Karta tytułowa

Patrickowi, dzięki któremu znalazłam wyjście

Od autorki

Byłam jednym z kilkuset dzieci, które dorastały w Paynesville w Minnesocie w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Żyłam w przekonaniu, że w każdym małym miasteczku o dwudziestej pierwszej rozlega się dźwięk syren przypominających o godzinie policyjnej, że postrachem wszystkich dzieci jest Chester Molester*, że podglądacze mogą czaić się wszędzie. Miałam swoje problemy w domu, niektóre prozaiczne, inne poważniejsze, ale stałym, regularnie powracającym motywem mojej młodości były pogłoski o mężczyźnie czyhającym na dzieci.

Ukończyłam liceum w 1988 roku i przeprowadziłam się do Minneapolis.

Kiedy 22 października 1989 roku w St. Joseph, niecałe pięćdziesiąt kilometrów od Paynesville, doszło do uprowadzenia Jacoba Wetterlinga, akurat dojrzewałam do myśli o rzuceniu studiów na drugim roku koledżu. Nagle przypomniałam sobie opowieści i ostrzeżenia z dzieciństwa: „Nie wychodź wieczorem z domu, bo Chester cię dorwie!”. Zdjęcia Jacoba były dosłownie wszędzie. Ludzie zbierali się w grupy i razem szukali sympatycznego jedenastolatka, którego porwał zamaskowany mężczyzna z bronią. Mijały dni, potem tygodnie, a nawet lata, ale Jacoba wciąż nie zdołano odnaleźć. Stało się to dopiero wtedy, kiedy miejscowy bloger wskazał na potencjalny związek między zniknięciem Jacoba a przypadkami uprowadzenia i uwolnienia ośmiu chłopców w Paynesville i okolicach w latach osiemdziesiątych. Wówczas, po dwudziestu siedmiu latach poszukiwań, nareszcie udało się aresztować sprawcę, który następnie doprowadził śledczych do miejsca, gdzie znajdowały się szczątki Jacoba.

Echa tamtych wydarzeń długo prześladowały mnie i całą społeczność dorastającą na Środkowym Zachodzie, stawiały na głowie naszą iluzoryczną wiedzę na temat wiejskich społeczności i bezpieczeństwa dzieci. Prawdę o wypadkach, które się wtedy rozegrały, można poznać z wielu źródeł, polecam szczególnie pierwszy sezon podcastu In the Dark. Mnie interesowało co innego, mianowicie emocjonalne następstwa tej sprawy. Czułam potrzebę uspójnienia wspomnień o dorastaniu w wiecznym strachu. Gdy do moich myśli zawitała postać Cassie McDowell i poprosiła, bym opowiedziała jej historię, dostrzegłam swoją szansę.

Mimo że inspiracją dla fabuły mojej książki były prawdziwe zdarzenia oraz ludzie z krwi i kości, jest ona od początku do końca tworem fikcji literackiej. Niemniej mam nadzieję, że postacią Gabriela udało mi się oddać cześć dobru tkwiącemu w tamtych dziewięciu chłopcach.

Dziękuję za lekturę.

* Chester the Molester to publikowana w magazynie „Hustler” w latach 1976–1989 seria komiksowa autorstwa Dwaine’a B. Tinsleya o Chesterze, którego głównym zajęciem było molestowanie seksualne kobiet oraz dziewcząt w wieku przed pokwitaniem. Dla wygody polskiego czytelnika w tekście upraszczam zapis do Chester Molester (przyp. tłum.).

PROLOG

Żył we mnie przesycony samotnym krzykiem zapach tamtej piwnicy z klepiskiem.

Przeważnie trzymał się ciemnego zakątka mojego umysłu, ale każda myśl o Lilydale powodowała, że wypełzał z ukrycia i przytłaczał mnie. Woń jaskini drapieżcy, duszący odór wielkiego sennego potwora o rozwartej, wygłodniałej paszczy. Miał słoiki zamiast zębisk, a w miejscu języczka zwieszający się z gołej żarówki sznurek. Czekał spokojnie i cierpliwie na wiejskie dzieci, które wejdą do środka po szkieletowych schodach.

Pozwalał nam szukać po omacku języczkowego sznureczka.

Nasze palce ocierały się o niego.

światło!

Ulga była słodyczą, słońcem, srebrnymi dolarówkami i ostatnią przyjemną rzeczą, którą było nam dane poczuć, zanim bestia połknęła nas w całości i trawiła przez tysiąc lat.

Nie, to nie tak.

Podobno miałam wyjątkowo bujną wyobraźnię.

Piwnica wcale nie była potworem.

Był nim mężczyzna.

I wcale nie siedział z założonymi rękami, tylko polował.

Nie wróciłam do Lilydale po tamtej nocy. Policjanci, a potem mama pytali, czy chcę zabrać coś ze swojego pokoju, ale odpowiadałam przecząco. Nie byłam głupia, po prostu miałam trzynaście lat. Wielu ludzi myli jedno z drugim.

Jego pogrzeb zmusił mnie do powrotu do domu. W rezultacie wstrętna woń zaatakowała ze zdwojoną siłą, wbiła się jak haczyk w moją twarz, głęboko, tam, gdzie nos łączy się z czaszką. Odór wkradał się nawet do snów, kazał mi wyobrażać sobie, że znów siedzę uwięziona w tamtej grobowej piwnicy. Rzucałam się i krzyczałam, budziłam męża.

Brał mnie w ramiona. Znał moją historię.

A przynajmniej tak mu się wydawało.

Podzieliłam się nią w swojej pierwszej powieści. Na spotkaniach autorskich w całym kraju opowiadałam czytelnikom o tym, skąd czerpałam natchnienie. Ale nigdy nikomu, nawet Noahowi, nie wspomniałam o wisiorku. Może czułam, że to zbyt cenne.

Albo może po prostu się bałam, że wyjdę na idiotkę.

Zamykałam oczy i widziałam go wyraźnie. Według dzisiejszych standardów złoty łańcuszek zostałby uznany za zbyt ciężki, ale w osiemdziesiątym trzecim był ostatnim krzykiem mody. Wisiorek, papierowy samolot, zrobiono z tego samego materiału.

Wierzyłam, że będzie moją przepustką do życia poza Lilydale.

Nie zakładałam, że kiedykolwiek rzeczywiście nim polecę. „No proszę cię”, jak to się wtedy mówiło. Ale chłopak, który nosił ten łańcuszek… Gabriel… byłam przekonana, że wszystko zmieni.

I chyba rzeczywiście tak się stało.

ROZDZIAŁ 1

– Piętnaście dwa, piętnaście cztery i para sześć – Sephie się rozpromieniła.

Z miejsca po przeciwnej stronie stołu tata posłał jej równie olśniewający uśmiech.

– Niezła ręka. A ty, Cass?

Z triumfem na twarzy – nie chciałam, usta same się wykrzywiły – położyłam karty na blacie.

– Piętnaście dwa, piętnaście cztery, piętnaście sześć i sekwens dziesięć!

Mama wetknęła nasz kołeczek w odpowiedni otwór.

– Wygrałyśmy.

Wykonałam triumfalny taniec ramionami.

– Jak chcesz, mogę dać ci lekcje, Sephie.

Przewróciła oczami.

– Czego? Bycia tą, z którą nie ma zabawy?

Roześmiałam się i wzięłam garść popcornu. Godzinę wcześniej, zanim usiedliśmy do gry, mama przygotowała solidną porcję kukurydzy i posypała ją dużą ilością soli i płatków drożdżowych. Najlepsze już dawno zjedliśmy i na dnie miski zostały w większości nieuprażone ziarenka, które zwykło się nazywać
„starymi pannami”. Zaczęłam grzebać w poszukiwaniu tych częściowo rozpękniętych, bo jak na mój gust nic nie jest smaczniejsze od starych panien o rozchylonych łupinkach.

Tata wstał od stołu.

– Dolewkę? – spytał, mając na myśli pocącą się w parnym majowym powietrzu, do połowy pełną szklaneczkę mamy. W tym roku lato miało nastać wcześniej niż zwykle, a przynajmniej tak twierdził mój nauczyciel biologii, pan Patterson. Mówił, że to nie wpłynie dobrze na zbiory.

Był tym wyraźnie zaniepokojony, ale większość dzieciaków tak jak ja nie mogło się już doczekać upałów. Planowałyśmy z Sephie, że spieczemy się na kolor fasoli w sosie pomidorowym i utlenimy sobie włosy. Jakaś koleżanka jej koleżanki powiedziała, że wcale nie musimy kupować drogich rozjaśniaczy i olejków o zapachu kokosa, wystarczy oliwka dla niemowląt na skórę i mgiełka z wody z octem na włosy. Szeptałyśmy nawet między sobą, że znajdziemy miejsce na skraju działki, na polanie niedaleko rowu melioracyjnego, i będziemy się smażyć nago. Na samą myśl o tym przechodził mnie dreszcz. Oglądałam Małe kochaniątka i wiedziałam, że chłopakom nie podobają się niejednolicie opalone ciała.

Mama uniosła szklaneczkę, opróżniła ją i podała tacie.

– Dziękuję, kochanie.

Tata obszedł stół, by pochylić się nad mamą i złożyć na jej ustach soczysty pocałunek. Obie z Sephie przewróciłyśmy oczami. W ten sposób mama i tata, zwłaszcza tata, regularnie przypominali nam, że jesteśmy szczęściarami, mając nadal kochających się rodziców. Nie no, fajnie, ale… błee.

Tata podniósł wzrok, zobaczył nasze miny, roześmiał się tym swoim dychawicznym śmiechem i odstawił obie szklaneczki, żeby mieć wolne ręce do masażu maminych barków. Wszyscy zawsze powtarzali, że nasi rodzice stanowią cudowną parę. Mama była piękną i niezwykle fotogeniczną kobietą, o czym świadczyły wszystkie jej matowe zdjęcia, do tego nadal miała lśniące włosy i ładne, duże oczy, choć nie dało się nie zauważyć, że noszenie Sephie i mnie w brzuchu odłożyło się na jej biodrach warstewką tłuszczu. Tata też był przystojny i roztaczał wokół siebie szczególną aurę niczym Charles Bronson. Patrząc na nich, nietrudno było dojść do wniosku – szczególnie po tym, jak mamie zdarzało się wypić kieliszek wina i przyznać, że zawsze, nawet już w liceum, pociągali ją niegrzeczni chłopcy – że ich spotkanie było nieuniknione.

Do grona mojej najbliższej rodziny zaliczało się tylko kilka osób: mama i ciocia Jin, starsza siostra Persephone (rodzice mieli słabość do greckich imion), no i tata. Nie znałam rodziny ze strony ojca, ale chyba niewiele traciłam, bo nie byli warci funta kłaków, jak powtarzał do babci dziadek po stronie mamy tamtej zimy, kiedy zmarł na rozległy zawał serca. Babcia nie zaprzeczała. Była potulną osóbką, która zawsze, bez względu na porę roku, pachniała świeżym chlebem. Kilka tygodni po śmierci dziadka sama też pożegnała się z życiem, zabił ją udar, ale nie taki słoneczny.

Kiedy miałam trzy lata, rodzice mojej mamy stracili syna. Domyślam się, że niezły był z niego numer. Wujek Richard zawinął się w swoim chevrolecie camaro z siedemdziesiątego dziewiątego, grając w kto pierwszy stchórzy. Podobno był pod wpływem, przynajmniej tak ludzie mówili. Nie miałam wiele wspomnień z nim, zapamiętałam właściwie tylko jedno: na jego pogrzebie Jin strasznie płakała, ale mama robiła to głośniej. Podeszła do dziadka, żeby go przytulić, on jednak odwrócił się od niej. Wyglądała wtedy smutniej niż zagubione dziecko.

Któregoś dnia spytałam ją o to. Chciałam wiedzieć, dlaczego dziadek jej nie objął. Odparła, że byłam za mała, by cokolwiek pamiętać z pogrzebu Richa, poza tym lepiej nie rozgrzebywać przeszłości.

– Wasza matka jest najpiękniejszą kobietą pod słońcem – oznajmił tata, masując mamie barki; przymknęła oczy i zrobiła błogą minę.

– Okej – skwitowałam. – Wynajmijcie sobie gdzieś pokój albo coś.

Ręka taty zatoczyła szeroki łuk, a kąciki jego ust powędrowały do góry.

– Mam cały dom. Powinnaś się odprężyć, wiesz? Jesteś następna w kolejce do masażu.

Łypnęłam na Sephie. Pstrykała zagiętym rogiem jednej z kart.

– Dzięki, nie trzeba – bąknęłam.

– A ty, Sephie? Masz napięty kark?

Wzruszyła ramionami.

– To rozumiem! – Podszedł do niej i położył dłonie na jej kościstych łopatkach. Była dwa lata starsza ode mnie i chuda jak patyk, choćby nie wiem ile jadła. Wystające zęby i dołeczki w policzkach, normalnie sobowtórka Kristy McNichol, ale prędzej zjadłabym zupę widelcem, niżbym jej o tym powiedziała.

Tata zaczął masować Sephie.

– Dobrze jest czuć się dobrze – mruknął do niej.

Coś mnie zaswędziało w środku.

– Zagramy jeszcze w kriba?

– Później – odparł. – Najpierw chcę poznać wasze letnie marzenia.

Jęknęłam. Tata miał bzika na punkcie marzeń. Wierzył, że można być, kim tylko się zechce, o ile najpierw się to „ujrzy”. Hipisowskie pitu-pitu, ale dało się przyzwyczaić. Wymieniłyśmy z Sephie spojrzenia. Nie musiałyśmy nic mówić. Wiedziałyśmy, że tata nie pochwali naszego zamiaru przeobrażenia się w blondynki. Dziewczęta nie powinny starać się schlebiać niczyim gustom, powie. Muszą umieć zawiadywać własnym umysłem i ciałem.

Wszystko pięknie, ale… błee.

– Chcę odwiedzić ciocię Jin – podsunęłam.

Mamie zamykały się oczy, ale kiedy usłyszała imię siostry, otworzyła je szeroko i wykrzyknęła:

– Świetny pomysł! Możemy pojechać na tydzień do Kanady.

– Znakomicie – przyklasnął tata.

Ucieszyłam się jak nie wiem co. Rzadko kiedy jeździliśmy na północ dalej niż autostradą do St. Cloud na zakupy w kooperatywie, ale teraz, gdy mama uczyła na pełny etat, rodzice od pewnego czasu przebąkiwali o letniej wyprawie samochodowej. Mimo to trochę się bałam proponować odwiedziny u cioci Jin. Mama i tata zgasiliby pomysł na całą wieczność, gdybym przypadkiem trafiła na ich gorszy nastrój, a bardzo potrzebowałam zobaczyć się z ciocią Jin, bo kochałam ją bez pamięci.

Ona jedna nie udawała, że jestem normalna.

Była przy moich narodzinach, potem została u nas jeszcze przez kilka tygodni, żeby pomóc mamie, ale moje pierwsze prawdziwe wspomnienie związane z nią pochodzi z pogrzebu wujka Richarda, a właściwie tuż po. Ciocia Jin była o dekadę młodsza od mamy, co oznaczało, że musiała mieć wtedy nie więcej niż siedemnaście lat. Przyłapałam ją na gapieniu się na moją szyję. Nic nadzwyczajnego, wiele osób to robiło.

Tyle że zamiast odwrócić wzrok, ciocia uśmiechnęła i skomentowała:

– Gdybyś się urodziła dwieście lat temu, utopiliby cię.

Chodziło jej o czerwone, włókniste jak spleciona lina i grube jak złoty łańcuch Mr. T znamię biegnące dokoła miejsca, w którym szyja przechodziła w ramiona. Podobno wyszłam z mamy z gardłem obwiązanym pępowiną, sina jak lody jagodowe, z szeroko otwartymi oczami, nie będąc w stanie zaczerpnąć powietrza. Wyleciałam z taką prędkością, że wyślizgnęłam się lekarzowi z rąk.

Przynajmniej tak mi opowiadano.

Dyndałam jak ostatnie gówienko, które nie chce spaść, dopóki jedna z pielęgniarek nie doskoczyła do mnie, nie rozplątała stryczka pępowiny i nie odkryła, że tym, co mnie dusi, jest pasmo owodniowe. Nie zastanawiając się długo, przecięła je, po czym sprzedała mi takiego klapsa, że zapłakałam. Uratowała mi życie, ale pasmo naznaczyło mnie do końca moich dni. Mama mawiała, że na pierwszy rzut oka rana wygląda jak rozjuszony szkarłatny wąż. Chyba jednak przesadzała. Tak czy inaczej, podejrzewam, że pielęgniarka musiała być nieźle roztrzęsiona, kiedy w końcu wręczyła mnie mamie. Bo umówmy się: to nie była dobrze wykonana robota. Poza tym jakieś dwa lata wcześniej na ekranach kin pojawiło się Dziecko Rosemary i wszyscy na porodówce z pewnością zachodzili w głowę, co takiego sprawiło, że wystrzeliłam z łona matki jak z armaty.

– Dziecko, które jego własna matka dwukrotnie próbowała udusić, przynosiłoby pecha – dokończyła ciocia Jin, głaszcząc mnie pod brodą. Uznałam, że może sobie pozwolić na taki żart, bo jest siostrą mojej mamy i obie mnie kochają.

Oto inne z walniętych powiedzonek, które ciocia Jin lubiła do mnie rzucać:

– Ziemia. Jeśli wiesz, co robisz, to znaczy, że jesteś w niewłaściwym miejscu.

Poruszała przy tym gęstymi brwiami i przechylała niewidzialne cygaro. Nie miałam pojęcia, skąd wytrzasnęła ten gest, ale rechotała tak głośno, jej śmiech perlił się jak szklane kulki w słońcu, aż nie wytrzymywałam i chichotałam razem z nią.

Od tego rozpoczynały się każde odwiedziny cioci Jin. Najpierw żarcik o tym, że dwieście lat temu by mnie utopiono, potem parę treściwych tekstów o życiu, a później tańce i wspólne śpiewy do jej ulubionych taśm Survivor i Johnny’ego Cougara. Opowiadała mi o podróżach i pozwalała popijać przemycony z Amsterdamu likier o barwie miodu albo częstowała mnie swoimi ukochanymi ciasteczkami (a ja udawałam, że nie smakują jak zwietrzałe krakersy). Sephie bardzo chciała do nas dołączyć, widziałam, jak kręciła się z boku, ale nigdy tak naprawdę nie wiedziała, jak wskoczyć do tego pędzącego dyliżansu, którym była ciocia Jin.

Ja wiedziałam.

Znałyśmy się jak łyse konie.

Dlatego nie przeszkadzało mi, że tata lubił Sephie o wiele bardziej niż mnie.

Zmarszczyłam nos. Naprawdę przykładał się do tego masażu. Ponieważ ugniatanie ramion Sephie zdawało się trwać w nieskończoność, mama wstała, żeby pójść napełnić swoją i taty szklaneczkę, chociaż wcześniej proponował, że sam to zrobi.

– Sephie – odezwałam się, bo miała zamknięte oczy i chciałam, by to się już skończyło. – A ty jakie masz marzenie na lato?

– Chcę popracować w Dairy Queen – odparła cicho, niemal szeptem.

Dłonie taty znieruchomiały. Zrobił minę, której nie udało mi się rozszyfrować; a myślałam, że rozpoznaję już wszystkie skurcze mięśni jego twarzy. W ułamku sekundy zastąpił ten dziwny grymas głupkowatym uśmiechem, od którego broda podniosła mu się o jakiś centymetr.

– Świetny pomysł! Odłożysz trochę pieniędzy na koledż.

Sephie pokiwała głową, ale raptem posmutniała. Od grudnia miała same humory i skrywała jakieś tajemnice. Zmiana w usposobieniu mojej siostry zbiegła się w czasie z tym, że zaczęły jej rosnąć cycki („Prezent od Świętego Mikołaja!” – droczyłam się z nią), dlatego nie potrzebowałam przenikliwości Laury Holt z Detektywa Remingtona Steele’a, by wiedzieć, że jedno ma związek z drugim.

Mama wróciła do jadalni z napełnionymi szklankami.

– Jeszcze jedną partyjkę kriba? – skierowała pytanie do taty.

Odchyliłam się, żeby zerknąć na wiszący w kuchni zegar. Wpół do jedenastej. Wszyscy w szkole mówili, jakie to super, że nie mam wyznaczonej godziny, o której muszę chodzić spać. Może i tak. Ale nazajutrz przypadał pierwszy dzień ostatniego tygodnia w siódmej klasie, dlatego powiedziałam:

– Zagrajcie we trójkę. Ja idę się położyć.

Mama pokiwała głową.

– Karaluchy pod poduchy! – rzucił tata.

Wychodząc, nawet nie spojrzałam na Sephie. Zrobiło mi się lekko niedobrze na myśl, że zostawiam ją z nimi, kiedy piją, ale uznałam to za odpłatę za fakt, że zawsze zasypiała pierwsza, kiedy zdarzało nam się wieczorami siedzieć bez opieki w domu i czasem nawet leżeć w jednym łóżku. Pozwalała mi kłaść się obok siebie, co było miłe, po czym raz
-dwa uderzała w kimono. Szczelnie opatulona kołdrą, tak że wystawały mi tylko usta i nos, czuwałam, zadręczając się każdym dźwiękiem. Nocą nasz wiekowy budynek pełen był niewyjaśnionych stuknięć i skrzypnięć. Gdy w końcu udawało mi się zdrzemnąć, Sephie nagle rzucała się przez sen i wybudzała mnie.

W drodze do łazienki usiłowałam przypomnieć sobie, kiedy ostatnio spałyśmy razem, ale nie byłam w stanie. Umyłam twarz, sięgnęłam po szczoteczkę i zaczęłam myć zęby, zastanawiając się, co założę następnego dnia. Jeśli wstanę czterdzieści pięć minut wcześniej, będę mogła zakręcić termoloki. Tyle że nie uzgodniłam tego z Sephie. No, ale odeszłam już od stołu i nie chciałam tam wracać. Wyplułam pastę i przepłukałam usta tą samą metaliczną wodą ze studni, od której rudziały mi końcówki włosów.

Aby dostać się do mojego pokoju na piętrze, musiałam przejść przez jadalnię. Zrobiłam to w głębokim zamyśleniu, ze wzrokiem wbitym w podłogę i z ramionami uniesionymi tak, jakbym chciała zasłonić nimi uszy. Wcześniej zdążyłam odrobić pracę domową i starannie umieścić ją w kupionej na wyprzedaży garażowej plastikowej kolorowej teczce na dokumenty. Była prawie jak nowa, jeśli nie liczyć niewielkiego zaklejonego przezroczystą taśmą rozdarcia tuż przy zgrzewie.

Według planu lekcji na pierwszej godzinie powinniśmy mieć angielski, ale powiedziano nam, żebyśmy poszli od razu do sali gimnastycznej na apel. W całej szkole rozwieszono plakaty z informacją o pogadance na temat bezpieczeństwa latem, którą pomysłowi ósmoklasiści z miejsca przerobili na „gadkę o gadach”, sssss. W tym tygodniu usłyszałam plotkę o zaginięciach dzieciaków w Lilydale. I o tym, że odnajdują się odmienieni. Wszyscy ją słyszeli. W szkolnym autobusie starsi uczniowie paplali, że to obcy porywają dzieci i wkładają im zgłębniki.

Obcy wcale nie byli mi obcy. Kiedy stałam w kolejce do kasy w spożywczaku, gapiły się na mnie wielkookie zielone stworzenia z okładki „National Enquirer”, tuż pod zdjęciami wampiryczno-małpiego bobasa Elizabeth Taylor.

Obcy. No jasne.

W pogadance zapewne chodziło o to, żeby położyć kres pogłoskom, ale moim zdaniem pomysł, by zorganizować ją akurat jutro, był chybiony. Raz, to początek ostatniego tygodnia szkoły, a dwa – odstępstwo od ustalonego planem lekcji porządku sprawi, że wszyscy poczują się zdezorientowani.

W połowie drogi na górę wychwyciłam stuknięcie, od którego włoski na karku stanęły mi dęba. Zupełnie nowy dźwięk. Miałam wrażenie, jakby jego źródło znajdowało się tuż pode mną, w piwnicy.

Mama, tata i Sephie musieli usłyszeć to samo, bo nagle zamilkli.

– Stary dom – skwitował w końcu tata z napięciem w głosie.

Biegiem pokonałam ostatnie stopnie, dotarłam na piętro, wparowałam do swojego pokoju i zatrzasnęłam za sobą drzwi. Przebrałam się w piżamę, a T-shirt i frotowe szorty wrzuciłam do kosza na brudną bieliznę. Nastawiłam budzik. Uznałam, że jednak zrobię termoloki. Sephie nie miała na nie wyłączności, poza tym kto wie, może podczas apelu przypadnie mi miejsce obok Gabriela? Na wszelki wypadek chciałam wyglądać jak najlepiej.

Mimo że oczy zamykały mi się ze zmęczenia, moje pełne poczucia winy spojrzenie padło na stojący na półce egzemplarz Wierzcie lub nie według Nellie Bly, który ciocia Jin przysłała mi jako wczesny prezent urodzinowy. Książka była pełna zupełnie niesamowitych rysunków i opowieści, na przykład o niejakim Martinie J. Spaldingu, który w wieku czternastu lat został profesorem matematyki, albo o Pięknej Antonii, „nieszczęśliwej kobiecie, której miłość sprowadzała śmierć”.

Delektowałam się tymi historyjkami w niewielkich dawkach, czytałam po jednej każdego wieczoru, żeby wystarczyły na dłużej. Przyznałam się cioci Jin do marzenia o zostaniu pisarką. Osiągnięcie tego celu wymagało wprawy oraz dyscypliny. Nieważne, że padałam z nóg. Musiałam poczytać Nellie przed snem i koniec.

Otworzyłam książkę na chybił trafił i mój wzrok przyciągnął rysunek przedstawiający dumnego owczarka niemieckiego.

Uśmiechnęłam się zadowolona. Sama mogłabym pisać takie historyjki. Mój plan zakładał, że począwszy od pierwszego dnia po zakończeniu roku szkolnego będę układała jedną opowieść w stylu Nellie tygodniowo. Zawarłam nawet umowę sama ze sobą – nazwałam ją „letnimi obowiązkami pisarskimi Cassie” – w której zobowiązałam się do wysłania swojego portfolio do Nellie Bly International Limited przed wrześniowym Świętem Pracy. Przewidziałam oczywiście karę na okoliczność, gdyby mi się nie udało: zero telewizji przez tydzień. Wzięłam Sephie na świadka i złożyłam podpis.

Odłożyłam wielką księgę w żółtej okładce na półkę z moimi skarbami, wygięłam plecy w łuk i pomacałam mięśnie. Gdzie wolałyby dziś spać: wyciągnięte pod łóżkiem czy zwinięte w kłębek w szafie?

Wyciągnięte, odparły.

Nie ma sprawy. Wzięłam poduszkę i położyłam ją pod skrzynią łóżka, po czym zsunęłam się na plecach, ciągnąc za sobą kołdrę. Wcisnęłam się w najgłębszy kąt i położyłam na wznak. We wsączającym się przez okno blasku księżyca zobaczyłam nad sobą czarne zwoje sprężyn.

Przymknęłam oczy – i odpłynęłam.

ROZDZIAŁ 2

– Nie hałasuj – powiedziała mama, kiedy następnego ranka weszłam do kuchni. – Tata jeszcze śpi.

Innymi słowy: płatki na śniadanie.

Zrobiłam grymas niezadowolenia.

– Według ciebie to fair, że może sobie pospać?

Mama krzątała się między lodówką a blatem. Wyjęła mięso, żeby rozmroziło się do kolacji, zostawiła tacie resztki na potem i zaczęła pakować swój lunch.

– Gdyby życie było fair, nie byłoby głodujących dzieci – odparła, nawet nie patrząc w moją stronę.

Jakoś nie miałam nastroju.

– Może jak dorosnę, będę mogła przesypiać całe dnie.

Mama nagle zesztywniała, a mnie przeszło przez myśl, że przegięłam. Była bardzo wyrozumiała, ale kiedy wpadała w szał, robiło się nieprzyjemnie.

– Artyści żyją we własnym rytmie – skomentowała w końcu i ponownie zajrzała do lodówki. – Pracuje nad nowym projektem.

To by wyjaśniało, czemu przez cały weekend zachowywał się jeszcze dziwniej niż zwykle.

Donny McDowell to artysta i żołnierz – mawiał o sobie. – Artysta z wyboru, żołnierz z konieczności. Po odejściu ze służby próbował z mamą rozkręcić interes w St. Cloud, ale nie był w stanie znieść miejskiego zgiełku. Uznał, że widzi swoją przyszłość na wsi, gdzie będzie mógł powrócić do korzeni i wieść życie w duchu pierwszych osadników, w poczuciu wolności i w zgodzie z naturą.

Rodzice zabrali manatki i wyruszyli do Lilydale, gdy miałam cztery lata. Jedyne, co pamiętam z naszego życia w St. Cloud, to że kiedy pewnego dnia wróciłam wcześniej od koleżanki mieszkającej parę domów dalej, zastałam tatę gołego w łóżku z najlepszą przyjaciółką mamy. Najlepsza przyjaciółka mamy też była goła. Wybiegłam na dwór i zobaczyłam, że zapłakana mama jeździ na rowerze dokoła kwartału. Nie chciała ze mną rozmawiać. Nigdy więcej ją o to nie zapytałam, tak jak nie dociekałam, dlaczego dziadek odwrócił się od niej na pogrzebie wujka Richarda.

Jeśli nie liczyć tamtego incydentu, nie miałam praktycznie żadnych wspomnień związanych z St. Cloud i od początku utożsamiałam Lilydale z prawdziwym domem, a nie po prostu z miejscem, do którego się przeprowadziliśmy. Nie zapamiętałam, kiedy rodzice posadzili lilaki, które rosły teraz przed budynkiem i gęste jak bajkowe dzikie róże osłaniały go od strony ulicy. Zanim przerobili spichlerz na pracownię taty, potrafiłam już chodzić. A kiedy zaadaptowali czerwoną stodołę na przestronną, pełną poduch komnatę w arabskim stylu, byłam już na tyle duża, że pomagałam przy malowaniu ścian, chociaż Sephie skarżyła się, że rozchlapuję za dużo farby.

Za dnia tata lubił spędzać czas na dworze. Wieczorami zabierał butelkę i szedł do pracowni albo do piwnicy, zająć się
„prywatnymi sprawami”. Bywało, że zalegał przed telewizorem ze szklaneczką w ręku i po pewnym czasie zapadał w pełne napięcia milczenie albo robił się supergadatliwy i opowiadał, jak w jakiejś dżungli najadł się ołowiu i nawet po latach nadal robiło mu się niedobrze od samego zapachu ryb, bo to była ostatnia rzecz, jaką wziął do ust, zanim wylały się z niego flaki. Kiedy dużo pił – nie zdarzało mu się zbyt często, ale czasem owszem – patrzył na mnie i na Sephie wzrokiem potwora, który odnalazł kryjówkę swojej ofiary. Mama mówiła wtedy, żebyśmy lepiej poszły do łóżek i nie wychodziły do rana.

Wieczory z grami, takie jak wczorajszy, były rzadkością, weekendowym dziwactwem taty.

Nowy projekt – i wszystko jasne. Tata zawsze przechwalał się, że mógłby sprzedawać swoje dzieła za duże pieniądze, ale nie zamierza być byle trybikiem w jakiejś kapitalistycznej machinie. Jego rzeźby były naprawdę imponujące, nawet jeśli niewiele z nich znajdowało nowych właścicieli. Wycinał, zginał i spawał metalowe elementy tak, że powstawały z nich najpiękniejsze figury i kwiaty. Ten kontrast zawsze wprawiał mnie w zdumienie. Tata potrafił skonstruować trzymetrową ładniczkę ze stali i barwionej blachy, tak niesamowicie prawdziwą, tak złudnie miękką, że jedynie poprzez dotyk można było się przekonać, że wcale nie jest żywą rośliną, a człowiek nie jest mrówką na jej łodydze. Pod palcami wyczuwało się metal, lodowaty zimą i piekielnie gorący latem.

Na naszej pięciohektarowej farmie stworzył istną krainę z bajki, posiadłość Willy’ego Wonki, której wszystkich tajemnic nie poznał nikt poza nim. Wykarczował część dziko rosnącej roślinności i z naszą pomocą wytyczył kilka ścieżek przez las. Każda z nich miała swoje sekretne odnogi, na których można się było natknąć na zrywające się do lotu metalowe trzmiele o trzepoczących ludzkich rzęsach z kutego żelaza albo pobawić się w chowanego na rabacie pełnej stokrotek z metalu. Ilekroć tata urządzał swoje legendarne (jak sam je określał) imprezy – a robił to przynajmniej dwa razy w roku – każdy, kto nas odwiedzał, nieodmiennie był pod autentycznym wrażeniem jego inwencji.

– Jesteś szczęściarą, że masz pomysłowego ojca! – bredzili goście. – W ogóle cała twoja rodzina jest taka niekonwencjonalna. Ach, gdyby moje dzieciństwo tak wyglądało! Ty farciaro!

Rozumiem, dlaczego to mówili. I bywali na tyle przekonujący, że czasem nawet w to wierzyłam, ale zwykle niezbyt długo, przynajmniej dopóki nie rozejrzałam się i nie zobaczyłam, co robią dorośli. Na samą myśl o tym skręcało mnie w żołądku.

– Mogę po cichu usmażyć jajka.

– I tak będzie za głośno – orzekła mama.

– A ja lubię płatki – oznajmiła Sephie, wchodząc do kuchni.

Odwróciłam się, by spiorunować siostrę wzrokiem, ale irytację przyćmiło zaskoczenie jej wyglądem. Nałożyła sobie na twarz regularną tapetę. Nie wiem, może myślała, że nic jej nie grozi, skoro tata jeszcze śpi, ale przecież nie było mowy, żeby mama pozwoliła Sephie wyjść z domu w makijażu typowym dla jakiejś dziuni z klipu ZZ Top.

Odchrząknęłam.

Mama nadal się krzątała.

Odchrząknęłam jeszcze raz, tylko głośniej.

Mama łypnęła na Sephie. Otworzyła szeroko oczy, a potem je zmrużyła. Nagle zrobiła zmęczoną, zrezygnowaną minę.

– Spakuję wam lunch.

Oburzyłam się. Jak to? Dlaczego Sephie może pójść do szkoły, paradując jak żywa reklama Mary Kay, a mnie nie wolno nawet ogolić nóg? Zanim jednak zdążyłam cokolwiek powiedzieć, Sephie znów mnie zaskoczyła.

– Może byś nas podwiozła? – zwróciła się do mamy.

Odebrało mi mowę. No nieźle, pochwaliłam Sephie ruchem brwi. Rezultat porannego zabiegu termowałkami rozminął się z oczekiwaniami, tak więc podwózka oznaczała przynajmniej odsunięcie w czasie momentu, w którym koleżanki i koledzy z klasy zobaczą moje włosy. Tak już jest w małych miasteczkach, że każdy wie, jak powinnaś wyglądać, a jeśli coś zmieniasz, to lepiej, żebyś dała czadu, bo inaczej…

Akcją z termowałkami zdecydowanie nie dałam czadu.

– Nie-e – mruknęła mama, rozpakowując bochenek domowego chleba, żeby ukroić sześć kromek. – Przed siódmą muszę być w pracy, bo mam do podpisania odwołanie od oceny.

Zaczęłam się gorączkowo zastanawiać. Jeśli wsiądę do porannego autobusu, to zanim dojedziemy do szkoły, będę już nosiła nowe przezwisko, w najlepszym razie Curly Temple, w najgorszym – Roseanne Roseannadanna.

– Mój pan od techniki mówił, że zbiera puste doniczki do rozsad na letnią szkołę – powiedziałam. – Tata trzyma je w piwnicy, prawda? Mogłabyś podrzucić odwołanie, zawieźć nas i doniczki do Lilydale, żeby pomóc drugiemu nauczycielowi, a potem wrócić do Kimball jeszcze przed pierwszą lekcją! Zobacz, ile osób dobrze by na tym wyszło.

Mama ściągnęła brwi, ale wiedziałam, że rozważa moją propozycję.

– W porządku – zgodziła się w końcu.

Ja i Sephie pisnęłyśmy z zachwytu.

– Tata mówił, że przechowuje doniczki w piwnicy? – spytała mama, w ten sposób dając nam do zrozumienia, żebyśmy po nie poszły, zanim się rozmyśli.

– Y-hy! – rzuciłam.

Tata podkreślał, że piwnica i stodoła są zarezerwowane dla dorosłych i mamy tam nie chodzić. Na co dzień nie przeszkadzało mi, że muszę trzymać się z dala od tych miejsc, zwłaszcza że kiedy jeden jedyny raz zdarzyło mi się zawędrować do piwnicy, skojarzyła mi się z grobem czekającym na ciało. Według naszych domysłów tata musiał hodować tam grzybki i może inne rzeczy, bo dziwnie pachniało, poza tym na początku każdej imprezy częstował gości halunkami tak hojnie, jakby były piwem korzennym. No, ale skoro miałam pozwolenie od mamy i w perspektywie podwózkę do szkoły, byłam gotowa pobiec na dół w podskokach. Odwróciłam się w stronę drzwi do piwnicy – i omal nie zderzyłam się z tatą.

Wszystkie trzy znieruchomiałyśmy, to znaczy chyba, w każdym razie ja na pewno. Serce nagle zaczęło mi walić jak młot.

Cofnęłam się o parę kroków, unikając wzroku taty.

– Mówiłem, żeby nigdy tam nie wchodzić – warknął groźnie. Miał na sobie jedynie białe majtki. Czerwieniąc się, odwróciłam spojrzenie od ciemnej plątaniny włosów w górnej części jego ud, takiej samej jak tuż nad gumką majtek. Sephie i ja odłożyłyśmy pieniądze i kupiłyśmy mu szlafrok na święta. Raz go założył, owszem, tyle że nie zawiązał.

– Chciały po prostu wziąć parę starych doniczek, których i tak nie używasz – stanęła w naszej obronie mama, ale zaniepokoił mnie błagalny ton jej głosu. – Nauczyciel techniki w klasie Cassie zbiera je na letnią szkołę.

Milczenie taty było jak broń leżąca pomiędzy nim a mamą. Mama nie sięgnęłaby po nią pierwsza, nie było takiej możliwości, dlatego w końcu to on przerwał ciszę.

– Wyjaśnij mi, proszę, której części „nigdy” nie rozumiesz.

Słowa taty podziałały na mamę jak głaz na postać w kreskówce: zmiażdżyły ją i choć z pozoru wyglądała normalnie, to kiedy się odwróciła, stało się jasne, że spłaszczyło ją jak naleśnik.

– Przepraszam – powiedziała. – Masz rację.

Zmierzył ją wzrokiem mówiącym: „Jasne, do cholery, że mam”, i skwitował jej głupotę lekceważącym uśmieszkiem połączonym z uniesieniem brwi. Nie ruszyłam się z miejsca. Nie chciałam, żeby zwrócił uwagę na moje włosy ani w ogóle na cokolwiek związanego z moim ciałem.

– Planowałam zawieźć dziewczynki do szkoły – poinformowała mama głosem promiennym jak oszroniona szyba.

Nienienie, nie podsuwaj mu kolejnego powodu do złości.

Zaryzykowałam łypnięcie na Sephie. Widziałam, że myśli o tym samym. Nie miałam pojęcia, dlaczego tak jej zależało na podwózce do szkoły, ale obie zdążyłyśmy się już na to nakręcić.

– No to lepiej się zbierajcie – rzucił tata, zerkając na zegar. – Chyba że macie wehikuł czasu.

Nareszcie wypuściłam powietrze.

Mama spojrzała na niedokończone kanapki. Czułam, że na jednej szali kładzie koszt lunchu dla nas dwóch, a na drugiej cenę spokoju, którą musiałaby zapłacić, gdyby postawiła się tacie.

– Masz rację – powtórzyła i zaczęła chować chleb, wycierając oczy.

Spakowawszy pieczywo, podeszła do taty, żeby go pocałować. Mimo że dzieliło mnie od niego kilka kroków, wyraźnie czułam jego zapach: kwaśną woń alkoholu, przykry poranny oddech, pot. Obrzydliwość. O co nagle tyle krzyku z tą piwnicą?

Sephie złapała mnie za rękę i wyciągnęła na dwór.

ROZDZIAŁ 3

Poza tym, że uczyła angielskiego, jesienią mama pełniła funkcję trenerki biegów przełajowych w liceum w Kimball, a od grudnia była doradczynią do spraw klasowej księgi pamiątkowej. Oprócz tego wiosną szkoliła uczniów w sztuce przemawiania. Mówiła, że bez zaangażowania w te wszystkie rzeczy, i to od razu pierwszego roku, mogła zapomnieć o etacie. Dla mnie liczyło się tylko to, że uwielbiałam jej towarzyszyć, nawet jeśli przebywałam z nią w szkole nie dłużej niż dziesięć minut.

Była kimś, bo należała do „kadry”, a Sephie i ja do pewnego stopnia mogłyśmy być tego częścią. Nieważne, że nosiła niemodne ciuchy i fryzurę. Po nauczycielce nie spodziewano się przecież niczego innego. Najistotniejsze, że była inteligentna. I świetna w swoim fachu. Świadczył o tym sposób, w jaki się do niej odnoszono.

– Dzień dobry, pani McDowell! – zaszczebiotały do niej uczennice, które zameldowały się w szkole jako pierwsze.

Odpowiedziała im uśmiechem. Szłyśmy do sekretariatu, ja i Sephie kroczyłyśmy dumnie u boku mamy. Powiedziała, że możemy zaczekać w samochodzie, ale nie było mowy. Nie przeszkadzały mi nawet moje beznadziejne włosy.

Sekretarka Kimball, Betty – przyjazna, rozplotkowana kobieta, która nosiła szorstkie na pierwszy rzut oka spodnie z wysokim stanem – zajmowała już miejsce na swoim stałym posterunku. Rozpromieniła się na nasz widok.

– Cassie, jaka cudowna fryzura! – zachwyciła się, zanim zdążyłam wejść do środka.

Przejechałam dłonią po głowie. Kiedyś miałam okazję pogłaskać pudla. Jego sierść była przyjemniejsza w dotyku niż moje włosy… Ale może trochę oklapły po tym, jak wyszliśmy z domu? Dobrze by było, przynajmniej mniej bym się stresowała na lekcjach.

– Dziękuję.

– Sephie, ten niebieski cień do powiek znakomicie pasuje do twojej urody!

Twarz Sephie rozświetliła radość.

Wszystko tutaj było tak rozkosznie normalne, jak w jakimś serialu.

– Zapowiada się gorący dzień – powiedziała Betty, przechylając brodę w stronę okna. Wręczyła mamie plik dokumentów.

– Ale już tylko tydzień do wakacji – odparła z uśmiechem mama. – Nie ma takiej rzeczy, której byśmy nie znieśli przez te kilka dni.

Betty pokiwała głową.

– Wspaniale, że zechciałaś przyjść tak wcześnie. Zdajesz sobie sprawę, Peg, że jesteś naszą najlepszą nauczycielką, prawda?

Wiedziałam.

– Dziękuję za miłe słowa. – Mama złożyła podpis na formularzu, który wręczyła jej Betty, a potem, stukając długopisem o usta, wczytała się w dokument i studiowała go nieco dłużej, niż się spodziewałam. – Muszę teraz odwieźć dziewczynki do szkoły, ale wrócę po siódmej na wypadek, gdyby trzeba było jeszcze coś z tym zrobić.

– Twoje podejście do obowiązków jest nadzwyczajne – skomentowała Betty z szerokim uśmiechem, który stopił się jak plastik w ognisku, gdy jej wzrok padł na mnie i Sephie. – Dziewczynki chodzą do Lilydale, prawda?

Potwierdziłyśmy skinieniem głowy, wciąż promieniując dumą. Miałam cudowną fryzurę, Sephie była ładna, a mamie nikt nie mógł dorównać. Czekałyśmy na kolejny komplement z ust Betty, ale nagle zrobiła minę, jakby poczuła się skrępowana.

– O co chodzi? – spytała mama, oddając jej papiery. – Wszystko w porządku?

Betty znów rzuciła nam zaniepokojone spojrzenie, po czym przykleiła do twarzy cierpki uśmiech i odparła:

– Tak, wszystko dobrze. Życzę wam, moje drogie, fantastycznego dnia w szkole.

Betty próbowała przełknąć ślinę, ale nie udało jej się. Mama to wychwyciła.

– Coś nie gra.

Betty się wzdrygnęła, czy tylko mi się wydawało?

– Chodzi o te… plotki.

Brwi mamy spotkały się niemal u nasady nosa.

– Jakie plotki?

Betty kolejny raz łypnęła na mnie i Sephie. Było oczywiste, że nie chciała przy nas mówić, ale mama oznajmiła stanowczo:

– Nie trzymam niczego w tajemnicy przed dziewczynkami.

Betty nabrała powietrza.

– W zeszły weekend zgwałcono chłopca w Lilydale.

Powiedziała to jak jedno słowo: „WzeszływeekendzgwałconochłopcawLilydale”.

Kiedy już udało mi się oddzielić poszczególne wyrazy, zdanie nadal nie miało dla mnie sensu. Jak to: zgwałcono chłopca? Przecież ofiarami gwałtu padały dziewczynki, nie chłopcy. Chyba że to miało coś wspólnego z opowieściami o porywaniu dzieci przez obcych? Gapiłam się na mamę zdezorientowana.

Tyle że mama nie mogła mi pomóc, bo zmieniła się w kamień.

– Co to za chłopak? – spytała Sephie.

Nieoczekiwany trzepot łopat wirnika przelatującego nad budynkiem śmigłowca sprawił, że wszystkie cztery jak na zawołanie spojrzałyśmy w stronę okna. Według taty helikoptery nigdy nie zwiastują niczego dobrego. Z zachowania Betty można było wysnuć wniosek, że uważa dokładnie tak samo.

Odchrząknęła, ignorując pytanie Sephie. Nachyliła się do mamy i powiedziała cicho:

– Ludzie mówią, że zrobiła to grupa mężczyzn z Minneapolis.

Skoczył mi puls. „Grupa”. Wpadający przez otwarte okno lekki poranny wiatr przerzucał papiery ułożone w stos na grzejniku. Powietrze miało gęsty, trochę kapuściany zapach, jakby ktoś gotował skunksa w wolnowarze. Mama nadal się nie poruszyła.

– Podobno ci z Minneapolis polowali na chłopców – odezwała się znów Betty, mimo że żadna z nas nie zareagowała na jej poprzedni komentarz. – Obserwowali ich, a potem wybierali tego, którego najłatwiej było zaatakować.

Zamilkła na chwilę i zaczęła wachlować się dłonią.

– Ale nie mam zamiaru podsycać plotek, bo i tak już żyją własnym życiem. Chciałam tylko, żebyś wiedziała i mogła zadbać o bezpieczeństwo dzieci.

Nie byłam pewna, czy chodziło jej o mnie i Sephie, czy o uczniów mamy. Pewnie i o nas, i o nich.

– To się wydarzyło tylko w Lilydale? – spytała mama chrapliwym głosem, który zabrzmiał jak rechot żaby.

Betty obrzuciła wzrokiem Sephie i mnie.

– Na razie tak.

ROZDZIAŁ 4

Pani Janowski, nasza dyrektorka, wyszła na środek sali gimnastycznej z uśmiechem na ustach i mikrofonem w dłoni.

– Witam wszystkich na pogadance na temat bezpieczeństwa latem!

Z początku nikt jej nie słuchał. Byłam ciekawa, jak sobie z tym poradzi, ale wydawała się zupełnie niewzruszona. Wystarczyło na nią spojrzeć, by wiedzieć, że nie było takiego ucznia, którego nie zdołałaby przetrzymać. Kiedy w końcu się uspokoiliśmy, zachowała się tak, jakby wszystko było zaplanowane.

– Dziękuję. – Jej uśmiech rozciągnął się od ucha do ucha. – Dzisiejszą pogadankę poprowadzi bardzo szczególny gość, sierżant Bauer z Lilydale.

Po sali rozszedł się szum, dzieciaki szeptały między sobą
„Brody” i „glina”, tak jakby którykolwiek z nas, młodych nastolatków, miał powód, by obawiać się policji. Poza tym nie rozumiem, jak informacja o tym, kto będzie przemawiał, mogła kogoś zaskoczyć, skoro od samego początku, jeszcze zanim wszyscy uczniowie weszli do sali, sierżant Bauer w pełnym rynsztunku stał na linii bocznej boiska. Jego najmłodsza córka chodziła do dziewiątej klasy, tak jak Persephone. Znałam go z jednej z imprez taty. Znałam lepiej, niżbym chciała.

Uśmiechnął się i wolnym krokiem podszedł do pani Janowski, żeby przejąć od niej mikrofon.

– Czołem, dzieci! – zagrzmiał. – Jesteście gotowi na lato?

Trybunami wstrząsnęło tupanie do wtóru gwizdów i pokrzykiwań.

Sierżant Bauer uniósł wolną dłoń. Światło zawieszonych pod sufitem lamp odbiło się od koperty jego srebrnego zegarka.

– Tak myślałem – skwitował rechotliwym tonem. Miał mięsiste czerwone wargi, które sprawiały wrażenie podrażnionych przez szczeciniasty zarost. – Nie tak dawno sam byłem uczniem waszej szkoły, dlatego wiem, że nie możecie się już doczekać zasłużonych wakacji. Mimo to chcę, żebyście mnie wysłuchali.

Postukał palcem o mikrofon.

– Bo to ważne. Tego lata postanowiliśmy uruchomić nowy program w trosce o wasze bezpieczeństwo i to właśnie o nim muszę wam opowiedzieć. Pierwsza sprawa to godzina policyjna.

Po sali rozszedł się jęk zawodu. Założę się, że większość z nas nawet nie miała pojęcia, czym tak naprawdę jest godzina policyjna, po prostu wiedziała, że kiedy zdaniem dorosłego coś jest „dla naszego dobra”, trzeba zacząć narzekać i tyle. Dorzuciłam swój głos do chóru oburzenia, bo czemu nie. Nauczyciele, którzy zajęli pierwszy rząd trybun, musieli wstać, żeby nas uciszyć. Dopiero wtedy zobaczyłam siedzącego trochę niżej po prawej Gabriela. Na jego widok poczułam przyjemne ciepło, tak jak wtedy, gdy znajdowałam w skrzynce list od cioci Jin.

Kiedy w końcu zamilkliśmy, sierżant Bauer mógł podjąć przerwaną pogadankę.

Dalsza część rozdziału dostępna w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 5

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 6

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 7

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 8

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 9

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 10

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 11

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 12

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 13

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 14

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 15

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 16

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 17

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 18

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 19

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 20

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 21

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 22

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 23

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 24

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 25

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 26

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 27

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 28

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 29

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 30

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 31

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 32

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 33

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 34

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 35

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 36

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 37

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 38

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 39

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 40

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 41

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 42

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 43

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 44

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 45

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 46

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 47

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 48

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 49

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 50

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 51

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 52

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 53

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 54

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 55

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 56

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 57

Rozdział dostępny w pełnej wersji

ROZDZIAŁ 58

Rozdział dostępny w pełnej wersji

PODZIĘKOWANIA

Rozdział dostępny w pełnej wersji

W serii Znak Crime ukazały się dotychczas:

1. Półmistrz, Mariusz Czubaj

2. Oszustka, Aleksandra Śmigielska

3. W snach to ja trzymam nóż, Ashley Winstead

4. Bez wyboru, Agnieszka Płoszaj

5. Dobra żona, Darby Kane

6. Otulina, Klaudiusz Szymańczak

7. Spirala, Igor Brejdygant

8. Miejsca cieniste, Jacek Kalinowski

9. Nie to miejsce, nie ten czas, Gillian McAllister

10. Nie zabijaj, Agnieszka Płoszaj

11. Niewypowiedziane, Jess Lourey

Tytuł oryginalny: Unspeakable Things

This edition is made possible under a license arrangement originating with Amazon

Publishing, www.apub.com, in collaboration with Graal sp. z o.o.

Wszelkie prawa zastrzeżone

© Copyright by Jess Lourey, 2020

© Copyright for the Polish translation by Jacek Żuławnik, 2023

© Copyright for this edition by Społeczny Instytut Wydawniczy Znak sp. z o.o., 2023

Projekt okładki: Caroline Teagle Johnson

Adaptacja okładki i stron tytułowych: Mirosław Krzyszkowski

Fotografie na okładce: Tony VanDenEinde of Little Elephant Interactive

Przekład: Jacek Żuławnik

Wydawca serii: Adrian Tomczyk

Redaktorka prowadząca: Agata Ługowska

Redakcja: Justyna Techmańska

Korekta: Mirosław Ruszkiewicz, Mirosław Krzyszkowski

ISBN 978-83-240-6814-2

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Więcej o naszych autorach i książkach: www.wydawnictwoznak.pl

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, 30-105 Kraków, ul. Kościuszki 37

Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Wydanie pierwsze
Kraków 2023

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Angelika Kuler-Duchnik