Okładka

Karta tytułowa

Dla mojej przyjaciółki Jo VanDevender

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Wieść o śmierci Andersa Eckmana przyszła w aerogramie, na błękitnym papierze wysyłanym pocztą lotniczą, który służył zarówno za papeterię, jak i – po złożeniu i sklejeniu krawędzi – za kopertę. Kto by pomyślał, że nadal produkują takie rzeczy? Ta pojedyncza kartka przebyła drogę z Brazylii do Minnesoty, obwieszczając odejście człowieka, choć była zaledwie kawałkiem bibułki tak wiotkiej, że jedynie stempel zdawał się ją przytwierdzać do tego świata. Pan Fox trzymał ją w ręku, gdy przyszedł do laboratorium, by przekazać wiadomość Marinie. Zobaczywszy go w drzwiach, uśmiechnęła się i w obliczu tego uśmiechu pan Fox się zawahał.

– O co chodzi? – zapytała w końcu.

Otworzył usta, a potem je zamknął. Kiedy spróbował jeszcze raz, wydusił z siebie tylko dwa słowa:

– Pada śnieg.

– Zapowiadali w radiu.

Okno w laboratorium, w którym pracowała Marina, wychodziło na hol, więc o tym, jaka jest pogoda, dowiadywała się dopiero w porze lunchu. Przez chwilę czekała, aż pan Fox powie to, co przyszedł powiedzieć. Wątpiła, by brnął w śniegu aż ze swojego biura oddalonego o dobre dziesięć budynków, by zdać jej raport pogodowy, lecz on tylko stał w ramie otwartych drzwi, nie będąc w stanie ani wejść do środka, ani wyjść z powrotem.

– Dobrze się czujesz?

– Eckman nie żyje – zdołał wykrztusić, zanim głos mu się załamał, a potem bez żadnych wyjaśnień podał jej list, by pokazać, jak mało sam wie na temat tego potwornego zdarzenia.

W kampusie Vogla stało ponad trzydzieści budynków: laboratoria i biurowce różnej wielkości i o różnym przeznaczeniu. Były tam laboratoria ze stanowiskami dla dwudziestu laborantów i naukowców, którzy mogli pracować jednocześnie. W innych wzdłuż bardzo długich ścian ciągnęły się klatki z myszami, małpami albo psami. W tym laboratorium Marina pracowała z doktorem Eckmanem od siedmiu lat. Było na tyle małe, że wystarczyło, by pan Fox wyciągnął do niej rękę, a gdy to zrobił, wzięła od niego list i powoli usiadła na szarym plastikowym krześle obok separatora. W tamtej chwili zrozumiała, dlaczego ludzie mówią: „Lepiej usiądź”. W jej wnętrzu nastąpiło bardzo umiarkowane fizyczne tąpnięcie, nie omdlenie, lecz coś w rodzaju zwinięcia się, jakby była składaną metrówką, a jej kostki, kolana i biodra zgięły się pod mniejszym kątem. Anders Eckman, wysoki, w białym fartuchu laboratoryjnym, z gęstymi siwiejącymi blond włosami. Anders przynoszący jej kubek kawy, bo akurat wziął jeden dla siebie. Anders podający jej teczki, o które prosiła, siedzący na krawędzi jej biurka i przeglądający jej dane na temat białek. Anders – ojciec trojga dzieci. Anders niespełna pięćdziesięcioletni. Jej wzrok powędrował w stronę dat – 15 marca na liście, 18 marca na stemplu, a dziś jest 1 kwietnia. Anders nie tylko był martwy – był martwy od dwóch tygodni. Pogodzili się z tym, że nie będą mieli częstego kontaktu, ale teraz zdała sobie sprawę, że wyjechał tak dawno, iż czasami wymykał się z jej umysłu na większość dnia. W kontaktach z Minnesotą nieustannie podkreślano tajemniczość regionu nad dopływem Amazonki, gdzie doktor Swenson prowadziła badania („Dzisiaj ten list zostanie przekazany dziecku, które popłynie w dół rzeki czółnem – napisał do niej Anders. – Nie mogę tego nazwać canoe. Nikt nie prowadził statystyk dotyczących prawdopodobieństwa tego, że list dotrze do celu”), ale przecież znajdował się w jakimś kraju, na świecie. Ktoś musiał tam mieć internet. Czyżby nikt nie zadał sobie trudu, żeby poszukać łącza?

– Nie zadzwoniła do ciebie? Przecież musi być jakiś internet satelitarny…

– Nie chce korzystać z telefonu albo mówi, że telefony tam nie działają.

Choć w pomieszczeniu było cicho i stali blisko siebie, ledwie słyszała jego głos.

– Ale w takim wypadku… – Powstrzymała się. Przecież pan Fox też nie wiedział. – Gdzie on teraz jest? – zapytała.

Nie potrafiła powiedzieć: „jego ciało”. Anders nie był ciałem. W Voglu było pełno doktorów, pracujących, pijących kawę w swoich gabinetach. W szafkach, magazynach i biurkach roiło się od leków, pigułek najróżniejszego asortymentu. Byli koncernem farmaceutycznym. Jeśli czegoś nie mieli, znajdowali sposób, by to wyprodukować. Przecież gdyby wiedzieli, gdzie jest Anders, na pewno znaleźliby jakiś sposób, żeby mu pomóc. Za sprawą tej myśli jej pragnienie niemożliwego przyćmiło całą zdobytą wiedzę naukową. Martwi są martwi, martwi i jeszcze raz martwi, a mimo to Marina Singh nie musiała zamykać oczu, by zobaczyć Andersa Eckmana jedzącego kanapkę z sałatką jajeczną w bufecie dla pracowników, co robił z wielkim entuzjazmem codziennie, odkąd go znała.

– Nie czytasz raportów o cholesterolu? – pytała, jak zwykle prosząc się o to, by z niej zażartował.

– Ja je piszę – odpowiadał Anders, przesuwając palcem wzdłuż krawędzi talerza.

Pan Fox uniósł okulary i przycisnął złożoną chusteczkę do kącików oczu.

– Przeczytaj list – powiedział.

Nie przeczytała go na głos.

Szanowny Jimie Foxie,

pada ulewny deszcz. To normalne o tej porze roku, ale jak zawsze jestem zaskoczona. Opady nie wpływają na naszą pracę, lecz czynią ją bardziej czasochłonną. Jeśli nawet nas spowalniają, to bynajmniej nie zniechęcają. Zdecydowanie posuwamy się ku doskonałym wynikom.

Teraz jednak martwi nas coś innego. Piszę, by przekazać przykrą wiadomość o doktorze Eckmanie, który zmarł wskutek gorączki nocą dwa dni temu. Wziąwszy pod uwagę nasze położenie, ten deszcz, uciążliwe procedury biurokratyczne państwa (zarówno tego, jak i waszego) oraz ważną rolę, jaką w naszym przedsięwzięciu odgrywa czas, postanowiliśmy pochować go tutaj w zgodzie z jego chrześcijańską tradycją. Muszę panu powiedzieć, że było to niełatwe zadanie. Co się tyczy misji doktora Eckmana, zapewniam pana, że robimy postępy. Zachowam jego nieliczne rzeczy dla żony, ufając, że przekaże jej pan te wieści wraz z moimi wyrazami współczucia. Przetrwamy mimo wszelkich komplikacji.

Annick Swenson

Marina zaczęła jeszcze raz, od początku. Gdy przeczytała list po raz drugi, nadal nie miała pojęcia, co powiedzieć.

– Czy ona nazywa Andersa komplikacją?

Trzymała aerogram za cieniuteńkie brzegi, jakby był dokumentem, który należy jeszcze złożyć jako dowód. Od razu zauważyła, że wcześniej kartka zamokła, a potem wyschła. Po wypukłościach w niektórych miejscach poznała, że niesiono ją w deszczu. Doktor Swenson wiedziała wszystko o zależnościach między papierem, atramentem i deszczem, więc ryła swoje listy ołówkiem z twardym, ciemnym rysikiem, podczas gdy w Eden Prairie w Minnesocie Karen Eckman siedziała w dwupiętrowym domu z cegły w stylu kolonialnym, myśląc, że jej mąż jest w Brazylii i wróci do domu, gdy tylko uda mu się przemówić do rozsądku doktor Swenson.

