Tytuł oryginału: I Hope This Doesn’t Find You

I HOPE THIS DOESN’T FIND YOU © 2024 Ann Liang

All rights reserved

© Copyright for this edition by SIW Znak sp. z o.o., 2025

© Copyright for the translation by Natalia Laprus

Redaktorka nabywająca: Aleksandra Marton

Redaktorka prowadząca: Karina Krysiak

Adiustacja: Magdalena Gonta-Biernat | To Się Wyda

Korekta: Olga Smolec-Kmoch | To Się Wyda, Zofia Hetmańska | To Się Wyda, Lidia Nowak

Projekt okładki: Maeve Norton

Adaptacja okładki i stron tytułowych: Maria Gromek

Opieka redakcyjna: Sabina Wojtasiak

Opieka produkcyjna: Dawid Kwoka

Opieka promocyjna: Joanna Niemczycka

Fotografia autorki: Alyssa Liang

ISBN 978-83-8427-348-7

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Więcej o naszych autorach i książkach: www.wydawnictwoznak.pl

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, ul. Kościuszki 37, 30-105 Kraków

Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Na zlecenie Woblink

plik przygotowała Katarzyna Rek

Mojej rodzinie

Rozdział 1

To zaszczyt czekać w zimowym chłodzie przed bramą szkoły.

Powtarzam to sobie od godziny, drżąc w wyprasowanej marynarce i obserwując, jak opuszki moich palców przybierają niepokojąco fioletowy odcień. Wielki zaszczyt. Przywilej. Radość. Dokładnie to sobie wyobrażałam, gdy pani Hedge, koordynatorka rocznika, wezwała mnie wczoraj w środku lekcji matematyki i poprosiła, żebym oprowadziła po terenie szkoły kilku odwiedzających rodziców.

– Ufam, że jesteś odpowiednią osobą do tego zadania – powiedziała z szerokim uśmiechem, jej powykręcane dłonie były elegancko złożone na biurku. – Jako przewodnicząca możesz im opowiedzieć, jak bardzo Akademia Woodvale troszczy się o swoich uczniów i jak ukierunkowaliśmy cię na sukces. Śmiało wspomnij im też o wszystkich zajęciach dodatkowych, na które uczęszczasz, i o swoich licznych osiągnięciach. Na przykład o tym, że ostatnio zdobyłaś pierwsze miejsce w regionalnych finałach lekkoatletycznych. Rodzicom to się spodoba.

Odwzajemniłam jej uśmiech i kiwałam głową z udawanym entuzjazmem, aż zabolała mnie szyja.

Wciąż jest sztywna, kiedy poprawiam przypinki zdobiące moją przednią kieszeń. Tupię mocno nogami, żeby odpędzić nieuchronnie zbliżające się odmrożenie. Moja najlepsza przyjaciółka, Abigail Ong, zawsze żartuje, że kolekcjonuję przypinki jak jakaś sroka. W zasadzie się nie myli, jednak nie chodzi tylko o to, że podziwiam, jak złote litery układające się w napis „przewodnicząca” odbijają poranne promienie słońca. Chodzi również o symbolizm. Każda przypinka, którą mam, o czymś świadczy: że mam idealne oceny, że jestem MVP w każdym sporcie, który uprawiam, że jestem aktywną członkinią szkolnej społeczności, że pomagam w szkolnej bibliotece. Że jestem mądra i odnoszę sukcesy, że mam przed sobą świetlaną przyszłość…

Słyszę czyjeś kroki na suchej trawie.

Unoszę głowę i wytężam wzrok, próbując zobaczyć coś z oddali. Jest tak wcześnie, że parking nadal jest pusty, nie licząc zardzewiałej brązowej toyoty, która prawdopodobnie stoi tam od czasu, zanim jeszcze wybudowano szkołę. Wszystkie budynki z czerwonej cegły pogrążone są w ciszy, okna są pozamykane, a chmury wznoszące się nad nagimi drzewami mają delikatny, rozmyty odcień różu.

Ani śladu po zagubionych rodzicach.

Zamiast tego ukazuje mi się aż nazbyt znajoma twarz i odruchowo wszystkie mięśnie w moim ciele się napinają. Czarne oczy, ostre rysy twarzy, uśmiech niczym sztylet. Ten jeden żałosny kosmyk ciemnych włosów opadający na jego czoło. Szkolna marynarka zarzucona na ramiona, jakby pozował dla czasopisma high fashion.

Julius Gong.

Współprzewodniczący i najbardziej uporczywe źródło bólu w moim życiu.

Na sam jego widok doświadczam przypływu tak czystej i instynktownej niechęci, że to aż zadziwiające. Trudno uwierzyć, że ktoś z tak ohydną osobowością może mieć tak ładną twarz – albo że ktoś o tak ładnej twarzy może mieć tak ohydną osobowość. To jak otwarcie prezentu przybranego przepięknymi jedwabnymi wstążkami, confetti i ozdobną folią, i odkrycie, że w środku znajduje się jadowity wąż.

Wspomniany wąż zatrzymuje się co najmniej metr ode mnie. Kępki żółciejącej trawy między nami to teren neutralny.

– Wcześnie przyszłaś – oznajmia, przeciągając samogłoski, jak ma w zwyczaju. Jakby ledwo chciało mu się wypowiedzieć całe zdanie. Odkąd, na nieszczęście, poznałam go dziesięć lat temu, Julius nigdy nie zaczął rozmowy od prawdziwego przywitania.

– Wcześniej niż ty – odpowiadam, jakby to, że stoję tu tak długo, aż nie czuję palców, było powodem do dumy.

– Tak, cóż, byłem zajęty.

Wyłapuję sugestię: „Jestem bardziej zajęty od ciebie. Mam ważniejsze rzeczy do roboty, bo jestem ważniejszą osobą”.

– Ja też jestem zajęta – bronię się natychmiast. – Bardzo zajęta. Mój cały poranek to ciąg pilnych spraw. W zasadzie przyszłam tu prosto z treningu…

– To rzeczywiście brzmi jak bardzo pilna sprawa. Obawiam się, że gospodarka całego kraju upadłaby, gdybyś nie zrobiła swojego dziennego przydziału pompek.

„Jesteś zły, bo na ostatnim WF-ie udowodniłam, że potrafię zrobić więcej pompek od ciebie”. Mam te słowa na końcu języka. Wypowiedzenie ich na głos byłoby takie satysfakcjonujące, prawie jak pokonanie go w kolejnym teście sprawnościowym, ale je przełykam. Wciskam ręce do kieszeni. Chłód zdaje się przenikać mnie do szpiku kości w ten wyjątkowo nieprzyjemny sposób, który przywykłam kojarzyć z zimami w Melbourne.

Julius unosi kącik ust w uśmiechu, co jest tak nieszczerą reakcją, że wolałabym już grymas.

– Zimno?

– Nie – odpowiadam, szczękając zębami. – Wcale.

– Twoja skóra ma niebieskawy odcień, Sadie.

– To pewnie kwestia światła.

– Trzęsiesz się.

– To z niecierpliwości – upieram się.

– Zdajesz sobie sprawę, że mieliśmy się tu stawić o siódmej trzydzieści, nie? – Podwija rękaw i sprawdza zegarek. To zbyt droga marka, bym potrafiła ją nazwać, ale na tyle ekskluzywna, że wiem, że nie był tani. W zasadzie nie byłabym zaskoczona, jeśli zerkałby na godzinę tylko po to, by nim zaszpanować. – Jest siódma dwadzieścia. Jak długo tu stoisz w roli honorowej statuy?

Ignoruję jego pytanie.

– Oczywiście, że zdaję sobie z tego sprawę. Byłam przy pani Hedge, gdy o tym mówiła. – Bo kiedy pani Hedge wygłosiła przede mną swą radosną przemowę o reprezentowaniu szkoły, w jej gabinecie zjawił się też Julius i ku mojej wielkiej irytacji dostał od niej to samo zadanie. Wtedy przysięgłam, że będę od niego lepsza: przyjdę do szkoły o wiele wcześniej, będę sto razy bardziej przygotowana, na wypadek gdyby ktoś postanowił przyjechać szybciej, i zrobię niesamowite pierwsze wrażenie na rodzicach, zanim zrobi to on. Wiem, że to nie jest zadanie na ocenę, ale to nie ma znaczenia.

W głowie prowadzę mentalny ranking z każdego testu, konkursu i okazji, w których rywalizowałam z Juliusem od siódmego roku życia. Opiera się on o mój osobisty system punktacji, który ma sens tylko dla mnie:

Trzy punkty za zaskarbienie sobie rzadkiego uśmiechu aprobaty pana Kayego.

Pięć punktów za osiągnięcie celu zbiórki charytatywnej.

Sześć punktów za pierwsze miejsce w mistrzostwach szkoły w koszykówce.

Osiem punktów za wygranie debaty klasowej.

Na ten moment Julius ma czterysta dziewięćdziesiąt punktów. Ja czterysta dziewięćdziesiąt pięć dzięki testowi z historii, który napisałam najlepiej w klasie. Ale i tak nie jestem z siebie zadowolona. Zadowolenie jest dobre dla przegranych.

– Lepiej, żeby wkrótce przyjechali – oznajmia Julius, znowu sprawdzając zegarek. Lekki amerykański akcent sprawia, że niechęć w jego głosie wybrzmiewa mocniej. Już od jakiegoś czasu podejrzewam, że ten akcent to ściema. Był w Stanach tylko w celu zwiedzenia kampusów, więc nie istnieje logiczne wyjaśnienie tej naleciałości, nie licząc potrzeby bycia wyjątkowym. – Nie mam ochoty zamarznąć.

Przewracam oczami. Chciałabym mu powiedzieć, że świat nie jest na jego posyłki. Ale świat oczywiście musi mi się zaśmiać prosto w twarz, bo jak na zawołanie, zupełnie jakby zmaterializował je myślami, na parking zajeżdżają cztery samochody. Otwierają się drzwi, jedne po drugich, i z każdego auta wysiada cioteczka.

Cioteczka to najlepsze określenie, jakie jestem w stanie wymyślić. Nie chodzi mi o więzy krwi (choć moje własne ciotki zdecydowanie są cioteczkami), ale o odniesienie do stanu umysłu i konkretnego trybu istnienia. Cioteczka ma unikalne cechy: ogromna trwała, wytatuowane brwi, torebka Chanel, cenne nefrytowe wisiorki związane tanią czerwoną wstążką.

Ale pośród nich występują również zauważalne wariacje.

Na przykład pierwsza cioteczka, która dumnie kroczy w stronę bramy, ma na sobie buty na piętnastocentymetrowych obcasach i neonowozielony szalik – tak intensywny, że mógłby robić za sygnalizację świetlną. Cioteczka za nią zdecydowała się na bardziej przygaszone kolory, ma też naturalnie surowe rysy twarzy, przez co przypomina mi moją mamę.

Nie dziwi mnie, że rodzice, którzy są zainteresowani wysłaniem dzieci do naszej szkoły, są Azjatami. Stanowimy jakieś dziewięćdziesiąt procent uczniowskiej populacji w Akademii Woodvale. Jak do tego doszło? Pytanie typu: co było pierwsze, jajko czy kura? Czy dzieciaki pochodzenia azjatyckiego chodzą tutaj, bo ich rodzice chcieli, by uczęszczali do elitarnego liceum dla utalentowanych? A może rodziców przyciągnęła ta szkoła, bo usłyszeli, że jest tutaj sporo Azjatów?

Wiem, że w przypadku mojej mamy chodziło o to drugie. Tydzień po tym, jak mój tata nas zostawił, wypisała mnie z katolickiej szkoły podstawowej, gdzie uczęszczały praktycznie same białe dzieciaki, i przeprowadziliśmy się na drugi koniec miasta. „Dobrze jest otaczać się swoimi” – powiedziała to tak znużonym głosem, że pozostało mi tylko być posłuszną, tamtego i każdego następnego dnia. „Ludźmi, którzy nas zrozumieją”.

Julius kręci się obok mnie, przez co wracam na ziemię. Kiedy rusza przed siebie, wyprzedzam go, a na mojej twarzy pojawia się uśmiech idealnej uczennicy. Ćwiczę go codziennie przed lustrem.

– Ayi, shi lai canguan xuexiao de ma? – pytam swoim najlepszym mandaryńskim. „Przybyli państwo zobaczyć szkołę?”

Pierwsza cioteczka mruga szybko, po czym odpowiada gładko po angielsku z amerykańskim akcentem, który zawstydziłby Juliusa:

– Tak, owszem.

Robi mi się gorąco. Nawet bez patrzenia w jego stronę wyczuwam ciche zadowolenie, cieszy go moje zażenowanie. Zanim udaje mi się zreflektować, on już zaczyna swoje wielkie wejście, prostuje się, unosi lekko podbródek, a cwaniacki uśmieszek zmienia się w szeroki, promienny uśmiech.

– Dzień dobry – wita się, bo wobec innych ludzi nie ma z tym problemu. – Nazywam się Julius Gong, jestem przewodniczącym. Oprowadzę dzisiaj panie po kampusie.

Odchrząkuję.

Unosi ciemną brew, patrząc na mnie, ale niczego nie dodaje.

Znowu odchrząkuję, tym razem głośniej.

– A to jest Sadie – dopowiada po chwili, wskazując na mnie ręką. – Druga przewodnicząca.

– Przewodnicząca – podkreślam, bo nie mogę się powstrzymać. Usta zaczynają mnie boleć od uśmiechu. – Jestem przewodniczącą. Prawdopodobnie wygłoszę też mowę na zakończenie roku jako honorowa absolwentka.

– Chyba ich to nie obchodzi – mamrocze do mojego ucha tak cichym głosem, że tylko ja go słyszę. Jego oddech jest ciepły mimo panującego mrozu.

Staram się udawać, że nie istnieje. Jest to trochę trudne, bo wszystkie cztery cioteczki są bardzo zajęte przyglądaniem się Juliusowi od stóp po czubek głowy, jakby próbowały wybrać przyszłego zięcia.

– Ile masz lat? – pyta jedna z nich.

– Siedemnaście – odpowiada Julius.

– Jesteś bardzo wysoki – komentuje inna cioteczka. – Ile masz wzrostu?

Julius odpowiada z największą w świecie cierpliwością:

– Metr osiemdziesiąt pięć.

– Rzeczywiście wysoki – dodaje kobieta, jakby był to wyczyn na miarę odkrycia leku na raka.

Mam ochotę zaznaczyć, że to tylko geny, choć oczywiście się powstrzymuję. Tak naprawdę nie musiał nawet kiwnąć palcem.

– I jak długo chodzisz do tej szkoły?

– Dziesięć lat – odpowiada. – Prawie całe moje życie.

Przyciskam język do ostrej krawędzi zębów. Mogłabym odpowiedzieć za niego na to pytanie. Za sprawą klątwy lub przypadku – coraz bardziej skłaniam się ku klątwie – zapisaliśmy się do Akademii Woodvale w tym samym roku. Byłam cichą, nieśmiałą dziewczyną. Nowym dzieciakiem, z którym nikt nie chciał mieć do czynienia, podczas gdy on był interesujący, tajemniczy i po prostu fajny. Zachowywał się tak, jakby już wiedział, że pewnego dnia będzie rządzić tym miejscem. Chłonął wszystko swoimi ciemnymi, kalkulującymi oczami. Na WF-ie przydzielono nas do przeciwnych drużyn w grze w zbijaka. Gdy tylko dostał piłkę w ręce, jego wzrok padł na mnie. Przygwoździł mnie. Jak w jednym z dokumentów o zwierzętach Davida Attenborough, gdzie ogląda się w zwolnionym tempie, jak wąż osacza swoją ofiarę. Ja byłam królikiem – on wężem.

Jakimś cudem, z trzydziestu paru dzieciaków na tej przepoconej, kiepsko wentylowanej sali gimnastycznej, wybrał mnie jako osobę do pokonania. Byłam jednak wyjątkowo dobra w unikaniu piłki, reagowałam szybko i lekko. Za każdym razem, gdy we mnie celował, zwinnie odskakiwałam. Koniec końców na boisku została tylko nasza dwójka. On wciąż rzucał. A ja wciąż robiłam uniki. Pewnie ciągnęłoby się to do ostatniej lekcji, ale inne dzieciaki znudziło bezczynne stanie, zatem nauczyciel musiał wkroczyć i ogłosić remis.

Od tamtego momentu Julius Gong stał się przekleństwem mojego życia. Najgorsze jest to, że nikt nie podziela mojej frustracji, bo on obnaża swe kły tylko w stosunku do mnie.

Właściwie cioteczki już się w nim zakochały. Julius nadal się uśmiecha i kiwa głową, dopytuje o ich zdrowie i o gotowanie, a także o jakiś zbliżający się targ rolny (choć jestem pewna, że noga Juliusa nie stanęła nigdy w miejscu związanym z rolnictwem), a one to kupują. Gdy jedna z cioteczek pyta go o oceny, on się waha i odwraca głowę o milimetr w moją stronę, ale złośliwą nutę w jego uśmiechu dostrzegam tylko ja.

– Są w porządku – oznajmia z udawaną skromnością. – W zeszłym semestrze zdobyłem nagrodę za najlepsze wyniki z literatury. I z chemii. I ekonomii. I z fizyki.

– Wow – ekscytują się wszystkie cioteczki naraz. Nie osiągnęłyby lepszej synchronizacji, nawet gdybym im zapłaciła.

– To niesamowite.

– Jesteś taki mądry.

– Osiągać takie wyniki w tak wymagającej szkole? Musisz być geniuszem.

– Równie przystojny, co inteligentny. Twoi rodzice dobrze cię wychowali.

Niemalże czuję, jak krew się we mnie gotuje, a para pali moje gardło. Dla reszty świata może i jest aniołkiem, idealnym uczniem z ładną buźką, ale ja wiem, kim jest naprawdę i jaki jest.

– Powinniśmy zacząć wycieczkę – rzucam uprzejmie, zaciskając zęby za wymuszonym uśmiechem. – Mamy dużo do obejrzenia. Jako że są panie cztery… Mogę oprowadzić dwie z pań. – Wskazuję na cioteczki najbliżej mnie.

Żadna z nich nie wygląda na specjalnie zadowoloną z takiego obrotu spraw. Cioteczka w zielonym szalu dosłownie wzdycha głośno z rozczarowaniem, co jest bardzo deprymujące.

– Julius dotrzyma towarzystwa pozostałym paniom.

Pozostałe dwie kobiety natychmiast się za nim ustawiają. Julius otwiera bramę z kutego żelaza z łatwością gospodarza na imprezie.

– Z przyjemnością – odpowiada. – Proszę za mną.

Z tyłu głowy pojawia mi się jarząca niczym ostrzeżenie cyfra.

Trzy punkty dla Juliusa.

Rozdział 2

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

Bo czytanie to podróż.

Obserwuj nas i bądź na bieżąco z nowościami!

@odyseya.books

@odyseya.books