzymujesz – zauważyła.

– Wcale nie.

Rzeczywiście jej nie trzymał. W którymś momencie musiał ją puścić i teraz unosiła się na wodzie zupełnie sama.

– Nie wierzę – wyszeptała.

Tak jednak było. Nie tonęła ani się nie krztusiła. Woda asekurowała ją niczym delikatne dłonie i Allie czuła się bezpieczna.

Na moment zamknęła oczy. W ciszy i spokoju słyszała jedynie chlupot fal na piasku i szmer cofającego się morza. Było… idealnie.

Wtedy pierwszy strzał przeszył powietrze.

Odgłos wystrzału zmącił spokój zatoczki. Allie wstrząsnął dreszcz i natychmiast poszła na dno. Zanim jednak zatonęła, Sylvain chwycił ją i przyciągnął do siebie, jednocześnie uważnie przyglądając się brzegowi.

Przywarła do ramion chłopaka i podążyła za jego spojrzeniem. Pozornie wszystko było takie jak przed chwilą: miękki piach, wysokie głazy, błękitne morze, jednak nie wyglądało już tak niewinnie.

Zapłonęła irracjonalnym gniewem. Odkąd miesiąc temu znalazła się u rodziny Sylvaina, po raz pierwszy zdołali wyrwać się z terenu posiadłości, a teraz prawdopodobnie nikt im więcej na to nie pozwoli. Czy tak właśnie miało wyglądać całe jej życie? Nieustannie w biegu?

W nieustannym strachu.

Pomyślała o Rachel, którą zostawiła nad basenem w willi rodziny Sylvaina. Czy i ją zaatakowano? Musieli się stąd wydostać i wrócić do niej.

W duchu modliła się o jej bezpieczeństwo.

Trzymając Allie mocno, Sylvain płynął do znajdującego się na uboczu kamiennego molo, które sięgało w głąb morza. Allie czuła się jak zbędny balast, dlatego starała się sprawiać wrażenie jak najmniejszej i najlżejszej. Na szczęście Sylvain był znakomitym pływakiem, więc poruszał się szybko i pewnie.

Przez cały czas nie spuszczali wzroku z brzegu, jednak nic tam nawet nie drgnęło.

Nagle rozległ się drugi strzał.

Gdy tylko huk odbił się echem od skał, Allie i Sylvain wymienili zaszokowane spojrzenia. Oboje dobrze wiedzieli, że nie powinni się odzywać. Sylvain bez słowa przełożył Allie pod drugie ramię, odgradzając ją własnym ciałem od brzegu, który nagle stał się śmiertelnie niebezpieczny.

Woda wydawała się teraz zimniejsza. Allie zaczęła szczękać zębami.

Broń palna? W Anglii mieli do czynienia z niebezpieczeństwem, jednak innego rodzaju. Było oczywiste, że nie da się prześcignąć kuli – ani na lądzie, ani w wodzie.

Przez trzy miesiące Allie i Rachel przenosiły się z jednej kryjówki do drugiej. Każdy nowy dom był jeszcze elegantszy od poprzedniego, każdy bardziej odizolowany, każdy bardziej odludny.

Kilka tygodni temu pojawiły się we Francji, gdzie powitał je Sylvain. Poczuły się, jakby otrzymały namiastkę domu rodzinnego.

Tak naprawdę całkiem dobrze się bawili… Aż do teraz.

Powinna się była domyślić, że to długo nie potrwa.

Po dotarciu do kamiennego molo Sylvain natychmiast skierował się do ukrytego zagłębienia, gdzie głazy osłaniały ich ze wszystkich stron niczym dom bez dachu. Zdenerwowani przykucnęli za skałami i w tym bezpiecznym schronieniu Allie odważyła się wyszeptać:

– Co?…

– Nie wiem. – Głos Sylvaina był pełen napięcia. Mięsień na jego szczęce drżał. – Ale się dowiem.

Strach trawił żołądek Allie niczym kwas. Najwyraźniej było to po niej widać, bo Sylvain chwycił ją za ramiona. Jego dłonie nie drżały, spojrzenie domagało się posłuszeństwa.

– Zostań tutaj. – Chociaż szeptał, jego słowa zdawały się odbijać echem od kamieni. – Proszę cię, Allie. Sprawdzę, co się dzieje, i od razu wrócę. Obiecuję.

Allie niemal zatrzęsła się z frustracji. Powinna mu towarzyszyć, przecież była wyszkolona.

Nie umiała jednak pływać. Gdyby się uparła, żeby oboje opuścili kryjówkę, prawdopodobnie ściągnęłaby na nich jeszcze większe niebezpieczeństwo.

Wpatrywała się w niego uważnie.

– Bądź ostrożny – poprosiła.

Przez chwilę wydawało się jej, że Sylvain chce coś powiedzieć, jednak tylko przyciągnął ją do siebie i mocno przytulił. Jego skóra była mokra i zimna. Potem prześliznął się między kamieniami, zanurzył i znikł, pozostawiając po sobie ledwie widoczną zmarszczkę na wodzie.

