Moim wiedźmom i greckim bóstwom,
moim Icebergom i moim Ognikom.
Moim skarbom międzynarodowym,
dziękuję – teraz i zawsze.

Prolog

4 LIPCA

Huk sztucznych ogni roznosi się echem po całym placu, ich błyski rozświetlają nocne niebo kolorowymi kręgami, które rosną i rosną, aż znikną. Wszyscy krzyczą i klaszczą, a ja wycieram spocone dłonie o spodnie.

Dlaczego jestem taki zdenerwowany?

To przez nią…

Przyglądam się jej z boku, analizując wszystko od nowa, kalkulując i powtarzając w myślach to, co mam jej powiedzieć, jak mam jej to powiedzieć i czy w ogóle mogę jej to powiedzieć. Siedzimy na trawie, ona się uśmiecha, obserwuje spektakl. Światła fajerwerków rozbłyskują na jej twarzy, która przyjmuje tony czerwone, to znów niebieskie, zielone, żółte.

Jest przy mnie, odkąd byliśmy dziećmi. Gdy dorastaliśmy, gdzieś w środku zawsze wiedziałem, że to, co do niej czuję, to nie tylko uczucia przyjacielskie czy opiekuńcze. Chcę od niej dużo więcej, a teraz, kiedy tygodniami przygotowywałem się do tego i uzbrajałem w odwagę, zdecydowałem jej o tym powiedzieć.

Dajesz, możesz to zrobić.

Wracam do oglądania kolorowego nieba, wolno przesuwam dłoń po trawie i kładę ją na jej dłoni. Moje serce przyspiesza. Czuję się idiotycznie, że nie mogę go uspokoić. Nie lubię czuć się podatny na zranienie. Nigdy nie sądziłem, że się w kimś zakocham, nigdy tego nie szukałem. Ona nic nie mówi, ale nie zabiera ręki.

Czuję na sobie jej spojrzenie, ale brakuje mi odwagi, żeby na nią popatrzeć. Nie jestem mocny w gadaniu, nigdy nie byłem. Więc kiedy w końcu postanawiam stawić czoła sytuacji, działam tak szybko, że sam siebie zaskakuję. Wolną ręką obejmuję ją za szyję i przyciskam jej usta do swoich. Choć dotyk jest tak przelotny jak fajerwerki znikające na nocnym niebie, ona odpycha mnie od siebie z niespodziewaną siłą, odsuwa się ode mnie w ułamku sekundy. Jej reakcja pozbawia mnie tchu. Pozbawia mnie słów.

Gorzki smak odrzucenia z warg przesuwa się do żołądka, ściska mnie w piersiach. Otwiera usta, żeby coś powiedzieć, ale zaraz je zamyka. Nie wie, jakich użyć słów, żeby mnie nie urazić, widzę to wyraźnie w jej wzroku, ale już za późno. Zaciskam szczęki, wstaję i odwracam się do niej plecami. Nie chcę litości.

– Artemis… – słyszę, jak szepcze, ale już się oddalam, zostawiając ją siedzącą na trawie.

Tego wieczoru postanawiam odsunąć się od niej i znowu zamknąć się na emocje. Nikt już mnie nie zrani w ten sposób, nie będę już tak wrażliwy, to nie ma sensu.

I
„Dlaczego nigdy nie chcesz o nim rozmawiać?”

4 LIPCA

PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ

CLAUDIA

– Jak to jest mieszkać pod jednym dachem z trzema przystojniakami?

– Ty to masz szczęście.

– Zazdro!

– Mieszkasz z bogami, szczęściaro.

– Zaliczyłaś któregoś?

– Zdobędziesz dla mnie numer telefonu?

To tylko niektóre z komentarzy, które muszę znosić, odkąd bracia Hidalgo urośli i stali się bohaterami erotycznych snów okolicznych dziewczyn i chłopaków, bez różnicy.

Artemis, Ares i Apollo Hidalgo. Dorastałam z nimi, choć nie jesteśmy rodziną. To oni są obiektami westchnień na ulicy. Jak to się stało, że z nimi mieszkam? Moja mama pracowała jako gosposia w rodzinie Hidalgów od czasów, gdy byłam dzieckiem. Pan Juan Hidalgo otworzył przed nami drzwi swojego domu i pozwolił nam tu zamieszkać, za co będę mu dozgonnie wdzięczna. Zawsze był dla nas dobry, a kiedy rok temu mama zachorowała i nie mogła już pracować, dał mi jej miejsce pracy.

Wiele osób mi zazdrości: uważają, że moje życie to bajka, tylko dlatego, że mieszkam z atrakcyjnymi chłopakami. Ale nie mogliby się bardziej mylić. Życie to nie tylko randki, faceci, seks i tym podobne. Życie to dla mnie dużo więcej. Związki z chłopakami oznaczają same komplikacje, kłopoty, kłótnie. No dobra, czasem na krótko dają też szczęście, ale czy opłaca się tak ryzykować dla tych kilku przebłysków radości? Nie sądzę. Sto razy bardziej wolę stabilność i spokój od tego, co może dać mi związek. Dlatego trzymam się od nich z daleka. Mam wystarczająco dużo problemów w życiu.

Nie chodzi zresztą tylko o miłość. Jest mi też trudno nawiązać przyjaźń, bo nie mam na nią czasu. W ciągu dnia pracuję w domu rodziny Hidalgo, a kiedy mam przerwę, opiekuję się matką. Oprócz tego studiuję wieczorowo. Mój dzień zaczyna się o czwartej rano, a kończy prawie o północy. Ledwie starcza mi czasu na sen. Mam dwadzieścia lat, powinnam przyjaźnić się z wieloma dziewczynami, ale mam tylko jedną przyjaciółkę, i to tylko dlatego, że razem studiujemy. Jasne, że chłopaków, z którymi się wychowałam, też uważam za przyjaciół, szczególnie Aresa i Apolla. Artemis to inna historia.

Prawdę mówiąc, byliśmy bardzo blisko, kiedy dorastaliśmy. Ale pięć lat temu, tamtego ciepłego wieczoru czwartego lipca, wszystko się zmieniło. Wtedy mnie pocałował, a ja go odrzuciłam. Od tamtego czasu czuliśmy się ze sobą niezręcznie, więc unikaliśmy swojego towarzystwa. On odzywał się do mnie tylko wtedy, kiedy musiał. Ares i Apollo to zauważyli, ale nigdy o nic nie pytali i w duchu im za to dziękowałam, bo byłoby mi głupio wszystko wyjaśniać.

Jemu też unikanie mnie przyszło z łatwością, ponieważ tamtego lata zaczął studia. Wyjechał z domu i przez pięć lat mieszkał na kampusie. Jednak miesiąc temu skończył uniwersytet i wraca do domu.

Dzisiaj.

