Tytuł oryginalny: Monsters Born and Made

Originally published in the United States by Sourcebooks, Inc.

www.sourcebooks.com

Wszelkie prawa zastrzeżone

© Copyright by Tanvi Berwah, 2022

© Copyright for the Polish translation by Agnieszka Brodzik, 2023

© Copyright for this edition by Społeczny Instytut Wydawniczy Znak sp. z o.o., 2023

Wydanie pierwsze

Kraków 2023

Dla Mini, która lubi kałamarnice i kraby.

I dla taty, który pierwszy raz zabrał nas nad ocean.

Stworzenia Sollonii

Aquabaty: Żyjące w wodzie gady, które mogą latać na krótkie dystanse. Ich „skrzydła” składają się z mięśniowych membran rozciągniętych na służących za podpory kościach. Na końcach znajdują się szpony służące za kończyny, zaś z przodu także szczypce. Aquabaty są groźnymi i krwiożerczymi zwierzętami, nad którymi bardzo trudno zapanować. Ich nazwa pochodzi z plotki o tym, że podobne do nich stworzenia, nazywane bats (z angielskiego „nietoperze”), żyją głęboko pod ziemią, chociaż nikt ich nigdy nie widział.

Fawkesy: Stworzenia w kształcie rombu o miękkiej muszli, które mieszkają w jaskiniach pod brzegiem oceanu. Rzadko wychodzą ze swoich muszli do wody, ale gdy już to robią, pokazują sześć smukłych odnóży, każde z chowanym szponem, a także dwa rogi tuż nad oczodołami. Mimo demonicznego wyglądu nie są szczególnie agresywne. Obdarzone instynktem obronnym, w chwili zagrożenia mogą wydzielać smolistą substancję, która zapala się przy kontakcie z powietrzem.

Flonnery: Małe gady mieszkające na lagunach i w starorzeczach. Mają płaskie kończyny, którymi wiosłują, a także twardą muszlę, w której mogą schować swoje ciało w całości prócz puszystych uszu, co odróżnia ich muszlę od kamieni. Chociaż są niegroźne i przyjacielskie, chronią swoje młode i jeśli wyczują zagrożenie, potrafią rzucić się całym ciałem na wroga z taką siłą, że mogą pogruchotać kości.

Gorgony: Okrągłe, pokryte łuskami stworzenia z ciemnozieloną krwią. Mają macki z lepkimi poduszeczkami, którymi oplatają ofiarę, by zabić ją za pomocą elektrowstrząsów.

Koziorożec: Jedno z największych stworzeń znanych ludzkości na Ofirze. Pokryte łuskami ciała koziorożców w górnej części przywodzą na myśl ogromne górskie kozy, a ryby w dolnej. Mają wielkie rogi w kształcie korkociągów. Ich przednie kończyny są zwieńczone pazurami, a płetwy ogonowe, o średniej szerokości stu metrów, służą za tylne nogi. Po bokach ich ciał znajdują się płaty skóry, które koziorożce potrafią rozsunąć i wykorzystać do zachowania równowagi w czasie silnego wiatru. Te stworzenia zazwyczaj trzymają się na uboczu, jednak w walce wykazują się znaczną zapalczywością.

Kraby koszące: Ogromne dziesięcionogie skorupiaki. Zazwyczaj srebrne lub miedziane, z błyszczącą skorupą. Niezwykle szybkie na lądzie, a w wodzie jeszcze szybsze. W przeciwieństwie do mniejszych braci mają szczypce o brzegach ostrych jak brzytwy, których mogą używać zarówno do ataku, jak i poruszania się.

Maristagi: Jedne z najsilniejszych, najszybszych stworzeń na świecie. Są zwinne, pokryte łuskami, dwunożne. Ich przednie kończyny są krótsze, a tylne mocniejsze, wyposażone w błony pławne i wysuwane szpony. Długie i przywodzące na myśl ster ogony maristagów pomagają w pływaniu. Ich oczy są pokryte błoną. Przy szyjach mają wysuwane płetwy w kształcie żabotów, a w nich kolce jadowe, które maristagi mogą wystrzeliwać z ogromną prędkością na dość duże dystanse. Poroże o licznych odnogach służy tym dumnym stworzeniom do walki i okazywania dominacji.

Mureny: Podobne do węży podwodne zwierzęta ze śliską skórą. Żyją w dużych, trwale splątanych koloniach. Jeśli jedno ze zwierząt zachoruje i umrze, ginie cała kolonia. Oddzielona od kolonii murena może nadąć skórę wokół szyi, żeby wydać się przeciwnikowi większą.

Raptory: Bardzo agresywne podwodne stworzenia słynące z ostrych ciosów. Są małe, a ich ciało jest ośmiokątne z czterema drobnymi kończynami.

Jeden

Polujemy, gdy reszta świata śpi. To ryzyko, które może nas kosztować życie. Ryzyko, którego musimy się podjąć.

Budzę brata, a on tylko mamrocze zaspany:

– Odwal się.

– Już czwarta. Ojciec powiedział, że o tej porze powinniśmy być już na plaży.

Emrik ściska swój materac niczym krab uparcie trzymający się kamienia. A potem, gdy już zedrę z niego koc, warczy:

– Wynoś się z mojego pokoju.

Jego but z hukiem uderza w drzwi, które udaje mi się w ostatniej chwili zamknąć. Przyciskam plecy do kamiennej ściany, zimno mnie uspokaja.

Kilka minut później Emrik wychodzi z pokoju. Jesteśmy podobnie ubrani: czarne spodnie i dopasowana biała koszula z kołnierzykiem aż po podbródek. Buty uformowane dokładnie na kształt naszych stóp. Pod tym wszystkim mamy na sobie kombinezony wodne z nitką niebki. Rodzeństwo Łowców.

Jego dłoń zaciska się na gałce.

Dobrze jest denerwować się przed polowaniem.

To oznacza, że jesteśmy czujni, nie głupi.

– Koral – mówi ochrypłym głosem. – Ktoś jeszcze nie śpi?

Włosy sięgają mu za ramiona, są niemal tak długie jak moje. Podtrzymująca je pojedyncza spinka błyszczy w rozproszonym świetle. Zanim zdążę się odezwać, on już zna odpowiedź: w ciszy niesie się echem astmatyczne pokasływanie Lirii.

Myśl o krztuszącej się powietrzem młodszej siostrze nie pomaga nam w spokoju wspiąć się po krętych schodach i opuścić bezpiecznej przestrzeni naszego domu. Za to przypomina nam wyraźnie, dlaczego polowanie musi przebiec idealnie, dlaczego nie możemy pozwolić, by tej nocy maristag nam uciekł.

Właśnie to robimy, żeby przetrwać.

Łapiemy maristagi, hodujemy je, trenujemy ich potomstwo, żeby było zdolne do życia na lądzie, a potem sprzedajemy wyższej kaście Ziemców startujących w Wyścigu Chwały. Wszystko to, ryzykując życie.

A potem odważamy się żyć. Aż do następnego polowania.

Świat na zewnątrz jest skąpany w czarnym atramencie, a konstelacja Ognistego Statku kusi nas, migocząc na czerwono i żółto. Nadlatuje wiatr znad oceanu, niosąc ze sobą sól i sztorm, a w tej samej chwili niebo przeszywa błyskawica.

Razem z Emrikiem pędzimy w stronę plaży. Składa się na nią cały pas szarego piasku z tej strony wyspy. Chociaż ocean bez ostrzeżenia podgryza całe jej połacie, często jest tutaj pełno szabrowników zeskrobujących metalowe odpryski zarguniny z niskich wapiennych łuków, które wystają z wody i piasku.

Wytężając wzrok w poszukiwaniu szabrowników, muszę ominąć kałużę.

– Niebka? Kto marnuje niebkę w pełnym słońcu?

Czy ten ktoś nie wie, jak trudna jest ekstrakcja galaretki i jak bardzo jest nam potrzebna jako ochrona przed słońcem? Chociaż otacza nas woda, nasza wyspa jest wysuszona, a my się na niej pieczemy.

Emrik patrzy na kałużę niebki i marszczy brwi. Wykrzywia się blizna na jego prawym oku, spływająca niczym wściekła łza.

– Mniej ludzi, którymi trzeba się będzie przejmować.

Gdy docieramy do miejsca, gdzie wapienny klif wygina się w kształt litery U, słychać niski pomruk. Potwór budzi się ze snu. Horyzont, pochłonięty przez ciemność, jeszcze nie zaistniał.

W dole, poniżej ząbkowanej krawędzi skały, z kotłującej się wody wystają kamienie przywodzące na myśl niebieskoszare kły. Drętwieje mi twarz smagana zimnym wiatrem sztormu. Każdy oddech zdziera mi płuca. Kamieniste podłoże pod stopami jest śliskie od martwych pełzaczy i porostów, obmywa je ciągle woda. Muszę ostrożnie stawiać każdy krok.

– Powinnaś się trzymać z dala od oceanu – mówi Emrik.

Rozpala się we mnie gniew. Lata wspólnych polowań, a on wciąż mi nie ufa.

– Dlaczego?

– Popatrz na ten sztorm.

Przecież sam i tak nic nie zdziałasz. Gryzę się w język. Nie ma sensu się kłócić tuż przed wejściem do wody.

– Tym bardziej przyda ci się wsparcie.

– Trzymaj się z dala od wody, Koral. Będziesz mi potrzebna, żeby wytaszczyć maristaga. – Zacisnął szczęki, jego twarz się wyciągnęła, kontury zrobiły się ostre jak brzytwa. Czarny tatuaż na lewej stronie jego twarzy się wykręca, podobnie jak u mnie. Emrik w ciemności wydaje się okrutny. Chyba obydwoje się tacy wydajemy.

Jest ode mnie starszy o trzy lata, ale w czasie polowania moglibyśmy uchodzić za bliźnięta.

Nie zauważam ani jednego maristaga w czarnej toni – nie najlepiej jak na ostatni dzień sezonu polowań.

– Widzisz jakiś ruch?

Nasza rodzina od pokoleń prowadziła szczegółowe zapiski na temat maristagów. Nikt nigdy nie spotkał tych stworzeń poza powtarzającym się co rok przypływem. Znikną przed wschodem słońca i nie wrócą przez najbliższe dziesięć miesięcy.

Ich zegary biologiczne nigdy się nie mylą.

Maristagi z poprzedniego polowania zachorowały i zdechły. Emrik utrzymuje, że to nie jego wina, że jak zawsze przefiltrował dokładnie wodę, a infekcja musiała wziąć się z czegoś, co stworzenia wyniosły z oceanu. Teraz została nam tylko jedna samica. Bez samca nie będziemy mieli żadnego potomstwa, żeby sprzedawać je przez resztę roku.

Mistrzyni będzie udawać, że nic się nie stało, uśmiechnie się i odeśle nas z zasiłkiem, który wystarczy najwyżej na miesiąc. Tymczasem po cichu po wyspie rozniesie się ostrzeżenie: żadnych pożyczek dla Łowców, żadnej pracy.

Będziemy przymierać głodem. Tak jak w tym roku, gdy skończyłam osiem lat.

W tamtym okresie Liria była zbyt chora, żebyśmy żyli cały rok tylko z oszczędności.

– Chowają się przed burzą – stwierdza Emrik i tym samym odrywa mnie od okropnych wspomnień. – Nas dwoje wywoła popłoch. Zostań tutaj.

– Dobra, idź tam umrzeć.

Patrzy na mnie spode łba i to wystarcza za odpowiedź. Rozbiera się z kombinezonu, uzbraja w zarguninową pałkę i zanim zdążę się pożegnać, rozpływa się w wodzie. Potem jest tylko cieniem poruszającym się tak szybko, że można by go chyba pomylić z maristagiem.

Tak szybko, że znika.

Niebo zaczyna się rozjaśniać, zbliża się złowrogi wschód. Emrika nigdzie nie ma. Czyżby ocean go pochłonął?

Nie zgiń, Emriku, bo cię zamorduję.

Wzmaga się wiatr, syczy przez wodę. Nie zostało nic prócz sinej zasłony nieba, przeciętej groźnym czerwonym światłem brzasku, który barwi kotłującą się pianę fal kolorem gnijących tkanek.

Świat się wycofuje, spowity upiorną ciszą.

I wtem powietrze przeszywa gorączkowy krzyk, rozprzestrzenia się ostry zapach siarki.

Pamiętam tamten moment, gdy pierwszy raz zobaczyłam maristaga.

W szkole uczą nas o dziesięciu Wyspach Ofiru i superoceanie, Panthalassanie, zajmującym całą resztę przestrzeni. W jego czarnych odmętach żyją stworzenia będące ucieleśnieniem zła. Fawkesy, które wydzielają dziwną, smolistą substancję, zajmującą się ogniem przy zetknięciu z powietrzem. Raptory z zębami jak piły, które wycinają fragmenty lądu, żeby przepuścić ocean i podążyć za ofiarą. Aquabaty, skrzeczące z jednego końca świata na drugi.

I maristagi, żywe koszmary poruszające się na lądzie równie szybko, co w wodzie. Te zwinne stworzenia są dwunożne, ich przednie kończyny są krótsze, silniejsze i zakończone pazurami, którymi chwytają ofiary i rozrywają im mięśnie. Ich głowy wieńczy ogromne poroże. Ich łuski są świetliste, a krew ma zielony kolor.

Prawdziwy horror zaczyna się wtedy, gdy w maristagu wzbiera gniew.

Miałam wtedy pięć lat. Trzymali mnie z dala od stajni. Pamiętam, że widziałam, jak coś podskakuje pod gładką taflą oceanu, jak dokoła zbiera się piana. Zapatrzyłam się i stałam jak słup soli, obserwując, jak blask przypominający błysk metalu na słońcu się unosi. Pojawiła się głowa. Żabot uniósł się gwałtownie dokoła, posyłając jadowite kolce niczym harpuny.

Jeden niemal mnie dotknął.

Wrzasnęłam.

Maristag zniknął.

Stworzenie kotłuje się w wodzie, pośród zimnej szarości wapienia widzę zapierającą dech w piersi zieleń. Ostre jak brzytwa falbany wokół jego szyi podniosły się, wystrzeliwując śmiercionośne kolce. A do jego silnego ciała przywarł, zaginając płetwę grzbietową, szarpnięciem unikając jadowitych harpunów, mój brat Emrik – rozpaczliwie wpijając palce w łuski maristaga.

Nagle moje ręce zmieniają się w kamienie.

Spodziewałam się, że będę musiała zmyć Emrikowi głowę za przeciąganie polowania aż do wschodu słońca.

A nie patrzeć na jego zapasy z przeklętym maristagiem w wodzie.

Maristag jest wspaniałą rozmazaną plamą jaśniejącej zieleni, która raz po raz gwałtownie przebija powierzchnię kotłującej się wody. Emrik, uwięziony między żabotem i rogami, nie ma żadnej kontroli nad stworzeniem. Jeden fałszywy ruch, jedno zdradzieckie poślizgnięcie się i już po nim.

Po moim głupim bracie.

Widziałam ciała tych, którzy poznali gniew maristaga.

Nie chciałabym, żeby stał się jednym z nich.

– EMRIK! – wrzeszczę i macham rękami. – TRZYMAJ SIĘ!

Skaczę do lodowatej wody.

Wbija się we mnie tysiąc zimnych szpilek, walcząc o przejęcie panowania nad moim ciałem, żeby je rozerwać na strzępy. Fale są silne i ciemne. Jednak ja znam te wody; wychowałam się w nich. Przecinam prąd, szybko i gładko, zmuszając wodę, by się rozstąpiła. Jeszcze sekunda i do niego dotrę. Płynę coraz bliżej i bliżej, wyłaniając się na powierzchnię po jeden rwany oddech.

Maristag szarpie szyją. W powietrze znowu tryska jad pachnący kwasem siarkowym. Zakrzywione w tył kły zamykają się wokół ręki Emrika.

Mój brat wyje.

Do wody spływają spirale krwi.

Pałka wymyka się z dłoni Emrika.

Próbuję krzyknąć i słona woda wdziera mi się do gardła. Moja szczęka piecze, jakby była z metalu.

Maristag wpadł w szał. Obracam się z powrotem w stronę wapienia. Imbirokorzeń. Potrzebuję imbirokorzenia. Maristagi mają uczulenie na ciernistą skórkę rośliny. Niebka wije się wokół kamienia niczym fluorescencyjne węże, dając trochę światła i plącząc się z gęstą, wysoką trawą kołyszącą się niczym duch. Gorączkowo chwytam garść imbirokorzenia, lecz zbyt mocno się trzyma. Potrzebuję czegoś, czym mogłabym go przeciąć.

Płuca mnie pieką i muszę wypłynąć. W oddali w ocean trafia piorun, fala płynie w stronę skał.

Zapieram się.

Mimo to woda uderza we mnie niczym blok żelaza.

Gdy tylko się uspokoi, przyciskam stopę do kamienia i ciągnę za krzak imbirokorzenia. Za mało, za mało. Palce mam już czerwone, roślina się wyślizguje. To nie zadziała i Emrik zginie. Krew na rękach. No, zerwijcie się już!

Ostatnia myśl wydostaje się z moich ust w postaci gromady bąbelków powietrza.

Ból przecina mi ręce.

Krzak wreszcie puszcza i uderzam plecami w przypominające młot fale. Zwijam się w kłębek, unoszę na powierzchnię. Jeden głęboki oddech i znowu się zanurzam, by wpłynąć w zakrwawioną wodę po swojego brata.

Maristag czepia się imbirokorzenia. Szarpie się gwałtownie. Luźna warstwa tkanki, która tworzy drugą skórę na opalizujących łuskach, świeci się eteryczną zielenią, cieknie krew.

Mój brat jest na wyciągnięcie ręki.

– Płetwa ogonowa! – woła zduszonym głosem Emrik. – Nie puszczaj!

Maristag zamyka żabot, szykując się do wystrzelenia kolejnych kolców. Prosto w moją twarz.

Rzężę, woda wpływa mi do ust.

– Puść, Emrik! Inaczej zginiesz! – Uderzam imbirokorzeniem w szyję maristaga, celując w delikatne miejsce, w którym pokazuje się żabot, a zwierzę obłąkańczo zarzuca głową. Wodę przecina bolesny skrzek. Wyrywam krwawiącą rękę Emrika z chwytu maristaga i mam nadzieję, że ten odgłos darcia pochodził z ciała potwora, nie mojego brata.

Za naszymi plecami maristag stawia na sztorc drugi zestaw płetw. Płetwa grzbietowa rozkłada się wzdłuż kręgosłupa i znika w połowie długości. Zamieram, czekając na atak, lecz zwierzę odwraca się i spogląda na ocean.

Nie ma czasu do stracenia. Fale są wysokie, a Emrik wciąż krwawi. Przyciskam go do siebie i płynę.

Wyczołgujemy się na brzeg, z trudem łapiąc powietrze. Ręce mi się trzęsą z wysiłku, palce drżą, jakby coś żywego dusiło się w środku.

– Czy ty…

– Dlaczego to zrobiłaś? – przerywa mi Emrik, którego krzyk załamuje się w połowie zdania. Jego ciało całe jest pokryte piaskiem, co nadaje brązowej skórze szary odcień.

Dyszę i czuję narastającą we mnie panikę, kiedy moje sumienie rozumie coś, zanim ja to pojmę.

– Co takiego zrobiłam? Uratowałam ci życie?

– Mówiłem ci, żebyś złapała płetwę ogonową! Ja byłem bliżej grzbietowej! – W jego opuchniętych oczach widać czerwone zabarwienie. – Mogliśmy go dorwać!

Nasza niebka się zmyła, przez co staliśmy się podatni na szybko jaśniejące niebo, jednak Emrik jest w znacznie gorszym stanie. Z rany na ręce wypływa krew, wsiąkając w rozerwany kombinezon i ciemniejący piasek. Wygląda, jakby był zielony. Jego klatka piersiowa gwałtownie się unosi i opada, a potem, zupełnie bez ostrzeżenia, mój brat wymiotuje. Odskakuję. On chwyta mój nadgarstek jak imadło.

– Miałaś ze mną współpracować! Przez ciebie maristag mi się wyrwał! Koral, to był już ostatni!

– Nie, wcale nie. – Odwracam się w stronę oceanu. Maristag, wspaniale zielony, krąży coraz dalej i dalej od brzegu. Jego rogi unoszą się i zanurzają w wodzie.

Dzisiaj był ostatni dzień polowania.

Maristagi odpłynęły.

Dwa

I co teraz zrobimy? – rzęzi Emrik.

Widać czerwony rozbłysk, po czym parzący wschód słońca przecina horyzont. Odwracam się do Emrika. Widzę, że przyciska dłonie do skały, pod jego skórą wyraźnie rysują się ciemne żyły.

– Musimy iść, Emrik – szepczę.

On przeklina pod nosem. Próbuje się podnieść. Chwieje się. Próbuje jeszcze raz. Czerwony horyzont znika za jego ciemnymi włosami. Będzie na mnie krzyczał? Będzie mnie ganił?

Oczy mojego brata się zaszkliły.

Pachnie siarką. Pachnie ruiną.

Wszystko w porządku? Pytam go samym ruchem głowy, bo język mi skołowaciał. Skała, na której stoję, jest ostra jak zęby. Wgryza mi się w podeszwę stopy. Ale nie mogę się ruszyć. Cała moja odwaga odpłynęła razem z maristagiem. Staram się nie odrywać wzroku od Emrika. Cierpimy po każdym polowaniu. Krwawimy. Tego można się spodziewać. Nie da się pojmać dorosłego maristaga i wyjść z tego bez szwanku.

Jednak tym razem jest coś innego w tym, jak Emrik się zatacza. Traci dużo krwi i jego skóra robi się trupioblada.

– Koral… – Jego głos cichnie. Słychać w nim niepewność. Potem Emrik przeciąga palcami po karku i podnosi rękę do oczu. Na samym środku dłoni znajduje się mała czarna szpilka pokryta krwią.

Nagle robi mi się niedobrze.

– Musimy cię zabrać z powrotem do domu – mówię, chwytając go za ramię, zanim znowu straci równowagę i padnie twarzą między ostre kamienie. Emrik nie protestuje. Tak samo dobrze jak ja zna wpływ jadu maristaga na ludzki organizm. Delirium pierwszego dnia, gorączka drugiego, potem tydzień śpiączki. I wtedy koniec.

Kładę sobie jego rękę na ramionach i wspólnie toczymy się w stronę domu. Emrik robi się coraz cięższy, jego głowa kołysze się w moją stronę.

– Nie zasypiaj! – przekrzykuję dudniący mi w uszach strach.

Emrik krwawi.

Zapadam się pod ciężarem brata. Jego krew spływa mi po porwanej koszulce.

Z plaży na ganek naszego domu świat został naznaczony jego krwią. Czuję na dłoniach łaskotanie prażącego słońca, nawet kiedy chwiejnym krokiem wchodzimy z Emrikiem w cień.

– Ojcze! Mamo!

Ganek zachodzi mgłą i padam na kolana. Pojawia się mama, potem natychmiast wpada z powrotem do środka i krzyczy. Kilka sekund później pomaga jej ojciec.

– Coście narobili? – pyta ostro.

Nagle czuję się mniejsza niż kiedykolwiek.

– Ojcze, on został użądlony.

Mama bierze twarz Emrika w dłonie, próbując go ocucić. Panikuje, woła do ojca, żeby coś poradził.

– Biegnij po antidotum dla brata, zanim zamknie się apteka! – warczy do mnie ojciec.

Nie daje mi pieniędzy. Ja nie proszę.

Potem pędzę do miasteczka.

Wstaje nowy dzień i powietrze gęstnieje od słonej morskiej wody oraz ryb, jeszcze mocniej przez przypływ i wciąż przetaczającą się burzę. Opuszczam główną arterię, żeby wkroczyć w najstarszą część naziemnych kwater mieszkalnych. Osiedla Najemców na wyspie Sollonia są wyryte w kamieniu, wyżłobione w skalistym terenie. Mieszka tutaj sześć tysięcy ludzi, a ponieważ nie są osłonięci przed złym słońcem, radzą sobie dzięki tatuażom z piaskowego tuszu i niebkowej galaretki. Na powierzchni nie ma żadnej ochrony przed promieniowaniem, Ziemcy zabrali do siebie wszystkich najlepszych naukowców. I właśnie dlatego w umyśle każdego Najemcy niechęć do Ziemców narasta niczym algi.

Mijam zatłoczone ulice, przy których stoją budynki zaciemnione okiennicami i markizami, a które w moich oczach są jak niewyraźne obrazy malowane farbami wodnymi. Muszę trochę zwolnić, kiedy niszczejące budynki zaczynają podtykać mi pod nogi rury wystające niczym łokcie i kolana. Co mam powiedzieć w aptece? Nie spłaciliśmy jeszcze długu. Gdy byliśmy tam ostatni raz, właściciel nas odesłał. Ale Emrik może umrzeć w ciągu tygodnia.

Znowu przyśpieszam. Z daleka dobiegają do mnie krzyki.

Nagle pojawia się przestraszona twarz.

– Przepraszam – wypalam, uciekając w bok, żeby uniknąć zderzenia. Czworo chorowitych ludzi. Rodzina. Chowają się pod brudną brązową chustą. Pewnie nigdy nie mieli domu. To nie takie rzadkie w tych stronach. Domy są zalewane, zajmowane przez stworzenia. Gdybyśmy nie byli uznanymi Łowcami, nas też czekałby taki los.

Kiedy docieram do lady w aptece i uderzam w nią dłońmi, nie mogę dobyć głosu. Każdy oddech to ogień w płucach. Właściciel kręci łysą, wytatuowaną głową.

– Coś narobiła? Wybiłaś dzisiaj w oceanie wszystko, co żywe?

– Potrzebuję antidotum na jad maristaga – chrypię. Wciąż czuję szczypiący posmak słonej wody w gardle. – Szybko. Proszę. To pilne. Mój brat… – Znowu próbuję mówić, ale mogę już tylko na niego patrzeć. Mój umysł przestaje pracować. Wiem o tym. Mój niepokój rośnie, żołądek wypełnia się bawełną i nic nie mogę na to poradzić.

– A masz srebro? – pyta.

– Tak – odpowiadam odruchowo, zanim zdążę się ugryźć w język. Nerwowy spazm wstrząsa moją twarzą. Mam nadzieję, że właściciel tego nie zauważy.

Mężczyzna stęka i znika za brudnymi zasłonami.

W kącie rozgrzanego pomieszczenia pali się tani wosk. Zegar leniwie odmierza sekundy. Zaciskam pięści. Moje zakrwawione białe rękawy są teraz umazane tłuszczem z lady.

Mężczyzna w końcu wraca, dysząc ciężko, i wysypuje leki na blat, spada deszcz opakowań w kolorze miedzi.

– Trzy srebrne monety.

Przełykam ślinę, palce pomarszczone od wody zaciskają się na ciepłej ladzie.

– Zapomniałam, że właściwie to teraz ich nie mam. Wypadły mi, gdy tutaj biegłam. Musiały…

– Nie ma srebra, nie ma leków – warczy. – I tak już mi za dużo wisicie!

– Proszę – mówię błagalnym głosem. Wiem, że wydaję się oszalała. Zapędzona w kozi róg. Ale naprawdę potrzebuję dzisiaj tego antidotum. Nie ma innego wyjścia. Mam mniej niż godzinę, zanim delirium Emrika wymknie się spod kontroli. Mógłby kogoś skrzywdzić. Mógłby skrzywdzić siebie.

Pod wpływem mojego błagania mężczyzna zupełnie zmienia swoje nastawienie.

– Koral Łowczyni – mówi z pogardą zarezerwowaną dla mojej rodziny, subkasty Najemców. – Może twoi przyjaciele Ziemcy pozwolą ci wejść do swoich aptek?

Emrik na moim miejscu przeskoczyłby przez ladę i złoił mężczyźnie skórę. Tak kiedyś zrobił, gdy przyszliśmy po leki dla Lirii.

Ja mówię jedynie:

– Zapłacę podwójnie. Tylko daj mi antidotum.

– Nie zapłaciłaś nawet żelaznego kamyka przez ostatnie dwa miesiące, a teraz niby proponujesz podwójną stawkę?

– Co tydzień musimy płacić za leczenie mojej siostry! Wiesz o tym! Wszyscy o tym wiedzą! – krzyczę, mój własny głos odbija mi się echem w głowie. Mam mroczki przed oczami. Jeśli nie zdobędę antidotum, ojciec wyrzuci mnie z domu. Ale tym się nie przejmuję. Chodzi o Emrika. Będzie się zastanawiał, gdzie jestem. Dlaczego mu nie pomagam.

– Sprzedajesz Ziemcom i nawet nie dostajesz za to pieniędzy? – woła ktoś z zewnątrz. – Przykre.

Tatuaże ciernistych pnączy zaczynają się na ich czołach i znikają pod kołnierzykami. Po czerwonych opaskach na rękach poznaję, że to członkowie ulicznego gangu – zbierają zakłady na Wyścigi Chwały. Ich lider szczerzy zaostrzone zęby w wykrzywionych ustach.

Każdego dnia próbują nas sprowokować, nienawidzą Łowców, bo widzą w nas sprzedawczyków na usługach Ziemców, chociaż zaczynaliśmy jako zwyczajni strażnicy rybaków Najemców w pierwszych dniach osady.

Zupełnie jakby sami nie chodzili walczyć z innymi Najemcami w imię wsparcia ulubionych woźniców Wyścigów Chwały. I po co? Dla jedzenia? Pieniędzy? Jasne, my też tak robimy. Przynajmniej nie stawiamy na śmierć innych ludzi. Krew się we mnie gotuje. W Dromie ludzie umierają. Stratowani. Rozerwani na strzępy. Przeszyci ostrymi elementami rydwanów. Rozczłonkowani przez maristagi.

Śmierć w Dromie zawsze jest gwałtowna.

Oczywiście dla większości ludzi to największa szansa życia.

Śmierć w Dromie się wybiera. To nieśmiertelność.

Dla Najemców puenta jest oczywista: gloria tego świata nie jest dla ciebie.

Można by pomyśleć, że w imię solidarności te uliczne bandziory przestaną czepiać się innych.

Mama twierdzi, że taka już ludzka natura – walczyć o dominację i bogacić się na niedoli innych. Moim zdaniem chodzi o zimny dotyk pieniędzy.

W końcu co my właściwie wiemy o byciu człowiekiem?

To nie tutaj narodziła się ludzkość.

Tutaj ludzkość przybyła umrzeć.

– Dostaniesz srebro za informacje – ciągnie lider grupy. – Opowiedz nam o najszybszych maristagach w tym roku. Które nasza frakcja powinna obstawić w Wyścigu Chwały?

Kiedy w odpowiedzi tylko mrugam, na wpół przerażona odmową farmaceuty, na wpół wściekła za to wtrącanie się, inny dodaje:

– Założę się, że jej brat zna odpowiedź. – Chłopak ma twarz mocno poparzoną słońcem i gęsto pokrytą bliznami. Patrzy mi w oczy, prowokując, bym zaprzeczyła.

– Gdzie teraz jest? – pyta lider, a w jego brudnych dłoniach błyszczy srebro. – Ach, no tak, słyszałem, że nie żyje. Szkoda, co? Zawsze dawał nam cynk. Niech Wodny Koń ma nad nim pieczę, niech płynie po oceanie gwiazd.

– ZAMKNIJ SIĘ! Wcale nie umarł! – wypalam, przestraszona modlitwą o zmarłych. Moja odmienność jest szczególnie wyrazista przy tych Najemcach. Mówię zbyt podobnie do Ziemców, po czym od razu można poznać, że miałam przywilej uczęszczania do szkoły. Zwracam się farmaceuty: – Nie umarł. Proszę…

– W czym problem, co? – przerywa mi chłopak. – Jeśli przestaniesz polować, nie będzie więcej maristagów. Nie będzie maristagów, nie będzie turnieju, a bez turnieju – szczerzy zęby – nie będzie chwały, którą trzeba chronić przed Najemcami. I twój braciszek by żył.

Tym razem nie potrafię się powstrzymać.

– Winisz nas? Myślisz, że pozwoliliby nam robić cokolwiek innego? Jeśli nie my, znajdą do tego inną rodzinę. Jesteśmy Najemcami tak samo jak wy, bez względu na to, co sobie myślicie.

Mężczyzna patrzy na mnie spode łba.

– Każdy dokonuje wyboru.

– Ziemcy zmuszają nas do wykonywania tej pracy, to żaden wybór. Ale wiesz, co jest naprawdę kwestią wyboru? – Słysząc mój ton, przestają się uśmiechać. Widzę, jak w liderze wzbiera gniew, lecz już zaczęłam i zamierzam skończyć. – Zbieranie zakładów i dopingowanie przemocy dla czystej zabawy.

Nie odpowiadają mi członkowie gangu – odpowiada ktoś, kto ma nad moim życiem większą kontrolę, niż sobie do tego momentu zdawałam sprawę.

– Wynoś się z mojej apteki. – Farmaceuta kładzie wielgachne dłonie na ladzie, zakrywając miedziane opakowania.

– Proszę – mówię, lecz zbyt późno.

– Masz się za jakąś Ziemkę? – pluje. – Zadzierasz nosa?

– To nie było do ciebie!

– Właśnie to różni nas od Łowców w tamtym domu. My na zewnątrz jesteśmy jednością. A teraz wynoś się i nie wracaj.

Tutaj, na głównej arterii, słychać wyraźnie fale uderzające o wapienny klif. Ludzie pędzą obok mnie, dzieci biegają we wszystkie strony, a domokrążcy sprzedają puszyste firjagody, papkowate opalfruity i syczące homary. Na lodzie leżą równe rzędy błyszczących ryb, wszystkie mają ten sam wyraz pyska: szok i zmęczenie.

Kakofonia. Chaos.

Sollonia.

A ja jestem w samym jej środku, otoczona przez obcych ludzi, i zaczynam ściągać na siebie uwagę. Na początek chytre szepty, potem nieskrywane spojrzenia i wycelowane we mnie palce.

Myślę intensywnie. Nie mogę wrócić do domu bez antidotum. Myśl. Emrik na mnie liczy. Co, jeśli pójdę do apteki Ziemców? Będę udawać, że Rada Ofiru pozwala nam korzystać z darmowych leków, bo nie mogą stracić Emrika jako Łowcy?

To mogłoby się udać.

Powinno się udać.

A co, jeśli się nie uda?

Wtrącą mnie do więzienia.

A potem będą musieli wyleczyć Emrika Łowcę…

– Koral!

Dwie dłonie chwytają mnie za rękę i szarpią. Przechylam się na bok i wpadam w wycięte w skale wejście do sklepu z owocami morza. Chwilę później zasnuwa mnie płachta biało-szarych łusek. Na chwilę zasłania cały świat. W końcu kroki koziorożca z jego ogromnym ogonem dudnią w dalszej części głównej arterii, a ludzie zaczynają się wyłaniać z kryjówek.

Sollonia ma pięć koziorożców – gigantycznych amfibii, które są w połowie kozami, w połowie rybami. Stacjonują w każdym kącie wyspy, a jedna zawsze patroluje arterię i stara się pilnować, by stworzenia oceaniczne zostały tam, gdzie powinny. Ta amfibia – którą prowadzi równie przysadzisty uzbrojony strażnik z zarguninowym kijem tak wielkim, że drapie nim ulicę – góruje nad każdym budynkiem. Wystarczyłoby, żeby jednym z dwóch potężnych rogów lekko trąciła człowieka, a ten wzleciałby w powietrze. Zamiast kopyt jak u kozy amfibia ma pazury, które mogą zadrapać wszystko, zryć wszystko i przekopać się przez wszystko. Płetwy na końcu jej ciała, będące jednocześnie kończynami, są twarde jak głazy, do tego mają sto metrów szerokości, więc zwierzę po lądzie porusza się równe dobrze, co pod wodą.

Stoję przyciśnięta do filaru u mojego boku, zostawiam na nim krwawy odcisk dłoni. Adrenalina powoli słabnie, inaczej niż czyjś uścisk na mojej ręce. Odzywają się instynkty, jestem gotowa, żeby się bronić.

– Mógł cię wykopać do innego wymiaru! Czy nurkowanie w oceanie, jakby to był żart, to jeszcze za mało? Naprawdę chcesz zginąć? – odzywa się ktoś.

– Crane – chrypię do najlepszej przyjaciółki. – Prawie cię zabiłam.

– Chyba śnisz. – Naciąga mocniej chustę na twarz, kości rysują się pod materiałem i widać tylko oczy. – Mam nadzieję, że Emrik żyje, bo…

– Żyje! Kto rozpuścił plotkę, że nie żyje?

– Wszyscy w Magazynie o tym gadają. Pomyślałam, że znajdę cię w aptece. – Trzyma mnie na wyciągnięcie ręki. – Dziwisz się? Popatrz no na siebie.

I patrzę. Moja biała koszula jest pokryta szlamem i krwią, poplątane włosy częściowo opadły i przykleiły się do policzka.

Crane podaje mi miedziane opakowanie leków.

– Ten bufon jeszcze się chwalił, jak to nic ci nie dał. Więc oczywiście załatwiłam, co trzeba.

Moje serce dudni jak oszalałe.

– Trzy srebra, Crane. Nie mogę tego przyjąć – odpowiadam, ściskając pigułki tak mocno, że celofanowa owijka staje się moją drugą skórą, a krew sączy mi się z dłoni.

– Właśnie, że możesz. Teraz mnie na to stać. Najdroższy ojciec zeszłego wieczoru wysłał swój comiesięczny dowód miłości.

– Czekaj, a co ty robiłaś tak wcześnie w Magazynie?

Crane unosi brew pod ciasno zawiniętą chustą.

– A Emrik nie potrzebuje przypadkiem tego antidotum od razu?

Nawet się z nią nie żegnam, tylko biegnę z powrotem do domu.

Trzy

Powietrze w holu drży od ciszy obserwującego drapieżnika.

Szkoda, że nie ma tutaj mojego brata. Ale śpi teraz, owinięty w gazę. Podanie antidotum było boleśnie powolne, zanim zdążyłam wrócić, rozwinęło się już delirium. Ojciec postanowił wytknąć mi zwłokę, zamiast być wdzięcznym, że w ogóle możemy pomóc Emrikowi.

Czuję się tak, jakbym miała więcej siniaków niż zdrowej skóry, ale nie dysponujemy środkami przeciwbólowymi. Ból skacze mi po ciele, raz rozwija się w jednym, raz w innym miejscu.

Nikt się nie odzywa.

Rozpaczliwie pragnę pominąć noc i obudzić się rankiem, gdy wszystko już będzie naprawione.

W maleńkim holu nie ma żadnych ozdób, podobnie jak w całym domu, nie licząc jednego z moich niebieskich porcelanowych wazonów w kącie. Umieszczone w nim kwiaty już więdną. W niszy w ścianie stoi słoik z wodą, a w niej dwie małe rozgwiazdy są jedynym źródłem światła, które przygasa i rozżarza się rytmicznie zgodnie z pulsowaniem ich ciał. Dzisiaj żadna ze szklanych lamp, które robi Emrik, nie jest zapalona. Jesteśmy pogrążeni w żałobie.

Przeżuwam każdy kęs jedzenia, jakby był ostatnim.

Pamiętam to uczucie z czasów, gdy miałam osiem lat.

Przeżuwam zbyt głośno. Przeciągam stalową łyżką po stole, żeby to zagłuszyć.

Ojciec posyła mi ostre spojrzenie.

Przestaję.

Wraca cisza. Duszona na wolnym ogniu.

Czuję kłujący ból w dłoni. Wypada mi łyżka. Próbuję ją złapać, ale wtedy wyginam w pół papierowy talerz, rozsypując cenny fioletowy ryż. Łyżka bezceremonialnie ląduje na podłodze.

– Był tylko jeden… – zaczynam i urywam. Na twarzy mamy maluje się albo współczucie albo rozczarowanie. – Nawet zanim interweniowałam, tylko jeden. Ze względu na burzę. – Ból w dalszym ciągu pulsuje mi w palcach, odciski ciągną, jakby miały zaraz pęknąć. – Nie uwolniłam go celowo. – Staram się zachować spokój w głosie. – Zacisnął szczęki na ramieniu Emrika. To był naprawdę duży okaz. Nie mogłam… Nie chciałam, żeby Emrik odniósł jeszcze większe obrażenia – kończę słabo.

Mama obserwuje przestrzeń między nami. Nie wiem, o czym teraz myśli. Gdy wróciłam, Liria znowu kaszlała, a mama była zbyt zajęta zajmowaniem się nią, więc ja musiałam zaopiekować się Emrikiem.

– Leela – odzywa się ojciec. – Co powiedział tamten farmaceuta w zeszłym tygodniu?

Mama bierze głęboki oddech. Chowa kosmyk za ucho. Jak zawsze ma przedziałek na środku, a brązowe włosy wydłużają jej okrągłą twarz. Na samej granicy czoła ma okrągłe tatuaże, które kończą się na skroniach. Nic nie mówi. Nie musi. Poprosiliśmy z Emrikiem farmaceutę, żeby poczekał jeszcze miesiąc przed pójściem do magistratu Najemców. Jednak nie chciał odpuścić.

– Powiedział, że się zastanowi – kłamię. – Pomogło to, że Crane zapłaciła.

Z pokoju Lirii niesie się kaszel.

Mistrzyni wie, że Liria jest zbyt chora, żeby polować. Ponieważ nie ma nazwiska Łowczyni, nie może dostawać leków, które my z Emrikiem otrzymujemy raz w roku przed rozpoczęciem sezonu. Nie możemy narzekać. Dostajemy więcej niż większość Najemców.

Z trudem przełykam jedzenie.

– Tak, bo tego nam właśnie trzeba. Poniżyć się na oczach tych z Opalowej Nory. – Ojciec patrzy zimnym wzrokiem oczu osadzonych w poważnej, chudej twarzy. Wiem, co widzi: bezmyślną dziewczynę, która zaryzykowała dobrobyt całej rodziny.

Powinnam była przejąć kontrolę nad maristagiem. Powinnam była oderwać go od Emrika i jeszcze sprowadzić go do stajni.

– Varman, ona nie… – zaczyna mówić mama, lecz ojciec jej przerywa.

– Powiedz jej to, co usłyszałem od ciebie dzisiaj rano.

To ten jego ton, który zazwyczaj pojawia się tuż przed tym, jak wyżywa się na mamie, zmienia mój strach w gniew. Jeśli myśli, że może znowu zwracać się do niej w ten sposób, grubo się myli.

Potem odzywa się mama.

– Medyk powiedział, że problem z płucami Lirii to nie astma. To przypadłość podobna do tej, która dotyka ludzi w pobliżu Kar Atish. Nie jest pewien, dlaczego zachorowała, tak daleko od tamtego miejsca.

Kar Atish to miasto-wyspa na wschodzie od nas, gdzie znajdują się kopalnie zarguniny i srebra. Stamtąd biorą się pieniądze i osłony przed słońcem, szczególnie dla Ziemców. Ludzie w Kar Atish mają szklany wzrok. Żaden obcy nie chce się zatrzymać na tej wyspie żużlowych ulic na dłużej niż kilka godzin. Tak mówią.

– Jej leczenie musi się zmienić. Będzie droższe.

– Droższe? – wtrąca ojciec. – Ten nowy lek, który mamy wypróbować, kosztuje dwieście siedemdziesiąt srebrnych monet! To dla nas wyrok śmierci!

Patrzę to na ojca, to na matkę, próbując sobie wyobrazić, jak zapewnimy Lirii bezpieczeństwo, skoro nie mamy żadnych maristagów do sprzedania w tym roku.

Czekam, aż powiedzą, że to nieprawda.

Nic z tego.

Czując wzbierające we mnie mdłości, pytam:

– Co robimy?

– Zapiszesz się na liście kandydatek na żony, żebyśmy dostali dodatek i po pierwsze spłacili dług.

Dwa lata temu gdy karmiłam maristaga, ten zaatakował mnie swoimi rogami. Uderzyłam w ziemię niczym kamień rzucony w ścianę klifu i przez kilka chwil nie mogłam się ruszyć, nie mogłam myśleć, kolory zlewały się ze sobą. Miałam tylko blade pojęcie o tym, że wydarzyło się coś złego.

Właśnie tak się teraz czuję.

Matka nachyla się w moją stronę, przykłada dłoń do mojego ramienia.

Udaje mi się wydukać tylko jedno słowo.

– Nie.

– Nie pytałem cię o zdanie – rzuca ojciec.

– Kiedy ty w ogóle pytałeś, czego chcemy?! – wrzeszczę i wstaję. Stół się przewraca, resztki obiadu rozlewają się po podłodze.

– Koral! – woła mama.

– Czyli zrobisz, co zechcesz, nawet jeśli miałoby to kosztować twoją siostrę życie? – pyta ojciec. – Przecież nie jesteśmy w stanie zapłacić nawet za pieprzone środki przeciwbólowe. Tamten człowiek będzie tutaj za tydzień po pieniądze. Nic nam nie zostało! Zaciągnie nas do sądu. Jeśli stracimy stajnię, skończymy na ulicy.

To jak cios prosto w splot słoneczny. Może w tym domu nie ma prądu ani mebli czy choćby bezpośredniego przyłącza wody, nie licząc tego w stajni, ale przynajmniej daje nam bezpieczeństwo. Chroni nas przed ostrym słońcem i okrutnym oceanem. Przed stworzeniami, które zabiłyby nas, zanim zdążylibyśmy zaczerpnąć tchu.

– Nie to chciałam powiedzieć.

Wzrok ojca tężeje, jego głos staje się jeszcze niższy.

– Jeśli tego nie zrobisz, właśnie to mówisz.

– A ty co zrobiłeś? – Gorące, wściekłe łzy płyną mi po twarzy, lecz dłonie mam zbyt drżące, by je zetrzeć. – Co ty robisz w czasie, gdy my z Emrikiem raz po raz ryzykujemy życie w oceanie? Coś ty w ogóle kiedykolwiek zrobił, ojcze?

Podnosi rękę i wtedy staje między nami mama.

– Varman, nie! To jeszcze dziecko! Nie wie, co mówi.

Nie potrafię sobie wyobrazić, jak wiele musiało ją to kosztować odwagi. Moja matka to złamana kobieta. Ojciec wini ją za wszystko: kiedy nie mamy wystarczająco dużo jedzenia, kiedy maristag wpada w szał, kiedy Liria kaszle tak dużo, że obawiamy się o jej życie. Za wszystko. Mama próbuje unikać tematu i zaprzeczać, ale my wiemy swoje. Widzimy ją z pochyloną głową, z opuszczonymi ramionami, jak zgadza się na każde żądanie ojca, nigdy nie podnosi głosu.

A jednak postawiła się przeciwko człowiekowi, który ją zniszczył, żeby chronić mnie. To pewnie ten szczegół, ten bunt matki, sprawia, że ojciec się opanowuje.

Ma oczy nabiegłe krwią, pulsuje mu tętnica na czole.

Chcę, żeby zniknął.

Chyba wyczytał to z mojej twarzy, bo rzuca:

– Idź do swojego pokoju! Natychmiast!

Gdybym poszła do swojego pokoju, pewnie bym coś zniszczyła. Dlatego idę do Lirii.

Jest ubrana w jedną z moich starych koszulek oraz patchworkową spódnicę uszytą przez mamę. Siadam na krawędzi łóżka, które również kiedyś należało do mnie. Moje zmęczone mięśnie czują upragnioną ulgę, gdy wreszcie pozostaję na dłużej w jednym miejscu.

– Dlaczego ciągle masz takie włosy? – pyta ze smutkiem Liria. Patrzy na mnie wielkimi oczami spod krótkiej ciemnej grzywki. Nie ma jeszcze tatuaży. – Czy ty przypadkiem nie umierałaś?

– Nie, prawie umieranie to działka twojego bardzo odważnego brata.

Liria chichocze, bo tak naprawdę nie wie, jakie to bliskie prawdy. Zaraz jednak odwraca się w bok i próbuje powstrzymać kaszel.

– Namalowałam coś nowego – mówi cicho, żeby ukryć ochrypły głos. – Crane wczoraj przyniosła mi świeże farby.

– Masz to tutaj? – Sięgam do stolika, w którym trzyma swoje obrazy. Udało nam się z Emrikiem zdobyć go na czarnym rynku. Stoi na nim jeden z niebieskich wazonów, które robię, ozdobiony ulubionymi muszlami Lirii. Ojciec chciał go rzucić do oceanu, kiedy zdał sobie sprawę, skąd go wzięliśmy, ale pozwolił go zostawić dla wygody Lirii.

Jak na standardy Najemców nasz dom jest marzeniem, chociaż składa się z maleńkich pokoików. Łatwiej unikać nadziania się na kościste krawędzie. Dom stanowi również groźbę Rady Ofiru, przypominając nam, czym się zajmujemy i jak kruche jest nasze miejsce w wielkim świecie.

Ojciec uwielbia udawać, że nasza namiastka luksusu nie jest okupiona koniecznością polowania do końca życia. Dlatego inni Najemcy widzą w nas zdrajców. Nazwisko Łowców zawsze w tym świecie oznaczało samotność.

Liria się wtula, obejmując mnie w pasie jedną ręką i kładąc mi na ramieniu głowę.

Robiła tak jako małe dziecko – zanim zachorowała. Razem z Emrikiem przemycaliśmy ją nocą na zewnątrz. Szliśmy na plażę, żeby pogadać, pobiegać, pośmiać się, oglądać czerwonożółte gwiazdy Ognistego Statku błyszczące na niebie niczym drobne jak szpilki płomienie świec. Noc jest czasem, kiedy wyspa Sollonia jest podatna na kaprysy amfibii, na przykład maristagów, więc istnieją pewne restrykcje, ale jest to też moment, kiedy można odetchnąć i pozwolić, by powietrze do woli całowało naszą skórę.

Kartkuję rysunki.

– Narysowałaś Sanktuarium?

Na oficjalnej granicy miasta, na końcu piaszczystej mierzei, stoi relikt przeszłości Ofiru: Sanktuarium Empirejskie. Ten błyszczący czarny behemot jest jednym z Cudów Świata. Znajduje się w tym samym miejscu, w którym tysiąc lat temu się rozbił, wioząc podróżników, naszą Starszyznę Empirejską. Teraz kulisty budynek złożony przez historyków i robotników z elementów wraku służy częściowo za muzeum. Niestety, wiedza o technologii służącej do napędzania statku odeszła wraz ze Starszyzną.

Uderza mnie myśl, jak dziwnym konceptem jest szansa. Co, gdyby Sanktuarium rozbiło się gdzieś indziej? Gdyby wpadło prosto do oceanu? Między głodne drapieżniki?

Czy ja bym w ogóle istniała?

Ta myśl mnie otrzeźwia.

– Piękny – mówię z uśmiechem do Lirii.

– Tylko ty jedna to rozumiesz! – wykrzykuje, prostując się, a w jej oczach płonie radość. – Emrik stwierdził, że to dziwna chmura.

Razem śmiejemy się z niezwykłej uwagi brata.

Następnym rysunkiem jest szkic Dromu. A raczej jego wyobrażenie, bo Liria nigdy nie widziała Wyścigu Chwały.

– Myślisz, że tym razem mi się uda?

Kiedy cztery lata temu odbywały się ostatnie zawody, miała tylko trzy lata, była bardzo delikatna i chora.

– Mam nadzieję. – Wyścig Chwały jest najważniejszym wydarzeniem Rady Ofiru. Tak wiele się wtedy dzieje: celebracje, parady, przyjęcia. Pomijając oczywiście zakłady i zabijanie. Dziesięcioro Ziemców ryzykuje życie, powożąc bezwzględnymi maristagami, które mają ich życie w swoich szczękach. A jedno z nich zostanie Czempionem lub Czempionką i wygra taką ilość złota, jakiej nie potrzebowałby przez całe życie.

Tego rodzaju zwycięstwo zmienia los rodziny na kilka pokoleń.

Jak by to było mieszkać w podziemnej willi? Mieć wszystko, czego dusza zapragnie?

Nie musieć walczyć w oceanie?

– A co z Najemcami? – pyta Liria, od razu wyciągając mnie z powrotem na powierzchnię.

Wzruszam ramionami.

– My oglądamy wyścig.

To jedna z niepisanych zasad, których nikt nie kwestionuje, a już tym bardziej nie łamie: Najemcy nie biorą udziału. Pamiętam, że widziałam w Magazynie pomarszczony historyczny manifest o Wyścigu Chwały i nigdzie nie było napisane, że Najemcy nie mogą się ścigać. Jednak robią to tylko Ziemcy.

– Szkoda. Ty byś wygrała, gdybyś wzięła udział – mówi moja siostra z przekonaniem dziecka, które żyło z dala od słońca.

Wzdycham i oglądam kolejny rysunek. Serce podjeżdża mi do gardła.

– Niedokończone – piszczy Liria i wyciąga rękę po szkic.

Zabieram go poza zasięg jej dłoni.

– Co to jest?

To autoportret, poznaję po grzywce. Dziewczyna unosi się pod powierzchnią oceanu. Jej oczy są zamknięte.

Liria patrzy na mnie szeroko otwartymi oczami.

– Co się dzieje, gdy umierasz?

– Nie wiem.

– Myślisz, że ja umrę?

– Słucham? Nie. Dzieci nie umierają. Tylko starzy ludzie.

– Ale jestem chora.

– No, oczywiście można zachorować. Ale nie umrzesz, dopóki nie skończysz stu lat. Nie opowiadałam ci o Gorzknicy? Ma właśnie tyle.

Skąd jej się to wzięło? Serce mi pęka przy każdym oddechu.

Liria wzrusza ramionami. Czuję coraz silniejsze napięcie.

– Okej – mówi, a potem dodaje z absolutną nonszalancją: – Wiedziałaś, że można mieszać różne pigmenty, żeby tworzyć nowe kolory?

– Nie! – Udaję zaskoczenie. – Naprawdę?

– Tak, możesz tworzyć wszystkie kolory, jeśli masz trzy podstawowe.

Przyglądam się jej odrętwiałym dłoniom, zapadniętym policzkom, powoli poruszającej się klatce piersiowej.

Wtedy przychodzi mama. Za każdym razem, kiedy się pojawia, wyczuwam jej obecność. Jest… ciepła. Nie ciepła jak ziarniste powietrze, które drapie skórę. Ciepła jak ognisko nad oceanem w zimne noce.

Podaje Lirii środek nasenny, chociaż mała płacze o „jeszcze kilka minut”.

Układamy ją do snu, a mama daje mi znak, żebym wyszła na zewnątrz.

W cichym korytarzu staje przed lustrem i czesze sobie włosy. Czubek jej głowy sięga mi jedynie podbródka. Raptem kilka lat temu podskakiwałam za nią na plaży, zbierając muszle, i sięgałam jej do pasa.

Jesteśmy do siebie podobne w taki sposób, jak większość matek i córek. Jednak pełne usta, duże oczy i delikatne rysy twarzy mamy sprawiają, że wygląda czarująco. Widzisz ją i myślisz: dom i bezpieczeństwo. Ja jestem raczej pokręconą kopią, która za bardzo się stara.

Zastanawiam się, o czym chce ze mną porozmawiać. Czyżbym znowu zapomniała umyć sztućce? Jednak nie – wczoraj przefiltrowałyśmy trochę wody. Na dzisiaj już nie wystarczy. Resztkę musimy zachować do stajni, dla ostatniej maristagi, która nam została. Chociaż na co nam ona teraz, nie mam pojęcia. Jest dziwnym okazem. Żaden Ziemca nie chce jej do Wyścigu Chwały. Uważają, że jest przeklęta.

– Nigdy więcej nie mów w ten sposób do ojca – odzywa się mama.

Zszokowana już mam coś odparować, lecz powstrzymuje mnie pustka w jej głosie. Ciąży mi jej zmęczenie. Gładzi mnie po głowie; moje włosy są kruczoczarne, chociaż ona i Liria mają brązowe.

– Już tak wiele robicie. Ty i Emrik.

Patrzy mi w oczy.

– Ziemcy widzą w nas poskramiaczy maristagów, a wszystko, co wygląda jak władza w rękach Najemcy, burzy im krew w żyłach. Ale to lęki i frustracje naszego ludu powinny cię martwić. Margines marginesu to bardzo niebezpieczne miejsce, nigdy o tym nie zapominaj.

Kiedyś myślałam, że rodzice przesadzają, opisując to, jak jesteśmy odbierani przez innych Najemców. Jednak gdy zaczęłam chodzić do szkoły, wszystko stało się jasne jak słońce. Nie ma tam dla nas miejsca. Tylko tutaj, między sobą.

– Pamiętasz, o czym kiedyś najczęściej śniłaś?

Chociaż ze wszystkich stron napiera na mnie ciemność, mamroczę:

– O lataniu.

Mój ton sprawia, że mama również się uśmiecha.

– Nigdy więcej nie dasz ojcu szansy na to, by znowu wyładował na tobie swój gniew. Rozumiesz? I obiecaj mi dzisiaj, że nigdy nie przerwiesz swojego lotu.

Może mówić enigmatycznie, ile tylko zechce, żądania ojca i tak już wyryły mi się w głowie. Przekonałam się dzisiaj, jak skończymy bez pieniędzy. Gdyby Crane nie pojawiła się na czas…

– Jak zapłacimy za dalsze leczenie Lirii, mamo? Jak spłacimy długi?

– Nie pozwolę, żeby jedna z moich córek zniszczyła samą siebie dla drugiej. – Teraz w jej tonie pobrzmiewa determinacja i gniew. Nigdy wcześniej jej takiej nie widziałam. Dalsza rodzina i przyjaciele mówili mi, że mama kiedyś potrafiła się śmiać i tak otwarcie wyrażała swoje myśli, że wszyscy się denerwowali, a ojciec patrzył na nią, jakby dała mu cały świat; zakochał się w niej, bo nie bała się głośno wypowiadać swojego zdania.

Teraz to brzmi jak mityczne opowieści o Empirejskiej Starszyźnie.

W moich wspomnieniach zawsze pozwalała ojcu na wszystko. Jemu się wydaje, że ja o tym nie wiem. Jednak siniaki na ciele matki są trudne do przeoczenia, kiedy ją ściskasz, a ona wydaje zduszony okrzyk bólu.

Nagle to rozumiem. Rozumiem, co moja matka robiła przez te wszystkie lata.

Nie odzywam się.

I właśnie ciche cierpienie matki sprawia, że podejmuję decyzję. Nie złożę podania o przydzielenie mi męża, ale też nie zamierzam zwyczajnie się poddać – jak ojciec.

Mimo wszystkich jego starań nie nauczyłam się poddawać.

Okładka oryginalna książki Monsters Born and Made

Projekt okładki i stron tytułowych: Astra Young Readers, Natalie C. Sousa

Ilustracja na okładce: Sasha Vinogradova

Wszelkie prawa zastrzeżone

Projekt mapy: Travis Hasenour

Adaptacja okładki, stron tytułowych oraz mapy: Mirosław Krzyszkowski

Przekład: Agnieszka Brodzik

Wydawca serii: Adrian Tomczyk

Redaktorka prowadząca: Agata Ługowska

Redakcja: Magdalena Wołoszyn-Cępa

Korekta: Agnieszka Boniatowska, Mirosław Krzyszkowski

Projekt layoutu: Irena Jagocha

ISBN 9788324067190

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Więcej o naszych autorach i książkach: www.wydawnictwoznak.pl

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak

ul. Kościuszki 37, 30-105 Kraków

Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Wydanie I, Kraków 2022

Skład wersji elektronicznej na zlecenie Wydawnictwa Znak: Monika Lipiec /Woblink