Gdy znalazł się poza zasięgiem wzroku Allie, natychmiast zapragnęła, żeby już wrócił. Czuła ból w piersi, więc mocno objęła się rękami.

To przez nią ludziom wciąż działa się krzywda. Najpierw Ruth, potem Jo, następnie Rachel. Gdyby Nathaniel teraz dorwał Sylvaina…

Rozległy się trzy strzały, jeden po drugim, a Allie jęknęła i się skuliła. Zabłąkana kula odbiła się od czegoś rykoszetem i przenikliwie zaświstała.

Allie chwyciła kamień przed sobą, wciskając paznokcie w szczelinę czarnej skały. Pąkle pod opuszkami jej palców przypominały ostrza żyletek, ale z radością powitała ból, gdyż dzięki niemu mogła się skupić.

Czas mijał, a Sylvain nie wracał. Było jej coraz trudniej oddychać i w końcu doszła do wniosku, że nie powinna tu dłużej tkwić. Przecież Sylvain mógł być ranny i potrzebować jej pomocy.

Długo się ukrywała, rozdarta między chęcią pośpieszenia mu z pomocą a spełnienia jego prośby. Liczyła oddechy.

„Pięćdziesiąt trzy wdechy. Pięćdziesiąt cztery. Pięćdziesiąt pięć…”

Powinien już wrócić.

W końcu nie była w stanie dłużej wytrzymać. Nie umiała pływać, ale przecież mogła brodzić… Albo iść. Wszystko jedno.

Wyprostowała się gwałtownie i w tej samej chwili z wody wyłonił się Sylvain. Allie omal nie rozpłakała się z ulgi. Na jej widok napięcie częściowo zniknęło z jego twarzy i chłopak szybko schował się za skałami.

– Byłem pewien, że cię tu nie zastanę – oznajmił.

– Przecież nie umiem pływać, cholera – burknęła z bezsilnej frustracji Allie i z trudem zmusiła się do szeptu. – Co się dzieje?

Wyraz jego twarzy znowu się zmienił, teraz stał się rzeczowy.

– Jest ich dwóch. Nasi ochroniarze chwilowo nie pozwalają podejść im zbyt blisko, ale pomagierzy tamtych mogą być w drodze. Musimy się stąd wydostać, i to szybko. – Nie spuszczał z niej wzroku. Jego niebieskie oczy pociemniały z przejęcia. – Trzymaj się mnie, niezależnie od tego, co się wydarzy, dobrze?

Allie nie miała najmniejszego zamiaru ani na sekundę ponownie się z nim rozstawać.

– Obiecuję. – Energicznie pokiwała głową.

Wziął ją za rękę i się pochylił, gdy opuszczali kryjówkę, by zanurzyć się w chłodnym morzu. Strach wyostrzył zmysły Allie. Wydawało się jej, że co chwila dostrzega w wodzie coś, co się porusza i muska jej skórę.

Podobnie jak wcześniej Sylvain trzymał ją blisko siebie i silnie uderzając nogami, pruł przez fale. Zamiast jednak kierować się ku brzegowi, oddalał się od niego. Powoli dopłynęli pod prąd do końca molo, a potem je okrążyli, żeby przedostać się na drugą stronę.

Nie zastali tu pięknej plaży. Fale i wiatr smagały nieosłonięty brzeg, porośnięty potężnymi krzewami i chwastami. Gdzieś daleko Allie usłyszała krzyki. Sylvain objął ją mocniej i zaciskając zęby, zaczął energiczniej pracować nogami. Woda popychała ich, więc szybko płynęli do brzegu.

Po dotarciu na płyciznę natychmiast stanęli na dnie i pobiegli przed siebie. Sylvain ściskał dłoń Allie, gdy chwiejnym krokiem starali się dotrzeć do brzegu, walcząc z falami, które ich podcinały, jakby pragnęły ich zatrzymać.

Po dotarciu do skupiska osłaniających zatoczkę głazów przystanęli, aby złapać oddech. Nieustępliwe słońce rozjaśniało okolicę, spowijając wszystko złocistą mgiełką. Ze skały Allie widziała samochody terenowe ochroniarzy, a w oddali dostrzegła jasnoczerwoną plamę – motocykl Sylvaina.

Nagle znowu usłyszała czyjeś głosy, nieznani napastnicy wykrzykiwali coś po francusku. Allie nikogo nie widziała – ochroniarze najwyraźniej ukryli się za skałami.

– Cii… – Nasłuchując, Sylvain uniósł rękę, a potem odwrócił się do Allie i spojrzał na nią naglącym wzrokiem. – Idą. Przygotuj się.

Rozległo się dudnienie kroków na ubitym piasku i następne krzyki. Ktoś ponownie strzelił.

– Teraz. – Sylvain pociągnął ją za rękę.

Zerwali się z miejsca i popędzili przez plażę. Suche, cierniste krzewy drapały Allie po nogach, ostre muszle wbijały się w jej bose stopy, ale je ignorowała, zmuszając się do jeszcze szybszego biegu.

Słońce sprawiało, że piasek oślepiał bielą, oddech palił ją w gardle. Motocykl przed nimi lśnił niczym ostrzegawcze światło.

„Czerwone. Stój. Niebezpieczeństwo”.

Znaleźli się na miejscu. Sylvain wskoczył na motocykl i pomógł Allie usiąść z tyłu. Za ich plecami rozległy się krzyki. Sylvain rzucił kaski na ziemię – nie było na to czasu.

Oboje wiedzieli, co się wydarzy, kiedy Sylvain przekręci kluczyk, który rozgrzał się w stacyjce, gdzie go zostawił.

Wszyscy napastnicy się zbiegną, uzbrojeni po zęby.

Odwrócił się, żeby spojrzeć na Allie. Jego przenikliwe niebieskie oczy były surowe i pełne determinacji.

– Trzymaj się – powiedział.

* Waterboarding – tortura polegająca na polewaniu wodą skrępowanego i przywiązanego do ławki więźnia, zabroniona przez prawo międzynarodowe (wszystkie przypisy pochodzą od tłum.).

ROZDZIAŁ 2

Przeraźliwy ryk silnika motocykla zagłuszył inne dźwięki. Ktoś mógłby do nich strzelać i nawet by tego nie usłyszeli.

Allie mocno objęła Sylvaina w pasie. Jego skóra wydawała się bardzo ciepła, wręcz rozpalona. Dodał gazu i motocykl śmignął po gruntowej drodze jak wystrzelony z armaty. Poruszał się pod nimi niczym żywe stworzenie i chociaż Allie przywierała całym ciałem do Sylvaina, z trudem udawało się jej utrzymać równowagę. Siła pędu sprawiła, że zacisnęła zęby.

Miała wrażenie, że grawitacja próbuje ich rozdzielić.

Mięśnie Sylvaina napięły się od wysiłku potrzebnego do opanowania motoru i jazdy po prostej linii. Na wyboistej dróżce rzucało nimi tak gwałtownie, że Allie szczękała zębami.

Nagle pojawiło się przed nimi skrzyżowanie z zatłoczoną o tej popołudniowej porze asfaltową drogą – musieliby zwolnić, żeby na nią wjechać.

Skulona za Sylvainem Allie odwróciła się, aby spojrzeć przez ramię. W oddali dostrzegła jadące za nimi ciemne auto. Było daleko, ale nabierało prędkości. Dogoniłoby ich, gdyby Sylvain zahamował przed szosą.

Mimo że zbliżali się do ruchliwej trasy, nadal nie wcisnął hamulca. Allie uświadomiła sobie z przerażającą jasnością, że wcale nie zamierzał tego robić.

Postanowił wjechać na zatłoczoną drogę z pełną prędkością.

Nie było czasu na reakcję, na protesty ani perswazję. Zaciskając powieki, złapała mocniej Sylvaina i przytuliła twarz do jego nagich pleców.

Wjechali na skrzyżowanie, blokując drogę niewielkiemu samochodowi, który gwałtownie zahamował, by na nich nie wpaść. Opony zapiszczały na asfalcie, kiedy motocykl raptownie skręcał. Ostry zapach palonej gumy wypełnił powietrze.

Właśnie wtedy Sylvain stracił panowanie nad kierownicą.

Motocykl zakołysał się dziko i mocno przechylił na bok.

Allie wrzasnęła, odwróciła głowę i w tej samej chwili zobaczyła załadowaną po brzegi ciężarówkę, której kierowca wcisnął hamulec, aby uniknąć zderzenia. Pojazd zjechał na gruntowe pobocze, wzbijając ciemną chmurę pyłu i kurzu.

Klnąc po francusku, Sylvain próbował wyprostować kołyszący się gwałtownie motocykl. Allie wiedziała, że przy prędkości, z którą jechali, bez kasków i odzieży ochronnej najprawdopodobniej zginęliby, gdyby doszło do wypadku. Nie mogła jednak nic zrobić poza przytuleniem się do Sylvaina. Wstrzymując oddech, przywarła do niego jeszcze mocniej.

W tym samym momencie Sylvain równie nagle, jak stracił kontrolę nad pojazdem, zdołał ją odzyskać. Motocykl wyrównał, a chłopak dodał gazu i wyrwali przed siebie.

Allie oparła podbródek na jego ramieniu, wzdychając z ulgą. Miała trudności z oddychaniem i nie była pewna, czy czuje dudnienie swojego serca, czy też serca Sylvaina. Jego nagie ramiona pokryły się delikatnymi kropelkami potu.

– W porządku? – Odwrócił się do niej.

Żadne słowa nie zdołałyby oddać jej emocji, więc Allie tylko skinęła głową. Gdy nabierali prędkości, Sylvain pochylił się nisko nad kierownicą. Morze wydawało się błękitną plamą po jednej stronie drogi. Po drugiej mijali pola, które wyglądały jak namalowane złocistą, zieloną i lawendową akwarelą. Teraz jechał płynnie, bez wahania i lęku wyprzedzając samochody.

Nie wiedziała, jak szybko jadą, ale odnosiła wrażenie, że sporo ponad sto sześćdziesiąt kilometrów na godzinę. Zastanawiała się, jak to możliwe, że Sylvain cokolwiek widzi – wiatr niemal wypalał jej oczy i zmieniał wilgotne włosy w broń, którą chłostał ją po twarzy i nagiej skórze ramion.

Ruch na drodze jeszcze się zagęścił i musieli zwolnić. Sylvain próbował zmienić pas, żeby zjechać z drogi, ale na próżno. Było lato i na Riwierze Francuskiej nie dało się uniknąć korków.

Mimo to Allie powtarzała sobie, że przynajmniej uciekli przed uzbrojonymi napastnikami i już niemal dotarli do domu.

Powoli zaczynała się odprężać, kiedy czarne bmw skręciło na ich pas i jechało tak blisko za nimi, że niemal dotykało tylnej opony motocykla.

Nie miała pojęcia, skąd się tam wzięło. Po prostu nagle się pojawiło, a jego potężny silnik wył donośnie. Przyciemnione okna, za którymi skrywała się twarz kierowcy, sprawiały, że auto wydawało się obojętne i złowieszcze niczym robot.

Allie poczuła, jak ciało Sylvaina się napina, gdy spojrzał w lusterko wsteczne.

– To jeden z naszych!? – wrzasnęła.

Wiatr prawie zagłuszył jej słowa.

Sylvain ledwie dostrzegalnie pokręcił głową, a Allie ścisnęło się serce. A więc to był jeden z napastników.

Wiedziała, czego może się spodziewać, tym razem Sylvain nie musiał jej ostrzegać. Objęła go mocniej, przygotowując się na to, co miało nastąpić.

Sylvain zjechał na przeciwległy pas ruchu.

Samochody przed nimi rozpraszały się jak w grze komputerowej. Nierówne trąbienie przypominało wściekły chór, ale Sylvain je zignorował i przyśpieszył.

Silnik ciemnego samochodu z tyłu zawył, jakby ktoś go rozjuszył. Zaraz potem usłyszeli pisk opon i huk zderzenia. Nadal przytulona do Sylvaina Allie odwróciła się i ujrzała, jak bmw spycha mniejszy samochód z drogi, prosto w krzaki, a potem gwałtownie przyśpiesza i gna prosto ku nim.

– Sylvain!

Usłyszał niepokój w jej głosie, rzucił okiem za siebie i klnąc, skręcił gwałtownie w prawo, na wąskie, nieutwardzone pobocze. Kamyki wystrzeliwały spod opon niczym kule, gdy przez prawie kilometr mknęli po nierównym gruncie, mijając samochody tak, jakby stały nieruchomo. W końcu skręcili w boczną drogę.

Szczęśliwym trafem porośnięta po obu stronach drzewami dróżka była niemal pusta. Sylvain przyśpieszył, biorąc zakręty z niewiarygodną prędkością. Allie wiedziała, że powinna się bać, ale zdążyła się już przekonać, ile potrafił, i wierzyła, że utrzyma ją przy życiu.

Nieustannie oglądała się za siebie, wypatrując czarnego samochodu, ale się nie pojawił. Wkrótce wyrosła przed nimi potężna metalowa brama, przed którą czuwały dwa znajome, ciemne auta terenowe.

Brama zaczęła się otwierać. Popołudniowe słońce wpadające między czarnymi prętami było tak białe i czyste, że wyglądała jak niebiańskie wrota.

Otwór między skrzydłami wydawał się zbyt wąski, by zmieścił się w nim motor, ale Sylvain najwyraźniej uważał inaczej. Skierował się prosto ku niemu.

Allie zacisnęła ręce na talii chłopaka i półgłosem zaczęła się modlić. Przemknęli przez otwór w bramie, niemal ocierając się o metal, i wjechali ślizgiem na elegancki podjazd między rzędami kwiatów. Sylvain wcisnął hamulec, aby nie zderzyć się z domem. Zatrzymali się gwałtownie, Allie poleciała do przodu i przywarła do pleców Sylvaina, a następnie równie gwałtownie opadła na twarde siodełko.

Sylvain wyłączył silnik. Cisza, która zapadła, była wstrząsająca.

Zakołysał nogami, sprawnie zeskoczył z motoru i wyciągnął rękę ku Allie.

– Brama nadal jest otwarta – zauważył. – Jesteśmy na widoku. Musimy się schować.

Chciała tak zrobić, ale nie mogła się ruszyć. Miała kolana jak z gumy, żołądek podchodził jej do gardła.

Czy kiedykolwiek byli tak bliscy śmierci?

– Nie jestem pewna, czy nogi mnie utrzymają – przyznała.

Na jego twarzy pojawił się miły uśmiech. Sylvain oparł się od niechcenia na kierownicy.

– Szybko jechaliśmy, prawda? Trenowałem z mistrzem motocrossowym. To był warunek ojca, jeśli chciałem dostać motor.

Allie ogarnęło absurdalne rozbawienie. Jak mógł być tak odprężony, skoro przed chwilą omal nie zginęli?

