Dla Wandy

Kiedy zło zaczyna się organizować, dobrzy ludzie muszą połączyć swe siły; inaczej zginą jeden po drugim, jako niewarte współczucia ofiary niegodnej szamotaniny.

Edmund Burke

Cała ta polityczna retoryka płynąca do nas z zagranicy nie jest w stanie przesłonić jednego bezspornego faktu – według wszelkich norm cywilizowanego świata terroryzm jest zbrodnią, popełnianą na niewinnych ludziach, często z dala od sceny danego konfliktu politycznego, i jak zbrodnia musi być traktowany…

To zrozumienie zbrodniczej natury terroryzmu leży u podstaw naszej nadziei na uporanie się z tym zjawiskiem…

Użyjmy więc dostępnych nam środków. Wezwijmy do współpracy, bo mamy prawo oczekiwać jej od całego świata. Wspólnymi siłami starajmy się ograniczać obszary, na których ci tchórzliwi szubrawcy mogą czuć się bezpieczni, aż wreszcie jako zwykli przestępcy zostaną postawieni przed obliczem sprawiedliwości i w publicznym procesie osądzeni za popełnione zbrodnie. I otrzymają karę, na jaką po wielokroć zasłużyli.

William H. Webster, dyrektor Federalnego Biura Śledczego – 15.10.1985

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Słoneczne popołudnie w Londynie

W ciągu pół godziny Ryan dwukrotnie znalazł się o krok od śmierci.

Dzień był piękny, pogodny, popołudniowe słońce wisiało nisko na bezchmurnym niebie. Po kilku godzinach wysiadywania na niewygodnym krześle Ryan chciał się przejść, rozprostować zesztywniałe stawy, toteż kazał zatrzymać taksówkę kilka przecznic wcześniej. Ruch na ulicach był stosunkowo niewielki. Trochę go to zdziwiło, ale i ciekaw był, jak też wygląda miasto w porze wieczornego szczytu. Tutejszych ulic najwyraźniej nie budowano z myślą o samochodach i Jack był pewien, że za kilka godzin zapanuje na nich nielichy chaos. Londyn od samego początku wydał mu się miastem stworzonym do spacerów, szedł więc swym zwykłym, energicznym krokiem, niezmienionym od czasów służby w piechocie morskiej, podświadomie wystukując rytm marszu grzbietem notebooka o nogę.

Zanim dotarł do skrzyżowania, ulica zrobiła się całkiem pusta i można było przejść na drugą stronę. Tak jak czynił to od dziecka, machinalnie spojrzał w lewo, w prawo, potem znów w lewo i wkroczył na jezdnię…

Prosto pod czerwony, piętrowy autobus, który ochryple porykując klaksonem, minął go w odległości nie większej niż pół metra.

– Za pozwoleniem szanownego pana…

Ryan odwrócił się, stając oko w oko z policjantem – tutaj nazywano ich posterunkowymi, jak sobie przypomniał – w mundurze i hełmie jak z komedii Macka Senneta.

– Proszę zachować ostrożność i przechodzić ulicę na skrzyżowaniu. Zechce pan także zwrócić uwagę na znaki na jezdni. W ten sposób będzie pan wiedział, czy patrzeć w lewo, czy w prawo. Staramy się nie tracić zbyt wielu turystów w wypadkach drogowych.

– Skąd pan wie, że jestem turystą?

Policjant uśmiechnął się pobłażliwie. Teraz, słysząc akcent Jacka, nie mógł mieć już żadnych wątpliwości.

– Ponieważ spojrzał pan w niewłaściwym kierunku i jest pan ubrany jak Amerykanin. Jeszcze raz proszę o ostrożność. Życzę miłego dnia. – Przyjaźnie skinął głową i odszedł, zostawiając Ryana sam na sam z pytaniem, co takiego jest z jego nowiutkim trzyczęściowym garniturem, że poznają w nim Amerykanina.

Posłusznie pomaszerował do skrzyżowania. Namalowany na asfalcie napis ostrzegał: SPÓJRZ W PRAWO. Dla dyslektyków wymalowano odpowiednią strzałkę. Jack zaczekał na zielone światło i ruszył przez jezdnię, pilnując się, by nie przekroczyć linii wyznaczającej przejście dla pieszych. Musi pamiętać, żeby bardzo uważać na ulicy, zwłaszcza że w piątek zamierzał wynająć samochód. Anglia była jednym z ostatnich krajów świata, gdzie ludzie nie nauczyli się jeździć właściwą stroną drogi. Jack czuł, że szybko do tego nie przywyknie.

Niemniej z innymi sprawami radzili sobie tutaj całkiem dobrze, myślał leniwie, próbując uporządkować swoje spostrzeżenia z pierwszego dnia pierwszej podróży do Brytanii. Ryan był bystrym obserwatorem i umiał szybko wyciągać wnioski. Znajdował się w dzielnicy stanowiącej część handlowo-usługowego centrum Londynu. Przechodnie byli ubrani lepiej niż przeciętni Amerykanie, jeśli nie liczyć punków o nastroszonych, pomarańczowych albo szkarłatnych włosach. Architektura dzielnicy tworzyła nieprawdopodobną mieszaninę stylów, od klasycyzmu po Miesa van der Rohe, ale większość domów miała specyficzny wdzięk starych budowli, w Waszyngtonie czy Baltimore dawno już zastąpionych równymi rzędami bezdusznych szklanych pudeł.

Wygląd miasta i jego mieszkańców doskonale harmonizował z powszechną tu uprzejmością. Jak dotąd Ryan nie miał powodów do narzekania na maniery Brytyjczyków. I choć jego wakacje zapowiadały się pracowicie, wszystko wskazywało na to, że będą również przyjemne.

Mimo wszystko pewne szczegóły londyńskiej ulicy wydawały się odrobinę irytujące. Choćby te parasole widoczne u większości przechodniów. Przed wyjściem z domu Ryan skrupulatnie sprawdził aktualną prognozę pogody. Zapowiadano ni mniej, ni więcej tylko pogodny dzień, prawdę mówiąc, użyto słowa „upał”, chociaż temperatura nie przekraczała dwudziestu stopni. Istotnie, to ciepło jak na tę porę roku, ale żeby od razu „upał”? Jack był ciekaw, czy używają tu określenia „babie lato”. Pewnie nie. Tak czy inaczej, po co im te parasole? Czyżby nie ufali lokalnej służbie meteorologicznej? Może to po braku parasola ten gliniarz poznał w nim Amerykanina?

Czego jeszcze się nie spodziewał, to takiego mnóstwa rolls-royce’ów na ulicach. Przez całe życie widział nie więcej niż tuzin samochodów tej marki. Tu zaś, chociaż może nie jeździły stadami, było ich naprawdę sporo. On sam jeździł pięcioletnim volkswagenem rabbitem, amerykańską wersją golfa.

Zatrzymał się przy stoisku z gazetami i kupił egzemplarz „The Economist”. Obliczanie należności zabrało mu kilka sekund. Grzebał w drobnych, wydanych mu przez kierowcę taksówki, a tymczasem sprzedawca czekał cierpliwie i niewątpliwie także poznał w nim jankesa. Ruszył dalej, przeglądając w drodze gazetę, i w pewnym momencie stwierdził, że znajduje się w połowie niewłaściwej przecznicy. Stanął jak wryty i próbował przypomnieć sobie plan miasta, który studiował przed opuszczeniem hotelu. Jack nigdy nie pamiętał nazw ulic, miał natomiast fotograficzną pamięć do map. Doszedł teraz do końca ulicy i skręcił w lewo. Dwie przecznice dalej w prawo i oto miał przed sobą St. James Park. Zerknął na zegarek, przyszedł piętnaście minut za wcześnie. Teren obok pomnika księcia Yorku łagodnie opadał w głąb parku. Ryan minął długi, lśniący bielą marmuru klasycystyczny budynek i przeszedł na drugą stronę ulicy.

Kolejną zaletą Londynu była obfitość zieleni. Park wyglądał na dość rozległy. Uwagę Jacka zwróciły wypielęgnowane trawniki. Tego roku cała jesień musiała być wyjątkowo ciepła. Drzewa wciąż pokrywała masa liści. Ludzi było jednak niewielu. Cóż, Jack wzruszył ramionami, środa. Środek tygodnia. Dzieciaki w szkole, dla dorosłych normalny dzień pracy. Zresztą tak było najlepiej. Celowo przyjechali po zakończeniu sezonu turystycznego. Ryan nie znosił tłoku. To też zostało mu po służbie w Korpusie Piechoty Morskiej.

– Tatoo!

Ryan odwrócił się i ujrzał swoją córeczkę wybiegającą spomiędzy drzew. Pędziła ku niemu, zapominając oczywiście o bożym świecie. Dopędziła ojca i jak zwykle skoczyła mu w objęcia. Również jak zwykle Cathy Ryan pozostała daleko w tyle, bo nikt nie byłby w stanie dotrzymać kroku ich małej błyskawicy. Żona Jacka i owszem, wyglądała na turystkę. Przez ramię przewieszony miała aparat fotograficzny marki Canon, wraz z futerałem, który na wakacjach służył jej dodatkowo jako pojemniejsza torebka.

– Jak poszło, Jack?

Ryan pocałował żonę. A może Anglicy nie robią tego publicznie? – przemknęło mu przez myśl.

– Świetnie. Traktowali mnie, jakbym był u siebie. Wszystkie notatki siedzą sobie bezpiecznie tutaj. – Poklepał swój notebook. – Niczego nie kupiłaś?

Cathy zaśmiała się.

– Oni tutaj dostarczają zakupy do domu. – Jej uśmiech powiedział mu, że zdążyła się rozstać z pokaźną częścią pieniędzy, które przeznaczyli na zakupy. – Kupiliśmy coś naprawdę ładnego dla Sally.

– Ach, tak? – Jack pochylił się i zajrzał córce w oczy. – A cóż to takiego?

– To niespodzianka, tato. – Mała chichotała i jak to dziecko w jej wieku ani przez chwilę nie mogła ustać w miejscu. Wyciągnęła rękę w stronę parku. – Tato, a tam jest jezioro z łabędziami i pekalinami!

– Pelikanami – poprawił Jack.

– Są wielkie i białe! – Sally ogromnie spodobały się pekaliny.

– Coś takiego – mruknął Jack. Spojrzał na żonę. – Zrobiłaś jakieś dobre zdjęcia?

– Jasne. – Cathy poklepała aparat. – Londyn został już gruntownie obfotografowany. Chyba nie wolałbyś, żebyśmy cały dzień poświęciły na zakupy? – Fotografia była jedynym hobby Cathy Ryan, uprawianym zresztą z autentycznym powodzeniem.

– Nie daj Boże! – Ryan spojrzał w głąb ulicy. Nawierzchnia jezdni była tu bordowa, nie czarna, a wzdłuż chodników rosły drzewa wyglądające na buki. Jak się nazywa ta ulica? The Mall? Nie mógł sobie przypomnieć, a nie chciał pytać żony, która w Londynie była nie po raz pierwszy. Pałac Buckingham okazał się większy, niż przypuszczał, ale zrobił na nim wrażenie chłodu. Widział jego bryłę, oddaloną o trzysta metrów i przesłoniętą jakimś marmurowym pomnikiem. Ruch na jezdni zrobił się nieco gęstszy, ale nie wpłynęło to na prędkość pojazdów.

– Co zrobimy z obiadem?

– Możemy złapać taksówkę do hotelu. – Cathy spojrzała na zegarek. – Albo jeszcze się przejść.

– Restauracja w hotelu uchodzi podobno za dobrą. Tyle że jeszcze za wcześnie. W takich eleganckich lokalach nie dadzą człowiekowi zjeść wcześniej niż o ósmej. – Kątem oka Ryan spostrzegł kolejnego rollsa zmierzającego w stronę pałacu. Najchętniej poszedłby już na obiad, ale raczej wolałby nie zabierać ze sobą Sally. Czteroletnie dziewczynki i czterogwiazdkowe restauracje nie bardzo do siebie pasują. Gdzieś z lewej strony dobiegł go pisk hamulców. Ciekawe, czy w hotelu mają opiekunkę do dzieci…

BUUUM!

Ryan aż podskoczył, kiedy dźwięk eksplozji rozdarł powietrze nie dalej niż trzydzieści metrów od nich. Granat, pomyślał odruchowo. Posłyszał szeleszczący odgłos przelatujących blisko odłamków, a chwilę później terkot broni maszynowej. Odwrócił się i zobaczył rollsa stojącego na ukos w poprzek jezdni. Przód samochodu wydawał się jakoś dziwnie opuszczony. Drogę blokowała mu duża, czarna limuzyna. Przy prawym przednim błotniku rollsa stał jakiś mężczyzna z kałasznikowem, strzelając w jego przednią szybę. Inny obiegł wóz z lewej strony i zatrzymał się naprzeciw tylnych drzwi.

– Na ziemię! – Ryan pochwycił córkę za ramię i cisnął ją w trawę za najbliższym drzewem. Gwałtownie popchnął żonę, która wylądowała obok dziecka. Za rollsem stało nierównym szeregiem około dziesięciu samochodów, najbliższy w odległości mniej więcej piętnastu metrów, tworząc barierę na linii ognia między strzelcem a Ryanami. Ruch z przeciwnej strony uniemożliwiała stojąca na środku ulicy czarna limuzyna. Człowiek z kałasznikowem jak opętany zasypywał rollsa gradem pocisków.

– Co za sukinsyn! – Ryan patrzył, nie wierząc własnym oczom. – To ta cholerna IRA… zabijają kogoś w biały… – Przesunął się nieco w lewo. W głębi ulicy widział ludzi. Odwracali się, wytrzeszczali oczy, każda twarz naznaczona ciemnym kółkiem otwartych ze strachu i zdumienia ust. To nie sen, pomyślał Ryan. To się dzieje naprawdę. Na moich oczach, jak na jakimś gangsterskim filmie. Dwa bydlaki mordują ludzi. Tu i teraz. Po prostu mordują. – Skurwysyny!

Ryan przesunął się jeszcze bardziej w lewo, kryjąc się za błotnikiem jednego z unieruchomionych samochodów. Mógł teraz dostrzec drugiego mężczyznę, stojącego przy lewych tylnych drzwiach rollsa. Po prostu stał z pistoletem w wyciągniętej ręce, jakby spodziewał się, że za chwilę wyskoczy nimi któryś z pasażerów. Masywna sylwetka samochodu zasłaniała Ryana przed wzrokiem człowieka z kałasznikowem, który właśnie pochylił się nad swoją bronią. Ten bliższy zwrócony był doń tyłem. Stał w odległości nie większej niż piętnaście metrów. Ciągle odwrócony plecami. Ryan nie pamiętał potem, żeby podejmował jakąkolwiek świadomą decyzję.

Wybiegł zza stojącego samochodu, pochylony do przodu, z nisko opuszczoną głową i wzrokiem wbitym w cel, którym był krzyż terrorysty, dokładnie tak, jak to robił na boisku w szkole średniej. Przyśpieszając gwałtownie, pokonał dzielący ich dystans w kilka sekund. Cały czas modlił się, by mężczyzna jeszcze przez moment pozostał nieruchomy. W odległości dwóch metrów Ryan skoczył, odbijając się z obu nóg. Jego trener miałby powód do dumy.

Futbolowy manewr okazał się nad wyraz skuteczny. Uderzony niespodziewanie w plecy mężczyzna wygiął się w łuk. Ryan słyszał, jak zatrzeszczały kości, kiedy jego ofiara runęła na ziemię, po drodze zawadzając głową o zderzak. Zerwał się błyskawicznie zdyszany, ale zarazem czując rozpierającą go dziką energię, i przykucnął przy leżącym. Pochwycił broń, która wypadła z dłoni terrorysty, pistolet nieznanego mu typu, przypominający dziewięciomilimetrowego makarowa czy jakiś inny z używanych w bloku wschodnim. Był załadowany i odbezpieczony. Ryan ułożył go pieczołowicie w prawej dłoni, lewa ręka wydawała się jakby niesprawna, ale nie zwracał na to uwagi. Spojrzał na obalonego przed chwilą mężczyznę i strzelił mu w biodro. Następnie z pistoletem w wyciągniętym ręku przesunął się wzdłuż zderzaka na prawą stronę rollsa. Skulił się i ostrożnie wyjrzał zza tylnego błotnika.

Kałasznikow drugiego z zamachowców leżał na ziemi. On sam ostrzeliwał samochód z pistoletu. W drugim ręku trzymał jakiś przedmiot. Ryan odetchnął głęboko i wysunął się zza rollsa. Złożył się, biorąc na cel pierś mężczyzny. Tamten odwrócił głowę, a potem, nie odrywając nóg od jezdni, wykonał zwrot w lewo, kierując broń ku niemu. Obaj wystrzelili jednocześnie. Ryan poczuł palące smagnięcie w okolicy lewego ramienia, lecz zauważył, że wystrzelony przez niego pocisk dosięgnął klatki piersiowej terrorysty. Dziewięciomilimetrowy nabój odrzucił go do tyłu niczym potężny cios pięścią. Ryan ściągnął w dół poderwany odrzutem pistolet i strzelił ponownie. Druga kula trafiła mężczyznę w podbródek, wychodząc z tyłu głowy. Jego czaszka eksplodowała chmurą różowej cieczy. Niczym szmaciana lalka zwalił się na jezdnię i znieruchomiał. Ryan trzymał pistolet wycelowany w pierś terrorysty aż do chwili, gdy zauważył, co się stało z jego głową.

– Dobry Boże!

Wywołane koniecznością działania podniecenie nagle opadło. Czas zaczął biec zwykłym rytmem i Ryan poczuł, że kręci mu się w głowie, że brak mu tchu. Otwartymi ustami gwałtownie łapał powietrze. Nieznana siła, która dotąd pozwalała mu utrzymać się na nogach, najwyraźniej go opuściła. Z trudem zachowywał równowagę, walcząc ze słabością rozlewającą się po całym ciele. Czarna limuzyna cofnęła się o kilka metrów i nabierając prędkości, przemknęła obok niego, by po chwili zniknąć za rogiem w głębi ulicy. Ryan nie pomyślał nawet o spojrzeniu na tablicę rejestracyjną. Oszołomiony tempem wydarzeń, wciąż jeszcze nie był w stanie pojąć, co się stało.

Człowiek, do którego strzelił dwa razy, nie żył. Oczy miał otwarte, a na jego twarzy zastygł wyraz zdumienia. Wokół głowy rozlewała się kałuża krwi. Ryan zmartwiał, spostrzegłszy granat w okrytej rękawiczką lewej dłoni terrorysty. Pochylił się i stwierdził, że zawleczka tkwiła nienaruszona w drewnianej rękojeści. Powrót do pozycji pionowej okazał się trudnym i bolesnym przedsięwzięciem. Powolutku wyprostował się jednak i spojrzał w stronę rollsa.

Pierwszy granat roztrzaskał maskę samochodu. Przednie koła były wykrzywione, puste opony rozpłaszczyły się na nawierzchni ulicy. Kierowca nie żył. Obok niego widniały zwłoki drugiego mężczyzny. Wybuch rozniósł na kawałki grubą przednią szybę. Twarz kierowcy zniknęła, a w jej miejscu znajdowała się krwawa, gąbczasta masa. Na szklanej przegrodzie za przednimi siedzeniami widać było czerwone smugi. Jack podszedł do tylnych drzwi i zajrzał przez okno. Zobaczył mężczyznę leżącego na podłodze twarzą do dołu i wystający spod niego róg sukienki. Zastukał rękojeścią pistoletu w szybę. Mężczyzna poruszył się, potem znów zastygł. Przynajmniej on przeżył.

Ryan spojrzał na swój pistolet. Wystrzelał wszystkie naboje; magazynek był pusty, zamek zatrzymał się w tylnej pozycji. Z każdym oddechem czuł teraz wstrząsające nim dreszcze. Nogi miał jak z waty. Ręce zaczynały trząść mu się konwulsyjnie, na co zranione ramię odpowiadało krótkimi falami ostrego bólu. Rozejrzał się i zobaczył coś, co kazało mu o tym zapomnieć.

Był to pędzący ku niemu żołnierz, o kilka metrów wyprzedzający biegnącego jego śladem policjanta. Któryś z wartowników spod pałacu, pomyślał Jack. Żołnierz zgubił po drodze futrzaną czapę, ale nadal dzierżył samoczynny karabin z zatkniętym na lufę dwudziestocentymetrowym bagnetem. Ryan przez moment zastanawiał się, czy to możliwe, że karabin jest załadowany, ale natychmiast doszedł do wniosku, że nie opłaca się tego sprawdzać. To gwardzista, uspokajał sam siebie, zawodowy żołnierz z doborowego pułku, który musiał dowieść, że zna się na swoim fachu, zanim posłano go do szkółki wypuszczającej żołnierzyków będących turystyczną atrakcją. Może nie gorszy od naszych z piechoty morskiej. Skąd wziął się tutaj tak szybko?

Ryan powoli wyciągnął przed siebie rękę z pistoletem i zwolnił zatrzask magazynka, który z grzechotem upadł na jezdnię. Następnie odwrócił broń tak, żeby żołnierz widział, iż nie jest naładowana. Położył pistolet na ziemi i cofnął się. Próbował podnieść ręce, ale lewe ramię okazało się zupełnie bezwładne. Gwardzista był coraz bliżej, biegł, zerkając na boki, ale jednocześnie ani na chwilę nie spuszczał wzroku z Ryana. Zatrzymał się trzy metry od niego, z karabinem trzymanym nisko przed sobą. Ostrze bagnetu mierzyło prosto w gardło Jacka, dokładnie tak, jak nakazuje instrukcja walki wręcz. Oddychał ciężko, ale w jego twarzy nie drgnął ani jeden mięsień. Policjant jeszcze nie dobiegł, twarz miał zakrwawioną, gorączkowo wykrzykiwał coś do małego radiotelefonu.

– Spocznijcie, żołnierzu – odezwał się Ryan. Starał się nadać swoim słowom zdecydowane brzmienie, ale nie wypadło to zbyt przekonująco. – Jesteśmy po tej samej stronie. Dwóch łobuzów mamy już z głowy.

Twarz gwardzisty nie zmieniła wyrazu. Nie było wątpliwości: chłopak to zawodowiec. Ryan miał wrażenie, że słyszy jego myśli: jeden ruch i bagnet przebije cel na wylot. Jack był w takim stanie, że nie zdołałby uniknąć nawet pierwszego pchnięcia.

– Tatotatotato! – Ryan odwrócił głowę i ujrzał swoją córkę biegnącą ku niemu wzdłuż rzędu samochodów. Mała zatrzymała się, rozszerzonymi z trwogi oczyma ogarniając rozgrywającą się przed nią scenę. Następnie przypadła do ojca i objąwszy oburącz jego nogę, krzyknęła w stronę gwardzisty:

– Nie ruszaj mojego taty!

Zdziwiony żołnierz spoglądał to na córkę, to znów na ojca, kiedy pojawiła się Cathy. Zbliżyła się ostrożniej niż Sally, z daleka pokazując puste dłonie.

– Jestem lekarzem – oznajmiła – ten człowiek jest ranny i wymaga mojej pomocy. Proszę więc natychmiast opuścić broń! – Mówiła rozkazującym tonem, jakby zwracała się do pacjenta w swoim szpitalu.

Policjant chwycił gwardzistę za ramię, coś do niego powiedział i chociaż Jack nic z tego nie zrozumiał, spostrzegł, że żołnierz wyraźnie się rozluźnił. Jego broń zmieniła położenie. Zbiegało się coraz więcej policjantów. Z wyciem syreny nadjechał biały samochód. Nareszcie wszystko zaczynało toczyć się normalnym trybem.

– Ty wariacie! – Z zawodowym spokojem Cathy oglądała zranione ramię. Na nowym garniturze Jacka widniała ciemna plama. Materiał z szarego zrobił się purpurowy. Ryan trząsł się teraz na całym ciele, a ciężar uczepionej jego nogi Sally sprawił, że chwiał się na nogach. Cathy ujęła go za prawą rękę i ostrożnie posadziła na jezdni, opierając o bok samochodu. Odchyliła marynarkę i delikatnie dotknęła zranionego miejsca. Jackowi ten dotyk wcale nie wydał się delikatny. Cathy wyjęła mu z wewnętrznej kieszeni chusteczkę i przycisnęła ją do rany.

– Nie wygląda to zbyt dobrze – mruknęła do siebie.

– Tato, jesteś cały zakrwawiony! – Sally nerwowo wymachiwała rękami, ruchem, który przywodził na myśl trzepotanie skrzydeł przestraszonego pisklęcia. Stała o krok od ojca i Jack chciał wyciągnąć do niej rękę, pogłaskać, powiedzieć, że już wszystko w porządku, ale ten krok w tej chwili mógł równie dobrze liczyć tysiąc kilometrów… A to, co czuł w lewym ramieniu, mówiło mu, że istotnie nie jest z nim zbyt dobrze.

Wokół rollsa kręciło się już około dziesięciu zasapanych policjantów. Trzej z nich z pistoletami w dłoniach obserwowali gromadzący się tłum gapiów. Od strony pałacu nadbiegli jeszcze dwaj żołnierze w czerwonych kubrakach. Do Ryanów zbliżył się sierżant policji, ale zanim zdążył otworzyć usta, Cathy warknęła rozkazująco:

– Proszę natychmiast wezwać karetkę!

– Już jest w drodze, proszę pani – zadziwiająco grzecznie odparł sierżant. – Może pozwoli pani nam się nim zająć?

– Jestem lekarzem – odpowiedziała krótko. – Ma pan nóż?

Sierżant odwrócił się, zdjął bagnet z karabinu gwardzisty i pochylił się, aby pomóc Cathy. Przytrzymywała marynarkę i kamizelkę, a sierżant ciął materiał. Potem rozcięli koszulę, odsłaniając ramię. Przez ten czas chusteczka całkowicie przesiąkła krwią. Cathy odjęła ją od rany i cisnęła na bok. Jack zaczął protestować, ale usłyszał:

– Zamknij się, Jack. – Cathy spojrzała na sierżanta i ruchem brody wskazała Sally. – Proszę ją stąd zabrać.

Sierżant skinął na gwardzistę, który zbliżył się i wziął dziewczynkę na ręce. Odszedł kilka kroków, trzymając ją delikatnie przy piersi. Jack widział, że mała płacze żałośnie, ale miał wrażenie, że to wszystko dzieje się gdzieś daleko od niego. Czuł, że skóra pokrywa mu się zimnym potem. Szok?

– Cholera – burczała pod nosem Cathy. Sierżant podał jej zwój grubego bandaża. Przyłożyła go do rany, lecz zanim zdążyła umocować, gaza zrobiła się czerwona. Ryan jęknął. Miał wrażenie, że ktoś wbija mu topór pod łopatkę.

– Jack, coś ty, do diabła, próbował zrobić? – zapytała przez zaciśnięte zęby Cathy, ciągle borykając się z węzłami bandaża.

Nagły gniew pomógł Jackowi zapomnieć na chwilę o bólu.

– Ja nie próbowałem – warknął. – Do kurwy nędzy, ja to zrobiłem. – Wypowiedzenie tych słów kosztowało go niemal resztę sił.

– Jasne – mruknęła Cathy. – Krwawisz jak świnia, Jack.

Robiło się coraz ciaśniej. Ludzi przybywało. Wyglądało to tak, jakby wokół rollsa skupiło się ze sto wyjących syrenami radiowozów, z których wyskakiwali policjanci w mundurach i po cywilnemu. Jakiś policjant, sądząc po naszywkach – oficer, wykrzykiwał rozkazy. Wszystko to było frapujące. Ryan miał uczucie, że siedzi w kinie, że ogląda coś, co dotyczy kogoś zupełnie innego. Widział siebie opartego plecami o drzwi rollsa, z koszulą przesiąkniętą czerwienią, jakby wylano na niego kubeł farby. Cathy, rękami czerwonymi od krwi, wciąż próbowała prawidłowo ułożyć bandaż. Jego córka połykała łzy w ramionach rosłego gwardzisty, który bodajże śpiewał jej jakąś piosenkę w nieznanym Jackowi języku. Sally wpatrywała się w ojca wzrokiem pełnym rozpaczliwej udręki. Cała ta scena przez chwilę wydawała się Jackowi dziwnie nierzeczywista i niesłychanie zabawna, ale kolejna fala bólu natychmiast sprowadziła go na ziemię.

Policjant, który najwyraźniej objął dowodzenie akcją, sprawdził rozstawienie uzbrojonych ludzi wokół rollsa i podszedł do Ryanów.

– Sierżancie, przesuńcie tego człowieka.

Cathy uniosła wzrok i warknęła ze złością:

– Cholera, otwórzcie z drugiej strony. On krwawi.

– Tamte drzwi są zablokowane. Proszę mi pomóc.

Kiedy pochylali się nad nim, Ryan słyszał coraz bliższy odgłos syreny innego rodzaju. We troje zdołali przesunąć go o około pół metra i oficer otworzył drzwi. Okazało się, że nie odsunęli Jacka dość daleko. Krawędź otwieranych drzwi uderzyła go w ramię. Ostatnią rzeczą, jaką usłyszał, nim stracił przytomność, był jego własny wrzask bólu.

* * *

Powoli odzyskiwał zdolność widzenia i mglistą świadomość otaczających go przedmiotów, jakby pozbawionych fizycznych właściwości. Znajdował się w jakimś pojeździe. Kołysał się na boki, a każdy taki ruch odzywał się w jego piersi nieznośnym bólem. Skądś dobiegał go bliski, jednostajny, dręczący dźwięk. Widział nad sobą czyjeś twarze. Zdawało mu się, że je rozpoznaje. Cathy? Nie, ci ludzie mieli na sobie zielone fartuchy. Wszystko dokoła było jakieś niewyraźne i zamazane, tylko ten palący ból w ramieniu i klatce piersiowej… Zamrugał oczami i osunął się w nieświadomość, a kiedy się obudził, był już w innym miejscu.

Sufit wyglądał z początku jak zamglona, pozbawiona szczegółów płaszczyzna. Nie wiedzieć czemu, Ryan zdawał sobie sprawę, że znajduje się pod wpływem środków znieczulających. Po kilku minutach mozolnej koncentracji mógł już stwierdzić, że sufit tworzyły dźwiękochłonne płyty, oprawione w metalowe ramy. Niektóre z owych płyt, pomalowane na biało, widział wyraźniej i to pomogło mu się skupić. Inne, z matowego plastiku, świeciły łagodnym blaskiem ukrytych za nimi świetlówek. Z czegoś umocowanego pod nosem płynął chłodny gaz wypełniający mu nozdrza. Tlen? Po kolei odzywały się inne zmysły, z ociąganiem przesyłając swoje informacje do mózgu Jacka: jakieś niewidoczne drobne przedmioty przyklejone do piersi. Czuł, jak plaster ciągnie go za włoski, którymi Cathy tak lubiła się bawić, kiedy sobie podpiła. Lewe ramię… na dobrą sprawę wcale nie czuł lewego ramienia. Całe jego ciało było tak ciężkie, że nie zdołałby się poruszyć choćby o centymetr.

Szpital – wywnioskował po dłuższym namyśle. Dlaczego jestem w szpitalu? Znalezienie odpowiedzi na to pytanie wymagało Bóg wie ile czasu, kiedy jednak tego w końcu dokonał, nareszcie mógł w pełni poczuć się człowiekiem, przebił się przez mgłę narkotycznego otępienia.

Czyżby i mnie postrzelili? Ryan powoli obrócił głowę w prawo. Z metalowego stojaka obok łóżka zwisała butelka z kroplówką. Biegnąca od niej gumowa rurka znikała pod prześcieradłem, w miejscu, gdzie znajdowała się przywiązana do łóżka prawa ręka. Po wewnętrznej stronie łokcia powinien mieć wstawiony kateter, ale nic tam nie czuł. Usta miał wyschnięte na popiół. No dobrze, ale przecież nie ranili mnie z prawej strony… Próba odwrócenia głowy w lewo zakończyła się niepowodzeniem. Przeszkadzało mu coś miękkiego, ale stawiającego opór nie do pokonania. Nie miał siły, żeby się tym przejmować. Nawet zainteresowania swoim stanem nie traktował zbyt poważnie. Z jakichś powodów ciekawsze od własnego ciała wydało mu się otoczenie. Na przykład te elektroniczne przyrządy i aparat podobny do telewizora, widoczne prosto przed nim. Leżał w takiej pozycji, że nie mógł im się dokładnie przyjrzeć. Monitor EKG? Pewnie coś w tym rodzaju. Wszystko się zgadzało. Znajdował się w sali pooperacyjnej niczym astronauta oplatany czujnikami przyrządów, które informowały, czy jeszcze żyje, czy już umarł. Pod wpływem środka znieczulającego był w stanie rozważać tę kwestię w sposób doskonale obiektywny.

– O, już nie śpimy? – Ten głos różnił się od dochodzącego z oddali, stłumionego bełkotu radiowęzła. Ryan przycisnął głowę do piersi, w ten sposób zyskując możność zobaczenia pięćdziesięcioletniej pielęgniarki o twarzy Bette Davis, porysowanej zmarszczkami przez lata robienia groźnych min. Chciał się odezwać, ale usta miał jakby sklejone żywicą. Dźwięk, jaki zdołał wydać, był czymś pośrednim między zgrzytaniem a krakaniem wrony. Zanim udało mu się go zidentyfikować, pielęgniarka zniknęła.

Po mniej więcej minucie w polu widzenia Jacka pojawił się mężczyzna. Też około pięćdziesiątki, wysoki, szczupły, w zielonym chirurgicznym kitlu. Z szyi zwieszał mu się stetoskop, w dłoni trzymał coś, czego Ryan nie był w stanie dojrzeć. Wyglądał na zmęczonego, ale twarz zdobił mu zadowolony uśmiech.

– A więc – rzekł – obudziliśmy się. Jak się czujemy?

Tym razem Ryanowi udało się wyartykułować pełne kraknięcie. Lekarz skinął na pielęgniarkę. Zbliżyła się i pozwoliła Jackowi pociągnąć przez szklaną rurkę łyk zimnej wody.

– Dzięki.

Woda zwilżyła mu tylko wnętrze ust. Nie było nawet co łykać. Jakby wsiąkła w bibułę, którą stało się jego podniebienie.

– Gdzie ja jestem?

– Na oddziale pooperacyjnym Szpitala św. Tomasza. Przeszedł pan operację lewego ramienia i barku. Jestem pańskim lekarzem. Ja i mój zespół zajmujemy się panem od około sześciu godzin i wygląda na to, że jeszcze pan pożyje. – W ostatnich słowach chirurga zabrzmiało coś jak rezerwa. Niemniej zdawał się uważać Ryana za udane dzieło.

Angielskie poczucie humoru, jakkolwiek godne podziwu, w tej akurat sytuacji jest jakby zbyt kostyczne, ospale pomyślał Ryan. Zastanawiał się właśnie nad repliką na dowcip lekarza, kiedy spostrzegł, że do pokoju weszła Cathy. Bette Davis w pielęgniarskim fartuchu rzuciła się ją wypraszać.

– Przykro mi pani Ryan, ale tylko personel medyczny…

– Jestem lekarzem. – Cathy podała chirurgowi swoją plastikową kartę identyfikacyjną.

– Instytut Okulistyczny Wilmera – czytał na głos. – Szpital im. Johna Hopkinsa w Baltimore. – Wyciągnął dłoń i uśmiechnął się przyjaźnie. – Witam, pani doktor. Jestem Charles Scott.

– Zgadza się – ochryple potwierdził Ryan. – Ona jest doktorem medycyny. A ja jestem doktorem historii. – Nikt nie zwrócił na niego uwagi.

– Sir Charles Scott? Profesor Scott?

– To ja. – Chirurg uśmiechnął się życzliwie.

Każdy lubi być popularny, pomyślał Ryan za jego plecami.

– Jeden z moich wykładowców, profesor Knowles znał pana osobiście.

– A, Dennis! Co u niego?

– Wszystko w porządku. Jest zastępcą ordynatora na oddziale ortopedii. Ma pan wyniki prześwietlenia? – Cathy zmieniła temat, gładko przechodząc do zagadnień medycznych.

– Proszę. – Scott wyjął z koperty duże zdjęcie i podniósł je do światła. – To było zrobione przed operacją.

– O, cholera. – Cathy zmarszczyła nos. Włożyła noszone przy czytaniu okulary z półokrągłymi szkłami, których Jack nienawidził. Ze swojego miejsca obserwował, jak wpatruje się w zdjęcie, wolno kręcąc głową. – Nie wiedziałam, że było aż tak źle.

Profesor Scott skinął głową, jakby zgadzając się z jej diagnozą.

– Istotnie. Doszliśmy do wniosku, że w chwili, gdy męża postrzelono, obojczyk był już złamany. Kula weszła tędy, na szczęście mijając splot barkowy, tak że nie przewidujemy większych uszkodzeń nerwów. To ona spowodowała wszystkie te obrażenia. – Piórem pokazywał coś na fotografii, ale Ryan z łóżka nie był w stanie nic dojrzeć. – Zawadziła o nasadę kości ramiennej i zatrzymała się tutaj, tuż pod skórą. Ta dziewięciomilimetrowa amunicja nadaje cholernie dużo energii pociskom. Mieliśmy mnóstwo zabawy z wyszukiwaniem kawałków kości i składaniem ich do kupy, ale udało się. – Scott wyciągnął drugie zdjęcie i przyłożył je do pierwszego. Przez chwilę Cathy w milczeniu przyglądała się na zmianę to jednej, to drugiej kliszy.

– Wspaniała robota, panie doktorze.

Sir Charles nie próbował ukryć uśmiechu.

– Zważywszy, iż jest pani chirurgiem ze Szpitala Johna Hopkinsa, pozostaje mi tylko podziękować za pochwałę. Oba te gwoździe wszczepione są na stałe. Ta śruba, obawiam się, także, ale reszta powinna się zrosnąć bez problemu. Jak pani widzi, wszystkie większe odłamki kości wróciły na swoje miejsce. Mamy prawo oczekiwać pełnego powrotu do zdrowia.

– Jakie mogą być trwałe skutki uszkodzenia stawu? – Jakby dotyczyło to kogoś obcego! W sprawach zawodowych Cathy umiała być koszmarnie rzeczowa.

– W tej chwili trudno powiedzieć – z namysłem zaczął Scott. – Jakieś upośledzenie jest możliwe, chociaż raczej niezbyt poważne. Nie możemy zagwarantować przywrócenia wszystkich funkcji stawu, obrażenia były zbyt rozległe.

– Czy ktoś zechciałby mi coś wreszcie powiedzieć? – Ryan chciał, żeby zagrzmiało to groźnie, ale nie bardzo mu się to udało.

– Chodzi o to, panie Ryan, że prawdopodobnie już zawsze będzie pan miał niezupełnie sprawne ramię. Nie możemy jeszcze określić, do jakiego stopnia. No i będzie pan miał prywatny barometr. O każdym załamaniu pogody dowie się pan pierwszy.

– Jak długo musi leżeć w tym gipsie? – chciała wiedzieć Cathy.

– Co najmniej miesiąc. – Chirurg zrobił skruszoną minę. – To okropne, wiem, ale przynajmniej tak długo ramię musi być całkowicie unieruchomione. Potem przeprowadzimy badanie kontrolne i prawdopodobnie będzie można założyć już zwykły gips, na dalszy… powiedzmy miesiąc czy coś koło tego. Zakładam, że pacjent jest odporny, nie ma uczuleń. Wygląda na zdrowego i w przyzwoitej kondycji fizycznej.

– Jack rzeczywiście jest w dobrej formie, chociaż brak mu piątej klepki – potwierdziła Cathy, a w jej zmęczonym głosie pojawiło się coś jakby wymówka. – Regularnie uprawia jogging. Nie jest na nic uczulony, z wyjątkiem ziela krostawca. Wszystkie skaleczenia goją mu się bardzo szybko.

– Fakt – poświadczył Ryan. – Ślady po jej zębach znikają z reguły po tygodniu. – Pyszny dowcip. Nie miał pojęcia, dlaczego nikt się nie śmieje.

– Świetnie – powiedział sir Charles. – Widzi więc pani, że mąż jest w dobrych rękach. Zostawię teraz państwa samych na pięć minut. Potem chciałbym, żeby chory trochę odpoczął. A i pani wygląda na zmęczoną. – Chirurg ruszył do drzwi z Bette Davis depczącą mu po piętach.

Cathy zbliżyła się do męża, w jednej chwili z zimnej profesjonalistki zmieniając się w czułą żonę. Ryan powtarzał już sobie z milion razy, że ta dziewczyna jest jego największym skarbem. Caroline Ryan była drobną blondynką o krótkich włosach, okrągłej twarzy i najpiękniejszych na świecie niebieskich oczach. Do tego co najmniej dorównywała mężowi inteligencją, co tylko pogłębiało jego uczucie. Nigdy nie mógł pojąć, jak udało mu się ją zdobyć. Był boleśnie świadom, że w tak wyjątkowym dniu jego raczej pospolite rysy, mocny zarost i zapadnięte policzki nadają mu wygląd komiksowego antybohatera. Ona tymczasem zdawała się nie zwracać na to uwagi. Była teraz jego jedyną podporą. Chciał sięgnąć po jej dłoń, ale rękę miał przywiązaną do ramy łóżka. To Cathy ujęła jego dłoń.

– Kocham cię, maleńka – powiedział cicho.

– Och, Jack. – Próbowała go objąć, ale nic z tego nie wyszło, bo przeszkadzał jej gips, którego on nawet nie mógł zobaczyć. – Jack, dlaczegoś to, do diabła, zrobił?

Przygotował sobie odpowiedź na to pytanie.

– Już po wszystkim, a ja nadal żyję, widzisz? Co z Sally?

– Chyba w końcu zasnęła. Jest na dole, z policjantem. – Przyjrzała mu się zmęczonym wzrokiem. – Jak myślisz, Jack, co ona czuje? Przecież, na Boga, widziała cię prawie martwego. Tak nas przestraszyłeś! – Jej błękitne oczy były podkrążone, włosy w okropnym nieładzie. Nigdy nie mogła sobie z nimi dać rady. Chirurgiczne czepki psuły jej każdą fryzurę.

– Tak, tak, wiem. W każdym razie nie wygląda na to, żebym w najbliższym czasie mógł powtórzyć ten numer. – Jego słowa sprawiły, że uśmiechnęła się. Dobrze było zobaczyć jej uśmiech.

– To świetnie. Musisz zbierać siły. Może to cię czegoś nauczy… Tylko mi nie mów, że łóżko w hotelu marnieje nieużywane. – Ścisnęła jego dłoń, a w jej oczach zapaliły się figlarne ogniki. – Za kilka tygodni postaramy się coś wymyślić. Jak wyglądam?

– Jak wiedźma! – Jack zachichotał cicho. – Zrozumiałem, że ten lekarz to nie byle kto. – Zauważył, że żona jest już trochę mniej spięta.

– To mało powiedziane. Sir Charles Scott jest jednym z najlepszych ortopedów na świecie. Uczył profesora Knowlesa. To, co zrobił z twoim ramieniem, to jest majstersztyk. Masz szczęście, że nie straciłeś ręki, wiesz o tym? Mój Boże!

– Spokojnie, maleńka. Słyszałaś? Jeszcze pożyję.

– Tak. Wiem. Wiem.

– Będzie bolało, prawda?

Znów się uśmiechnęła.

– Tylko troszeczkę. No, dobrze. Muszę położyć Sally do łóżka. Przyjdę jutro. – Pochyliła się, żeby go pocałować. Był nafaszerowany środkami znieczulającymi, rurka z tlenem tkwiła mu w nosie, czuł nadal suchość w ustach, a mimo wszystko sprawiło mu to przyjemność. Rany boskie, pomyślał, jak ja kocham tę dziewczynę. Cathy jeszcze raz ścisnęła jego rękę i wyszła.

Chwilę później wróciła Bette Davis przebrana za pielęgniarkę. Jack nie był zachwycony tą zamianą.

– Muszę panią zawiadomić, że też jestem doktorem – zagaił ostrożnie.

– To świetnie, panie doktorze. Pora na odpoczynek. Będę w pobliżu przez całą noc. Teraz proszę spać, doktorze Ryan.

Uraczony takim błogosławieństwem Jack zamknął oczy. Jutro będzie urwanie głowy, pomyślał. I miał rację.

ROZDZIAŁ DRUGI

Gliniarze i monarchowie

Ryan obudził się, by usłyszeć, jak prezenter w radiu zapowiada godzinę szóstą trzydzieści pięć. Potem rozległy się dźwięki amerykańskiej piosenki country z rodzaju tych, jakich unikał w domu, jak mógł, słuchając tylko stacji nadających wiadomości. Śpiewak przestrzegał matki, by nie pozwalały swym synom zostać kowbojami, i pierwszą tego dnia myślą półprzytomnego jeszcze Ryana było to, że tutaj na pewno nie mają tego problemu… A może mają? Jeszcze przez pół minuty rozważał leniwie tę kwestię, zastanawiając się, czy w Anglii istnieją kowbojskie bary z podłogą wysypaną trocinami i z mechanicznym rodeo, pełne urzędników, zadających szyku spiczastymi butami i pasami o dwukilowych klamrach… Właściwie czemu nie? W końcu wczoraj widziałem coś żywcem wyjętego z filmu o Dodge City.

Najchętniej spałby dalej. Próbował zamknąć oczy i rozluźnić się, w nadziei, że znów ześliźnie się w sen, ale na próżno. Z Waszyngtonu odlecieli wcześnie rano, ledwie po trzech godzinach na nogach. W samolocie Jack nie spał, po prostu nie był zdolny do tego, ale latanie zawsze bardzo go męczyło, toteż wkrótce po przybyciu do hotelu poszedł do łóżka. A jak długo leżał potem nieprzytomny w szpitalu? Najwyraźniej za długo. Był całkowicie wyspany. Nie pozostawało nic innego, jak stawić czoła nadchodzącemu dniowi.

Z prawej strony dobiegały go dźwięki radia, na tyle głośne, że mógł rozróżnić słowa. Odwrócił głowę, by rzucić okiem na prawe ramię.

Ramię, pomyślał, dlatego tu jestem. Ale co znaczy tu? To już nie był tamten pokój, widział gładki, świeżo malowany sufit. Mrok pomieszczenia rozjaśniała jedynie mała lampka na stoliku przy łóżku, prawdopodobnie przeznaczona do czytania. Na ścianie wisiał chyba jakiś obraz. W każdym razie coś prostokątnego, ciemniejszego niż ściana. Ta też nie była biała. Ryan zanotował to wszystko w pamięci, świadomie odwlekając zbadanie lewego ramienia do chwili, gdy nie mógł już znaleźć żadnej wymówki. Powoli odwrócił głowę w tę stronę. Na początek zobaczył swoją rękę. Sterczała w górę, okryta gipsem i łupkami z włókna szklanego, sięgającymi dłoni. Palce, chyba przez przeoczenie, zostawiono w spokoju. Dziwnie szare, wystawały z gipsowego pancerza, niewiele zresztą różniąc się od niego barwą. Na wysokości przegubu, po jego zewnętrznej stronie, umocowany był metalowy pierścień, w którym tkwił hak łańcuszka wiodącego do stalowej konstrukcji niczym ramię dźwigu wiszącej nad łóżkiem.

Po kolei. Na początek spróbował poruszać palcami. Minęło kilka sekund, nim przypomniały sobie o obowiązku posłuszeństwa wobec jego centralnego systemu nerwowego. Ryan wypuścił z płuc długo wstrzymywane powietrze i zamknąwszy oczy, zmówił w duchu modlitwę dziękczynną. W okolicy łokcia z gipsu wystawał aluminiowy pręt, biegnący w dół, ku reszcie pancerza, który, jak w końcu ustalił, sięgał do szyi i dalej na ukos, aż do pasa. Pręt ów sprawiał, że przedramię na stałe było odsunięte od ciała i upodabniało Jacka do połówki zwodzonego mostu. Skorupa na piersi nie była zbyt ciasna, ale przylegała do skóry, która już tu i ówdzie zaczynała swędzieć. Oczywiście o podrapaniu się nie było mowy. Chirurg mówił coś o zupełnym unieruchomieniu barku, pomyślał Ryan ponuro, i najwyraźniej nie żartował. Ćmiący ból w ramieniu nie był na razie specjalnie dokuczliwy, ale czuło się, że to tylko początek. Całe ciało miał sztywne i obolałe, a w ustach smak nocnika. Odwrócił głowę w drugą stronę.

– Jest tam ktoś? – spytał półgłosem.

– O, dzień dobry. – Nad krawędzią łóżka pojawiła się czyjaś twarz. Facet był młodszy od Ryana, na oko dwudziestopięciolatek, szczupły. Ubranie miał w nieładzie, krawat pod szyją rozluźniony, spod marynarki wystawała kabura pistoletu.

– Jak pan się czuje?

Ryan spróbował się uśmiechnąć i ciekaw był, na ile mu się to udało.

– Pewnie mniej więcej tak, jak wyglądam. Chciałbym wiedzieć, gdzie się znajduję i kim pan jest, ale najpierw… Czy nie znalazłaby się tutaj szklanka wody?

Policjant napełnił plastikowy kubek zimną wodą z plastikowego dzbanka. Ryan sięgnął po naczynie i dopiero wtedy zauważył, że prawa ręka nie była przywiązana, jak wtedy, gdy obudził się poprzednim razem. Czuł nawet teraz miejsce, gdzie wprowadzony był kateter od kroplówki. Łakomie wyssał wodę przez słomkę. Była to zwykła woda, ale żadne piwo po całym dniu pracy w ogrodzie tak mu nie smakowało.

– Dzięki, kolego.

– Jestem Anthony Wilson. Mam się panem opiekować. Znajduje się pan w sali dla szczególnie ważnych pacjentów Szpitala św. Tomasza. Pamięta pan, dlaczego tu się znalazł?

– Tak, chyba tak. – Ryan skinął głową. – Może mnie pan odczepić od tego czegoś? Muszę wyjść. – To także był rezultat podania kroplówki.

– Zadzwonię na siostrę… o, już. – Wilson wcisnął guzik kontaktu przypiętego do rogu poduszki Ryana.

Po niespełna piętnastu sekundach w drzwiach pokoju stanęła pielęgniarka i włączyła górne światło. Ryan, oślepiony nagłą jasnością, dopiero po chwili zorientował się, że nie była to Bette Davis, tylko młoda, ładna dziewczyna o opiekuńczym, zdradzającym zawodowy entuzjazm spojrzeniu. Ryan widywał już ten wyraz twarzy u pielęgniarek i szczerze go nie znosił.

– O, już nie śpimy – rzuciła wesoło. – Jak się czujemy?

– W dechę – odburknął Ryan. – Może mnie pani odczepić? Muszę iść do ubikacji.

– Nie wolno nam jeszcze wstawać, doktorze Ryan. Coś panu przyniosę. – Wyszła, zanim zdążył zaprotestować. Wilson patrzył za nią taksującym spojrzeniem. Gliniarze i pielęgniarki, pomyślał Ryan. Jego ojciec ożenił się z pielęgniarką, którą poznał, odwożąc na pogotowie ofiarę ulicznej strzelaniny.

Pielęgniarka, na plakietce przypiętej do fartucha widniało nazwisko KITTIWAKE, wróciła po minucie z kaczką z nierdzewnej blachy, którą niosła przed sobą niczym bezcenny dar. Ryan musiał przyznać, że w tych okolicznościach było to poniekąd uzasadnione. Podniosła okrywające go prześcieradło i nagle Jack uświadomił sobie, że szpitalna koszula, w którą, jak sądził, jest ubrany, była tylko luźno zawiązana na jego szyi. Co gorsza, pielęgniarka zabierała się już do czynienia niezbędnych przygotowań do użycia kaczki. Błyskawicznie sięgnął pod koszulę, przejmując inicjatywę. Dziękował Bogu, że jest w stanie wyciągnąć rękę dość daleko.

– Czy mógłbym, eee, przeprosić panią na chwilę? – Chciał, żeby dziewczyna wyszła, co też uczyniła, uśmiechnięta, lecz trochę jakby rozczarowana. Zaczekał, aż zamkną się za nią drzwi, i dopiero wtedy przystąpił do dalszego ciągu. Tylko przez wzgląd na Wilsona stłumił westchnienie ulgi. Nim zdołał policzyć do sześćdziesięciu, w drzwiach ponownie stanęła Kittiwake.

– Dziękuję. – Ryan podał jej naczynie. Wyszła, ale chwilę później była już z powrotem. Tym razem wetknęła mu w usta termometr i ujęła go za przegub, badając puls. Termometr był z gatunku nowoczesnych, elektronicznych, toteż wszystko razem trwało nie więcej niż piętnaście sekund. Ryan zapytał o wynik, ale zamiast odpowiedzi został uraczony uśmiechem. Ten uśmiech nie schodził z jej twarzy, kiedy wpisywała odpowiednie dane do karty. Następnie, wciąż promieniejąc, wygładziła kołdrę. Mała pedantka, pomyślał Ryan. Ta dziewucha będzie prawdziwym utrapieniem.

– Czy coś panu podać, doktorze Ryan?

Jej brązowe oczy ciekawie kontrastowały z płowymi włosami. Była interesująca. Taka świeża. Ryan nigdy nie umiał złościć się na ładne kobiety. Zwłaszcza na młode, świeże pielęgniarki.

– Może kawę? – spytał z nadzieją.

– Śniadanie będzie dopiero za godzinę. Przyniosę panu filiżankę herbaty, zgoda?

– Świetnie.

Wcale nie świetnie, ale chciał już się jej pozbyć, choćby na chwilę. Panna Kittiwake wyfrunęła z pokoju, zabierając ze sobą swój prostolinijny śmiech.

– Oto uroki szpitalnego życia – sarknął Ryan.

– No, bo ja wiem… – Wilson miał świeżo w pamięci obraz siostry Kittiwake.

– To nie panu zmieniają pieluchy. – Ryan chrząknął i opadł na poduszkę. Zdawał sobie sprawę, że opór nie ma sensu. Mimowolnie się uśmiechnął. Opór nie ma sensu. Już dwukrotnie przechodził coś podobnego, za każdym razem z młodymi, ładnymi pielęgniarkami. Zrzędzenie i gburowatość tylko wyzwalały w nich przypływ gorliwości. Robiły się nieodparcie miłe, a czas działał na ich korzyść. Miały dość czasu i cierpliwości, żeby przeczekać każdego. Westchnął z rezygnacją. Nie warto tracić energii na swary z pielęgniarką.

– A więc jest pan gliniarzem, zgadza się? Wydział specjalny?

– Nie, sir. C-13, jednostka antyterrorystyczna.

– Może mi pan z grubsza opowiedzieć, co się wczoraj wydarzyło? Mam wrażenie, że pewne rzeczy mi umknęły.

– Co pan pamięta, doktorze? – Wilson przysunął krzesło bliżej łóżka. Ryan zauważył, że usiadł bokiem do drzwi, prawą rękę starał się mieć cały czas wolną.

– Zobaczyłem… nie, usłyszałem wybuch, chyba ręcznego granatu, i kiedy się odwróciłem, ujrzałem dwóch facetów ostrzeliwujących rolls-royce’a. Myślę, że byli z IRA. Tych dwóch załatwiłem, trzeci uciekł samochodem. Nadciągnęła kawaleria, zemdlałem i obudziłem się tutaj.

– To nie IRA, to ULA, Armia Wyzwolenia Ulsteru, maoistowska przybudówka PIRA, tymczasowej IRA. Banda sukinsynów. Ten, którego pan zabił, to John Michael McCrory, bardzo niegrzeczny chłopiec z Londonderry. Jeden z tych, którzy w lipcu uciekli z więzienia Maze. Pierwszy raz pojawił się od tej pory. I ostatni. – Wilson uśmiechnął się chłodno. – Drugiego jeszcze nie zidentyfikowaliśmy. To znaczy, do chwili gdy trzy godziny temu wychodziłem na służbę.

– ULA? – Ryan wzruszył ramionami. Słyszał tę nazwę, ale nie mógł teraz o tym powiedzieć. – Ten zabity… On miał AK, ale kiedy wyszedłem zza samochodu, strzelał z pistoletu. Dlaczego?

– Karabin mu się zaciął. Kretyn, taśmą klejącą połączył dwa pełne magazynki, tak jak to często pokazują na filmach. A nam podczas szkolenia wyraźnie mówili, żeby tego nigdy nie robić. Przypuszczamy, że zawadził o coś podczas wysiadania z samochodu, bo drugi magazynek miał zdeformowane szczęki i nie podawał prawidłowo nabojów. Miał pan cholerne szczęście. Wiedział pan, że bierze się za faceta z kałasznikowem? – Wilson uważnie przyjrzał się twarzy Ryana.

Jack skinął głową.

– Nie brzmi to zbyt rozsądnie, prawda?

– Ciężki z pana idiota.

Siostra Kittiwake, która właśnie stanęła w drzwiach i słyszała ostatnie słowa Wilsona, obrzuciła policjanta spojrzeniem pełnym dezaprobaty. Postawiła tacę z herbatą na stoliku na kółkach i przysunęła go do łóżka. Wszystko odbyło się jak należy. Pielęgniarka troskliwie napełniła filiżankę Ryana, a Wilson musiał obsłużyć się sam.

– A w ogóle to kto był w tym samochodzie? – zapytał Ryan. Zauważył, że jego słowa zrobiły na obecnych zaskakujące wrażenie.

