Victorii i Nancy,

najdroższym, prawdziwym przyjaciółkom,

mym duchowym siostrom,

dzięki którym potrafię się śmiać,

które pocieszają mnie, gdy płaczę

Z miłością

d.s.

Rozdział 1

W każdym innym supermarkecie ta kobieta pchająca wózek wzdłuż półek ze słoikami i artykułami puszkowanymi wyglądałaby nie na miejscu. Miała nienagannie uczesane brązowe włosy do ramion, piękną cerę, wielkie brązowe oczy, szczupłą figurę, idealny manikiur, a ubrana była w zielony lniany kostium, który wyglądał, jakby został kupiony w Paryżu. Do tego pantofle na wysokich obcasach, torebka firmy Chanel, o ton jaśniejsze od kostiumu. Kobieta była bardzo wytworna. Nie wyglądała na stałą bywalczynię supermarketu, ale czuła się w nim zupełnie swobodnie. W drodze do domu wstępowała zazwyczaj do Gristede’a na Madison albo na Siedemdziesiątą Siódmą. Większość sprawunków załatwiała gospodyni, ale Mary Stuart Walker niekiedy lubiła sama robić zakupy, co było zabawne i trochę staroświeckie. Lubiła gotować dla Billa wieczorami, kiedy wracał do domu; nigdy nie mieli kucharki, nawet w czasach, gdy dzieci były młodsze. Mimo swojego nienagannego wyglądu lubiła zajmować się domem i rodziną, sprawować pieczę nad ich życiem.

Z okien ich mieszkania u zbiegu ulic Siedemdziesiątej Ósmej i Piątej roztaczał się wspaniały widok na Central Park. Mieszkali tu piętnaście lat w ciągu swego dwudziestodwuletniego małżeństwa. Mary Stuart prowadziła dom na wysokim poziomie. Dzieci podkpiwały sobie z niej czasem, że wszystko musiało w nim być zawsze w najlepszym gatunku. Patrząc na nią, łatwo było w to uwierzyć. Nie potrafiła inaczej. Nawet o szóstej po południu, w upalny czerwcowy dzień w Nowym Jorku, po sześciogodzinnej naradzie, Mary Stuart miała świeżo umalowane usta i każdy włos na swoim miejscu.

Wybrała dwa małe steki, kilka ziemniaków, świeże szparagi, trochę owoców, jogurt, wspominając czasy, kiedy jej kosz wypełniały smakołyki dla dzieci. Zwykle udawała, że nie aprobuje produktów zachwalanych w reklamach telewizyjnych, nie mogła jednak oprzeć się pokusie kupienia na przykład płatków kukurydzianych o smaku gumy do żucia, co tyle dla dzieci znaczyło! Nie widziała powodu, by nie zaspokoić dziecięcego kaprysu, a potem wmuszała w nie zdrową żywność.

Jak większość nowojorczyków z ich środowiska wiele oczekiwali od swoich dzieci – stawiali im poprzeczkę bardzo wysoko. Stopnie doskonałe, wyniki w sporcie znakomite, wysoki poziom moralny. W rezultacie Alyssa i Todd, przystojni, inteligentni i wybitni pod każdym względem, wyróżniali się w szkole i poza nią i wyrośli na ludzi. Gdy byli jeszcze mali, Bill często pół żartem pół serio napomykał, że spodziewa się po nich doskonałości, że prawdę mówiąc, liczą na to z matką. Po paru latach Alyssa i Todd kwitowali takie słowa jękiem. Ale tkwiło w nich niewątpliwie ziarno prawdy i wszyscy o tym wiedzieli. Ojciec chciał im przez to powiedzieć, że muszą dać z siebie absolutnie wszystko, osiągać możliwie najlepsze wyniki, a jeżeli nawet nie zawsze im się uda, muszą się nieustannie starać. Nie było to mało, ale Bill Walker zawsze miał wysokie wymagania, a młodzież starała się im sprostać. Choć matka wydawała się czasem twarda i wymagająca, prawdziwym perfekcjonistą był ojciec. W rzeczywistości to Bill wywierał na nich presję – nie tylko na dzieci, ale i na żonę.

Mary Stuart była idealną żoną przez prawie dwadzieścia dwa lata. Stworzyła mu idealny dom, dała idealne dzieci i zawsze wyglądała pięknie. Robiła wszystko, czego od niej oczekiwano, wydawała wspaniałe przyjęcia. W efekcie jej poczynań ich dom znalazł się na łamach „Architectural Digest” jako wzór domowego ogniska, do którego miło jest wracać. W ich sposobie życia nie było jednak nic na pokaz, żadnej ostentacji. Wszystkie trybiki chodziły sprawnie i płynnie. W tym, co robiła Mary Stuart, nie było żadnego wysiłku, choć większość osób podejrzewała, że nie jest to takie proste. Był to jej prezent dla Billa. To za jej sprawą życie wydawało mu się łatwe. Od wielu lat organizowała imprezy charytatywne, które przynosiły setki tysięcy dolarów dochodu, zasiadała w różnych prestiżowych gremiach, pracując niestrudzenie na rzecz dzieci specjalnej troski. Teraz, w wieku czterdziestu czterech lat, jako matka prawie dorosłych dzieci, nie tylko organizowała imprezy charytatywne, ale przez ostatnie trzy lata pracowała jako wolontariuszka w szpitalu w Harlemie.

Zasiadała w radach Metropolitan Museum of Art i Lincoln Center, co roku pomagała organizować zbiórki pieniężne, ponieważ wszyscy zabiegali o jej pomoc. Prowadziła bardzo aktywne życie, zwłaszcza teraz, kiedy dzieci dorosły, a mąż pracował do późna w biurze. Z zawodu adwokat, był jednym z partnerów międzynarodowej firmy prawniczej na Wall Street i prowadził większość spraw związanych z Niemcami i Wielką Brytanią. Społeczna działalność żony bardzo mu pomogła ugruntować reputację w środowisku. Prowadzili ożywione życie towarzyskie, choć ostatni rok był pod tym względem inny. Bill spędził go częściowo zagranicą, zwłaszcza ostatnie kilka miesięcy, kiedy przygotowywał rozprawę w Londynie. Mary Stuart bardziej niż kiedykolwiek pochłaniała praca społeczna.

Alyssa kończyła drugi rok studiów na Sorbonie, tak więc matka miała więcej czasu dla siebie. Nadrobiła mnóstwo zaległości. Podjęła się dodatkowej pracy społecznej, dużo czytała, a w weekendy pracowała ochotniczo w szpitalu. Czasem w niedzielę zostawała z książką w łóżku albo czytała od deski do deski „New York Timesa”. Prowadziła aktywne, wypełnione pracą życie i patrząc na nią, nikt by nie pomyślał, że czegoś jej w tym życiu brak. Wyglądała na młodszą o pięć, sześć lat niż była w rzeczywistości. Ostatnio sporo schudła, co powinno ją postarzyć, ale tak nie było. Przeciwnie, wyglądała nawet dużo młodziej. Promieniowała z niej jakaś łagodność, jednająca jej sympatię dzieci, z którymi miała na co dzień do czynienia. Była to prawdziwa dobroć, która pochodziła z serca i sprawiała, że zapominało się, z jakiego świata jest Mary Stuart. Liczyło się tylko jej współczucie, jakby rzeczywiście rozumiała wielki ból i zaznała prawdziwego smutku, choć nie można się było w niej dopatrzyć śladu przygnębienia. Jej życie wydawało się takie doskonałe. Dzieci Mary zawsze należały do grupy tych najmądrzejszych, bardzo bystrych i pięknych – najbardziej udanych. Mąż odnosił sukcesy nie tylko finansowe, ciesząc się szacunkiem i prestiżem, które zdobył, wygrywając najtrudniejsze sprawy w sądownictwie międzynarodowym.

Mary Stuart miała więc wszystko, czego ludzie zwykle pragną, a jednak patrząc na nią, wyczuwało się w niej jakiś smutek, a może samotność? Czy ktoś z wyglądem i pozycją Mary Stuart, z taką rodziną i tyloma sukcesami może czuć się samotny? Wydawało się to dziwne, mało prawdopodobne i kazało wątpić we własną intuicję i zdolność oceny. Nie było powodu, by podejrzewać, że Mary Stuart Walker może czuć się nie do końca szczęśliwa, a jednak przyjrzawszy się jej uważnie, człowiek po prostu wiedział, że tak jest. Pod powłoką elegancji i spokoju kryło się coś tragicznego.

– Co słychać, pani Walker? – Mężczyzna przy kasie uśmiechnął się serdecznie. Lubił ją. Była taka piękna i zawsze grzeczna. Pytała o jego rodzinę, o żonę, o matkę, zanim ta ostatnia umarła. Kiedyś przychodziła tu z dziećmi, ale odkąd opuściły dom, pojawiała się zawsze sama i gawędziła z nim chwilę. Trudno było jej nie lubić.

– Wszystko w porządku, Charlie, dziękuję. – Uśmiechnęła się, co sprawiło, że wydawała się jeszcze młodsza. Niewiele się zmieniła od dziewczęcych czasów, a kiedy przychodziła ubrana w dżinsy, czasem trudno ją było odróżnić od córki. – Gorąco dzisiaj, prawda? – powiedziała, ale nie było po niej widać, że panuje upał.

Zimą Mary wydawała się elegancka mimo trzaskającego mrozu, grubych palt, zaśnieżonych botków i szalików. A latem, kiedy wszyscy sprawiali wrażenie na wpół ugotowanych, ona wyglądała świeżo, jakby dopiero co wyskoczyła z chłodnej wody. Należała do wybrańców. Wydawało się, że wszystko szło jej zawsze gładko, jakby nigdy nie traciła panowania nad sobą i nad sytuacją. Nieraz widział, jak śmiała się razem z dziećmi. Syn był dobrym chłopcem – jak zresztą oni wszyscy. Charlie uważał, że tylko pan Walker jest trochę sztywny, ale nie jemu oceniać, co dla kogo dobre. Byli miłą rodziną. Jej mąż wrócił widocznie z zagranicy, skoro kupiła dwa steki.

– Jutro ma być podobno jeszcze większy upał – powiedział, pakując zakupy.

Sprzedawca zauważył, jak kobieta zerka na „Enquirera” i ściąga z niezadowoleniem brwi. Na okładce widniało zdjęcie Tanyi Thomas, wielkiej gwiazdy piosenki. „Tanya rozwodzi się po raz kolejny. Romans z trenerem niszczy jej małżeństwo”, głosił nagłówek. Znalazło się tam także zdjęcie z muskularnym trenerem w podkoszulku, i drugie, ukazujące jej obecnego męża, jak zasłaniając twarz, wchodzi do nocnego klubu. Charlie zerknął na tytuły i wzruszył ramionami.

– Takie jest Hollywood, wszyscy sypiają ze wszystkimi. Dziwne, że chce się im w ogóle żenić. – On sam był żonaty z tą samą kobietą od trzydziestu dziewięciu lat i traktował hollywoodzkie ekstrawagancje jak opowieści z innej planety.

– Niech pan nie wierzy w te wszystkie bzdury, jakie tam wypisują – powiedziała Mary Stuart surowo, a on spojrzał na nią z uśmiechem. Jej brązowe oczy wydawały się zgaszone.

– Pani jest za dobra, pani Walker. To nie są tacy ludzie jak my, proszę mi wierzyć.

Widywał ludzi ze świata filmu przychodzących regularnie, przez lata, co rusz z kimś innym. Krzykliwa hałastra. Należeli do zupełnie innego gatunku niż Mary Stuart Walker. Mógłby się założyć, że ona w ogóle nie wie, o czym on mówi.

– Niech pan nie wierzy w to, co piszą brukowce, Charlie – powtórzyła z niezwykłą u niej stanowczością, po czym wzięła torbę z zakupami i powiedziała „do jutra”.

Do domu miała zaledwie pięć minut spacerkiem. Choć było już po szóstej po południu, upał nie zelżał ani trochę. Pomyślała, że Bill wróci jak zwykle o siódmej, więc przygotuje mu kolację na siódmą trzydzieści albo ósmą, jak będzie chciał. Po przyjściu do domu wstawi ziemniaki do piekarnika i weźmie prysznic. Choć sprawiała wrażenie świeżej i wypoczętej, była zgrzana i zmęczona po całodniowej konferencji. Muzeum planowało wydać we wrześniu wielki bal na cele dobroczynne, a ją poproszono o zorganizowanie imprezy. Odmówiła, zgadzając się tylko na rolę doradcy. Nie była w nastroju do organizowania balu, poza tym wolała pracę z upośledzonymi dziećmi w szpitalu.

Portier wziął od niej torbę z zakupami i przekazał windziarzowi. Podziękowała i wjechała w milczeniu do mieszkania zajmującego całe piętro. Budynek był stary, solidny i bardzo piękny – jeden z jej ulubionych na Piątej Alei. Widok z okien mieszkania zapierał dech, zwłaszcza zimą, kiedy Central Park pokrywał śnieżny dywan, a nagie konary drzew odcinały się od nieba. W lecie też było tu pięknie, a roślinność bujna i zielona. Z czternastego piętra wszystko wydawało się spokojne i wyciszone. Nie dobiegał uliczny hałas, nie dostrzegało się brudu, nie wyczuwało zagrożenia. Wszystko było świeże, wiosna buchnęła w końcu pełnią barw po wyjątkowo długiej i posępnej zimie.

Mary Stuart podziękowała windziarzowi, który pomógł jej wnieść zakupy, zamknęła za nim drzwi i przeszła do dużej jasnej kuchni. Lubiła pracować w przestronnych, funkcjonalnych pomieszczeniach. Gdyby pominąć trzy francuskie sztychy zdobiące ściany, kuchnia przypominałaby laboratorium – białe ściany, biała podłoga, długie połacie blatów z białego granitu. Kuchnia znalazła się przed pięcioma laty w „Architectural Digest”, wraz ze zdjęciem Mary Stuart, siedzącej na kuchennym stołku w białych dżinsach i białym swetrze z angory. Mimo doskonałych posiłków, jakie zazwyczaj przygotowywała, trudno było uwierzyć, że ktoś tu naprawdę gotuje.

Gospodyni przychodziła teraz tylko w ciągu dnia, toteż w domu panowała kompletna cisza, kiedy Mary Stuart wykładała zakupy, włączała piekarnik i stojąc przy oknie, spoglądała na park. Widziała plac zabaw i przypominała sobie niezliczone godziny, jakie tam spędziła, marznąc w zimie, kiedy dzieci były małe, popychając je na huśtawce, patrząc, jak bawią się z rówieśnikami. Gdzie się podziały te lata… Zaledwie wczoraj dzieci były w domu, co wieczór siadali wszyscy razem do stołu i mówili naraz o swoich sprawach, planach i kłopotach. W tej chwili nawet kłótnia Alyssy i Todda przyniosłaby jej ulgę. Wszystko było lepsze od tej ciszy. Na szczęście Alyssa wróci jesienią na ostatni rok na Yale, po roku spędzonym w Paryżu, i znów będzie od czasu do czasu wpadała do domu na weekend.

Mary Stuart przeszła z kuchni do małego gabinetu, gdzie czasem pracowała. Wcisnęła guzik automatycznej sekretarki i niemal natychmiast usłyszała głos Alyssy. Uśmiechnęła się.

„Cześć, mamo… Szkoda, że cię nie ma. Chciałam tylko powiedzieć »cześć«, zapytać, co u ciebie. Tutaj jest już dziesiąta, wychodzę ze znajomymi na drinka. Wrócę późno, więc nie dzwoń. Odezwę się w weekend. Do zobaczenia za parę tygodni… Cześć”. A potem, jakby sobie coś jeszcze przypomniała: „Kocham cię”.

W aparacie stuknęło, kiedy odłożyła słuchawkę. Sekretarka zarejestrowała czas nagrania i Mary Stuart rozczarowana, zerknęła na zegarek. W Nowym Jorku była czwarta, kiedy Alyssa zadzwoniła. Dwie i pół godziny temu. Mary Stuart cieszyła się na spotkanie z córką w Paryżu. Miały później pojechać na wakacje na południe Francji i do Włoch. Zaplanowała je tylko na dwa tygodnie, choć wiedziała, że Alyssa chce wrócić do domu dopiero na parę dni przed rozpoczęciem roku akademickiego. Dziewczyna chciała zostać we Francji tak długo, jak to możliwe, i już teraz zapowiedziała, że po dyplomie wyjedzie do Paryża na stałe. Mary Stuart wolała teraz o tym nie myśleć. Już przez ten jeden rok bez niej czuła się bardzo osamotniona.

„Mary Stuart…” – ten głos należał do męża. „Nie wrócę dzisiaj na kolację. Do siódmej mam zebranie, a dopiero przed chwilą dowiedziałem się, że czeka mnie jeszcze kolacja z klientami. Będę w domu o jedenastej, dwunastej. Przepraszam”.

Stuk słuchawki i koniec. Sucha informacja. Najprawdopodobniej klienci już na niego czekali. Bill nie znosił automatycznych sekretarek. Twierdził, że nie jest w stanie do nich mówić i nigdy nie nagrałby na taśmie osobistej wiadomości. Czasem żona dokuczała mu z tego powodu. Kiedyś dokuczała mu z wielu powodów, ale nie ostatnio. To był dla nich trudny rok. Tyle się zmieniło… Tyle przerażających nowości i rozczarowań…Tyle bólu. A jednak na zewnątrz sprawiali wrażenie, jakby wszystko szło normalnym trybem. Czasem zastanawiała się, jak to jest możliwe. Okazuje się, że człowiek może mieć serce rozłupane na drobne kawałki, ale parzy kawę, robi zakupy, ścieli łóżka i uczestniczy w konferencjach. Wstaje, bierze prysznic, ubiera się, kładzie do łóżka, choć coś w nim umarło. Nieraz zastanawiała się, ilu ludzi spotkał podobny cios. Fascynowało ją to niemal chorobliwie. Teraz już wiedziała, jak to jest. Żyje się dalej. Serce wciąż bije i nie pozwala ci umrzeć. Chodzisz, mówisz, oddychasz, ale w środku jesteś pusty i obolały. Z rezygnacją znów nacisnęła guzik.

„Cześć!” – odezwał się kolejny głos. „Tu Tony Jones. Pani komputer jest gotowy. Można go odebrać w każdej chwili. Dziękuję”.

Teraz następowały dwie wiadomości o zebraniach rady, przesuniętych na inny termin, pytanie o bal w muzeum i o komitet organizacyjny. Był też telefon od szefa wolontariuszy z ochronki w Harlemie. Zrobiła parę notatek i przypomniała sobie, że musi wyłączyć piekarnik. Bill nie wróci na kolację. Znowu. Ostatnio często mu się to zdarzało. Za ciężko pracował. To był jego sposób na przetrwanie. Ona stosowała go również, pozwalając wciągnąć się w kołowrót komitetowych zebrań.

Wyłączyła piekarnik i postanowiła, że zamiast steku przygotuje dla siebie jajka, ale jeszcze nie teraz. Poszła do sypialni. Kremowe ściany, biała sztukateria, wiekowy, ręcznie tkany dywan, który kupiła kiedyś w Anglii, stare sztychy i akwarele, piękny marmurowy kominek, a na gzymsie zdjęcia dzieci, oprawione w srebrne ramki. Po obu stronach kominka stały wygodne fotele. Lubili z Billem siadać przy kominku i czytać wieczorami albo w weekendy. Przez ostatni rok spędzali je zwykle w domu. Zeszłego lata sprzedali dom w Connecticut. Teraz, kiedy nie było dzieci, a Bill nieustannie pracował, przestali tam jeździć.

– Moje życie zatacza ostatnio coraz węższe kręgi – zwierzyła się znajomej. – Teraz, kiedy dzieci nie ma, a Bill tyle podróżuje, nawet nasze mieszkanie wydaje mi się zbyt duże.

Ale nie potrafiłaby go sprzedać. Tutaj wychowały się dzieci.

Kiedy szła do łazienki, jej wzrok powędrował bezwiednie w stronę gzymsu. Widok zdjęć dzieci z czasów, gdy miały cztery, pięć, dziesięć i piętnaście lat, zawsze działał na nią uspokajająco. Pies, którego mieli, gdy dzieci były małe, wielki, przyjacielski, czekoladowy labrador, imieniem Mousse. Lubiła po prostu patrzeć na zdjęcia i wspominać. To było tak, jakby przenosiła się w inny wymiar. Często marzyła, że powraca do czasów dzieciństwa, do świata ich nieskomplikowanych spraw. Jasna, różowa twarzyczka syna… Niemal słyszała, jak ją woła, goni za psem albo wpada nagle do basenu, jak się zdarzyło, kiedy miał trzy latka, a ona skoczyła za nim w ubraniu, ratując mu życie. Zawsze mogli na nią liczyć. Rodzinne zdjęcie, zrobione trzy lata temu podczas świąt. Śmieją się, objęci. Wygłupiali się, podczas gdy wyczerpany fotograf błagał, żeby choć przez chwilę postarali się zachować powagę.

Todd uparł się, żeby śpiewać nieprzyzwoite piosenki, a Alyssa chichotała histerycznie. Nawet ona i Bill nie mogli się powstrzymać od śmiechu. Jak dobrze było się powygłupiać. Dlatego głos Alyssy na automatycznej sekretarce sprawił jej tyle radości. A potem jak zwykle Mary Stuart odwróciła się od fotografii drobnych twarzyczek, których widok powodował radość i zarazem torturę, łamał serce i przynosił ukojenie. Ze ściśniętym gardłem poszła do łazienki, żeby obmyć twarz, i spojrzała surowo w lustro.

– Przestań! – skarciła się ostro. Wiedziała, że nie powinna rozczulać się nad sobą. Nie mogła już sobie pozwolić na ten luksus. Musiała brnąć naprzód, nic innego jej nie pozostało. Ale poruszała się w nieznanym otoczeniu, które jej się wcale nie podobało. Było posępne i bezludne, a czasem wręcz nieznośnie smutne. Wydawało jej się, że przybyła sama do tej okrutnej krainy, choć wiedziała, że Bill jest tam także, zagubiony na pustyni, we własnym piekle. Szukała go tam niemal od roku, ale jak dotąd bezskutecznie.

Przypomniała sobie o kolacji, ale doszła do wniosku, że nie jest głodna. Przebrała się w dżinsy i różowy T-shirt, wróciła do gabinetu i przejrzała kilka dokumentów. Na dworze było jeszcze jasno. Postanowiła zadzwonić do Billa i powiedzieć mu, że odebrała wiadomość. Ostatnio niewiele ze sobą rozmawiali, chyba że o jego pracy albo jej zebraniach, ale i tak do niego dzwoniła. To było lepsze od całkowitej rezygnacji. Niezależnie od tego, jak bardzo czuli się zagubieni przez ostatni rok, Mary Stuart nie chciała jeszcze rezygnować. Wiedziała, że pewnie nigdy nie będzie na to gotowa. Nie poddawała się łatwo, nie leżało to w jej naturze. Byli sobie coś winni po tych wszystkich latach. Nie ucieka się jak szczury z tonącego okrętu. Według Mary Stuart szło się razem na dno, jeżeli nie było innego wyjścia.

Wykręciła numer kancelarii męża, przez dłuższą chwilę wsłuchiwała się w sygnał, aż w końcu odezwała się sekretarka:

– Pan Walker jest teraz zajęty. Zebranie jeszcze trwa. Przekażę mu, że pani dzwoniła.

– Dziękuję – powiedziała Mary Stuart cicho i odwiesiła słuchawkę. Obróciła się wolno na krześle, żeby ponownie wyjrzeć na park. Mogłaby dojrzeć pary przechadzające się alejkami w ciepły, czerwcowy wieczór, ale nie chciała. Nie miała im teraz nic do powiedzenia, niczego też nie mogłaby się od nich nauczyć. Widok zakochanych przynosił jej tylko ból, wspomnienie tego, co łączyło ją kiedyś z Billem. Być może to jeszcze kiedyś powróci. Wolała nie myśleć, co będzie, jeżeli jednak tak się nie stanie. To było nie do pomyślenia. Przywołała się do porządku i skupiła uwagę na papierach. Pracowała przez godzinę, robiąc notatki dla zespołu, z którym spotkała się dzisiaj, i kiedy znów zerknęła w okno, zmierzchało, a aksamitny mrok zdawał się ją spowijać. W mieszkaniu było tak cicho, tak pusto, że zapragnęła krzyknąć, kogoś zawołać. Zamknęła oczy i położyła głowę na oparciu fotela. I wtedy, jakby Bóg wysłuchał jej żalów, choć osobiście w to wątpiła, zadzwonił telefon.

– Halo? – Jej zdziwiony głos zabrzmiał młodzieńczo. Oderwana od swoich myśli, w półmroku pokoju, z rozwichrzonymi włosami wyglądała niezwykle pięknie.

– Mary Stuart?

Miękki, przeciągły głos wywołał uśmiech na twarzy Mary Stuart. Znała go od dwudziestu sześciu lat, a nie słyszała od miesięcy. Jego właścicielka zjawiała się w życiu Mary Stuart zawsze wtedy, gdy była potrzebna. Łączyła je silna więź starej przyjaźni.

– To ty? Wydawało mi się, że to Alyssa… – W kobiecym, zmysłowym głosie nadal pobrzmiewał lekki teksański akcent.

– Nie, to ja. Alyssa jest jeszcze w Paryżu. – Mary Stuart westchnęła z ulgą, czując, jak silna ręka wyciąga ją na brzeg. Zawsze mogły na siebie liczyć. Mary Stuart przypomniała sobie widzianą w sklepie gazetę.

– U ciebie wszystko w porządku? Czytałam dzisiaj o tobie… – Zmarszczyła czoło na myśl o nagłówkach.

– Miłe, prawda? Zwłaszcza, że mój obecny trener jest kobietą. Faceta z okładki „Enquirera” wylałam w zeszłym roku. Zadzwonił dzisiaj, grożąc procesem, ponieważ jego żona przeczytała gazetę i wpadła we wściekłość. Mało jeszcze wie na temat brukowców.

Tanya poznała ich metody, a była to trudna lekcja.

– Poza tym czuję się dobrze. W miarę. – Miała niski, miękki głos, który działał na większość mężczyzn.

Mary Stuart uśmiechnęła się mimo woli, dla niej był jak świeży powiew w zatęchłym pokoju. Podobnie czuła się przy ich pierwszym spotkaniu przed laty, kiedy rozpoczynały razem studia w Berkeley. Pamięta te zwariowane czasy – były wtedy takie młode. Cała czwórka: Mary Stuart, Tanya, Eleonor i Zoe. Przez pierwsze dwa lata mieszkały razem w akademiku, a potem wynajęły dom na Euclid.

Przez cztery lata były nierozłączne, niemal jak siostry. Wraz ze śmiercią Ellie na ostatnim roku wszystko się zmieniło. Dorosły, poszły każda w swoją stronę. Dwa dni po obronie dyplomu Tanya poślubiła swego ukochanego z rodzinnego miasteczka we wschodnim Teksasie. Małżeństwo przetrwało tylko dwa lata. Zaledwie w rok po studiach kariera Tanyi wystrzeliła jak rakieta, rozbijając w pył jej życie prywatne, a przy okazji małżeństwo. Bobby Joe trzymał się jeszcze przez rok, ale to było ponad jego siły. Zdawał sobie sprawę, że sytuacja go przerosła. Związek z tak utalentowaną, wykształconą dziewczyną okazał się mocno frustrujący, życie z supergwiazdą przerastało po prostu jego możliwości. Próbował, chciał być fair, ale tak naprawdę pragnął tylko, by rzuciła wszystko w diabły i wróciła z nim do Teksasu. Nie chciał opuścić rodzinnego domu, rezygnować z biznesu tatusia. Mieli firmę budowlaną i nieźle im się powodziło. Trzeba mu oddać sprawiedliwość, że brukowce, agenci, koncerty, wrzaskliwi fani oraz wielomilionowe kontrakty zupełnie go nie interesowały, były natomiast całym życiem Tanyi. Kochała Bobby’ego Joe, ale nie zamierzała zrezygnować dla niego z kariery, która była ucieleśnieniem jej marzeń. W drugą rocznicę ślubu orzeczono separację, a w święta Bożego Narodzenia byli już po rozwodzie. Długo trwało, zanim zdołał o niej zapomnieć, ale w końcu ożenił się ponownie i miał teraz sześcioro dzieci. Tanya widziała go od tamtego czasu może raz czy dwa. Powiedziała, że jest gruby, łysy i miły jak zawsze. Mówiła to z pewnym smutkiem i Mary Stuart wiedziała, że przyjaciółka zdaje sobie sprawę z ceny, jaką zapłaciła za ogromny sukces. Dwadzieścia lat po rozpoczęciu kariery była nadal piosenkarką numer jeden w kraju.

Mary Stuart także wyszła za mąż tamtego lata, zaraz po dyplomie, Zoe natomiast wstąpiła na akademię medyczną. Była z natury buntowniczką, zapaloną orędowniczką każdej rewolucyjnej sprawy. Żartowano, że przyjechała do Berkeley o dziesięć lat za późno, ale to ona trzymała je w kupie, pilnując, by wszystko było jak należy. To ona znalazła ciało martwej Ellie, to ona pogrążona w rozpaczy miała dość odwagi, by zadzwonić do ciotki i wuja Ellie. To był straszny okres dla nich wszystkich. Ellie była cudowną, łagodną dziewczyną, pełną ideałów i marzeń. Studiowała na drugim roku, kiedy jej rodzice zginęli w wypadku i od tego czasu współlokatorki stały się dla niej rodziną. Mary Stuart zastanawiała się czasem, czy byłaby w stanie poradzić sobie z presją zewnętrznego świata. Marzycielka, oderwana od rzeczywistości, była zupełnie niepodobna do swoich rówieśnic z ich konkretnymi życiowymi celami i planami. Umarła na trzy tygodnie przed dyplomem. Tanya chciała przełożyć swój ślub, ale dziewczęta przekonały ją, że Ellie by sobie tego nie życzyła. Tanya zresztą przyznała później, że Bobby Joe nigdy by jej nie darował, gdyby to zrobiła. Zoe była jej świadkiem, a Mary Stuart druhną honorową.

Tanya pełniłaby tę samą rolę na ślubie Mary Stuart, gdyby w tym czasie nie koncertowała w Japonii. A Zoe nie mogła wyrwać się ze szkoły. Mary Stuart wzięła ślub w domu rodziców w Greenwich.

O powtórnym zamążpójściu Tanyi Mary Stuart dowiedziała się z gazet. Poślubiając swojego menedżera, miała dwadzieścia dziewięć lat. Była to „cicha” ceremonia w Las Vegas, przy udziale paparazzich, helikopterów, kamer telewizyjnych i wszystkich dziennikarzy pracujących w promieniu tysiąca mil od Las Vegas.

Mary Stuart nie lubiła nowego męża przyjaciółki. Tanya oznajmiła, że tym razem chce zostać matką. Kupią wielki dom w Santa Barbara albo w Pasadenie i będą wiedli spokojne życie. Pomysł, sam w sobie dobry, tym razem storpedował mąż. Miał na uwadze dwie rzeczy – karierę Tanyi i jej pieniądze. I zrobił wszystko, by uporządkować jedno i zdobyć drugie. Kobieta przyznawała zawsze, że z zawodowego punktu widzenia uczynił dla niej wiele dobrego. Dokonał zmian, na jakie nigdy by się nie zdobyła, zorganizował jej koncerty na całym świecie, wynegocjował rewelacyjne kontrakty płytowe i z supergwiazdy uczynił żywą legendę. Świat leżał u jej stóp. W ciągu pięciu lat małżeństwa nagrała trzy platynowe płyty, pięć złotych i zdobyła wszystkie możliwe nagrody muzyczne. I choć na koniec ograbił ją z połowy majątku, przyszłość miała zabezpieczoną. Matkę ulokowała w Houston, w domu, który kosztował pięć milionów dolarów, zaś siostrze i szwagrowi kupiła posiadłość w pobliżu Armstrong.

Sama miała jeden z najładniejszych domów w Bel Air i dom na plaży w Malibu wart dziesięć milionów dolarów, do którego nigdy nie jeździła. Kupiła go na życzenie męża. Miała sławę i pieniądze, ale nie miała dzieci. Po rozwodzie uznała, że potrzebuje odmiany, i zaczęła grać w filmach. Pierwszego roku nakręciła dwa, a za drugi otrzymała nagrodę Akademii. Mając trzydzieści pięć lat, Tanya Thomas zdobyła wszystko, o czym większość ludzi odważyłaby się marzyć. Nie miała natomiast Bobby’ego Joe, brakowało jej miłości, oparcia w najbliższej osobie i nie miała dzieci. Dopiero sześć lat później wyszła za mąż po raz trzeci. Tony Goldman był przedsiębiorcą budowlanym w Los Angeles i umawiał się z tuzinem gwiazdeczek. Był bez wątpienia pod wrażeniem kariery Tanyi, i nawet Mary Stuart, zawsze nieufna, kiedy w grę wchodziło dobro przyjaciółki, musiała przyznać, że jest porządnym facetem i najwyraźniej głęboko w żonie zakochanym. Co innego martwiło przyjaciół gwiazdy, a miała ich w tym czasie całe zastępy. Nie wiedzieli, czy Tony zdoła zachować trzeźwą głowę, czy intensywne życie jego żony nie okaże się dla niego zbyt dużym obciążeniem. Z tego, co dochodziło do Mary Stuart w ciągu ostatnich trzech lat, można było wnioskować, że sprawy układają się pomyślnie. Będąc z Tanyą tak blisko przez dwadzieścia lat jej kariery, wiedziała, że doniesienia brukowców nie mają żadnego znaczenia.

Mary Stuart wiedziała również, że wielkim atutem Tony’ego w oczach jej przyjaciółki są dzieci mężczyzny. W dniu ślubu miały po dziewięć, jedenaście i czternaście lat i Tanya kochała je szczerze. Chłopcy, najstarszy i najmłodszy z rodzeństwa, szaleli za nią, a dziewczynka zafascynowana przyszłą macochą, długo nie mogła uwierzyć, że Tanya Thomas wychodzi za jej ojca. Chwaliła się tym na prawo i lewo, a nawet starała się naśladować jej styl ubierania, co u jedenastolatki bywało trochę niestosowne. Kobieta zabierała małą do sklepów i kupowała rzeczy, w których pasierbica wyglądała przyzwoicie, a czuła się ładna. Umiała postępować z dziećmi i wciąż zapowiadała, że urodzi własne. Ale poślubiwszy Tony’ego jako czterdziestolatka, bała się zajść w ciążę. Bała się, że jest za stara, a ponieważ Tony nie palił się do ojcostwa, nie nalegała. I bez tego miała dość spraw na głowie. W pierwszym roku małżeństwa odbyła aż dwie trasy koncertowe, prasa brukowa nigdy nie dawała jej spokoju, wytoczono jej kilka procesów. Atmosfera nie sprzyjała normalności, a co dopiero mówić o poczęciu dziecka. Łatwiej było przejąć dzieci Tony’ego, co też uczyniła całym sercem. Tony twierdził nawet, że jest bardziej troskliwa niż rodzona matka. Ale Mary Stuart zauważyła, że mimo deklaracji Tony’ego, jego żona była zmuszona radzić sobie sama z menedżerami, prawnikami, trasami koncertowymi, listami z pogróżkami, podczas gdy on finalizował swoje umowy albo jechał z kumplami do Palm Springs pograć w golfa. Nie angażował się w jej życie, tak jak Mary Stuart oczekiwała. Wiedziała lepiej od innych, jak trudne jest życie przyjaciółki, jak bardzo samotne, jak ciężko pracuje, jak bezwzględne są wymagania fanów i jak bolesne zdrady. Tanya rzadko się skarżyła i Mary Stuart zawsze ją za to podziwiała. Kobietę irytował widok Tony’ego wymachującego w stronę kamer na rozdaniu Oskarów czy nagród Grammy. Brał z życia Tanyi to, co najlepsze, nie troszcząc się o resztę. Mary Stuart myślała o tym teraz, kiedy przyjaciółka napomknęła o żonie trenera, która straszyła ją procesem w związku z nagłówkami w prasie. Aktorka wiedziała lepiej niż ktokolwiek, że na brukowce nie ma rady.

– Tony też nie jest tym wszystkim zachwycony – powiedziała Tanya cicho.

Ton jej głosu zaniepokoił Mary Stuart. Słychać w nim było zmęczenie i samotność. Prowadziła ten bój od tak dawna, że musiało ją to w końcu znużyć.

– Za każdym razem, gdy piszą, że mam romans, wpada w szał. Mówi, że to go żenuje. Rozumiem jego punkt widzenia. – Piosenkarka westchnęła bezradnie. Nic na to nie mogła poradzić. Prasa uwielbiała ją torturować. Była wymarzonym obiektem, ze swoją grzywą jasnych włosów, wielkimi niebieskimi oczami i wspaniałą figurą. Dziennikarzom trudno było uwierzyć, że jest normalną kobietą, która woli aqua minerale od szampana. Ale taka informacja nie przyczyniłaby się do rozsprzedania nakładu.

Tanya zawsze robiła się na blond, a regularnie wykonywane zabiegi chirurgiczne sprawiły, że wyglądała niewiarygodnie młodo. Przyznawała się do trzydziestu sześciu lat, pozbywszy się skutecznie tych dodatkowych ośmiu, które miała jej rówieśnica, Mary Stuart. Ale patrząc na nią, nikt by nie podejrzewał, że kłamie.

– Sama nie jestem zachwycona, kiedy czytam, że znowu mam romans, ale dobierają mi tak dziwnych kochanków, że zazwyczaj nie zwracam na to uwagi. Inaczej jest z Tonym czy z dziećmi. – Było to żenujące dla wszystkich, ale czuła się bezradna. – Czasami mam wrażenie, że przypisują mi pierwszą lepszą osobę, której dane biorą z komputera.

Przyjaciółki nie rozmawiały ze sobą od paru miesięcy, a przecież w starej paczce były ze sobą najbliżej. Tanya wiedziała, że Mary Stuart nie utrzymuje kontaktów z Zoe. Nawet piosenkarka straciła dawną koleżankę z oczu. Dzwoniła do niej raz na rok i nadal wymieniały kartki świąteczne, ale życie Zoe poszło w zupełnie innym kierunku. Nie wyszła za mąż i nie miała dzieci, natomiast była cenionym lekarzem internistą w San Francisco. Bez reszty oddana swojej pracy, robiła to, w co zawsze wierzyła. Tanya nie widziała jej od pięciu lat, czyli od swojego ostatniego koncertu w San Francisco.

– Powiedz, co u ciebie? – zwróciła się teraz do Mary Stuart. W jej głosie zabrzmiała ostra nuta, jakby chciała przeniknąć linie obronne przyjaciółki i zajrzeć w głąb jej duszy. Ale Mary Stuart wiedziała, że się bez tego nie obejdzie i zdążyła się przygotować.

– Świetnie – odparła szybko. – Robię to, co zawsze, praca w komitetach, narady, ochotnicza praca w Harlemie. Spędziłam właśnie cały dzień na planowaniu wielkiej imprezy charytatywnej, jaką Metropolitan planuje na wrzesień. – Ton jej głosu był spokojny i chłodny, ale Tanya, zgodnie z przewidywaniami przyjaciółki, nie dała się na to nabrać. Mary Stuart mogła oszukać wielu ludzi, czasami nawet Billa, ale nigdy Tanyę.

– Nie o to pytałam. – W słuchawce zapadła długa cisza, ale Tanya twardo czekała na odpowiedź. – Jak się czujesz, jak jest naprawdę?

Mary Stuart westchnęła i wyjrzała za okno. Zrobiła się noc, a ona wciąż była sama w cichym mieszkaniu. Była sama przez ostatni rok.

– W porządku. – Głos jej drżał leciutko. Czuła się lepiej niż podczas ostatniego ich spotkania przed rokiem, w ów zimny, deszczowy dzień, kiedy pragnęła jedynie, by jej życie się skończyło. – Przyzwyczajam się po trochu. Ale tyle się zmieniło…

– A Bill?

– W porządku… chyba. Prawdę mówiąc, rzadko go widuję.

– Nie brzmi to najlepiej. – Nastąpiła kolejna pauza i Tanya pomyślała, że powoli zaczyna przywykać do tego tempa rozmowy. – Co u Alyssy?

– Chyba dobrze. Uwielbia Paryż. Mam się tam z nią spotkać za parę tygodni i przez miesiąc pojeździmy sobie po Europie. Bill ma proces w Anglii, spędzi tam całe lato, więc pomyślałam, że pojadę się z nią zobaczyć. – Wydawała się pogodniejsza i Tanya odetchnęła z ulgą. Alyssa Walker należała do ulubieńców Tanyi.

– Pojedziesz z Billem do Londynu? – zapytała miękko.

Mary Stuart zawahała się.

– Nie, zostanę tutaj. Będzie zbyt zajęty, by zaprzątać sobie mną głowę, a ja mam tutaj tyle obowiązków.

Tyle obowiązków. Mary Stuart zawsze wiedziała, co powiedzieć, znała wszystkie uniki, język rozpaczy… Musimy się wkrótce spotkać… Nie, wszystko w porządku… Po prostu wspaniale… Bill jest teraz tak pochłonięty pracą… Bill jest w podróży służbowej… Mam spotkanie… Zebranie rady nadzorczej… Muszę jechać do centrum… Do Europy, zobaczyć się z córką… Strategia kłamstwa, umiejętność wypowiadania właściwych słów po to, aby zapewnić sobie spokój i ciszę, miejsce, w którym można rozpaczać w spokoju, z dala od wścibskich oczu. Sposób na odepchnięcie ludzi.

– Myślę, że nie czujesz się za dobrze, Mary Stuart – ciągnęła Tanya z uporem. Nie spoczęła, dopóki nie dotarła do sedna sprawy. Tę determinację w poznawaniu prawdy dzieliła z Zoe. Ale Tanya zawsze wykazywała więcej taktu i o wiele więcej współczucia, kiedy już dowiedziała się tego, czego chciała. – Dlaczego nie powiesz mi prawdy, Stu?

Stu… Tan… Tannie… Imiona z tak odległej przeszłości… Obietnice… Nadzieja… Początek. Teraz wszystko wydawało się końcem, zamiast odnajdywać, zaczynała tracić. Mary Stuart nienawidziła tej strony swojego życia.

– Naprawdę wszystko okej.

– Kłamiesz, ale nie mogę mieć ci tego za złe. Masz do tego pełne prawo.

Na tym właśnie polegała różnica między Zoe a Tanyą. Zoe nie pozwoliłaby jej kłamać, kryć się. Czułaby się w obowiązku zdemaskować ją, wyciągnąć na dzienne światło jej ból, uważając, że potrafi go złagodzić. Tanya przynajmniej rozumiała, że to niemożliwe. Zresztą miała własne zmartwienia. Brukowce fantazjowały na temat jej rzekomego romansu, ale nie myliły się zbytnio, pisząc, że przechodzą z Tonym kryzys. Choć na początku wydawało się to zabawne, teraz życie w świetle reflektorów przestało go bawić. Miał dosyć dziennikarzy, kłamstw, gróźb, procesów, ludzi próbujących wykorzystać jego żonę w taki czy inny sposób. To było męczące i uniemożliwiało jakiekolwiek życie prywatne. Żona znikała gdzieś pośród tej całej groteski. Ostatnio Tony bezustannie narzekał, a ona, chociaż mu współczuła, niewiele mogła zrobić, by to zmienić. Mogłaby jedynie wycofać się z branży, czego znów Tony wcale sobie nie życzył. Wycieczki na Hawaje, do Afryki czy południowej Francji nie rozwiązywały problemu. Zapewniały jedynie krótkie, przyjemne interludium. Choć brzmiało to niedorzecznie nawet dla niego, to życie, jakie prowadziła Tanya mimo jej fenomenalnego sukcesu, ogromnej sławy, milionów fanów, czyniło ją ofiarą. I Tony je znienawidził, a ona mogła mu obiecać tylko, że postara się ograniczyć liczbę występów i unikać rozgłosu. Nie pojechała nawet w odwiedziny do matki w Teksasie, ponieważ obawiała się, że jej wyjazd z miasta podsyci plotki. Ostatnio Tony często powtarzał, że to trochę za wiele dla niego i dla jego dzieci, i sam sposób, w jaki to mówił, budził w Tanyi lęk. Zwłaszcza od chwili, gdy zrozumiała, że nie jest w stanie nic zmienić. Ich męczarnie miały zewnętrzne źródło.

– W przyszłym tygodniu będę w Nowym Jorku i dlatego dzwonię – wyjaśniła Tanya. – Pomyślałam, że lepiej umówić się z tobą z tygodniowym wyprzedzeniem, bo trafię akurat na dzień, kiedy będziesz jadła kolację z gubernatorem i naciągała go na datki na jakiś szlachetny cel.

W ciągu tych lat Tanya była bardzo szczodra dla grup, które Mary Stuart otaczała szczególną opieką, i dwa razy dała koncerty na cele dobroczynne. Ostatnio jednak nie miała na to czasu. Ani chwili wolnej dla siebie. Jej obecny agent i menedżer był bardziej wymagający od swoich poprzedników i kładł nacisk na trasy koncertowe. Był zdania, że czekały na nią miliony z płyt kompaktowych, z koncertów, z umów licencyjnych na lalki i perfumy. Z kaset magnetofonowych. Tanya była u szczytu popularności. Według jej impresaria należało to wykorzystać, ale ona sama skłaniała się raczej ku nakręceniu następnego filmu.

– Bo wiesz, występuję w telewizyjnym talk-show w Nowym Jorku – powiedziała do Mary Stuart – ale tak naprawdę jadę porozmawiać z agentem o książce. Dzwonił do mnie wydawca. Właściwie nie jestem zainteresowana, ale zobaczę, co mają mi do zaproponowania. Doprawdy nie wiem, co by jeszcze można o mnie nowego napisać.

Ukazały się już jej cztery nieautoryzowane biografie, w większości nieprawdziwe, ale Tanya nauczyła się podchodzić do takich wydarzeń spokojnie. Po ukazaniu się pierwszej rozhisteryzowana zadzwoniła do Mary Stuart w środku nocy. Wiele razy przez te wszystkie lata szukały u siebie pomocy i wiedziały, że zawsze mogą na nią liczyć. Była to nieoceniona przyjaźń, z gatunku tych, które powstają samoistnie, dojrzewają i z małego nasionka wyrastają w potężny dąb. Korzenie ich przyjaźni sięgały głęboko i trzymały mocno.

– Kiedy przylatujesz? Wyjadę po ciebie na lotnisko – zaproponowała Mary Stuart.

– Nie trzeba. Wstąpię po ciebie już po przylocie w drodze do miasta, zaszyjemy się w hotelu i pogadamy. Przylatuję we wtorek.

Tanya korzystała z samolotu wytwórni płytowej. Wskakiwała do niego jak do samochodu i leciała, dokąd miała ochotę, co zawsze zdumiewało Mary Stuart.

– Zadzwonię z samolotu.

– Będę czekała. – Mary Stuart poczuła się nagle jak dziecko. Było coś w sposobie, w jaki Tanya zagarniała ją pod swoje skrzydła, co sprawiało, że znowu czuła się młoda. Uśmiechnęła się radośnie na myśl o czekającym ją spotkaniu, minęły wieki od ostatniego razu. W przeciwieństwie do Tanyi nie pamiętała już nawet dobrze, kiedy to było.

– Do zobaczenia, mała – powiedziała Tanya wesoło. A potem dodała z czułością: – Kocham cię.

Mary Stuart łzy napłynęły do oczu. Dobroć przyjaciółki zawsze ją zaskakiwała.

– Ja też cię kocham – powiedziała zdławionym głosem. – Przepraszam… – Zacisnęła powieki, usiłując opanować wzruszenie.

– Już dobrze, maleńka. Ja rozumiem, wszystko rozumiem.

Ale prawda była taka, że nie rozumiała. Nikt nie był w stanie do końca jej zrozumieć, wiedzieć co Mary Stuart teraz czuje. Nawet jej mąż.

– A więc do zobaczenia w przyszłym tygodniu – powiedziała opanowanym głosem, który nie zwiódł Tanyi. Za tamą, którą Mary zbudowała wokół swojego cierpienia, kryło się morze bólu i Tanya zastanawiała się, jak długo przyjaciółka to wytrzyma.

– Do wtorku. Pamiętaj, włóż dżinsy. Pójdziemy na hamburgera albo każemy obsłudze hotelowej coś sobie podać. Pa!

Rozłączyła się, a Mary Stuart dalej siedziała przy biurku, rozmyślając o niej, o latach w Berkeley, zanim ich drogi się rozeszły, zanim życie stało się takie bogate i takie trudne. Na początku wszystko wydawało się proste. Aż do śmierci Ellie, tuż przed dyplomem, który stał się ich przepustką do prawdziwego świata. Mary Stuart spojrzała na fotografię całej ich czwórki na pierwszym roku studiów. Wyglądały jak dzieci, były przecież młodsze niż jej córka dzisiaj. Patrzyła na Tanyę z grzywą blond włosów, seksowną i zmysłową, na Zoe, z jej długimi rudymi kucykami, skupioną i poważną, i eteryczną Ellie z głową w aureoli jasnych kędziorów. No i ona, Mary Stuart. Zdawała się składać z samych nóg, ogromnych oczu i długich ciemnych włosów. Patrzyła prosto w obiektyw. To było sto lat temu. Rozmyślała o nich bardzo długo, aż w końcu zasnęła na łóżku, w dżinsach i różowej koszulce. Tak znalazł ją Bill, kiedy wrócił o jedenastej. Przez długą chwilę stał nad łóżkiem, patrząc na żonę, potem zgasił światło. Nie obudził jej jednak, nawet jej nie dotknął i przespała całą noc w ubraniu. A kiedy obudziła się rano, wyszedł już do biura. I znów przemknął przez jej życie niczym nieznajomy, którym się stał nie wiadomo kiedy, z dnia na dzień…

Rozdział 2

Kiedy Tanya Thomas obudziła się w swojej sypialni w Bel Air następnego dnia, Tony brał prysznic. Mieli wspólną sypialnię, dwie wielkie garderoby i dwie łazienki. Sypialnia była przestronna i słoneczna, pełna francuskich antyków, różowych zasłon i kilometrów wzorzystych różowych tkanin. Łazienkę i garderobę Tanyi wykończono różowym marmurem, natomiast w łazience Tony’ego dominowały czarny marmur i granit. Czarne ręczniki, czarne jedwabne draperie. Była do typowo męska łazienka.

Kupiła dom przed wielu laty i całkowicie go przebudowała, żeby zadowolić męski gust Tony’ego. Choć sam odnosił nie byle jakie sukcesy, wiedziała, że lubi chełpić się osiągnięciami żony. Mimo tych wszystkich udręk związanych z pozycją męża Tanyi Thomas, Tony chciał, żeby ludzie wiedzieli, kim jest. Hollywoodzki świat zawsze miał dla niego urok. Po latach życia na uboczu, przeniesienie w samo centrum wydarzeń wydawało mu się cudownym zrządzeniem losu. Lubił bywać na hollywoodzkich przyjęciach, gawędzić z gwiazdami, lubił uczestniczyć w uroczystościach rozdania nagród Akademii i Złotych Globów, lubił chodzić na galowe imprezy Barbary Davis. Tanya natomiast po osiemnastu godzinach pracy wolałaby spędzić wieczór w domu, zanurzyć się w gorącej kąpieli i posłuchać muzyki innej niż własna.

Narzuciła różowy szlafroczek z satyny na koronkową nocną koszulę i zeszła na dół, by przygotować Tony’emu śniadanie. W domu byli ludzie, którzy zrobiliby to za nią, ale Tanya lubiła przyrządzać śniadanie dla męża, wiedząc, ile to dla Tony’ego znaczy. Gotowała też dla dzieci, ilekroć miała okazję, a była dobrą kucharką. Przyrządzała znakomity stek, nauczyła ich jeść kaszę gryczaną i choć podkpiwali z niej, jedli aż im się uszy trzęsły. Lubiła też gotować Tony’emu spaghetti. Lubiła robić dla Tony’ego wiele różnych rzeczy. Lubiła się z nim kochać, być z nim sam na sam, jeździć na wycieczki, odkrywać nowe miejsca, ale nigdy nie miała na to dość czasu. Przeszkadzały jej w tym próby, sesje nagraniowe, praca na planie filmowym, koncerty, imprezy charytatywne i niezliczone godziny ślęczenia nad dokumentami. Tanya była teraz czymś więcej niż piosenkarką i aktorką, była instytucją, przemysłem samym w sobie i słono za to płaciła.

Czekając na niego, nalała soku pomarańczowego do szklanki, a kiedy masło zaczęło skwierczeć, wlała rozbite jajka na patelnię. Włożyła tosty do opiekacza, włączyła ekspres do kawy i otworzyła poranną gazetę. Serce w niej zamarło, kiedy przeczytała nagłówek, a potem artykuł na pierwszej stronie. Były pracownik wytoczył jej proces o rzekome molestowanie seksualne. Czytając artykuł, przypomniała sobie nazwisko ochroniarza, którego zatrudniała w zeszłym roku przez dwa tygodnie i zwolniła za kradzież. Teraz udzielił gazecie obszernego wywiadu, twierdząc, że próbowała go uwieść, a kiedy oparł się jej, zwolniła go z pracy bez podania powodów. Uświadomiła sobie z rozpaczą, że i tu, podobnie jak w przypadku innych procesów, skończy się na tym, że mu zapłacą, aby czym prędzej zakończyć sprawę. Wyglądało na to, że nie może się bronić, udowodnić swojej niewinności, wykazać, że to są kłamstwa, forma szantażu. Wiedziała, że jej mąż zdaje sobie z tego sprawę, że zwykle pierwszy doradza, aby zapłaciła, choćby oskarżenie było najbardziej absurdalne. Tak było mimo wszystko łatwiej. Ale wiedziała również, że Tony będzie wściekły, kiedy zobaczy gazetę. Zwinęła ją starannie i odłożyła na bok. Chwilę później wszedł do kuchni, ubrany w strój do golfa.

– Nie pracujesz dzisiaj? – zagadnęła go lekkim tonem, siląc się na spokój. Pokroiła awokado i rozłożyła serwetki, ostatni śniadaniowy akcent.

– Gdzie się podziewałaś przez ostatnie trzy lata? – zapytał z przekąsem, zdziwiony jej pytaniem. – Zawsze w piątki grywam w golfa.

Był przystojnym, dobrze zbudowanym mężczyzną o ciemnych włosach. Dobiegał pięćdziesiątki. Grywał dużo w tenisa i golfa, ćwiczył na sali gimnastycznej, na drugim końcu domu, pod okiem osobistego trenera.

– Gdzie gazeta? – zapytał, siadając do stołu.

Tony rozejrzał się po kuchni. Czytywał „Los Angeles Times” i „Wall Street Journal”. Był wybitnym biznesmenem i zarobił majątek w branży budowlanej, w latach, kiedy miało to istotne znaczenie. Ale to nie pieniądze zainteresowały Tanyę. Przyciągnęła ją jego łagodność, uczciwość, to że miał dzieci i hołdował rodzinnym wartościom. Z jej punktu widzenia był zwyczajnym facetem, który co rano idzie do pracy, a w weekendy gra z synami w piłkę. Podobało jej się zwłaszcza to, że nie miał nic wspólnego z show-biznesem. Z początku nie uświadamiała sobie, że hollywoodzki światek przemawia do niego o wiele silniej niż do niej. Lubił blichtr, ale nie podobało mu się, że trzeba płacić haracz za ten specyficzny styl życia. Tanya dobrze wiedziała, że nie można mieć tego za darmo. Tony narzekał nieustannie na różne uciążliwości, które musieli znosić, a najbardziej irytowały go artykuły w brukowcach.

– Nie istnieje jedno bez drugiego – tłumaczyła mu Tanya. – Nie możesz mieć sławy bez cierpienia. – Powiedziała miękko i zaproponowała, że się wycofa. Było to wkrótce po ich ślubie, kiedy w brukowcach pojawiły się niewybredne artykuły o jej poprzednich kochankach. Ale Tony twierdził uparcie, że nie chce, by się wycofała. Uważał, że będzie się w domu nudziła. Zaproponowała więc, że zrezygnuje z pracy i urodzi dziecko. Ale jemu podobało się to, co ona robi, podobnie zresztą jak i jej, więc robiła to nadal, narażając się na ataki, pogróżki i procesy sądowe. Nie chciała mieć ochroniarza na stałe i zatrudniała go tylko wtedy, gdy idąc na imprezę, zakładała wypożyczoną biżuterię.

– Gdzie ta gazeta? – zapytał ponownie, zabierając się energicznie do śniadania składającego się z jajek. Podniósł wzrok znad talerza i zaniepokoił go wyraz twarzy Tanyi. – Co się stało?

– Nic wielkiego – zbyła go, nalewając sobie kawy.

– Daj spokój, Tanyu. – Tony sprawiał wrażenie zirytowanego. – Masz to przecież wypisane na twarzy. Za tę scenę nie dostałabyś Oskara.

Uśmiechnęła się do niego żałośnie i wzruszyła ramionami. I tak się dowie. Nie chciała tylko, żeby to się odbyło przy śniadaniu. Bez słowa wręczyła mu gazetę i obserwowała wyraz jego twarzy, gdy czytał. Drgały mu mięśnie szczęk. Przeczytał w milczeniu, a potem spojrzał na nią posępnie.

– To cię będzie, moja droga, kosztowało. Podobno procesy o molestowanie seksualne bardzo się teraz opłacają – powiedział beznamiętnym tonem, ale wiedziała, że jest bardzo zły. – Co mu takiego powiedziałaś? – Zatopił spojrzenie w jej twarzy i Tanya popatrzyła na niego ze zdziwieniem.

– Co mu powiedziałam? Zwariowałeś? Chyba nie sądzisz, że go sprowokowałam? Owszem, powiedziałam mu, gdzie jest studio i o której godzinie muszę być na próbie. Jak możesz nawet pytać?

W jej oczach błysnęły łzy i Tony poczuł się nieswojo. Podniósł do ust filiżankę z kawą.

– Zastanawiałem się tylko, czy nie powiedziałaś czegoś, na czym mógłby oprzeć całą tę historię. Przytacza mnóstwo szczegółów.

– Jak oni wszyscy – odparła smutno, nie spuszczając wzroku z twarzy męża. – Ta historia niczym się nie różni od poprzednich. Nic, tylko chciwość i zazdrość. Facet wyczuł forsę i chce położyć na niej łapę. Wydaje mu się, że zapłacę, byleby go uciszyć.

Przerabiała to już wiele razy. Trafiały jej się oskarżenia o dyskryminację, ale również zwolnienia rzekomo niezgodne z prawem, roszczenia majątkowe, powypadkowe – różne. Ludziom wydawało się, że ciągając ją po sądach, uczestniczą w wielkiej grze. Historia stara jak świat, ale mimo to brzydka. I choć Tony rozumiał, dlaczego tak się dzieje, nigdy się do tego nie przyzwyczaił. Mówił, że wyrządza to szkodę jemu i dzieciom. Ośmiesza go. Nawet jego była żona zgłaszała pretensje. Nie było mu to potrzebne do szczęścia. Tanya wiedziała aż za dobrze, jak Tony reaguje na te pomówienia. Na początku udawał, że go nie obchodzą, potem, w miarę jak nabierały rozgłosu, jego niezadowolenie wzrastało, aż w końcu napierał nie mniej niż prawnicy, żeby opłacić szantażystę i zatuszować sprawę. I przez cały czas zachowywał się tak, jakby to on był stroną pokrzywdzoną. Kiedy sprawa wreszcie przycichała, karał ją przez jakiś czas, by w końcu wybaczyć. Znała ten scenariusz na pamięć, ale go nie lubiła.

– Zapłacisz mu? – dopytywał.

– Nie rozmawiałam jeszcze z prawnikami – odparła zirytowana. – Przeczytałam o tym przed chwilą w gazecie, tak jak ty.

– Gdybyś przed rokiem załatwiła sprawę jak należy, nie byłoby teraz tego. – Stał już w drzwiach i wkładał kurtkę.

– To nieprawda, i ty o tym wiesz. Przechodziliśmy już przez to. Nie da się tego uniknąć, choćby nie wiem co.

Zawsze była taka ostrożna, przewidująca, ale nikt tego nie doceniał. Nigdy nie była lekkomyślna, nie doprowadziła do skandalu, nie używała narkotyków, nigdy nie potraktowała źle pracownika, nie upiła się publicznie. Niezależnie jednak od tego, co robiła lub czego nie robiła, wysuwano wobec niej absurdalne oskarżenia i w większości wypadków publika w to wierzyła. Wierzył też czasem Tony.

– Nic już nie wiem – odpowiedział z gniewem. Twierdził, że wciąż świeci za nią oczami. Odwrócił się na pięcie i wyszedł. Chwilę potem Tanya usłyszała jego samochód pędzący alejką.

Wykręciła numer do prawnika, Bennetta Pearsona, który z miejsca zaczął ją przepraszać. Otrzymali gazetę wieczorem zbyt późno, aby ją ostrzec.

– To była miła niespodzianka przy śniadaniu – odparła z wyraźnym teksańskim akcentem. – Następnym razem byłabym wdzięczna, gdyby mnie jednak ktoś uprzedził. Wiesz przecież, że Tony nie przepada za tymi historiami.

W zeszłym tygodniu trener, a teraz ochroniarz. Nie dość, że Tanya była celem oszczerstw i szantażu rozmaitego stopnia, to była również symbolem seksu i prasa żerowała na jej życiu. Ze łzami w oczach odłożyła słuchawkę. Ochroniarz twierdził, że robiła mu propozycje, wprawiła go w zażenowanie i wywołała stres. Znalazł psychiatrę, który był gotów to potwierdzić. Według adwokata podobne oskarżenia nie były niczym szczególnym, ale Tanya dobrze pamiętała, że facet był prawdziwym padalcem. Kiedyś podobną sytuację okupiłaby łzami, ale po dwudziestu latach nabyła już pewnej odporności i wiedziała, dlaczego ją to spotyka. Osiągnęła sukces, zdobyła pozycję, dzięki ciężkiej pracy i niewiarygodnej determinacji potrafiła utrzymać się na szczycie. Z jakiegoś powodu ludzie pragnęli jej to odebrać. W Hollywood, jak zresztą wszędzie, istniała cała armia sfrustrowanych nieudaczników, którzy z przyjemnością ograbiliby innych z wszelkiego dobra.

Zapytała adwokata, czego od niej oczekuje w związku ze sprawą ochroniarza, a on uspokoił ją, że sam się wszystkim zajmie. Był przekonany, że po zachłyśnięciu się uwagą publiki rzeczony dżentelmen będzie skłonny pójść na ugodę, co było z pewnością jego pierwotnym zamierzeniem. Ostrzegł ją tylko, że odszkodowania za molestowanie seksualne idą ostatnimi czasy w miliony.

– Wspaniale! Co mi zatem radzisz? Może mu po prostu oddam dom w Malibu? Trzeba się dowiedzieć jak znosi słońce, bo może wolałby dom w Bel Air? Ten jest niestety trochę mniejszy. – Trudno było doprawdy powstrzymać się od sarkazmu, a jeszcze trudniej od gniewu. Trudno było nie czuć się skrzywdzoną, okradzioną przez ludzi, którzy próbowali na niej żerować. Ataki na nią bywały tak zaskakujące i bezduszne, że wywierały podobny efekt, co przypadkowe kule.

O dziewiątej pojawiła się jej sekretarka, nerwowa dziewczyna imieniem Jean, która pracowała poprzednio u dyrektora wytwórni płytowej, a od roku u Tanyi. Była osobą kompetentną i godną zaufania, ale pracodawczyni miała jej za złe, że zamiast rozładowywać atmosferę napięcia wokół niej, sekretarka raczej ją potęguje. Zrobiła tak również i tego ranka. W ciągu pierwszej godziny odebrała trzy telefony z Nowego Jorku, dwa z redakcji czasopism rozrywkowych, domagające się wywiadów, i jeden od producenta programu telewizyjnego, w którym Tanya zamierzała wystąpić. Dwukrotnie dzwonił adwokat, agent próbował namówić ją na kolejną trasę koncertową. Jeszcze się nie zdeklarowała, a teraz okazało się, że musi podjąć decyzję natychmiast, o ile w trasę chce włączyć Japonię. Zadzwonił również brytyjski agent z pytaniem o kontrakt. Otrzymali informację o kolejnym artykule w brukowcu, na domiar złego pojawił się jakiś techniczny problem dotyczący nagrywanej właśnie płyty. Następnego wieczora miała dać koncert na cele charytatywne, w południe musiała być w studio nagraniowym, a wieczorem czekała ją próba przed koncertem. Zadzwonił jej agent, żeby porozmawiać na temat kolejnego filmu.

– Boże! Co to jest? Pełnia księżyca czy naprawdę wszyscy w tym mieście powariowali? – Tanya odgarnęła z twarzy pasmo jasnych włosów.

Jean wręczyła jej filiżankę kawy i przypomniała, że do czwartej trzydzieści musi dać odpowiedź w sprawie trasy koncertowej.

– Nic nie muszę, do ciężkiej cholery! Jeżeli nie włączą Japonii, będzie to strata Japonii. Nie pozwolę, by zmuszano mnie do podejmowania decyzji, zanim jestem gotowa to zrobić. – Tanya spojrzała spode łba na Jean. Zazwyczaj była zgodna i łatwo się z nią współpracowało, ale tym razem znalazła się pod presją, zdolna wywołać wybuch wulkanu. Była tylko człowiekiem i miała ograniczoną wytrzymałość.

– A co zrobimy z wywiadem do „View”? – zapytała niestrudzona Jean. – Muszą mieć twoją odpowiedź do południa.

– Dlaczego nie zadzwonią do któregoś z moich agentów? – broniła się Tanya, czując narastające z każdą chwilą napięcie. – Nie powinni dzwonić bezpośrednio do mnie. Dlaczego im tego wreszcie nie powiesz?

– Próbowałam, ale nie chcieli mnie słuchać. Wiesz, jak to jest, kiedy już zdobędą twój numer, chcą rozmawiać bez pośredników.

– Ja chciałbym również – powiedział Tony od drzwi. Wrócił z golfa i stał na progu jej biura. Można było powiedzieć o nim wszystko, tylko nie to, że jest zadowolony. – Czy mogę zamienić z tobą parę słów, Tan?

– Jasne. – Popatrzyła na niego, nie kryjąc zdenerwowania. Za pół godziny musiała zameldować się w studio, a Tony nie wyglądał na kogoś, kto poczekałby z rozmową do wieczora.

Jean zostawiła ich samych i Tanya czekała, aż Tony usiądzie. Wiedziała, że ma jej do powiedzenia coś bardzo ważnego, ale nie była pewna, czy chce to usłyszeć.

– Coś nie tak? – zapytała nerwowym szeptem.

– Nie bardziej niż zwykle – westchnął. Jego wzrok pobiegł za okno. – Nie chcę, żebyś mnie źle zrozumiała. – Spojrzał na nią i dostrzegła gniew w jego oczach. Czuł się oszukany, nie tylko przez nią i przez tę historię z ochroniarzem, ale przede wszystkim przez los. Ich wspólne życie stawało się męczarnią, od której nigdy nie będzie ucieczki. Hollywoodzkim osobistościom nie przysługiwało prawo do prywatnego życia czy choćby sprawiedliwości. Każde pomówienie, każda bzdurna historia na jej temat była chroniona przez Pierwszą Poprawkę. – Nie chodzi mi nawet o ten dzisiejszy artykuł. – Kłamał, bardziej przed sobą niż przed nią, ale chciał wierzyć, że postępuje wobec niej fair, nawet jeżeli tak nie było. – Pisano już o nas gorsze rzeczy. Mam dla ciebie dużo szacunku, Tanyu. Nie wiem, skąd czerpiesz siły, by to znosić. – W poprzednie święta musieli zatrudnić ochroniarzy do dzieci, ponieważ grożono im śmiercią, a jego była żona strasznie się z tego powodu awanturowała. – Uważam cię za niezwykłą kobietę…

Nie podobał jej się sposób, w jaki na nią spojrzał, mówiąc te słowa. Wyczuła, że chwila, której obawiała się od roku, właśnie nadeszła. Miał dość takiego życia i w każdej chwili mógł z niego zrezygnować. Ona była w dużo gorszej sytuacji – wiedziała, że nawet zakończenie kariery już nie uwolni jej od uciążliwego natręctwa dziennikarzy.

– Co próbujesz mi powiedzieć? – Znała scenariusz takiej rozmowy i czuła, co się święci. Mówiła sobie, że jest na to przygotowana, ale w głębi duszy wiedziała, że tak nie jest. Zawsze się łudziła, że tym razem będzie inaczej, że spotkała właściwego mężczyznę, który okaże się wystarczająco silny, że będzie mu naprawdę zależało, że będzie murem trwać przy niej. Bardzo tego pragnęła, bardziej może niż dziecka. Pragnęła trwałego, silnego związku z mężczyzną, na którego mogłaby liczyć, kiedy życie zacznie się paskudzić, bo że zacznie – było nieuniknione. Zwierzyła się z tego Tony’emu na samym początku. I znosił wszystko w miarę spokojnie przez całe trzy lata. A teraz nagle zrobił się drażliwy. Trochę za bardzo drażliwy. – Chcesz mi pewnie powiedzieć, że jestem dla ciebie za dobra, że zasługuję na coś więcej, niż ty możesz mi dać? Chcesz wygłosić jedną z tych szlachetnych mówek, by przekonać mnie, jaka to jestem wspaniała, a potem zwinąć żagle? – Spojrzała mu prostu w oczy. Nie miało sensu uciekać przed tym, co nieuniknione. Wiedziała, że ten moment nadszedł.

– Jesteś niesprawiedliwa. Nigdy nie opuściłem cię w potrzebie. – Poczuł się dotknięty i Tanyi zrobiło się przykro. Być może pochopnie go osądziła.

– Nie, ale myślisz o tym, żeby to zrobić prawda? – zapytała cicho.

Patrzył na nią przez długą chwilę, nie zaprzeczając jej słowom.

– Nie wiem, co ci chcę powiedzieć. Jestem zmęczony. To ciężkie życie. Nie zdawałem sobie sprawy jak bardzo, dopóki z tobą nie zamieszkałem.

– Uprzedzałam cię. – Czuła się jak himalaista, którego w połowie drogi na Everest opuszczają towarzysze. – Mówiłam, jak to wygląda. To rzeczywiście trudne życie, Tony. Ma piękne strony i kocham swoją pracę, ale wiem, jaką cenę płacą za to moi bliscy, ty i dzieci. Wiem, że jest ci ciężko. Ale sęk w tym, że nie mogę nic na to poradzić.

– Owszem, wiem… I nie mam prawa się skarżyć. – Patrzył na nią oczami pełnymi wstydu i bólu, ale ona nagle zdała sobie sprawę, że dla Tony’ego to życie należy już do przeszłości. Poflirtował sobie z Hollywood, a teraz romans się wypalił. – Rozumiem, jak ci ciężko i nie chcę ci tego jeszcze utrudniać. Widzę, ile pracujesz. Jesteś perfekcjonistką. W twoim życiu nie ma już miejsca dla mnie, są tylko koncerty, próby, nagrania. Dokonujesz rzeczy wielkich, Tanyu, a tymczasem ja siedzę tu sam i czytam o nas w brukowcach.

– Wierzysz w to, co piszą? – zapytała wprost. Może o to chodziło. Może myśli, że to wszystko prawda? Ochroniarz, który pozwał ją do sądu, był prawdziwym sukinsynem, ale też bardzo atrakcyjnym mężczyzną.

– Nie wierzę, ale nie jestem tym zachwycony. Faceci, z którymi grałem dzisiaj w golfa, zrobili z tego wielką aferę. Niektórzy uważali, że to nawet zabawne, mieć żonę oskarżoną o molestowanie seksualne, bo ich żony w ogóle z nimi nie sypiają. – Wydawał się zawstydzony tym, co mówi, ale Tanya zrozumiała. Przyjaciele kpili z niego, a on miał dość upokorzeń. Miał prawo się skarżyć, ale ona też była tym zmęczona. Różnica między nimi polegała na tym, że on mógł w każdej chwili kupić sobie bilet na wolność, gdy tymczasem ona tej możliwości nie miała. Brukowce i szantażyści celowali w nią, nie w jej męża.

– Nie bardzo wiem, co chcę ci powiedzieć – oznajmił Tony z nieszczęśliwą miną – ale takie życie nie jest zabawne, zgodzisz się?

– Nie jest – przyznała ze smutkiem, zbyt przygnębiona wyrazem jego oczu, by podjąć dyskusję. W jej życiu jakoś tak się działo, że wygrywało zawsze zło. Brukowce, procesy sądowe, pogróżki i stres potrafiły rozbić każdy związek. – Chcesz mi powiedzieć, że odchodzisz? – zapytała z rozpaczą. Nie był może miłością jej życia, ale dobrze się przy nim czuła, ufała mu, kochała go i jego dzieci. Gdyby to zależało od niej, nigdy nie zakończyłaby ich małżeństwa.

– Sam nie wiem. – Myślał o tym od jakiegoś czasu, ale nie podjął żadnej decyzji. – Jeżeli mam być szczery, to przyznam, że nie wiem, ile jeszcze rund zdołam wytrzymać. Nie chcę być nie fair w stosunku do ciebie. To wszystko zalazło mi porządnie za skórę i uznałem, że powinnaś o tym wiedzieć.

– Doceniam twoją szczerość. – Już czuła się zdradzona, ponieważ zostawiał ją w chwili, gdy go potrzebowała, ponieważ wstyd, jaki mu przyniosła jako żona, nakazywał mu ją opuścić. – Chciałabym temu jakoś zaradzić.

– Nigdy nie sądziłem, że to mi tak obrzydzi życie. Z daleka nie wydaje się to takie groźne, a potem świat staje nagle na głowie i człowiek budzi się jak ta Alicja w Krainie Czarów, i zaczyna spadać, spadać, spadać…

Słuchając go, Tanya uświadomiła sobie, jak bardzo go jeszcze kocha. Był inteligentnym mężczyzną i mimo wszystkich różnic nadal mieli ze sobą wiele wspólnego.

– Interesujący punkt widzenia – powiedziała z żałosnym uśmiechem, czując, że on uważa ich małżeństwo za zakończone. – A co będzie z dziećmi? – zapytała z nagłą rozpaczą. – Jeżeli odejdziesz, czy pozwolisz mi się z nimi widywać? – Łzy błysnęły w jej oczach. Jak dotąd wszystko odbywało się względnie bezboleśnie i rozsądnie. Pierwsza z wielu rozmów poprzedzających koniec małżeństwa.

Wyciągnął rękę i dotknął jej dłoni, widząc cierpienie w jej oczach. Napawało go bólem. Nienawidził siebie za to, co jej zrobił, ale już od jakiegoś czasu wiedział, że dłużej tego nie wytrzyma. Artykuł w porannej gazecie dopełnił miary.

– Kocham cię – wyszeptał.

Czy musiał wyglądać przy tym tak seksownie? Nadal ją pociągał, był przystojny i mądry, i choć zawiódł ją, była skłonna mu wybaczyć.

– Chciałem ci tylko powiedzieć, co czuję. I nawet gdyby nam się nie udało, będziesz widywała się z dziećmi. Kochają cię – powiedział, patrząc na nią z czułością, która raniła jej serce. Mówił „żegnaj”, nie wypowiadając tego słowa, ale wiedziała, że to już nie potrwa długo.

– Ja je też kocham. – Zaczęła cicho płakać, a on usiadł przy niej i objął ją ramieniem.

– One cię kochają i ja też, na swój pokrętny sposób – powiedział, ale mu nie uwierzyła. Gdyby ją kochał naprawdę, nie chciałby jej opuścić.

– A co będzie z Wyoming? Pojadą ze mną? Czy ty pojedziesz? – Nagle ogarnął ją lęk. Traciła go. I dzieci pewnie też. Po co miałyby do niej przyjeżdżać po tym, jak ich ojciec odszedł? Czy wystarczająco je do siebie przekonała przez te trzy lata? Kiedy podniosła wzrok, Tony patrzył na nią z dziwnym wyrazem twarzy.

– Myślę, że powinny pojechać z tobą. Byłaby to dla nich wspaniała przygoda. – Czuł się nieswojo i ona zrozumiała natychmiast, co jej chce powiedzieć.

– Ale ty nie pojedziesz, tak? – spytała chłodno.

– Wiesz, chyba nie. Myślę, że powinniśmy zrobić sobie przerwę. Może się wybiorę do Europy.

– Kiedy na to wpadłeś? Czyżby dzisiaj, podczas meczu golfa? – Ogarnął ją popłoch. Co się dzieje? Od jak dawna Tony planuje rozstanie? Przyjrzała mu się uważnie i stwierdziła, że wygląda trochę nieswojo, jakby zażenowany.

– Myślę o tym już od jakiegoś czasu. To się nie stało dzisiaj rano przy śniadaniu. Winny jest „Enquirer” z zeszłego tygodnia. „Star” sprzed dwóch tygodni. Procesy, kryzysy, pogróżki, brukowce… To trwa od chwili, gdyśmy się pobrali.

– Myślałam, że zdążyłeś już do tego przywyknąć – powiedziała, zdziwiona.

– Nie wiem, czy w ogóle można się do tego przyzwyczaić. Ty też jeszcze nie przywykłaś. – Nieraz martwił się, że jest poddawana takim napięciom, wiedział, że stres zabija młodszych od niej. Dziwił się często, jak ona zdołała przeżyć. – Przykro mi, Tanyu.

– Więc co robimy? – Chciała wiedzieć, czy ma iść na górę i spakować jego rzeczy, czy kochać się z nim namiętnie, czy też przedyskutować sprawę. Jakie były zasady tej gry i czego od niej oczekiwał? A co ważniejsze, czego ona chciała? Nie potrafiła odpowiedzieć na to pytanie. Była zbyt dotknięta i oszołomiona tym, co usłyszała.

– Nie jestem pewien – powiedział szczerze. – Muszę to sobie przemyśleć, ale chciałem, żebyś wiedziała, w jakim kierunku zmierzam.

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział 3

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział 4

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział 5

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział 6

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział 7

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział 8

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział 9

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział 10

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział 11

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział 12

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział 13

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział 14

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział 15

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział 16

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział 17

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział 18

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział 19

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział 20

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział 21

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Tytuł oryginału

The Ranch

The Ranch

Copyright © 1997 by Danielle Steel

All rights reserved

Copyright © for the translation by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

Copyright © for this editon by SIW Znak Sp. z o.o., 2024

Fotografia na okładce

© Nathaniel Gonzales / Adobe Stock

Redaktorka nabywająca i prowadząca

Magda Jankowska

Korekta

Sylwia Kordylas-Niedziółka i Anna Skowrońska / cała jaskrawość

ISBN 978-83-836-7064-5

Między Słowami

ul. Kościuszki 37, 30-105 Kraków

e-mail: promocja@miedzy.slowami.pl

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Wydanie I (Znak), Kraków 2024

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Aneta Vidal-Pudzisz