Okładka

Karta tytułowa

Anna Ficner-Ogonowska

Alibi

na szczęście

Wydawnictwo Znak

Ta książka to suma moich największych wzruszeń.

Anna Ficner-Ogonowska

Mądra, pięknie napisana, przesiąknięta głębokimi uczuciami historia przyjaźni i niespodziewanej, nieoczekiwanej miłości. Książka, o której długo nie można zapomnieć. Opowieść o przeznaczeniu zasłuchanym w szum morza...

Danuta Stenka

Jeżeli chcecie poznać opowieść o tym, z jaką determinacją mężczyzna może walczyć o miłość kobiety, która nie potrafi się tej miłości poddać, to z pewnością jest to lektura dla Was.

Chwilami pogodna, chwilami wzruszająca historia rodzącego się uczucia.

Love story, którą czyta się jak kryminał.

Artur Żmijewski

Opowieść, przy której wszystko staje się nieważne. Kolejny referat, wykład za godzinę, a może nawet najważniejszy egzamin w sesji. Nieważne. Po prostu musisz wiedzieć, co będzie dalej… No i Dominika, oddałabym wszystko za taką przyjaciółkę!

(Monika, studentka, 22 lata)

Pyszne ciasto, herbata i to, co najważniejsze: szczera rozmowa przy stole – to prawdziwe lekarstwa na sercowe problemy. Pani Irenka udowadnia, że po porcję życiowej mądrości warto udać się do starszych i bardziej doświadczonych kobiet.

Podkradłam tę książkę córce i nie mogłam się oderwać.

(Grażyna, mama Moniki, 50 lat)

Niezwykła, wzruszająca powieść, którą czytałam z przyjemnością, a nie z poczucia redaktorskiego obowiązku. Alibi na szczęście porwało mnie przede wszystkim jako czytelniczkę. To nie jest kolejna przesłodzona opowieść z łatwym zakończeniem i nie da się jej tak po prostu odłożyć na półkę.

(redaktorka Znaku, 35 lat)

Bo moja miłość równie jest głęboka

Jak morze, równie jak ono bez końca;

Im więcej ci jej udzielam, tym więcej

Czuję jej w sercu.

William Szekspir

Romeo i Julia

(tłum. Józef Paszkowski)

... Pomarańcz...

... Pomarańcz...

Obudziła się. Przez zamknięte powieki docierał do niej ciepły pomarańczowy kolor słońca. Po chwili ostrożnie otworzyła oczy. Morze jak zwykle było wyjątkowe. W oddali spokojne, przy brzegu bardziej dynamiczne. Widziała już różne morza, jednak Bałtyk miał niezwykły urok i atmosferę, których nie spotkała w żadnym innym zakątku świata. Piękne, jasne plaże, dostępne dla wszystkich, szumiące lasy i wydmy, prawie biały piasek wyrzucany przez fale. Tylko muszle znajdowała tu biedniejsze niż gdzie indziej. Małe, delikatne, jasne, jasnoszare. Gdy były jeszcze mokre, wyglądały pięknie, jednak wysuszane przez nadmorski wiatr znacznie traciły na urodzie.

To już rok...

Dokładnie rok...

Tylko rok...

Bardzo lubiła taką pogodę jak dziś. Od czasu do czasu zza chmur wyglądało słońce. Wiał przyjemny wiaterek. Było ciepło, ale nie gorąco. Przyjemnie... Słyszała kojący szum fal. Niezrozumiałe głosy niesione przez wiatr. Szczekającego labradora w piaskowym kolorze pasującego do wydmy, na której stał. Siedziała na swoim ulubionym leżaku, tu gdzie zwykle. Z dala od przeludnionej i rozkrzyczanej plaży. Brzegiem morza spacerowali amatorzy dłuższych wędrówek. Gdy na nich patrzyła, udzielał się jej ich spokój. Starsi państwo, idący pod rękę, w ciszy. Młode małżeństwo z dwójką sympatycznych dzieciaczków, uciekających przed falami. Mężczyzna w średnim wieku z ogromnym kudłatym psem na poobiedniej przebieżce. Siedząc tu, mogła jednocześnie patrzeć na morze, ludzi, niebo, na rozciągający się w dali klif albo po prostu czytać. Kochała to miejsce.

Minął rok...

O smutny, smutny dniu! O dniu żałosny!

Najopłakańszy, najniefortunniejszy,

Jaki widziałam w życiu kiedykolwiek!

O dniu! o smutny dniu! O dniu żałosny!

Nie było nigdy jeszcze dnia takiego.

O! Stokroć smutny dniu, stokroć żałosny! *

Minął rok od dnia, gdy jej dotychczas pedantycznie poukładane życie nagle się rozsypało. Aż rok. Dopiero rok. Wciąż oddychała z trudem, ale wiedziała, że aby żyć, musi wyznaczać sobie kolejne cele, układać schematy dni, pamiętać o posiłkach, spotykać się z Dominiką, zacząć myśleć o pracy. Musiała skupiać swoje myśli na przyszłości, żeby nawet ukradkiem nie zerkać na to, co było, co jest. Każdego dnia upominała samą siebie, że nie może rozpamiętywać... Dominika tysiące razy namawiała ją na wizytę u jakiegoś psychologa. Ona jednak była pewna, że są uczucia i sprawy, z którymi musi poradzić sobie sama. Przede wszystkim nie potrafiłaby o nich mówić. Czas leczy rany, mówili wszyscy życzliwi. Jednak w jej wypadku smutek i żałoba mieszkały w sercu, a nie w kalendarzu. Tak myślała wtedy... Tak myślała również dziś.

Zrobiło się chłodniej. Żałowała, że już jutro musi wyjechać. Gdyby nie postawiła jedynki temu nadętemu przystojniakowi Starskiemu, mogłaby spędzić jeszcze kilka dni w tym boskim miejscu, a tak, chcąc nie chcąc, musiała wracać do Warszawy, żeby grzecznie stawić się na egzaminie poprawkowym. Nic nie mogła poradzić na to, że nie potrafiła patrzeć przez palce na nieróbstwo. Zwłaszcza wtedy gdy nierobem okazywał się młody i inteligentny człowiek, którego było stać na wiele. Obiecała sobie, że jeszcze jutro przyjdzie tu na krótki spacer. Popatrzy na słońce. Dotknie stopami piasku. Pozwoli smagać się wiatrowi, a potem wsiądzie do samochodu i wróci do ogromnego i pustego domu. Powinna zatelefonować do Dominiki. Wstała niechętnie i złożyła leżak. Całą sobą czuła, że nadchodzi koniec wakacji. Musiała wracać do swojego życia i udawać silną, pogodzoną z losem i radzącą sobie ze wszystkim. Nie miała innego wyjścia, życie nie czekało. Może i dobrze...

– No, jesteś, Hanuś! Już myślałam, że się na ciebie nie doczekam – wyrecytowała, jak zwykle radośnie, i wzięła się pod swoje mięciutkie boczki.

Pani Irenka kojarzyła się jej z wakacjami, ciepłem i dobrym jedzeniem. Odkąd Hania pamiętała, zawsze przyjeżdżała z rodzicami do jej pięknego domu nad morzem. Od lat mieszkała w tym samym pokoju. Był jej ulubionym, ponieważ gdy otwierała w nim okno, niezmiennie było słychać szum fal. Nawet w te dni, w które morze było spokojne i przypominało ogromne jezioro. To od pani Irenki dostała swoją pierwszą dużą muszlę, która w Warszawie przypominała jej morską melodię. Każdego wieczoru przykładała ją z nabożeństwem do ucha i słuchała, wyciszając się po trudach mijającego dnia. Ubiegłoroczne wakacje też spędziła tu z rodzicami. Była jednak krócej niż zwykle, ponieważ mieli z Mikołajem mnóstwo innych letnich planów. Pani Irenka nigdy nie poznała Mikołaja...

– Myj ręce i siadaj – rozkazywała. – Wszystko jest ciepłe. Szkoda tylko, że już musisz jechać. Zawsze o tobie myślę, dziecko. Jak ty tam sama, w tej Warszawie, żyjesz. Ja tu też sama jestem, ale w głowie mam, że dzieciom dobrze. Rodziny swoje mają, dzieciaczki zdrowe. A i z Karolem swoje przeżyłam. Choć, jak to z chłopem, bywało różnie... Zobaczysz, Hanuś, Pan Bóg jest dobry. Teraz się nie ułożyło, ale On już na pewno swój plan ma. – Mówiąc to, pani Irenka zapatrzyła się na swoje spracowane ręce.

– Pani Irenko, mam nadzieję, że przynajmniej On go ma, bo ja teraz w tym nie jestem najlepsza. Kiedyś wszystko miałam zaplanowane w najmniejszych szczegółach. Nawet tych nieważnych. Dziś wiem, że ludzkie plany są niczym w stosunku do planów boskich. Mam tylko cichą nadzieję, że ten drugi plan będzie lepszy od pierwszego – westchnęła ciężko.

– Hanusiu, ty słuchaj mnie, starej. Wiem, co mówię. A teraz jedz, bo zmarniałaś od tamtego roku. Musisz dbać o siebie. Jeść. Ładna z ciebie kobieta, tylko trochę za drobna. Wiesz, mężczyźni to lubią, jak kobieta ma wszystko na swoim miejscu. Mój Karol, Panie świeć nad jego duszą, to zawsze powtarzał, że się ze mną ożenił, bo usiąść na czym miałam, i wiedział, że dzieci głodne nie będą, bo oddychać też miałam czym. Ty też się chłopom podobasz, tego jestem pewna. Ale trochę ciała nie zaszkodziłoby na siebie włożyć, ładnie się zaokrąglić, kochana ty moja. – Pani Irenka uśmiechnęła się ciepło i pogłaskała ją po głowie, zupełnie jakby Hania znów miała sześć lat, a nie o dwadzieścia więcej.

– Szczerze mówiąc, pani Irenko, to ja nie myślę o mężczyznach i nie wydaje mi się, żebym w najbliższym czasie zaczęła się nimi interesować. Ten temat mnie już raczej nie dotyczy. Kiedy żyła babcia, mówiła mi często, że człowiek jest jak kamień, zniesie wszystko. Ja teraz czuję się właśnie jak taki kamień. Zniosłam wszystko. Jestem... staram się – poprawiła się szybko – być silna, ale chyba czuję mniej niż kiedyś.

– Oj, nie gadaj głupot! – nerwowo przerwała jej pani Irenka. – Nie czujesz, bo jeszcze po tym wszystkim nie pojawił się żaden na twojej drodze. Wspomnisz moje słowa, plan na pewno już jest. A Pan Bóg czeka tylko na dobry moment. Nie będziesz wiedziała, kiedy i skąd, a miłość przyjdzie i nie będziesz już miała nic wspólnego z jakimś tam kamieniem. Słuchaj mnie, niejedno w życiu widziałam. – Skończyła swój wywód z zagadkowym uśmiechem.

– Nie jest pani stara, pani Irenko, tylko wcześniej urodzona, to po pierwsze, a po drugie, jest pani kochana. Będzie mi pani brakowało w tej Warszawie... – Musiała przestać mówić, bo głos zaczął się jej niebezpiecznie trząść.

– Zapamiętaj sobie, moje dziecko, jak tylko będzie ci źle, to rzucaj wszystko i przyjeżdżaj do mnie. Jestem tu zawsze, przecież wiesz. A jakby mnie nie było, to szukaj mnie w kościele. Omawiam tam różne sprawy z Bogiem. Twoje też. – Głos pani Irenki wpadł w lekką wibrację.

Podobnie jak ona, Hania nie potrafiła ukrywać uczuć. Doskonale wiedziała, jak bardzo jej będzie brakowało ciepła tej kobiety w warszawskim życiu. Pani Irenka, jak nikt inny, potrafiła wlewać w nią spokój. Hektolitrami. Jej doświadczenie i prostota w postrzeganiu świata i ludzi wyzwalała w Hani przekonanie, że trzeba wierzyć w przyszłość. Musiała tylko o tym pamiętać, zakodować to w sobie. Przetransportować tę wiedzę do Warszawy, w której nic nie wydawało się tak proste jak tu, u pani Irenki.

– A jeszcze zabieraj z sobą tę wariatkę, Dominikę. Ona też przecież sama na świecie. A zobacz, uśmiechnięta, wiecznie zadowolona. Ta to umie chwytać byka za rogi! Dobrze, że ją tam masz. Czasami obca osoba jest bliższa niż najbliższa rodzina. Zobacz, Hanuś, tyle lat znałam twoich rodziców i nigdy nie usłyszałam od nich złego słowa. Czekałam tu zawsze na was jak na najbliższych. Teraz tak czekam na dzieci. A, wstyd się przyznać, z własną siostrą nie mogę się dogadać. Jej się wydaje, że jak w domu mieszkam i letników przyjmuję, to już wielka pani i bogaczka jestem. A ona, biedna, całe życie w bloku. Ale to ona jest ta ważniejsza, co nosem o chmury zahacza. Mówię ci, Hanuś... Zachowuje się tak, jakby mi ktoś to wszystko, co mam, dał w prezencie. Przecież my na ten dom to z Karolem całe życie pracowaliśmy. A kiedyś to czasy były inne. Nie to, co teraz, idziesz i masz. Co sobie tylko ludzie w głowach umyślą, to mogą kupić. Kiedyś to była wyższa filozofia. Cement na wagę złota. Ale co ja ci, dziecko, tutaj bredzę. Pewnie zmęczona jesteś.

– Nie, pani Irenko – zaprzeczyła szybko. – Proszę mówić, uwielbiam pani słuchać. Czas się zatrzymuje i wydaje mi się, że za chwilę będę z pani Iwonką biegać boso po ciepłych kałużach. – Bezwiednie uśmiechnęła się do tego wesoło-mokrego wspomnienia z dzieciństwa.

– Oj, dobre wy byłyście, dobre. Jedna lepsza od drugiej. Oka z was nie można było spuścić. Pamiętam, jak pomalowałyście się malowidłami twojej mamy. Trzy dni Iwony domyć nie mogłam. Dostało mi się wtedy od Karola, że was nie pilnuję. Darł się jak stare prześcieradło. Ja oczywiście udawałam skruszoną, chociaż w duchu z was się śmiałam. Pamiętam, pani inżynierowa też się wtedy ubawiła i złego słowa nie powiedziała, że coś jej tam zniszczyłyście. Dobra z niej była kobieta i miła. W kuchni zawsze pomogła. Chętna była do pracy. Ty, Hanuś, tego nie pamiętasz, bo mała byłaś... Jak jednego razu pan inżynier zajadał się moimi gołąbkami i nachwalić się nie mógł, to przyszła do mnie i poprosiła, żebyśmy następnym razem wspólnie je zrobiły. Nauczyć się chciała. Boże, jak ten czas pędzi. Jak pierwszy raz tutaj do nas przyjechali, to miała tyle lat, ile ty teraz. To był piękny sierpień. Była z tobą w ciąży, prawie trzeci miesiąc. Bladziutka, chudziutka, jeść nie chciała. Pan inżynier markotny chodził. Ale obiecałam mu, że rosołków nagotuję, to zaraz kolorów nabierze i sił. I było tak, jak powiedziałam. Rumiana była jak jabłuszko, gdy wyjeżdżali. Pokochałam ją jak siostrę. No, młodszą siostrę, bo jednak z dziesięć lat to młodsza ode mnie była. O Boże! No masz! Przepraszam cię, Hanuś, tak się rozgadałam, a ty co? Płaczesz? Płacz, dziecko, płacz – powtarzała pani Irenka, kiwając ze zrozumieniem głową. – Od płaczu jeszcze nikt nie umarł, a on w cierpieniu ulgę przynosi. Płacz, płacz. Wypłaczesz się, ciśnienie w sercu obniżysz. Stara to prawda.

Poczuła, że ramiona pani Irenki zamknęły ją w bezpiecznym uścisku. W jej obecnym życiu niewiele było bliskości drugiego człowieka. Brakowało jej tego. Miała, co prawda, Dominikę, ale ona zwykle stawiała ją do pionu, nie bawiąc się w ckliwe przytulanki.

– No, a teraz maszeruj spać! Musisz porządnie wypocząć, jutro wstanie nowy dzień. Pamiętaj, nowy dzień to nowe siły. A niech ci się przyśni, że jakiś przystojniak bierze cię za rękę i prowadzi przez piękny las. To dobrze, jak się przyśni piękny las. To dobrze wróży. Chociaż ja, wiesz, Hanuś, katoliczka jestem, a nie jakaś tam zaboboniara, lubię, jak się las ładny śni. Zresztą przecież wszystko, co ładne, to od Pana Boga pochodzi, a okropieństwa to ludzie sami wymyślają. Idź, serce, odpocznij sobie.

* To motto i wszystkie następne są cytatami z Romea i Julii w przekładzie Józefa Paszkowskiego.

Otworzyła oczy...

Otworzyła oczy. „Nowy dzień to nowe siły”, przypomniała sobie wczorajsze słowa pani Irenki. Żałowała, że musi wyjechać. Jednak pogoda robiła wszystko, by ułatwić jej trudne pożegnanie. Wiało huraganowo. Czarno-sine chmury przetaczały się po niebie z zawrotną prędkością. Przeniosła wzrok z zaokiennego krajobrazu na stojący na parapecie zegarek i zerwała się z łóżka. Spała o wiele za długo. Stanęła przed lustrem w łazience i patrzyła na swoje trochę opalone odbicie, jednocześnie planując dzień. Szybka kąpiel, szybkie pakowanie – i już zbiegała stromymi i trzeszczącymi schodami do kuchni.

– Dzień dobry, pani Irenko! – powiedziała, starając się, żeby powitanie zabrzmiało wesoło.

– A, dzień dobry, Hanusiu! Jak się spało? Las ci się przyśnił?

– Las? – nie od razu zrozumiała. – A, las! Nie, pani Irenko, żadnego lasu w nocy mój mózg nie zarejestrował. Nie miał szans, bo spałam jak zabita. Morskie powietrze robi swoje. W domu nie sypiam tak cudownie.

– A co chciałabyś zjeść na śniadanie? Może masz jakieś życzenia?

– Kawa i tost z dżemem? – zaproponowała nieśmiało.

– Ja ci zaraz dam tost! – obruszyła się pani Irenka. – Dostaniesz świeżutką bułeczkę z pomidorem malinowym i usmażę ci jajeczniczkę na boczusiu. Musisz się najeść przed podróżą, żebyś głodna nie była. A o prowiant na drogę się nie martw, bo już ci go przygotowałam – wyrecytowała tonem nieznoszącym sprzeciwu główna kucharka turnusu.

Hania usiadła więc potulnie przy stole i bezwiednie się uśmiechała, patrząc na tę krzątającą się po kuchni kobietę. Nie mogła oprzeć się wrażeniu, że dane jest jej oglądać w tej chwili ucieleśnienie dobra.

Na desce do krojenia pojawiła się rumiana bułka, nie jakaś tam nadmuchana warszawska kajzerka, tylko pyzata, puchata i pachnąca prawdziwą piekarnią buła. Pani Irenka, wyjmując ją z siatki na zakupy, zgubiła kilka okruchów, które teraz z ogromną pieczołowitością zbierała z podłogi „przez uszanowanie dla darów nieba”. Tu, w domu pani Irenki, wszystko było ważne. Tu nie było spraw małych, drugorzędnych, nieważnych. Okruchy chleba na podłodze, malinowe pomidory nabierające odpowiedniego koloru podczas przymusowego leżakowania na kuchennym parapecie, zeschłe liście mięty zwisające z obu boków olejowanego kredensu... Tu wszystko było ważne, najważniejsze i miało swój sens. Zimą wypełniony po brzegi karmnik, bo głód, latem miseczka z wodą na parapecie, bo susza, a ptakom przecież też się coś od życia należy...

Kuchenna cisza wypełniła się nucącym głosem pani Irenki. Hania chłonęła go zachłannie, nie mogąc się napatrzeć na dłonie kobiety, które pieściły pomidory w poszukiwaniu tego najdorodniejszego. Choć był to zwyczajny poranek w zwyczajnym domu, czuła się nadzwyczajnie. Wiedziała, że dane jest jej przeżywać coś niezwykłego i czarownego. Do zapachu świeżej bułki dołączała już woń dojrzałego pomidora. Na desce do krojenia pojawił się mały kawałeczek boczku. Spod sprawnych palców pani Irenki, poruszających się jakby od niechcenia, wydobywały się idealne różowe kwadraciki. Hania nie chciała nic mówić, ponieważ melodia pani Irenki stawała się z minuty na minutę coraz piękniejsza. Na krótką chwilkę przerwał ją tylko brzęk uderzenia patelni o kuchenkę. Po chwili do nut pani Irenki dołączył skwierczący z patelni podkład muzyczny. Radosna, rozśpiewana kuchareczka otworzyła lodówkę, której drzwi były całkowicie oblepione laurkami, rysunkami i wycinankami autorstwa jej wnuczek. Wyjęła jajka od szczęśliwej kury zielononóżki, grzebiącej w porośniętej trawą kolorowej zagródce. Hania dostrzegała uśmiech będący następstwem odgłosu pękania skorupek. Pani Irenka mieszała jajka na patelni, kolorowy fartuch tańczył w rytm ruchów jej ręki, a w Hani obudziło się ostatnio rzadko ją nawiedzające uczucie głodu. Nucenie przyspieszało, zapachy były coraz intensywniejsze i po chwili wszystko było gotowe. Artystycznie podane, pachnące, rozśpiewane królewskie śniadanie. Przyrządzone nie dla królowej, tylko przez królową. Pani Irenka była królową tego nieziemskiego domu, w którym kiedy człowiek potrzebował ciszy, panowała cisza, a kiedy tęsknił za gwarem, to mógł odnaleźć go nawet w na pozór cichej kuchni.

– A co ty mi się tak, Hanuś, jakoś dziwnie przyglądasz? Jeszcze się od patrzenia nikt nie najadł. A łap mi się tu zaraz za widelczyk i w imię Boże, wiosłujże, kto może, jak mawiał mój Karol.

– A pani nie będzie ze mną jadła? – zapytała z uśmiechem. Wielkość porcji jajecznicy ją przerażała.

– Oj, ja już sobie dzisiaj zdążyłam dogodzić! Już ty się o mnie, dziecko, nie musisz martwić. Poza tym nie mogę się opychać, bo robotę mam dziś w planie. Słoików muszę namyć i jabłek naobierać, a wszystko po to, żeby było co zimą do szarlotki włożyć. Do sklepu jeszcze podskoczę po cukier żelujący, bo mi się skończył. Ty, dziecko, pojedziesz, a ja czas muszę sobie jakąś pracą wypełnić, żeby mi się za tobą nie ckniło. A jutro inaczej będzie, bo gościa będę miała. Jakiś profesor z Wrocławia do mnie przyjeżdża i znów pitrasić będę, a słoiki z jabłkami gotowe już będą i do spiżarni je pozanoszę.

– Pani Irenko, tylko patrzeć, jak ten profesor przez to pani pitraszenie na zawsze tu będzie chciał zostać – westchnęła rozmarzona znad pysznej jajecznicy.

– No wiesz co, Hanuś? – obruszyła się pani Irenka. – Mój profesor to, mam nadzieję, teraz z nieba mnie pilnuje, dlatego żadne romanse mi w głowie, tylko samo pitraszenie. Zresztą co wieczór jak kładę się do łóżka, to sobie z moim Karolkiem rozmawiam, tak wiesz, Hanuś, na dobranoc. Patrzę na pustą poduszkę obok mnie i mówię cichutko, trochę do siebie, trochę do niego, trochę do Boga, opowiadam, jak mi dzień minął. I tak mi wtedy dobrze, tak lekko na duszy, mówię ci, Hanuś, tak mi dobrze... Ja tam nie wierzę w to, co ludzie mówią, że na stare lata to gęby nie ma do kogo otworzyć. Ja tam zawsze sobie towarzystwo do rozmowy znajdę. Może i niezbyt rozmowne, ale za to jakie słuchające. Jedz, Hanuś, jedz. Może jeszcze ci bułeczkę dorobię, chcesz?

– Nie, pani Irenko, dziękuję. Już czuję, że za chwilę nie będę mogła się ruszać – stwierdziła, klepiąc się po pełnym brzuchu.

– A ty wiesz, Hanuś, ja to uwielbiam, jak u mnie w kuchni malinówkami czuć. Ciepło mi się wtedy robi gdzieś tam w środku, bo mój Karol to mógł je jeść bez ustanku. A jak czasami zły był, jakiś taki nachmurzony, to zawsze mu robiłam takie jedzenie jak tobie teraz. Jajecznica i bułka z pomidorem malinowym były zawsze najlepszym lekiem na całe zło tego świata. Teraz to się nawet czasami zastanawiam, czy ten mój Karol to specjalnie od czasu do czasu zdenerwowanego udawał, żebym go takim dobrym jedzeniem uspokajała. – Pani Irenka skończyła myć patelnię i przycupnęła na swoim ulubionym, stojącym obok kuchenki krześle.

Przez okienną szybę, pomimo brzydkiej pogody, wpadł do kuchni zabłąkany promyk słońca i odbijał się teraz w kredensowych szybkach. Szkoda tylko, że trwało to tak krótko. Już go nie było, został porwany przez czarne i pomrukujące chmury. Hania skończyła jeść i złożyła sztućce, zatrzymując wzrok na kredensie.

– Piękny jest ten pani kredens.

– Piękny, a do tego stary – westchnęła ciężko pani Irenka. – Solidna niemiecka robota. To z domu rodzinnego mojego Karola. Jak żyła jeszcze moja teściowa, to gdy tylko mogła, psioczyła, że musi patrzeć na te poniemieckie graty. Ja byłam wtedy młoda, to nie mogłam nic powiedzieć, choć mnie czasami język świerzbił, żeby jej wygarnąć, co myślę. Ale cóż, język mi puchł, a ja ani pary z ust puścić nie chciałam, żeby Karolowi przykrości nie robić i nerwów mu nie psuć. Bo zobacz, Hanuś, wojna była, wszyscy wiedzą, nic dobrego... Ale przecież nie wszyscy Niemcy to hitlerowcy i mordercy byli. Myślę, że ten kredens to taki niemy świadek tamtych czasów. Służył niemieckiej rodzinie, a później przeszedł w polskie ręce, bo się znalazł na Ziemiach Odzyskanych. Taka jest historia i mebli, i ludzi. Moi teściowie właśnie dom po Niemcach dostali. Wszystko w nim było, wszystko tamci zostawili. Pościele, ubrania, naczynia i szkło takie piękne, że głowa boli. No, mówię ci, Hanuś, wszystko zostało, całe domostwo. A moja teściowa z dwójką małych dzieci, przecież Karol urodził się na początku wojny, a jego brat na końcu, i zamiast dziękować Bogu za taki dar, bo przecież bieda była aż piszczy, to do końca swoich dni na tych ludzi pomstowała, a mnie zawsze serce się krajało, kiedy tego słuchałam, i Boga w duchu prosiłam, żeby wybaczył jej to niezbyt mądre gadanie. Nawet kiedyś sam Karol nie wytrzymał i jej wygarnął, że chyba zapomniała, że Jędrka, to ten Karola młodszy brat, to w poniemieckim wózku wybawiła i niemiecką koronkową kapką przykrywała. Ja na moją teściową to złego słowa nie powiem, bo zawsze dobra dla mnie była, tylko tym Niemcom nie chciała odpuścić, przyczepiła się do nich jak głodna pijawka do skóry, zupełnie nie rozumiem czemu. A jak teściowie poumierali i trzeba było się wszystkim zająć, to od żony Jędrka usłyszałam, że ona niczego z tego domu nie chce, bo to wszystko stare i po Szwabach. A ja tam nie patrzyłam po kim. Ludzie to ludzie. Skoro ich wysiedlili, a wózek dziecięcy został, to chyba jasne, że im wesoło nie było. Maleńkie dziecko, a tu niedola i tułaczka. I co z tego, że Niemcy? Przed Panem Bogiem to my wszyscy równi jesteśmy, jednakowi. Ważne jest tylko to, czy człowiek serce ma dobre. Więc poszłam do tego domu z Karolem i widziałam, jak mu miło było, kiedy brałam te piękne szkła i naczynia. I kredens, i balię ocynkowaną, i taką samą konewkę. Ale najbardziej to się wtedy Karol z tego kredensu ucieszył. Odnowił go jak się patrzy. Bawił się z nim wtedy, o ile dobrze pamiętam, ze dwa miesiące. Ale zobacz, Hanuś, jaki on śliczny i co by mówić, i jakby patrzeć to ojcowizna... A że po Niemcach – mówiąc to, pani Irenka wzruszyła ramionami i rozłożyła ręce – cóż, takie czasy były. A ty co, Hanuś? Śmiejesz się ze mnie?

– Co też pani opowiada, pani Irenko – pokręciła głową. – Jak zwykle uśmiecham się do pani i do pani słów... – Chciała jeszcze coś dodać, ale nagle dał się słyszeć głuchy grzmot. – Chyba za chwilę się rozpada.

– A niech leje jak z cebra, to mi się w ogrodzie balia deszczówką napełni. Będę ją miała na gorące dni do podlewania pelargonii na schodach.

– Która balia?

– Najpierw ta poniemiecka, a później ta poteściowa. Tak sobie myślę, że ci nasi Niemcy to musieli być dobrymi ludźmi. Powiem ci w sekrecie, że jak robiliśmy z Karolem porządki, wiesz, takie ostatnie przed sprzedażą domu, to znaleźliśmy małe pomieszczenie pod podłogą. Łóżko w nim było i siennik, taki zbutwiały, że przy dotyku się rozpadał. Pomyślałam sobie wtedy, że może ci Niemcy to nawet jakiemuś Żydowi życie uratowali. Albo Polakowi. Kto to może, Hanuś, wiedzieć? Niechybnie tylko sam Pan Bóg. Nie znałam tych ludzi, moja teściowa całe życie podłogi nimi wycierała, ale ja wierzę, że im się jakoś poszczęściło i cało, i zdrowo przeżyli tę zawieruchę, i znaleźli gdzieś tam nowy dom. A teraz ich dzieci dobrze się mają, tak jak nasze, bo przecież Pan Bóg nierychliwy, ale sprawiedliwy. A kredens stoi sobie u mnie, Karol go całe życie dopieszczał, a Ula, moja wnusia, zapytała mnie kiedyś, czy go jej dam, jak będzie już duża. Oczywiście, że jej go dam, a teraz wyciągnę z niego ładny poniemiecki talerzyk i zjesz na nim ciasto z polskimi jabłkami, i polecisz sobie najpierw nad to swoje morze, a później do tej swojej Warszawy. A ja zostanę tu z moim kredensem, balią i konewką, jabłek nasmażę, a wieczorem opowiem Karolowi, jak mi dzień minął. – Pani Irenka wstała.

Hania odprowadziła ją wzrokiem aż do drzwi spiżarni, w której chłodzie pani Irenka zawsze trzymała szarlotkę.

Drzwi spiżarni przymykały się za nią, cichuteńko skrzypiąc. Znów zagrzmiało, na szczęście jeszcze nie padało. W kuchni zrobiło się tylko ciemniej niż dotychczas. Hania wstała od stołu, podeszła do zlewu, starannie umyła naczynia po śniadaniu, po czym podeszła do kredensu i delikatnie dotknęła pachnącego drewna. Jej wzrok spoczął na krzyżu wiszącym nad drzwiami spiżarni, w których pojawiła się znów pani Irenka. Na bardzo ciemnym drewnie rozpościerał ramiona umęczony Chrystus.

– Tak, Hanuś – pani Irenka musiała zauważyć jej podniesiony wzrok – ten krzyż to też poniemiecka ojcowizna. Widocznie Pan Bóg miał taki plan, żeby od Niemców trafił do Polaków. Zapamiętaj sobie, Hanuś, boskie plany są najmądrzejsze na świecie, a my, maluczcy, musimy być wobec nich pokorni. Zobaczysz, moje dziecko, wszystko będzie dobrze...

Stała na schodach głównego wejścia na plażę z brzuchem tak pełnym, iż była pewna, że następny posiłek zje dopiero w domu. Po wojskowej porcji jajecznicy pani Irenka wmusiła w nią jeszcze ogromny kawał szarlotki, który Hania zjadła z udawanym apetytem. Jedzenie czuła nawet w uszach, ale nie chciała odmawiać pani Irence, żeby nie sprawić jej przykrości. Czuła się teraz tak koszmarnie ciężka, że nie chciało się jej nigdzie ruszać. Przysiadła na schodach i patrzyła z błogim uśmiechem na bałtyckie bałwany. Wiało niemiłosiernie. Ludzie spacerujący brzegiem przytrzymywali swoje okrycia. Ich twarze męczył wiatr.

Przymknęła powieki i pomyślała, że mogłaby tak przesiedzieć życie. Słyszała szum fal i ich specyficzny odgłos, kiedy rozbryzgiwały się o zielony od morskich glonów falochron. Czuła, jak ładują się jej akumulatory na życie w Warszawie. Najchętniej zabrałaby z sobą to czarodziejskie miejsce. Było to niestety marzenie ściętej głowy. Odruchowo zaczęła myśleć o pracy. Wiedziała, że powinna już wstać i spojrzeć pożegnalnym wzrokiem na uspokajający ją krajobraz. Jednak jakaś niewidzialna siła trzymała ją w tym miejscu. Tylko rozsądek głośno trąbił, że przed nią daleka droga. Jeszcze tylko pożegnanie z panią Irenką i koniec wakacji stawał się faktem. Koniec dobrego. Początek roku szkolnego. Praca, praca, praca. Schematyczność przemijania. Coraz krótsze dni, depresyjna zmiana czasu. Przygnębiający listopad. Rewolucje i rozkazy Dominiki, która najprawdopodobniej znów przeżywała swoją kolejną pierwszą miłość. Rozmyślając o wszystkim i o niczym, dotarła do domu pani Irenki, która z charakterystyczną dla siebie dokładnością obrywała przekwitłe kwiaty czerwonych i różowych pelargonii, strzegących wejścia do domu.

Na widok Hani pani Irenka popatrzyła w niebo i powiedziała:

– Widzisz, Hanusiu? – wyprostowała się, rozmasowując lędźwie. – Chyba zabierasz z sobą piękną pogodę, bo jak człowiek popatrzy w niebo, to od razu widzi, że się anioły do gry w kręgle szykują. I zaraz cała ziemia będzie musiała znosić te ich harce i hałasy.

– Pani Irenko – uśmiechnęła się Hania – anioły też muszą się od czasu do czasu wyszaleć. Ja, dla odmiany, kończę zabawę i wyruszam. Dziękuję za wszystko i – nerwowo wypuściła powietrze – do zobaczenia! – To mówiąc, podeszła do pani Irenki, ale ta odskoczyła od niej i podniosła głos.

– Hola, hola, kochanieńka! Nie tak szybko! Zanim pojedziesz, musisz mi coś obiecać.

– Co takiego? – zapytała z nieudawanym zaciekawieniem.

– Rozmawiałam dzisiaj rano z Iwonką i wspólnie uradziłyśmy, że musicie, to znaczy ty i Dominika, przyjechać do nas na święta Bożego Narodzenia. Przecież nie możecie same siedzieć w tej Warszawie. A i z Iwonką nie widziałyście się przecież wieki. Będzie u mnie z Jurkiem i bliźniaczkami. Marka nie będzie w tym roku, bo do teściów jedzie, do Wadowic. Taka kolej. U mnie był ostatnio, a tam przecież też rodzice. Będzie dobrze, rodzinnie. A wy obie to przecież jak rodzina. Przyjedźcie...

– Pani Irenko – zaczęła niepewnie całkowicie zaskoczona propozycją. – Przecież do świąt jest jeszcze bardzo dużo czasu.

– Hanuś! – pani Irenka przerwała jej zdecydowanie. – Czas tak szybko goni. Ani się obejrzymy, jak będzie biało i choinkę trzeba będzie z lasu do domu przytargać. To co? Przyjedziecie?

Hania nie umiała odmówić i tylko przewróciła oczami na takie dictum.

– Ty mi tu oczkami nie przewracaj, tylko natychmiast obiecuj, bo jak nie, to cię nigdzie nie puszczę i poczekasz na te święta tu, u mnie! A Dominika wtedy sama przyleci!

– Pani Irenko, przecież pani wie, że ja nie umiem pani odmówić. Ale czy to na pewno nie będzie żaden kłopot? – zapytała przyparta do muru.

– No kłopot będzie! Ogromny! – ironizowała pani Irenka. – Ale radość jeszcze większa! – dodała po chwili. – A teraz przyznaj mi się tu, ale jak na spowiedzi świętej! Miałyście wy w zeszłym roku z Dominiką święta?

To bezpośrednie pytanie trafiło celnie w czuły punkt Hani, dlatego odpowiedziała na nie po przedłużającej się w nieskończoność chwili milczenia.

– Dominika dwoiła się i troiła, ale ja nie byłam w stanie ich normalnie przeżyć. Powiem pani, pani Irenko, właśnie jak na spowiedzi. Udawałam, że ich po prostu nie ma. – Zdała sobie sprawę, że w tej chwili przyznała się do tego nie tylko przed panią Irenką, ale i przed samą sobą. Ostatnio często udawała, że wszystko jest dobrze i normalnie, a może powinna właśnie przyznawać się przed sobą do tego, że wcale tak nie jest. Może...

– Czyli to już postanowione! Przyjeżdżacie na święta i nie ma zmiłuj! A teraz niech cię uściskam i śmigaj do tej Warszawy, a jak zajedziesz, to daj znać. I żebyś mi nie zapomniała, że codziennie masz czuwać, czy plan się jakiś nie zaczyna. Wiesz, Hanuś, ten boski... – mówiąc to, pani Irenka uścisnęła ją i przytuliła do swojej bujnej piersi.

– Do zobaczenia, pani Irenko... – Wsiadając do samochodu, kolejny raz dziękowała za wszystko i walczyła ze wzruszeniem. Nie znosiła pożegnań, zwłaszcza gdy oznaczały rozstanie z dobrocią i mądrością. „Ale było dobrze...”, pomyślała. Spojrzała w górne lusterko i obserwowała, jak dom pani Irenki powoli robił się coraz mniejszy i mniejszy, aż w końcu zniknął za zakrętem.

Była wypoczęta, dlatego podróż minęła jej bardzo szybko. Spędziła prawie siedem godzin za kierownicą, słuchając swojej ulubionej stacji radiowej. Kiedyś, prowadząc samochód, zawsze śpiewała. Teraz nie potrafiła. Warszawa przywitała ją, jak zwykle, waleczną syrenką. Lubiła ten herb. Lubiła to miasto. Spędziła tu najpiękniejsze chwile swojego życia. Te najtrudniejsze również. Teraz jednak chciała skupić się tylko na tym, co miało się wydarzyć w ciągu najbliższych dni. Pojutrze poprawka. Następnie nudna rada pedagogiczna, a za tydzień początek roku szkolnego. Najbardziej stęskniła się za Aldonką, chociaż także niektórych uczniów brakowało jej przez całe wakacje. Od zawsze wiedziała, że praca w szkole jest jej żywiołem. Na lekcjach czuła się jak ryba w wodzie. Kiedy była jeszcze małą dziewczynką, często pomagała Dominice w nauce. Nigdy nie zapomniała radości i satysfakcji, jakie czuła, przekazując swoją wiedzę komuś innemu. Te nauczycielskie rozważania przerwał dźwięk telefonu. Odebrała przez zestaw głośnomówiący.

– Czyżbyś się za mną stęskniła? – zapytała dowcipnie.

– Mów, gdzie jesteś! – Dominika prawie krzyczała.

– Stało się coś? – Chciała wiedzieć, czy powinna zacząć się denerwować.

– Kiedy będziesz w domu?

– Za jakieś dwadzieścia minut. Powiedz, stało się coś? – zapytała znów, nie licząc jednak na odpowiedź.

– Przyjeżdżaj szybko, musimy pogadać! Stoję pod domem! – Dominika wyłączyła się bez ostrzeżenia. Jak zwykle.

Głos Dominiki sprawił, że poczuła się jak w domu. Dominika była jej kotwicą. Osobą popędliwą, impulsywną, ale dobrą, kochaną i wbrew pozorom często bardzo pomocną. Funkcjonowały jak organizmy symbiotyczne. Były prawie jak ukwiał i rak pustelnik. Za darmowe przejażdżki ukwiał bronił raka. W tej specyficznej konfiguracji ona była rakiem, choć pustelnictwo nie do końca leżało w jej naturze. Już wyobrażała sobie zdenerwowaną Dominikę. „Kiedyś przez nią osiwieję”, pomyślała, mając nadzieję, że nic poważnego jednak się nie stało. Obecnie w swoim życiu miała dwa żywioły. Kiedyś miała ich więcej... Jednym z nich była praca, drugim Dominika. Oba kochała ponad wszystko, choć zdarzało się, że czuła się wobec nich całkowicie bezsilna. Praca dawała jej radość, poczucie spełniania ważnej misji i co najważniejsze, odrywała ją od wspomnień. Hania musiała rano wstawać, dbać o siebie, żeby nie wyglądać gorzej od własnych uczennic, uśmiechać się. Była pewna, że młodzi ludzie nie lubią smutasów. Samotność wśród ludzi nie była taka straszna jak samotność w czterech ścianach. Przedpołudnia spędzała w szkole, popołudnia w związku z pracą też miała zajęte. Przygotowywała się do zajęć. Dwoiła się i troiła, żeby były ciekawe. Prowadzone przez nią lekcje wymykały się schematom. Niejednokrotnie eksperymentowała, miała jednak głębokie przekonanie, że to dobra strategia. Młodzież mogła jej nie lubić tylko za to, że bardzo dużo zadawała. Pisanie prac, pisanie prac, pisanie prac... Taka metoda nawet bardzo zatwardziałym nierobom narzucała obowiązek czytania lektur. W życiu i w pracy stawiała na pracowitość, sumienność i odpowiedzialność. Tak została wychowana przez rodziców i dzięki temu nie rozsypała się, gdy ich zabrakło. Z uporem maniaka dążyła do tego, by żyć jak kiedyś. Mimo wszystko...

Dominika była jej drugim żywiołem. Była jej niby-siostrą. Tak o niej zawsze myślała. Różniły się pod każdym względem. Dlatego stanowiły tak zgrany zespół. Ona uspokajała, a Dominika dolewała oliwy do ognia. Dominika była niecierpliwa, apodyktyczna, inteligentna na granicy bezczelności. Lubiła stawiać na swoim. Miała niezwykłe poczucie humoru, dystans do siebie, komunikatywność światowego poligloty i kreatywność ogromnej agencji reklamowej. Hania uwielbiała ją i kochała jak siostrę. Przypomniała sobie, jak kiedyś oglądały w telewizji wywiad z Whartonem. Obie za nim przepadały i zaczytywały się jego książkami. Tamtego wieczoru leżały na kanapie w salonie, zajadały ulubione lody czekoladowe i wpatrywały się w magnetyzującego swoją osobą pisarza. Dziennikarz przeprowadzający wywiad zadał mu nietypowe pytanie.

– Gdyby mógł pan mieć trzecie oko, żeby uważniej patrzeć na świat, to gdzie chciałby je pan mieć?

Wharton, nie namyślając się, odpowiedział, że chciałby je mieć na małym palcu u ręki, żeby móc wszędzie dokładnie zajrzeć. Hania była zachwycona jego odpowiedzią. Natomiast Dominika powiedziała, że głupi ten Wharton jak but, bo ona wolałaby je mieć na najsprawniejszym według niej palcu wskazującym. Zawsze była krytyczna i niepokorna. Jednak pod fasadą silnych cech skrzętnie skrywała tęsknotę za miłością. Dominika marzyła o wielkiej miłości. Zresztą jak każda normalna kobieta. Ona jednak czekała na to uczucie od bardzo dawna. Deficyt miłości, którego zaznała w dzieciństwie, przeniósł się w dorastanie, a potem w młodość. Zadurzała się często, to fakt, ale jeszcze częściej dochodziła do wniosku, że jak to zwykła była określać, „to nie było to...”.

Hania była już na swojej ulicy i z daleka zobaczyła Dominikę przebierającą w miejscu nóżkami, opartą o swój samochód zaparkowany pod domem. Szybko otworzyła bramę, wjechała na podjazd i wysiadła.

– Jak znam życie, to zmieniasz pracę, bo cię znowu wkurzyli, albo się znowu zakochałaś – zagadnęła Hania w ramach przywitania.

– Nie wkurzaj mnie z tą psychologią! Wjeżdżaj do garażu i zrób mi miejsce na podjeździe. Szybko! Musimy porozmawiać! – Dominika wyrzucała z siebie słowa z prędkością światła.

Natychmiast zastosowała się do rozkazów przyjaciółki i w okamgnieniu znalazły się w kuchni, gdzie już gotowała wodę na herbatę. Z cytryną, jak zwykle, dokładnie tak jak u pani Irenki.

– Siadaj! – ponaglała ją Dominika.

– Już siedzę. Mów. Proszę, oto twoja herbatka.

– Mam go – wyszeptała konspiracyjnie Dominika.

– Kogo?

– No, jak to kogo? Przecież nie krzywy kręgosłup! F...a...c...e...t...a! – przeliterowała.

– To mów, wszystko, co wiesz.

– Był u mnie w gabinecie już dwa razy. Przyszedł z polecenia. Nie wiem czyjego, nie powiedział. Jest w moim typie. Wysoki, blondyn, oczy zielonkawe. Mówię ci, miodzio. Ma na imię Przemek. Jest architektem, ma swoje biuro. Robi jakieś tam projekty.

– Jakie?

– O Boże, przecież to nieistotne jakie!

– Masz rację. Ale rozmawialiście o czymś innym niż stan jego uzębienia? – zapytała z ciekawością.

– Oczywiście! Jest elokwentny do bólu. Po drugiej wizycie zaproponował mi kawę. Idziemy na nią jutro o osiemnastej. Umówiliśmy się pod Atrium.

– Chcesz powiedzieć, że masz jutro randkę?

– Domyślna dziewczynka! – Dominika spojrzała na nią z wyższością. – Mam randkę i stracha. Wiesz, żeby złapać temat, żeby było o czym gadać, żeby okazał się fajny, bo wzrokowo to jest na szóstkę z plusem, pani profesor. Szkoda byłoby takiego pięknego ciała na nudną duszę.

– A pokrewieństwo dusz poczułaś, borując mu zęby?

– Czy ja wiem? Byłam zajęta szczęką, która jest całkiem, całkiem...

– Tylko nie panikuj, zrób się na bóstwo i idź.

– O matko! – wrzasnęła Dominika. – A w co ja mam się ubrać? No co się głupio gapisz, mów!

– Wydaje mi się, że w coś kolorowego. W końcu do tej pory oglądał cię tylko w białym kitlu. Musisz go zaskoczyć zmianą wizerunku. Powinnaś przeistoczyć się z zimnej kobiety z wibrującym wiertłem w dłoni w delikatne dziewczę z sercem na dłoni.

Mina Dominiki wskazywała, że Hania chyba trochę przesłodziła.

– Wsadź sobie w nos ten polonistyczny bełkot. W co? – zapytała głośno i konkretnie.

– Myślę, że ta wzorzysta tunika z Indii będzie odpowiednia. Teraz są modne etniczne wzory i jesteś w niej taka... – zamyśliła się.

– Jaka? – znów usłyszała podniesiony głos Dominiki zdradzający brak pewności siebie.

– Po prostu dobrze w niej wyglądasz. Poza tym nie przejmuj się tak, bo jak miał się naprawdę zakochać, to na pewno już to zrobił. A teraz daj mi spokój. Jestem padnięta, marzę o kąpieli i łóżku. Muszę jeszcze zatelefonować do pani Irenki. Mam też dla ciebie dobrą wiadomość.

– Jaką? – Dominika bębniła nerwowo palcami o blat stołu.

– Dostałyśmy od pani Irenki zaproszenie na święta Bożego Narodzenia.

Słysząc to, Dominika zrobiła dziwną minę.

– Dziewczyno?! Co ty mi tu teraz o świętach! W sierpniu? Puknij się!

– Jak się zakochasz, to czas ci szybko zleci. – Chciała jeszcze coś dodać, ale mistrzyni w przerywaniu właśnie zrobiła to kolejny raz.

– A spróbuj zapeszyć! Muszę lecieć! Fajnie ci tam było? – Dominika uwielbiała posługiwać się pytaniami, jednocześnie nie dając jej szans na odpowiedź.

– Rewelacyjnie, jak zwykle. – Śledziła wzrokiem przyjaciółkę, która już stała przy drzwiach. – Tylko pochwal się jutro, jak ci poszło.

– Jak nie zadzwonię do północy, to... – Dominika zwiesiła głos.

– ... Mam cię szukać w prosektorium? – Udała zatroskaną.

– Zgłupiałaś do reszty! – prychnęła Dominika. – Masz mnie nie szukać, bo co się będziesz bujać po obcych łóżkach. – Siostrze wracał dobry humor, bo zaczęła się w końcu uśmiechać.

– Tylko pamiętaj – Hania zrobiła srogą minę. Nie byłaby sobą, gdyby nie podjęła próby chociaż lekkiego zdyscyplinowania Dominiki. – Panienka z dobrego domu na pierwszej randce tylko rozmawia i robi mądre minki.

– Sraty-pierdaty! Zadzwonię! – Dominika cmoknęła ją w policzek i ulotniła się niczym dobra wróżka z bajki o Kopciuszku.

Hania cieszyła się, że Dominika czekała na nią. Nie lubiła wracać do pustego domu, a Dominika sprawiała, że dom ożywał. Zawsze czuła, że jest jej potrzebna. Było tak od dnia, gdy zobaczyły się po raz pierwszy. Bardzo chciała, żeby jej się ułożyło z tym architektem. Jej tato też wykonywał ten zawód, dlatego już czuła sympatię do nowiusieńkiego Przemka. Uśmiechnęła się, ziewnęła przeciągle i spojrzała na walizkę. Nie miała teraz siły z nią walczyć. Weszła pięknymi ażurowymi schodami projektu taty na górę. Jeszcze tylko alarm i spać! Muszla. Szum. Spokój. Sen. Nie! Telefon! Szybko wystukała numer. Trzy sygnały.

– Halo? – usłyszała ciepły głos.

– Dobry wieczór, pani Irenko. Telefonuję, jak obiecałam. Dojechałam cała i zdrowa. Jeszcze raz dziękuję za wszystko, a najbardziej za zaproszenie na święta. Właśnie przed chwilą wyszła ode mnie Dominika. Bardzo się ucieszyła z zaproszenia – wyrecytowała na jednym oddechu.

– Oj, to dobrze, dziecko moje. A co u niej? Jest jakaś nowa burza?

– Oczywiście. Jest zauroczona pewnym młodym architektem. Jutro ma pierwszą randkę i właśnie uzgadniałyśmy szczegóły.

– Ty, Hanuś, to przykład z niej bierz i rozglądaj się. Tobie też Romeo się trafi. Zobaczysz.

Lubiła tę niczym niezachwianą pewność w głosie pani Irenki.

– Chyba pani żartuje, pani Irenko. Kiepska ze mnie Julia – odpowiedziała pesymistycznie.

– Kiepska to jest pomidorowa ze zwarzoną śmietaną – odrzekła szybko pani Irenka. – Idź już, dziecko, spać. Zmęczona pewnie jesteś po podróży i niech ci się przyśni las.

– Wolałabym plażę – powiedziała cicho, odczuwając wielkie zmęczenie.

– A niech ci będzie. Niech ci się przyśni plaża. Całuję cię, Hanuś, i przytulam. A na śmierć zapomniałabym! Iwonka też bardzo się cieszy, że będziecie. Pa, Hanuś, śpij dobrze.

– Dobranoc, pani Irenko. – Odłożyła telefon na szafkę nocną, czując, że nie ma siły już na nic. Nawet na kąpiel. Sięgnęła po muszlę. Czuła jej chłód, słyszała szum. Zamknęła oczy i zobaczyła swoją plażę.

Obudziła się wcześnie...

Obudziła się wcześnie. Pijąc poranną herbatę, zatelefonowała do szkoły, żeby się upewnić, czy wszystko na jutrzejszą poprawkę zostało odpowiednio przygotowane. Okazało się, że wszystko zajmie jej więcej czasu, niż przypuszczała, bo została powołana do dwóch innych komisji poprawkowych. Przecież nigdy i nigdzie się nie spieszyła, więc bez najmniejszego wahania wyraziła zgodę na dodatkową pracę. Dyrektor przepraszał, że informuje ją w ostatniej chwili, ale ktoś zachorował i była ostatnią deską ratunku. Jak zwykle nie widziała w tym żadnego problemu. Miała tylko nadzieję, że Starski będzie dobrze przygotowany. Nie chciała, żeby powtarzał klasę. Nie to było jej intencją. Chciała, żeby zaczął w końcu poważnie pracować, bo inaczej wróżyła mu kłopoty na maturze.

Postanowiła, że skoro w szkole wszystko zostało przygotowane, to może poświęcić czas sobie i domowi. Zatelefonowała do pani Haliny i poinformowała ją, że już wróciła do domu. Pani Halina od piętnastu lat sprzątała w ich domu. Teraz już tylko jej domu. Dzięki jej pracy było tu zawsze schludnie i bardzo czysto. Kwestią ładu zajmowała się sama, jednak pani Halina była nieoceniona, jeśli chodziło o sprzątanie. Jak to ujmowała Dominika: „Halinka jest mistrzynią w jeździe na szmacie”. Pani Halina ucieszyła się z jej powrotu i umówiły się jak zwykle na czwartek. Zatelefonowała też do pana Andrzeja, który opiekował się ogrodem. Też od lat. Był sympatycznym mężczyzną w średnim wieku. Niezbyt rozmownym, ale nawiązywał cudowny kontakt z roślinami. Była przekonana, że z nimi rozmawiał. Jego konikiem były azalie, rododendrony i karłowate świerki srebrzyste. W związku z tym ogród wokół domu był imponujący, i to o każdej porze roku. Uwielbiała w nim przebywać. Gdy wspominała rodziców, najczęściej widziała ich właśnie w ogrodzie. Przypominała sobie mamę obrywającą zwiędłe kwiaty rododendronów. Tatę widziała, gdy rozkładał na soczystozielonej trawie mały namiot dla niej i Dominiki. Stały nad nim obie niecierpliwie, z torbami wypełnionymi różnymi skarbami i z wypiekami na twarzy. Nie mogły się doczekać momentu wprowadzenia się do różowego, imitującego pałac księżniczek, namiotu. Pamiętała z detalami miliardy pięknych chwil. Gdy tylko miała czas, siadała na ogrodowej huśtawce, zamykała oczy i zamieniała się w małą beztroską dziewczynkę, która za chwilę zeskoczy z tej huśtawki i pobiegnie w nikomu nieznanym kierunku.

Dzień był ciepły. Optymistyczne sierpniowe południe. Słońce w zenicie grzało cudownie. Zamknęła oczy i usłyszała szum wielkiego miasta. Do jej uszu docierały odgłosy wyciszane nieznacznie przez las, który stanowił naturalną barierę między jej domem a ruchliwą ulicą. Znów zobaczyła roześmianego tatę, który pokazywał mamie upieczoną na grillu kiełbaskę i pytał, czy taka może być, czy jeszcze trochę podsmażyć. Wspomnienia przypływały i odpływały, zupełnie jak morskie fale. Zastanawiała się, dlaczego potrafi wspominać rodziców, a boi się myśleć o Mikołaju. Uciekała przed wspomnieniami. Nie potrafiła przywoływać obrazów, gestów, słów, uczuć. Może była na to jeszcze za słaba? Może to miało się zmienić? Albo tak miało pozostać. Może brak grobu utrudniał wszystko? Może... Nie wiedziała. Zrobiło jej się ciepło i błogo. Otuliła się szlafrokiem i znów zamknęła oczy. Do tej pory obserwowała znajome wróble, które oddawały się bez reszty swojemu ulubionemu tańcowi. Siedziały cichutko pochowane w konarach ogromnej wierzby, po czym ze śpiewem i radosnym świergotem w bardzo szybkim locie przenosiły się na płot. Znów cisza. Siedzą, przekrzywiają maleńkie główki i udają, że jej nie widzą. Nagle znów śpiew i świergot towarzyszące przelotowi. Cisza. Siedzą na wierzbie i tym razem to ona udaje, że ich nie widzi. Zabawa przednia, lecz nieco usypiająca...

Obudził ją dźwięk domofonu dochodzący z domu. Zerwała się nieprzytomnie z huśtawki. Nie wiedziała, która jest godzina. Wbiegła do domu. Mogła się domyślić. Przed bramą stała Dominika i krzyczała:

– No co się tak grzebiesz?! Otwieraj!

Szybko i posłusznie wykonała polecenie wykrzyczane przez przyjaciółkę, która już wlepiała w nią zdenerwowane spojrzenie.

– Dzwonię i dzwonię, i czuję się jak Zygmunt na kolumnie, bo tak stoję i stoję. Coś robiła tyle czasu?!

– Zasnęłam w ogrodzie. Nawet nie wiem kiedy – wytłumaczyła się szybko. – Która jest godzina?

– Po drugiej. Tyle razy ci mówię, nie śpij w ogrodzie! Co to za durny zwyczaj!

– Lepiej powiedz, co cię do mnie sprowadza o tak nietypowej porze?

– Buty! – Dominika zajęła swoje miejsce przy stole w jadalni.

– Jakie buty?

– A Rosenzweigowa ma psa? – przedrzeźniała ją Dominika. – Te z Indii! Te odjazdowe! Nie udawaj, że nie wiesz które! Pożyczysz?!

– Przecież masz większą stopę od mojej.

– Dawaj przymierzyć i nie gadaj tyle, nie mam czasu, spieszę się do roboty!

„Boże, znowu nerwowy słowotok”, pomyślała i dodała głośno:

– Już przynoszę.

Buty oczywiście były na Dominikę, delikatnie rzecz ujmując, przymałe, ale nie dała sobie nic powiedzieć.

– Jeżeli chcesz cały wieczór myśleć o puchnących stopach, to bierz! Ale pamiętaj, tańce odpadają.

– A ty co zamierzasz dziś robić? – Dominika udawała zainteresowanie, pakując z zadowoleniem buty do dużej torebki.

– Nic – odpowiedziała, przeciągając się leniwie.

Dominika wybiegła z domu, oczywiście bez pożegnania, a ona zdała sobie sprawę, że nic w jej życiu nie jest groźniejsze od nicnierobienia. Mama zawsze powtarzała, że w domu praca nigdy się nie kończy. Miała rację. Żeby nie oddać się judymowskiej metafizyce, zaczęła przygotowywać swoje ulubione spaghetti. Uwielbiała gotować. Żałowała, że niespecjalnie miała dla kogo. Dominika nie była typem smakoszki. Lubiła „szybko wrzucić coś na ruszt” i biegła dalej. Ona natomiast kochała celebrować posiłki. Przystawka, zupa, danie główne, deser i obowiązkowo towarzysząca jedzeniu rozmowa. Nie lubiła restauracji, ponieważ przepadała za kuchnią domową. Uwielbiała zapachy gotujących się potraw. Miała w domu otwartą kuchnię, więc gdy gotowała, cały dom ożywał. Najbardziej lubiła zapach gotującego się rosołu. Uważała, że gdyby bezpieczeństwo mogło mieć swój aromat, z pewnością byłby to zapach gotującego się rosołu, który kojarzył jej się z niedzielnym rodzinnym obiadem. Gotować nauczyła ją mama, a raczej obserwacja mamy. Również pani Irence wiele zawdzięczała w tej materii. W jej nadmorskim domu zawsze pachniało gotującym się obiadem, niezależnie od pory dnia. Teraz myślała o tym, że prawdziwy dom to zapachy i dźwięki tworzące codzienność powszednią i codzienność odświętną. Cieszyła się, że musi iść jutro do pracy, ponieważ jej dzisiejsza powszedniość, choć dobrze pachnąca, była cicha i samotna.

Chowając garnek do spiżarni, zauważyła nowe, jeszcze nieotwarte opakowanie zniczy. Postanowiła, że pojedzie na cmentarz. Posiedzi z rodzicami, pomilczy sobie z nimi. Przecież wolne dni najmilej spędza się z bliskimi...

– Mateusz! Mateusz...

– Mateusz! Mateusz! – wołał i rozglądał się po domu.

– Cooo?

Usłyszał zaspany głos, a za chwilę ujrzał swojego młodszego brata w całej okazałości i, co gorsza, w totalnym rosole.

– Zwariowałeś! – krzyknął, bo widok Mateusza mocno go osłabił. – Jesteś jeszcze niegotowy? Przecież za czterdzieści pięć minut masz poprawkę! – Nie mógł opanować zdenerwowania.

– Spokojnie... Brat! – Mateusz ziewnął przeciągle, po czym ze stoickim spokojem, drapiąc się po rozczochranej głowie, powiedział, a raczej wyziewał: – Coś ty taki nerwowy? Dzwonili wczoraj z budy, że przełożyli moją poprawkę o godzinę, bo Pindalerska ma jeszcze jakieś inne poprawki. Widocznie nie tylko mnie uwaliło to wredne babsko.

– Kto? – zapytał, bo nie zrozumiał nazwiska.

– To wredne babsko, Pindalerska! – Mateusz zrobił taką minę, jakby mu ktoś kazał wypić cysternę benzyny.

– Pindalerska? – powtórzył i zmarszczył brwi. – Dziwne nazwisko.

– To są dwa nazwiska – pospieszył z wyjaśnieniami Mateusz. – Pierwsze nadane przeze mnie, Pinda, a drugie rodowe, Lerska, czyli jednym słowem, Pindalerska. Małpa o dwóch nazwiskach.

Uśmieszek, którym obdarzał go właśnie rodzony braciszek, był wyjątkowo wredny.

– Jesteś okropny, ale mam nadzieję, że zdasz, bo jak nie, to mama się załamie.

– Spokojna twoja rozczochrana... – Wyluzowanie Mateusza było widoczne gołym okiem. – Nie ma innej opcji, muszę zdać. Zakuwałem.

– Chciałbym to widzieć – powiedział wątpiąco. – Pamiętaj, że przez tę twoją poprawkę musiałem wcześniej wrócić z urlopu.

– Wielkie halo! – Mateusz nalał sobie do szklanki wody, napił się i dokończył rozpoczętą wypowiedź. – Jak się domyślam, zostawiłeś tam tłum rozhisteryzowanych wielbicielek – drwił.

– Bez komentarza! – Nie dał się sprowokować. – Ubieraj się, bo obiecałem mamie, że osobiście dostarczę cię do szkoły. To twoje nieuctwo nam wszystkim zepsuło wakacje.

– Ty się, brat, starzejesz, bo zrzędzisz. Poza tym Pindalerska postawiła mi gałę na złość, bo z ocen spokojowo wychodziła mi dwója. Ale przecież profesor Pindalerska to chodząca doskonałość i tego wymaga od wszystkich. Co za wredny babiszon!

– Uspokój się! – przerwał mu zdecydowanie. – Zrobię sobie kawę, a ty masz piętnaście minut. Pamiętaj, biała koszula i czarne spodnie, może chociaż na wejście zrobisz dobre wrażenie.

– Przed nią nie muszę. Ona jest...

Mateusz znów zaczął, a on już drugi raz nie pozwolił mu skończyć, wskazując wzrokiem na drzwi.

Robił kawę i przypominał sobie swoją polonistkę. Nota bene postrach całej szkoły. Na oko była po sześćdziesiątce, ale tak naprawdę nikt nie wiedział, ile miała lat. Nosiła ogromne okulary, o bardzo grubych szkłach, dlatego wszyscy mówili na nią Lupa. Przez cztery lata jego nauki w liceum zawsze była tak samo ubrana. Nosiła coś w rodzaju długiej swetrowej sukienki w granatowym kolorze, która nie była w stanie ukryć jej bardzo obfitego biustu będącego tematem wielu niewybrednych żartów. Nie lubił ani polskiego, ani jej. Podobnie jak Mateusz, nie był orłem z tego przedmiotu. Musiał ostro przykładać się do nauki, ale nigdy nie miał poprawki, bo w przeciwieństwie do swojego brata, zawsze czytał lektury. Lubił czytać wieczorem, tuż przed zaśnięciem. To przyzwyczajenie zostało mu do dziś. Natomiast młodszy od niego o równe dziesięć lat brat był integralnym elementem całkiem innego pokolenia. Poza tym Mateusz, zresztą podobnie jak wszyscy jego kumple, całował się z dziewczynami na powitanie. W usta! A dla niego pocałowanie dziewczyny w policzek, i to w dniu matury, było szczytem erotycznych osiągnięć. Czasy się zmieniły, i to bardzo. Mateusz, biorąc pod uwagę jego towarzyskie usposobienie, całował się kilkanaście razy dziennie. On nie całował się od ponad półtora roku. Na urlopie, widząc wszechobecnych zakochanych, poczuł, że bardzo mu tego brakuje. Nawet nie całowania i całej reszty... Brakowało mu uczuć. Marzył o kobiecie, która pozwoliłaby mu uwierzyć, że z Edytą miał po prostu pecha. Ona była...

– Jestem gotowy! – zakomunikował Mateusz, przerywając mu nie najlepsze wspomnienia. – Podobam ci się? – zapytał, strojąc dziwne miny.

Udawał chłopca o odmiennej orientacji seksualnej. Musiał przyznać, że Mateusz był z pewnością o wiele lepszym aktorem niż uczniem.

– Matołku! – powiedział z wyższością. – Akurat dzisiaj nie chodzi o twoją prezencję, tylko o wiedzę. Jedźmy już, bo się spóźnię do pracy.

– Wyluzuj, przecież jesteś kapitalistą i z tego, co wiem, nie masz nad sobą szefa – mówiąc to, Mateusz zawiązywał sznurówki eleganckich pantofli, które idealnie pasowały do jego poprawkowego stroju.

– I tu się mylisz, młody człowieku. Twój brat, jak to ująłeś: kapitalista, ma wielu szefów. Mój klient, mój szef. Zapamiętaj to sobie, niebieski ptaszku, i chodź już!

Zostawił Mateusza na szkolnym parkingu i zobowiązał do natychmiastowego informowania o wynikach egzaminu. Zdawał sobie sprawę, że najbezpieczniej byłoby, gdyby został i poczekał, aż to wszystko się skończy, ale musiał gonić do pracy. Za dwa dni mijał termin oddania projektu ogromnego centrum handlowego i Przemek jak zwykle nie wytrzymywał presji czasu. Od rana zdążył już zadzwonić do niego kilkanaście razy. Ten z rozmysłem nie odbierał jego telefonów. Musiał się znaleźć w pracowni, żeby pomóc wspólnikowi w jego architektonicznych rozterkach. Wiedział, że czeka go huk roboty. Nie miał nawet chwili, żeby pomyśleć o Mateuszu. Projektując, odcinał się od rzeczywistości. Potrafił pracować godzinami. Ostatnio jego życie koncentrowało się wyłącznie na pracy. Pocieszał się, myśląc, że to taki etap. Jednak czuł niedosyt, regularnie podsycany przez mamę, która między wierszami dawała mu do zrozumienia, że latka lecą i należałoby się ustatkować. Nie lubił tego określenia, ponieważ ostatnio czuł się właśnie ustatkowany, i to nawet za bardzo. Po powrocie z urlopu zastał w pracowni tyle rozgrzebanych, czekających na niego spraw, że już prawie zapomniał o wakacyjnej beztrosce. To „prawie” oznaczało powracający do niego melancholijny obraz, który zapadł mu głęboko w pamięć... Dziewczyna, książka, leżak... Z wakacyjnego rozmarzenia wytrącił go odgłos dzwoniącego telefonu, który zabawnie podskakiwał na biurku. Zauważył, że to Mateusz, i szybko odebrał.

– Jak tam? – zapytał zdenerwowany.

– No, brat, możesz być ze mnie dumny, jestem w maturalnej klasie. – Ton Mateusza odzwierciedlał jego ogromną skłonność do nadmiernego luzowania wszystkiego i wszystkich.

– Dzwoniłeś do mamy? – zapytał od razu, bo powodu do gratulacji chyba raczej nie było.

– A jakże by inaczej. Tak się z ojcem ucieszyli, że niestety przyjadą już jutro. A ja, biedny, myślałem jeszcze o jakimś kilkudniowym melanżyku, no ale pojawił się problem z wolną chatą.

– A po co ci wolna chata, maluchu? – zakpił z brata, ten jednak odbił piłeczkę nadspodziewanie szybko.

– Posłuchaj, tybetański mnichu. To, że ty nie korzystasz z uroków życia, nie oznacza, że ja też tak mam.

– Nie rozumiem, co masz na myśli – udawał, ciesząc się w duchu, że akcja poprawka zakończyła się pomyślnie.

– Babki mam na myśli, bracie. Babki! – powtórzył głośniej Mateusz. – I to takie, co to z piaskownicą nie mają nic wspólnego.

– Myślę, Matek – z rozmysłem użył zdrobnienia, którego Mateusz nie znosił – że chyba powinienem poprosić rodziców, żeby wrócili już dziś, bo z jednych kłopotów jakimś cudem się wykaraskałeś, a już masz ochotę na następne.

– Musisz wiedzieć, brat, że wszystko można, co nie można, byle z wolna i ostrożna.

– Erudyta za dychę! – parsknął rozbawiony. – Muszę kończyć, bo wiesz, niektórzy muszą pracować.

– To siema, pracusiu! – przerwał mu Mateusz, jednocześnie cmokając.

– Też cię żegnam! – odparł i pomyślał, że charakterologicznie to ma ze swoim bratem bardzo mało wspólnego. Czasami zazdrościł mu jego luzu. Sam traktował wszystko w swoim życiu nad wyraz poważnie i rzadko pozwalał sobie na szaleństwo, które dla Mateusza było chlebem powszednim. Pomyślał, że do szaleństwa to chciałby się zakochać. Był ciekaw, co by wtedy robił. Szybko zganił się w myślach za dekoncentrację i powrócił do swojej zdecydowanie koncepcyjnej pracy, która z szaleństwem miała tyle wspólnego, że była szalenie pilna.

Siedziała na ławce przed szkołą. Była wykończona. Nie miała już na nic siły. Nieprzespana noc dawała o sobie znać. Kilka minut po pierwszej w nocy zatelefonowała Dominika, żeby zdać jej relację z randki. Jak się okazało, relację bardzo obszerną. Dominika była rozanielona. Z jej opowieści wyłaniał się Super-Przemek. Zabawny, ale chwilami poważny. Rozmarzony, ale twardo stąpający po ziemi. Erotyzujący, ale szalenie delikatny. Inteligentny, ale bardzo prostolinijny. Jednym słowem: Super-Przemo. Dominika wpadła jak śliwka w kompot. Dlatego na nic się zdały protesty Hani, że jest środek nocy i że rano musi się grzecznie zameldować w szkole. Musiała wysłuchać prawie półtoragodzinnej opowieści pochwalnej, jaki to On, oczywiście przez duże O, jest och i ach. Gdy skończyły rozmawiać, a raczej gdy skończyła słuchać Dominiki, jej sen znajdował się gdzieś na antypodach. Nie mogła zasnąć. Do rana męczyła się w łóżku. Nie pomagał nawet szum muszli, a bzyczący nad jej głową komar jeszcze bardziej oddalał ją od snu.

Poranek przywitała z ogromnym zmęczeniem, ale z wielką ulgą. Przez egzaminy poprawkowe przebrnęła nadspodziewanie dobrze. Teraz czuła się trochę jak emerytowany worek treningowy, ale nawet to nie przyćmiło jej dobrego humoru. Wszystkie poprawki przyniosły oczekiwane rezultaty, szczególnie zadowolona była z wyników Starskiego. Jego odpowiedzi jednoznacznie wskazywały na wakacyjne zaangażowanie w literaturę przedmiotu. O to jej właśnie chodziło, gdy oceniła na jedynkę jego całoroczną pracę na lekcjach. Chciała, żeby zaczął pracować naprawdę, a nie brylował dzięki inteligencji i błyskotliwości, których – musiała przyznać – chłopakowi nie brakowało. Gdy wyszedł z egzaminu, natychmiast otoczył go wianuszek roześmianych, roznegliżowanych i opalonych koleżanek. Mogła to zrozumieć. Mateusz Starski należał do bardzo urodziwej części płci brzydkiej. Na pożegnanie powiedział do niej z charakterystyczną dla niego nonszalancją w głosie, że może być pewna, iż w trzeciej klasie nie da jej się przyłapać na nieprzeczytanej lekturze i nienapisanej pracy domowej. Odrzekła, że bardzo ją cieszy taka odważna deklaracja i że jeżeli dotrzyma słowa, to ona będzie wniebowzięta, po czym podała mu rękę w gratulacyjnym geście. Dałaby głowę, że po tym, co zrobiła, popatrzył na nią z sympatią. Pierwszy raz od czasu gdy się poznali.

– Witam szanowną koleżankę! – usłyszała głos dyrektora.

– O! Pan dyrektor. – Nawet nie musiała udawać zaskoczenia. – Już po pracy?

– Tak, pani Haniu, na dziś koniec, ale za to jutro czeka nas długi dzień. Będziemy radzić nad nowym rokiem.

– Trudno o tym zapomnieć – powiedziała z przekąsem.

– Pani Haniu, a może dałaby się pani namówić na małą kawkę?

Dyrektor próbował chyba uśmiechnąć się zniewalająco, niestety, bez powodzenia. Od dawna czuła, że ma do niej słabość.

– Przykro mi, panie dyrektorze – odparła szybko – ale tym razem muszę odmówić, ponieważ za chwilę mam wizytę u lekarza. – Ostentacyjnie zerknęła na zegarek, uciekając przed jego spojrzeniem.

– Proszę mnie nie martwić, pani Haniu. Czyżby coś pani dolegało?

Troska w dyrektorskim głosie wywoływała nieprzyjemne mrowienie na jej plecach.

– Ależ skąd. Czeka mnie rutynowa kontrola u stomatologa.

Wymyślona na poczekaniu odpowiedź nie mijała się bardzo z prawdą. Obiecała Dominice, że zje z nią obiad. Zatem musiała za chwilę zdążać na spotkanie z dentystką w celu kolejnego wysłuchania spowiedzi.

– Czyli kawa musi poczekać – inteligentnie wywnioskował dyrektor.

– Niestety – powiedziała. „Na szczęście”, pomyślała i udając pośpiech, dodała: – Ale się zasiedziałam. Sierpniowe słońce jest cudowne. Muszę już uciekać. Do zobaczenia jutro, panie dyrektorze, do widzenia. – Odwróciła się na pięcie i już jej nie było.

Jadąc na spotkanie z Dominiką, zastanawiała się, czy jeszcze kiedykolwiek będzie w stanie umówić się z mężczyzną na niezobowiązującą kawę. Pan dyrektor oczywiście nie wchodził w grę.

„Umówię się, na pewno. Jak będę stara i pomarszczona. Tylko kto się wtedy będzie chciał ze mną umówić?”, pomyślała, słuchając w radiu piosenki, której wykonawcy w refrenie nakazywali, żeby dbać o miłość, aby jej nie stracić. Rzeczywistość była taka, że nie miała o co dbać. Zagapiła się na światłach i kierowca w samochodzie za nią nerwowo zatrąbił. Miała go w nosie, dlatego ruszyła spokojnie, dostojnie, dziesięć kilometrów na godzinę. Mama przecież zawsze powtarzała, że pośpiech jest nieelegancki. Miała rację. Mama zawsze miała rację. Bardzo za nią tęskniła. Bardzo...

Rozpacz nie leczy...

Rozpacz nie leczy rozpaczy.

Spotkały się w małej restauracyjce nieopodal gabinetu, w którym Dominika przyjmowała pacjentów. Jak zwykle przyszła spóźniona, za to w doskonałym nastroju. Hania obserwowała ją, gdy podchodziła do stolika, przy którym ona grzecznie i cierpliwie czekała. Widziała szczęście bijące od przyjaciółki.

– Biorąc pod uwagę twój doskonały humor, nie będę ci go chyba psuć miauczeniem na temat dwudziestominutowego spóźnienia – zaczęła od uwagi, jednak Dominika, jakby jej nie słysząc, wyszeptała do niej konspiracyjnie:

– Hanka, a słyszałaś...?

– Co? – zapytała z zaciekawieniem, też szeptem.

– Że szczęśliwi czasu nie liczą! – mówiąc to, Dominika pociągnęła ją figlarnie za czubek nosa.

– Ach tak. To cieszę się, że w ogóle przyszłaś. A tak na marginesie, to wiedz, że ja liczę czas bardzo dokładnie, w związku z tym może lepiej będzie, jak to ty dziś będziesz mówiła.

– Jest boski! – natychmiast rozanieliła się Dominika. Przymknęła oczy i powtarzała jak mantrę: – Boski, boski, boski.

– Lepiej Boga do tego nie mieszaj i wyduś z siebie coś więcej. – Chcąc sprawić Dominice przyjemność, okazywała ogromne zainteresowanie.

– Rozmawiało nam się doskonale, jakbyśmy się znali od zawsze. Fajnie na mnie patrzył. Ma piękne oczy, jakieś takie szarozielone. Bardziej ciemne niż jasne, takie śmiejące. Nawet trochę podobne do twoich, ale dużo ładniejsze.

– A moje co? Brzydkie? – żachnęła się.

– Nie czepiaj się. Po pierwsze, twoje są dużo jaśniejsze. Po drugie, ostatnio bez wyrazu. Nie ma o czym gadać, a poza tym nie umiesz tak popatrzeć jak on. 

– Może to i lepiej... Jak był ubrany?

– Cudnie! Bosko! Modnie! Żurnalowo! – Zachwyt Dominiki był bardzo autentyczny. – Miał lniany jasny garnitur, buty z jasnej skóry. Mówię ci, Miami Vice, tylko przystojniejszy od tych glin i znacznie seksowniejszy.

Od dawna nie widziała Dominiki w takim uniesieniu, choć skłonność do uniesień pasowała do niej prawie jak nać do marchewki.

– Rozmawiałaś z nim czy tylko do niego wzdychałaś?

Do stolika podszedł kelner, przerywając rozmowę. Dominika, nie czekając ani na jego ewentualne sugestie, ani na kartę dań, ekspresowo zamówiła dwie zapiekanki wegetariańskie i coś do picia.

– A może ja nie mam ochoty na zapiekankę, i to w dodatku wegetariańską? – pozwoliła sobie zauważyć.

– Ja płacę, ja wybieram! – Dominika jak zwykle była niepoprawna. – Poza tym chyba nie przyszłaś tu jeść! – Popatrzyła na nią z wyrzutem.

– W zasadzie to zjeść też... – zaczęła Hania.

– To zaraz będziesz jadła! – przerwała jej nerwowo Dominika. – Na czym to skończyłyśmy, bo nie pamiętam?

– Nie pojmuję, jak mogłaś zapomnieć o boskim Przemo? – mówiąc to, zrobiła zdegustowaną minę.

– Posłuchaj. Gadaliśmy o wszystkim... – Dominika wciąż wzdychała.

– Czyli o niczym? – Celowo ją irytowała.

– Wiesz co?

– Co?

– Jesteś wredna! – skwitowała Dominika

– Ja wredna? – zdziwiła się. – A kto wysłuchał prawie całonocnej spowiedzi na temat twojego Super-Przemka? I po co? Żeby usłyszeć coś takiego? Jeżeli ja jestem wredna, to ty jesteś niewdzięcznicą! – Udawała urażoną.

– Dobra, dobra, nie musisz się od razu tak gorączkować. A może ty mi po prostu zazdrościsz?

– Chyba trochę tak. – Starała się zachować powagę. – Tak szczerze, to uważam, że boski Przemek powinien być mój.

– Zapomnij!!! – zagrzmiała Dominika tak głośno, że para przy stoliku obok zwróciła na nie uwagę. – Swojego boskiego to musisz znaleźć sobie sama! – dodała znacznie ciszej.

– Widzisz, Dominisiu – mówiła Hania jak do dziecka – na tym chyba polega mój największy problem, że ja nie potrafię szukać. – Rozłożyła bezradnie dłonie.

– Potrafisz. Tylko nie chcesz. Tkwisz wciąż w starej historii. A to do niczego nie prowadzi.

– Dominika, proszę cię, przestań! – W jednej chwili zebrało się jej na płacz. – To nie jest stara historia – dodała szeptem, bo nie mogła wydobyć z siebie głosu.

– Dobra, dobra... – wycofała się z ostrego tonu Dominika i powiedziała przymilnie. – Masz szczęście, że miłość ma doskonały sposób na opornych i leniwych.

– Jaki? – zapytała po chwili, której potrzebowała, by odzyskać jaką taką formę.

– Sama ich znajduje. Dziękuję. – Dominika podniosła wzrok na kelnera, który w tym momencie przyniósł dwie smakowicie wyglądające zapiekanki i wodę z cytryną w ramach czegoś do picia. – Nie przyglądaj się, tylko jedz! – Dominika uwielbiała jej rozkazywać.

– Wiesz, Dominisiu – odezwała się cicho – nie chciałabym, żebyś odniosła wrażenie, że przyszłam na spotkanie z tobą tylko po to, żeby się najeść. – Chyba wszystko wróciło do normy, skoro przemycała żart.

– Uwielbiam cię, wiesz?

Nie oczekiwała takiego wyznania ze strony przyjaciółki.

– Wiem. Ja ciebie też uwielbiam, dlatego jestem przerażona tym, że będę musiała się tobą z kimś dzielić. Możesz nie mieć już dla mnie czasu? – mówiła zmartwiona.

– O to możesz być spokojna! Mimo że w sobotę wieczorem nie spotkamy się jak zwykle w naszym dyskusyjnym klubie filmowym.

– Widzisz? Mówiłam! Koniec przyjaźni.

– Nie koniec przyjaźni, tylko randka!

– To już druga! – zaczęła odliczanie. – A dokąd idziecie tym razem?

– Zaczynamy u niego w pracowni, a później niespodzianka! – krzyknęła Dominika.

– Tylko błagam cię, bądź rozsądna. Kuba Rozpruwacz z pewnością też był boski.

– Puknij się! Możesz być spokojna. Wiem, że muszę trzymać fason. Lepiej mu na coś pozwolić czy może powodzić go trochę za nos?

Dominika najwyraźniej oczekiwała od niej pomocy w opracowaniu strategii randkowej.

– A którą wersję wolałabyś wybrać? – zapytała z uśmiechem, wiedząc doskonale, co Dominice chodzi po głowie.

– Oczywiście, że pozwolić szybko i na wszystko.

Nie myliła się.

– To może dla własnego zdrowia psychicznego powinnaś go chociaż trochę powodzić za nos. Obiło mi się kiedyś o uszy, że mężczyźni lubią gonić króliczka.

– Będę go wodzić nie za nos, tylko na pokuszenie! – to mówiąc, Dominika zaglądnęła sobie w dość odważny dekolt. – Chciałabym bardzo, żeby się na mnie skusił.

– Pamiętaj tylko, że im bardziej teraz będzie się musiał wysilić, tym lepiej sprawdzi się w życiu ogólnie. Tak mi się przynajmniej wydaje. – Martwiła się o Dominikę i miała nadzieję, że przyjaciółka nie będzie musiała przeżywać kolejnego rozczarowania.

– Wiem, wiem. Moja ty pani wszystkowiedząca o wielkim doświadczeniu.

– Tak naprawdę nie powinnam się chyba wypowiadać, ponieważ ostatnio w materii, o której teraz myślisz, nic nie przeżywam. Nic nie myślę. Nic nie wspominam. Po prostu jedno wielkie nic.

– A chciałabyś coś zmienić? – Dominika nie zdawała sobie sprawy z tego, że zadała jej najtrudniejsze z możliwych pytań.

– Zaczynam oswajać się z myślą, że mogę tak jeszcze długo. Nawet do starości – odpowiedziała wyjątkowo spokojnie.

– Na to jesteś za ładna. Szkoda byłoby, gdybyś się zmarnowała.

– Ale ja nie uważam, że się marnuję. Mam swoją misję życiową...

Nie zdążyła niestety o niej opowiedzieć, bo Dominika zdecydowanie jej przerwała.

– Przestań głupoty gadać! Nie możesz tak myśleć. Minął już ponad rok... – Dominika zawsze była odważna, ale mimo to nie umiała dokończyć rozpoczętego zdania. Chrząknęła tylko i mówiła dalej: – Wiem, że to mało czasu, ale jeżeli nie spróbujesz jeszcze raz, to będziesz w tym tkwiła jeszcze długo. Przecież niczego tak w życiu nie potrzebujemy jak miłości, no, może jeszcze tlenu. Zaręczam ci, wiem, co mówię. Więc nie opowiadaj mi tu dyrdymałów, że wszystko jest w porządku, bo nie jest. Masz pecha, nie jestem ślepa i widzę, co się dzieje. Żyjesz z dnia na dzień, o przepraszam, udajesz, że żyjesz. Boisz się iść do przodu. Boisz się nawet pomyśleć, jak mogłoby być. To, że raz wszystko się spieprzyło, nie znaczy, że tak będzie już zawsze. Teraz może być już tylko lepiej. Musisz tylko zacząć myśleć, że będzie lepiej, że wszystko się jakoś ułoży. Przecież sama zawsze mi powtarzasz, że nie da się wejść dwa razy do tej samej rzeki. Więc chyba czujesz, że w tej trudnej, brudnej i ohydnej już byłaś. Teraz czeka cię, musi na ciebie czekać, relaksująca kąpiel w ciepłej i czystej wodzie z boskimi bąbelkami. No i co się tak na mnie gapisz? Widzisz, ja też czasami potrafię powiedzieć ładnie i mądrze – Dominika przerwała swój wywód.

– Jestem w szoku... – przyznała cicho.

– Dlaczego?

– Bo mówisz o rzeczach, o których ja boję się myśleć.

– Przecież wiem. Dlatego bądź przygotowana, będę ci o nich mówić zawsze. Możesz na mnie liczyć. W tej sprawie zawsze! Będę przy każdej nadarzającej się okazji tłukła do twojej pięknej główki sceny z twojego dalszego życia. Nie tylko szkółka, sprawdzianiki, kolacyjki, zupki i zakupki. Kobieto, ty musisz żyć! Musisz się całować, kochać. Musisz o kimś myśleć. Ktoś musi siedzieć w twojej głowie! Ktoś żywy!

Ostatnie dwa słowa Dominiki, wypowiedziane podniesionym głosem, sprawiły, że argumenty, które przygotowała naprędce w ramach obrony, straciły nagle wagę i nie mogła ich już użyć.

– Chciałabym tylko przypomnieć, że spotkałyśmy się, żeby mówić o tobie.

Utopiła swój wzrok w ciągle pełnym talerzu. Nie była w stanie niczego przełknąć. Talerz Dominiki był prawie pusty, ale zajęte pochłanianiem zapiekanki usta niestety nie przestawały mówić.

– Nie zmieniaj tematu! Poza tym chcę, żebyś wiedziała, że mi też często trudno uwierzyć, że nie każdy facet jest takim skończonym dupkiem jak mój ojciec. Muszę znaleźć kogoś porządnego. Rozumiesz? Muszę! Inaczej sfiksuję i będę już do końca życia dziewczynką chowającą się za tapczanem, bo wrócił naprany tatuś, i to nie w humorze. Czasami myślę, że z nas dwóch to mimo wszystko ty jesteś szczęściarą – mówiąc to, Dominika spoglądała na nią wilgotnymi oczami.

– Chyba nie powinnyśmy się teraz licytować, którą z nas bardziej poharatało życie – powiedziała mocno poruszona słowami Dominiki, którą uważała za osobę twardą i niezniszczalną. Może bezzasadnie...

– Prawda jest taka – głos Dominiki znów był normalny – że obie dostałyśmy porządnie po dupie, tylko każda w inny sposób. Ty dostałaś raz a dobrze. Siniaki masz do dziś. Ja dostawałam regularnie. Może trochę słabiej niż ty, ale regularnie. Z bliznami. Tylko czymś się różnimy. Wiesz czym? – Spojrzała na Dominikę pytająco. – Wspomnieniami. – Dominika rzadko okazywała wzruszenie, ale teraz trząsł się jej głos. – Ty, Hanka, możesz przypominać sobie dobre czasy do woli. Masz kupę pięknych wspomnień i kładę głowę pod topór, że tylko nimi teraz żyjesz. A ja, choćbym się nie wiem jak wysiliła, to matki nie pamiętam wcale, a o ojcu wolę nie myśleć. Przecież on... – Machnęła ręką. – Szkoda strzępić język. Rozumiesz? Taka jest między nami różnica. Maleńka. Gdybym cię nie poznała wtedy w szkole, to... Wolę nie myśleć. Ale się pojawiłaś i pomogłaś mi, chociaż byłaś młodsza. Okazałaś się bardziej przydatna w moim życiu niż matka i ojciec. Dlatego teraz krew mnie zalewa, bo widzę, jak udajesz, że żyjesz, a ja nie wiem, jak ci pomóc. Hanka, nie myśl sobie, że jestem większą twardzielką od ciebie. Nie jestem! Codziennie rano wyłażę zza mojego dziecięcego tapczanu, bo wiem, że chowanie się za nim nie ma sensu. Hanka, ty też tak musisz! Choćby się waliło i paliło, musisz wstać z tej pieprzonej podłogi w swojej sypialni, przestać wyć w marynarkę Mikołaja, bo inaczej dostaniesz świra. Wtedy go nie dostałaś, ale teraz jesteś na dobrej drodze. Rozumiesz? Musisz to zrozumieć! Im szybciej, tym lepiej. Jeszcze obie będziemy bardzo szczęśliwe. Zobaczysz i proszę cię, nie rycz. Tylko nie rycz! Ryczenie pomaga, ale tylko chwilowo, i niczego nie zmienia.

Słuchała Dominiki i kiwała głową. Nie była w stanie wydusić z siebie choćby jednego słowa. Czuła, jak łzy nieprzerwanie nawadniają jej policzki. Trzymająca się za ręce zakochana para siedząca przy stoliku obok dziwnie im się przyglądała.

– Wiem – szepnęła – muszę się uspokoić. Ludzie na nas patrzą.

– To akurat możemy mieć gdzieś! – Dominika, nic sobie nie robiąc z zainteresowanych spojrzeń, kontynuowała. – Musisz mi obiecać! Obiecaj, że zaczniesz czekać na coś dobrego. Tak jak ja czekam. Hanka, ja wciąż na coś czekam. Teraz na przykład na to, żeby Przemek nie okazał się kolejnym zapatrzonym w siebie popaprańcem. Żebym mogła na kogoś liczyć i żebym mogła nareszcie przestać udawać strongmena, bo nim nie chcę być i nie jestem. Chcę, żeby ktoś się mną zajął i mnie kochał. Czy to tak dużo? – zapytała głośno. Też była wytrącona z równowagi.

– Dużo, Dominika, to bardzo dużo – odpowiedziała Hania po chwili. Nie nadawała się na pocieszycielkę.

– O kurczę! – Dominika spojrzała na zegarek. – Zostało mi tylko pięć minut, więc obiecuj mi szybko!

– Co? – zapytała, robiąc wielkie oczy.

– I żeby nie było, że tylko ty obiecujesz, to ja też ci obiecuję, że postaram się niczego nie skwasić z Przemkiem, a jak to on da ciała, to będę upierdliwie szukać dalej. Ty mi musisz obiecać, że wstajesz z podłogi, otrzepujesz się i zaczynasz rozglądać się wokół siebie. Ja obiecuję! – powiedziała Dominika tonem składającego przysięgę.

– Ja też – usłyszała swoje słowa. – Tylko nie oczekuj, że jutro umówię się z kimś na kolację – dodała asekuracyjnie.

– Spoko. Masz czas do końca roku. Może być? – zapytała konkretnie Dominika.

– Żartujesz?

– Ani przez chwilę. Masz czas do końca roku! Muszę lecieć. Zapłacę przy barze. Jutro, jak będę po, to zadzwonię.

– Tylko nie w nocy – poprosiła. – Mam później kłopoty z zaśnięciem.

– To kup sobie wibrator. – Dominika już nad nią stała.

– A może ty mi kupisz? Na pewno masz kartę stałego klienta.

– Kupię ci pod choinkę. Pa! – Poczuła cmoknięcie na policzku. – A! I nie pozwalam ci wstać od stołu, dopóki nie zjesz! Pa!

Tym razem usłyszała cmoknięcie nad drugim policzkiem. Odprowadzała przyjaciółkę uśmiechniętym spojrzeniem. „Poleciała. Wyrąbała mi prawdę w oczy i poleciała”, pomyślała, i w tej samej chwili do stolika podszedł kelner.

– Nie smakowało? – zapytał zdziwiony.

– Ależ smakowało – odparła zmieszana. – Tylko byłam tak zajęta rozmową, że nie zauważyłam nawet, kiedy wystygło.

– To może ja podgrzeję? – zapytał bardzo uprzejmie.

– Jeżeli to nie kłopot, to byłabym wdzięczna, zwłaszcza że obiecałam siostrze, że nie wstanę od stołu, dopóki nie zjem.

Siedziała na „swojej”...

Dostępne w wersji pełnej

Był przerażony...

Dostępne w wersji pełnej

Bo twoje oczy...

Dostępne w wersji pełnej

Siedział przed monitorem...

Dostępne w wersji pełnej

Nie miał już...

Dostępne w wersji pełnej

„Dzyń, dzyń, dzyń...

Dostępne w wersji pełnej

„Hanuś, życia nie...

Dostępne w wersji pełnej

Wyjechały oczywiście...

Dostępne w wersji pełnej

Okrutna, sroga...

Dostępne w wersji pełnej

– Święta, święta...

Dostępne w wersji pełnej

Otworzyła oczy...

Dostępne w wersji pełnej

Żebracy tylko rachują...

Dostępne w wersji pełnej

Poniedziałek zaczął...

Dostępne w wersji pełnej

– Ile można...

Dostępne w wersji pełnej

– Mikołaj! Popatrz...

Dostępne w wersji pełnej

Gdyby Dominika...

Dostępne w wersji pełnej

Choćbyś złe wieści...

Dostępne w wersji pełnej

Nie palmy świec...

Dostępne w wersji pełnej

Leżała na łóżku...

Dostępne w wersji pełnej

– Blada jesteś...

Dostępne w wersji pełnej

Nareszcie! Przyjechała...

Dostępne w wersji pełnej

Miłość nie zna...

Dostępne w wersji pełnej

Weselna uczta...

Dostępne w wersji pełnej

A ja w panieńskim stanie...

Dostępne w wersji pełnej

Logika w spódnicy...

Dostępne w wersji pełnej

Dawna namiętność...

Dostępne w wersji pełnej

Ale czy to wszystko...

Dostępne w wersji pełnej

Jeszcze ranek...

Dostępne w wersji pełnej

Niebo obrało miłość...

Dostępne w wersji pełnej

Już we wrześniu kolejna książka

Anny Ficner-Ogonowskiej

Dostępne w wersji pełnej

Karta redakcyjna

Projekt okładki
Magdalena Kuc

Opieka redakcyjna
Anna Rucińska

Korekta
Barbara Gąsiorowska

Copyright © Anna Ficner-Ogonowska 2012

ISBN 978-83-240-2227-4

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, 30-105 Kraków, ul. Kościuszki 37

Dział sprzedaży: tel. (12) 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

www.woblink.com