Co za ironia losu. Musi wrócić właśnie teraz, kiedy mija dokładnie pięć lat od tamtego wieczoru. Rodzina przygotowała dla niego imprezę niespodziankę. Nie mogę zaprzeczyć – jestem zdenerwowana. Ostatni raz widziałam go sześć miesięcy temu i to tylko na chwilę, kiedy przyjechał po coś do domu. Nawet się ze mną nie przywitał. Szczerze mówiąc, mam nadzieję, że teraz nasze stosunki będą poprawne. Minęło już pięć lat, więc nie sądzę, żeby nadal o tym pamiętał. Nie mówię, żebyśmy mieli się przyjaźnić tak jak wcześniej, ale moglibyśmy chociaż normalnie ze sobą rozmawiać.

– Jedzenie gotowe? – Martha, moja mama, pyta mnie trzeci raz, pomagając mi zapiąć zamek na plecach w mojej czarnej sukience. Sofía, pani domu, kazała mi się w nią ubrać. Chce, żeby cały personel, jaki zatrudniła do obsługi gości, wyglądał elegancko, a ja nie mogę być wyjątkiem. – Claudia, słyszałaś?

Odwracam się do niej z uśmiechem.

– Wszystko gotowe, mamo, nie martw się, dobrze? Idź spać. – Zmuszam ją, żeby się położyła. Nachylam się nad nią, żeby pocałować ją w czoło. – Wrócę niedługo.

– Nie wpakuj się w jakieś kłopoty, wiesz, że lepiej milczeć…

– Niż mówić prawdę – kończę za nią. – Wiem.

Głaszcze mnie po twarzy.

– Nic nie wiesz, ludzie, którzy dziś przyjdą, mogą być czasem nieuprzejmi.

– Nie wpakuję się w żadne kłopoty, mamo, jestem już dorosła.

Daję jej kolejnego buziaka w czoło i podchodzę do lustra. Sprawdzam włosy, gładko zaczesane i zebrane w kucyk tak, żeby żaden rudy kosmyk się nie wymknął. Nie mogę mieć rozpuszczonych włosów, bo będę podawać jedzenie. Gaszę światło i wychodzę z pokoju, a rytmiczne stukanie moich obcasów odbija się echem w korytarzu. Mimo że nieczęsto noszę buty na obcasach, potrafię w nich szybko chodzić.

W kuchni są cztery osoby: dwóch chłopaków w strojach kelnerów i dwie dziewczyny ubrane w takie same sukienki jak ja. Znam ich wszystkich, bo pracują w firmie zajmującej się organizacją imprez, z której korzysta pani Hidalgo. Chce, żeby zawsze pracował u nas ten sam personel, bo to świetni fachowcy i mają już doświadczenie. W dodatku jedna z dziewczyn to moja znajoma z uczelni. To ja pomogłam jej dostać tę pracę.

 – Jak tam?

Gin, moja koleżanka, wzdycha głośno.

– Wszystko w porządku – mówi i wskazuje na czarnowłosą dziewczynę. – Anellie przygotowała trochę drinków i wystawiła wino i szampana w barze.

– Super. Kto będzie obsługiwał bar? – pytam, stawiając drinki na tacy. – Jon?

Jon przytakuje.

– Tak jak zwykle, najlepszy barman na świecie. – Puszcza do mnie oczko.

Gin wywraca oczami.

– Słucham? To ja robię najlepsze na świecie margarity.

Miguel, do tej pory milczący, otwiera usta.

– Potwierdzam.

Jon pokazuje obojgu środkowy palec, a ja sprawdzam godzinę.

– Pora wychodzić, goście zaraz tu będą.

Patrzę, jak opuszczają kuchnię, a Gin zostaje z tyłu, żeby iść obok mnie.

– Jak się czujesz?

Wzruszam ramionami.

– Normalnie, a jak mam się czuć?

Odchrząkuje.

– Nie musisz przede mną udawać. Nie widziałaś go od miesięcy, pewnie się denerwujesz.

– Jest okej – powtarzam.

– Mówiłam ci, że widziałam go w jakimś biznesowym piśmie parę dni temu? – zaczyna. – Wiesz, że jest jednym z najmłodszych dyrektorów zarządzających w stanie?

Wiem. Ale Gin dalej gada.

– Zanim jeszcze skończył studia, zaczął pracować w zarządzie przedsiębiorstwa Hidalgo. W tym artykule piszą, że to pieprzony geniusz, dostał dyplom z wyróżnieniem.

– Gin. – Odwracam się do niej i przytrzymuję ją za ramiona. – Uwielbiam cię, ale możesz się teraz zamknąć?

Prycha.

– Dlaczego nigdy nie chcesz o nim rozmawiać?

– Bo nie ma powodu, żeby to robić.

– Nigdy nie uwierzę, że nic między wami nie było. To jedyny z Hidalgów, o którym nie chcesz gadać.

– Nic nie było – mówię, gdy wchodzimy do udekorowanego na przyjęcie salonu. Meble wyniesiono i zastąpiono je wysokimi stolikami z napojami i przekąskami. Sofía i Juan stoją w drzwiach, gotowi na przyjęcie gości. Obok nich stoi najmłodszy z synów, Apollo. Ma na sobie bardzo ładny garnitur. A gdzie Ares?

Biegnę na górę po schodach, bo dobrze znam tych chłopaków. Ares był wczoraj na imprezie, wrócił niemal rano, więc pewnie nadal śpi, mimo że już prawie osiemnasta. Bez pukania wchodzę do jego pokoju. Zgodnie z przewidywaniami jest zaciemniony. Zapach alkoholu i papierosów sprawia, że marszczę nos. Odsuwam zasłony, a popołudniowe słońce oświetla osiemnastolatka, którego znam tak dobrze. Śpi bez koszulki, twarz ma schowaną pod poduszką, pościel okrywa go powyżej pasa. Nie dziwi mnie też widok blondynki, która śpi obok niego, chociaż jej nie znam. To musi być jedna z jego jednorazowych panienek.

– Ares! – Delikatnie stukam go w ramię, a on tylko mruczy coś z niezadowoleniem. – Ares! – Tym razem ściskam go za rękę i udaje mi się sprawić, że otwiera te swoje niebieskie oczy, tak podobne do oczu matki.

– Aua, światło! – narzeka, zakrywając oczy dłonią.

– Światło to twój najmniejszy problem. – Prostuję się i łapię dłońmi pod boki.

– Co się dzieje? – Siada na łóżku i pociera twarz.

Mówię jedno słowo, które wystarczy, żeby zrozumiał, o co chodzi.

– Artemis.

Obserwuję, jak coś w jego umyśle klika i wstaje. Ma na sobie tylko bokserki i gdybym nie widziała go już w dezabilu tyle razy, jego świetnie zbudowane ciało z pewnością zrobiłoby na mnie wrażenie.

– Biegnij pod prysznic – ponaglam go. – Garnitur wisi na drzwiach łazienki.

Ma właśnie tam biec, kiedy jego wzrok pada na śpiącą dziewczynę.

– O w mordę.

Unoszę brwi.

– Myślałam, że zrobiłeś sobie przerwę od jednorazowych przygód.

– To… Pieprzony alkohol. – Drapie się w tył głowy. – Nie mam czasu na dramaty, do których bez wątpienia dojdzie, gdy będę się starał jej stąd pozbyć. – Podchodzi do mnie. – Lubisz mnie, prawda, Clau?

– Ja jej nie wyrzucę, musisz brać odpowiedzialność za swoje czyny.

– Ale nie mam czasu, proszę – mówi błagalnym tonem. – Nie zdążę zejść na dół, żeby przywitać brata, jeśli mam się nią zajmować.

– Dobrze, ale to ostatni raz, tym razem naprawdę. – Wpycham go do łazienki. – Pospiesz się.

Wzdychając, zaczynam budzić dziewczynę. Ubiera się w milczeniu. Staram się zapewnić jej tyle prywatności, na ile to możliwe. To niezręczna sytuacja, ale ze smutkiem muszę przyznać, że jestem do tego przyzwyczajona. Sprawiło to mieszkanie pod jednym dachem z osiemnastolatkiem w apogeum aktywności seksualnej. Dzięki Bogu, że Apollo jest jeszcze niewinny. Nie da się ukryć, że blondynka jest bardzo ładna. Szkoda mi jej.

– Chodźmy, zamówię ci taksówkę i odprowadzę cię do tylnego wyjścia.

Sprawia wrażenie obrażonej.

– Do tylnego wyjścia? Za kogo ty mnie masz? I jeszcze nawet mi nie powiedziałaś, kim jesteś…

Rozumiem pytanie, bo w tej eleganckiej sukience nie wyglądam na pomoc domową.

– Nieważne. Na dole jest przyjęcie i o ile nie chcesz, żeby kilkanaście osób widziało cię, jak wychodzisz w tym stanie, sugeruję tylne wyjście.

Rzuca mi mordercze spojrzenie.

– Wszystko jedno.

Co za niewdzięczność.

Wykonuję brudną robotę i w żaden sposób tego nie popieram, ale dobrze znam tego chłopaka, wiem, że jest szczery do bólu i zawsze mówi dziewczynie, czego od niej chce. A jeśli one mu to dają, i oczekują czegoś w zamian, to już ich sprawa.

Wsadzam dziewczynę do taksówki i wracam na przyjęcie. Jest już kilkoro gości, wszyscy w markowych, eleganckich ubraniach. Przygotowuję swój najlepszy uśmiech i zaczynam podawać drinki, śmiejąc się z nieśmiesznych żartów i rozdając nieszczere komplementy na prawo i lewo.

Salon zapełnia się gośćmi, a ja staję się coraz bardziej nerwowa. To przyjęcie ma być niespodzianką dla Artemisa. Nie wie, że kiedy wróci dziś wieczorem do domu po długiej nieobecności, powitają go wszyscy ci ludzie. Godzina jego przybycia zbliża się wielkimi krokami. Nie mam nawet pojęcia, czym się tak denerwuję. Pani domu prosi o uwagę i głosy milkną. Jon gasi światła i wszyscy czekają w absolutnej ciszy, a wtedy drzwi wejściowe się otwierają.

Artemis już jest.

II
„Dziewczyny nigdy nie chcą tylko seksu”

CLAUDIA

Są chwile, które przeżywamy, jakby działy się w zwolnionym tempie, choć przecież czas biegnie normalnie. Drzwi otwierają się, zapalają się światła i brawa rozlegają się echem w dużym salonie rezydencji Hidalgów. Nie podoba mi się, że moje serce przyspiesza na jego widok. Bardzo się zmienił; to już nie jest siedemnastolatek o błyszczących oczach, który wziął mnie za rękę tamtego pamiętnego czwartego lipca. To młody mężczyzna. Rodzice witają się z nim, a po nich cała masa ludzi ustawia się do niego w kolejce. To całkiem inny człowiek: już się nie uśmiecha, a jego wzrok jest zgaszony i oziębły.

Jest teraz jeszcze przystojniejszy: jego rysy stały się dojrzalsze, a twarz okala lekki zarost. Kiedy w końcu odwracam od niego wzrok, zauważam rudowłosą dziewczynę u jego boku. To piękna kobieta, o wspaniałych krągłościach i oszałamiającym dekolcie. Chwyta w palce kosmyk rudych włosów i zakłada go za ucho, jednocześnie uśmiechając się do matki Artemisa. Jest do niego niemal przyklejona, co oznacza, że musi być dla niego kimś bliskim.

A ciebie co to w ogóle obchodzi, Claudio?

Kręcę głową i właśnie mam się odwrócić, kiedy nasze spojrzenia się spotykają. Zapadam się w jego oczach koloru kawy, które zawsze mi się tak podobały. Zapiera mi dech w piersiach. Powietrze wokół mnie staje się ciężkie od napięcia między nami, jakby w tym pokoju pełnym ludzi łączyła nas niewidzialna nić. Nie mam wystarczająco dużo odwagi, żeby znieść jego spojrzenie, więc się odwracam. Przede mną stoi Gin.

– Na żywo jest jeszcze przystojniejszy.

Milczę i przechodzę obok niego. Jon w barze wita mnie szerokim uśmiechem.

– Dlaczego zawsze jesteś taka poważna? Uśmiech to nie przestępstwo.

Podaję mu tacę z pustymi kieliszkami do szampana, żeby je napełnił.

– Nie mam powodów do śmiechu.

Jon wręcza mi pełne kieliszki.

– Nie zawsze trzeba mieć powód. – Nachyla się nad barem. – Jesteś bardzo ładna, kiedy się uśmiechasz.

Unoszę brew.

– Już ci mówiłam, że twoje techniki podrywu na mnie nie działają.

Obok mnie pojawia się Gin.

– Nic dziwnego, że nie działają, Clau woli facetów z brodą.

Jon wydyma usta.

– Mogę dla ciebie zapuścić brodę.

Właśnie mam się odezwać, kiedy silne ramiona obejmują mnie z tyłu. Zapach znanej mi wody kolońskiej wypełnia mi nozdrza. Ares ściska mnie mocno.

– Uratowałaś mnie, dzięki.

Uwalniam się z jego uścisku i odwracam do niego.

– To był ostatni raz.

Uśmiecha się szeroko.

– Obiecuję.

– Ostatnio też tak mówiłeś.

– Przysięgam? – Robi słodkie oczy, dzięki którym z pewnością poderwał wiele dziewczyn. Nawet mu nie odpowiadam, stukam go tylko palcem w czoło. Śmieje się, a przez jego ramię widzę Artemisa i rudą dziewczynę. Zbliżają się do nas, pewnie żeby przywitać się z Aresem.

To sygnał do ucieczki.

– Idę po kanapki – mruczę pod nosem. Zostawiam protestującą Gin, bo obie wiemy, że na stolikach jest mnóstwo kanapek.

Kuchnia to moje bezpieczne miejsce. To tutaj dorastałam, gryzmoląc na stole, kiedy mama przygotowywała posiłki i sprzątała. To miejsce najrzadziej odwiedzane przez rodzinę Hidalgo, moje terytorium. I nie dlatego, że ja tak zdecydowałam, po prostu w tej niewielkiej przestrzeni spędzałam czas jako dziecko. Nie planowałam, że to będzie moja bezpieczna przystań, tak się zwyczajnie stało. Kręcę się wokół gotowych już przekąsek, żeby wyglądało, że czymś się zajmuję, na wypadek, gdyby ktoś wszedł. Tylko tracę czas. Gdyby pani Hidalgo się zorientowała, na pewno by mnie upomniała. Nawet nie wiem, dlaczego uciekam teraz przed Artemisem.

W wyobraźni inaczej przeżywałam ten wieczór. Nigdy bym nie przypuszczała, że będę chować się przed nim w kuchni jak ostatni tchórz. Co się ze mną dzieje?

Po prostu zrobiło na tobie wrażenie, jak bardzo wydoroślał, to wszystko.

Nigdy nie pozwoliłaś, żeby ktoś cię onieśmielał, niech on nie będzie pierwszym.

– Wszystko dobrze? – Głos Apolla, najmłodszego z Hidalgów, sprawia, że podskakuję.

Odwracam się do niego.

– Tak, wszystko w porządku.

Apollo jest niewinną wersją swoich braci. Jest ładniutki z tymi swoimi wielkimi kawowymi oczami i dziecinnym uśmiechem. Uważam nawet, że z czasem będzie najprzystojniejszy z nich. Ma też zdecydowanie najlepszy charakter z całej trójki.

– To dlaczego się chowasz? – Opiera się o stół kuchenny i krzyżuje ramiona na piersi.

– Nie chowam się.

Marszczy brwi.

– To co tutaj robisz?

Otwieram usta i zaraz je zamykam, zastanawiając się, co tu wymyślić, aż w końcu wpadam na pomysł.

– Ja…

– Tracę czas – przerywa mi Sofía Hidalgo, wchodząc do kuchni. – Można wiedzieć, gdzie byłaś przez ostatnie dwadzieścia minut?

– Ja tylko sprawdzałam, czy…

– Pssst! – ucisza mnie. – Nie chcę słyszeć twoich wymówek. Wracaj do salonu i zajmuj się gośćmi.

Gryzę się w język, bo obiecałam mamie, że będę grzeczna. Niechętnie wymijam Apolla i wracam do tej farsy, którą nazywają przyjęciem. Obsługuję gości, podaję napoje i uśmiecham się jak głupia. Trzymam wzrok i nerwy na wodzy, próbując nie myśleć o głównej atrakcji tego wieczoru. Na swoje nieszczęście, tak bardzo starając się nie zbliżać do Artemisa, wpadam na kogoś, kogo najmniej się spodziewałam tu zobaczyć, czyli Daniela. Spojrzenie iskrzy mu się na mój widok.

– Moja śliczna geniuszka.

Cholera.

– Cześć. – Macham do niego i chcę go wyminąć, ale chwyta mnie za ramię.

– Hej, hej, poczekaj. – Odwraca mnie w swoją stronę. – Jeśli sądzisz, że tym razem pozwolę ci uciec, to się grubo mylisz.

Uwalniam się z jego uścisku.

– Jestem teraz zajęta.

– Dlaczego nie odbierasz moich telefonów? – Właśnie tej rozmowy chciałam uniknąć. – Rozumiem, że zgrywasz trudną do zdobycia, ale ignorowanie mnie przez dwa miesiące to chyba przesada?

Oj, Daniel.

W dwóch słowach: znajomość z Danielem to efekt działania alkoholu i ochoty na seks. Gra w piłkę w drużynie Aresa i jest megaprzystojny. Jest też świetny w łóżku, mimo że ode mnie młodszy. Tak, seks był super, ale tylko o to mi chodziło: o seks.

Owszem, jestem szczera w kwestii mojej seksualności i tego, czego chcę. Niech społeczeństwo spada ze swoimi normami. My, kobiety, też mamy prawo się pieprzyć, kiedy chcemy, jak chcemy i z kim chcemy. Zabezpieczam się i dbam o siebie, nie rozumiem więc, dlaczego miałoby to być problemem innych. Może wielu ludzi mnie osądza, ale co mnie to obchodzi.

Nie interesują mnie związki, ale lubię seks z atrakcyjnym facetem, który wie, co robi. Czy to coś złego? Moje życie należy do mnie i tylko ja decyduję, co z nim zrobić. To nie znaczy, że mam coś do ludzi, którzy są w związku albo uważają seks za święty. Szanuję ich poglądy i wymagam, żeby i moje były respektowane. Każdy sam kopie swój tunel, żeby pogrążyć się w ciemności i w końcu wyjść na światło. Mówię więc do Daniela:

– Daniel, jesteś bardzo przystojnym chłopakiem.

Uśmiecha się.

– Dzięki.

– Ale to była tylko jednorazowa przygoda, proszę cię, zapomnij o mnie.

Jego uśmiech znika jak starty gąbką, a na twarzy maluje mu się kompletny brak zrozumienia.

– Co?

Przecieram twarz ręką, sfrustrowana. Ludzie wokół mnie, stres, że pani domu znowu mnie nakryje na nicnierobieniu, sprawiają, że staję się bezpośrednia i oschła.

– Daniel, to była tylko jedna noc i już. Nie zgrywam trudnej do zdobycia, miałam ochotę się z tobą przespać, zrobiłam to, i tyle.

– Nie wierzę.

– Dlaczego?

– Dziewczyny nigdy nie chcą tylko seksu.

– Co za okropne uogólnienie. Przykro mi, że nie pasuję do twojej statystyki, ale jestem na sto procent pewna, że nie chcę niczego więcej.

– Nie wiem, w co ty do cholery grasz, Claudia, ale już przestań. Jestem wystarczająco zainteresowany, nie musisz się tak wysilać.

Dlaczego tak trudno jest uwierzyć, że dziewczyna po prostu zaspokaja swoje potrzeby i niczego więcej nie chce?

– W nic nie gram i…

– Coś nie tak?

Podchodzi do nas Ares. Uśmiecham się do niego.

– Nie, właściwie to już sobie idę.

Znikam tak szybko, jak tylko mogę, zostawiając Daniela z otwartymi ustami. Przyjęcie przebiega normalnie, a kiedy w końcu goście wychodzą, Gin i inni pomagają mi posprzątać. Patrzę, czy mama śpi, i wracam do kuchni, żeby się upewnić, że wszystko jest w porządku. Przecieram twarz dłońmi i wzdycham ciężko.

– Zmęczona?

Na dźwięk jego głosu tracę dech. Głos także mu się zmienił, jest niższy i dużo bardziej męski i władczy niż ten, który pamiętam. Odwracam się, by stanąć z nim twarzą w twarz, pierwszy raz od dawna.

Artemis.

III
„Niespodzianka!”

ARTEMIS

– No uśmiechnij się chociaż trochę – prosi mnie Cristina i spogląda na mnie z wyrzutem.

Nie odpowiadam. Patrzę na drogę przed sobą, przemierzając tak dobrze znaną mi trasę. Powrót do domu wcale mnie nie cieszy, to miejsce jest pełne gorzkich wspomnień, które wolałbym wymazać z pamięci. Cristina za to jest radosna jak szczypiorek na wiosnę, uwielbia takie wydarzenia.

– Dlaczego jesteś taki poważny? – Pytanie zawisa w powietrzu. Nie mam siły jej teraz wszystkiego wyjaśniać, a ona w końcu to chyba zauważa. – Nienawidzę, kiedy tak milczysz, wkurza mnie to.

Po tej przemowie zostawia mnie w spokoju i poprawia makijaż, chociaż jest nieskazitelny. Wygląda pięknie w czerwonej sukience, która idealnie opina jej krągłości. Rude włosy ma rozpuszczone i podkręcone na końcach. Jestem pewien, że matka się w niej zakocha. Cristina ma klasę i pochodzi z szanowanej rodziny, a właśnie tego matka zawsze dla mnie chciała. W mojej kieszeni zaczyna wibrować telefon, wkładam więc słuchawkę bluetooth do ucha i odbieram.

– Słucham.

– Przykro mi, że pana dziś niepokoję, wiem, że… – To David, moja prawa ręka.

– Do rzeczy, David.

– Tak, proszę pana. – Robi przerwę. – Mamy problem. Dział maszyn powiadomił mnie, że zdarzył się wypadek z jednym z buldożerów.

Przedsiębiorstwo Hidalgo jest jedną z największych firm deweloperskich w kraju, z oddziałami w różnych stanach. Ja zarządzam centralą i mamy teraz wiele otwartych projektów. Buldożer to jedna z najdroższych maszyn do przesuwania terenu. Wzdycham więc, zanim odpowiadam:

– Miał być dobry, co się wydarzyło?

– Przy budowie nowego kanału, jak się zdaje, nastąpiło obsunięcie terenu i maszyna wpadła do wykopu. Już go wyciągają dźwigami, ale nie działa.

– Cholera jasna. – Cristina patrzy na mnie zaniepokojona. – A operatorowi maszyny nic się nie stało?

– Nic, proszę pana. – Czuję ulgę. – Gdzie mamy wysłać maszynę? Do producenta czy do naszego warsztatu?

– Do warsztatu. Mam zaufanie do naszych mechaników. Informuj mnie na bieżąco. – Rozłączam się. Czuję na sobie spojrzenie Cristiny.

– Wszystko w porządku?

– Tak, to tylko problem z maszyną.

Parkuję auto i odpinam pasy.

– Muszę przyznać, że jestem trochę spięta – mówi z nerwowym śmiechem.

Wysiadam i przechodzę z przodu samochodu, żeby otworzyć jej drzwi. Podaje mi rękę i idziemy do wejścia.

Do domu…

Choć przez ostatnie pięć lat przyjeżdżałem tu tylko na święta, ogarnia mnie teraz znajome uczucie. Widzę parę czarnych oczu, które mnie prześladują za każdym razem, gdy sobie o nich przypomnę.

– Nic nie słychać, a mówiłeś, że będzie przyjęcie – rzuca pod nosem Cristina i przyciska ucho do drzwi.

– Tak, ale matka myśli, że to będzie dla mnie niespodzianka. – Zachowuj się, jakbyś była zaskoczona.

– Niespodzianka! – rozlega się zbiorowy okrzyk, kiedy otwieram drzwi. Zmuszam mięśnie twarzy do grzecznego uśmiechu. Widziałem tych ludzi tylko kilka razy, na zebraniach albo przyjęciach matki. W końcu znajduję rodziców. Zmarszczki na twarzy ojca się pogłębiły, oczy ma wyraźnie podkrążone. Stres i życie wystawiły mu rachunek. Matka uśmiecha się szeroko, ojciec tylko ściska mi rękę, a Apollo, mój młodszy brat, wita mnie krótkim uściskiem. Wkładam ręce do kieszeni i przedstawiam im Cristinę.

– To jest Cristina, moja dziewczyna.

– Bardzo mi miło. – Cristina przybiera swój najlepszy uśmiech i ściska dłonie rodziców i Apolla. – Piękny dom.

– Dziękuję. – Matka mierzy ją wzrokiem i widać, że jest zadowolona.

Mama zadaje jej milion pytań, a moje spojrzenie wędruje po salonie w poszukiwaniu tych czarnych oczu: Claudii. Zaciskam dłonie w kieszeniach spodni. Zaskakuje mnie, jak ślicznie wygląda, i przez kilka chwil brakuje mi tchu w piersiach. Przez te kilka lat jeszcze wypiękniała, nie mam co do tego wątpliwości. Czuję się jak zwycięzca, kiedy to ona pierwsza odwraca spojrzenie. Nie możesz patrzeć mi w oczy, co?

Reszta wieczoru to jeden wielki ciąg kurtuazyjnych rozmów z przyjaciółmi matki. Uśmiecham się, wysłuchując ich nudnych opowieści i od czasu do czasu wtrącam słowo lub dwa. Mój wzrok nieuchronnie przeczesuje pokój, poszukując innej rudowłosej niż ta, którą mam obok. Claudia obsługuje gości, ale za każdym razem, kiedy podchodzę do grupki, którą czymś częstuje, ucieka, jakby sam diabeł ją gonił. Co, nie możesz też znieść spotkania ze mną?

Gdy pożegnaliśmy już wszystkich gości, siadamy w salonie: ja, Cristina i rodzice.

– Jesteś interesującą kobietą, Cristino, jestem zadowolona… – Matka obsypuje ją komplementami, a ja popijam whisky.

Oczy matki błyszczą, kiedy z nią rozmawia. Jest oczywiste, że Cristina spełnia oczekiwania wobec partnerki jej syna. Ojciec mówi, że jest zmęczony, i idzie do siebie.

– Pora spać. – Matka odwraca się do Cristiny. – Powiem Claudii, żeby przygotowała ci pokój gościnny. – Matka wstaje, ale chwytam ją za łokieć.

– Nie trzeba, Cristina będzie spała ze mną. – Zauważam, jak się czerwieni i spuszcza wzrok. Chce mi się śmiać po tym wszystkim, co ze mną robi. Wcale nie jest z niej takie niewiniątko.

Matka zerka na nas z dezaprobatą.

– Artemis…

– Jesteśmy dorośli, mamo, nie musisz bronić niczyjej cnoty. – Puszczam jej łokieć i wstaję. – Idę powiedzieć Claudii, żeby przyniosła nam do pokoju ręczniki i kilka kanapek.

Matka chce zaprotestować, ale wiem, że nie odważy się w obecności Cristiny. Odstawiam szklankę z whisky na stolik obok i wkładam ręce do kieszeni. Idę do kuchni. Staję w drzwiach i kiedy ją widzę, zatrzymuję się. Kończy sprzątanie. Stoi do mnie tyłem, więc pozwalam sobie dokładnie ją obejrzeć, pierwszy raz tego wieczoru. Jej ciało jest dużo dojrzalsze, jej krągłości jeszcze pełniejsze. Sukienka przylega do jej ciała jak druga skóra, a płomiennorude włosy zebrane są w wysoki koński ogon. Już nie jest tą piętnastoletnią dziewczyną, której niewinnie wyznałem swoje uczucia. Jest kobietą, która mogłaby być naga w moim łóżku, kobietą, którą chętnie bym posiadł. Kręcę głową, odganiając te głupie, lubieżne myśli, i postanawiam się odezwać.

– Zmęczona?

Jej ciało wyraźnie się spina, zanim się odwraca. Przez chwilę patrzy na mnie tym wzrokiem pełnym ognia i czegoś jeszcze… Lęku? Pożądania? Nie wiem. Atmosfera się zmienia i między nami rośnie napięcie, jakiego nigdy wcześniej nie czułem.

Jej głos jest spokojny, ale oschły.

– Nie.

Jakaś część mnie chce zapytać, jak się czuje jej matka, jak jej idzie na uniwersytecie, ale nie obchodzi mnie to, nie jest już moją przyjaciółką z dzieciństwa, jest tylko pomocą domową i chcę, żeby to było jasne.

– Nie? Chyba powinnaś odpowiedzieć: „Nie, proszę pana”. A może zapomniałaś, jak należy zwracać się do państwa w tym domu?

Jej spojrzenie robi się harde i widzę, że ma ochotę coś powiedzieć, ale tego nie robi.

– Nie, proszę pana. – Ostatnie słowo wymawia dłużej, ze złością. Claudia zawsze była dzika i tak intensywna, jak rude są jej włosy. Nie jest jej łatwo okazywać uległość, co tylko sprawia, że mam jeszcze większą ochotę ją do tego zmuszać.

– Przynieś ręczniki i kanapki do mojego pokoju – rozkazuję chłodno. Ona tylko przytakuje, a ja wychodzę z kuchni.

IV
„Ty jesteś wyjątkiem”

CLAUDIA

Czy życzy pan sobie, żebym mówiła do niego per „pan”?

Zdecydowanie jest na mnie wkurzony. Nie mogę uwierzyć, że nadal gniewa się o coś, co zdarzyło się tak dawno. Musi o tym zapomnieć, zacząć nowy rozdział. A może nawet już tego nie pamięta i po prostu chce traktować mnie jak tą, którą jestem: pomoc domową? Niechętnie pukam do drzwi jego sypialni. W jednej ręce trzymam ręczniki, w drugiej kanapki. Z wysiłkiem przełykam ślinę, bo na myśl o spotkaniu z nim robię się nerwowa.

Artemis otwiera. Kiedy go widzę, ściskam ręczniki w dłoni. Jego koszula jest rozpięta prawie do pępka i odsłania wyrzeźbioną klatkę piersiową. Odwracam wzrok i podaję mu to, co przyniosłam.

– Ręczniki i kanapki, proszę pana.

Nienawidzę tak się do niego zwracać. Nie słyszę odpowiedzi, więc patrzę znowu na niego i widzę, że odwrócił się i ruszył do środka pokoju.

– Połóż ręczniki na łóżku, a kanapki postaw na stoliku nocnym.

Nie chcę wchodzić do środka, ale jestem posłuszna. Pierwsze, co słyszę, to prysznic. Wywracam oczami, a wtedy z łazienki dochodzi kobiecy głos.

– Czekam na ciebie, Artemis.

Ach, ta kobieta jest tutaj, z nim, w jego sypialni.

Powracają do mnie wspomnienia: ja i on, lata temu, siedzimy na podłodze przed jego łóżkiem i gramy w monopol.

– Powinieneś posprzątać w pokoju, wystraszy każdą dziewczynę – powiedziałam, rozglądając się.

– Żadna dziewczyna nie wejdzie do mojego pokoju – stwierdził zdecydowanie Artemis.

Zmarszczyłam brwi.

– A ja to kto?

– Ty jesteś wyjątkiem.

Chyba już nim nie jestem.

W moim żołądku pojawia się nieprzyjemne uczucie, ale nie przyznaję się do niego, bo nic mnie to nie obchodzi, a przynajmniej nie powinno obchodzić. Artemis stoi po drugiej stronie łóżka ze skrzyżowanymi na piersi ramionami. Obserwuje mnie, szuka mojego wzroku, ale ja tylko jak najszybciej kładę ręczniki i kanapki tam, gdzie chciał, żeby móc już wyjść. Jestem tak skupiona na składaniu ręczników, że kiedy odwracam się do wyjścia, staję jak wryta, widząc go, jak blokuje drzwi. Co on robi?

Podchodzę zdecydowanym krokiem, ale on się nie rusza.

– Przepraszam pana.

Nic nie mówi.

Słychać tylko szum prysznica. Stoję jak sparaliżowana, kiedy widzę, że kończy rozpinać koszulę. Mięśnie jego ramion napinają się, gdy zsuwa rękawy. Wbijam wzrok w ścianę. Nienawidzę się czerwienić. Co on robi, do cholery? Słyszę jego kroki, zbliżają się do mnie i odważam się ponownie na niego spojrzeć.

– Proszę pana…

Pochyla się do mnie, a w mózgu włącza mi się alarm. Jestem gotowa odepchnąć go, kiedy szepcze mi do ucha:

– Upierz ją, to jedna z moich ulubionych. – Podaje mi koszulę i idzie do łazienki. – Zamknij drzwi, jak wyjdziesz.

Wychodzę w pośpiechu. Idę korytarzem tak szybko, że nie zauważam Apolla, dopóki się z nim nie zderzę.

– Hej, gdzie się tak spieszysz?

Ma już na sobie piżamę, jego włosy są w nieładzie. Wygląda słodko. Uśmiecham się do niego.

– Nigdzie, jestem tylko zmęczona.

Jego wzrok pada na drzwi pokoju Artemisa i z powrotem na mnie.

– Wszystko w porządku?

– Tak, wszystko okej.

Bierze mnie za rękę.

– Chcesz… przyjść do mojego pokoju?

Czerwieni się i to go zdradza. W ciągu ostatnich miesięcy bardzo się do siebie zbliżyliśmy, choć na początku brałam to za raczej braterskie uczucia, jakby był moim młodszym bratem. Ale zaczęłam zauważać jego gesty, spojrzenia, słowa. Chyba jest zdezorientowany i chce czegoś więcej, albo to tylko moja wyobraźnia.

– Kiedy indziej, dobra? – odpowiadam. Czasami w nocy, kiedy mam już wolne, oglądamy razem filmy. Zwykle zasypiam w połowie, bo jestem bardzo zmęczona.

Ściska moją dłoń.

– Jesteś pewna?

Przytakuję i zabieram rękę.

– Dobranoc, Apollo.

– Dobranoc, Claudia.

Przed zaśnięciem prześladuje mnie widok nagiego torsu Artemisa.

Przez kilka dni nigdzie go nie widzę. Pewnie jest zajęty pracą, ale dziękuję Bogu za te chwile spokoju. Chociaż się go nie boję, nie mogę powiedzieć, że nie czuję się skrępowana w jego obecności. Nie widzieliśmy się od lat, więc musi minąć trochę czasu, zanim znowu przyzwyczaję się do jego widoku.

Spokój skończył się w sobotę rano. Wstałam jak zwykle, pomogłam mamie pójść do łazienki i się ubrać. Zaplatam warkocze, bo łatwiej mi pracować, kiedy nie muszę przejmować się włosami. Idę przygotować śniadanie. Ziewając i przeciągając się, wchodzę do kuchni i podskakuję na widok postaci siedzącej przy stole.

– O Boże!

Artemis ma na sobie nieskazitelny czarny garnitur i granatowy krawat. Siedzi przy stole z ramionami skrzyżowanymi na piersi. Wpadające przez okno promienie słońca rozświetlają mu włosy, podkreślając te prawie niewidzialne rude kosmyki. Jego twarz bez wyrazu i chłodne spojrzenie sprawiają, że czuję się nieswojo. Pierwszy raz od przyjęcia widzę go w kuchni.

– Dzień dobry panu.

Nie odpowiada na moje powitanie.

– Od dwudziestu minut czekam na śniadanie.

– Jest siódma, nigdy nie podaję śniadania przed siódmą trzydzieści, kiedy Ares i Apollo idą do szkoły, a w weekendy dopiero wtedy, gdy wstaną.

– Radzę ci, żebyś dostosowała swój grafik do moich potrzeb.

To mnie wkurzyło.

– Nie musisz tak do mnie mówić.

– Będę mówił do ciebie tak, jak mi się podoba. – Błysk w jego oku prowokuje mnie, żebym mu się postawiła.

Bądź grzeczna. Głos matki dźwięczy mi w uszach. Usiłuję się kontrolować, bo tak wiele chcę mu powiedzieć. Dosłownie gryzę się w język.

– A jak już ustalamy zasady… – Wskazuje na złożone na stole ubranie, którego wcześniej nie zauważyłam. – Od dzisiaj będziesz nosić uniform.

Tylko tego mi było trzeba, żeby wybuchnąć.

– Słucham?

– Słyszałaś wyraźnie. – Wyciąga do mnie rękę z uniformem. – Uważam, że musisz pamiętać, jakie jest twoje miejsce w tym domu. Moi bracia dali ci zbyt dużo swobody.

Zaśmiewam się sarkastycznie.

– Jesteś pieprzonym idiotą.

Unosi brew, ale nie jest zdziwiony moją zniewagą.

– Jak mnie nazwałaś?

– Jesteś. Pieprzonym. Idiotą, Artemis. – Po każdym słowie robię przerwę.

Obserwuję, jak zaciska szczękę i wstaje, opierając się obiema rękami o stół.

– Przeproś mnie natychmiast.

Kręcę głową.

– Nie. – Mój głos brzmi dużo odważniej, niż się naprawdę czuję.

Tchórzliwie wycofuję się i w pośpiechu wychodzę z kuchni, ale on jest szybszy, chwyta mnie za ramię. Jego silna dłoń mnie ściska. Jestem uwięziona między jego ciałem a ścianą za plecami.

– Nigdzie stąd nie wyjdziesz.

Nigdy nie byliśmy tak blisko siebie. Czuję silny zapach jego wody kolońskiej i delikatną, ale męską woń szamponu.

– Puść mnie. – Wpatruję się w jego krawat.

Unosi moją brodę, zmuszając mnie, żebym patrzyła mu w oczy.

– Chyba zapomniałaś, kim tutaj jesteś. – Kiedy to mówi, patrzy mi prosto w oczy. – Jesteś tylko pomocą domową. Taki brak szacunku z twojej strony może kosztować cię utratę pracy. Nie jestem taki jak moi bracia ani tym bardziej jak ojciec. Zachowaj się tak jeszcze raz, a nie zawaham się ani chwili, żeby cię wyrzucić.

– Nie jesteś moim szefem. – Usiłuję wyswobodzić twarz z jego uścisku. – Moim pracodawcą jest pan Juan.

– Uwierz mi, że jeśli będę chciał cię wyrzucić z tego domu, zrobię to, Claudio. – Po raz pierwszy zwraca się do mnie po imieniu, ale nie brzmi to dobrze w tych okolicznościach. – Teraz ja jestem twoim szefem. – Jego wzrok przez chwilę zatrzymuje się na moich ustach. – Dach nad głową, twoja przyszłość, stabilizacja, wszystko to jest w moich rękach, więc ugryź się w ten chamski język i bądź posłuszna.

Uwalnia mnie z uścisku i wraca na swoje miejsce przy stole, po drodze zgarniając gazetę. Chwytam się pod boki i z niechęcią biorę uniform.

Nienawidzę go.

Nigdy nie przypuszczałam, że może stać się taki chłodny, taki głupi. Ten Artemis, z którym się wychowywałam, był bardzo spokojny, introwertyczny, ale ciepły i nigdy by mnie tak nie potraktował. Pierwsze spojrzenie w lustro w łazience doprowadza mnie do wściekłości. Uniform wygląda jak pieprzone przebranie na Halloween. Nikt już takich nie nosi. Zastanawiam się, skąd ten idiota znał mój rozmiar. Kiedy wracam do kuchni, Artemis nie jest już sam. Apollo siedzi obok niego, a mnie ogarnia wstyd.

– Proszę pana – robię pauzę – już się przebrałam. Mogę wrócić do pracy?

Artemis nadal czyta gazetę i nawet na mnie nie spojrzy.

– Skoro znasz już swoje miejsce, możesz wrócić do pracy.

Zaciskam zęby i zmuszam się do odpowiedzi.

– Jest dla mnie jasne, gdzie jest moje miejsce jako służącej, proszę pana.

– Dobrze. – Odkłada gazetę na bok, bierze filiżankę z herbatą i rozlewa ją na stół. – Więc wytrzyj to.

– Artemis… – Słodki głos Apolla mnie uspokaja, ale Artemis posyła mu chłodne spojrzenie.

Wiem, że wystawia mnie na próbę, chce, bym jej nie przeszła, żeby mógł wyrzucić mnie z domu. Nigdy nie sądziłam, że tak mnie nienawidzi. Nie doceniłam jego urazy do mnie. Oczy napełniają mi się łzami, ale je powstrzymuję. Nie dam mu tej satysfakcji. Nie zobaczy, jak się rozklejam. W milczeniu szukam ścierki. Złość w głosie Apolla mnie zaskakuje.

– Artemis!

Nikt nigdy nie potraktował mnie w ten sposób, nawet pani domu, która mnie nie lubi.

– Jak pan sobie życzy.

Apollo ma zamiar coś zrobić, ale w głosie Artemisa słychać irytację.

– Jeden ruch i powiem ojcu o wszystkich twoich pijatykach. To tylko służąca, Apollo, nie jest tego warta.

Jego słowa bolą mnie i pieką, ale wykonuję swoją pracę. Jakaś ręka łapie mnie za ramię, żeby mnie powstrzymać. Czuję ciepłe spojrzenie Apolla.

– Już wystarczy.

Uwalniam się z jego uścisku, bo nie chcę, żeby miał problemy z bratem.

– Pan kazał mi posprzątać i muszę to zrobić.

Apollo kręci głową i znowu łapie mnie za dłoń.

– Panu już wystarczy.

Nagle znikąd wyrasta przy nas Artemis. Chwyta Apolla za nadgarstek.

– Nie dotykaj jej.

Apollo i ja marszczymy brwi, jesteśmy zdezorientowani, a Artemis szybko dodaje:

– Idź do swojego pokoju, Apollo.

– Tylko jeśli ją zostawisz w spokoju.

Artemis wzdycha ze zmęczeniem.

– Wszystko jedno, oboje zniknijcie mi z oczu.

Nie zastanawiam się nad tym dwa razy i szybko wychodzę z kuchni. Zdążę jeszcze przygotować śniadanie. Wiem tylko, że Artemis Hidalgo wrócił do domu i nie jest już tym miłym chłopakiem, z którym dorastałam. Stał się zimnym pancerzem wypełnionym pogardą do mnie.

V
„Mówiłem ci, żebyś wyrzucił z głowy to imię”

Dostępne w wersji pełnej

VI
„Co robisz, Apollo?”

Dostępne w wersji pełnej

VII
„Dobrze się bawisz, prawda?”

Dostępne w wersji pełnej

VIII
„Bardzo łatwo cię zadowolić”

Dostępne w wersji pełnej

IX
„Stworzyć przestrzeń”

Dostępne w wersji pełnej

X
„Czego ty właściwie chcesz, Artemis?”

Dostępne w wersji pełnej

XI
„A jeśli się mylę?”

Dostępne w wersji pełnej

XII
„Cześć, Iceberg”

Dostępne w wersji pełnej

XIII
„Cześć, seksbombo”

Dostępne w wersji pełnej

XIV
„Są dorośli, poradzą sobie”

Dostępne w wersji pełnej

XV
„Boże, tak mi przykro!”

Dostępne w wersji pełnej

XVI
„Braterska umowa nic nie znaczy?”

Dostępne w wersji pełnej

XVII
„Claudia czekała na ciebie”

Dostępne w wersji pełnej

XVIII
„To przez niego, prawda?”

Dostępne w wersji pełnej

XIX
„Ty jesteś głupszy”

Dostępne w wersji pełnej

XX
„To był zły pomysł”

Dostępne w wersji pełnej

XXI
„Ta dziewczyna ma cię w garści”

Dostępne w wersji pełnej

XXII
„Nie z tobą rozmawiam”

Dostępne w wersji pełnej

XXIII
„Lubisz ostrą grę, co?”

Dostępne w wersji pełnej

XXIV
„Nigdy nie jest za późno, by zmienić swoje życie”

Dostępne w wersji pełnej

XXV
„Artemis, ja nie lubię ciemności”

Dostępne w wersji pełnej

XXVI
„Kiedy o tym myślę, ściska mi się serce”

Dostępne w wersji pełnej

XXVII
„Moje milczenie wystarcza mu za odpowiedź”

Dostępne w wersji pełnej

XXVIII
„Myślałem, że już zupełnie mnie roztopiłaś”

Dostępne w wersji pełnej

XXIX
„Zachowuj się naturalnie, Claudia. Udawaj, że nic nie pamiętasz”

Dostępne w wersji pełnej

XXX
„Ja, zakochana? W Icebergu?”

Dostępne w wersji pełnej

XXXI
„Czy ty przypadkiem nie próbujesz mnie poderwać, Artemis?”

Dostępne w wersji pełnej

XXXII
„Jesteś nieprawdopodobnie seksowny, Artemisie Hidalgo”

Dostępne w wersji pełnej

XXXIII
„Zrobiłem coś głupiego”

Dostępne w wersji pełnej

XXXIV
„My już się znamy, prawda, Claudia?”

Dostępne w wersji pełnej

XXXV
„Tak się o ciebie martwiłam!”

Dostępne w wersji pełnej

XXXVI
„Nie żartuj sobie z takich rzeczy, Claudia”

Dostępne w wersji pełnej

XXXVII
„Jestem kompletnie beznadziejny”

Dostępne w wersji pełnej

Zakończenie

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

Dostępne w wersji pełnej

Dodatkowy rozdział

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału
A Través de Tí

Copyright © 2021, Ariana Godoy

Autor jest reprezentowany przez Wattpad WEBTOON Studios

Published by agreement with Book/lab Literary Agency

Copyright © for the translation by Joanna Gładysek & Natalia Wyględowska

Projekt okładki
Katarzyna Bućko

Fotografia na okładce
AdobeStock © Iftikhar_alam

Grafika w książce
AdobeStock © koltukovs

Redaktorka nabywająca
Eliza Kasprzak-Kozikowska

Redaktorka prowadząca
Agnieszka Narębska

Adiustacja
Ida Świerkocka

Korekta
Natalia Hipnarowicz

Opieka redakcyjna
Natalia Hipnarowicz

Opieka promocyjna
Paulina Sidyk

ISBN 978-83-240-9513-1

Flow Books

ul. Kościuszki 37, 30-105 Kraków
e-mail: promocja@flowbooks.pl

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Wydanie I, Kraków 2024

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Ossowska