Dla Jeana‑Jacques’a Sempégo

Planeta

W starszych klasach lubię to, że jest tyle różnych przedmiotów i każdego uczy inny nauczyciel.

To wielka różnica w stosunku do początku podstawówki, gdzie jeden nauczyciel uczy i matematyki, i francuskiego, i plastyki, i geografii.

Na przykład w szóstej klasie – jeśli ktoś nie znosi historii, ale uwielbia historyka – jest szansa dla historii!

A poza tym jesteśmy bardziej aktywni, nie tylko słuchamy, ale też się udzielamy.

Na przyszły tydzień mamy przygotować referat na geografię. Referaty są naprawdę super! Robi się je w grupach, spotykamy się, gadamy, jemy, znów gadamy, a potem wysyłamy sobie wiadomości, żeby się zorganizować i podzielić pracą.

Przy tym referacie mogliśmy pracować w cztery osoby, więc zgłosiłyśmy się z Linami, moimi najlepszymi przyjaciółkami.

Wszystkie trzy są równie stuknięte, co zdolne, i myślę, że przygotujemy genialny referat.

Temat jest taki: „Zaprezentuj, co jest najważniejsze dla życia na naszej planecie”.

Bardzo nam się to spodobało.

W środę po południu postanowiłyśmy się spotkać u Pauliny, po jej kursie tańca.

Byłam bardzo punktualna. Scarlett, moja babcia, bez przerwy mi powtarza: „Lulu, punktualność jest grzecznością królów”. Osobiście nie widzę związku między punktualnością a takim Ludwikiem XIV, ale myślę, że zrozumiałam główną ideę: dobrze być na czas. Scarlett czasem jest dziwna i nie potrafi się prosto wyrażać.

Zjawiłam się więc z zeszytem, torbą i trzema paczkami cukierków w plecaku.

Paulina właśnie przymierzała nowy dres do joggingu z czarnymi aksamitnymi paskami po bokach.

– Wchodź, Lulu. Jak wyglądam?

– Fantastycznie! Jak w smokingu, który Grzegorz kupił sobie w zeszłym roku, żeby towarzyszyć mamie na kolacji w Pałacu Sprawiedliwości. Brakuje tylko muszki! – zażartowałam.

– Taak… To prawda, pasuje mi.

Paulina jest zawsze zadowolona z siebie, z innych, a czasem nawet z nauczycieli. Uwielbiam jej charakter.

Usiadłam na łóżku i wyjęłam z plecaka zeszyt.

– Dobra, to co, zaczynamy?

– Nie ma mowy – odparła Paulina. – Musimy poczekać na Alinę i Karolinę, żeby wybrać temat. Nawet nie wiemy, o czym będziemy mówić!

– W sumie racja – zgodziłam się, wyjmując pierwszą paczkę cukierków.

Rozległ się dzwonek do drzwi. Paulina pobiegła otworzyć Alinie i Karolinie, które wpadły do środka ze śmiechem.

– Lulu! Już jesteś? – zawołała Alina na mój widok.

Nie wnikałam w szczegóły historii o królach i punktualności, powiedziałam tylko:

– No tak, umówiona godzina to umówiona godzina.

– Może najpierw byśmy coś zjadły? – zaproponowała Paulina. – Moja mama kupiła lody.

– Świetny pomysł! – zgodziła się Karolina. – A poza tym w końcu styczeń to lodowaty miesiąc.

Lodowaty czy nie, lody były przepyszne.

– Zabierajmy się do roboty – zauważyła Paulina – bo zaraz kolacja.

Wróciłyśmy do jej pokoju, wyjęłyśmy zeszyty, a Alina włączyła mały laptop, który ze sobą przyniosła.

– No więc… – zaczęła. – Najważniejsze dla życia na Ziemi jest…

– Yyy… – zastanawiała się głośno Karolina.

– No… – dodała Paulina.

– To by było… – ciągnęłam.

– Nie sądzicie, że Augustyn jest naprawdę przystojny? – szepnęła Karolina, jakbyśmy siedziały w klasie.

– No jasne! – zgodziła się Paulina.

– Ja to mam jednak nadal słabość do Rafała – stwierdziłam.

W końcu planeta i życie na niej zeszły na dalszy plan i obgadałyśmy wszystkich chłopaków z klasy.

– Musimy się jeszcze raz spotkać w sobotę – zaśmiała się Paulina – bo chłopcy raczej nie są najważniejsi dla życia na Ziemi!

– No, może jednak trochę są! – zaprotestowała Karolina.

No więc umówiłyśmy się na następną sobotę, u mnie.

Tego wieczoru nie miałam apetytu przy kolacji. Mama oczywiście się zaniepokoiła.

– Dobrze się czujesz, Lulu?

– Tak, mamo. Ale uczyłyśmy się przez całe popołudnie u Pauliny i odechciało mi się jeść.

Mama spojrzała na mnie dziwnym wzrokiem, jak wtedy, gdy jej klienci przysięgają, że są niewinni, a broń, którą popełniono zbrodnię, wystaje im z kieszeni.

W następną sobotę, zaraz po obiedzie, wszystkie Liny zjawiły się jednocześnie.

Otworzył im Grzegorz. Wbiegły do mnie do pokoju.

Właśnie czyściłam terrarium Madonny, mojego żółwia, uzupełniałam świeżą wodę, a na koniec podałam jej mały kawałek jabłka.

Uściskałyśmy się z dziewczynami, jakbyśmy się nie widziały od co najmniej dwóch dni. Potem usiadłyśmy na podłodze. Alina wyjęła komputer, Paulina i Karolina notatki, ja piórnik.

– Dobra, mamy wszystko – powiedziałam. – I co teraz?

– No i… No i… – powtórzyła Paulina, bardzo skupiona.

– „Najważniejsze dla życia na naszej planecie…” – przypomniała Alina.

– Shopping? – zaproponowała Karolina z szerokim uśmiechem.

– Oszalałaś! – Zdenerwowałam się.

– Ale czemu? – upierała się Karolina. – Przecież shopping jest ważny, no nie?

– A właśnie – odezwała się Paulina – widziałyście, że w sklepie na placu pojawiły się nowe, piękniutkie trampki?

– Tak? – zainteresowałam się. – Jak wyglądają?

Wtedy postanowiłyśmy wymienić się sznurówkami, żeby odświeżyć trochę wygląd naszych trampek.

Chwilę to zajęło: wyjąć sznurówki, znów je nawlec… Podziwiałyśmy właśnie rezultat, kiedy mama zawołała nas na podwieczorek.

Zeszłyśmy na dół i ponarzekałam tak dla zasady:

– Mamo! Nie jesteśmy już dziećmi! Nie jemy podwieczorków!

– Och, tak, słoneczko, wiem – odpowiedziała mama. – Ale praca wyczerpuje!

Wyjęła z szafki czekoladowe ciastka.

– Jak tam referat? Posuwa się do przodu? – spytała.

– Taak… To znaczy… To skomplikowane – odparłam.

Dokładnie w tej chwili, jakby słowo „skomplikowane” włączyło magiczny dzwonek alarmowy w głowie Grzegorza, ten wszedł do kuchni.

– Jak tam referat? Posuwa się do przodu? – spytał, siadając obok nas.

– Mówicie z mamą jak echo – zauważyłam ze śmiechem.

– Bo się kochamy – odparł Grzegorz, rzucając mamie rozmarzone spojrzenie.

Mama tym swoim ciekawskim tonem poprosiła, żeby jej przypomnieć temat.

– „Zaprezentuj, co jest najważniejsze dla życia na naszej planecie” – powiedziała Paulina.

– Ależ to pasjonujące – zachwycił się Grzegorz. – No więc możemy mówić o…

– Dobra, Liny, idziemy – ucięłam, zabierając je do swojego pokoju.

Grzegorz chyba tego nie zauważył. Jeszcze na schodach słyszałam, jak wymieniał pomysły.

– Czemu mu przerwałaś? – wyrzucała mi Alina. – Nie wiemy, jaki temat wybrać, mógł nam pomóc!

– Oszalałaś? – wykrzyknęłam, naśladując głos urażonej aktorki. – Jeśli mu na to pozwolimy, do jutra będziemy z tym siedziały. A może nawet jeszcze przez tysiąc lat, aż na naszej planecie zabraknie już tego, co jest najważniejsze do życia!

Znów usiadłyśmy w kółku, z notatnikami i długopisami. Zapanowała martwa cisza.

Madonna pływała sobie w małym basenie, by strawić kawałek jabłka, który zjadła.

Wzięłam sprawy w swoje ręce.

– Dobra, proponuję, żebyśmy się trochę rozluźniły. W ten sposób do niczego nie dojdziemy. Jesteśmy zbyt zmęczone.

– Na dodatek chyba zaraz zacznie się nowy odcinek Awanturników pasji w telewizji – zauważyła Paulina.

– No to co? Jutro widzimy się u mnie? – zaproponowała Karolina.

Tego samego wieczoru Scarlett przyszła na kolację. Zresztą jak co sobotę. Ale i jak co niedzielę, bo wtedy podobno ma chandrę. Jak co poniedziałek, bo w poniedziałki większość sklepów jest zamknięta. Jak co wtorek, bo Wiktor nie ma szkoły w środy i Scarlett może się z nim wówczas pobawić. Jak co czwartek, bo tego wieczoru mama i Grzegorz często wychodzą. I jak co piątek, żeby dobrze zacząć weekend… Na szczęście – jak mówi Grzegorz – Scarlett gra w brydża u swoich koleżanek w środy!

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Baba

Dostępne w wersji pełnej

Ślub

Dostępne w wersji pełnej

Koncert

Dostępne w wersji pełnej

Muzyka!

Dostępne w wersji pełnej

Ale ona mnie wkurza!

Dostępne w wersji pełnej

Zaręczyny

Dostępne w wersji pełnej

Marzenie mojego życia

Dostępne w wersji pełnej

Mój kuzyn

Dostępne w wersji pełnej

Wystawa

Dostępne w wersji pełnej

Już niedługo kolejny tom!

Przeczytaj fragment już teraz!

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału
Le monde de Lucrèce 2

Ilustracje
Catel

Adaptacja okładki
Maria Gromek

Adiustacja
Aurelia Hołubowska

Korekta
Małgorzata Kłosowicz
Judyta Wałęga

Opieka redakcyjna
Aleksandra Smoleń

Copyright © Anne Goscinny – Catel – Éditions Gallimard Jeunesse, 2018
Le monde de Lucrèce 2 © Gallimard Jeunesse, 2018
Copyright © for the translation by Magdalena Talar
Copyright © for the Polish edition by SIW Znak sp. z o.o., 2020

ISBN 978-83-240-5189-2

Przeczytaj, co o książce sądzą inni czytelnicy, i oceń ją na lubimyczytac.pl

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Więcej o naszych autorach i książkach: www.wydawnictwoznak.pl

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, ul. Kościuszki 37, 30-105 Kraków

Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotował Karol Ossowski