Tytuł oryginału

HANAYASAN GA IU KOTO NIHA

Copyright © Yukihisa Yamamoto, 2022

All rights reserved.

Originally published in Japan in 2022 by Poplar Publishing Co., Ltd. Polish translation rights arranged with Poplar Publishing Co., Ltd. through Vicki Satlow of The Agency srl., and Book/lab Literary Agency

Copyright © for the translation by Anna Horikoshi

Projekt okładki: Kasia Kozakiewicz

Ilustracje w książce: © Kasia Kozakiewicz

Ilustracje na wyklejce: © Kasia Kozakiewicz

Redaktorka nabywająca: Eliza Kasprzak-Kozikowska

Redaktorka prowadząca: Sylwia Tusz

Adiustacja: Karolina Wąsowska

Korekta: Sylwia Tusz, Aleksandra Luberda

Opieka redakcyjna: Natalia Hipnarowicz-Kostyrka

Opieka promocyjna: Magdalena Kozioł

ISBN 978-83-8427-724-9

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Więcej o naszych autorach i książkach: www.wydawnictwoznak.pl

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, ul. Kościuszki 37, 30-105 Kraków

Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Na zlecenie Woblink

plik przygotowała Katarzyna Rek

Magnolia

泰山木

Zadzwonił do niej w sobotę późnym wieczorem, żeby wyciągnąć ją na spotkanie, które nie miało nic wspólnego z romantyczną kolacją.

Kikuko Kimina chciała się jakoś wykręcić, ale nie wiedziała jak, bo ponury czterdziestolatek był już na najbliższej stacji.

– Przyjdę do ciebie – zaproponował.

„Chyba zwariował”, pomyślała. Nie miała innego wyjścia jak tylko zaproponować mu spotkanie w taniej sieciowej restauracji obok dworca. Było wpół do jedenastej. Kikuko się przebrała i w ostatniej chwili przed wyjściem nałożyła odrobinę makijażu, bo stwierdziła, że nie może się z nim spotkać zupełnie niepomalowana.

Noce na początku czerwca wciąż były dość chłodne, więc na koszulę z długim rękawem założyła bluzę z kapturem i po kilku minutach jazdy rowerem mocno się spociła.

Zobaczyła go w oknie restauracji, gdy dojeżdżała na miejsce. Mężczyzna również ją zauważył i uniósł rękę w geście pozdrowienia. Tak samo witał się z nią w pracy. Był jej przełożonym, asystentem kierownika działu sprzedaży. Kikuko nazywała go w myślach po prostu Asystentem.

Nie miała ochoty z nim rozmawiać. Najchętniej wróciłaby do domu, ale on mógłby pójść za nią i postawiłby ją w jeszcze bardziej kłopotliwej sytuacji. Zostawiła więc rower na parkingu i weszła do restauracji.

– Przepraszam za telefon o tak późnej porze – powiedział Asystent, gdy Kikuko zajęła miejsce naprzeciwko. – Jesteś głodna?

– Nie, wezmę tylko coś do picia.

– Naprawdę? Ja jeszcze nie jadłem kolacji. Jestem bardzo głodny, zamówiłem dla siebie zestaw z gotowaną makrelą.

Dochodziła dwudziesta trzecia, a on jeszcze nie jadł kolacji. Ale to nie wszystko…

– Pracuje pan w weekend?

– Ach, rzeczywiście, przecież dziś sobota! – Powiedział to w taki sposób, jakby domagał się współczucia.

– Ma pan mnóstwo roboty.

– Zgadza się. A ty nie przychodzisz do pracy.

Po tych słowach Kikuko omal go nie przeprosiła. Musiała powtarzać sobie w duchu, że nie robi nic złego.

– Po kolacji jeszcze idę do biura.

– Nie wraca pan do domu?

– W domu tylko śpię.

– A żona się nie skarży?

– Nie, wie, że to normalne. Mój pięcioletni synek czasami mówi do mnie „wujku”. Śmieszne, prawda?

To w ogóle nie było śmieszne.

– Więc o czym chciał pan ze mną porozmawiać?

– Mógłbym najpierw zjeść? Zamów sobie coś do picia.

Kikuko doskonale wiedziała, po co ją tu ściągnął. Będzie ją namawiać, żeby wróciła do firmy. Dziewczyna zamierzała stanowczo odmówić, ale mężczyzna okazał się wyjątkowo uparty.

Dziesięć dni temu złożyła wypowiedzenie. Oddała identyfikator i służbową komórkę. I przestała przychodzić do pracy. Od tego momentu wiadomości zaczęły przychodzić na jej prywatny telefon, a komórka dzwoniła prawie bez przerwy. Większość numerów wyglądała jak numery należące do firmy. Wyłączyła telefon i włączała go tylko na krótko wieczorami, żeby sprawdzić, co się dzieje. Liczba wiadomości i połączeń spadała z dnia na dzień, a po tygodniu nastała cisza. To ją zmyliło.

Pomyślała, że byli współpracownicy już się poddali, i odebrała połączenie od numeru, który wyglądał jak ze zwykłej sieci, ale okazało się, że był to Asystent. Radośnie oznajmił, że dzwoni z prywatnego telefonu, co rozdrażniło ją jeszcze bardziej.

Kikuko nalewała sobie przy barze herbatę oolong do plastikowego kubka, gdy do restauracji weszła nowa klientka. Miała nieco ponad trzydzieści lat i jej wygląd zupełnie nie pasował do taniej restauracji na przedmieściach Tokio. Uwagę Kikuko przykuł wielki biały kwiat wpleciony w jej starannie ułożone włosy.

„Co to za kwiat?”

Wprawdzie w imieniu Kikuko znajdowała się nazwa kwiatu, bo „kiku” znaczy chryzantema, ale dziewczyna zupełnie nie znała się na kwiatach. Niektóre rośliny budziły jednak jej zachwyt, kiedy się im przyglądała.

Nawet z daleka dostrzegła lekki rumieniec na twarzy nieznajomej. Kobieta miała na sobie piękną czarną suknię z mnóstwem koronek, przez ramię przewiesiła małą, elegancką torebkę, a w dłoni trzymała białą papierową torbę.

Poszła na chwiejnych nogach za kelnerem, który zaprowadził ją do stolika. Siadając, zamówiła kieliszek wina.

Kikuko obserwowała ją kątem oka, gdy niosła swoją herbatę do stolika, ale kobieta najwyraźniej zauważyła jej wzrok, bo uśmiechnęła się do niej i skinęła lekko głową.

„Znamy się?”

Niemożliwe. Kikuko przeprowadziła się do Tokio w wieku osiemnastu lat, gdy rozpoczęła naukę na uczelni artystycznej. Od ponad sześciu lat mieszkała w dzielnicy Kujiranuma, na zachodnim krańcu metropolii. Cały czas wynajmowała to samo mieszkanie i w marcu tego roku przedłużyła umowę o kolejne dwa lata. Szkoła znajdowała się w centrum miasta, więc dojazd autobusem i pociągiem zajmował Kikuko pół godziny. Kiedy jeszcze była studentką, dorabiała w kawiarni w pobliżu uczelni. Również firma, dla której do niedawna pracowała, miała swoją siedzibę w centrum Tokio, toteż Kikuko nie znalazła żadnych przyjaciół ani nawet znajomych w dzielnicy, w której mieszkała od sześciu lat. Wprawdzie po drodze do mieszkania zatrzymywała się w supermarkecie przed stacją i robiła zakupy w lokalnych sklepach całodobowych, ale nie była stałą klientką żadnego z nich.

„Hm… a jednak…” Kikuko nie mogła oprzeć się wrażeniu, że spotkała tę kobietę wcześniej, ale nie wiedziała gdzie. Zastanawiała się nad tym, gdy siedząc naprzeciwko Asystenta, spoglądała na nią ponad jego ramieniem. Kobieta była dla niej tak samo zagadkowa jak kwiat, którym ozdobiła włosy.

– A, właśnie! – Asystent odłożył pałeczki i wyjął coś z wewnętrznej kieszeni marynarki. – Chciałem ci to oddać.

To było jej wypowiedzenie.

– Co to znaczy?

– Że nie możesz odejść.

– Ale ja chcę odejść.

– Dlaczego?

Dalsza część dostępna w wersji pełnej