Marina spojrzała na zegarek. Powinni pojechać niedługo, zanim przyjdzie pora odebrania dzieci ze szkoły. Czasami Anders spoglądał na zegarek o wpół do trzeciej i mówił pod nosem: „Koniec szkoły”. Trzy małe Eckmaniątka, trzej chłopcy, podobnie jak ich matka wiedzieli zbyt mało, by móc sobie wyobrazić martwego ojca. Całej tej stracie doktor Swenson raczyła poświęcić zaledwie nieco ponad pół strony, lecz mimo tak małej powierzchni zdążyła dwukrotnie napomknąć o pogodzie. Reszta po prostu tam tkwiła, ogromne błękitne morze pustki. To, ile można było powiedzieć na tych pozostałych centymetrach, ile wyjaśnić, wykraczało poza miarę naukową.

Pan Fox zamknął drzwi i podszedł, by stanąć obok krzesła Mariny. Położył jej rękę na ramieniu i lekko ścisnął, a ponieważ rolety w oknach wychodzących na hol były opuszczone, oparła policzek o grzbiet jego dłoni i przez chwilę tkwili w tej pozycji, obmyci bladym niebieskim światłem jarzeniówek. To było pocieszenie dla nich obojga. Pan Fox i Marina nigdy nie rozmawiali o tym, jak będą traktowali swój związek w pracy. W pracy nie mieli żadnego związku, a raczej ich relacje zawodowe nie różniły się od relacji zawodowych z innymi osobami. Pan Fox był dyrektorem generalnym Vogla. Marina była panią doktor prowadzącą badania nad statynami. Poznali się, naprawdę się poznali, pod koniec lata, przed firmowym meczem softballu, w którym naukowcy grali przeciwko pracownikom administracji. Pan Fox podszedł, by pochwalić jej rzut, i komplement doprowadził do dyskusji na temat ich wspólnej sympatii do bejsbolu. Pan Fox nie był naukowcem. Został pierwszym dyrektorem generalnym ze strony produkcyjnej. Gdy rozmawiała o nim z innymi ludźmi, nazywała go panem Foxem. Gdy rozmawiała z nim w obecności innych ludzi, zwracała się do niego per panie Fox. Nazywanie go Jimem, kiedy byli sami, sprawiało jej kłopot. Okazało się, że znacznie trudniej wykształcić taki nawyk.

– Nie powinienem był go tam wysyłać – powiedział pan Fox.

Podniosła głowę i wzięła jego dłoń w swoje ręce. Pan Fox nie miał powodów, by nosić fartuch laboratoryjny. Dziś włożył ciemnoszary garnitur i granatowy krawat w prążki, a choć był to godny strój dla sześćdziesięcioletniego mężczyzny, za każdym razem, gdy pan Fox oddalał się od budynków administracji, przestawał pasować do otoczenia. Dziś Marina uświadomiła sobie, że wyglądał, jakby szedł na pogrzeb.

– Przecież go nie zmuszałeś.

– Poprosiłem, żeby pojechał. Chyba mógłby odmówić, tyle że to bardzo mało prawdopodobne.

– Ale nie przyszło ci do głowy, że coś takiego może się wydarzyć. Przecież nie wysłałeś go w żadne niebezpieczne miejsce.

Marina zastanowiła się, czy jest tego pewna. Oczywiście, w dżungli są jadowite węże i ryby o zębach ostrych jak brzytwa, ale wyobrażała je sobie w bezpiecznej odległości od miejsc, w których prowadzi się badania naukowe. Zresztą w liście było napisane, że Anders zmarł wskutek gorączki, a nie od ukąszenia węża. Nawet tutaj, w Minnesocie, można złapać gorączkę.

– Doktor Swenson jest tam już od pięciu lat. Nic jej się nie stało.

– Jej nic się nie ima – powiedział pan Fox bez uprzejmości w głosie.

Anders sam chciał polecieć do Amazonii. To prawda. Jakie są szanse na to, że naukowiec pracujący nad statynami zostanie poproszony o wyruszenie do Brazylii akurat w chwili, gdy zima w kraju staje się nie do zniesienia? Był zapalonym obserwatorem ptaków. Co roku latem wsadzał chłopców do canoe i razem wiosłowali po Boundary Waters, uzbrojeni w lornetki i notesy, szukając sterniczek jamajskich i dzięciołów smugoszyich. Pierwszą rzeczą, którą zrobił na wieść o wyprawie, było zamówienie przewodników po lasach deszczowych, a gdy je dostarczono, porzucił wszelkie pozory pracy. Odłożył próbki krwi z powrotem do lodówki i ślęczał nad śliskimi, ciężkimi stronami przewodników. Pokazał Marinie ptaki, które miał nadzieję zobaczyć: długoszpony krasnoczelne z palcami długimi jak jego dłoń, guiry z nastroszonymi szczotkami przytwierdzonymi do czubków głów. Takim ptakiem można by wyszorować słoik po ogórkach. Kupił nowy aparat fotograficzny z obiektywem, który mógł przybliżyć gniazdo z odległości dwudziestu metrów. Nie był to luksus, na jaki Anders mógłby sobie pozwolić w normalnych okolicznościach.

– Ale to nie są normalne okoliczności – powiedział, robiąc zdjęcie swojej współpracowniczki za biurkiem.

Eksplozja jasnego światła flesza sprawiła, że Marina podniosła głowę znad fotografii karmazynowca zachodniego, ptaka wielkości kciuka, który mieszka w rożku z błota przytwierdzonym do koniuszka liścia.

– Masz ambitne ptasie plany.

Uważnie oglądała każde zdjęcie, zachwycając się splendorem biologicznej różnorodności. Na widok ary hiacyntowej poczuła przelotny żal, że pan Fox wybrał do tego zadania Andersa, a nie ją. Wyjątkowo niedorzeczna myśl.

– Będziesz za bardzo zajęty ptakami, żeby znaleźć czas na rozmowę z doktor Swenson.

– Przypuszczam, że znajdę mnóstwo ptaków, zanim uda mi się znaleźć doktor Swenson, i wątpię, by od razu po naszym spotkaniu pobiegła się pakować i wróciła do Johnsa Hopkinsa. Takie sprawy wymagają finezji. Sam pan Fox tak powiedział. Zatem pozostaje mi wiele godzin upływających w świetle dnia.

Znalezienie doktor Swenson było nie lada zadaniem. Mieli jakiś jej adres w Manaus, ale najwyraźniej badania w terenie prowadziła z dala od swojej kwatery. Uważała, że należy chronić tamto miejsce i utrzymywać je w największej tajemnicy, by zachować zarówno nietknięte środowisko uczestników badań, jak i wartość tworzonego leku. Okazała się tak przekonująca, że nawet pan Fox nie był pewien, gdzie dokładnie przebywa. Wiedział jedynie, że nad którymś z dopływów Rio Negro. Nikt nie był w stanie powiedzieć, jak daleko od Manaus ów dopływ bierze początek i w którą stronę płynie. Jeszcze gorsze było poczucie, że odnalezienie doktor Swenson będzie najmniejszym problemem. Marina spojrzała prosto na Andersa, a on znowu uniósł aparat.

– Przestań. – Zasłoniła obiektyw dłonią. – Co jeśli nie uda ci się jej nakłonić do powrotu?

– Oczywiście, że mi się uda – powiedział Anders. – Ona mnie lubi. Jak myślisz, dlaczego pan Fox postanowił tam wysłać akurat mnie?

Możliwe, że doktor Swenson polubiła Andersa tamtego jednego dnia, który spędziła w Voglu siedem lat temu, gdy zasiadła przy stole konferencyjnym z Andersem, czterema innymi naukowcami i pięcioma dyrektorami tworzącymi Komisję do spraw Oceny Ryzyka, by omówić wstępny budżet nowego projektu w Brazylii. Marina mogła mu powiedzieć, że doktor Swenson najprawdopodobniej nie ma pojęcia, kim on jest, ale po co miałaby to robić. Na pewno sam o tym wiedział.

Pan Fox nie znał Karen Eckman. Spotykał ją na firmowych imprezach, ale powiedział Marinie, że nie pamięta jej twarzy, co teraz, w świetle tego, co się stało, wydawało się niewybaczalne. Marina zauważyła wdzięczność w jego spojrzeniu, kiedy sięgnęła po płaszcz wiszący samotnie przy drzwiach. Przecież nie puściłaby go tam samego. To zadanie dla wojskowych kapelanów, funkcjonariuszy policji, ludzi wiedzących, jak pukać do drzwi i przekazywać wieści, które na zawsze wykoleją świat domowników. „Anders nie żyje”.

– Ucieszy się, że przyszłaś – powiedział pan Fox.

– Radość nie pasuje do tego kontekstu – odparła Marina.

Szła pomóc panu Foxowi i robiła to także przez szacunek dla swojego zmarłego przyjaciela, ale nie łudziła się, że Karen Eckman chciałaby usłyszeć tę wiadomość akurat od niej. To prawda, znała Karen, ale tylko w stopniu, w jakim bezdzietna czterdziestodwulatka może poznać czterdziestotrzylatkę z trojgiem dzieci, w jakim samotna kobieta pracująca z czyimś mężem może poznać jego żonę, która zajmuje się domem. Marina rozumiała, dlaczego Karen chciała ją poznać, nawet jeśli Karen nie czuła do niej świadomego braku zaufania. Wciągnęła ją w rozmowę, kiedy Marina podniosła słuchawkę w laboratorium. Zaprosiła ją do swojego zawsze otwartego domu na święta Bożego Narodzenia, a potem na grilla z okazji 4 Lipca, gdzie podała Marinie herbatę oraz życzliwie wypytała o badania nad białkami i zachwyciła się jej nieco egzotycznymi żółtymi czółenkami na płaskim obcasie, które wiele lat temu przysłała Marinie kuzynka z Kalkuty. Marina uwielbiała je i wkładała tylko na specjalne okazje. Gdy w zamian pytała o chłopców, o to, jak sobie radzą w szkole, czy wybierają się na obóz, Karen odpowiadała zdawkowo, podając bardzo niewiele szczegółów. Nie należała do matek, które bombardują uprzejmych współpracowników męża niekończącymi się opowieściami o obozach skautów. Marina wiedziała, że Karen się jej nie boi. Doktor Singh była przecież zbyt wysoka i koścista, miała nieprzeniknione spojrzenie i ciężkie czarne włosy, które odróżniały ją od wszystkich Szwedów. Chodziło po prostu o to, że Karen nie chciała, by Marina zapomniała o jej istnieniu. Marina nie zapomniała o Karen, ale to, co było istotne w ich relacji, tkwiło za tak grubą zasłoną milczenia, że Marina nie miała szansy obronić się przed czymś, o co nigdy nie została oskarżona i czemu nie była winna. Nie należała do tego rodzaju kobiet, które zakochują się w mężu innej, tak samo jak nie należała do tych, które włamują się do domu w nocy i kradną pierścionek zaręczynowy babci, laptop albo dziecko. Tak naprawdę po drugiej szklaneczce ponczu z rumem na przyjęciu bożonarodzeniowym nabrała wielkiej ochoty, by oprzeć się o Karen Eckman w kuchni, objąć jej drobne ramiona i przechylić głowę tak mocno, by prawie dotknęła jej głowy. Chciała jej szepnąć na ucho: „Kocham pana Foxa”, i zobaczyć, jak błękitne oczy Karen wytrzeszczają się w zderzeniu zadowolenia z zaskoczeniem. Tak bardzo teraz żałowała, że nie była wystarczająco pijana, by się zwierzyć. Gdyby to zrobiła, Marina Singh i Karen Eckman zostałyby naprawdę dobrymi przyjaciółkami.

Na zewnątrz śnieg padał mokrymi grudami wystarczająco długo, by przykryć każde źdźbło młodej wiosennej trawy. Krokusy, które widziała jeszcze rano, ich żółte i fioletowe główki ledwo wysunięte z ziemi, były teraz zamarznięte i twarde jak karp w jeziorze. Maleńkie kwiatki judaszowca zmieniły się w półki przysypane śniegiem. Pan Fox i Marina brnęli przez lodowatą breję, nie pomyślawszy nawet, że po raz pierwszy pod początku swojego związku opuścili ten budynek razem. Pokonali długą drogę od południowej części kampusu Vogla do parkingu oddalonego o blisko czterysta metrów. Marina nie miała na nogach kozaków. Kiedy wychodziła do pracy, nie padał śnieg.

– Powiem ci coś jeszcze – odezwał się pan Fox, kiedy wsiedli do samochodu, otrzepali się ze śniegu i ogrzewanie zaczęło pracować pełną parą. – Nigdy nie przypuszczałem, że spędzi tam tak dużo czasu. Gdy wyjeżdżał, poradziłem mu, żeby się nie spieszył, żeby dobrze rozpoznał sytuację, ale myślałem, że mówimy o tygodniu, najwyżej dwóch. Nigdy nie przyszło mi do głowy, że mógłby wyjechać na dłużej niż dwa tygodnie.

– Długo jej szukał, przez to jego plany tkwiły wciąż w punkcie wyjścia.

Anders wyjechał nazajutrz po świętach Bożego Narodzenia. Koncern chciał, żeby wyruszył wcześniej, ale w rodzinie Eckmanów wyjazdy w Boże Narodzenie nie wchodziły w rachubę. Marina pokazała panu Foxowi kilka listów, które dostała od Andersa, bo nie było w nich niczego osobistego. Przeważnie pisał o Manaus, a potem o wycieczkach w poszukiwaniu ptaków. Wyruszał na nie już w dżungli, z przewodnikiem. Zdaniem Mariny Anders pisał głownie o deszczu. Jeśli pan Fox także dostawał listy od Andersa – a była pewna, że tak – nigdy o nich nie wspominał.

– No więc dwa tygodnie. Nie trzy miesiące. Kazałbym mu wrócić…

– Nie mogłeś się z nim skontaktować.

– Właśnie. – Pan Fox błądził wzrokiem po przybielonym krajobrazie rozsmarowanym pod wycieraczkami. – Powiedziałbym mu, że ma jej dostarczyć wiadomość, a gdy już ją przekaże, powinien wsiąść do samochodu, z doktor Swenson lub bez. Nic więcej nie musiałby robić.

– To nie takie proste – powiedziała, w równym stopniu do niego, jak do siebie samej.

Tak naprawdę nikt nie myślał, że polecenie doktor Swenson, by przeniosła badania z powrotem do Minnesoty, skłoni ją do zwinięcia laboratorium, zapakowania go w kartony i przyjazdu do domu – ani Anders, ani pan Fox, ani Marina. W zasadzie jej powrót nawet nie był niezbędny. Gdyby wznowiła łączność, dowiodła, że lek już prawie został stworzony, oraz pozwoliła firmie przysłać grupę własnych naukowców, którzy zdawaliby regularne i rzetelne raporty o postępach prac nad lekiem, Vogel zostawiłby ją w stacji badawczej na długie lata, dostarczając gotówki z raz otwartej żyły. Ale teraz Anders był martwy i pojęcie sukcesu skurczyło się do odrażającego szaleństwa. Na samą myśl o doktor Swenson Marina czuła, jak zimna ręka zaciska jej się na sercu. Piętnaście lat temu siedziała na sali wykładowej w Johnsie Hopkinsie, w bezpiecznym miejscu w środkowym rzędzie, przy przejściu, a doktor Swenson maszerowała przed katedrą, mówiąc o szyjce macicy – o szyjce macicy! – z przejęciem urastającym do tak wielkiej zaciekłości, że nikt nie odważył się spojrzeć na zegarek. Żaden ze stu studentów nie wspomniał, że wykład już dawno się skończył, że powinni zostać zwolnieni, że są inne zajęcia, które właśnie ich omijają. Choć Marina jest już na drugim roku stażu w szpitalu, chodzi na wykłady dla studentów trzeciego roku medycyny, bo doktor Swenson wyraźnie dała do zrozumienia zarówno stażystom, jak i studentom medycyny, że gdy ona mówi, powinni słuchać. Marinie nie przyszłoby jednak do głowy opuścić wykład albo wyjść przed końcem z tak błahego powodu jak czas. Siedzi przykuta do krzesła, podczas gdy pokaz slajdów przedstawiających atypowe komórki na wysokiej ścianie naprzeciwko niej miga tak szybko, że prawie tworzy ruchomy obraz. Doktor Swenson wie wszystko, co powinna wiedzieć Marina, odpowiada na pytania, których Marina nie zdążyła jeszcze sformułować w myślach. Malutka kobieta pomniejszona jeszcze bardziej przez odległość przygważdża sto osób do krzeseł głosem, który nigdy nie zadaje sobie trudu, by zabrzmieć donośniej, a ponieważ wszyscy się jej boją i boją się uronić coś z tego, co mówi, siedzą tam tak długo, ile jej się podoba. Marina wierzy, że cała sala trwa tak jak ona, u zbiegu przerażenia i zachwytu, w miejscu trzymającym umysł w stanie nadzwyczajnej czujności. Jej ręka przesuwa się po kolejnych stronach, zapisując każdą sylabę wypowiedzianą przez doktor Swenson. Właśnie na tych zajęciach Marina uczy się notować jak protokolant sądowy. Ta umiejętność będzie jej służyła do końca życia.

Marinę poraża to, że po tych wszystkich latach o dziwo nadal pamięta doktor Swenson na sali wykładowej. Oczyma duszy nigdy nie widzi jej na sali operacyjnej ani podczas obchodu, lecz zawsze w bezpiecznej fizycznej odległości.

Karen i Anders Eckman mieszkali w ślepej uliczce, w którą sąsiedzi wjeżdżali powoli, wiedząc, że chłopcy mogą sunąć na sankach z pagórka albo wyskoczyć zza krzaków na rowerze.

– To ten – powiedziała Marina, wskazując dom z czerwonej cegły, a pan Fox zatrzymał samochód przy krawężniku.

Marina i Anders zarabiali pewnie mniej więcej tyle samo. Nigdy nie poruszali tego tematu, ale wykonywali przecież taką samą pracę. Anders był w koncernie kilka lat dłużej niż Marina, więc możliwe, że zarabiał trochę więcej. Ale dom Mariny, który był dość mały, choć dla niej samej i tak za duży, został już spłacony. Marina regularnie wspierała działalność dobroczynną, a reszcie pieniędzy pozwalała leżeć bezczynnie w banku, podczas gdy Anders płacił za dom, lekcje gry na fortepianie, prostowanie zębów i letnie obozy oraz odkładał na studia. Jak dawał sobie radę z utrzymaniem trzech synów i żony? I kto zapłaci za to życie teraz, po jego śmierci? Przez chwilę siedziała, wyobrażając sobie różne przyjęcia urodzinowe i święta Bożego Narodzenia, niezliczone zdjęcia chłopców z prezentami, zasupłanymi wstążkami i rozdartym papierem do pakowania prezentów tworzącym czerwone, srebrne i zielone stosy, aż w końcu śnieg przykrył przednią szybę jak koc i zasłonił jej cały widok.

– A to niespodzianka – powiedziała Karen Eckman, kiedy otworzyła drzwi, trzymając oburącz obrożę olbrzymiego golden retrievera. Była drobną kobietą i wyglądało na to, że polegnie w tej bitwie. – Zostaw! – powiedziała głośno. – Siad!

Miała na głowie białą wełnianą czapkę naciągniętą na uszy, a tuż za nią leżał płaszcz rzucony na krzesło w przedpokoju. Marina nie mogła sobie przypomnieć, jak wabi się pies, choć na biurku Andersa jego zdjęcie stało obok zdjęć Karen i chłopców. Retriever przycisnął twardy jak młotek łeb do biodra Karen i dwa razy głośno szczeknął, dziękując niewyobrażalnie łaskawemu losowi, który zesłał mu gości w samym środku dnia.

– Wychodzi pani – powiedział pan Fox, jakby to oznaczało, że oni chyba też powinni wyjść.

Karen przecząco pokręciła głową.

– Nie, nie, nic nie szkodzi. Mam mnóstwo czasu. W drodze po chłopców zamierzałam wpaść do sklepu, ale mogę to zrobić później. Zapraszam do środka. Na dworze można zamarznąć.

Kiedy weszli, pies ruszył do przodu z nadzieją, że będzie mógł poskakać, ale Karen, choć była od niego cięższa najwyżej o dziesięć kilogramów, zdołała go jakoś odciągnąć na bok.

– Odsuń się, Pickles – powiedziała. – Siad.

Pickles nie usiadł. Kiedy w końcu go puściła, potarła dłonie, by pozbyć się wgłębień pozostawionych przez łańcuchową obrożę. W kuchni panował porządek: żadnych kubków na blacie, żadnych zabawek na podłodze. Marina była w tym domu już wcześniej, ale tylko podczas imprez, kiedy w każdym pokoju i w korytarzu tłoczyli się ludzie. Pusta przestrzeń uzmysłowiła jej, jak wielki jest ten budynek. Trzeba by mnóstwa dzieci, by wypełnić wolne miejsce.

– Kawy? – zapytała Karen.

Marina odwróciła się, by zostawić decyzję panu Foxowi, i zobaczyła, że stanął prawie bezpośrednio za nią. Pan Fox nie był wyższy od Mariny. Żartował z tego, kiedy zostawali sami.

– Nie, dziękuję – powiedziała Marina.

To nie był jasny dzień, ale słabe światło odbijało się od śniegu i rzucało na stół szeroki srebrnawy pas. Przez okno panoramiczne Marina zobaczyła drabinki ustawione na niskim pagórku za domem, prowizoryczny fort, na którego skośnym dachu zbierał się śnieg. Pickles oparł się o Marinę i trącał jej dłoń, dopóki nie sięgnęła na dół, żeby pogłaskać sflaczałą giemzę jego uszu.

– Mogę go schować – zaproponowała Karen. – To kawał psa.

Pickles wpatrywał się w nią oczami zaszklonymi ekstazą płynącą z głaskanych uszu.

– Lubię psy – powiedziała Marina, myśląc, że pies zdecydowanie powinien zostać. Że będzie musiał pełnić funkcję ich pastora. Będzie matką Karen, jej siostrą, kimkolwiek, kogo chciałaby mieć przy sobie, kiedy to wszystko na nią spadnie. Będzie musiał być Andersem.

Znowu spojrzała na pana Foxa. Każda sekunda, którą spędzali w tym domu, nie mówiąc jej, co się stało, była kłamstwem. Ale pan Fox odwrócił się do lodówki. Patrzył na zdjęcia chłopców: dwaj młodsi byli jasnymi, spłowiałymi blondynami, a najstarszy miał trochę ciemniejsze włosy. Pan Fox patrzył na zdjęcie Andersa obejmującego żonę, na którym byli niewiele starsi niż ich dzieci. Wisiały tam także zdjęcia ptaków: stadka cietrzewi preriowych na polu, błękitnika rudogardłego o tak jaskrawym upierzeniu, jakby został podrasowany w Photoshopie. Anders często fotografował ptaki.

Karen zdjęła czapkę i założyła proste jasne włosy za uszy. Rumieniec, który zagościł na jej policzkach po chwilowym uderzeniu zimna, zbladł.

– Nie przynosicie dobrych wieści, prawda? – zaczęła, okręcając na palcu skromny pierścionek z brylantem i platynową obrączkę. – Cieszę się, że was widzę, ale jakoś nie potrafię sobie wyobrazić, że wpadliście tylko po to, żeby się przywitać.

Przez ułamek sekundy Marina czuła leciutki przypływ ulgi. Oczywiście, że Karen wie. Nawet jeśli jeszcze o tym nie słyszała, to pewnie wyczuła to duszą. Marina bardzo zapragnęła objąć Karen, złożyć jej kondolencje. Akurat na to była gotowa. Słowa wyrażające smutek przeszywały jej gardło bólem.

– Tak, nie mamy dobrych wieści – potwierdziła Marina, słysząc drżenie w swoim głosie.

W tym momencie pan Fox powinien był opowiedzieć całą historię, wyjaśnić ją w sposób, którego Marina jeszcze w pełni nie rozumiała, ale on milczał. Pochłonęło go oglądanie zdjęć na lodówce. Odwrócił się plecami do obu kobiet, splótł ręce z tyłu i pochylił się nad zdjęciem nura zwyczajnego.

Karen podniosła wzrok i lekko pokręciła głową.

– Jego listy to jakiś obłęd – powiedziała. – Jednego dnia dostaję dwa, a potem żadnego przez tydzień. Nigdy nie przychodzą w normalnej kolejności. Parę dni temu dostałam jeden, na którym nie było daty, ale musiał zostać napisany całkiem niedawno. Brzmiał tak, jakby Anders postradał zmysły. Ostatnio pisze do mnie zdecydowanie mniej. Chyba nie chce mi powiedzieć, że musi zostać jeszcze dłużej.

– Karen, posłuchaj.

Pickles podniósł łeb, jakby „posłuchaj” było skierowane do niego. Usiadł.

– Nie na tym polega jego praca – ciągnęła Karen i choć patrzyła na Marinę, wycelowała palec w plecy pana Foxa. – W dżungli mu się nie podoba. To znaczy mówi, że ptaki są fantastyczne, ale reszta doprowadza go do szału: liście, pnącza i tak dalej. W jednym z listów napisał, że czuje się tak, jakby te wszystkie rośliny dusiły go w nocy. Tam, gdzie dorastał, w Crookston, prawie w ogóle nie ma drzew. Byliście kiedyś w Crookston? Nie ma tam nic, tylko preria. Dawniej mówił, że wśród drzew zaczyna się denerwować. Żartował, ale mimo wszystko… On się do tego nie nadaje. Nie jest żadnym mediatorem wyszkolonym w rozwiązywaniu trudnych spraw. Rozumiem, dlaczego został tam wysłany. Wszyscy go lubią. Ale jeśli Vogel zawyżył cenę swoich akcji, to już problem Vogla. Ratowanie sytuacji nie należy do Andersa. On nie potrafi jej uratować, a wy nie możecie go tam trzymać i zmuszać, żeby próbował dalej.

Marina podejrzewała, że Karen powtarzała to przemówienie w myślach codziennie rano i wieczorem, podczas mycia zębów, nawet nie przypuszczając, że będzie miała okazję wygłosić je przed samym panem Foxem.

– On nigdy wam tego nie powie, ale nawet jeśli nie udało mu się sprowadzić tej wariatki z powrotem, pora już, by wrócił do domu. Mamy tu trzech synów, panie Fox. Nie może pan oczekiwać, że zakończą ten rok szkolny bez ojca.

Tym razem Marina od razu rozpoznała to uczucie, bezradne ugięcie się stawów, i zdążyła sięgnąć w stronę wysokiego krzesła przy kuchennej wyspie. Zadanie wręczenia Karen listu z pewnością należało do pana Foxa, ale w przypływie świeżej fali smutku, Marina przypomniała sobie, że list leży w jej kieszeni. Odsunęła sąsiednie krzesło.

– Usiądź, Karen – powiedziała. – Usiądź przy mnie.

Ta chwila nie przywiodła jej na myśl własnych tragedii. Przed Mariną przemknęło jedynie nieodłączne okrucieństwo tej wieści. Nieważne, jak delikatnie ją przekaże, z jak wielkim smutkiem i współczuciem, taki cios mógł przeciąć Karen Eckman na pół.

– Anders? – powiedziała Karen, a potem powtórzyła to jeszcze raz, głośniej, jakby był w sąsiednim pokoju, jakby uwierzyła w to, co usłyszała, i jednocześnie temu zaprzeczyła.

Całe zimno przetaczające się przez Minnesotę wstąpiło w Karen Eckman, która jąkała się i drżała. Jej palce zaczęły grabić zewnętrzną stronę ramion. Poprosiła o list, ale później nie chciała go dotknąć, był taki cienki i błękitny, już prawie rozłożony. Kazała Marinie przeczytać go na głos.

Odmowa nie wchodziła w rachubę, lecz bez względu na to, jak bardzo Marina próbowała okroić słowa wychodzące jej z ust, nie mogła ich przekuć we współczucie.

– „Wziąwszy pod uwagę nasze położenie, ten deszcz – powiedziała niepewnie, pomijając fragment o państwach i ich uciążliwej biurokracji – postanowiliśmy pochować go tutaj”.

Nie potrafiła się zdobyć na to, by dodać, że pogrzeb był niełatwym zadaniem. Powinna była przeczytać pierwszy akapit, w całej jego banalności. Bez niego to, co pozostało, nawet nie brzmiało jak list. Przypominało zwięzły telegram.

– Pochowała go tam? – powiedziała Karen. Miechy jej płuc napinały się na próżno. W powietrzu nie było powietrza. – Jezu, co ty mówisz? On jest w ziemi?

– Powiedz, po kogo mogę zadzwonić. Ktoś powinien tu być. – Marina próbowała wziąć ją za ręce, ale Karen ją odtrąciła.

– Zabierzcie go stamtąd! Nie możecie go tam tak po prostu zostawić. On nie może tam zostać.

W takich chwilach obiecywało się wszystko, lecz choć Marina bardzo się starała, nie była w stanie sklecić ani jednego zdania pocieszenia.

– Nie mogę go stamtąd wydostać – powiedziała i było to straszliwe wyznanie, bo teraz widziała już bardzo wyraźnie błoto, liście, ziemię zbijającą się w deszczu, błyskawicznie porastającą delikatnymi młodymi drzewkami i twardą trawą, i w końcu uniemożliwiającą odnalezienie miejsca, w którym spoczął. Czuła dławiącą panikę Andersa w tych wszystkich liściach i przejęła ją od niego. – Nie wiem, Karen, spójrz na mnie, musisz mi powiedzieć, po kogo mam zadzwonić. Musisz mi pozwolić po kogoś zadzwonić.

Ale Karen nie rozumiała, nie słyszała albo wcale jej nie obchodziło, w jaki sposób mogłaby ułatwić Marinie zadanie. Obie były w tym wszystkim same. Ten dźwięk, lament rozpaczy Karen Eckman, wypchnął pana Foxa z pokoju. Zsunęła się z krzesła i opadła na podłogę, by płakać przy psie, owijając swoim smutkiem jego mocną pierś, podczas gdy biedne zwierzę drżało i lizało jej ramię. Płakała, aż sierść retrievera zrobiła się mokra.

Jakimiż idiotami się okazali, myśląc, że wiedzą, co robią! Dawniej, kiedy Marina była stażystką, musiała zawiadamiać o śmierci pacjentów szpitala członków ich rodzin. Robiła to niezbyt często, tylko jeśli lekarz prowadzący był zbyt zajęty albo zbyt zadufany, by zawracać sobie tym głowę. Bez względu na to, jak mocno płakali ojcowie, córki, bracia i żony, jak kurczowo się jej trzymali, wyswobodzenie się z ich uścisków nigdy nie było aż tak trudne. Musiała po prostu podnieść głowę i wtedy zjawiała się pielęgniarka, która lepiej umiała ich przytulić i lepiej wiedziała, co powiedzieć. Była też lista ze zgromadzonymi wcześniej numerami telefonów. Figurowali na niej dostępni kapłani każdego wyznania, psychologowie wyspecjalizowani w pocieszaniu żałobników i grupy wsparcia, które spotykały się w środy. Ją proszono najwyżej o wypisanie recepty na środki uspokajające. Marina przekazała wieść o śmierci Andersa, nie poświęcając żadnej myśli infrastrukturze śmierci. Co z chłopcami, którzy stoją teraz przed szkołą i czekają na mamę, a śnieg gromadzi im się na ramionach? Jak Marina mogła o nich zapomnieć? Dlaczego nie pomyśleli o tym, by najpierw kogoś poszukać, znaleźć tuzin ludzi, którzy staliby w gotowości wokół Karen, podczas gdy ona chłonęłaby brutalność wieści? Wszyscy ci ludzie z przyjęć bożonarodzeniowych, kobiety w swetrach w renifery, mężczyźni w czerwonych krawatach, ludzie, których Marina widywała roześmianych w tej kuchni zaledwie kilka miesięcy temu, kiedy opierali się o siebie, sącząc ajerkoniak, byli tu teraz rozpaczliwie potrzebni! A nawet jeśli ona i pan Fox okazali się niewystarczająco bystrzy, by sprowadzić rodzinę i przyjaciół, to jak mogli nie pomyśleć przynajmniej o wsunięciu do kieszeni kilku darmowych próbek xanaksu? Czegoś takiego nie można było przeczekać. Czekanie oznaczałoby tylko tyle, że chłopcy Eckmanów zaczną wpadać w panikę, gdy nauczycielka zaprowadzi ich z powrotem do szkoły i każe zaczekać w środku. Pomyślą, że ich mama nie żyje. Tak to już jest z dziecięcym umysłem – zawsze podąża w stronę utraty matki.

Marina wstała z podłogi, choć nie pamiętała, by w ogóle na niej usiadła. Poszła do telefonu, szukając notesu z adresami, stojaka na wizytówki, czegokolwiek z cyframi w środku. Znalazła dwa egzemplarze „Minneapolis Star Tribune”, notatnik z czystą kartką na wierzchu, kubek do kawy z napisem „Kocham swoją bibliotekę” wypełniony długopisami i kredkami, przyczepioną do korkowej tablicy kartkę zatytułowaną „Kryzysowy niezbędnik niani”: numer komórki Karen, numer komórki Andersa, numer do laboratorium Andersa, numer ośrodka zatruć, pogotowia, doktora Johnsona, Linn Hilder. Zupełnie jak podczas pożaru, pomyślała Marina. To dlatego wymyślili numer 911 dla nieuniknionych sytuacji kryzysowych. Gdy płomienie pędzą po zasłonach i biegną do ciebie po deskach podłogi, nie znasz żadnych numerów. Choć bardzo chciała pomóc żonie zmarłego przyjaciela, równie mocno chciała się wydostać z tego domu. Podniosła słuchawkę i wykręciła numer osoby z końca listy. Musiała wynieść telefon z kuchni, by usłyszeć kobietę na drugim końcu linii. Linn Hilder była sąsiadką, która przypadkiem miała dwóch synów zaprzyjaźnionych z chłopcami Eckmanów. Ba, niespełna dwadzieścia minut wcześniej Linn Hilder wychyliła się z okna swojego samochodu i zapytała małych Eckmanów, czy nie potrzebują podwiezienia do domu, a oni powiedzieli nie, pani Hilder, nasza mama już jedzie. Linn Hilder płakała teraz równie spazmatycznie jak Karen.

– Niech pani po kogoś zadzwoni – powiedziała Marina ściszonym głosem. – Niech pani zadzwoni, po kogo tylko się da, i przyśle ich tutaj. Niech pani zadzwoni do szkoły. Niech pani pojedzie do szkoły i przywiezie chłopców.

Kiedy wróciła do kuchni, zobaczyła, że Pickles leży na podłodze po prawej stronie swojej właścicielki, ułożywszy przemoczony łeb na biodrze Karen, a po jej lewej siedzi pan Fox, który jakimś cudem wrócił do kuchni podczas jej krótkiej nieobecności. Głaskał Karen po głowie z powolną, rytmiczną pewnością.

– Już dobrze – mówił cicho. – Wszystko będzie dobrze.

Jej głowa wtuliła się w jego pierś, a łzy przyciemniły prążki jego krawata, które z niebieskich stały się czarne. I choć wcale nie było dobrze, wręcz przeciwnie, spokojnie powtarzane słowa zdawały się docierać do Karen, która próbowała miarowo oddychać.

Marina i pan Fox opuścili dom godzinę później, gdy zlokalizowano matkę Karen, gdy siostra Karen przyjechała z mężem i oznajmiła, że ich brat jedzie już z Iowa, gdy Linn Hilder odebrała młodych Eckmanów ze szkoły i zawiozła ich do swojego domu w oczekiwaniu na opracowanie sensownego planu przekazania im wiadomości. Od chwili, w której pan Fox stanął na progu laboratorium z tą błękitną kopertą w dłoni, Marinie ani razu nie przyszło do głowy, że śmierć Andersa może się wiązać z poczuciem winy. To był wypadek, tak jak wypadkiem byłoby wciągnięcie przez prąd w wody Amazonki. Kiedy jednak wyszli na brutalny lodowaty wiatr, odprowadzeni tylko przez Picklesa, zaczęła się zastanawiać, czy ludzie w środku nie uważają pana Foxa za winnego. Dni nadal były krótkie i słońce wisiało już nisko. Gdyby nie pan Fox, synowie Eckmanów z pewnością odrabialiby teraz lekcje albo lepili bałwana na podwórku za domem. Anders spoglądałby na zegarek w laboratorium, mówiłby, że jest głodny, a jego ciało przechylałoby się już ku drzwiom w tętniącym życiem świecie. Pomyślała, że nawet jeśli Karen Eckman i jej najbliżsi nie obwiniają pana Foxa w godzinie największego smutku, wina może do nich przyjść później, gdy czas i sen rozplącze im myśli. Marina z pewnością winiła go za to, że zostawił ją samą, gdy trzeba było przekazać Karen wiadomość, i że nie wziął jej za rękę, kiedy ostrożnie szła nieodśnieżonym chodniczkiem do samochodu. Czy winiła go także za wysłanie Andersa na śmierć do Brazylii? Walczyła z lekko przymarzniętą klamką po stronie pasażera, a pan Fox wślizgnął się na miejsce kierowcy. Starła ręką śnieg z szyby, a potem zastukała gołymi knykciami w okno. Siedział wpatrzony przed siebie, a teraz odwrócił się do niej i na jej widok wydał się zdumiony, jakby zapomniał, że nie przyjechał sam. Przechylił się na bok i otworzył drzwi od środka.

Opadła na skórzane siedzenie, tak jak upadłaby na chodnik przed domem, gdyby przyszło jej czekać minutę dłużej.

– Podwieź mnie do mojego samochodu – powiedziała.

Drżały jej ręce, więc wcisnęła je między kolana. Większość życia spędziła w Minnesocie, ale nigdy nie było jej aż tak zimno. Pragnęła jedynie wrócić do domu i posiedzieć w ciepłej kąpieli.

Przestał padać śnieg, ale niebo wiszące nad prerią było nabrzmiałe i szare. Autostrada międzystanowa, kiedy już ją znaleźli, okazała się jedynie ubitym pasmem strasznie zoranego asfaltu między dwiema płaskimi połaciami bieli. Pan Fox nie odwiózł Mariny do jej samochodu. Zamiast tego pojechał do St. Paul, a gdy znaleźli się w St. Paul, ruszył ku restauracji, w której w przeszłości mieli niezwykłe szczęście i nie natknęli się na nikogo znajomego. Gdy zobaczyła, dokąd jedzie, nic nie powiedziała. W pewien mglisty sposób rozumiała, że po tym wszystkim, przez co przeszli, lepiej pozostać razem. Było już dobrze po piątej, kiedy wślizgnęli się do boksu w głębi sali. Gdy Marina zamówiła lampkę czerwonego wina, zdała sobie sprawę, że pragnie tego wina jeszcze bardziej niż kąpieli. Kelnerka przyniosła dwa kieliszki i postawiła je przed Mariną, jeden obok drugiego, jakby klientka spodziewała się towarzystwa. Panu Foxowi przyniosła dwie szklaneczki szkockiej z lodem.

– Promocja – powiedziała bez szczególnej radości. – Dobrej zabawy.

Marina zaczekała, aż kobieta odejdzie, a potem bez wstępów powtórzyła panu Foxowi jedno zdanie z monologu Karen, które mocno utkwiło jej w głowie, gdy pozostałe zaczęły stapiać się w całość.

– Jeśli Vogel zawyżył cenę swoich akcji, to już problem Vogla.

Spojrzał na nią z miną, którą można by nazwać słabym uśmiechem, tyle że nie było w niej wystarczająco dużo z uśmiechu.

– Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek był aż tak zmęczony.

Pokiwała głową. Czekała. Przez dłuższą chwilę czekał razem z nią.

– Wiesz, że cena akcji naprawdę poszła w górę – powiedział w końcu.

– Wiem, że poszła w górę. Ale chyba nie wiem dlaczego i czy to ma jakiś związek z Andersem.

Pan Fox z łatwością osuszył pierwszą szklaneczkę, a potem lekko oparł palce na brzegu drugiej. Za miesiąc miał skończyć sześćdziesiąt jeden lat, ale wydarzenia dnia pchnęły go znacznie dalej. W słabym świetle nisko wiszącej tandetnej witrażowej lampy mógł mieć z siedemdziesiąt. Siedział zgarbiony, jego ramiona ciążyły ku sobie z przodu, a okulary wyryły mały czerwony rowek na grzbiecie nosa. Jego usta, które w przeszłości były hojne i miłe, przecinały teraz twarz pojedynczą prostą linią. Zanim po raz pierwszy przyszli do tej restauracji, Marina pracowała w Voglu ponad sześć lat. Miała mnóstwo czasu, by myśleć o panu Foxie jak o swoim pracodawcy, zwierzchniku. Przez ostatnie siedem miesięcy podejmowali próbę zdefiniowania swojej relacji na nowo.

– Problem w tym… – powiedział pan Fox ponurym tonem. – Od jakiegoś czasu mamy… – Zwlekał, jakby połączenie zimna, wyczerpania i szkockiej ukradło mu wszystkie potrzebne słowa. – Mamy pewne problemy w Brazylii. Anders nie pojechał tam po to, by je rozwiązać. Nie prosiłem go, żeby je rozwiązał, ale uznałem, że przywiezie stamtąd wystarczająco dużo informacji, bym mógł sobie z tym poradzić osobiście. Uważałem go za osobę, która nada bieg sprawie. Miał wyjaśnić doktor Swenson, że powinna koniecznie zakończyć badania i natychmiast, z pomocą innych naukowców, przejść do fazy tworzenia leku. Potem on, na podstawie tego, co zobaczy, miał mi wyjaśnić, na jaki realny harmonogram prac możemy liczyć. Fakt, że Anders zmarł w samym środku tego wszystkiego, jest czymś strasznym. Nie muszę ci tego mówić, ale jego śmierć… – I tu pan Fox przerwał, by rozważyć swoje słowa i upić pół centymetra z drugiej szklaneczki. – Jego śmierć nie rozwiązuje problemu.

– A problem polega na tym, że lek, którzy rzekomo już od roku czeka na progu FDA, tak naprawdę nie istnieje? Nie chodzi o to, że doktor Swenson nie chce go przywieźć z Brazylii. Chcesz powiedzieć, że nie ma czego przywieźć.

Pan Fox był dla niej za stary. Pięć lat młodszy od jej matki, co matka Mariny wytknęłaby jej jako pierwsza, gdyby tylko Marina skłoniła się ku poinformowaniu jej o swoim związku.

– Tego nie wiem. Na tym polegał cel wyprawy. Potrzebowaliśmy więcej informacji.

– Więc wysłałeś Andersa na coś w rodzaju misji rozpoznawczej? Andersa Eckmana? Jakie miał do tego kwalifikacje?

– Miał być naszym ambasadorem. Niczego nie ukrywał, nie było nic do ukrycia. Jego zadanie polegało na wyjaśnieniu doktor Swenson wagi szybkiego zakończenia jej części projektu. Będąc tam, odgrodziła się od… – Pan Fox zamilkł i pokręcił głową. Ta lista była zbyt długa. – Od wszystkiego. Nie jestem do końca pewien, czy rozumie pojęcie czasu.

– Jak dawno temu się z tobą kontaktowała?

– Nie licząc dzisiejszego listu? – Przerwał, by przeprowadzić obliczenia w głowie, choć Marina podejrzewała, że zwleka celowo. – Nie odzywała się od dwudziestu sześciu miesięcy.

– Nie odezwała się do ciebie przez ponad dwa lata? Jak to możliwe?

Chodziło jej o to, jak mógł pozwolić, by to zaszło tak daleko, ale on zrozumiał jej pytanie inaczej.

– Najwyraźniej nie czuje się odpowiedzialna przed ludźmi, którzy jej płacą. Dałem jej tyle swobody, że każdy inny koncern farmaceutyczny parsknąłby śmiechem, zresztą słusznie. To dlatego zgodziła się z nami współpracować. Jej wynagrodzenie co miesiąc wpływa na rachunek w Rio, zgodnie z naszą pierwszą umową. Zapłaciłem za budowę stacji badawczej, a nawet nie wiem, gdzie ona jest. Wysłaliśmy tam wszystko na barce: zamrażarki, cynowy siding, dachy i drzwi, więcej generatorów prądu, niż potrafiłabyś sobie wyobrazić. Wysłaliśmy wszystko, czego potrzebuje laboratorium działające na pełną skalę, a ona powitała barkę w Manaus, weszła na pokład i dalej popłynęła sama. Żaden z robotników nie był w stanie sobie przypomnieć, gdzie to wszystko wyładowano.

– Skoro Anders ją znalazł, będzie można ją znaleźć jeszcze raz.

Doktor Swenson nigdy nie poczułaby się odpowiedzialna przed Voglem, podobnie jak nie pomyślałaby, że pracuje dla jakiejś firmy. Mogła tworzyć lek z własnej ciekawości albo przez wzgląd na swoje zainteresowania naukowe, ale nie przyszłoby jej do głowy, że jej praca jest własnością osób, które podpisują czeki. Każdy myślący człowiek, który spędził w jej towarzystwie choćby godzinę, umiałby to zro- zumieć.

– Więc zakręć kurek. Odetnij pieniądze i zaczekaj, aż sama wróci.

Pan Fox, który trzymał drugą i w zasadzie nadal pełną szklaneczkę szkockiej dwa centymetry nad stołem, postawił ją z powrotem. Wyraz jego twarzy miał oznaczać, że nic z tego nie zrozumiała.

– Ten projekt należy ukończyć, a nie porzucić.

– W takim razie nie zostanie porzucony. – Marina zamknęła oczy. Chciała się zanurzyć w czerwonym winie, pływać w nim. – Prawdę mówiąc, nie chcę już więcej rozmawiać o doktor Swenson ani o Voglu, ani o pracy nad lekiem. Wiem, że sama poruszyłam ten temat, ale to było niewłaściwe. Poświęćmy ten dzień Andersowi.

– Masz absolutną rację – powiedział pan Fox tonem niewyrażającym ustępstwa. – To nie jest pora na takie rozmowy. Jutro też nie. Ani pojutrze. Ale skoro ten dzień słusznie należy się Andersowi, to coś ci powiem: odnajdując doktor Swenson, mamy szansę nie tylko rozwiązać problemy Vogla. Moglibyśmy też zdobyć odpowiedź na niektóre pytania związane ze śmiercią Andersa.

– Jakie pytania?

– Wierz mi – powiedział. – Pojawią się pytania.

Zastanowiła się wtedy, czy on też poczuł, że w końcu wina spadnie na niego.

– Nie pojedziesz do Brazylii – wystraszyła się.

– Nie – potwierdził.

To przez to okropne oświetlenie wyglądał tak staro, przez szkocką i ciężar dnia. Chciała, żeby już poszli, a po powrocie do Eden Prairie zamierzała go zabrać do domu. Za nic go nie winiła. Pochyliła się nad stołem w ciemnym boksie w głębi sali i wzięła go za rękę.

– Prezes firmy nie może jechać do Brazylii.

– W samej Amazonii nie ma nic niebezpiecznego. To kwestia środków ostrożności i zdrowego rozsądku.

– Na pewno masz rację, ale to nie znaczy, że powinieneś tam jechać.

– Obiecuję ci, nie pojadę. Annick Swenson nie chciałaby mnie słuchać. Teraz już wiem, że nigdy mnie nie słuchała, ani na zebraniach, ani w umowach. Piszę do niej, odkąd wyjechała. Żadnych e-maili, żadnych SMS-ów. Ona ich nie uznaje. Siadam i przelewam wszystko na papier. Wyraziłem się bardzo jasno w kwestii jej zobowiązań i naszego zaangażowania w przedsięwzięcie. Nic nie wskazuje na to, by czytała moje listy.

– Więc potrzebujesz kogoś, kogo posłucha.

– Właśnie. Nie pomyślałem o tym, kiedy wysyłałem Andersa. Był życzliwy i bystry, do tego chyba chciał jechać, a to wiele znaczyło. Myślałem jedynie, że to powinien być ktoś z Vogla, ktoś inny niż ja.

Och, Anders! Zostałeś wysłany na misję, do której nigdy się nie nadawałeś. Po twojej śmierci uznano cię za błąd w ocenie.

– Więc teraz znajdziesz właściwą osobę.

– Ciebie – powiedział.

Marina poczuła lekkie drgnięcie w dłoni, którą trzymał, jakby coś ostrego na chwilę przekłuło go na wylot i dźgnęło także ją. Cofnęła rękę i szybko ją rozmasowała.

– Ona cię zna – ciągnął. – Posłucha cię. Powinienem był cię poprosić na samym początku. Rada wybrała ciebie, ale ja byłem przeciw. Powiedziałem im, że cię zapytałem, ale odmówiłaś. To było samolubne z mojej strony. Czas, który spędziliśmy razem… – Teraz na nią spojrzał, ale dla nich obojga było to niemal nie do zniesienia, więc spuścił wzrok. – To było dla mnie ważne. Nie chciałem, żebyś wyjeżdżała. To moja wina, Marino, wysłałem Andersa zamiast ciebie, choć tobie by się tam udało.

– Ale on umarł – powiedziała. Nie chciała cofnąć czasu i wybierać między sobą a Andersem, myśleć o tym, które z nich jest bardziej zbyteczne w wielkim planie życia. Była pewna, że zna odpowiedź na to pytanie. – Wolałbyś, żebym to była ja?

– Ty byś nie umarła. – W tej kwestii miał absolutną pewność. – Cokolwiek zrobił Anders, postąpił nierozważnie. Nie został pożarty przez krokodyla. Dostał gorączki, był chory. Gdybyś ty zachorowała, miałabyś na tyle rozumu, by wsiąść w samolot i wrócić do domu.

Marina nie pochwalała wprowadzenia wątku winy po stronie Andersa. Wystarczająco złe było to, że umarł.

– Może postarajmy się nie mieszać w to biednego Andersa. – Próbowała uchwycić się logiki. – Niesłusznie zakładasz, że znam doktor Swenson. Nie widziałam jej od… – Marina urwała. Naprawdę minęło aż tyle czasu? – Od trzynastu lat. Znałam jej poglądy dotyczące endokrynologii rozrodu i w mniejszym stopniu chirurgii ginekologicznej, ale teraz nie znam jej podejścia do żadnej z tych dziedzin, to wszystko są poglądy sprzed trzynastu lat. Nie znam jej. Ona nie zna mnie. Nie znała mnie wtedy i nie ma powodów, by oczekiwać, że nagle mnie pozna. Na pewno nie pamięta mojego nazwiska, mojej twarzy, moich wyników w testach.

Czy doktor Swenson by ją poznała? Zobaczyła, jak wykładowczyni podnosi głowę i patrzy na salę, omiatając spojrzeniem twarze wszystkich studentów, wszystkich stażystów, rok po roku, rok po roku. Na jednym roku mogły ich być setki, które z upływem lat szybko sumowały się w tysiące. A mimo to przez krótki okres doktor Swenson znała Marinę Singh.

– Nie doceniasz się.

Marina przecząco pokręciła głową.

– To ty przeceniasz doktor Swenson. I mnie. Jesteśmy dla siebie obcymi ludźmi. – Była to połowiczna prawda. Prawda jednostronna.

– Byłaś jej studentką, jej zdolną studentką, która zrobiła karierę w jej specjalizacji. To pewien związek. Z nikim nie łączy jej nic silniejszego niż to.

– Chyba że z jej pracodawcą.

Uniósł brwi, ale to nie wystarczyło, by udać zaskoczenie.

– Więc teraz uważasz, że powinienem jechać?

– Jesteśmy jedynymi kandydatami do tej misji? Moim zdaniem żadne z nas nie powinno jechać.

Teraz zobaczyła Andersa bardzo wyraźnie. Podał jej wszystko jak na tacy, a jednak zupełnie nie zrozumiała, o co mu chodzi. Powiedział, że doktor Swenson znalazła w Amazonii wioskę, plemię, gdzie kobiety rodzą dzieci do końca życia.

– To dopiero wstrząsająca myśl. – Marina wprowadzała dane do komputera i słuchała Andersa tak, jak często jej się zdarzało, jednym uchem.

– Oczywiście ich średnia życia jest krótsza od naszej o mniej więcej dziesięć lat, ale tak samo jest w całej Amazonii: uboga dieta, kiepska albo żadna opieka lekarska.

– Tyle dzieci.

Anders odsunął się od biurka w swoim fotelu na kółkach. Dzięki długim nogom i krótkiej podłodze w laboratorium łatwo manewrował po pomieszczeniu, odpychając się piętami.

– Ich jajeczka się nie starzeją, rozumiesz? Reszta ciała podąża ku zniszczeniu, a układ rozrodczy pozostaje świeżuteńki jak skowronek. To koniec in vitro. Koniec z wydatkami, koniec z zastrzykami, które okazują się nieskuteczne, koniec z dawstwem jajeczek i z surogatkami. To jest jajo wieczności, niekończąca się menstruacja.

Marina podniosła głowę.

– Przestaniesz w końcu?

Położył na jej biurku opasły raport autorstwa doktor Swenson zatytułowany Endokrynologia rozrodu plemienia Lakaszi.

– Udawajmy przez chwilę, że jesteś farmakologiem klinicznym pracującym dla dużego koncernu farmaceutycznego, który tworzy nowe leki. Wyobraź sobie, że ktoś proponuje ci

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ DRUGI

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ TRZECI

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ ÓSMY

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ JEDENASTY

Dostępne w wersji pełnej.

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału

State of Wonder

Copyright © 2011 by Ann Patchett

Copyright © for the translation by Anna Gralak 2012

Projekt okładki

Magda Kuc

Ilustracje na okładce

© Alamy / BE&W

Redaktorka nabywająca

Bogna Rosińska

Adiustacja

Julita Cisowska

Korekta

Katarzyna Onderka

Małgorzata Kuśnierz

ISBN 978-83-240-8499-9

Wydanie II, Kraków 2021

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, 30-105 Kraków, ul. Kościuszki 37

Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com