– To pan nie wiedział? – Twarz Kittiwake wyrażała osłupienie.

– Nie miałem czasu, żeby sprawdzić. – Ryan wsypał do filiżanki dwie torebki brązowego cukru. Nie zdążył go jednak wymieszać, bo kiedy Wilson odpowiedział na jego pytanie, dłoń z łyżeczką zamarła.

– Książę i księżna Walii. I ich mały synek.

– Co? – podskoczył Ryan.

– Naprawdę pan nie wiedział? – dopytywała się pielęgniarka.

– Mówi pan poważnie? – cicho zapytał Ryan. Chyba by nie żartowali na taki temat, pomyślał.

– Jak cholera – odparł Wilson głosem pozbawionym emocji.

Jedynie dobór słów wskazywał, jak głęboko poruszony jest całą tą sprawą. – Gdyby nie pan, wszyscy troje byliby martwi. A to czyni z pana, doktorze Ryan, cholernego bohatera. – Wilson pociągnął łyk herbaty i wyłowił z kieszeni papierosa.

Ryan odstawił filiżankę na stolik.

– Chce mi pan powiedzieć, że pozwalacie im jeździć bez eskorty policji, służby bezpieczeństwa czy jak to się u was nazywa?

– Prawdopodobnie była to nieplanowana przejażdżka. Zresztą bezpieczeństwo członków rodziny królewskiej to nie moja działka. Podejrzewam jednak, że ci, do których należą te sprawy, będą musieli przemyśleć kilka drobiazgów.

– Nic im się nie stało?

– Nie, zginął tylko ich kierowca. I ochroniarz z OKD, znaczy z Ochrony Korpusu Dyplomatycznego, Charlie Winston. Znałem Charliego. Zostawił żonę i czwórkę dorosłych dzieci.

Ryan nie mógł powstrzymać się od uwagi, że rolls powinien mieć szyby ze szkła kuloodpornego.

Wilson chrząknął.

– I miał. Właściwie ze sztucznego tworzywa, specjalnego poliwęglanu. Niestety, nikt nie zadał sobie fatygi, żeby przeczytać, co było napisane na opakowaniu. Gwarancję wystawiono tylko na cztery lata. Okazuje się, że światło słoneczne w jakiś sposób niszczy strukturę tego tworzywa. Tak więc przednia szyba niewiele różniła się od zrobionej ze zwykłego szkła. Nasz przyjaciel McCrory władował w nią trzydzieści pocisków karabinowych. Kierowca zginął, a szyba po prostu się rozleciała. Wewnętrzna przegroda, nienarażona na działanie słońca, dzięki Bogu, zachowała swoje właściwości. Charlie zdążył jeszcze uruchomić podnoszący ją mechanizm. W pierwszej fazie zamachu to właśnie ocaliło życie pasażerom, chociaż Charliemu nic już nie mogło pomóc. Miał dość czasu, żeby wyciągnąć pistolet, ale później był bez szans, nawet nie strzelił.

Raz jeszcze Ryan przypomniał sobie tamtą scenę. Przód rollsa był zachlapany krwią i nie tylko krwią. Głowa kierowcy została strzaskana wybuchem, a jego mózg rozprysnął się po szybie oddzielającej go od przedziału dla pasażerów. Jack wzdrygnął się na to wspomnienie. Ochroniarz prawdopodobnie pochylił się, żeby wcisnąć guzik. Nie myślał o własnym bezpieczeństwie… Ano, za to im w końcu płacą. Co za koszmarny sposób zarabiania na życie!

– Wkroczył pan niemal w ostatnim momencie. Wie pan, że obaj mieli granaty?

– Tak, zauważyłem. – Ryan wysączył z filiżanki resztkę herbaty. – Za cholerę nie wiem, o czym wtedy myślałem. – Wcale nie myślałeś, Jack. I w tym cały problem, pomyślał.

– Dobrze się pan czuje? – zatroskała się siostra Kittiwake, widząc, że pacjent dziwnie pobladł.

– Chyba tak – mruknął Ryan, ciągle jednak nie mogąc przyjść do siebie. – Po tak idiotycznym numerze muszę się czuć dobrze. Właściwie powinienem być trupem.

– No, w każdym razie tu nic panu nie grozi. – Poklepała go po ręku. – Proszę zadzwonić, jeśli będzie pan czegoś potrzebował. – Obdarzyła go jeszcze jednym promiennym uśmiechem i wyszła.

Ryan nadal nie mógł się uspokoić.

– Ten trzeci uciekł?

Wilson skinął głową.

– Kilka przecznic dalej, koło stacji metra, znaleźliśmy samochód. Kradziony, oczywiście. Facet wymknął się bez trudu. Wsiadł do metra, potem pewnie pojechał na Heathrow i złapał samolot na kontynent. Na przykład do Brukseli, stamtąd do Ulsteru albo do Republiki i dalej samochodem. To zresztą tylko jedna z możliwych tras. Jest ich więcej i nie da się wszystkich obstawić. Wczoraj wieczorem ten typ najprawdopodobniej pił piwo w swoim ulubionym pubie, oglądając w telewizji doniesienia z Londynu. Przyjrzał mu się pan?

– Nie, widziałem tylko z grubsza jego sylwetkę. Nie spojrzałem nawet na numer rejestracyjny. Co za osioł ze mnie. Zresztą zaraz nadbiegł ten żołnierz w czerwonym wdzianku. – Ryan znów się wzdrygnął. – Jezu, myślałem, że już po mnie, że jak nic nadzieje mnie na ten swój nóż rzeźnicki.

Wilson się roześmiał.

– Żeby pan wiedział, że miał pan szczęście. Wartę pałacową wystawia walijski pułk gwardii.

– I co?

– To w pewnym sensie pułk Jego Wysokości Księcia Walii. Jest jego honorowym dowódcą. Co miał sobie pomyśleć ten żołnierz, widząc pana z pistoletem w miejscu zamachu? – Wilson zgasił papierosa. – I znowu miał pan szczęście, że nadbiegły pańska żona i córka. Żołnierz postanowił chwilę poczekać i przez ten czas sytuacja nieco się wyjaśniła. Potem zjawił się ktoś od nas i uspokoił chłopaka. Zresztą naszych zwaliła się tam wkrótce prawie setka. Niech pan spróbuje to sobie wyobrazić. Przyjeżdżamy, a tam trzy trupy, dwójka rannych, książę i księżna, jak sądziliśmy, zastrzeleni. Nawiasem mówiąc, zanim przybyła karetka, pańska żona zbadała ich i stwierdziła, że są cali i zdrowi. Do tego jeszcze to dziecko, mrowie świadków, każdy z inną wersją tego, co się stało, i jakiś cholerny jankes, żeby było weselej, irlandzkiego pochodzenia, którego żona wrzeszczy wniebogłosy, że mężuś jest cacy. – Wilson zachichotał. – Kompletny bajzel! Oczywiście najważniejszą sprawą było zapewnienie bezpieczeństwa parze książęcej. Policja i gwardziści odwieźli ich do pałacu, prawdopodobnie tylko czekając, żeby ktoś wszedł im w drogę. Słyszałem, że byli paskudnie nastawieni, chyba bardziej wściekli niż po niedawnym zamachu w Hyde Parku. Chyba można to zrozumieć. Tak czy inaczej, pańska żona nie zgodziła się odstąpić pana na krok, dopóki nie znaleźliście się w szpitalu. Z tego, co wiem, ma kobieta charakter.

– Cathy jest lekarzem, chirurgiem – wyjaśnił Ryan. – W sprawach zawodowych ma zwyczaj stawiać na swoim. Lekarze już tacy są.

– Kiedy wreszcie poczuła się spokojna o pański los, odwieźliśmy ją do Scotland Yardu. Przez ten czas trwała kołomyja z ustaleniem pańskiej tożsamości. Skontaktowano się z attaché prawnym waszej ambasady i on sprawdzał pana przez FBI i dodatkowo przez departament kadr Korpusu Piechoty Morskiej.

Ryan podkradł papierosa z paczki Wilsona. Policjant pstryknął zapalniczką i podał mu ogień. Jack zakrztusił się dymem, ale miał ochotę na papierosa. Wiedział, że Cathy urwałaby mu za to głowę, ale parę dymków od czasu do czasu…

– Niech pan nie myśli, że poważnie traktowaliśmy możliwość pańskiego udziału w zamachu. Tylko wariat zabierałby na taką robotę żonę i dziecko. Niemniej trzeba być ostrożnym.

Ryan pokiwał zgodnie głową. Wypalony papieros sprawił, że czuł się trochę oszołomiony. Skąd wiedzieli, żeby sprawdzać w Korpusie… Ach tak! Moja legitymacja Związku Żołnierzy Piechoty Morskiej…

– Tak czy inaczej, wszystko zostało wyjaśnione. Wasz rząd przesyła nam niezbędne informacje… a raczej pewnie już przesłał. – Wilson spojrzał na zegarek.

– Co z moją rodziną?

Wilson uśmiechnął się odrobinę zagadkowo.

– Znajdują się pod bardzo dobrą opieką, panie Ryan. Ma pan na to moje słowo.

– Jack. Na imię mi Jack.

– Przyjaciele mówią do mnie Tony. – W końcu podali sobie dłonie. – Jak więc mówiłem, jesteś teraz bohaterem jak cholera. Chcesz zobaczyć, co piszą w gazetach? – Wilson podał Ryanowi „Daily Mirror” i „Timesa”.

– Rany boskie!

Niemal całą tytułową stronę „Daily Mirror” wypełniało kolorowe zdjęcie Ryana, formatu mniej więcej A4, który siedział nieprzytomny na jezdni, oparty o bok rollsa, z olbrzymią szkarłatną plamą na piersi.

ZAMACH NA CZŁONKÓW RODZINY KRÓLEWSKIEJ – AMERYKAŃSKI MARINE ŚPIESZY NA RATUNEK

Zuchwały zamach na życie Ich Wysokości Księcia i Księżnej Walii, do którego doszło dzisiaj w pobliżu pałacu Buckingham, został udaremniony dzięki odwadze amerykańskiego turysty. John Patrick Ryan, historyk i były porucznik Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych, na oczach ponad stu wstrząśniętych i zaskoczonych londyńczyków, z gołymi rękami rzucił się w wir prawdziwej bitwy, jaka rozgorzała na środku The Mall. Ryan, trzydziestojednoletni mieszkaniec Annapolis w stanie Maryland, skutecznie obezwładnił jednego z zamachowców i z odebranej mu broni zastrzelił drugiego. W trakcie strzelaniny sam został poważnie ranny. Odwieziony do Szpitala św. Tomasza, pomyślnie przeszedł operację przeprowadzoną przez sir Charlesa Scotta.

Według posiadanych przez nas informacji trzeci terrorysta zbiegł z miejsca zdarzenia. Widziano, jak jechał na wschód The Mall, skręcając następnie w Marlborough Road. Zapytani przez nas wysocy funkcjonariusze policji jednomyślnie wyrazili pogląd, że gdyby nie śmiała interwencja Ryana, zamachowcy bez wątpienia osiągnęliby swój cel.

Ryan przewrócił stronę i ujrzał drugą kolorową fotografię własnej osoby, tym razem zrobioną w przyjemniejszych okolicznościach. Było to zdjęcie z promocji w Quantico. Musiał się uśmiechnąć, patrząc na siebie, olśniewającego w granatowej kurtce z wysokim kołnierzem i naramiennikami zdobnymi dwiema lśniącymi złotem belkami, a do tego z szablą. Uważał, że to jedna z niewielu przyzwoitych fotografii, jakie mu kiedykolwiek zrobiono.

– Skąd oni to wytrzasnęli?

– O, twoi kumple z piechoty morskiej byli bardzo skorzy do współpracy. Nawiasem mówiąc, jeden z waszych okrętów, śmigłowcowiec czy coś takiego, cumuje właśnie w Portsmouth. Podejrzewam, że odbywa się tam teraz wielkie stawianie piwa twoim byłym kolegom.

Ryan zaśmiał się i sięgnął dla odmiany po „Timesa”. Tu nagłówki miały mniej sensacyjne brzmienie, ale tylko trochę.

Dziś po południu książę i księżna Walii uniknęli niemal pewnej śmierci. Trzej, a być może czterej terroryści, uzbrojeni w granaty ręczne i karabiny kałasznikowa zorganizowali zasadzkę na rolls-royce’a Ich Wysokości. Skrupulatnie przygotowany spisek zakończył się fiaskiem tylko dzięki śmiałej interwencji J. P. Ryana, byłego podporucznika Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych, obecnie historyka…

Ryan przerzucił kilka stron, szukając artykułu redakcyjnego. W swoim komentarzu wydawca żądał przykładnego ukarania złoczyńców, wychwalając zarazem Ryana i Korpus Piechoty Morskiej, oraz dziękował Bożej opatrzności, uciekając się do sformułowań godnych encykliki papieskiej.

– Czyta pan o sobie?

Ryan podniósł wzrok. Przed nim stał sir Charles Scott z kartą choroby w dłoni.

– Pierwszy raz w życiu udało mi się trafić do gazet. – Ryan odłożył pismo.

– Najzupełniej zasłużenie. Widzę, że sen dobrze panu zrobił. Jak się pan czuje?

– W sumie nieźle. Jak pan ocenia mój stan?

– Puls i temperatura w normie… prawie w normie, kolory też już panu wracają. Przy odrobinie szczęścia może uda nam się uniknąć infekcji pooperacyjnej, chociaż lepiej na to nie liczyć. Bardzo boli?

– Trochę, można wytrzymać – ostrożnie odparł Ryan.

– Minęły dopiero dwie godziny od podania leków. Wierzę, iż nie jest pan jednym z tych głupców, którzy odmawiają przyjmowania środków przeciwbólowych.

– Owszem, jestem. Widzi pan, doktorze, już dwukrotnie zdarzyło mi się leżeć w szpitalu. Za pierwszym razem dawano mi zbyt wiele tego świństwa, a potem… W każdym razie wolałbym tego znów nie przechodzić. Myślę, że wie pan, o co mi chodzi.

Kariera Ryana w piechocie morskiej trwała zaledwie trzy miesiące i zakończyła się katastrofą śmigłowca podczas manewrów NATO u wybrzeży Krety. Z uszkodzonym kręgosłupem Jack trafił do Ośrodka Medycznego Marynarki w Bethesda pod Waszyngtonem. Tamtejsi lekarze okazali się zbyt hojni w szafowaniu środkami przeciwbólowymi. Wyjście z uzależnienia zajęło Ryanowi dwa tygodnie. Nie było to doświadczenie, które miał chęć powtórzyć.

Sir Charles ze zrozumieniem pokiwał głową.

– Domyślam się. Cóż, to pańska ręka. – Wpisał coś do karty. Nim skończył, wróciła pielęgniarka. – Proszę odrobinę podnieść łóżko.

Ryan nie zorientował się dotąd, że wieszak podtrzymujący jego rękę był ruchomy. Kiedy wezgłowie łóżka powędrowało do góry, ramię opadło, przyjmując znacznie wygodniejszą pozycję. Lekarz poprawił okulary i przyjrzał się dłoni pacjenta.

– Zechce pan poruszyć palcami? – Ryan spełnił jego życzenie. – Świetnie. To bardzo dobry objaw. Tak jak przypuszczałem, nerwy są nienaruszone. A teraz, doktorze Ryan, podamy panu jakiś łagodny środek przeciwbólowy. I żądam, aby przyjmował pan przepisane sobie lekarstwa. – Profesor surowym wzrokiem wpatrywał się w twarz Jacka. – Żaden z moich pacjentów nie popadł w uzależnienie od narkotyków. Panu też to nie grozi, nic takiego panu nie proponuję. Niech pan nie będzie idiotą. Ból i złe samopoczucie tylko opóźnią powrót do zdrowia. Chyba że chce pan poleżeć w szpitalu przez kilka miesięcy.

– Przyjęto do wiadomości, sir Charles.

– W porządku. – Chirurg się uśmiechnął. – Jeśli będzie pan potrzebował czegoś mocniejszego, jestem w szpitalu cały dzień. Wystarczy wezwać pannę Kittiwake.

Twarz dziewczyny zajaśniała uśmiechem wyrażającym pełną gotowość.

– Co pan sądzi o małym co nieco?

– Będzie pan w stanie utrzymać coś w żołądku?

Jeśli nie, to panna Kittiwake z rozkoszą pomoże mi się wyrzygać, pomyślał.

– Panie doktorze, w ciągu ostatnich trzydziestu sześciu godzin zjadłem liche kontynentalne śniadanie, kawę i bułki, a potem lekki lunch.

– Doskonale. Spróbujemy zatem czegoś lekkostrawnego. – Uczynił kolejną notatkę w karcie i zerknął na siostrę Kittiwake – jego spojrzenie mówiło: „Miej na niego oko”. Skinęła głową.

– Pańska czarująca żona powiedziała mi, że jest pan dość odporny. Zobaczymy, jak to wygląda. Na razie spisuje się pan całkiem nieźle. Zawdzięcza to pan dobrej kondycji fizycznej i oczywiście moim niebywałym umiejętnościom jako chirurga. – Scott zachichotał, zadowolony z własnego dowcipu. – Po śniadaniu sanitariusz pomoże panu doprowadzić się do porządku przed wizytą bardziej… nazwijmy to, oficjalnych gości. Aha, i niech pan w najbliższym czasie nie spodziewa się zobaczyć z rodziną. Wczoraj wieczorem obie pańskie dziewczyny były bardzo wyczerpane. Dałem żonie coś, co powinno pomóc jej zasnąć. Mam nadzieję, że z tego skorzystała. Pańskie maleństwo też było okropnie zmordowane. A to, co mówiłem przedtem – Scott zrobił poważną minę – to była czysta prawda. Wszelkie zbędne dolegliwości naprawdę opóźniają powrót do zdrowia. Proszę stosować się do moich wskazówek, a za tydzień wstanie pan z łóżka. Jak dobrze pójdzie, w następnym tygodniu będziemy mogli pana wypisać. Ale musi pan być posłuszny.

– Rozumiem, panie profesorze. I dziękuję. Cathy powiedziała, że to, co pan zrobił z moim ramieniem, to był majstersztyk.

Scott usiłował zbyć komplement wzruszeniem ramion. Uśmiechnął się nieznacznie.

– Trzeba dbać o swoich gości. Wpadnę jeszcze po południu, zobaczyć, jakie pan robi postępy. – Wyszedł, półgłosem udzielając pielęgniarce ostatnich instrukcji.

O ósmej trzydzieści do szpitala wkroczyła policja. Wcześniej Ryan zdążył zjeść śniadanie i nieco się ogarnąć. Śniadanie okazało się wielkim niewypałem. Wilson zrywał boki, słuchając komentarzy Ryana na temat wyglądu potraw. Panna Kittiwake była jednak tak zmartwiona, że Jack czuł się w obowiązku zjeść wszystko do czysta, nawet śliwki z kompotu, do których czuł wstręt od dziecka. Dopiero potem uświadomił sobie, że jej przygnębienie było prawdopodobnie udawane i miało utrudnić mu odmowę zjedzenia tego paskudztwa. Pielęgniarki, upomniał sam siebie, to fałszywe stworzenia. O ósmej przyszedł sanitariusz, by pomóc choremu w toalecie. Trzymał lusterko przy goleniu i cmokał, ilekroć Jack się zaciął. Skończyło się na czterech skaleczeniach. Nie najgorzej, zważywszy, że Ryan golił się zawsze elektryczną maszynką i od lat nie miał do czynienia z żyletką. Tak czy inaczej, o ósmej trzydzieści znów czuł się i wyglądał jak człowiek. Siostra Kittiwake przyniosła mu drugą kawę. Dość podłą, to prawda, ale zawsze co kawa, to kawa.

Policjantów było trzech i chyba bardzo wysokiej rangi, sądząc po tym, jak Wilson zerwał się na ich widok i skoczył podawać krzesła. Następnie przeprosił i wyszedł.

James Owens wyglądał na najważniejszego z tej trójki. Zapytał Ryana o zdrowie na tyle uprzejmie, że chyba istotnie był tym zainteresowany. Przypominał Jackowi jego ojca: surowy, mocno zbudowany, o wielkich, sękatych dłoniach, wskazujących na to, że doszedł do oficerskich stopni po latach służby na ulicy i wymuszaniu szacunku dla prawa nie zawsze salonowymi metodami.

Nadinspektor William Taylor był czterdziestoletnim mężczyzną, młodszym niż jego kolega z jednostki antyterrorystycznej i bardziej konwencjonalnym. Obaj policjanci nosili eleganckie garnitury i mieli podkrążone oczy po nocy nieprzerwanej pracy.

David Ashley, najmłodszy i najlepiej ubrany z całej grupy, był mniej więcej wzrostu i wagi Ryana, może pięć lat starszy. Przedstawił się jako reprezentant Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i robił wrażenie człowieka znacznie łagodniejszego niż dwaj pozostali.

– Czy na pewno jest pan w stanie rozmawiać z nami w tej chwili? – spytał Ryana Taylor.

Jack wzruszył ramionami.

– Nie ma sensu odkładać tego na później.

Owens wyjął z aktówki kasetowy magnetofon i ustawił na stoliku przy łóżku. Podłączył do niego dwa mikrofony, jeden skierowany w stronę Ryana, drugi ku policjantom. Wcisnął przycisk nagrywania i podał datę, godzinę i miejsce spotkania.

– Doktorze Ryan – zaczął urzędowym tonem – czy wie pan, iż niniejsze przesłuchanie jest nagrywane?

– Tak jest.

– Czy ma pan coś przeciwko temu?

– Nie. Czy mogę zadać pytanie?

– Oczywiście.

– Czy jestem o coś oskarżony? Bo jeśli tak, chciałbym skontaktować się ze swoją ambasadą i dostać adw… – Ryan czuł się bardzo niepewnie, widząc siebie w roli obiektu zainteresowania trzech tak wysokiej rangi funkcjonariuszy. Teraz aż zaniemówił, słysząc chichot Ashleya. Tenże, za wyraźną zgodą pozostałych, odpowiedział na jego pytanie.

– Doktorze Ryan, chyba źle zrozumiał pan nasze intencje. Zapewniam pana, że nagrywanie niniejszej rozmowy bynajmniej nie oznacza, że chcemy pana o cokolwiek oskarżyć. Gdybyśmy to zrobili, to ośmielam się twierdzić, że jeszcze dzisiaj moglibyśmy zacząć szukać sobie innej pracy.

Ryan, nieco uspokojony, skinął głową. Mimo wszystko nie był do końca przekonany o czystości ich intencji. Wiedział natomiast, że prawo nie zawsze działa w sposób zgodny z zasadami zdrowego rozsądku. Owens pochylił się nad żółtym notatnikiem i zaczął odczytywać pytania.

– Czy może nam pan podać swoje nazwisko i miejsce zamieszkania?

– John Patrick Ryan. Adres do korespondencji: Annapolis, Maryland. Nasz dom znajduje się w Peregrine Cliff, około piętnastu kilometrów na południe od Annapolis, nad zatoką Chesapeake.

– Czym pan się zajmuje? – Owens zaznaczył coś w swoim notatniku.

– Jestem wykładowcą historii w Akademii Marynarki USA w Annapolis. Od czasu do czasu wykładam w Akademii Sztabowej Marynarki w Newport. Sporadycznie przyjmuję od różnych firm niewielkie zlecenia na konsultacje.

– To wszystko? – Ashley uśmiechnął się przyjaźnie. Tylko czy na pewno przyjaźnie? Ryan miał wątpliwości. Zastanawiał się, ile zdołali dowiedzieć się o nim w ciągu minionych piętnastu godzin i do czego Ashley właściwie zmierzał. Nie jesteś gliną, myślał Jack. Kim więc jesteś? Bez względu na okoliczności musiał trzymać się swojej wersji: pracował na część etatu jako konsultant Mitre Corporation.

– W jakim celu przybył pan do naszego kraju? – brzmiało kolejne pytanie Owensa.

– Na urlop. Na wakacje połączone ze zbieraniem materiałów naukowych. Gromadzę materiały do nowej książki, a Cathy po prostu potrzebowała odpoczynku. Sally nie chodzi jeszcze do szkoły, toteż celowo postanowiliśmy przyjechać teraz, poza sezonem turystycznym. – Ryan wyjął papierosa z zapomnianej przez Wilsona paczki. Ashley przypalił mu go złotą zapalniczką. – W mojej marynarce… nie wiem, gdzie ona teraz jest, ale znajdzie pan w jej kieszeni listy polecające do Admiralicji i Królewskiej Wyższej Szkoły Marynarki w Dartmouth.

– Mamy te listy – odparł Owens. – Niestety, są zupełnie nieczytelne. Obawiam się, że garnitur też musi pan spisać na straty. Jest cały zaplamiony krwią, a pańska żona z naszym sierżantem dopełnili dzieła zniszczenia. Kiedy zatem przybył pan do Anglii?

– Dziś mamy czwartek, prawda? A więc odlecieliśmy we wtorek wieczorem z lotniska międzynarodowego Dullesa pod Waszyngtonem. Byliśmy tutaj o siódmej trzydzieści. W hotelu zameldowaliśmy się koło dziewiątej trzydzieści, zamówiliśmy coś do jedzenia i poszliśmy spać. Latanie zawsze wytrąca mnie z równowagi… A przy tym ta zmiana czasu… Spałem jak zabity. – Nie była to całkiem prawda, ale Ryan uważał, że nie muszą wiedzieć wszystkiego.

Owens skinął głową. Słyszeli już, dlaczego Jack nie znosi latania.

– A wczoraj?

– Wstałem chyba około siódmej. Poprosiłem o śniadanie i gazetę, zjadłem, a potem wałkoniłem się do jakiejś ósmej trzydzieści. Z Cathy i Sally umówiłem się na czwartą w parku, złapałem taksówkę i pojechałem do gmachu Admiralicji. Okazało się, że to całkiem blisko, mogłem iść na piechotę. Jak mówiłem, miałem list polecający do admirała Alexandra Woodsona, szefa waszego archiwum marynarki, właściwie już na emeryturze. Zabrał mnie do jakiejś zatęchłej piwnicy, gdzie już czekało na mnie wszystko, czego szukałem. Chodziło mi o pewne zestawienia raportów, konkretnie o korespondencję między Admiralicją a admirałem Jamesem Somewille. W pierwszych miesiącach 1942 roku był on dowódcą waszej Floty Oceanu Indyjskiego. To jeden z tematów mojej książki. Tak więc kolejne trzy godziny spędziłem na odczytywaniu wyblakłych kopii meldunków i rozkazów dziennych oraz robieniu notatek.

– Na tym? – Ashley wyciągnął notebook Ryana. Ten porwał go uszczęśliwiony.

– Dzięki Bogu! – wykrzyknął. – Byłem pewien, że go straciłem. – Otworzył pokrywę. Ustawił komputer na stoliku i uderzył w kilka klawiszy. – Ha! Wciąż działa!

– Co to właściwie jest? – zainteresował się Ashley. Cała trójka wstała z krzeseł, aby przyjrzeć się urządzeniu.

– To moje ukochane maleństwo. – Ryan uśmiechnął się radośnie. Otwarta pokrywa odsłoniła klawiaturę przypominającą małą maszynę do pisania i żółty ciekłokrystaliczny ekran. Zewnętrznie całość wyglądała jak kosztowny, gruby na trzy centymetry, oprawiony w skórę notatnik. – Oglądacie panowie Cambridge Datamaster Model-C Field Computer. Produkuje je jeden z moich przyjaciół. Posiadają mikroprocesor MC-68000 i dwa megabajty stałej pamięci.

– Nie zechciałby pan nam tego przetłumaczyć? – zapytał Taylor.

– Przepraszam. To przenośny komputer. Całą robotę wykonuje w nim wzmiankowany mikroprocesor. Dwa megabajty oznaczają zdolność zapamiętywania do dwóch milionów znaków, tyle co duża książka. Ponieważ w tym przypadku jest to pamięć stała, wyłączenie komputera nie powoduje zatarcia informacji. Facet, z którym chodziłem kiedyś do szkoły, założył spółkę, gdzie składają te cudeńka. Pomogłem mu zgromadzić kapitał założycielski. W domu używam komputera Apple, ten służy mi tylko w terenie.

– Domyśliliśmy się, że to jakiś komputer, ale nasi spece nie umieli go uruchomić – powiedział Ashley.

– Istnieje możliwość zabezpieczenia dostępu do zasobów komputera. Przed rozpoczęciem pracy użytkownik wprowadza do pamięci określone hasło i uruchamia blokadę. Od tej chwili, jeśli nie poda się tego hasła, komputer nie działa i kropka.

– Coś takiego! – zdziwił się Ashley. – Jak skuteczne jest to zabezpieczenie?

– O to musiałby pan zapytać Freda. Może dałoby się odczytać informację bezpośrednio z układów pamięci. Nie wiem, na czym polega działanie komputerów. Po prostu ich używam. Tak czy inaczej, mam tu wszystkie zebrane wczoraj materiały.

– Wracając zatem do wczoraj – odezwał się Owens, obrzuciwszy Ashleya karcącym spojrzeniem. – Dojechaliśmy do południa.

– Zgadza się. Zrobiłem sobie wtedy przerwę na lunch. Facet urzędujący na parterze skierował mnie do pubu jakieś dwie przecznice dalej. Nie pamiętam nazwy tego lokalu. Zjadłem kanapkę i wypiłem piwo, a przy okazji pomajstrowałem trochę w swoich notatkach. Trwało to około pół godziny. Jeszcze godzinę spędziłem w budynku Admiralicji, następnie wypisałem się u portiera i mniej więcej za piętnaście druga wyszedłem. Podziękowałem admirałowi Woodsonowi, to bardzo porządny człowiek i złapałem taksówkę do… nie pamiętam adresu, był w jednym z moich listów. To bodajże gdzieś na północ od Regents Park. Dom admirała Rogera DeVere, który służył pod rozkazami Somerville’a. Nie zastałem go, a jego gosposia powiedziała, że musiał nagle wyjechać w związku ze śmiercią członka rodziny. Poprosiłem o przekazanie wiadomości o mojej wizycie i kolejną taksówką wróciłem do śródmieścia. Postanowiłem wysiąść kilka ulic wcześniej i resztę drogi przejść na piechotę.

– Dlaczego? – zapytał Taylor.

– Zesztywniałem od tego ciągłego siedzenia w Admiralicji, w samolocie, w taksówkach… Chciałem rozprostować kości. Normalnie co dzień biegam, bez tego czuję się nieswojo.

– Gdzie pan wysiadł? – To pytanie znów zadał Owens.

– Nie znam nazwy tej ulicy. Gdyby pokazał mi pan plan miasta, prawdopodobnie mógłbym ją wskazać. – Owens skinął głową, dając znak, by Ryan kontynuował. – Zanim dotarłem do parku, o mało nie przejechał mnie jeden z tych waszych piętrowych autobusów i zostałem upomniany przez policjanta, żeby nie przechodzić przez jezdnię poza pasami… – Owens zrobił zdziwioną minę i nagryzmolił coś w notesie. Najwidoczniej nie wiedzieli o tym incydencie. – U ulicznego sprzedawcy kupiłem gazetę i spotkałem się z Cathy o… jakiejś trzeciej czterdzieści. One też przyszły trochę wcześniej.

– A jak spędziła ten dzień pańska żona? – zapytał Ashley. Ryan był pewien, że mają już wszystkie informacje na ten temat.

– Głównie chodząc po sklepach. Cathy nie po raz pierwszy jest w Londynie i lubi tu robić zakupy. Ostatnio była w Anglii trzy lata temu, na zjeździe chirurgów, ale nie mogłem wtedy jej towarzyszyć.

– Zostawiła pana z małym dzieckiem? – Ashley znów uśmiechnął się niewyraźnie. Ryan wyczuwał, że facet działa Owensowi na nerwy.

– Sally została u dziadków. Wtedy żyła jeszcze matka Cathy. Kończyłem właśnie studia doktoranckie w Georgetown, zdawałem egzaminy, nie mogłem tego rzucić. Zrobiłem doktorat w dwa i pół roku, a ten ostatni rok to była straszna harówka, ciągła bieganina między uniwersytetem a seminariami w Ośrodku Badania Spraw Międzynarodowych i Studiów Strategicznych. Obecna wycieczka to miały być nasze wakacje. – Ryan skrzywił się. – Pierwsze prawdziwe wakacje od miesiąca miodowego.

– Co pan robił w chwili, gdy nastąpił atak? – Owens wrócił do zasadniczego tematu rozmowy. Trójka inkwizytorów pochyliła się w krzesłach, zawisając wzrokiem na ustach przesłuchiwanego.

– Patrzyłem w całkiem innym kierunku. Rozmawialiśmy właśnie, gdzie wybierzemy się na obiad, kiedy wybuchł granat.

– Wiedział pan, że to granat?

– Owszem. – Ryan skinął głową. – Wydają dość charakterystyczny dźwięk. Nie cierpię tego świństwa, ale to jedna z zabawek, którymi uczą się posługiwać w piechocie morskiej. Podobnie było z tym facetem od kałasznikowa. W Quantico zaznajomiono nas z bronią bloku wschodniego. Miałem w ręku AK. Odgłos jego strzałów wyraźnie różni się od hałasu, jaki robi na przykład M-16. To coś, o czym dobrze wiedzieć podczas walki. Jak to się stało, że obaj nie mieli kałasznikowów?

Zdołaliśmy dotąd ustalić – odparł Owens – że mężczyzna, którego pan później zranił, unieruchomił samochód, wystrzeliwszy z kałasznikowa przeciwpancerny granat. Potwierdzają to wyniki oględzin. Człowiek ten strzelał jednak prawdopodobnie z kałasznikowa nowego typu, małokalibrowego AK-74. Wszystko wskazuje na to, że nie miał czasu odkręcić nasadki na lufę, umożliwiającej wyrzucanie granatów, i zdecydował się sięgnąć po pistolet. Jak pan wie, miał też przy sobie granat ręczny. Jack nie wiedział dotąd, że tamci posłużyli się granatem wystrzelonym z karabinka, ale nagle przypomniał sobie, że zna typ posiadanych przez nich granatów ręcznych.

– Przeciwpancerny, zgadza się? – zapytał.

– Czyżby i na tym pan się znał? – wtrącił Ashley.

– Byłem kiedyś w wojsku, słyszał pan? To się nazywa RGK coś tam, prawda? Jest w stanie wyrwać dziurę w lekko opancerzonym pojeździe albo solidnie zdemolować ciężarówkę. – Skąd oni wytrzasnęli to draństwo, pomyślał Ryan. I dlaczego nie zrobili z niego użytku? Coś przegapiłeś, Jack.

– Co było potem? – rzucił Owens.

– Na początek kazałem żonie i córce położyć się na ziemi. Ruch na ulicy szybko zamarł. Podniosłem głowę, żeby zobaczyć, co się dzieje.

– Dlaczego? – brzmiało pytanie Taylora.

– Nie wiem – z namysłem odparł Ryan. – Może to kwestia wyszkolenia wojskowego. Chciałem wiedzieć, co się tam, cholera, wyprawia… Możecie to nazwać głupią ciekawością. Ujrzałem jednego faceta, jak grzeje do rollsa. Drugi podbiegł do tylnych drzwi, jakby zamierzał ustrzelić każdego, kto spróbuje wyskoczyć ze środka. Zorientowałem się, że jeśli przesunę się trochę w lewo, będę mógł podejść bliżej. Zasłaniały mnie unieruchomione na jezdni samochody. Niespodziewanie znalazłem się około piętnastu metrów od miejsca akcji. Ten z kałasznikowem znajdował się po drugiej stronie rollsa, nie widział mnie. Drugi odwrócony był w moją stronę plecami. Spostrzegłem, że jest szansa, i chyba po prostu z niej skorzystałem.

– Dlaczego? – Tym razem to pytanie zadał Owens.

– Ba, żebym to ja wiedział. Ale nie wiem. – Ryan milczał przez dobre pół minuty. – Byłem wściekły. Spotykałem tu dotąd samych sympatycznych ludzi i nagle widzę, jak dwóch skurwieli morduje kogoś na moich oczach.

– Domyślał się pan, kim oni są?

– Do tego nie trzeba zbyt wiele wyobraźni, prawda? Tym bardziej czułem się wkurzony. Myślę, że to była złość. Może ta sama złość, która kieruje człowiekiem na polu walki. Muszę się jeszcze nad tym zastanowić. W każdym razie pojawiła się szansa, więc zaryzykowałem. To było łatwe, a ja miałem ponadto dużo szczęścia. – Owens uniósł brwi. Skromność takiego stwierdzenia zrobiła na nim wrażenie. – Facet z pistoletem był idiotą. Zamiast gapić się bez przerwy na obiekt ataku, powinien pilnować pleców. Kompletny dureń. Zawsze pamiętaj o tyłach. Całkowicie go zaskoczyłem. – Ryan wyszczerzył zęby w nieco złośliwym uśmiechu. – Mój trener byłby ze mnie dumny. Rozłożyłem faceta jak się patrzy, tyle że powinienem mieć na sobie ochraniacze, bo jak twierdzi lekarz, coś sobie przy tym złamałem. Klapnął na ziemię, wziąłem jego pistolet i postrzeliłem go… Chcecie pewnie wiedzieć, dlaczego to zrobiłem?

– Tak – odrzekł Owens.

– Nie chciałem, żeby wstał.

– Był nieprzytomny. Ocknął się dopiero po dwóch godzinach i to z paskudnym wstrząsem mózgu.

Gdybym wiedział, że ma granat, nie strzelałbym mu w tyłek, pomyślał Jack.

– Skąd miałem o tym wiedzieć? – Ryan starał się logicznie wykładać swoje racje. – Zamierzałem wziąć się za gościa z karabinem w garści i nie chciałem mieć nikogo za plecami. Musiałem go wyeliminować. Mógłbym strzelić mu w tył głowy. W Quantico, kiedy mówi się „wyeliminować”, to znaczy „zabić”. Mój ojciec był gliniarzem. Większość tego, co wiem o metodach policyjnych, pochodzi z telewizji. Mam jednak świadomość, że to w większości bzdury. Wtedy wiedziałem tylko, że nie mogę dopuścić do tego, żeby ten facet zaatakował mnie od tyłu. Nie jestem specjalnie dumny z tego, co zrobiłem, ale w tamtej chwili nie miałem lepszych pomysłów. Wyszedłem z prawej strony zza samochodu i kiedy się rozejrzałem, okazało się, że ten drugi strzela z pistoletu. Wilson wytłumaczył mi dlaczego… Znów miałem szczęście. Nie zwariowałem do tego stopnia, żeby z gównianym pistolecikiem porywać się na faceta z kałasznikowem. Zobaczył mnie i wystrzeliliśmy obaj mniej więcej w tym samym momencie. Ale wychodzi na to, że mój strzał był celniejszy. – Ryan umilkł. To, co mówił, brzmiało inaczej, niż zamierzał. Czy tak właśnie było? Jeśli ty nie pamiętasz, to kto? Wiedział z doświadczenia, że w sytuacjach ekstremalnych czas kurczy się i zarazem zwalnia. To też wprowadza w błąd ludzką pamięć. Czy mogłem zrobić coś innego? Pokręcił głową.

– Nie wiem – odezwał się znowu. – Może powinienem rozegrać to inaczej? Może trzeba było zawołać „rzuć broń” albo „nie ruszać się”, tak jak to pokazują w telewizji… Tylko że ja nie miałem czasu. Wszystko działo się jednocześnie. On albo ja. To jasne. Człowiek… człowiek nie zastanawia się, kiedy musi podjąć decyzję w ciągu pół sekundy. Myślę, że działają wtedy odruchy wyniesione ze szkolenia i instynkt. Jedyne szkolenie, jakie przeszedłem, to była służba w piechocie morskiej. Tam nie uczą, jak dokonywać aresztowań… Rany boskie! Nie chciałem nikogo zabić! Po prostu w pewnym momencie nie miałem wyboru. – Ryan urwał, by po chwili milczenia mówić dalej. – Dlaczego on nie zrezygnował… nie uciekł, wszystko jedno! Widział, że jest mój. Musiał wiedzieć, że nie ma szans. – Ryan opadł na poduszkę. Konieczność sformułowania swoich wspomnień cofnęła go jakby do tamtych wydarzeń. Zabiłeś człowieka, Jack. Jakkolwiek na to spojrzeć, zabiłeś. On też działał instynktownie, czyż nie? Ale ty okazałeś się sprawniejszy… Dlaczego więc czujesz się tak podle?

– Doktorze Ryan – spokojnie powiedział Owens. – Wszyscy trzej uczestniczyliśmy w przesłuchaniu sześciu świadków, z których każdy dokładnie widział całe zdarzenie. Mając w pamięci ich zeznania, mogę stwierdzić, że przedstawił nam pan okoliczności owego zdarzenia z godną podziwu bezstronnością. Po zapoznaniu się z dostępnymi faktami uważam, uważamy, że działał pan w warunkach stanu wyższej konieczności. Jest dla nas rzeczą oczywistą, o ile w tego rodzaju sprawach w ogóle istnieją jakieś oczywistości, że zrobił pan dokładnie to, co należało. A jeśli chodzi o drugi strzał, bo to chyba nie daje panu spokoju, był on już bez znaczenia. Pierwsza kula trafiła prosto w serce.

Jack skinął głową.

– Tak, tak mi się zdawało. Strzeliłem drugi raz całkiem bezwiednie, moja ręka zadziałała jak automat. Broń w dół i trach! Żadnej myśli… Swoją drogą, interesujące, jak działa ludzki umysł w takiej sytuacji. Jedna jego część kieruje działaniem, a inna obserwuje, zbiera informacje i podejmuje decyzje. Ta część „obserwująca” widziała, że pierwszy pocisk trafił dokładnie w cel, ale druga kazała kontynuować akcję, dopóki facet nie znalazł się na ziemi. Niewykluczone, że próbowałbym strzelić jeszcze raz, ale zabrakło nabojów.

– Trzeba przyznać, że w piechocie morskiej nauczyli pana świetnie strzelać – zauważył Taylor.

Ryan pokręcił głową.

– To ojciec mnie nauczył, jeszcze w dzieciństwie. W Korpusie nie przywiązuje się teraz wielkiej wagi do pistoletów, noszone są właściwie tylko na pokaz. Jeśli przeciwnik znajdzie się na odległość strzału pistoletowego, to znaczy, że pora wiać. Tam używałem karabinu. A zresztą facet był raptem pięć metrów ode mnie. – Owens znowu pochylił się nad swoim notatnikiem. – Samochód blokujący ulicę odjechał kilka sekund później. Nie przyjrzałem mu się zbyt dokładnie. Kierowcą mógł być mężczyzna albo kobieta. Śmignął w głąb alei, potem skręcił i zniknął mi z oczu.

– To była jedna z londyńskich taksówek, zauważył pan?

Ryan zamrugał zdziwiony.

– Faktycznie! Zupełnie to do mnie nie dotarło. Co za gamoń ze mnie! Cholera, jeździ ich po mieście chyba z milion. Nic dziwnego, że posłużyli się jedną z nich.

– Żeby być ścisłym: osiem tysięcy sześćset siedemdziesiąt dziewięć – wtrącił Owens. – Z tego pięć tysięcy dziewięćset dziewiętnaście pomalowanych na czarno.

Na Ryana spłynęło nagle olśnienie.

– Proszę mi powiedzieć, czy to była próba zabójstwa, czy też chodziło o uprowadzenie?

– Nie jesteśmy pewni. Może pana zainteresuje fakt, że Sinn Fein, polityczna reprezentacja PIRA, w swoim oświadczeniu zdecydowanie odcina się od tej akcji.

– Wierzycie im? – spytał Ryan. Ciągle lekko oszołomiony lekami przeciwbólowymi zupełnie nie zauważył, że Taylor zręcznie wykręcił się od odpowiedzi na jego pytanie.

– Tak, skłonni jesteśmy uwierzyć. Nawet Tymczasowi nie są w końcu szaleńcami. Za wyczyn tego rodzaju płaci się zbyt wysoką cenę i w sensie politycznym, i dosłownie. Odczuli to po zabójstwie lorda Mountbattena, choć to nawet nie była sprawka PIRA, tylko INLA – Irlandzkiej Narodowej Armii Wyzwoleńczej. Mimo to stracili mnóstwo pieniędzy, kiedy odsunęła się od nich część amerykańskich sympatyków.

– Sądząc po tym, co piszą w gazetach, obywatele Wielkiej Brytanii…

– Poddani Jej Królewskiej Mości – poprawił Ashley.

– Wszystko jedno, ludzie są tą sprawą mocno poruszeni.

– Istotnie, ma pan rację. Jest rzeczą godną uwagi, że terroryści zawsze potrafią znaleźć sposób wstrząśnięcia opinią publiczną, choćby nie wiem jakie potworności zdarzyły się wcześniej – powiedział Owens. Jak przystało na zawodowca, mówił absolutnie rzeczowym, wypranym z emocji głosem, ale Ryan czuł, że dowódca jednostki antyterrorystycznej najchętniej urwałby głowę pozostałemu przy życiu terroryście gołymi rękami. Wyglądały na wystarczająco silne, by temu podołać. – Co zatem wydarzyło się później?

– Upewniłem się, że ten, do którego strzelałem, ten drugi, nie żyje. Potem obejrzałem samochód. Kierowca… no cóż, wiecie, co się stało z nim i funkcjonariuszem ochrony. To był któryś z pańskich ludzi, panie Owens?

– Charlie był moim przyjacielem. Trzy lata temu został odkomenderowany do ochrony członków rodziny królewskiej… – Owens mówił tak, jakby jego przyjaciel ciągle żył. Ryan zastanawiał się, czy kiedykolwiek pracowali razem. Wiedział, że wspólna służba rodzi między policjantami szczególnie silne więzi.

– Resztę, panowie, znacie. Mam nadzieję, że ten gwardzista zebrał należne mu pochwały. Dzięki Bogu, że nie działał bez zastanowienia… Gdyby przedziurawił mnie tym swoim bagnetem, powstałaby sytuacja wysoce niezręczna dla wszystkich.

Owens chrząknął.

– Niewątpliwie – zgodził się.

– Czy jego karabin był nabity? – spytał Ryan.

– Gdyby był nabity – odparł Ashley – to by strzelał, prawda?

– Zatłoczona ulica to nie jest dobre miejsce do strzelania z karabinu o dużej mocy, nawet jeśli jest się pewnym trafienia – odrzekł Ryan. – A więc był nabity czy nie?

– Nie możemy dyskutować na temat praktyki służby wartowniczej. To kwestia bezpieczeństwa – oznajmił Owens.

Czyli był nabity, domyślił się Ryan.

– A w ogóle skąd on się tam, do cholery, znalazł? Pałac jest daleko.

– Z Clarence House. To ten biały budynek, przylegający do St. James Palace. Terroryści źle wybrali czas czy może miejsce zamachu. Przy południowo-zachodnim rogu Clarence House jest posterunek straży. Wartownicy zmieniają się co dwie godziny. W chwili zamachu odbywała się właśnie zmiana warty, a to znaczy, że było tam wówczas czterech żołnierzy, a nie jeden. Policjanci pełniący służbę przed pałacem usłyszeli wybuch i odgłos strzałów z broni automatycznej. Dowodzący nimi sierżant pobiegł do bramy zobaczyć, co się dzieje, i zawołał jednego z wartowników.

– Tylko on jeden słyszał odgłosy strzelaniny, tak? W jaki więc sposób reszta policjantów zjawiła się tak szybko?

– To zasługa Charliego Winstona – odparł Owens. – Rolls księcia miał elektroniczny alarm… Niech pan raczej o tym nikomu nie opowiada. To postawiło na nogi dowództwo policji. Sierżant Price działał na własną rękę. Nie miał szczęścia, bo wezwany przez niego gwardzista był płotkarzem, ten chłopak uprawiał wyczynowo lekką atletykę, więc bez trudu przeskoczył ogrodzenie stojące im na drodze. Price próbował iść w jego ślady, ale przewrócił się i złamał sobie nos. Te kilka chwil, kiedy starał się dogonić gwardzistę i jednocześnie wysłać przez radiotelefon sygnał zagrożenia, śnić mu się będzie po nocach.

– Ano, cieszę się, że zdążył na czas. Ten żołnierz wystraszył mnie jak cholera. Mam nadzieję, że sierżant też został odpowiednio nagrodzony.

– Na początek udekorowany został Królewskim Medalem Policyjnym. Jej Królewska Mość przekazała mu osobiste podziękowanie – powiedział Ashley. – Jedna rzecz wydaje nam się dziwna, doktorze Ryan. Opuścił pan wojsko z powodu fizycznej niezdolności do służby, a tymczasem wczoraj działał pan jak człowiek najzupełniej sprawny.

– Po odejściu z Korpusu podjąłem pracę maklera giełdowego. Wyrobiłem sobie całkiem niezłą markę. Pewnego razu przyszedł do mnie ojciec Cathy, rozmawialiśmy o interesach. Wtedy właśnie poznałem swoją przyszłą żonę. Odrzuciłem propozycję przeniesienia się do Nowego Jorku, ale okazało się, że Cathy i ja świetnie się ze sobą zgadzamy. Ani się obejrzałem, jak byliśmy zaręczeni. Nosiłem wtedy gorset, bo kręgosłup dość często dawał mi się we znaki. Otóż wkrótce po naszych zaręczynach zdarzyło się, że Cathy zabrała mnie do Szpitala Johna Hopkinsa. Chciała, żeby mnie obejrzał jeden z jej nauczycieli, Stanley Rabinowitz, profesor neurochirurgii u Hopkinsa. Przez trzy dni maglował mnie najróżniejszymi badaniami, aż w końcu powiedział, że jest w stanie sprawić, iż mój kręgosłup będzie jak nowy. Okazało się, że lekarze z Bethesda niewłaściwie zinterpretowali wyniki mielografii. Nie mam do nich pretensji, byli młodzi i pełni najlepszych chęci, a w końcu Stan jest jednym z najlepszych w tym fachu. Dotrzymał obietnicy. Zrobił mi operację i dwa miesiące później rzeczywiście byłem jak nowy. Oto cała historia kręgosłupa Jacka Ryana. Niejako na marginesie tej historii muszę dodać, że w trakcie leczenia zakochałem się w pięknej dziewczynie, która studiowała wówczas medycynę, zamierzając zostać chirurgiem.

– Pańska małżonka jest niewątpliwie wszechstronnie uzdolnioną i kompetentną niewiastą – przyznał Owens.

– A wy uznaliście ją za jędzę – zauważył Ryan.

– Nie, w żadnym wypadku, panie Ryan. W sytuacjach kryzysowych nikt nie wypada zbyt dobrze. Mimo wszystko pańska żona z własnej woli zbadała tam na miejscu Ich Wysokości, oddając nam tym samym wielką przysługę. Nie chciała pana opuścić, dopóki nie znalazł się pan pod opieką lekarską, trudno mieć jej to za złe. Przypuszczam, że nasze zabiegi zmierzające do ustalenia państwa tożsamości uznała za nieco przewlekłe. Była zmęczona i oczywiście bała się o pana. Może powinniśmy załatwić to wszystko szybciej…

– Nie musi się pan usprawiedliwiać, panie Owens. Mój ojciec był policjantem, wiem, jak to jest. Rozumiem, że mogliście mieć kłopoty z uzyskaniem wiarygodnych informacji na nasz temat.

– Zajęło nam to ponad trzy godziny… Wszystko przez tę różnicę czasu. W pańskiej marynarce znaleźliśmy paszport i prawo jazdy. Szczęśliwie oba te dokumenty zaopatrzone są w zdjęcie. Z attaché prawnym waszej ambasady skontaktowaliśmy się tuż przed piątą. W Ameryce było wtedy południe, wie pan, pora lunchu. Attaché zadzwonił do placówki FBI w Baltimore, ci zaś połączyli się ze swoim biurem w Annapolis. W takich przypadkach obowiązuje rutynowa procedura identyfikacyjna. Na początek musieli znaleźć w Akademii kilku gości, którzy znali pana osobiście, wiedzieli coś o pańskiej przeszłości i tak dalej. Następnie odszukali biuro podróży, które załatwiało panu rezerwację miejsc w samolocie i w hotelu. Jednocześnie wysłali człowieka do biura rejestracji pojazdów. Spora część pracowników tych instytucji była akurat nieobecna, wyszli na lunch i przez to straciliśmy, ostrożnie licząc, dobrą godzinę. Attaché wysłał w tym czasie prośbę o informacje do pańskiej jednostki piechoty morskiej. W sumie minęły trzy godziny i mieliśmy komplet pańskich danych, włącznie z odciskami palców. Dla porównania zdjęliśmy odciski z należących do pana dokumentów i rejestru hotelowego; oczywiście pasowały do tych zawartych w aktach wojskowych.

– Trzy godziny… Nieźle. – W Anglii pora obiadowa, u nas przerwa na lunch, a mimo to załatwili wszystko w trzy godziny. Cholera.

– Przez ten czas zdążyliśmy kilkakrotnie przesłuchać pańską żonę. Chcieliśmy się upewnić, że opowiedziała wszystko, co zdołała zauważyć…

– A ona za każdym razem mówiła wam dokładnie to samo, zgadza się? – zapytał Ryan.

– Jak najbardziej. – Owens się uśmiechnął. – Muszę przyznać, że to dość niezwykłe.

– Nie zna pan Cathy. W pewnych sprawach, a zwłaszcza dotyczących medycyny, działa jak komputer. Dziwne, że nie wręczyła wam kasety ze zdjęciami.

– Ale wspomniała o tym – odparł Owens. – Zdjęcia zamieszczone w gazetach zrobił przy użyciu teleobiektywu jakiś japoński turysta, który znajdował się pół przecznicy od miejsca zamachu. Zawsze, kiedy coś się dzieje, znajdzie się w pobliżu japoński turysta z aparatem. To już zaczyna być nudne, nie sądzi pan? A przy okazji, w Korpusie Piechoty Morskiej mają o panu bardzo wysokie mniemanie. – Owens zajrzał do notatnika. – W Quantico dorównywał pan najlepszym ze swojego rocznika, ocena przydatności do służby najlepsza z możliwych.

– Tak więc nabraliście pewności, że nie jestem czarnym charakterem.

– Byliśmy o tym przekonani od pierwszej chwili – odrzekł Taylor. – Ale w poważnych sprawach kryminalnych nie może być miejsca na żadne niejasności. A ta konkretnie sprawa należy do szczególnie skomplikowanych.

– Jest pewien drobiazg, który nie daje mi spokoju – z namysłem zaczął Jack. Drobiazgów tych było znacznie więcej, ale jego umysł pracował zbyt wolno, by ogarnąć je wszystkie naraz.

– Co takiego? – zapytał Owens.

– Co oni… znaczy, co członkowie rodziny królewskiej robili, cholera, na ulicy, z jednym tylko ochroniarzem… Zaraz, zaraz… – Ryan pochylił głowę na ramię i po chwili podjął przerwany wątek, stopniowo porządkując rozbiegane myśli. – To była planowana zasadzka. Ofiary i zamachowcy nie wpadli na siebie przypadkiem. Ktoś to musiał przygotować. Trzeba było zaatakować konkretny samochód, w ruchu, w konkretnym miejscu. W tę imprezę było zaangażowanych więcej osób, prawda? – Odpowiedzią na pytanie Jacka było milczenie. Bardzo wymowne milczenie. – Musieli mieć kogoś z radiem, kogoś, kto ich zawiadomił, że rolls wyjeżdża z pałacu, podał trasę przejazdu i dokładny czas dotarcia do miejsca ataku. Nie załatwiało to wszystkiego, bo trzeba uwzględnić tak zmienny czynnik, jakim jest natężenie ruchu ulicznego, ale…

– I powiada pan, że jest pan po prostu historykiem, tak? – wtrącił Ashley.

– W piechocie morskiej uczą, jak przygotować zasadzkę. Jeśli akcja dotyczy określonego celu to, po pierwsze, gromadzi się wszelkie dostępne informacje na jego temat. Dalej wybiera się teren

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ TRZECI

Kwiaty i sprawy rodzinne

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Gracze

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Zaszczyty i podstępy

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Procesy i problemy

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Stalowy ptak

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ ÓSMY

Anonim

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Świąteczny dzień

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Plany i zagrożenia

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ JEDENASTY

Ostrzeżenia

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ DWUNASTY

Witaj w domu

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

Goście

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

Powtórne spotkanie

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

Uraz i szok

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ SZESNASTY

Cele i patrioci

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

Oskarżenia i decyzje

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

Światła

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

Testy i zaliczenia

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

Informacje

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY

Plany

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI

Postępowanie

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECI

Ruch

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTY

Domysły trafne i chybione

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTY

Spotkanie

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SZÓSTY

Pieśń wolności

Dostępne w wersji pełnej.

Tom Clancy

Dekret

Dostępne w wersji pełnej.

Tytuł oryginału

Patriot Games

Copyright © 1987 by Jack Ryan Enterprises, Ltd.

Copyright © for this edition by SIW Znak sp. z o.o., 2020

Projekt okładki

Sebastian Komorowski

Opieka redakcyjna

Katarzyna Bielewicz

Korekta

Grzegorz Krzymianowski

Irena Gubernat

© Copyright for the translation by SIW Znak sp. z o.o., 2019

ISBN 978-83-240-7879-0

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Więcej o naszych autorach i książkach: www.wydawnictwoznak.pl

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, ul. Kościuszki 37, 30-105 Kraków

Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek