Wszystkim, którzy czuli się kiedyś zagubieni –
pozwólcie, że pomogę wam odnaleźć siebie.

Playlista

What We Had, Sody

Falling, Harry Styles

Possibility, Lykke Li

Little Did You Know, Alex & Sierra

July, Noah Cyrus

Little Bit of You, Kevin Garrett

Idfc, Blackbear

Poser, Grace VanderWaal

Lost On You, Lewis Capaldi

Before You Go, Lewis Capaldi

Hollow, James Smith

Lost Without You, Freya Ridings

The Light, The Album Leaf

Lie, NF

Love in the Dark, Jessie Reyez

When the Party’s Over, Billie Eilish

Watch, Billie Eilish

Rest, Minke

The Other (Stripped), Lauv

Unspoken, Aaron Smith

Can We Kiss Forever?, Kina (feat. Adriana Proenza)

Rozdział pierwszy

Kael, 2019

Oczy mnie bolą w tym morzu czarnych ubrań. Minęło trochę czasu, odkąd poprzednim razem otaczał mnie taki jednolity tłum. Tak bardzo przywykłem do kamuflażu, który nosiłem codziennie przez lata, że chociaż odszedłem z wojska, nadal szukam moro w świecie cywilów. Czasami brakuje mi tego wybawienia od odpowiedzialności za wybieranie ciuchów każdego dnia. Gdy zdejmuję z wieszaka jedną z niedawno wyczyszczonych w pralni marynarek, przypomina mi się moja kurtka od munduru aż sztywna od wbitego w nią piasku i błota, które zasychało na niej, gdy godzinami maszerowaliśmy w upalnej Georgii. Sięgam dłonią pod koszulę, żeby dotknąć nieśmiertelnika, który noszę na szyi.

Nie jestem jednym z tych żołnierzy, którzy noszą go jako zaszczytną ozdobę albo żeby dostać drinka za darmo w miejscowym barze – noszę go, ponieważ ciężar metalu na mojej piersi sprawia, że mocniej stoję na ziemi. Pewnie nigdy go nie zdejmę.

– Trochę tu zimno – mówi mama, gdy wypuszczam nieśmiertelnik z palców i kładę dłonie na kolanach.

– Chcesz moją marynarkę? – pytam.

Kręci głową.

– Muszą trzymać ciało w chłodzie – odzywa się znajomy głos.

– Nadal jesteś chorym pojebem, jak słyszę. – Wstaję, by uścisnąć Silvina. Jest o wiele szczuplejszy, niż gdy się ostatnio witaliśmy.

– To się raczej nigdy nie zmieni. – Uderza mnie pięścią w ramię.

Mama zerka na niego z dezaprobatą.

– Przestań. – Trzepie go nieco mocniej, niż on walnął mnie.

– Ile razy już to słyszałem? – Silvin obejmuje moją mamę, a ona się uśmiecha.

Ma do niego słabość, choć spotkali się tylko kilka razy, a on naprawdę jest obcesowym dupkiem z chamskim poczuciem humoru. Jego popieprzone żarty sprawiały, że śmialiśmy się wszyscy w najmroczniejszych chwilach naszego życia, więc ja też zawsze go lubiłem.

– Jak się masz, stary? – pytam od niechcenia, chociaż wiem, że Silvin cierpi pewnie bardziej niż większość ludzi w tym kościele. Jak ja na poprzednim pogrzebie.

Odchrząkuje i mruga, ma zaczerwienione oczy. Wydyma policzki i wypuszcza powietrze, po czym odpowiada:

– Dobrze. Hm… No tak, dobrze. Ale wolałbym być teraz w Vegas, grać na automatach z gwiazdką porno i za jej pieniądze. – Śmieje się głucho.

– Jak my wszyscy – podchwytuję jego żart, nie chcąc mu dokładać zmartwień. Czasami lepiej zostać na powierzchni, gdzie możesz się cieszyć odrętwieniem. – Usiądziesz z nami? Czy masz już jakieś miejsce? – pytam.

– To nie jest pierdolony koncert, Martin. – Wybucha śmiechem i siada obok mamy.

Pokręcony śmiech Silvina to jedyny promyczek szczęścia w całym kościele, nawet jeśli maskuje głęboki smutek. Żal niemalże kapie z sufitu. To smutek, który wsiąka w ciebie i którego nie da się zmyć. Który po tobie widać. Ciężar wszystkiego, co dźwigasz, krąży w twojej krwi i przygniata barki.

Silvin wzdycha i odchyla się na drewnianą ławkę, próbując oddać jej trochę swojego brzemienia. Wbija wzrok w punkt przed sobą, zatraca się we wspomnieniach, które nie chcą odejść, odbierają mu jakąkolwiek szansę na spokój. Jest za młody, by wyglądać tak staro. Posunął się drastycznie, odkąd nazywaliśmy go Buźką. Pochodzi z Missisipi, podczas naszej pierwszej misji wyglądał na piętnaście lat, a teraz wydaje się starszy ode mnie.