Przerzuciła nogę przez siedzenie i również zeskoczyła, po czym oboje wbiegli po schodach do domu.

– To dobrze, że twój ojciec się uparł – jej głos lekko drżał. – Cieszę się, że żyję.

ROZDZIAŁ 3

Najdziwniejsze było to, że dzień zaczął się bardzo obiecująco. Słońce mocno świeciło, a niebo przypominało taflę błękitnego szkła. Następnego dnia przypadały urodziny Allie, która wraz z Rachel zaplanowała pracowite opalanie.

Rachel, rzecz jasna, opalała się z podręcznikiem do chemii, gdyż nie robiła niczego bez podręczników. Zamierzała dostać się na Oksford, a potem studiować medycynę i nic nie mogło jej powstrzymać – nawet atak Nathaniela, atak, który spustoszył szkołę i w którym obie dziewczyny odniosły rany. Odkąd w zimną marcową noc opuściły Cimmerię, uczyły się w trybie indywidualnym i po kilku miesiącach zaczęło im to całkiem nieźle wychodzić.

Gdy tamtego popołudnia siedziały nad basenem, Allie próbowała skupić się na historii, jednak nie za bardzo jej to wychodziło. Mimo że był dopiero czerwiec, panowały tu letnie upały, więc bezustannie wynajdywała preteksty do porzucenia podręcznika.

„Naprawdę powinnam się uczyć na dzień przed własnymi urodzinami? – zapytała samą siebie, kładąc się z powrotem na leżaku. – Czy to trochę nie przypomina nauki w Wigilię?”

Nad jej głową morski ptak leniwie zataczał kółka. Ani razu nie poruszył skrzydłami, jedynie szybował. Niebo było idealnie czyste, bez jednej chmurki.

Allie zerknęła na zatopioną w nauce Rachel, która siedziała w cieniu wielkiego parasola. Blizny pozostawione przez Gabe’a były już na szczęście niemal niedostrzegalne. Kto wie, może w końcu całkiem znikną.

Koszmary Rachel ustały dopiero wiele tygodni po tym, jak opuściła Akademię Cimmeria. Nie była jedyną osobą, której się śniły.

Allie dotknęła długiej, cienkiej blizny na ramieniu. Nadal była twarda i wciąż bolała. Przypominała Allie o tym, przez co przeszła i od czego uciekała.

Dopiero po przyjeździe do posiadłości obie poczuły się bezpieczne.

Nie wiedziały nawet, czyj to dom, gdy po krótkiej podróży prywatnym odrzutowcem przybyły tu w konwoju samochodów terenowych. Ciężka czarna brama otworzyła się wprost na imponującą willę, która zdawała się wchłaniać promienie słońca w swoje złociste mury. Gęste amarantowe bugenwille otulały ją niczym jaskrawy koc.

Budynek był piękny, ale poza tym nie wyróżniał się niczym szczególnym.

Czekały w upale, aż kierowca wyładuje bagaże, kiedy drzwi frontowe nagle się otworzyły i stanął w nich Sylvain, z uśmiechem, który skojarzył się im z Cimmerią. Z domem.

Allie bez zastanowienia wbiegła po schodach i rzuciła się w ramiona przyjaciela, a on tylko się zaśmiał i przyciągnął ją do siebie, jakby przytulali się każdego dnia.

– Mój Boże – wyszeptał w jej włosy. – Ale za tobą tęskniłem.

Później, gdy je oprowadzał, wyjaśnił im, że są w letnim domu jego rodziców. Poza przepastną główną willą na terenie posiadłości znajdowało się kilka innych budynków, dzięki czemu nie brakowało tu miejsca dla ochroniarzy i personelu. Wysokie mury oraz lokalizacja na szczycie wzgórza stanowiły dodatkowe zabezpieczenie.

Było to idealne miejsce na kryjówkę i po tygodniu Allie i Rachel doszły do wniosku, że mogłyby tu żyć długo i szczęśliwie. W blasku nieustannie świecącego francuskiego słońca nietrudno im przyszło zapomnieć o pozostawionym w Anglii chaosie. Łatwo było nie przejmować się Nathanielem i nieustanną obecnością ochrony, a także tym, że nigdy nie opuszczały terenu posiadłości.

Poza dzisiejszym dniem, kiedy Sylvain pojawił się przy basenie, kusząc je propozycją kilku minut wolności.

– Chciałbym wyskoczyć na plażę – oznajmił. – Pojedziecie ze mną?

Allie nie wahała się ani przez moment.

– Czy to jakiś żart? – zapytała, a gdy z uśmiechem pokręcił głową, zeskoczyła z leżaka. – Chodź, Rach. Musisz z nami jechać.

Jednak Rachel od razu ich przegoniła.

– Idźcie sobie na plażę, dzieci – powiedziała, zerkając na nich znad okularów przeciwsłonecznych. – Mam sporo nauki.

Dlatego Allie i Sylvain udali się na plażę sami.

Gdy jechali wiejskimi drogami motocyklem Sylvaina, Allie delektowała się pięknem francuskiego krajobrazu. Bardzo jej się tu podobało. Jedyny problem stanowiło to, że przebywały we Francji już ponad miesiąc – o wiele dłużej niż w jakimkolwiek innym miejscu od opuszczenia Cimmerii. W każdym momencie mógł zadzwonić telefon, a po nim pojawić się samolot, aby zabrać je do kolejnej anonimowej posiadłości. A wtedy ona i Rachel znów byłyby same.

Kto wie, kiedy by tu powróciły i czy w ogóle zobaczyłaby jeszcze Sylvaina.

Jak dotąd jednak telefon nie dzwonił i Allie pozwoliła sobie na marzenia o tym, że będą mogły tu zostać. Może Nathaniel nigdy ich nie odnajdzie, a może po prostu nie odważy się zadzierać z ojcem Sylvaina. W końcu pan Cassel był wpływowym przywódcą francuskiego rządu i jednym z najbogatszych ludzi w tym kraju.

W głębi duszy wiedziała jednak, że to mrzonki. Nathaniel zawsze ją znajdował.

Zawsze.

Marmurowa podłoga pod bosymi stopami Allie była chłodna. W porównaniu z upałem na zewnątrz willa wydawała się zimna jak lodówka. Na rękach Allie wykwitła gęsia skórka.

Na wysokości siedmiu metrów nad ich głowami rozciągały się sklepione sufity, pod którymi spokojnie obracały się cicho pomrukujące wentylatory.

– Muszę znaleźć Rachel – powiedziała Allie i ruszyła na tyły domu.

Zdążyła jednak przejść zaledwie dwa kroki, kiedy zjawiło się trzech ochroniarzy w czarnych podkoszulkach i szortach. Zatrzymali się przed Sylvainem i pośpiesznie powiedzieli coś po francusku, a on uważnie słuchał. Allie, której francuski pozostawiał wiele do życzenia, czekała niecierpliwie, aż Sylvain przetłumaczy ich słowa.

Po krótkiej wymianie zdań mężczyźni wybiegli. Sylvain odwrócił się do Allie i zmarszczył brwi.

– Tutaj wszystko w porządku – powiedział. – Nikt nie zaatakował domu. Rachel jest w swoim w pokoju. Ochrona poszła po moich rodziców.

Allie odetchnęła z ulgą, że jej przyjaciółce nic się nie stało. Przynajmniej tyle.

Sylvain jednak nie wydawał się odprężony. Niepokój nie znikał z jego twarzy.

– O co chodzi? – zapytała, przyglądając mu się uważnie. – Czy stało się coś jeszcze?

– Nie wiem. – Pokręcił głową. – Coś, co mówili… Mam złe przeczucia.

Nie musiał kończyć. Allie dobrze wiedziała, o co chodzi.

– Odsyłają nas – oznajmiła rzeczowym tonem, a serce ścisnęło się jej z bólu. – Do następnej bezpiecznej kryjówki.

– Nie pozwolę im na to. – Wziął ją za rękę.

Wydawał się zdeterminowany. Allie spojrzała w jego oczy koloru francuskiego nieba, żałując, że te słowa nie mają siły sprawczej. Sylvain kierował motocyklem jak zawodowiec, ale nawet on nie mógł narzucić Lucindzie Meldrum swojej woli w kwestii postępowania z wnuczką.

Nawet on nie mógł zapewnić Allie bezpieczeństwa.

– Zmuszą nas – oznajmiła tylko, po czym dodała szczerze: – Będzie mi ciebie brakowało.

Popatrzył na nią tęsknie, jakby chciał jej coś powiedzieć, ale nie potrafił znaleźć słów. Jego spojrzenie musnęło jej usta niczym pocałunek.

– Allie… – zaczął.

Zanim jednak zdołał dokończyć, wpadł następny ochroniarz i powiedział coś, czego Allie nie zrozumiała. Sylvain puścił jej dłoń i ze skruchą podniósł wzrok.

– To mój ojciec. Muszę iść.

– W porządku – odparła. – Pogadamy później.

Kiedy jednak odchodził, nie mogła powstrzymać melancholijnej myśli: „jeśli będzie jakieś później”.

Gdy Sylvain wyszedł z ochroniarzem, Allie wbiegła po łagodnie krętych, kunsztownych białych schodach z kutego żelaza. Pobiegła po przestronnym podeście do potężnych podwójnych drzwi, które otworzyły się szeroko, gdy ich dotknęła.

Promienie popołudniowego słońca przenikały przez długie firanki na wysokich na całą ścianę oknach, spowijając sypialnię bladomorelową poświatą. W pokoju najwięcej miejsca zajmowało szerokie łoże z baldachimem, przykryte jasną pościelą, lecz Allie ruszyła prosto do komody. Wyjęła stamtąd krótką spódniczkę i podkoszulek bez rękawów, włożyła je bezpośrednio na bikini, a potem wsunęła stopy w sandały. Podeszła do drzwi, które łatwo można było pomylić z szafą, i lekko zastukała.

– Wejdź – rozległ się głos Rachel, stłumiony przez grube drewno.

Allie otworzyła drzwi do przyległego pokoju, który bardzo przypominał jej własny, tyle że zamiast morelowych tu wisiały jasnożółte zasłony.

Rachel leżała na łóżku w otoczeniu sterty książek. Mrugnęła do Allie znad oprawek okularów, które zsunęły się jej do połowy nosa.

Allie bardzo nie chciała przekazywać złych wieści. Rachel czuła się tu szczęśliwa i bezpieczna.

„Nikt nigdy nie jest do końca bezpieczny – przypomniała sobie. – Bezpieczeństwo to iluzja, kłamstwo, które powtarzamy, żeby łatwiej nam się było pogodzić z naszym bardzo niebezpiecznym życiem”.

– Lepiej chodź na dół – oznajmiła cicho. – Nathaniel nas znalazł.

– Musicie jechać. – Ojciec Sylvaina siedział w stylowym fotelu obitym elegancką białą tapicerką. Allie, Sylvain i Rachel przycupnęli naprzeciwko na długiej sofie do kompletu. – To był prawdziwy atak. Mogłeś zginąć. – Popatrzył na syna. – Obaj dobrze wiemy, że Nathaniel zabiłby cię, żeby dopaść Allie. Nigdy nie zrezygnuje.

Sylvain wytrzymał jego spojrzenie, jednak po słowach pana Cassela Allie poczuła się tak, jakby ktoś uchylił właz bezdennej studni i wrzucił ją do środka.

„Nigdy nie zrezygnuje. Nigdy nie zrezygnuje…”, roznosiło się echem w jej głowie.

– Dokąd pojedziemy tym razem? – Rachel mówiła obojętnym tonem, lecz Allie wyczuwała w nim skrywane znużenie. Obie były zmęczone uciekaniem.

Słowa pana Cassela zupełnie je zaskoczyły:

– Z powrotem do Cimmerii.

Serce Allie zabiło szybciej, a Rachel rzuciła jej pełne niedowierzania spojrzenie.

Czy powrót do domu naprawdę był możliwy?

Lucinda nigdy nie ukrywała, że nie mogą wrócić do szkoły przed rozwiązaniem kwestii Nathaniela. Sprawa pozostawała niezałatwiona, skąd zatem ta zmiana?

– Mówi pan poważnie? – spytała Allie. – Naprawdę możemy wrócić?

Matka Sylvaina przyglądała się im ze swojego miejsca pod wysokimi oknami z widokiem na basen. W całym tym zamieszaniu wydawała się wręcz nienaturalnie spokojna.

– Prędzej czy później odkrywają wszystkie miejsca, do których się udajecie – oznajmiła głębokim altem. Ze względu na francuski akcent każde z wypowiadanych przez nią słów brzmiało naprawdę elegancko. – Dla was… żadne miejsce nie jest całkiem bezpieczne.

Na obliczu pana Cassela pojawił się lekki niepokój.

– To niezupełnie prawda. – Odwrócił się do Allie. – Lucinda, twoja babka, uznała, że będziecie bezpieczniejsze w Anglii, i… – Zawahał się na moment. – Wszyscy się z nią zgadzamy, a przynajmniej sądzimy, że nie grozi wam tam większe niebezpieczeństwo niż tutaj. No i wrócicie do nauki.

Allie nie wierzyła własnym uszom. Widziała, że Rachel z trudem powściąga uśmiech entuzjazmu i domyśliła się, co czuje jej przyjaciółka.

„Do domu – pomyślała. – Jadę do domu”.

Znów zobaczy Zoe i Nicole.

I Cartera.

Na samą myśl o nim poczuła zdenerwowanie. Nie zdążyła się z nim pożegnać ani poukładać spraw.

Nie zdążyła się zdecydować.

– Kiedy wyjeżdżamy? – Sylvain z napiętą miną wpatrywał się w ojca.

Pan Cassel otworzył usta, żeby odpowiedzieć, a następnie je zamknął, jakby się rozmyślił.

Allie patrzyła na nich obu świadoma, że jest świadkiem jakiejś ważnej wymiany informacji, nie była jednak pewna, o co właściwie chodzi.

W końcu pan Cassel przemówił:

– Allie i Rachel wyjeżdżają dzisiaj. Jeśli postanowisz jechać z nimi… to zapewne i ty wyjedziesz, jak przypuszczam.

– Oczywiście, że jadę z nimi – odparł Sylvain spokojnie. – Przecież wiesz.

Matka Sylvaina cicho jęknęła, z zaciśniętymi ustami wyglądając przez okno. Jak zwykle była elegancko ubrana: w białej lnianej bluzce, szarych spodniach i z błękitną kaszmirową chustą na ramionach wyglądała jak z żurnala.

– Wolelibyśmy, żebyś został tutaj – powiedział po dłuższej chwili pan Cassel. – Tutaj możemy cię chronić.

Sylvain odpowiedział ojcu szybką francuszczyzną. Allie uczyła się ostatnio francuskiego, ale i tak zrozumiała zaledwie dwa słowa. Jamais – nigdy. Comprends – zrozum.

Ojciec Sylvaina wstał tak raptownie, że aż podskoczyła. Powiedział do syna coś, czego znowu nie zrozumiała, po czym wyszedł z pokoju.

– Co mówił? – Popatrzyła na Sylvaina.

– Powiedział: „rób, co chcesz” – odparła pani Cassel, nie spuszczając wzroku z syna.

– Maman… – zaczął Sylvain.

Jego matka uniosła rękę. Biały rękaw bluzki opadł, odsłaniając smukły przegub, równie śniady jak skóra Sylvaina.

– Nie musisz niczego wyjaśniać, rozumiem – powiedziała cicho. – Ale kochamy cię i boimy się o ciebie. – Jej spojrzenie powędrowało ku Allie i Rachel. – O was wszystkich.

Po tych słowach zapadło pełne skrępowania milczenie.

– No cóż. – Rachel odkaszlnęła. – Chyba powinnyśmy się pakować. Zostawimy was, żebyście mogli porozmawiać. – Wstała i machnęła ręką na Allie. – Chodź, podkoszulki same się nie zapakują.

– To fakt. – Allie ruszyła za nią. – Spodnie też raczej nie. I je trzeba by spakować.

Sylvain nawet nie spojrzał w ich kierunku, gdy śpieszyły ku schodom, zostawiając za sobą ponurą ciszę.

Allie zdążyła już wrzucić swoje rzeczy do toreb, kiedy ochroniarz poinformował ją, że wyruszą dopiero po zmroku. Wyjaśnił, że po opuszczeniu posiadłości Casselów będą zmuszeni przemieszczać się jak najszybciej, co może się udać tylko przy całkowicie przejezdnych drogach.

Dopiero po dziesiątej poproszono je do drzwi wejściowych, za którymi czekał już konwój czarnych terenówek z włączonymi reflektorami i silnikami.

Ojciec Sylvaina bez słowa ucałował Allie i Rachel w oba policzki i cichą francuszczyzną powiedział coś do syna. Allie ujrzała, że Sylvain zaciska zęby, a następnie znowu znika w willi.

Pani Cassel przytuliła Rachel.

– Powodzenia w nauce – powiedziała z przepięknym akcentem. – Chciałabym, żebyś kiedyś została moją lekarką.

– Dziękuję za wszystko – odparła Rachel.

Pani Cassel uśmiechnęła się do niej z sympatią.

Gdy Rachel szła do auta, mama Sylvaina odwróciła się do Allie.

– Do widzenia, moja droga. – Ją również przytuliła.

Allie odetchnęła zapachem jej perfum, oszałamiającą kombinacją woni egzotycznych kwiatów i przypraw. Gdy się cofnęła, pani Cassel przytrzymała ją za ramiona i popatrzyła na nią uważnie, jakby chciała coś dodać. Allie nie potrafiła odczytać wyrazu jej ciepłych, orzechowych oczu. Może dostrzegała w nich w nich ostrożność, a może wątpliwości.

– Uważaj na siebie, chère Allie – powiedziała tylko i opuściła ręce.

– Będę uważać – obiecała Allie. Nagle coś jej przyszło do głowy. – Ale co z wami? Nathaniel wie, gdzie jesteście, i wie, że mi pomagaliście.

Pani Cassel wydawała się wzruszona jej troską.

– Mamy dobrą ochronę – powiedziała cicho. – Poza tym to nie o nas mu chodzi, moja droga.

Ta szczerość mroziła krew w żyłach, lecz Allie była jej za nią wdzięczna. Pobiegła za Rachel do samochodów.

Sylvain nadal stał na schodach do domu. Przez otwarte drzwi auta Allie przyglądała się, jak cicho rozmawia z matką. Znowu poczuła ukłucie bólu na widok kogoś, kto był tak blisko związany z rodzicami. Ona sama od miesięcy nie rozmawiała ze swoimi, gdyż w trakcie ucieczki nie wolno im było korzystać z telefonów. Wiedziała, że Isabelle przekazuje rodzicom informacje na jej temat, ale niełatwo jej było zaakceptować fakt, że najwyraźniej nie zależało im na niej aż tak bardzo, skoro nie upierali się przy osobistym kontakcie.

„Ciekawe, jak to jest, gdy rodzice cię lubią”, przyszło jej do głowy, ale postanowiła skupić się na czymś innym. Łatwiej było o nich nie myśleć.

Matka Sylvaina uścisnęła mocno syna i w końcu go puściła. Gdy biegł po schodach do auta, Allie dostrzegła, jak pani Cassel pośpiesznie ociera łzę z policzka.

Kiedy wsiadł do auta i spojrzał na matkę, była już całkiem opanowana. Pogodnie do nich zamachała, zupełnie jak do zwyczajnych dzieciaków, które jadą do zwyczajnej szkoły.

Ochroniarz zatrzasnął drzwi samochodu i Allie usłyszała szczęknięcie, gdy wszystkie zamki automatycznie się zablokowały. Dreszcz emocji przeszył ją niczym prąd. Nawet gdyby teraz zmienili zdanie, było już za późno.

Jechali do domu.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej