Copyright © 2025 by Cyryl Sone
All rights reserved.

Projekt okładki
Mariusz Banachowicz

Fotografia autora
© Sylwia Zaręba-Gierz

Redaktorzy inicjujący
Oskar Błachut, Robert Medina

Redaktorka prowadząca
Katarzyna Kolowca-Chmura

Redakcja
Magdalena Wołoszyn-Cępa

Adiustacja
Magdalena Białek

Korekta
Kinga Kosiba

Opieka redakcyjna
Natalia Hipnarowicz-Kostyrka

Opieka promocyjna
Paulina Sidyk

ISBN 978-83-240-9065-5

Wszelkie podobieństwo do zdarzeń i osób jest przypadkowe i niezamierzone.

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl
Więcej o naszych autorach i książkach: www.wydawnictwoznak.pl
Społeczny Instytut Wydawniczy Znak
ul. Kościuszki 37, 30-105 Kraków
Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569
e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Wydanie I, Kraków 2025

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotował Jan Żaborowski

Rozdział 1

Jesień

NIKODEM RAND

Odgłos wystrzału poniósł się echem przez las niczym samotny krzyk rozpaczliwie rzucony w nicość. Nikodem Rand zdał sobie sprawę, że oto właśnie stała się tragedia. Niepomyślne zakończenie, nie tak znowu trudne do przewidzenia, uparcie ignorowane przez długie letnie tygodnie stale narastającego napięcia.

Księżyc chował się za horyzontem, zupełnie jakby przygasał. Jakby nie był już potrzebny i zwyczajnie musiał odejść.

– Wanda – wyszeptał Niko.

W głębi doliny, tuż nad brzegiem jeziora, stał samotny dom, drewniana chata wzniesiona pośród złoconych jesienią buków i dębów Dunli. Wiatr, tak głośny zazwyczaj, tego dnia nie wydobył z siebie nawet szeptu.

Serce Nikodema powinien był zmrozić strach. Wszelki rozsądek podpowiadał, że należy zawrócić, zbiec czym prędzej w popłochu, sprowadzić posiłki, zawołać pomoc. Ale Rand rzadko kiedy zbaczał z raz obranej drogi. I za cholerę nie potrafił uciekać.

– Wanda – powtórzył, widząc oczyma wyobraźni wciąż żywą jeszcze ukochaną.

Na przekór rozumowi zbiegł ze wzgórza, w dalszym ciągu nie puszczając ręki z ramienia nadchodzących wydarzeń. Urojenia skąpane w nadziei, rozczarowanie pachnące gorzkim aromatem ulgi.

Dopadł do drzwi, pociągnął za klamkę.

– Adam?

Ku wielkiemu zaskoczeniu spostrzegł, że na dopiero co odmalowanej drewnianej podłodze wcale nie leży Wanda. Że niewielkie ciało jest bez wątpienia ciałem martwym, lecz nie ciałem damskim i nie ciałem dorosłym.

Pośrodku pokoju, właściwie to nieco bliżej kuchni niż geometrycznego serca pomieszczenia, znajdowały się zwłoki jedenastoletniego chłopca. Chwilę temu musiało tlić się w nim życie, chwilę temu wciąż musiał wierzyć w to, że świat jest dobrym miejscem. Ale świat nigdy nie był dobrym miejscem.

– Zabiłeś go – stwierdził oskarżycielsko Rand, zupełnie nie wiedząc, czemu akurat te słowa jako pierwsze opuściły jego usta.

Kawałek dalej, tuż obok otwartych na oścież tarasowych drzwi, stał Adam. Dzierżył w dłoni niewielki czarny rewolwer, narzędzie zbrodni utkane z dźwięków kainowego grzechu.

– Mój syn – wydukał Adam, spoglądając na ciało tego, któremu przed chwilą odebrano życie. Zza pleców mężczyzny spozierały drzewa, niemi świadkowie, złowieszczo zaklęci w swojej ciszy.

Drzewa milczały przeciwko sprawiedliwości, milczały we wszystkich językach, milczały uparcie i nieprzejednanie, jakby je same też trawił nie-spokój. Jakby był ich konieczną częścią, chemicznym wiązaniem wpisanym w samą zasadę istnienia.

– Zamordowałeś Mikołaja. Zamordowałeś swojego syna – wycedził Rand, nie bacząc, że stoi tu zupełnie bezbronny i równie dobrze sam może za chwilę stać się częścią wieczności.

W oczach Adama szkliły się łzy.

– Mojego syna – powtórzył zapłakany ojciec, patrząc na niewinną ofiarę. Ofiarę, której nie żądał żaden z bogów, a która i tak została złożona. Tak zgasł jego księżyc, tak umarły nieskończone gwiazdy.

Mikołaj odszedł.

– Wanda – wycedził Niko, nagle zdając sobie sprawę, że nigdzie nie widzi ukochanej. – Co zrobiłeś z Wandą?!

Odpowiedziała mu wyłącznie cisza.

– GDZIE JEST WANDA?! – wrzasnął Rand.

Niebo zasnuwał mrok. Astronomia płatała kolejnego lunarnego figla.

– Mikołaj – powtórzył mężczyzna. Wciąż nie do końca rozumiał, co uczynił i co uczynić jeszcze będzie musiał.

– Ją też zabiłeś? – spytał Nikodem, zlękniony, że gdzieś tam, w sąsiednim pomieszczeniu, znajdzie i jej zwłoki.

– Zabiłem Mikołaja – wydukał ojciec, spoglądając na trzymany w dłoni pistolet.

– Zabiłeś – przyznał Niko.

Zmysły zaplątane w oczywistości. Jakby na potwierdzenie swych słów Adam wyciągnął przed siebie broń.

Tej nocy Rand mógł pożegnać się z życiem. Dołączyć do grona tych, którzy na pewno nie zaświadczą o niczyjej winie. Ale Nikodem nie miał jeszcze ginąć. Choć musiał przecież umrzeć, równy wobec śmierci jak król i nędznik.

– Nie płacz, mój księżycu – wyszeptał Adam, naciskając cyngiel.

Ciało chłopca przeszyła kolejna kula.

Niko skoczył na ziemię. Bezwarunkowy odruch, tak bardzo przecież ludzki. Człowiek od zawsze musiał uciekać, kryć się przed niebezpieczeństwem.

Przykucnął po drugiej stronie kaflowego pieca.

„Świetna kryjówka” – fuknął w myślach Rand. Szamotowe cegły nie mogły ochronić go przed wściekłością ołowiu. A jednak trzeba było jakoś się bronić.

– Zabiłem go – oświadczył Adam głosem szaleńca, głosem obcym, głosem nie z tego kosmosu. Nie-spokój krzyczał głośniej niż kiedykolwiek.

Śmierć nie znosi samotności. Niko zdawał sobie sprawę, że za chwilę dołączy do grona nieboszczyków. Lecz jeśli Wanda wciąż jeszcze żyła…

„Nie mogę dać się zamordować” – pomyślał. – „Muszę ją ocalić”.

– Zabiłem go, słyszysz?! – krzyknął Adam, pozwalając furii płynąć razem z falą.

– Potrzebujesz pomocy! – zawołał zza winkla Rand, szukając wzrokiem jakiegokolwiek przydatnego narzędzia. Z wielkim rozczarowaniem stwierdził, że Wanda pozbyła się z domu wszelkich pozostałości myśliwskiej spuścizny po poprzednim właścicielu.

„Pogrzebacz!” – zatriumfował. Lecz było to marne zwycięstwo. Żelazo przeciwko rewolwerowi. Nawet jeśli Adam zastrzelił Wandę, w pistolecie wciąż mógł mieć jeszcze trzy kule.

Zdawało się, że te rozterki rozumie i sam zabójca.

– Zastrzeliłem swojego syna – obwieścił z zimną krwią. – I ciebie też zastrzelę.

Nikodem nieraz zajrzał śmierci w oczy. Lecz nigdy ów wzrok nie świdrował go tak mocno, nie śmiał się równie serdecznie.

– Nic ci to nie pomoże – mruknął Rand, grając jak zwykle va banque. – Nie wiem, dlaczego to zrobiłeś, ale jak mnie sprzątniesz, na pewno ci nie ulży.

– Już nigdy mi nie ulży – odparł mężczyzna.

– Prawdopodobnie nie.

W tym momencie pistolet wystrzelił po raz trzeci. Wysoki dźwięk przeszył czaszkę Nikodema, bębenki zapłonęły bólem.

– Szlag… – Złapał się za uszy. Przez chwilę wydawało mu się, że już nigdy nie odzyska słuchu.

To jednak nie były objawy śmierci. Niko wciąż jeszcze żył.

Ostatnia z kul utkwiła w wiszącym na korytarzu obrazie przedstawiającym samotną basztę. Czternaście pejzaży, z których każdy przynosił nieszczęście.

– Zabiłem swojego syna. I ciebie też zabiję – dodał Adam, stając w progu tarasowych drzwi. – Więc mnie nie szukaj.

– Nie mam zamiaru – skłamał Rand.

Kiedy kilka minut później znalazł w sobie odwagę, by wyjść zza pieca, w domku nie było już nikogo.

Pobiegł na górę, by odszukać Wandę, sprawdzić, czy żyje. Jednak nigdzie jej nie zastał. Wyszedł na taras i spojrzał na Dunlę. Jezioro pachniało śmiercią.

– WANDA! – zawołał swoim donośnym, nieco zachrypniętym głosem. – WANDA!!!

Dunla uparcie zaklinała ciszę. Niebo i ziemia, jezioro i las. Żadne z nich nie płakało, żadne nie spieszyło z pomocą. Morderca zniknął pośród ponurej gęstwiny jesiennych drzew.

Tam, u góry, na nieboskłonie, księżyc wydał z siebie ostatnie tchnienie. Zupełnie jakby i jemu ktoś właśnie odebrał duszę.

Rozdział 2

Lato

WANDA

To był wyjątkowo piękny lipiec. W ostatnim tygodniu czerwca padało niemal bez przerwy; dziś próżno było szukać na niebie choćby jednej, samotnej chmurki. Wydawało się, że sprawy w końcu zaczęły wyglądać, jak należy.

– Dobre złego początki – przypomniała pewna sędziwa staruszka, niosąca jak co dzień jedzenie dla zakonników w klasztorze. Kobiecina przysiadła na omszałej kamiennej ławce i spoglądając nieśmiało w stronę słońca, z zadumą wypatrywała tych samych gęstych chmur, które jeszcze niedawno groziły Dunli powodzią stulecia.

– Wreszcie się przejaśniło – powiedziała Wanda.

– Ano przejaśniło – odparła babuleńka.

– I oby to trwało jak najdłużej.

– Po każdym dniu przychodzi noc – westchnęła pątniczka. – A kiedy skończy się lato, ciemność znów będzie silniejsza niż jasność.

Wanda Achtelik nie bała się nadchodzącej jesieni. Prawdę powiedziawszy, nie mogła doczekać się całego jej romantycznego bogactwa: gorącej kawy pitej na osłoniętym tarasie, samotnego grzybobrania, szykowania przetworów i długich godzin z książką. Przeprowadzka do Dunli miała dać jej wytchnienie od zgiełku miasta: kilkanaście lat spędzonych w stolicy zaowocowało trudną do przezwyciężenia potrzebą ciszy i spokoju.

– Dlatego teraz cieszymy się latem. A za dwa miesiące będziemy cieszyć się październikiem.

Jakby na przekór jej zapewnieniom los postanowił napisać własny scenariusz dla owej sielskiej końcówki lata. Żaden z nadchodzących tygodni nie przyniósł upragnionej radości.

– Jesień to czas śmierci – odparła smutno staruszka.

Mówi się, że świat nieustannie podsuwa nam znaki. Czy tak było i tym razem?

– I nikt z nas nic na to nie poradzi – stwierdziła Wanda. – Rodzimy się, starzejemy, a później odchodzimy. Grunt, żeby z godnością przyjąć każdą z tych ról.

Lato bawiło się w beztroskę, zupełnie jakby nigdy nie zamierzało się skończyć. Owego pięknego poranka nic nie zapowiadało kłopotów, które w najbliższym czasie miały spaść na Wandę i jej bliskich. Które miały odebrać życie niewinnemu chłopcu i wpędzić jego ojca w otchłań szaleństwa.

– Znowuż nas pani nagrywa? – spytała kobiecina.

W zeszłym roku Achtelik przyjechała do Dunli, by wyprodukować serial dokumentalny o Niebieskim Świecie – klasztorze rzekomo obdarowanym łaską cudownych objawień. Program osiągnął wyjątkowo wysoki wskaźnik oglądalności, platforma streamingowa prosiła o drugi sezon lub inny równie ciekawy projekt. Wanda przełamała swą złą passę i powróciła do grona liczących się twórców.

– Nie. Już wystarczy – zaśmiała się producentka.

– Pełno ludziów zaczęło do nas przyjeżdżać.

– To chyba dobrze?

Babuleńka westchnęła.

– Ano dobrze i niedobrze. Braty mają więcej ofiar. Ale i mniej spokoju.

– Tutaj nigdy nie zabraknie spokoju. Zobaczyłaby pani Warszawę… Odwiedziła pani kiedyś stolicę?

Kobieta wykonała znak krzyża.

– Broń cię Panie Boże!

Kąciki ust Wandy nieznacznie się uniosły. Warszawa zmęczyła ją niemiłosiernie.

– Ma pani rację. Ja też już się tam nie odnajduję. Dlatego tu przyjechałam.

– Do Niego? – Staruszka wskazała na klasztor.

Achtelik nie uważała siebie za osobę wierzącą. Przynajmniej w klasycznym tego słowa znaczeniu.

– Do Niego nie bardzo. Bardziej do tych drzew.

– Te drzewa nigdy nie były dobre – podsumowała kobieta. – Piją soki z ziemi, a ziemia przesiąknięta jest złem. I tylko On może nam pomóc.

Wandy nie przekonywała owa manichejska wizja świata.

– Myślę, że drzewa nie mogą być złe. Podobnie jak księżyc i gwiazdy. One po prostu są.

– Te ludzie mają w sercach grzech – orzekła kobieta, wstając z kamiennej ławki. – A w głowach nie-spokój.

– Nie większy niż w Warszawie – palnęła Achtelik, zupełnie nie rozumiejąc, o czym mówi staruszka.

Dla czterdziestoletniej singielki ze stolicy Dunla była przede wszystkim uroczą, sielską miejscowością. Trochę tak, jakby poważne życie mogło się toczyć jedynie w wielkich metropoliach, a tu, na pojezierzu, wszystko miało lżejszy ciężar gatunkowy.

– Na mnie już pora. – Babuleńka chwyciła za koszyk.

– Proszę jeszcze chwilę posiedzieć. Tak miło się gawędzi.

– Późno się robi.

– Dokąd pani spieszno? – spytała Wanda.

– Ano do bratów. A później do domu.

Dom. Gniazdo, z którego wylatujesz, by pewnego dnia samemu uwić nowe. Odkąd tuż po maturze wyprowadziła się od rodziców, Achtelik nigdy nie stworzyła niczego, co można by określić tym mianem. Chyba najbliżej osiągnięcia celu była, kiedy mieszkała z Nikodemem na Powiślu. Ale później wszystko trafił szlag.

– Zazdroszczę. Tego domu znaczy.

Staruszka spojrzała na nią dobrotliwie.

– Taka ładna buźka znajdzie w końcu kawalera.

– Nie o kawalera tu chodzi – zaśmiała się Wanda. – Pozbyłam się złudzeń.

– Męża trzeba, dzieci…

Achtelik również podniosła się z ławki.

– Nie, pani Ludmiło. Ja potrzebuję po prostu własnego kąta. Dlatego tu przyjechałam.

NIKODEM RAND

Położony w samym sercu Solca Kontrast uchodził za najmłodszą ofiarę warszawskiej mody na sezonowość. Bywalcy stołecznych salonów doskonale rozumieli, że z bliżej nieokreślonych powodów tego lata za wszelką cenę wypada odwiedzić knajpkę przy Czerniakowskiej i… że należy zrobić to czym prędzej.

Lokal jest modny dziś, co znaczy, że nie był modny wczoraj i nie będzie modny jutro. Góra trzy miesiące, a zjadą do niego wszyscy. Stanie się popularny, nieświeży, przebrzmiały. Niesmaczny jak wywietrzały drink.

Nikodem Rand siedział przy jednym ze stolików i czekając na umówione spotkanie, przysłuchiwał się rozmowie dwójki obtatuowanych chłopaków w za dużych bawełnianych koszulach od Jemioła.

– …mówię ci, fokusuję się teraz tylko na tym, co mnie rozwija. Chcę być sigmą.

– Wiadomo. Tylko żebyś to sobie wszystko konkretnie zwizualizował.

– Pozytywna afirmacja. Przyciągam wyłącznie dobrą energię.

Niko zerknął na zegarek. Paolo spóźniał się dobre dwadzieścia minut. Pretensjonalne włoskie imię, wymuszona praska nonszalancja.

– No i musisz zrobić mapę celów…

Do stolika podeszła kelnerka, na oko mocna gen Z: włosy na grzybka, jeansy na dziurę, kolczyk na smarki z nosa.

– Coś ci jeszcze podać? – spytała, zgarniając pustą szklankę Randa.

– Jeszcze raz to samo.

– Jaaasne… – odparła, lekko ziewając. Podobnie jak dziewięćdziesiąt procent obsługi Kontrastu sprawiała wrażenie, jakby pracowała tu za karę.

W drzwiach pojawił się niski, dobrze opalony jegomość. Neonowy garnitur, markowe mokasyny, przesadna pewność siebie przyspawana do twarzy.

– Niko, ty łobuzie! – zawołał donośnie.

Nikodem przytknął dłoń do czoła, później dyskretnie pomachał. Zupełnie jakby się trochę wstydził nowo przybyłego.

Paolo podszedł do stolika.

– Mordo ty moja! Gdzieś ty się zapadł pod ziemię?!

– Nigdzie się nie zapadłem. Cały czas tutaj siedzę. Od dwudziestu minut.

Mężczyzna rzucił się na Randa. Objął go niedźwiedzim uściskiem, przytulił jak dawno zaginionego brata. Starannie wystudiowana, zbyt gęsta życzliwość. Gdyby tylko musiał, bez wahania wbiłby mu nóż w plecy albo sprzedał handlarzom niewolników razem z własną matką.

– Zniknąłeś! Zniknąłeś z salonów, zniknąłeś z Warszawy… Co się, królu złoty, stało?! Diabeł cię nakrył ogonem…

– Musiałem złapać dystans – wyjaśnił Niko.

– Tak się cieszę, że cię widzę! – Paolo gwizdnął na kelnerkę. – Ej, gwiazdeczko! Daj nam tu piweczko!

Dziewczyna spojrzała na niego z politowaniem.

– Jakie piweczko? – spytała.

– Tak się tylko mówi, laleczko-gwiazdeczko! – zarechotał Paolo. – Wódeczki byśmy się napili! Albo nie! Za wcześnie na wódeczkę. I za ciepło. Daj, skarbie, coś odświeżającego. Najlepiej twój numer telefonu.

– Mogę podać kartę drinków – burknęła zniesmaczona kelnerka.

– Na początek wystarczy. – Paolo skierował swą uwagę na Nikodema. – Tak mnie uradowała twoja wiadomość… Więc znowu piszesz?

– Na to wychodzi – przyznał Rand.

– Oj, mordeczko ty złota… Wiesz, ja zawsze wierzyłem, że wrócisz.

– To inaczej niż ja.

Paolo przeczesał włosy.

– Ludzie cię uwielbiali…

– To też inaczej niż ja.

Marynarka Stawskiego miała trudny do określenia kolor. Niko próbował rozgryźć, czy bardziej wpada w czerwień, seledyn czy pozostałości po wczorajszym obiedzie.

„Na pewno dobrze maskuje wymiociny” – ocenił w myślach.

– Powiedz mi – mruknął agent – dlaczego nie odezwałeś się do swojego poprzedniego wydawcy?

– Marta wyjechała do Stanów. Poleciła mi ciebie.

– Och, uwielbiam odgrzewać takie stare kotlety jak ty. Wiesz… kiedyś było o tobie głośno. Nie schodziłeś z języków. Wtedy można było napisać jedną książkę na dwa, trzy lata. Ale dzisiaj trzeba cały czas dosypywać do pieca. Bo żar zgaśnie. I tak się właśnie stało w twoim przypadku. Wypaliłeś się. A potem zgasłeś. No, ale ja znam twój talent. I wiem, co należy zrobić. Posłuchaj…

Przez lata swojej literackiej kariery Niko przerobił cały katalog agentów, wydawców i redaktorów. Paolo Stawski uchodził obecnie za jednego z najbardziej skutecznych w swej branży – znał rynek książki, potrafił dotrzeć do mediów, właściwie zainwestować w reklamę. Podsumowując, koleś umiał zrobić coś, co w korporacyjnej nowomowie funkcjonowało jako…

– …dużo pozytywnego hałasu. Chcę zrobić wokół ciebie dużo pozytywnego hałasu.

– A co to dokładnie znaczy? – spytał Rand.

– Że spadną nam z nieba dolary. Grube walizy z kaboną.

– Wszystkim tak mówisz?

– Tylko tym, na których da się porządnie zarobić. A na tobie można zbić prawdziwe kokosy. No dobra. Masz to?

Nikodem sięgnął do torby.

– Mam.

– Dawaj!

Rand wyciągnął plik zadrukowanych kartek. Wręczył je potencjalnemu agentowi.

Oczy mężczyzny łapczywie wertowały tekst, spijając zeń każdy wyraz, zabawną frazę czy eleganckie zdanie. Przeczytał pierwszą stronę, później drugą, czwartą i ósmą. Nie zauważył, jak w międzyczasie przy stoliku pojawiła się kelnerka, ofiara jego seksistowskich uwag, jak postawiła drinki, spytała, czy coś jeszcze. Stawskiego bez reszty pochłonęła lektura.

Po trzydziestu minutach spojrzał na Nikodema.

– To jest, kurwa, genialne.

– Dzięki.

– Zajebiście intensywnie piszesz. Jesteś jak spirytus, z którego ktoś odparował wodę. Sama esencja. – Spojrzał na liczbę stron. – Masz tego więcej?

– Jeszcze nie – odparł Rand.

– Gadałeś z kimś innym?

– Z Martą. Poza tym jesteś pierwszy.

Paolo nerwowo przeczesał włosy.

– I pięknie, ślicznie, cudownie. To z nikim nie rozmawiaj. Chcę cię mieć na wyłączność.

– Komu to sprzedasz?

– Choćby i samemu diabłu. Słuchaj… Kiedyś byłeś gorącym towarem, później przydarzył się ten nieszczęsny serial, trochę się spierdoliło…

– Wpadłem w gówno.

– Wpadłeś w gówno, misiu, otóż to! – wykrzyknął Stawski. – Ale widzisz. Ja rozumiem, że jak wrzucisz diament w gówno, to on dalej pozostanie diamentem. Dlatego zorganizuję ci comeback tour, jakiego ten smutny kraj jeszcze nie widział! Będziesz jak Stonesi!

Rand uwielbiał taki marketingowy bełkot.

– Czyli co dokładnie zrobisz?

Agent wyszczerzył kły.

– Skradnę dla ciebie księżyc i gwiazdy. Może być?

Nikodem wstał od stołu. Poczuł nagły atak duchoty.

– Wystarczy sam księżyc.

WIKTORIA

Nie wiedziała, co chce robić po maturze. Dziś studia nie znaczyły tyle co kiedyś, papier magistra można było zdobyć bez większego wysiłku w prywatnej czy nawet państwowej szkole, by później i tak tyrać za głodową pensję.

Wiktoria postanowiła, że posiedzi jeszcze trochę w Dunli, pomieszka z rodzicami, zaoszczędzi. Odkładała kasę na gap year: rok włóczenia się po świecie, doświadczania, smakowania.

– Spotkałaś się potem z Markiem?

– No co ty…

– Myślałam, że wy coś ten – zachichotała Kasia.

– Daj spokój.

Pracowały w Cedrowym Dworze, perełce lokalnej sztuki hotelarskiej. Położony na samym brzegu jeziora ośrodek kusił pięknymi widokami, oferując wygodny sen i smaczną kuchnię.

– A jak tam ten twój podstarzały fagas? – kontynuowała koleżanka.

– Jaki znowu fagas?

– Ten pisarz.

– Nikodem? – podchwyciła Wiktoria. Z Randem nie widziała się od dobrego roku, ale czasem pisali na Instagramie.

– Chyba… Ten, z którym się bzykałaś w zeszłe wakacje.

– Skąd wiesz, że się bzykaliśmy?

– Zawsze po tobie widać, jak się bzykasz.

Wiktoria wyciągnęła z kieszeni komórkę. Nie miała ochoty słuchać nawijki przyjaciółki.

– Lorenz! – Kaśka pociągnęła ją za ramię. – Zostaw ten telefon!

– Daj mi spokój…

– No Lorenz! Poplotkuj ze mną!

W tym momencie w holu pojawili się goście. Dwie znajome twarze.

– Niezłe ciacho z twojego starego. Jak dorosły Ron Weasley – szepnęła wciąż rozbawiona Kaśka. Zanim zniknęła za kontuarem, rzuciła jeszcze: – Ja lubię rudych. Jakby kiedyś rodzice się rozwiedli…

– Spokój! – uciszyła ją koleżanka.

Do recepcji podeszli Adam z Mikołajem: czterdziestosześcioletni ojczym Wiktorii i jej dziesięcioletni przyrodni brat. Chłopiec wyglądał jak skóra zdjęta z ojca. Obaj mieli ognistoczerwone włosy, śnieżnobiałą cerę i ciemnozielone tęczówki.

– Cześć, Wiki!

– Cześć, młody! Cześć, tato.

Adam oparł się o ladę.

– Jak tam ci mija dzień?

– Może być.

– Przywieźliśmy ci jagodzianki! – wykrzyknął chłopiec.

Wiktoria zrobiła wielkie oczy.

– Jagodzianki? Skąd?

– No, upiekliśmy z tatą!

– Jak to upiekliście? A od kiedy to wy umiecie coś upiec? – dziwiła się dziewczyna.

Mikołaj wspiął się na palce, by lepiej widzieć siostrę.

– Chcieliśmy z tatą zjeść jagodzianki. Poszliśmy do cukierni, ale były strasznie drogie. Wtedy tata powiedział, że za tę cenę to już lepiej samemu upiec – wyjaśnił rezolutnie.

– A skąd wzięliście przepis?

– No jak to skąd? Z internetu!

Wiktoria spojrzała z podziwem na ojczyma.

– Nudzi ci się na tym urlopie, co?

– Warto próbować nowych rzeczy. Zresztą pamiętam, że moja babcia piekła kiedyś jagodzianki. Zajadaliśmy się nimi.

– Spróbuj, są naprawdę pyszne! – wypalił Mikołaj.

Dziewczyna sięgnęła do papierowej torby i wyciągnęła pierwszą bułeczkę. Jagodzianka wyglądała na dobrze wypieczoną. Wzięła pierwszy kęs.

– I jak, córuś? – spytał Adam.

Wiktoria pokiwała z uznaniem głową.

– Nawet spoko. Dużo nadzienia.

– No właśnie – podjął z dumą ojczym. – Nadzienia, a nie jakiegoś oszukanego dżemu. To są prawdziwe jagody.

– Powiedz jeszcze, że też sami je zbieraliście.

– Taki mamy plan na następny raz! – wtrącił Mikołaj. – Ale dzisiaj tatuś powiedział, że nie zdążymy.

„Tatuś powiedział” – powtórzyła w myślach Wiki. Dla jej przyrodniego brata ojciec stanowił prawdziwy wzór do naśladowania. Co tata powiedział, było święte.

– Smakuje ci? – Adam z niecierpliwością czekał na komplement. Lubił, gdy go chwalono.

– Mówiłam ci, że tak.

– Miki od razu pomyślał, żeby ci zawieźć.

Zerknęła na dziesięciolatka.

– Dzięki, brat.

– Do której dziś pracujesz? – spytał ojczym.

– Do ósmej.

– Wracasz potem do domu?

– Nocuję u Kaśki. Dzisiaj idziemy na festiwal.

Adam spoważniał.

– Festiwal? W sensie tę łupankę w lesie?

– Dokładnie – bąknęła Wiktoria. Dziwiła się, że ojciec totalnie nie kuma muzyki. A przecież wcale nie był taki stary. Prawdę powiedziawszy, musiał być w wieku Nikodema.

– Nie powiem, żeby mi się to podobało.

– Jestem dorosła – podkreśliła z całą stanowczością.

Mikołaj spojrzał na tatę. On również nie był zadowolony, że siostra wybiera się na dyskotekę. W szkole mówiło się różne złe rzeczy o Dunla Feście. A skoro ojciec był przeciw, to i Miki był podobnego zdania.

– Póki mieszkasz z nami pod jednym dachem, nie jesteś dorosła.

– A nie wolisz posiedzieć w domu? Będziemy dziś oglądać film! – zawołał podekscytowany chłopiec.

– Jaki film?

– Fantastyczną Czwórkę!

– To raczej nie moja bajka…

Adam obrzucił Wiktorię zatroskanym spojrzeniem. Kiedy zaczął spotykać się z jej matką, mała była niewiele młodsza od Mikołaja. Starał się być dla niej jak ojciec, lecz przecież… woda nigdy nie stanie się krwią.

– Uważaj na siebie – polecił.

– Zawsze na siebie uważam.

– I trzymaj się z daleka od Eliassona i całej tej bandy.

Machnęła ręką.

– Spoko. Nie są w moim klimacie.

– A kto jest w twoim klimacie? – spytał chłopiec.

– Ty, ziomuś! – odpowiedziała Wiktoria i dała bratu buziaka w policzek.

– Będziemy się zbierać.

– Miłego oglądania.

– Dobrej imprezki, siostrzyczko!

Adam położył rękę na ciele syna. Tym samym ciele, które trzy miesiące później w domu Wandy Achtelik przeszył ołowianą kulą. Objęci w przyjacielskim uścisku opuścili Cedrowy Dwór.

NIKODEM RAND

Szwendał się po mieście, właściwie jak co dzień, i obserwował ludzi. Zabiegani, spóźnieni, nieobecni. Z telefonami przy twarzach, myślami zanurzeni w jutrze. Skupieni na celach, rozwoju, sukcesie.

Skręcił w Marszałkowską, nieświadomie kierując się pod ostatni przyjazny adres, jaki pozostał mu w Warszawie. Kiedyś znał tu niemal wszystkich, a przynajmniej wszystkich, którzy cokolwiek znaczyli. Dziś był równie anonimowy co typiara, która wypożyczała właśnie veturilo.

Rok temu wrócił do miasta. Wydawało się, że złapał wiatr w żagle. Ale to, co początkowo wziął za powiew monsunu, okazało się jedynie złudzeniem. Na oceanie wciąż panowała flauta.

– Sorry, mógłbyś mi pomóc?

Odwrócił się w stronę nieznajomej.

– Słucham?

– Zacięło się i nie mogę go oddać.

– W sensie co się zacięło?

– No to coś…

Niko podszedł do kobiety. Była na oko w jego wieku, a sądząc po ciuchach, chyba artystka. Miał szczęście do takich.

– Musisz zacisnąć blokadę.

– Próbowałam, ale…

Rand chwycił za mechanizm i jednym sprawnym ruchem zablokował koło. Szybko zrozumiał, że to musiał być tylko pretekst. A przecież tak wspaniale wpasował się w anonimowość wielkiego miasta.

Rowerzystka przystąpiła do ataku.

– Czy ty nie jesteś…

– Cieszę się, że mogłem pomóc. Wszystkiego dobrego!

Podszedł kilkanaście metrów w stronę placu Konstytucji, po czym zniknął w najbliższej bramie.

U drzwi wejściowych rozległ się metaliczny dźwięk naściennego dzwonka. W vintage shopie kręciło się kilkoro klientów: dwie dziewczyny przymierzały ortalionową kurtkę, jakiś koleś oglądał marynarkę Escady.

– Dzień dobry – przywitał się grzecznie Rand.

Lea podniosła wzrok znad komputera.

– Niko! Skarbie!

Wyglądał dokładnie tak, jak go zapamiętała. Ciemne, lekko pofalowane włosy, dobrze zarysowana szczęka, trzydniowy zarost. Śniada karnacja i drogie perfumy. Lekko przyduża, niedopięta biała koszula, na rękach parę tatuaży. Wokół nadgarstka bransoletki z koralików, palce przyozdobione grawerowanymi sygnetami. Sprane czarne jeansy, kowbojskie półbuty.

– Nie przeszkadzam?

– Przeszkadzasz! I to jest najmilsze przeszkadzanie, jakie mnie dziś spotka!

– Dzień jeszcze długi…

Zupełnie zignorowała tę uwagę.

– Nie widziałam cię sto lat!

– Sto lat temu sam siebie nie widziałem.

Rzuciła mu się w objęcia.

– Pisałam! Zghostowałeś mnie!

– Po prostu sam próbowałem pisać. Coś dłuższego.

Poznali się w Dunli rok temu i zostali przyjaciółmi. No, może czymś więcej niż tylko przyjaciółmi.

Lea przyjechała z Nikodemem do Warszawy i od razu wsiąkła w to miasto. Rand pokazał jej wszystkie fajne miejsca, poznał ją z kilkoma osobami. Dziewczyna błyskawicznie odnalazła się w tutejszej układance; już po kilku miesiącach była bardziej warszawska niż niejedna laska urodzona w szpitalu na Banacha.

– Wieeem! Mówiłeś, że znikniesz. No i co? Masz to?!

– Trochę mam, trochę nie mam.

Nikodem sięgnął do torby, z której wyciągnął maszynopis. Drugi egzemplarz zostawił Stawskiemu.

– To dla mnie?

– Mogłabyś rzucić okiem. Czy to w ogóle ma jakiś sens.

– O ja… stary! Zajebiście. – Spojrzała na jego torbę. – Skąd wytrzasnąłeś to badziewie?

– A nie wiem…

– Słuchaj, nie możesz chodzić jak taki dziad.

Lea podeszła do półki z galanterią. Zaczęła przeglądać asortyment.

– Jestem dziadem. Mógłbym być twoim ojcem.

– Nie chciałabym mieć takiego ojca. Wolałabym mieć takiego męża.

– Nie nadaję się na męża.

Odwróciła się i podała mu skórzaną torbę vintage.

– To się świetnie składa. Bo ja nie nadaję się na żonę.

– Fajna. Ile za nią chcesz?

– Żebyś zaprosił mnie na kawę.

Uśmiechnął się.

– Z chęcią zaprosiłbym cię na kawę, ale brakuje mi…

– …czasu? – dokończyła z przekąsem.

Nikodem puścił do niej oczko.

– Śmiałości.

Duże przeszklone okna nowoczesnej kamienicy zapewniały wspaniały widok na park Praski, a ludziom spacerującym aktualnie wśród zieleni pozwalały zaś dostrzec dwójkę nagich ludzi kochających się beztrosko na niskim parapecie frontowego mieszkania.

Lea uderzała rytmicznie plecami o szybę, wbijając palce w umięśnione plecy Nikodema. Była śliczną dwudziestokilkuletnią blondynką z uroczą diastemą. Laską za milion dolarów.

– Stęskniłam się…

– Ja też.

Chwycił ją za pośladki i podniósł. Dziewczyna objęła go mocniej nogami.

– Ach… – jęknęła.

Rand podszedł do łóżka. Zrzucił Leę na materac, potem złapał ją za stopę. Uklęknął i zaczął całować ją po nodze, stopniowo przemieszczając się coraz wyżej. Kostka, łydka, dół podkolanowy. Zatrzymał się na wewnętrznej stronie uda.

Dziewczyna jęknęła raz jeszcze.

Po przeprowadzce do Warszawy widywali się niemal codziennie. Później tempo spotkań spadło, w świecie Lei pojawili się nowi ludzie. Nowi kochankowie. Ale Nikodem zajmował szczególne miejsce w jej sercu.

– Aaaa! – krzyknęła.

Niko wdrapał się na łóżko. Delikatnie rozchylił smukłe, długie nogi dziewczyny, by znowu w nią wejść. Leżała na brzuchu, on przykrywał jej gładkie jak jedwab plecy. Kołysali się oboje w jednostajnym rytmie. Góra–dół, góra–dół.

To był ich trzeci raz tego dnia. Lea uwielbiała, kiedy ją tak dominował. Czuła, że zaraz będzie gotowa.

– Niko…

Kim dla siebie byli?

– Nikooo…

Właściwie jeszcze w Dunli wyraźnie określili charakter tej znajomości. Dużo przyjemności, brak wzajemnych wyrzutów. Friends with benefits. Jeszcze nie związek, ale już nie przyjaźń.

– NIKOOO!!!

Na ścianie zatańczyła samotna smuga światła. Odbiła się od kryształowego wazonu, załamała na jego powierzchni i momentalnie zgasła. Słońce zniknęło za chmurami.

Leżeli nadzy na materacu i palili fajki.

– Zajebiste to nowe mieszkanko. Nawet wolę nie pytać, jaki masz czynsz.

– Możesz spytać – odparł spokojnie Rand.

– Jaki masz czynsz?

– Osiem koła.

Poderwała się z łóżka.

– O FUCK!!! Osiem koła? Pierdolisz!

– Że mało czy dużo?

– W chuj dużo! My razem z kumpelą i kumplem płacimy czwórkę!

Niko strząsnął popiół do słoika.

– Kiedyś też tak mieszkałem.

– Myślałam, że źródełko się wyczerpało…

Kilka lat temu Rand był jednym z najbardziej wziętych pisarzy w Polsce. Wywiady, reklamy, cotygodniowe podśmiechujki na Make Life Harder. Swego czasu dorobił się nawet własnego mema.

– Źródełko cały czas bije, ale nie w tym rzecz – wyjaśnił. – W poprzednim miejscu po prostu nie mogłem się skupić. Potrzebuję przestrzeni.

Dziewczyna spojrzała najpierw na antresolę, później na sufit. Ile mógł mieć wysokości? Siedem metrów?

– Zrobiłeś się cholernie dekadencki. Tu można grać w siatkówkę.

– Nie chodzi mi o mieszkanie…

– A o co?

– O widok. Spójrz na park. Na tę przestrzeń.

– Jak potrzebowałeś ładnych widoczków, było nie wyjeżdżać z Dunli – rzuciła oskarżycielsko.

Trafiła w czuły punkt.

– Chciałabyś tam wrócić?

– Nigdy w życiu.

Wyciągnął kolejnego papierosa.

– A co z Albertem? Masz z nim jakiś kontakt?

Wspomnienie brata sprawiło, że Lei momentalnie siadł humor. Wstała z łóżka i zaczęła się ubierać.

– Jest w ośrodku. Dobrze go ustawili.

– Sorry, nie chciałem – powiedział Rand. Zrozumiał, że niepotrzebnie zaczynał ten temat.

– Nie ma sprawy. Mieć ciastko i zjeść ciastko. Nie mogę się nim zajmować i żyć własnym życiem.

Wciągnęła buty.

– Kiedy się znowu zobaczymy?

– Nie wiem, Niko. Strasznie dużo mam teraz na głowie.

Znowu uciekała. Nie przed nim pierwszym, nie przed nim ostatnim.

– Nie lubię, jak dajesz mi kosza.

– Nie daję ci kosza – bąknęła, chwytając za klamkę.

– Ale następny rozdział z nami pojawi się dopiero pod koniec książki?

Przypomniała sobie, że nie wzięła jego maszynopisu. Wróciła do salonu.

– Napiszę ci, jak przeczytam – zapewniła, biorąc ze stołu plik kartek.

– Jak ci się nie spodoba, to też daj znać.

– Na pewno mi się spodoba.

Był specjalistą od przelotnych znajomości. No bo jak to inaczej nazwać?

Spacerował bulwarami w stronę BUW-u. Powiśle przypominało mu o najszczęśliwszym okresie jego życia. Wiele lat temu mieszkał tu z Wandą. Uchodzili za jedną z najgorętszych par Warszawy – on wzięty pisarz, ona obiecująca producentka. Ale życie nienawidzi szczęśliwych zakończeń.

Spleen. Smutek wrzeźbiony w serce, stan permanentny – można się do niego przyzwyczaić, ale nigdy nie da się z nim pogodzić.

– Wszystko jest tylko na chwilę – szepnął, spoglądając na wodę.

Rok temu uciekł z Warszawy, bo po prostu nie miał lepszego pomysłu. Wrócił, bo wydawało się, że w końcu wie, co należy zrobić. Ale prawdę powiedziawszy, dalej tkwił w jakimś osobliwym zawieszeniu.

Wyciągnął telefon. Chwilę bił się z myślami, w końcu schował go z powrotem do kieszeni.

Ruszył przed siebie.

Nad Wisłą kwitło życie. Ludzie jeździli na rowerach, biegali, czytali książki. Siedzieli w okolicznych knajpkach, dzieciaki piły tanie wino na schodkach. Nad Wisłą tętniło życie. Ale nie jego.

Raz jeszcze sięgnął po komórkę. Face ID nie zadziałało.

– Ten pieprzony telefon też mnie przestał poznawać…

Wbił kod ręcznie, stuknął jasnozieloną ikonkę słuchawki.

Cały czas miał ją w zakładce „Ulubione”.

„A co mi tam…” – pomyślał. Kliknął w jej zdjęcie.

WANDA

– Nikodem? – powiedziała, zobaczywszy na ekranie fotografię znajomej twarzy. – A ten czego?

Siedziała w samochodzie, wciąż jeszcze nie zdążyła zgasić silnika. Przez chwilę zastanawiała się, czy odebrać. Rand zwykle zwiastował kłopoty.

Sekunda wahania zmieniła się w długie pół minuty. Za moment włączy się jej poczta.

– Halo… – rzuciła do słuchawki.

– Hej, to ja.

– Hej, to ty. Co tam?

Mężczyzna wciągnął powietrze.

– Zajęta jesteś?

– W sensie teraz?

– W sensie ostatnio – doprecyzował.

Odruchowo wzruszyła ramionami, ale on oczywiście nie mógł tego widzieć. Jakiś czas temu zgodnie postanowili, że od siebie odpoczną.

– Chodzi ci o pracę?

– Na przykład.

– Mam trochę luźniejszy okres. A co?

Kiedy odstawisz cukier, przez pierwsze dwa tygodnie jest ci cholernie ciężko, nie myślisz o niczym innym, jak tylko o tym, żeby kupić tabliczkę czekolady, paczkę ciastek oraz żelki, a później wszamać to wszystko za jednym posiedzeniem. Po trzech tygodniach organizm zaczyna przyzwyczajać się do braku cukru. Funkcjonuje w miarę normalnie, myśli się uspokajają, ciało odzyskuje wewnętrzny balans. Ale jeśli nieopatrznie kupisz milky waya…

– Chciałem zaprosić cię na kawę.

– O… Myślałam, że my…

Nikodem cholernie potrzebował cukru.

– Stęskniłem się, wiesz?

Ona też gdzieś pod skórą za nim tęskniła. Zazwyczaj grała jednak rolę tej rozsądnej.

– Ja też, Niko, ja też – odparła nie bez żalu.

– To co? Jesteś może gdzieś na mieście?

– Jestem na mieście, ale nie tym, o które ci chodzi.

Jeden z dziesięciu. Trzy szanse, trzy sekundy na odpowiedź.

– A o które miasto mi chodzi?

– Wawa? – próbowała zgadnąć.

– To co? Widzimy się na Zbawku, powiedzmy o… osiemnastej?

Nie to miejsce, nie ten czas.

– Nie ma mnie w Wawie, Niko.

– To gdzie jesteś? U rodziców?

Achtelik spojrzała za przednią szybę. Na kamienicy wisiał krzykliwy szyld agencji nieruchomości, który zupełnie nie pasował do secesyjnej stylistyki budynku. Polska powiatowa nie kochała ustawy krajobrazowej.

– Jestem w Dunli.

Zamurowało go.

– W Dunli? – powtórzył po dłuższym czasie. – Kręcisz drugi sezon?

Po chodniku szybkim krokiem szedł rudy mężczyzna ze swoim dziesięcioletnim synem. Nieśli siatkę z jagodami. Przechodzień przystanął przy witrynie agencji, rzucił okiem na jedno z ogłoszeń i szybko oddalił się w swoją stronę.

– Nieee, to skończony rozdział – wyjaśniła Wanda.

– W takim razie co, do chuja wafla, robisz w Dunli?

Wyciągnęła kluczyki ze stacyjki. Rand zadał jej trafne pytanie. Jeszcze chwilę temu sama nie była pewna swoich zamierzeń. Teraz jednak wiedziała, co musi zrobić.

– Co robię w Dunli? Przeprowadzam się…

Rozdział 3

Jesień

BERNARD

Powietrze wypełniała ciężka mgła. Przyszła nie wiedzieć kiedy, ściągnęła buty, zadomowiła się niczym nieproszony gość.

Jesień straciła nagle wszystkie swe kolory. Kurtyna opadła, świat wyblakł, wykrzywił usta w histerycznym grymasie. Zdawało się, że tamto dzieciobójstwo odebrało mu resztki sensu. Jakby na dobrą sprawę świat miał kiedykolwiek jakiś sens.

Bachucki spojrzał na przesłuchiwanego.

– Powiedz mi wszystko jeszcze raz od początku.

Nikodem wywrócił oczami.

– Powiedziałem wszystko, co wiem. Najpierw tamtym policjantom w chacie, później kryminalnym na komendzie, na koniec tobie dwa razy.

– Teraz powiesz trzeci. A jak mi się zachce, to i czwarty, i piąty.

– Bernard… o co ci właściwie chodzi?

– To moja sprawa, o co mi chodzi – fuknął prokurator.

– Zastrzelił swojego syna, a później uciekł do lasu. Złapaliście go już? Bo chyba to powinniście teraz robić. Gonić mordercę.

Twarz Bachuckiego nawet nie drgnęła. Nie miał zamiaru się z niczym zdradzić.

– Dlaczego poszedłeś do tamtej chaty?

To pytanie nie pojawiło się wcześniej. A przecież wydawało się tak oczywiste.

– Dlaczego poszedłem do domu mojej dziewczyny?

– Wanda nie jest twoją dziewczyną – podchwycił celnie śledczy.

– Mojej byłej dziewczyny.

Prokurator zerknął na ekran komputera. Poza danymi osobowymi w protokole nie zapisano ani jednej linijki zeznań.

– Nie odpowiedziałeś mi.

– Mówiłem ci o tym – rzucił z wyrzutem Niko. – Całe lato próbowałem ci powiedzieć!

– Wszedłeś do chaty i kogo zobaczyłeś?

Rand sięgnął po fajki. Zazwyczaj mało co go ruszało. Teraz jednak był kłębkiem nerwów.

– Twoją starą – fuknął.

– Lubisz się prosić o kłopoty, co?

– Nigdy się o nie nie prosiłem. Zawsze dostawałem je gratis.

Papieros opuścił pudełko, by zająć miejsce w ustach świadka.

– Tu nie wolno palić.

– Chcesz jednego?

– Daj.

Niko podał prokuratorowi fajkę, wygrzebał z kurtki zapalniczkę. Podpalił gospodarzowi, a później sobie. Powietrze wypełnił gęsty nikotynowy dym.

– Kogo zobaczyłeś w środku? – Bernard powtórzył pytanie.

– Lorenza.

– Adama Lorenza – doprecyzował Bachucki.

– Adama Lorenza – potwierdził przesłuchiwany.

Prokurator nachylił się nad klawiaturą. Zaczął spisywać protokół.

– Kto jeszcze znajdował się w pomieszczeniu?

– Jego syn. Mikołaj.

Każde zdanie Randa było powtarzane przez przesłuchującego, a następnie wystukiwane na klawiaturze. Czynność nie wymagała sporządzania idealnego zapisu; protokół przesłuchania nie był stenogramem. Chodziło tylko o to, by w miarę wiernie oddać sens wypowiedzi.

– „W pomieszczeniu był jeszcze jego syn”.

– Leżał na ziemi.

– Znaczy na podłodze.

– Tak. Znaczy na podłodze.

Mężczyzna zastukał w klawiaturę. Kwadratowe litery powtórzyły zeznanie świadka.

– Strzelił właściwie zaraz po tym, jak wszedłem do chaty – dodał Niko.

– „Strzelił właściwie od razu, jak wszedłem do chaty”. – Prokurator musiał doprecyzować kwestię sprawstwa. – Kto strzelił?

– No Adam. Adam Lorenz.

– Znałeś go? – spytał Bernard.

– Pobieżnie.

– Na tyle, by się nie pomylić?

– Na tyle, by mieć pewność, że to on.

Bachucki wzbogacił protokół o kolejnych kilka linijek tekstu.

– I co było dalej?

– Adam przyznał się, że to zrobił.

– Że co zrobił?

Nawet teraz pewne słowa z trudem przechodziły Nikodemowi przez usta.

– Że zamordował swojego syna.

Nie ma gorszej zbrodni, niż kiedy rodzic zabija własne dziecko. Jakie szaleństwo żądało takiej ofiary?

„Zamordował własnego syna” – wystukał prokurator.

Jaki diabeł zażądał jego krwi?

– Tak powiedział.

– Co dokładnie?

Nikodem oparł ciężko głowę o dłoń. Papieros wypadł mu z ust i zleciał na podłogę.

– Powiedział: „To ja go zabiłem”.

Jaki głos doradził mu, by nacisnął na cyngiel? Jaki krzyk nie pozwolił zawrócić?

Starzy mieszkańcy Dunli znali odpowiedź na wszystkie te pytania. Wiedzieli, że podobne rzeczy zdarzały się tu i kiedyś. Że choćbyś zasnął snem najgłębszym, diabeł i tak będzie patrzeć, aż w końcu zgasi twój księżyc. Bo Dunla nie była dobrym miejscem.

„Adam Lorenz powiedział mi, że zabił Mikołaja” – zaprotokołował Bachucki.

– Dlaczego to zrobił?

Nikodemowi przychodziła do głowy tylko jedna odpowiedź. Nie-spokój.

Kolejnego papierosa wypalili już po przesłuchaniu. Z Nikodemem znali się jeszcze z czasów studiów na gdańskim uniwersytecie. Bachucki był wzorowym uczniem, Rand zaliczał się raczej do obiboków. Dziś obaj mieli pokiereszowane biografie i skopane życia.

– Ja pierdolę, Bernard, co się dzieje z tym światem…

– To samo co zawsze.

– Ludzie nie powinni się wydarzyć. Byłoby lepiej.

– Lepiej dla kogo? – spytał Bernard.

– Dla ludzi.

– Czy dla świata?

– Dla świata też.

Palili przed budynkiem prokuratury. Na parkingu stało zaparkowane oliwkowe porsche 911. Pamiątka Randa po lepszych czasach.

– Co trzeba zrobić, żeby zdobyć taką furę? – zagadnął Bachucki.

– Oszukać wystarczająco dużą liczbę osób.

Samochód kupił za pieniądze ze sprzedaży praw autorskich do serialu na podstawie jego książki. Serial okazał się klapą, auto zostało.

– Że jest się wiarygodnym?

– Że jest się utalentowanym.

Prokurator zaciągnął się papierosem.

– Zawsze byłeś utalentowany.

– Ty też.

– Ale w inny sposób. Ja po prostu wkuwałem kodeksy. Ty od dzieciaka umiałeś kombinować.

Niko zgasił papierosa na ceglanej elewacji urzędu.

– I co mi z tego przyszło?

– Na przykład sportowe auto…

– Chcesz, to ci je oddam. Tylko powiedz, co robić, żeby więcej nie pierdolić sobie życia.

Bernard chciał się zaśmiać. Zamiast tego jedynie zakaszlał. Jego płuca z pewnością przypominały spalone drzewko szczęścia.

– Takiej waluty niestety nie posiadam. Wolałbym ci zapłacić gotówką.

Mgła stawała się coraz gęstsza. Wydawało się, że działa w zmowie ze zbiegłym sprawcą.

– Macie jakiś trop? – Niko gwałtownie zmienił temat.

– Poszukiwania trwają – odparł lakonicznie prokurator. Nie lubił dzielić się szczegółami swojej pracy. Naście lat kiblowania na prowincji wciąż nie pozbawiło go resztek profesjonalizmu.

– Domyślam się, że trwają. Pytam, jak blisko jesteście.

– Gdyby nie ten pieprzony opar, byłoby znacznie łatwiej.

– Nie zapowiadali mgły – stwierdził Rand, wyciągając telefon z kieszeni. – Według prognozy nad Dunlą wciąż świeci mocne słońce.

Bachucki splunął na ziemię. Jego gardło męczył nieprzyjemny gorzki posmak, którego za cholerę nie potrafił się pozbyć.

– Tak to jest z prognozami.

– Chciałeś powiedzieć: tak to jest z Dunlą – poprawił go kolega.

– To też. – Bernard się zamyślił. – Wiesz, kiedy przyjechałem tu na asesurę, sądziłem, że czeka mnie spokojna praca na prowincji. Żadnych poważnych spraw, żadnych nacisków…

– Nie wyglądasz na człowieka, który przejmuje się naciskami.

– Nawet nie wiesz, jak tu jest duszno.

– Wszędzie jest duszno.

– Nie. Nie tak jak tu – sprzeciwił się Bachucki.

– Chodzi tylko o to morderstwo?

Prokurator sam nie do końca wiedział, o co w tym wszystkim chodzi.

– Powiedz mi jedno, Niko. Po cholerę wróciłeś do Dunli?

Dalsza część w wersji pełnej