Buźka dojrzał, odkąd kawałki czegoś, co wyglądało jak surowy tuńczyk, spadły mu z nieba na twarz. Musiało dojść do drugiego wybuchu, by mój mózg przetrawił okropieństwo uświadomienia sobie, że te kawałki, które lecą z nieba, to strzępy ludzkich ciał, a nie ryba. Stałem tak blisko, że palec z obrączką wylądował przed czubkami moich butów bojowych. Johnson zmienił się na twarzy, gdy się odwrócił i zrozumiał, że jego kumpel Cox już nie stoi obok. Dostrzegłem coś w jego oczach, wypalający się płomień, gdy uniósł broń i ruszył dalej. Nigdy więcej o tym nie wspominał, milczał też, gdy ciężarna żona Coxa płakała na jego pogrzebie.

Jak się nad tym zastanowić, ten pogrzeb wydaje się dziwnie podobny.

Oglądam się, by spojrzeć na zegar. Czy nie pora zaczynać? Chcę to mieć z głowy, zanim naprawdę zacznę się zastanawiać, co my tu robimy. Wszystkie pogrzeby są takie same. Przynajmniej te wojskowe, na żadnych innych nie byłem od dzieciństwa. Odkąd zaciągnąłem się, by odbyć szkolenie podstawowe, uczestniczyłem w co najmniej dziesięciu pogrzebach. Dziesięć razy siedziałem cicho w drewnianej ławce i obserwowałem twarze żołnierzy, którzy wpatrywali się w jakiś punkt przed sobą, z wprawą zaciskając wargi. Dziesięć razy raczkujące dzieciaki, które nie rozumieją życia, a co dopiero śmierci, pełzały u stóp rodziców. Dziesięć razy w tłumie rozlegał się szloch. Na szczęście tylko połowa zmarłych miała żony i rodziny, więc oznaczało to tylko pięć zapłakanych kobiet, których życie zostało podarte na strzępy i zmieniło się na zawsze.

Często zastanawiałem się, kiedy przestaną dzwonić. Po ilu latach przestaniemy się spotykać w takich okolicznościach? Czy to będzie trwać, aż staniemy się starzy i siwi? Czy Silvin przyjdzie na mój pogrzeb, czy ja na jego? Zawsze chodziłem, tak jak Johnson, którego zauważyłem kątem oka. Stanson też, trzyma na rękach swojego niedawno urodzonego syna. Nadal jest w armii, lecz przychodzą nawet ci z nas, którzy już nie pełnią służby. Raz poleciałem do stanu Waszyngton dla faceta, którego ledwie znałem, którego jednak uwielbiał Mendoza.

Dzisiaj jest więcej osób niż zwykle. Ale też akurat ten żołnierz był bardziej lubiany niż większość z nas. Nie mogę myśleć o jego nazwisku, nie mogę wypowiedzieć go w swojej głowie. Nie chcę tego robić sobie ani mamie, którą odebrałem z Riverdale i przywiozłem tutaj. Zawsze go lubiła. Jak wszyscy.

– Kto to jest? – Mama odkaszlnęła i wskazała palcem kobietę, której nie rozpoznałem.

– Nie mam pojęcia, mamo – szepczę.

Udręczone oczy Silvina są teraz zamknięte. Odwracam od niego wzrok.

– Jestem przekonana, że ją znam – upiera się mama.

Na podium wchodzi mężczyzna w garniturze. Chyba już czas.

Przerywam mamie.

– Mamo. Zaraz się zacznie.

Przeczesuję wzrokiem ławki w poszukiwaniu Kariny, na pewno już tu jest. Mama kaszle obok mnie. Ostatnio robi to coraz częściej. Dusi się tak od dwóch lat, może dłużej. Czasami kaszel przechodzi, taka nagroda za to, że rzuciła palenie. Czasami jest mokry, a mama marudzi, że równie dobrze mogłaby sobie zapalić marlboro. Kłócę się z nią o to przez pół życia, odkąd miałem dziesięć lat i usłyszałem, jak lekarz mówi jej, że jeśli nie rzuci papierosów, straci płuco. Zerkam na nią, gdy ociera chusteczką usta, zanosząc się jeszcze silniejszym kaszlem. Zamyka na sekundę zmęczone oczy, po czym znów wbija niewidzący wzrok w ozdobione kwiatami podium. Trumna jest oczywiście zamknięta. Nikt nie chciałby, żeby dzieciaki oglądały to prawie nierozpoznawalne ciało.

Kurwa, muszę przestać. Spędziłem cholera wie ile godzin z lekarzami, którzy mieli tylko jedno zadanie: naprawić mnie, więc można by pomyśleć, że lepiej sobie radzę z odgradzaniem się od takich myśli. To nigdy nie działa, te techniki, których nas uczą. Mrok nadal tam jest, niewzruszony. Może powinienem podpowiedzieć rządowi, żeby upomniał się o zwrot kosztów mojej terapii? Zapłacili za nią, jak powinni, ale czy zadziałała? Najwyraźniej nie. Nie u Silvina, nie u mnie, nie u faceta w trumnie na podium.

„Odliczaj w dół” – sugerowali, gdy mój umysł stawał się taki. „Odliczaj w dół i myśl o czymś, co przynosi ci radość lub spokój. Poczuj swoje stopy na ziemi, pamiętaj, że już jesteś bezpieczny” – powtarzali.

Myślę o niej, kiedy potrzebuję spokoju. Mam tak, odkąd ją poznałem. To wystarcza, dopóki nie wróci rzeczywistość, a wtedy mam ochotę ukarać się za to, że nie ma jej już w moim życiu, i wtedy głębiej wkraczam w mrok.

Nie mam szans dokończyć autoterapii.

– Zaczniemy, jeśli wszyscy już zajęli miejsca. – Głos dyrektora domu pogrzebowego jest łagodny i niewzruszony. Pewnie przemawia w ten sposób po kilka razy w tygodniu.

W sali zapada cisza i zaczyna się pogrzeb.

Po nabożeństwie zostajemy na swoich miejscach, podczas gdy część osób ustawia się w kolejce do ostatniego pożegnania. Silvin zerka na mnie i podnosi palec, jakby chciał mi coś powiedzieć. Gdy podnoszę wzrok, ktoś klepie mnie po ramieniu. Skłamałbym, gdybym nie przyznał, że mam przelotną nadzieję, iż to Karina. Nawet jeśli jestem pewien, że to nie ona.

Oczywiście, że nie. To Gloria, stoi za mną w czarnej sukience z białymi kwiatami naszytymi na górną część. Chyba widziałem ją w tym stroju na wszystkich dziesięciu pogrzebach. Dzisiejszy dzień to pierdolona karuzela – od spotkania z Kariną w kawiarni tego ranka, przez Silvina i przegraną licytację cholernie korzystnego cenowo czteroapartamentowca tuż pod Fort Benning, aż po spotkanie z Glorią, która zawsze przypomina mi o swoim mężu.

– Cześć, Gloria. – Wstaję, żeby ją uściskać.

Przytula się do mnie, odsuwa się i znów się przytula.

– Jak się masz? Martwię się o ciebie. Nie odbierasz moich telefonów. – Robi grymas. – Dupek – szepcze, patrząc mi prosto w oczy.

– Jestem zawalony robotą i wiesz, że nienawidzę telefonu.

Przewraca ciemnymi oczami.

– Dzieciaki za tobą tęsknią, wiesz? Często o ciebie pytają.

Dzieciaki. Kwas poczucia winy pali mój przełyk.

– Ja też za nimi tęsknię. – Zerkam na jej nogi, do których zazwyczaj tuli się najmłodszy. – Będę dzwonić częściej. Jestem kutasem. – Uśmiecham się do niej, a ona kiwa głową i na chwilę mi odpuszcza.

Łańcuszek na mojej szyi jest ciężki. Jeden nieśmiertelnik należy do mnie, drugi do niego. Jestem mu winien to, by nie tchórzyć, ponieważ mi go brakuje, i być przy jego dzieciach, tak jak obiecałem.

– Jesteś kompletnym kutasem – zgadza się ze mną Gloria z uśmiechem. – Ale wujek Kutas i tak powinien raz na jakiś czas zadzwonić. – Lustruje wzrokiem moją twarz. – Z początku cię nie poznałam przez to. – Dotyka dłońmi zarostu na mojej szczęce.

– No. Jestem już wolnym człowiekiem, więc postanowiłem zachowywać się jak wolny człowiek.

– Cieszę się. Dobrze cię widzieć. Nawet tutaj. I ciebie… – Zerka na moją mamę, a ta, nie przerywając rozmowy z kobietą, którą wcześniej rozpoznała, ściska ją i całuje w policzek.

– Karina wygląda świetnie. – Gloria zaciska wargi i patrzy mi prosto w oczy. – Zawsze wyglądała świetnie, ale teraz…

Odwracam wzrok, gdy urywa.

– Wydaje się szczęśliwa. To chyba to. – Uśmiecha się.

Gloria zawsze uwielbiała Karinę, dowiedziałem się pocztą pantoflową, że nadal spędzają razem czas, chociaż wyprowadziłem się z bazy.

Szybko rozglądam się po sali, szukając włosów Kariny. Znów są brązowe. W odcieniu „dokładnie pomiędzy kasztanem a czekoladą”, jak mi kiedyś powiedziała. Wracała do niego, ilekroć czuła, że wszystko ma ogarnięte. Kontrolowanie i zmienianie koloru włosów to jeden z jej rytuałów. Robiła wiele rzeczy, by sprawować kontrolę, i udawała, że to tylko zbieg okoliczności.

– No. Bardzo się cieszę – odpowiadam. – Widzieliśmy się dziś rano.

Nie musi mi mówić, że już wie. Łatwo to poznać po jej braku reakcji.

– A dzieciaki są z tobą? – zmieniam temat.

Znów przewraca oczami i kręci głową.

– Nie. Zostawiłam je w Benning z moją mamą. Doszłam do wniosku, że mają dość takich rozrywek na jakiś czas.

– Jak my wszyscy…

– Masz cholerną rację.

Jakaś kobieta podchodzi do nas i ściska Glorię. Wydaje się, że się znają, zaczynają rozmawiać. Mama też jest pogrążona w rozmowie, więc znów rozglądam się za Kariną. Jak to możliwe, że jeszcze jej nie widziałem? Kościół nie jest wcale taki duży. Ale ona jest dobra we wtapianiu się w tłum, ukrywaniu się w nim. To jedna z jej „rzeczy”.

Słyszę, że w rozmowie obok mnie pada imię Mendozy, i próbuję nie podsłuchiwać, jak Gloria znów wszystko streszcza. Słyszałem jej „dziękuję” i „mam się dobrze” wiele, wiele razy. Współczuję jej, że jest skazana na życie przeszłością. To trudne miejsce do życia, ale jeszcze trudniej je opuścić. Rozumiem to lepiej niż większość ludzi.

Głos mamy przedziera się przez ściszone powitania i kondolencje, którymi wymieniają się wszyscy wokół, podczas gdy ja pogrążam się w rozmyślaniach.

– Mikaelu, gdzie twoja siostra zamierza studiować? – pyta mama z konsternacją w oczach, choć odbyliśmy już setki dyskusji na ten temat.

– Na MIT – informuję siedzącą obok niej kobietę, w której rozpoznaję matkę Lawsona. Wiem, że jest lepszym człowiekiem niż jej syn, ale to żadne osiągnięcie. Spędziłem z nim ostatnie cztery lata w moim plutonie, odbyliśmy razem dwie tury w Afganistanie, więc znam Lawsona lepiej niż jego rodzona matka. Nic nie zbliża ludzi do siebie tak jak wojna, tylko śmierć. A w moim świecie one idą ręka w rękę.

– No właśnie. MIT. W tym roku jest najlepsza w klasie. I w poprzednim też była. Jeszcze dwa lata czekania, ale byliby głupcami, gdyby jej nie przyjęli. – Czarne włosy mamy wymykają się ze spinki, którą zawsze nosi. Loki, które pomogłem jej zrobić tego ranka, prostują się. Sięgam, by odsunąć kosmyk z jej twarzy.

Wraca do mnie wspomnienie Kariny, która śmiała się ze mnie, gdy poparzyłem sobie palce gorącą lokówką. Zrozumiałem, że to najbardziej troskliwa, bezinteresowna osoba, jaką znam, gdy zaproponowała, że nauczy mnie kręcić mamie włosy po tym, jak zauważyliśmy oparzenia na jej dłoniach. W niektóre dni ręce trzęsły się jej tak bardzo, że nie była w stanie zrobić tego samodzielnie, jednak była też zbyt uparta, by poprosić o pomoc.

Nie jeżdżę do domu tak często, jak powinienem, ale mama uwielbia, kiedy robię jej fryzurę, gdy już u niej jestem. Mówi, że będzie ze mnie kiedyś dobry ojciec. Karina zapewniła mnie o tym samym, z takim wyrazem oczu, jakby widziała przyszłość. Okazuje się, że nie widziała, moja mama też nie widzi, bo nadal liczy na wnuki, które odziedziczą nasze nazwisko. Mało realne.

Wzdycham i wyciągam telefon z kieszeni, sprawdzam go z przyzwyczajenia, rozglądając się po sali. Zrobiło się pusto, łatwiej będzie ją znaleźć. W końcu albo się upewnię, że jej tu nie ma, albo zauważę ją w jakimś kącie, w którym się ukrywała. Oczywiście jeśli już nie uciekła, a znając ją, to bardzo prawdopodob…

– Tu jestem, Dory.

Łagodny głos Kariny wywołuje wstrząs i poczucie ulgi w całym moim ciele.

– Tu jesteś. Wszyscy o tobie mówią, i proszę – odzywa się mama.

Karina marszczy brwi i kręci głową.

– Jak zwykle plotki.

Jej usta rozciągają się w uśmiechu, obejmuje ramieniem barki mojej mamy i przytula ją.

Podnosi palce i odpina klamerkę z jej włosów. Delikatnymi dłońmi skręca je w węzeł, po czym upina dokładnie tak, jak mama lubi, i o wiele lepiej niż mnie by się udało. Kurde, przebyły długą drogę, odkąd się poznały. Kurewskie poczucie winy doprowadza mnie do szaleństwa, bo przez wszystko, co się stało, Karina nie jest już częścią życia mojej mamy. W przeciwieństwie do Glorii, która może podjechać do Kariny, bo dzieli je dziesięć minut drogi, mama nigdy nie wsiądzie już za kółko. W każdym razie nie tak, by było to bezpieczne.

– Chcesz wyjść na zewnątrz? – zwraca się Karina do mamy. – Robi się tu trochę duszno. – W jej zielonych oczach odbijają się barwne szybki kościelnych witraży.

Mama idzie za Kariną, obie odwracają się, by na mnie spojrzeć, jak tkwię nieruchomo.

– No więc? – pytają zgodnie.

– Idę z wami? – Zerkam na Karinę.

Spogląda na mnie, jej usta lekko się rozchylają, ale nic nie mówi.

Gdy wychodzimy, telefon zaczyna mi wibrować w dłoni. Podnoszę go, żeby odebrać, i znów napotykam wzrok Kariny. Sztyletuje oczami moją komórkę, jakby była jej największym wrogiem. Zakłada, że odbiorę, jak zawsze, więc odrzucam połączenie, nie odrywając od niej wzroku. Oblizuje wargi, a jej oczy zdradzają zaskoczenie i fakt, że postrzega to jako zwycięstwo. Nawiasem mówiąc, to był tylko jeden z moich podwykonawców.

– Idziemy? – pytam, okopując się na swojej pozycji, która zakłada, że przynajmniej spróbuję pozostać na jej szachownicy.

Karina kiwa głową i wyprowadza nas z kościoła, gdy na wieży zaczynają bić dzwony.

Rozdział drugi

Karina, 2017

Dzyń, dzyń. Odezwał się dzwonek nad drzwiami gabinetu, a ja zerwałam się z fotela, w którym leniwie się kręciłam. Od prawie godziny nie przyszedł ani jeden klient i żadna z nas nie miała nikogo zapisanego, więc opiekowałam się gabinetem sama. Starłam kurze, odkurzyłam i uzupełniłam olejki w każdej sali. Poza tym nie było absolutnie nic do roboty poza zabawą telefonem, a tego celowo starałam się unikać. W końcu jednak drzwi się otworzyły i zjawił się potencjalny klient, by uratować mnie od śmierci z nudów. Mężczyzna, który podszedł do recepcji, miał kwadratową szczękę o ostrych liniach niczym pitbul, czapeczka Alabama State zakrywała jego ciemne włosy i rzucała cień na ciemne oczy. Był też niewiarygodnie wysoki.

– Dzień dobry, w czym mogę pomóc? – zapytałam, zerkając na zegar na ścianie i na szklane drzwi za plecami przybysza. Było ciemno, co mnie stresowało. W ostatnim czasie nie lubiłam zostawać w salonie sama. Nie potrafiłam określić przyczyny, ale przez minione tygodnie dręczyło mnie to niepokojące, przerażające jak cholera ściskanie w żołądku, którego nie mogłam się pozbyć. Irracjonalne przeczucie, że zbliża się coś złego, wisiało nade mną, przyprawiając o paranoję i wywołując jeszcze większy chaos w moim mózgu.

Zanim mężczyzna przemówił, dwa razy odtworzyłam w głowie scenariusz, w którym mnie mordował.

– Macie jakieś wolne terminy? – zapytał niskim głosem.

Po raz trzeci zakłuło mnie w żołądku.

– Hm… – Już miałam powiedzieć, że nie, że do końca wieczoru jestem zajęta, ale naprawdę potrzebowałam kasy, musiałam zapłacić za prąd w następnym tygodniu. A ten facet raczej nie będzie próbował mnie zamordować. Nie wiedział, że jestem sama, i dobrze.

Żałowałam, że muszę myśleć w taki sposób, i choć wiedziałam, że świruję bardziej niż przeciętny człowiek, miałam też świadomość, że jako kobiecie bezustannie coś mi grozi.

– Cóż… A na jaki zabieg chciałby się pan zdecydować? – zapytałam, wskazując mu listę na ścianie.

Zalaminowane cenniki zwijały się na rogach, niektóre kwoty się zamazały, ponieważ bazgroły Mali z czasów, kiedy otworzyła gabinet, wyblakły. Regularnie poprawiałam je markerem, bo Mali w ogóle to nie obchodziło. Przewracała oczami za każdym razem, gdy mówiłam jej, że z radością zrobię nowe cenniki, ale ewidentnie tylko ja miałam z nimi problem.

– Jakiś godzinny? Naprawdę potrzebny mi masaż. Moje plecy całkiem się spieprzyły gdzieś tutaj. – Potarł dłonią nad biodrem, powoli się wykręcając.

– Mogę panu zrobić godzinny masaż. To pana pierwszy raz u nas, prawda? – Znałam twarze wszystkich stałych klientów, nie tylko swoich.

Pokiwał głową, a ja podałam mu podkładkę z formularzem dla nowych osób. Miał brudne paznokcie i dłonie tak suche, że skóra popękała na knykciach otoczonych białymi obwódkami. Jego twarz wyglądała młodziej niż dłonie, ale nawet gdy patrzyłam prosto w jego niemal czarne oczy, nie potrafiłam odgadnąć, ile ma lat. Wiedziałam tylko, że ciężko pracuje i że albo jest z Alabamy, albo lubi tamtejszą drużynę.

Gdy wypełniał formularz, wysunęłam telefon z kieszeni i dyskretnie go sprawdziłam. Ledwie odblokowałam ekran, wyskoczyło powiadomienie. Z Instagrama. Miałam dwoje nowych obserwujących i trzy polubienia najnowszego posta, czyli zdjęcia dmuchawca w trawie. Dwoje nowych obserwujących, co? Wyglądało na to, że zostanę influencerką ze swoimi dwunastoma obserwującymi i dwudziestoma paroma polubieniami niektórych postów. Moje paznokcie na fotelu dostały jednak setki polubień, więc ewidentnie nie trzeba było wiele, aby zrobić wrażenie na ludziach w internecie.

– Proszę – powiedział mężczyzna, przerywając moje sny na jawie o tym, że płacą mi setki tysięcy dolarów za umieszczanie estetycznych fotek w apce.

– Dzięki… – Odszukałam jego imię. – Brady. Zaczniemy, jak będziesz gotowy.

Pokiwał głową, więc zaprowadziłam go do swojego gabinetu. Gdy weszliśmy do małego pomieszczenia, facet zrobił się jeszcze większy. Tak wielki, że musiałam podnosić na niego wzrok, gdy mówiłam. Włączyłam muzykę i obeszłam stół, by zapalić świecę na półce.

– Czy poza dolnym odcinkiem kręgosłupa masz jeszcze jakieś problematyczne obszary, na których powinnam się skupić?

– Głowę – odparł, a ja przez chwilę nie wiedziałam, czy żartuje czy nie.

Uśmiechnął się lekko i zrobił się o wiele mniej morderczy, gdy w jego policzkach pojawiły się dołeczki.

– Za mało mi płacą jak na takie wymagania, więc może coś innego? – Też się uśmiechnęłam, a on pokręcił głową. W sumie nie był taki straszny.

– A siła nacisku? Życzysz sobie bardziej szwedzki, tajski styl? Lekki, średni, głęboki?

Zrobił skonsternowaną minę.

– Nie wiem, jaka jest różnica, ale chyba średni? Nigdy jeszcze nie miałem masażu.

Jęknęłam w duchu. Albo zrobię z niego stałego klienta, albo całkowicie zrażę go do masażu. Nienawidziłam presji. Sama ją sobie narzucałam, fakt, ale i tak się stresowałam. Dlaczego musiałam taka być? To było takie męczące.

– Okej. – Zmusiłam się do słabego uśmiechu. – Dam ci kilka minut, żebyś mógł się rozebrać do takiego stopnia, by nadal czuć się komfortowo. Możesz włożyć swoje rzeczy do tego koszyka. Jak będziesz gotowy, połóż się twarzą w dół pod prześcieradłem i kocem, ja wracam mniej więcej za jakieś dwie minuty. Nie spiesz się.

Wyszłam z gabinetu i zaciągnęłam zasłonę. Znów włączyłam telefon, by po raz kolejny przeczytać ostatnią wymianę esemesów z Austinem. Trzy „gdzie jesteś?” i jedno „jeśli ktoś powinien być wkurzony i nie odpisywać, to chyba ja” później nadal nic. Kłóciliśmy się z moim bratem bliźniakiem nie raz, bywały takie okresy, że tygodniami się do siebie nie odzywaliśmy, ale to było co innego.

Teraz zachował się jak pieprzony kłamca – nie był już chłopcem, który czasami plecie bzdury, by dostać to, czego chce od naszych rodziców albo swoich dziewczyn. Był już mężczyzną, który mnie okłamał i zaciągnął się do wojska z pomocą Kaela – co do niego powinnam wiedzieć, że nie należy mu w ogóle ufać. Ale oczywiście oczarował mnie, tak jak chciał, a ja dałam się wciągnąć w gierki, w które grał z moim ojcem. Gierki bardziej skomplikowane, niż mogłabym sobie wyobrazić. Podjechałam w wątku na samą górę, aż do momentu, w którym Austin wracał do domu po krótkim pobycie w Karolinie Południowej u naszego dziwacznego wujka, z czego oboje się bardzo cieszyliśmy.

– Ekhm, proszę pani? – Głos przestraszył mnie tak, że podskoczyłam i wróciłam do rzeczywistości.

– Cholera – szepnęłam do siebie. Jak długo stałam w korytarzu? Nie miałam pojęcia. – Już idę! – pisnęłam, zamiast rozegrać to tak, by pomyślał, że chciałam mu dać odpowiednio dużo czasu.

Odsunęłam zasłonę i podbiegłam do stołu, by zająć się swoim zaniedbanym klientem, który – czego byłam pewna – nie zamierzał już nigdy wrócić, ani by mnie zamordować, ani na pewno na kolejny masaż.

– Jak głowa? Wygodnie panu?

Przytaknął, a ja naciągnęłam prześcieradło na jego plecy, żeby zacząć. Gdy dłonie przesuwały się po jego łopatkach, mój umysł uciekł z pokoju korytarzem przez drzwi do tego samego miejsca, w którym ostatnio tak często bywał.

Rozdział trzeci

Wróciłam do domu około dziesiątej. Brady, mój nowy klient, był ostatni tego dnia. Zamówił kolejny masaż za dwa tygodnie, podziękowałam więc swojej szczęśliwej gwieździe, że nie wyszedł niezadowolony. Godzina upłynęła bardzo szybko, gdy mój umysł analizował całe moje życie, za to kiedy dotarłam do domu, czas zaczął się ciągnąć niczym krówki w temperaturze pokojowej. Elodie spała na kanapie, gdy weszłam, więc wyłączyłam telewizor, usiadłam w fotelu i wbiłam wzrok w ciemność swojego salonu. Kiedyś bardzo się bałam ciemności, czasami jeszcze zdarzało mi się wbiegać do sypialni i wskakiwać na łóżko, żeby uniknąć spotkania z tym, co mogło się pod nim kryć. Już się nie bałam duchów ani mężczyzny ukrywającego się pod łóżkiem małej dziewczynki w filmie Ulice strachu, który kurewsko mnie przeraził, gdy byłam nastolatką, ale osobliwy lęk nigdy nie zniknął do końca. Przez całe życie towarzyszyły mi duchy, czy tego chciałam, czy nie.

Elodie spała naprawdę mocno. Zastanawiałam się, jak układa jej się z mężem Phillipem i jakiego rozmiaru owocem jest jej dziecko w tym tygodniu. Od jakiegoś czasu rzadko się widywałyśmy – pracowałam, spałam i nie robiłam wiele więcej. Przez ostatnie dwie soboty planowałam, że wybiorę się do swojego ulubionego sklepu plastycznego, a potem oba piątkowe wieczory poświęciłam na to, by sobie to wyperswadować.

Zegar na ścianie wybił pełną godzinę. Była dziesiąta, a ja czułam się zarówno wyczerpana, jak i nakręcona. Moje ciało było pozbawione energii, ale mój umysł nie mógł się uspokoić. Siedziałam w fotelu i dudniło mi w głowie. Dom wydawał się pusty, nawet z Elodie na kanapie.

Może to ja byłam pusta? Wiele rzeczy przychodziło mi ostatnio do głowy, a to była jedna z nich. Podobnie jak to, że nie miałam wielu przyjaciół. Moja najlepsza przyjaciółka była w ciąży i spędzała coraz więcej czasu z innymi żonami żołnierzy, co rozumiałam, ale to tylko potęgowało poczucie samotności, które mnie zżerało. Nie miałam żadnej rodziny. Tak, miałam brata bliźniaka, z którym łączyła mnie więź na całe życie, ale on gdzieś zniknął, jak zawsze, kiedy coś spieprzył.

Czas też był problemem. Przed dwoma miesiącami moje życie wyglądało zupełnie inaczej. Austin był w Kansas. Z ojcem łączył mnie anemiczny związek bez dramatów. Kael był obcym człowiekiem. Wszystko było łatwiejsze, prostsze. To niewiarygodne, że znałam Kaela tak krótko, a tak bardzo spieprzył mi życie. Nawet gdy siedziałam w swoim pogrążonym w ciemnościach samotnym salonie, myślałam o nim. Po prostu nie mogłam przestać i ewidentnie mi to nie służyło. Ledwie go znałam, a ten, kogo znałam, okazał się pieprzonym kłamcą. Dlaczego nie mogłam sobie tego wbić do swojej tępej głowy?

Upłynęły dopiero dwa tygodnie, odkąd dowiedziałam się, że Kael w tajemnicy pomógł Austinowi zaciągnąć się do wojska, realizując autentycznie najgorszy możliwy scenariusz dla mnie, o czym wiedział. Po prostu go to nie obchodziło.

Kolana zaczęły mi się trząść, przeczesałam włosy palcami. Wskazówki zegara prawie się nie poruszyły, a ja już zdołałam odtworzyć w głowie cały nasz czas razem, od naszego pierwszego do ostatniego spotkania. Uczucie, kiedy deszcz bębnił o moją skórę tego ostatniego dnia, miało mnie już nigdy nie opuścić, niezależnie od tego, jak bardzo starałam się je zapomnieć.

Kiedyś byłam dobra w zapominaniu różnych rzeczy – udało mi się nawet zapomnieć, że miałam matkę, która nas porzuciła, nie oglądając się za siebie. Byłam aż tak dobra. Ale Kael miał w sobie coś, co nie dawało mi spokoju, i torturowałam się tym. Nigdy wcześniej nie odliczałam dni ani nie gapiłam się na zegar, błagając wskazówki, by się poruszyły. Moja obsesja na punkcie czasu stawała się coraz silniejsza. Czułam to. Martwiłam się, że dostanę bzika na tym punkcie, nie chciałam być taką maniaczką jak matka, ale jakimś cudem to tylko pogarszało sprawę.

Trwało to od wielu dni. Próbowałam przestać się na tym skupiać i nieuchronnie znów lądowałam przy stole kuchennym, wpatrując się w zegar, zastanawiając się, czy czas kiedykolwiek przyspieszy. Chciałam przejść do następnego etapu leczenia złamanego serca – cały Instagram utrzymywał, że wtedy poczuję potrzebę wychodzenia ze znajomymi, picia wina i śmiania się do łez. Średnio mi wychodziły łzy i w sumie nie miałam żadnych znajomych, więc wszystko to wydawało mi się mało prawdopodobne. Chciałam dojść do fazy, w której nie będę przeglądać jego Facebooka ani myśleć o tym, jak smakował pot na jego ustach, gdy mnie całował…

Podźwignęłam się z fotela i poszłam do kuchni. Zaburczało mi w brzuchu na widok lodówki. Nie pamiętałam, kiedy ostatnio coś jadłam. Sięgnęłam po woreczek z chlebem, który leżał na blacie, i usiadłam przy stole. Chleb był suchy, ale w sumie nie miałam apetytu, więc nie zwróciłam na to uwagi.

Po godzinie ocknęłam się ze wspomnienia z dnia, kiedy Kael siedział na mojej werandzie i recytował mi poezję, gdy wpatrywaliśmy się w gwiazdy i rozmawialiśmy o nich. Dobrze było pamiętać takie chwile, bo niewiele miałam wspomnień, do których mogłabym z radością wracać, nawet wiedząc, że potem poczuję ból.

Podniosłam wzrok, jakbym chciała spojrzeć przez dach na niebo. Pęknięcie na suficie przybrało w ostatnim tygodniu kształt wielkiej błyskawicy, która ciągnęła się przez prawie całą kuchnię. Czy wszechświat nie mógł mi okazać dość współczucia, by zesłać to pęknięcie w przyszłym miesiącu, kiedy miało nie padać bez przerwy jak przez ostatnich kilka dni? Znając swoje szczęście, nie byłabym zaskoczona, gdyby spowodowało to problem z dachem, na którego naprawę nie było mnie teraz stać.

Zaczęłam skubać skórki wokół paznokci. Lakieru się już pozbyłam i teraz skupiałam się na żywych tkankach. Próbowałam przestać, robiłam nawet to, czego nauczyła mnie mama, gdy po raz pierwszy zakochałam się w chłopaku i zaczęło mi zależeć: ilekroć poczułam potrzebę skubania, siadałam na dłoniach. Rzadko to robiłam, ale w końcu przypomniałam sobie jej radę.

Przypomniałam sobie też, że tego samego dnia uśmiechnęła się szeroko do czegoś, co przyszło pocztą. Przycisnęła list do piersi, gdy go otworzyła. Obserwowaliśmy ją z Austinem ze schodów. Podniosła wzrok, zapłonęła wewnętrznym blaskiem. To z powodu światła w niej tamtego dnia, z powodu tego, jak się rozpromieniła, patrzyliśmy z Austinem na siebie zamiast na nią.

Rozdział czwarty

Poczułam obezwładniający strach, gdy ocknęłam się z policzkiem na stole kuchennym. Przez pozycję, w jakiej spałam – połowa mnie w zasadzie zwisała z blatu – bolała mnie szyja. Gdy zaczęłam nią poruszać i kręcić głową, wróciły do mnie własne sny: Austin i ja na skraju gwiazd, mama robiąca z nami lazanie i tańcząca w kuchni w rytm piosenki Alanis Morisette… A potem kolejny sen o płaczącej dziewczynie.

Była czwarta rano, gdy obudziłam się obok owiniętego w foliowy worek chleba, który leżał koło mojej głowy. Zamknęłam worek elastycznym klipsem i przeszłam do sypialni, gdzie osunęłam się prosto na łóżko, nie zawracając sobie głowy rozbieraniem się.

Nastał późny poranek, zanim w końcu wzięłam prysznic i poczułam się jak człowiek. Elodie szykowała się do wyjścia gdzieś – dwa razy mi mówiła dokąd, ale za cholerę nie mogłam sobie przypomnieć. Zawsze żartowałyśmy, że to ja mam mózg ciężarnej. Włożyłam kapsułkę z kawą do starego keuriga i czekałam, aż życiodajny strumień przeleje się do kubka.

Za oknem kuchni słońce nadal bawiło się w chowanego, a niebo

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej.

Rozdział piąty

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział szósty

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział siódmy

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział ósmy

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział dziewiąty

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział dziesiąty

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział jedenasty

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział dwunasty

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział trzynasty

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział czternasty

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział piętnasty

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział szesnasty

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział siedemnasty

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział osiemnasty

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział dziewiętnasty

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział dwudziesty

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział dwudziesty pierwszy

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział dwudziesty drugi

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział dwudziesty trzeci

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział dwudziesty czwarty

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział dwudziesty piąty

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział dwudziesty szósty

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział dwudziesty siódmy

Dostępne w wersji pełnej.

Rozdział dwudziesty ósmy

Dostępne w wersji pełnej.

Podziękowania

Dostępne w wersji pełnej.

O Autorce

Dostępne w wersji pełnej.

Tytuł oryginału

The Darkest Moon (Stars #2)

Copyright © 2020 The Darkest Moon by Anna Todd

Published by agreement with Bookcase Literary Agency, USA and Book/lab Literary Agency, Poland.

The moral rights of the author have been asserted.

Copyright © for the translation by Agnieszka Myśliwy

Projekt okładki

Douglas Vasquez

© Frayed Pages

Adaptacja oryginalnego projektu okładki

Maria Gromek

Opieka redakcyjna

Monika Janota

Artur Wiśniewski

Opracowanie tekstu

CHAT BLANC Anna Poinc-Chrabąszcz

ISBN 978-83-240-7427-3

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Więcej o naszych autorach i książkach: www.wydawnictwoznak.pl

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, ul. Kościuszki 37, 30-105 Kraków

Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek