Spokojnie spoglądam przez ramię

Na całe moje długie życie.

Chciałabym położyć się teraz w tej wysokiej trawie

I zamknąć oczy.

Edna St. Vincent Millay, Podróż

Dla moich najdroższych dzieci,
Beatie, Trevora, Todda, Nicka,
Samanthy, Victorii, Vanessy,
Maxxa i Zary

Obyście zawsze cenili prawdziwe wartości, jakie daje nam życie:
prawdę, szczerość, honor, życzliwość, współczucie, miłość.
Oby otaczający Was ludzie kochali Was i dobrze traktowali,
i obyście Wy traktowali dobrze ich, swoje rodzeństwo
i siebie samych.
Obyście zawsze byli bezpieczni, kochani, szczęśliwi!

Kocham Was całym sercem, Mama / d.s.

Rozdział 1

Jane Addison krzątała się po swoim jasnym, modnie urządzonym nowym mieszkaniu w West Village, przygotowując się do pierwszego dnia w nowej pracy. Skończyła studia licencjackie na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles, pracowała przez dwa lata w „San Francisco Magazine”, a potem wróciła na studia MBA na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley w ramach tamtejszego programu kształcenia przedsiębiorców. Miała dwadzieścia osiem lat, urodziła się i wychowała w San Francisco. Ojciec odniósł ogromny sukces, inwestując w kapitał wysokiego ryzyka w Dolinie Krzemowej. Margaret, starsza siostra Jane, miała trzydzieści pięć lat i pięła się po szczeblach kariery w konkurencyjnej firmie inwestycyjnej. Była zamężna i miała dwoje dzieci. Jej mąż pełnił funkcję dyrektora generalnego dobrze prosperującego start-upu w branży technologicznej, który lada chwila miał wejść na giełdę. Życie Jane ogromnie różniło się od tego, jakie wiodła Margaret. Obie siostry miały też różne cele. Jane nie była chwilowo zainteresowana małżeństwem i nie wiedziała, czy kiedykolwiek się na nie zdecyduje. Macierzyństwo również nieszczególnie ją pociągało. Margaret poznała swojego męża podczas studiów biznesowych na Uniwersytecie Stanforda. Stabilne życie małżeńskie i wymagająca praca odpowiadały obojgu. Wydawało się, że skutecznie i bez trudu potrafią łączyć życie rodzinne i zawodowe. Jane uważała, że taka ekwilibrystyka wymaga ogromnej odpowiedzialności i zbyt dużego nakładu pracy.

Marzeniem Jane było wydawanie własnego czasopisma albo – jeszcze lepiej – zostanie właścicielką niewielkiego wydawnictwa, ale daleko jej było do osiągnięcia tych celów. Dopiero zaczynała życie zawodowe. Miała za sobą już kilka lotów do Nowego Jorku, gdzie odbywała rozmowy o pracę w najważniejszych domach wydawniczych – Penguin Random House, Simon & Schuster czy Little, Brown Book Group – ale nie pojawiła się żadna interesująca propozycja, która zadowalałaby ją finansowo. Redakcje czasopism, do których wysłała CV, nie kwapiły się, by ją zatrudnić. Miała zbyt wysokie kwalifikacje jak na stanowiska, na które aplikowała, więc rekruterzy uznawali, że nie warto jej zatrudniać, ponieważ długo nie zabawi w ich firmach.

Ostatecznie jedyną ofertę, która wzbudziła jej zainteresowanie, złożył przyjaciel ojca ze studiów na Uniwersytecie Princeton. Bob Benson był właścicielem agencji literackiej i filmowej Fletcher and Benson w Nowym Jorku. Dział filmowy reprezentował aktorów, producentów, reżyserów i scenarzystów, a dział literacki – pisarzy. Zaproponowano jej posadę drugiej asystentki wiceszefowej działu literackiego, Hailey West. Jane poznała ją podczas prób zdobycia pracy w Nowym Jorku – wydawała się inteligentną, miłą, zapracowaną kobietą, oddaną pisarzom, których interesy reprezentowała. Agencja miała kilkoro naprawdę ważnych klientów, więc to stanowisko wydawało się Jane ciekawą posadą na przeczekanie, aż pojawi się odpowiednia okazja, by zbliżyć się do jej celów na przyszłość. Nadal chciała pracować w czołowym domu wydawniczym, by nauczyć się fachu, ale praca na najniższym szczeblu w wydawnictwie nieszczególnie jej odpowiadała, a posada w agencji literacko-rozrywkowej wydawała się ciekawa. Była podekscytowana perspektywą poznania czołowych pisarzy i gwiazd filmowych. Agencja bardzo dobrze prosperowała. Odbyła rozmowy z przyjacielem ojca oraz kierowniczkami obu działów agencji, Francine Rivers z literackiego i Allie Moore z filmowego. Obie były interesującymi kobietami, a Bob Benson powiedział, że jeśli się sprawdzi, pewnego dnia może zostać agentką literacką.

Matka Jane przyleciała z San Francisco, aby pomóc jej znaleźć mieszkanie w dużym, nowoczesnym i ergonomicznie zaprojektowanym budynku w West Village z widokiem na rzekę Hudson, w okolicy, która wydawała się przyjazna. W budynku znajdowały się siłownia i basen, a ogródek na dachu oddano do użytku lokatorów. Budynek był dobrze chroniony i pracowało w nim sporo osób do obsługi – rodzicom podobało się to, że córka będzie bezpieczna. Matka przed urodzeniem Margaret pracowała jako dekoratorka wnętrz i wciąż lubiła urządzać domy córek i pomagać im.

Z jej pomocą Jane umeblowała mieszkanie i wprowadziła się w rekordowym czasie. Jane bardzo to ucieszyło i była wdzięczna rodzicom za wygody, które jej zapewniali. Miała doskonałą świadomość tego, że wraz z siostrą cieszyły się luksusami, których pozbawionych było wielu jej znajomych. Nie obnosiły się z tym, ale Jane zdawała sobie sprawę z tego, jak wielkie miała szczęście, mogąc przyjąć dowolną posadę, nie bacząc na to, czy wystarczy jej na czynsz. Dzięki matce miała całkowicie urządzone, komfortowe mieszkanie zaledwie w miesiąc po przybyciu do miasta.

Były chłopak Jane z czasów nauki w Los Angeles, Benjie Strong, pracował w Nowym Jorku w start-upie od czasu studiów doktoranckich. Kiedy tylko przyleciała do miasta, znów nawiązali kontakt. Spotykali się od miesiąca, ale każde z nich miało własne, pełne wrażeń życie. Mężczyzna spędził poprzednią noc w jej mieszkaniu – sam mieszkał ze współlokatorem w SoHo. Towarzystwo Benjiego sprawiło, że przenosiny do Nowego Jorku okazały się dla Jane łatwiejsze i przyjemniejsze.

Na śniadanie przygotował sobie tosty, a ona wzięła jogurt z lodówki. Zrobiła im obojgu kawę w ekspresie ciśnieniowym i podała mu filiżankę. Czytał „Wall Street Journal” na telefonie i spojrzał na nią z uśmiechem, kiedy postawiła obok niego kawę. Benjie Strong był rok starszy od niej. Ten dwudziestodziewięciolatek wyglądał, jakby szykował się na piknik – miał obcięte dżinsowe szorty, T-shirt i adidasy na gołych stopach. Skończył studia MBA w Wharton School i był bystrym facetem. W jego pracy nie wymagano eleganckiego ubioru. Jane już wcześniej zauważyła, że we Fletcher and Benson ubierano się swobodnie, ale bez przesady. Mężczyźni wkładali koszule wizytowe i dżinsy, do tego mokasyny albo adidasy. Kobiety zazwyczaj miały na sobie spódniczki i bluzki; wyglądały elegancko nawet w dżinsach, które niekiedy nosiły. Malowały się i starannie układały włosy. Benjie wyglądał, jakby miał dziś wolne. Szeroko się uśmiechnął, kiedy na nią spojrzał.

– Wybierasz się na przyjęcie? – spytał, a ona się roześmiała.

– W porównaniu z tobą wyglądam, jakbym szykowała się na kolację do dobrej restauracji. A ty idziesz dziś na plażę? – odparła z udawaną złośliwością.

– Jestem znacznie bardziej elegancko ubrany niż większość chłopaków, z którymi pracuję. Niektórzy przychodzą do pracy w szortach i klapkach, jeśli pogoda na to pozwala. Nikt nie dba o to, co mamy na sobie w pracy.

Oboje wiedzieli, że taka jest natura start-upów – większość ich pracowników była młodsza od Jane i Benjiego. Niedawno skończyli college i wyglądali, jakby właśnie wygramolili się z łóżka. Nie golili się, w każdym razie nieczęsto, i rzadko się czesali. W przestrzeniach wypoczynkowych w biurze były gry, stare maszyny do pinballa albo konsole do gier, bar ze słodyczami i planszówki, w które można było grać podczas przerw. Cały wystrój dopasowany był do gustów bardzo młodych osób. Wiele z nich kilka dni w tygodniu pracowało z domu. W start-upach albo firmach takich jak Amazon często przyprowadzano do pracy psy. Amazon, Facebook i inne podobne firmy wyznaczyły ten trend kilka lat wcześniej, sprawiając, że praca biurowa stała się bardzo atrakcyjna dla „milenialsów”, zazwyczaj dwudziestokilkuletnich osób. We Fletcher and Benson panowała znacznie bardziej formalna atmosfera, ponieważ klientami firmy byli dorośli, a pracownicy byli starsi niż większość osób zatrudnionych w start-upach.

Kobiety, które tam widziała, dobrze się ubierały, zauważyła też, że większość z nich nosiła do pracy buty na obcasie. Jane zdecydowała się na krótką czarną dżinsową spódniczkę, T-shirt Chanel w paski, który „pożyczyła” od matki na podróż do Nowego Jorku, oraz czarne czółenka na wysokim obcasie Manolo Blahnik. Długie blond włosy zebrała w schludny kucyk. Planowała włożyć białą kurtkę Levi’s i dobrać do tego zestawu czarno-białą torebkę. Wyglądała modnie, ale nie ekstrawagancko. Była szczupła, miała ładną figurę i długie nogi. W jej ubiorze nie było nic wyzywającego. Spódniczka nie była zbyt krótka, a obcasy zbyt wysokie. Jej perfumy miały delikatny, świeży, ledwo zauważalny zapach. Wyglądała schludnie, młodo i ładnie – nie mogła się doczekać pierwszego dnia pracy, poznania współpracowników i agencji.

Wyszli z mieszkania razem. Benjie jechał metrem na Brooklyn, a Jane wezwała ubera, który miał ją zabrać do siedziby agencji w Midtown, pomiędzy Madison i Park Avenue, w sercu luksusowej dzielnicy zakupowej. Dojazd przy złej pogodzie i w korkach byłby okropny, tego dnia pogoda dopisywała, a okolica zdawała się zachęcać do spaceru podczas godziny przeznaczonej na lunch. Dookoła znajdowało się wiele restauracji i barów, gdzie można było zjeść lub zamówić jedzenie na wynos. Osoby, które przynosiły jedzenie z domu, mogły odgrzać je w firmowej kuchni i zjeść w jadalni. Wielu pracowników jadało przy biurkach, nie przerywając pracy. We Fletcher and Benson panowały niezwykle przyjemne warunki pracy, nawet jeśli nie było wszystkich gier i przekąsek oferowanych przez start-upy. Jane nie dbała zresztą o takie udogodnienia.

– Miłego dnia! – zawołał do niej Benjie, kierując się do metra, kiedy ona wsiadła do ubera.

Nie była zakochana do szaleństwa, ale lubili spędzać ze sobą czas i mieli kilka wspólnych zainteresowań. Nie chcieli razem mieszkać, ale widywali się kilka razy w tygodniu i nie chodzili na randki z innymi osobami. Ten układ odpowiadał obojgu. Przez moment w college’u w Los Angeles byli parą, a teraz cieszyli się powrotem do starych czasów. Możliwość dzielenia z kimś życia w Nowym Jorku sprawiała, że było ono przyjemniejsze. Benjie był w poważnym związku na studiach MBA, ale rozstał się z partnerką po zdobyciu dyplomu i przeprowadzce do Nowego Jorku. Jane nigdy nie zakochała się na poważnie i nie żałowała tego. Chciała najpierw rozpocząć karierę i móc się na niej skoncentrować. Praca była teraz dla niej ważniejsza niż romanse.

Podróż po mieście w porannych korkach zabrała jej pół godziny – w tym czasie czytała „New York Timesa” na tylnym siedzeniu ubera. Dojechała dokładnie na czas; wysiadłszy z samochodu, poszła za tłumem ludzi wchodzących do budynku, którego dwa piętra zajmowała agencja Fletcher and Benson. Wjechała prosto na piętro, gdzie znajdowało się kierownictwo agencji, podała swoje nazwisko recepcjonistce, jak jej polecono, a kobieta poprosiła ją o udanie się do poczekalni, gdzie prawie zderzył się z nią wysoki, zwalisty, siwowłosy mężczyzna, który następnie obrzucił ją pełnym zachwytu spojrzeniem. Nie wiedziała, kto to, ale z miejsca poczuła się niezręcznie, widząc, jak na nią patrzy. Jego wzrok od razu przeniósł się na jej piersi, a potem prześlizgnął się po dość krótkiej spódniczce i nogach, by dopiero na koniec spocząć na twarzy. Stał na jej drodze jak głaz w strumieniu i musiała go obejść, by się od niego uwolnić. Nie zszedł jej z drogi i wciąż się na nią gapił.

– Przyszłaś na rozmowę o pracę? – spytał głębokim, chropawym głosem. – Możesz pracować u mnie, jeśli chcesz.

Kiedy to powiedział, Jane uchwyciła znaczące spojrzenie recepcjonistki, która niemal niezauważalnie potrząsnęła głową.

– Zaczynam dziś pracę – odparła Jane niepewnie.

Nie wiedząc, z kim ma do czynienia, nie chciała być niegrzeczna, chociaż uważała zachowanie mężczyzny za ordynarne i nie do przyjęcia.

– Jako recepcjonistka? – spytał, przyjmując z góry, że jako kobieta musi mieć mało istotną posadę.

Najwyraźniej nie zauważył, że czasy się zmieniły.

– W biurze pani West – wyjaśniła cicho.

– To dobre wieści – stwierdził krótko. – Cóż, witamy na pokładzie.

Powiedziawszy to, odszedł długim korytarzem, a Jane usiadła, żeby poczekać na pierwszą asystentkę Hailey West, która zjawiła się chwilę później. Julia Benning uśmiechnęła się ciepło na powitanie. Była miło wyglądającą kobietą w wieku około czterdziestu–pięćdziesięciu lat. Najpierw zabrała Jane do biura Francine Rivers, szefowej działu literackiego. Po drodze wyjaśniła, że szefowe obu działów chciały znów zobaczyć się z nią, żeby powitać ją w firmie. Julia dodała, że zazwyczaj spotykają się ze świeżo zatrudnionymi pracownikami, którzy będą pracować z kierownictwem działów. Pożegnała się z Jane przed gabinetem Francine i powiedziała, że przyjdzie po nią po spotkaniu z Francine i Allie Moore, szefową działu filmowego. Jane poznała obie kobiety już wcześniej podczas rozmów o pracę.

Chwilę później, już sama, Jane poczuła narastającą falę paniki, pukając do drzwi Francine Rivers. Widziała ją przez szeroką szybę – kobieta miała surową minę i była ubrana w czarne spodnie, czarny żakiet i adidasy, a czarne włosy miała związane w bezładny kok. Marszczyła brwi, koncentrując wzrok na ekranie komputera. Odwróciła się do drzwi, usłyszawszy pukanie, i gestem zaprosiła Jane do środka, a potem wskazała fotel. Wtedy Jane uświadomiła sobie, że Francine rozmawia z kimś przez system głośnomowiący, a na ekranie jej komputera znajduje się projekt okładki książki.

– Moim zdaniem wygląda w porządku, Eliott. Jeśli jeszcze bardziej powiększą twoje nazwisko, nie wystarczy już miejsca na tytuł. Sądzę też, że czerwone tło sprawia, że nazwisko naprawdę rzuca się w oczy. Podoba mi się.

– Całość wydaje mi się źle zbalansowana – rzekł bezcielesny głos dobiegający z głośnika. – Brytyjska okładka była znacznie bardziej udana.

Francine Rivers wyglądała na poirytowaną, ale próbowała opanować emocje.

– Chcesz, żeby zmniejszyli tytuł? – spytała, tylko częściowo żartując, a męski głos po drugiej stronie natychmiast odpowiedział.

– Tak. Powiedz, żeby sprawdzili, jak to będzie wyglądać.

– Zaraz się tym zajmę – zapewniła go i zakończyła połączenie, a potem przeniosła całą swoją uwagę na Jane. – Przepraszam. To jedno z moich źle wychowanych „dzieci”. – Uśmiechnęła się lodowato. – Nie ma na świecie istot o większym ego niż narcystyczni pisarze. Nie będzie zadowolony, dopóki jego nazwisko nie wypełni całej okładki.

Po tych słowach przyjrzała się bacznie Jane, która zauważyła, że Francine ma ciemne, poważne oczy i nieco zgorzkniały, znużony wyraz twarzy, kiedy się nie uśmiecha.

– Wszyscy najbardziej problematyczni trafiają do mnie. Niektórzy z naszych największych pisarzy to wyjątkowo skomplikowane przypadki. Potrafią być bardzo niepewni siebie, jak dzieci, i zazdrośni o konkurencję. Nie przejmuj się. Hailey dostaje samych miłych klientów. Ale ona jest ode mnie przyjaźniejsza i ma więcej cierpliwości – powiedziała, prawie się uśmiechając. – Witam cię więc na pokładzie. Jesteśmy zachwyceni, że do nas dołączysz.

Widziała oceny Jane ze studiów MBA – zaimponowały jej. Bob Benson poinformował ją już, że Jane jest córką jego starego przyjaciela z Princeton. Powiedział też Francine, kim jest ojciec Jane. Oczywiście rozpoznała nazwisko. Jane najwyraźniej była inteligentna i dobrze wykształcona, więc jej zatrudnienie było uzasadnione – nie wynikało tylko z dawnej przyjaźni między jej ojcem a szefem agencji. Dostała pracę dzięki kwalifikacjom. Kontakty umożliwiły jej tylko zaproszenie na rozmowę, ale nie zapewniły posady.

– Dlaczego postanowiłaś pracować dla agencji literackiej? Piszesz? – spytała Francine.

To częsty powód, dla którego młodzi ludzie zgłaszali się do pracy w agencji. Myśleli, że jeśli będą pracowali dla agenta, ktoś ich odkryje – ale nie tak to działa. Większość aspirujących pisarzy i tak nie jest w stanie się z tego utrzymać. Nie wystarcza im uporu lub talentu. Nawet po wszystkich tych latach pracy jako agentka, Francine wciąż się dziwiła, jak trudno znaleźć dobrego nowego pisarza, szczególnie takiego, który napisze więcej niż jedną dobrą książkę.

– Nie, nie piszę – odparła Jane. – Chciałabym się dowiedzieć czegoś więcej o rynku wydawniczym – oznajmiła naiwnie. Wciąż była zdenerwowana i czuła wokół siebie napięcie. Francine była szefową jej działu i jej pozycja w firmie sprawiała, że wydawała się Jane bardzo poważną osobą. – A bycie agentką to część tego rynku – dodała po chwili.

– Nasze główne zadanie to rozwiązywanie problemów – wyjaśniła Francine. – Większość pisarzy chce matki albo niani, potrzebują kogoś takiego. Tym właśnie się zajmujemy. Dbamy o nich, poza tym, że załatwiamy im kontrakty na książki i negocjujemy w ich imieniu. Jesteśmy ich rzecznikami, tłumaczami i pośrednikami między pisarzami a wydawcami. Niektóre z tych problemów są śmiesznie małe, a inne ogromne i trudniej je rozwiązać. Zobaczysz to wszystko na własne oczy w biurze Hailey. Ona łagodniej traktuje pisarzy niż ja. Niekiedy tracę cierpliwość i napędzam im strachu. Ale to stawia ich z powrotem do pionu – rzekła ze zmęczonym uśmiechem. – Z wydawcami też tak postępuję. Praca agenta przypomina niekiedy pracę sędziego. Czasem jednak potrzeba więcej subtelności, żeby dobić targu, przynajmniej tak mi mówią. Osobiście wolę groźby, nacisk i siłę. Zawsze dobrze na nich wychodzę – stwierdziła i się roześmiała.

Wyglądało na to, że jej surowość nie była udawana; wydawała się też całkowicie oddana pracy. Jane wierzyła jej słowom.

– To nie plac zabaw. To ciężka praca – dodała Francine z naciskiem.

Wyglądała na osobę, która nie bierze jeńców. Jane nie nazwałaby jej zgorzkniałą, ale wydała się jej chłodna i nieszczęśliwa.

Kiedy rozmawiały, zwalisty siwowłosy mężczyzna, którego wcześniej spotkała w recepcji, pojawił się w drzwiach. Otworzył drzwi bez pukania, tym razem ignorując Jane, i spojrzał prosto na Francine.

– Siódma? Tam gdzie zwykle? – spytał, a Francine przytaknęła z irytacją.

Jane zauważyła, że po tych słowach z oczu jej nowej szefowej uszło całe życie. Francine znów skinęła głową na potwierdzenie, a mężczyzna wyszedł z jej biura, zostawiając na wpół otwarte drzwi. Nie zadał sobie trudu, by je zamknąć, mimo że były zamknięte, kiedy przyszedł.

– To Dan Fletcher, jeden z dwóch właścicieli agencji – wyjaśniła Francine, nie dodając żadnego komentarza.

Jane kiwnęła głową.

– Widziałam go dziś rano, kiedy przyszłam.

Ona również nie powiedziała nic więcej.

– Mam nadzieję, że był grzeczny. Nie zawsze potrafi się odpowiednio zachować, kiedy ma do czynienia z młodą, atrakcyjną kobietą. Nikt mu nie wyjaśnił, na czym polega ruch Me Too. Mam nadzieję, że nie powiedział niczego nieodpowiedniego – mówiła dalej nieco rozzłoszczona.

– Nie, raczej nie. Po prostu zmierzył mnie wzrokiem i uznał, że przyszłam starać się o pracę recepcjonistki.

– Mnie też uważa za recepcjonistkę – powiedziała Francine z uśmiechem.

A potem wytłumaczyła Jane, jak znaleźć biuro Alabamy Moore, szefowej działu filmowego agencji, i oznajmiła, że musi wracać do pracy. Jane wstała i podziękowała za poświęcony jej czas.

Uścisnęły sobie dłonie i Jane wyszła z biura Francine, a potem poszła długim korytarzem, wzdłuż którego znajdowały się wejścia do niekończących się biur, gdzie siedzieli zapracowani ludzie patrzący na ekrany komputerów i rozmawiający przez telefon.

Jane martwiła się tylko tym, że znów może się pojawić Dan Fletcher i będzie ją dręczył albo zaprosi ją do swojego gabinetu – nie zamierzała przyjąć takiego zaproszenia.

Kilka razy się zgubiła, ale udało jej się w końcu dotrzeć do biura Alabamy Moore. Raz musiała się cofnąć, ale wreszcie znalazła drzwi z jej nazwiskiem. Jako szefowa działu filmowego miała wielkie biuro. Kiedy Jane zapukała i weszła do środka, Allie Moore siedziała na rowerku stacjonarnym. Miała na sobie biały dres Chanel i słuchała czegoś przez słuchawki. Kiedy Jane weszła nieśmiało do pomieszczenia, kobieta uśmiechnęła się i przestała pedałować.

Alabama Moore miała olśniewający uśmiech i Jane pomyślała, że jest bardzo piękna. Poznała Allie podczas pierwszej rozmowy o pracę; zaimponowała jej. Miała grzywę blond włosów i duże niebieskie oczy. Nie była umalowana, a jej gładka twarz wyglądała młodo. Jane nie była wystarczająco doświadczona, by rozpoznać pracę dobrego dermatologa oraz eksperta chirurgii plastycznej, czyli uświadomić sobie, że Allie Moore była „zrobiona” – miała między innymi wstrzyknięty botoks. Wyglądała, jakby była w wieku Jane, która przypuszczała, że Allie może mieć około trzydziestki, podczas gdy w rzeczywistości miała czterdzieści trzy lata. Biały welurowy strój sportowy ciasno opinał jej szczupłe i gibkie ciało. W dni powszednie wstawała o czwartej, by sumiennie o piątej rano pojawić się na siłowni. Mieszkała we własnym lofcie w Tribeca. Zeskoczyła z roweru i zaprosiła Jane do drugiej części gabinetu, gdzie znajdowały się wygodna sofa, dwa duże fotele wypoczynkowe i owalny stolik do kawy. Na ścianach wisiały drogie współczesne obrazy. Patrząc na szeroki uśmiech Allie, Jane zauważyła, że jej garderoba zrobiła na kierowniczce działu dobre wrażenie. Dokonała właściwego wyboru.

– Świetnie, że do nas dołączyłaś – oświadczyła Allie z entuzjazmem. – Bardzo ci się spodoba praca z Hailey. Pracuje niewiarygodnie ciężko i jest wcieleniem profesjonalizmu. Ja jestem oficjalnie uznana za renegatkę, czarną owcę w rodzinie Fletcher and Benson. Muszę taka być, żeby radzić sobie z aktorami, scenarzystami i producentami, których interesy reprezentuję. Niektórzy ledwo co przestali być dziećmi i widać to po ich zachowaniu. Inni powinni byli dorosnąć wiele lat temu, ale nie zanosi się, by miało do tego dojść. Wszyscy są rozpuszczeni, ponieważ podczas pracy na planie obsługa dba o spełnianie każdej ich zachcianki. Ale niektórzy naprawdę zasługują na pochwałę i uwagę, ponieważ mają ogromny talent. Nieodpowiednie zachowanie często uchodzi im na sucho i nigdy sobie nie uświadomią, jak bardzo są rozpuszczeni, dopóki ich kariera się nie skończy. Dorastałam w rodzinie związanej z branżą filmową, więc zdążyłam do tego przywyknąć. Moja matka to bardzo znana aktorka; widziałaś pewnie filmy, w których wystąpiła. Ojciec produkuje hitowe programy telewizyjne. Obserwując życie moich rodziców, przekonałam się, że nigdy nie chcę znaleźć się na scenie. Poszłam do szkoły filmowej Uniwersytetu Południowej Kalifornii, ale uznałam, że wolę zostać agentką. Matka ćwiczyła mnie w tym, jak radzić sobie z primadonnami, od czasu kiedy skończyłam dwa lata. Przez kilka lat po skończeniu studiów pracowałam dla CAA, Creative Artists, w Los Angeles, a potem przeniosłam się do Nowego Jorku do William Morris Endeavor. Później poznałam Boba Bensona, który złożył mi ofertę nie do odrzucenia, no i znalazłam się tu, gdzie od trzynastu lat reprezentujemy cudownych klientów. Jestem dumna, że tu pracuję, i kocham to, co robię – oznajmiła całkiem bezpretensjonalnie z szerokim uśmiechem. – Czy interesuje cię filmowa część firmy? Może mogłabyś zrobić dla mnie kilka projektów, zanim zamkną cię na zawsze w pionie literackim. Praca w filmie jest znacznie przyjemniejsza – dorzuciła ze złośliwym uśmieszkiem, a Jane przez chwilę rozważała jej propozycję.

Nigdy nie zastanawiała się nad karierą agentki aktorów, ani nawet pisarzy. Praca, którą zaczynała, miała być pobocznym epizodem w jej życiu – chciała dowiedzieć się czegoś więcej o branży. Pomysł pochodził od jej ojca, który zaproponował jej to, ponieważ na początku nie mogła znaleźć pracy w wydawnictwie. Kochała książki znacznie bardziej niż film. Ale Allie sprawiła, że również dział filmowy wydał jej się atrakcyjny.

Jane podejrzewała, że Alabama Moore nie mówiła jej o sobie wszystkiego. Sprawiałą wrażenie bardzo inteligentnej, miała gładką twarz o szczerym wyrazie, ale oczy mówiły co innego. Była dobrą obserwatorką i nic jej nie umykało; przywitała też Jane znacznie cieplej niż Francine Rivers. Francine sprawiała wrażenie bardziej surowej. Z każdego jej poru wypływała gorycz. Allie najwyraźniej uwielbiała swoją pracę; Jane odniosła wrażenie, że każda chwila jej życia podporządkowana jest karierze i że zabiłaby każdego, kto stanąłby jej na drodze. Obie szefowe działów odnosiły sukcesy zawodowe i wydawały się nastawione na konkurencję, jednocześnie próbując sprawiać przeciwne wrażenie. Pomyślała, że każda z tych kobiet zaatakowałaby, gdyby poczuła się zagrożona. Grały w najwyższej lidze, o najwyższe stawki, zarówno dla swoich klientów, jak i dla siebie. Kobiety, które pracowały w agencji, były na wskroś profesjonalne. Stoczyły ciężką walkę, aby się dostać tam, gdzie właśnie były – świadczyło o tym ich ogromne zaangażowanie w pracę.

Julia Benning, pierwsza asystentka Hailey West, zjawiła się, podczas gdy wciąż rozmawiały w gabinecie Allie, a chwilę później porwała ją do biura Hailey, gdzie Jane od razu poczuła się jak w bezpiecznej przystani. Panowała w nim inna atmosfera niż u Allie czy Francine, a Julia okazała się przyjazną przewodniczką. Na Jane czekało biurko niedaleko stanowiska Julii, które mogła uważać za własną bazę, a cały gabinet był akurat na tyle zabałaganiony, by uznać go za ludzki, ale nie chaotyczny. Julia pokazała Jane szafę, w której mogła zostawić swoje rzeczy, a potem ekspres ciśnieniowy do wyłącznego użytku. Jane miała wrażenie, że Julia to studentka z wyższego roku albo koleżanka z wyższej klasy, która oprowadza ją po nowej szkole.

Kiedy Jane dotarła do jej gabinetu, Hailey była na spotkaniu w sali konferencyjnej z ważną pisarką, z którego wróciła po godzinie. Była elegancka i profesjonalna, nieco młodsza niż dwie szefowe działów, które Jane poznała tego ranka.

Hailey miała trzydzieści osiem lat i pełniła niezwykle odpowiedzialną funkcję wiceszefowej działu literackiego. Miała na sobie białą bluzkę, dopasowaną granatową spódniczkę ołówkową i czółenka na wysokim obcasie. Jej ciemne włosy były luźno ułożone wsuwkami na szczycie głowy. Sprawiało to, że wyglądała łagodniej i bardziej kobieco od obu kierowniczek. Jane zauważyła na jej biurku zdjęcia trojga małych dzieci, ale Hailey nie wspomniała o nich podczas rozmowy. Zachowywała się całkowicie profesjonalnie i rozmawiała tylko o pracy. Było jasne, że Julia ją lubiła i szanowała, a kiedy Hailey poszła do swojego biura i zamknęła drzwi, Julia dopowiedziała Jane resztę.

– Ma troje dzieci – wyjaśniła Julia, kiedy piły kawę podczas krótkiej przerwy.

– Rozwiedziona? – spytała Jane z ciekawości, ale Julia potrząsnęła głową.

– Wdowa. A dzieci wciąż są młode, jedenastoletnia dziewczynka i dwóch chłopców, sześcio- i dziewięciolatek. Mały był jeszcze niemowlakiem, kiedy jej mąż zmarł w wieku czterdziestu trzech lat. Miał tętniaka i zmarł podczas joggingu. Pracował w wydawnictwie. Ona była redaktorką i pracowała dla niego, ale zrezygnowała z pracy, kiedy urodziły się dzieci. Wyszła za mąż i nie było jej w firmie chyba sześć czy siedem lat, a kiedy umarł, nie miała pieniędzy ani ubezpieczenia, więc musiała wrócić do pracy. Nie zdołała dostać wystarczająco dobrze płatnej posady jako redaktorka, więc zatrudniła się tutaj. Bob Benson znał jej męża, więc dał jej szansę, a teraz jest numerem dwa w dziale literackim. Potrzebuje tej posady, żeby utrzymać dzieci. Jest wcieleniem profesjonalizmu, nigdy nie opuszcza żadnego dnia, nawet kiedy jej pociechy chorują. Wiele osób, które tu pracują, nie ma dzieci. Pracodawcy zawsze obawiają się tego, że nie można polegać na ludziach z małymi dziećmi, ale ona całkowicie poświęca się pracy. Nigdy nie mówi o swoich latoroślach. Całą uwagę poświęca pisarzom, których reprezentuje. Francine Rivers ma dwóch nastolatków i też ciężko pracuje. Allie Moore nie ma dzieci. Kiedy tu pracujesz, musisz się temu poświęcać i być gotowa siedzieć w biurze przez długie godziny. Kiedy któryś z klientów ma problem albo kryzys, trzeba rzucić wszystko i mu pomóc. Ludzie z dziećmi nie mogą sobie na to pozwolić, zwłaszcza samotne matki. Hailey jest oddana swoim pisarzom tak samo, jak dzieciom. Kiedy tu jest, zajmuje się tylko pracą. Nie zostaje w domu z powodu problemów z opiekunką. Nie wiem, jak daje radę, ale pojawia się w biurze niezależnie od tego, co się dzieje w domu. Dobrze się dla niej pracuje, zobaczysz. Jest bardzo sprawiedliwa.

Julie oprowadziła Jane po reszcie biura, pokazała projekt, nad którym pracowała, oraz serię okładek zagranicznych książek, którą miała wysłać do akceptacji Philipowi White’owi. Był najważniejszym klientem Hailey, autorem wielu bestsellerów.

– Za każdym razem trafia w samo sedno – powiedziała Julia, opisując go.

Jane znała to nazwisko i lubiła jego książki.

Kiedy Hailey wróciła już z kolejnego spotkania w sali konferencyjnej, którą Julia przygotowała wedle jej preferencji, Jane wiedziała już, co gdzie leży w biurze. Julia była staranna, skuteczna i dobrze zorganizowana, a po kilku latach pracy dla Hailey potrafiła przewidywać każdą jej potrzebę.

– Niekiedy muszę czytać w jej myślach, chociaż nieczęsto. Mam nadzieję, że dobrze zgaduję. Próbuję przewidzieć, czego chce, żeby nigdy nie musiała o nic prosić. Jeśli to robi, znaczy, że zawiodłam.

– Jest szczęściarą, że cię ma – przyznała Jane z niekłamanym podziwem. – Nie wiem, jak ci się udaje to wszystko opanować.

– Przyzwyczaisz się. Robię to od dawna, z początku wydaje się to przytłaczające, ale jak już ją poznasz, nauczysz się jej rozkładu dnia. Jej prośby są bardzo jasne i proste. Powie ci, czego potrzebuje. Po prostu rób to, o co cię prosi. Nie interpretuj jej poleceń po swojemu ani nie próbuj samodzielnie wprowadzać poprawek. Słuchaj i podążaj za jej wskazówkami. To najważniejsze. Nie uznawaj, że wiesz lepiej albo znasz lepszy system. W ten sposób tylko się pomylisz i wszystko zepsujesz. A jeśli czegoś nie dosłyszysz albo nie zapamiętasz, spytaj. Jest otwarta na pytania. Nie bój się ich zadawać. To lepsze niż gdybyś próbowała zgadywać i zrobiła coś źle, zwłaszcza kiedy jeszcze jej dobrze nie znasz. Zadanie jej pytania ostatecznie po prostu oszczędza czas.

Wszystko to miało sens. Z opowieści Julii wynikało, że Hailey to osoba nastawiona bardzo praktycznie.

– Jesteś moją pierwszą asystentką – stwierdziła Julia z uśmiechem.

Bob Benson stworzył tę posadę dla Jane po tym, jak Hailey powiedziała mu, że jej asystentce przydałaby się pomoc. Miała za dużo na głowie.

– A co z tobą? – spytała Jane. – Masz męża? Dzieci?

Julia roześmiała się w odpowiedzi.

– Nic z tych rzeczy. Bycie asystentką jest trochę jak małżeństwo. Wyszłam za jej życie i moją pracę. Uwielbiam to. Nie mam czasu na męża i dzieci. Jest już dla mnie dużo za późno. Mam pięćdziesiąt jeden lat. Kiedyś chciałam zostać agentką, ale uznałam, że wolę pracę asystentki. Mniej bólu głowy. A Hailey sama radzi sobie z naprawdę szalonymi pisarzami, żebym ja nie musiała. To doskonała praca, a jeśli wykonuje się ją dobrze, to daje dużo satysfakcji.

Jane wiedziała, że w dłuższej perspektywie interesuje ją coś więcej. Nie chciała spędzić całego życia jako asystentka. Pragnęła pewnego dnia albo zostać ważną agentką jak Francine, Allie czy Hailey, albo mieć własny magazyn lub niewielkie wydawnictwo. Jej marzenie się nie zmieniło. „Bez odwagi nie ma chwały” – powiedział kiedyś jej ulubiony profesor na uczelni i spodobało jej się to. Uznała tę pracę za krok ku czemuś większemu i zamierzała się tu nauczyć wszystkiego, czego tylko mogła. Miała wielkie plany. Dla niej był to dopiero początek. Jeśli miała się poświęcać dla pracy, pracować długo, ciężko i przy dużym stresie, chciała to zrobić dla siebie. Nie zamierzała w wieku pięćdziesięciu jeden lat nadal być asystentką. Jane była pewna, że zajdzie daleko, również dzięki pomocy ojca, z której skorzystała, kiedy oboje uznali, że jest na to gotowa. Dlatego poszła na studia MBA. Chciała być Bobem Bensonem albo Danem Fletcherem, a nie tylko czyimś pracownikiem. Na obecnym etapie ta praca jej odpowiadała i wydawała się przyjemna, nawet jeśli miałaby być niekiedy stresująca. Wszyscy byli wciąż zabiegani, a w tej branży często pracuje się pod presją.

Julia była zajęta sprawami Hailey do lunchu i dała Jane kilka projektów, nad którymi mogła pracować bez pomocy. W przerwie na lunch Jane zamówiła sałatkę z jednej z restauracji, które regularnie dowoziły posiłki do firmy. Weszła do kuchni po widelec i napój z lodówki i właśnie miała wracać do biura, gdzie pracowała, kiedy pojawił się Dan Fletcher. Przyłapał ją, kiedy otwierała drzwi do lodówki, i prześlizgnął się obok tak, by móc się o nią otrzeć. Chciała się odwrócić i go spoliczkować, ale oparła się pokusie. Zamiast tego odwróciła się i spojrzała mu w oczy. Przez chwilę wydawało się, jakby chciał ją objąć. W pobliżu nie było nikogo.

– Czy jest jakiś problem? – spytała go, chwilowo ignorując to, że był jej szefem i jednym z właścicieli agencji.

– Ja nie mam żadnego. Rozumiem, że Bob był kolegą twojego ojca z Princeton. Kiedyś zjemy razem lunch i pogadamy o tym.

Udawał, że nie widzi w jej oczach wściekłości; jego dłoń otarła się o jej pośladki, kiedy próbowała

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej.

Rozdział 2

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział 3

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział 4

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział 5

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział 6

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział 7

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział 8

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział 9

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział 10

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział 11

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział 12

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział 13

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział 14

Dostępne w wersji pełnej.

Tytuł oryginału

High Stakes

High Stakes

Copyright © 2022 by Danielle Steel

All rights reserved

Copyright © for the translation by Krzysztof Skonieczny

Fotografie na okładce

© YUBO/Moment RF/Getty Images

© Nisian Hughes/DigitalVision/Getty Images

© Image Source/Getty Images

© Westend61/Getty Images

© PanicAttack/Shutterstock

© Eberhard Grossgasteiger/Unsplash

Redaktorka nabywająca

Monika Kucab

Redaktorka prowadząca

Magda Jankowska

Adiustacja

Agata Wawrzaszek i Anna Skowrońska / cała jaskrawość

Korekta

Sylwia Kordylas-Niedziółka i Anna Skowrońska / cała jaskrawość

ISBN 978-83-240-8618-4

30-105 Kraków, ul. Kościuszki 37

E-mail: promocja@miedzy.slowami.pl

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek