Dla SM za nieświadome zbliżenie nas do siebie,
dla fanów, dzięki którym książka powstała
i dla naszych mężów za to, że znieśli to wszystko.

ROZDZIAŁ
pierwszy

Mój ojciec zawsze uważał, że najlepiej nauczyć się wymarzonego zawodu, obserwując profesjonalistę przy pracy.

— Jeśli chcesz dotrzeć na szczyt, musisz zacząć od samego dołu — mówił mi. — Zostań osobą niezastąpioną dla prezesa. Jego prawą ręką. Naucz się reguł panujących w ich świecie, a jak tylko zrobisz dyplom, będą się o ciebie bili.

Stałam się niezastąpiona. I bez wątpienia zostałam prawą ręką. Tylko akurat tak się złożyło, że byłam ręką, którą najczęściej aż świerzbiło, żeby strzelić siarczysty policzek tej przeklętej twarzy.

Twarzy mojego szefa, Bennetta Ryana. Pięknego drania.

Na samo jego wspomnienie skręcało mnie w żołądku: facet był wysoki, zabójczo przystojny i do szpiku kości zły. Był najbardziej zadufanym i nadętym dupkiem, jakiego kiedykolwiek spotkałam. Od innych kobiet z biura słyszałam o jego podbojach i zastanawiałam się, czy nie było w nim nic oprócz ładnej buźki. Jednak mój ojciec mawiał również:

— Szybko się przekonasz, że uroda to tylko powierzchowność, a szpetota sięga do szpiku kości.

W ciągu ostatnich paru lat poznałam kilku niemiłych facetów, spotkałam się z kilkoma w liceum i na studiach. Jednak ten bił wszystkich na głowę.

— O, dzień dobry, panno Mills! — pan Ryan stał w drzwiach mojego biura, przez które przechodziło się do jego gabinetu. Jego głos ociekał miodem, lecz słodycz w tym głosie zostawiała gorzki posmak.

Po tym, jak tego ranka wylałam wodę na telefon, wyrzuciłam kolczyki do śmieci, zaliczyłam stłuczkę w bagażnik na szosie międzystanowej i musiałam czekać na gliny, by dowiedzieć się tego, co już wiedzieliśmy — że to wina tego drugiego kierowcy — naprawdę nie miałam ochoty wysłuchiwać marudzenia szefa.

Na moje nieszczęście on zawsze marudził.

Zachowałam się jak zwykle.

— Dzień dobry, panie Ryan. — Miałam nadzieję, że powita mnie swoim zwykłym krótkim skinieniem głowy.

Jednak kiedy starałam się prześlizgnąć obok niego, wymruczał:

— Czyżby? Dzień dobry, panno Mills? A która to godzina wybiła właśnie na pani zegarku?

Przystanęłam i zmierzyłam się z jego zimnym spojrzeniem. Był o dobrych dwadzieścia centymetrów wyższy ode mnie i przy żadnym innym szefie nigdy nie czułam się tak mała. Od sześciu lat pracowałam w Ryan Media Group, lecz dziewięć miesięcy wcześniej, odkąd wrócił do rodzinnego biznesu, zaczęłam nosić obcasy, które przedtem uważałam za dobre dla cyrkowców, po to, by móc mniej więcej znaleźć się na wysokości jego wzroku. Mimo to nadal musiałam zadzierać głowę, by na niego spojrzeć, a on w widoczny sposób napawał się tym, aż w brązowych oczach migały mu błyski.

— Mam za sobą bardzo trudny poranek. To się nie powtórzy — odparłam, z ulgą stwierdzając, że głos mi nie drży. Dotąd ani razu się nie spóźniłam, ale oczywiście można było przewidzieć, że szef skorzysta z pierwszej okazji, by rozdmuchać sprawę. Udało mi się przemknąć obok niego; schowałam torebkę i płaszcz do szafy i włączyłam komputer. Starałam się zachowywać tak, jakby Ryan nie stał w drzwiach i nie śledził każdego mojego ruchu.

— Bardzo trudny poranek to trafne określenie tego, z czym musiałem sobie radzić pod pani nieobecność. Osobiście rozmawiałem z Alexem Schafferem, by go ułagodzić, skoro nie dostał podpisanych umów o uzgodnionej godzinie, czyli o dziewiątej rano czasu Wschodniego Wybrzeża. Musiałem sam zadzwonić do Madeline Beaumont i powiadomić ją, że jak najbardziej kontynuujemy projekt zgodnie z pisemnymi ustaleniami. Innymi słowy, dzisiaj rano pracowałem za siebie i za panią. Chyba nawet w trudne poranki jest pani w stanie dotrzeć do pracy na ósmą? Niektórzy z nas wstają i zaczynają pracę przed drugim śniadaniem.

Spojrzałam na niego. Wyraźnie mnie prowokował, stał, piorunując mnie wzrokiem, z ramionami założonymi na szerokiej piersi — a wszystko dlatego, że spóźniłam się godzinę. Zamrugałam, odwróciłam wzrok, by przypadkiem nie zerknąć na ramiona rysujące się pod ciemnym, szytym na miarę garniturem. W pierwszym miesiącu naszej pracy popełniłam ten błąd i w czasie jakiejś konferencji weszłam do siłowni hotelowej; zastałam go spoconego i bez koszulki, obok bieżni. Miał twarz, za jaką każdy model dałby się zabić, oraz najbardziej niewiarygodne włosy, jakie widziałam u mężczyzny. Włosy jak świeżo po seksie. Tak przynajmniej określały je dziewczyny z dołu, poza tym według nich u niego to określenie jak najbardziej oddawało rzeczywistość. Obraz szefa wycierającego koszulką klatę na zawsze utkwił mi w pamięci.

Oczywiście musiał to zrujnować, otwierając usta: „Miło widzieć, że w końcu zaczęła pani dbać o kondycję, panno Mills".

Dupek.

— Przepraszam, panie Ryan — powiedziałam z leciutką nutą sarkazmu. — Rozumiem, że złożyłam na pana wielki ciężar, musiał pan poradzić sobie z obsługą faksu i odebrać telefon. Jak mówiłam, to się już nie powtórzy.

— Ma pani rację, nie powtórzy się — odparł z niezmiennie pewnym siebie uśmieszkiem.

Gdyby tylko trzymał język za zębami, byłby doskonały. W sumie wystarczyłby kawałek taśmy klejącej. Miałam ją w biurku; czasami ją wyjmowałam i bawiłam się nią, wyobrażając sobie, jak to pewnego dnia użyję jej we właściwym celu.

— A żeby nie zapomniała pani zbyt szybko o tym wydarzeniu, poproszę o pełne analizy projektów Schaffera, Coltona i Beaumont do siedemnastej. Potem może pani nadrobić straconą godzinę, przedstawiając mi na próbę prezentację konta Papadakisa w sali konferencyjnej o osiemnastej. Jeśli ma pani zajmować się tym klientem, musi mi pani udowodnić, że wie, co robi.

Wytrzeszczyłam oczy, a on odwrócił się i z trzaskiem zamknął drzwi swojego gabinetu. Doskonale wiedział, że z tym projektem byłam na bieżąco, gdyż był to również przedmiot mojej pracy magisterskiej do MBA. Po podpisaniu umów miałam mieć jeszcze kilka miesięcy na skończenie slajdów… a umowy nie były nawet w pełni spisane. Teraz zaś, na dokładkę do całej reszty, gość żądał, żebym przygotowała mu próbną prezentację dla zarządu za… zerknęłam na zegarek. Super, siedem i pół godziny, jeśli odpuszczę sobie lunch. Otworzyłam segregator z dokumentami Papadakisa i zabrałam się do pracy.

Kiedy inni pracownicy zaczęli wychodzić na przerwę obiadową, ja siedziałam twardo przy biurku z kawą i mieszanką studencką kupioną w automacie. Normalnie przyniosłabym sobie coś z wczorajszej kolacji lub dołączyła do innych stażystów i wyszła na obiad, lecz dzisiaj czas mi nie sprzyjał. Na dźwięk otwieranych drzwi uniosłam wzrok i uśmiechnęłam się do wchodzącej Sary Dillon. Sara była moją koleżanką ze stażu MBA w Ryan Media Group, tyle że pracowała w księgowości.

— Gotowa na obiad? — zapytała.

— Muszę sobie odpuścić. Dzisiaj mam naprawdę piekielny dzień. — Spojrzałam na nią przepraszająco, a jej uśmiech zamienił się w grymas.

— Piekielny dzień czy piekielny szef? — Przysiadła na brzegu mojego biurka. — Słyszałam, że rano dał ci popalić.

Rzuciłam jej znaczące spojrzenie. Sara nie pracowała z Bennettem Ryanem, ale wiedziała o nim wszystko. Jako najmłodszy syn Elliotta Ryana, założyciela firmy, słynął z porywczości i stał się żywą legendą w budynku biura.

— Nawet gdybym się sklonowała, nie dam rady skończyć tego na czas.

— A może masz jakieś specjalne życzenia? — Jej oczy powędrowały w stronę drzwi gabinetu. — Płatny zabójca? Woda święcona?

Roześmiałam się.

— Dam sobie radę.

Sara uśmiechnęła się i wyszła z biura. Dopiłam kawę i pochyliłam się — właśnie zauważyłam, że poszło mi oczko w pończosze.

— A w dodatku — zaczęłam, słysząc wracającą Sarę — jeszcze poszło mi oczko. W sumie, jeśli znajdziesz po drodze czekoladę, przynieś mi parę kilogramów, pocieszę się nią po robocie.

Uniosłam wzrok i zobaczyłam, że to nie Sara stoi przede mną. Zaczerwieniłam się i obciągnęłam spódniczkę.

— Przepraszam, proszę pana, ja…

— Panno Mills, skoro pani i inne dziewczyny z biura macie tyle czasu, by zajmować się bielizną, oprócz przygotowania prezentacji dla Papadakisa przejdzie się pani do biura Willisa i przyniesie analizę i segmentację rynku dla Beaumont. — Poprawił krawat, przyglądając się swojemu odbiciu w oknie. — Poradzi pani sobie?

Czy on mnie właśnie nazwał dziewczyną z biura? Oczywiście w ramach stażu często wykonywałam podstawowe obowiązki asystentki, lecz gość doskonale zdawał sobie sprawę, że przed uzyskaniem stypendium JT Millera na uniwersytecie Northwestern pracowałam tu kilka lat. Za cztery miesiące miałam zrobić dyplom z ekonomii.

„Jak tylko zrobię dyplom, uciekam od ciebie jak najdalej" — pomyślałam. Spojrzałam w jego oczy sypiące iskrami.

— Oczywiście zapytam Sam, czy może…

— To nie była propozycja — przerwał mi w pół słowa. — Proszę, żeby pani je odebrała — przez chwilę wpatrywał się we mnie z zaciśniętymi szczękami, po czym obrócił się na pięcie i gwałtownie wrócił do gabinetu, z trzaskiem zamykając drzwi za sobą.

„Jaki on ma problem, do cholery?". Czy trzaskanie drzwiami w stylu zbuntowanego nastolatka jest naprawdę konieczne? Złapałam sweter wiszący na oparciu krzesła i poszłam do biura naszego oddziału mieszczącego się kilka budynków dalej.

Po powrocie zapukałam do jego drzwi, ale nikt nie odpowiadał. Nacisnęłam klamkę — zamknięte. Zapewne wyszedł na szybki popołudniowy numerek z jakąś księżniczką funduszy, podczas gdy ja biegałam po Chicago jak wariatka. Przecisnęłam tekturową teczkę przez otwór na listy, z nadzieją, że papiery wypadną, rozsypią się po podłodze i drań będzie musiał sam je uporządkować. Dobrze mu tak. Nawet podobał mi się obraz klęczącego Ryana zbierającego rozrzucone papiery. Chociaż z drugiej strony, jak go znam, zawołałby mnie do swojej sterylnej jaskini i kazał posprzątać, a sam by się przyglądał.

Cztery godziny później miałam już gotowe aktualizacje statusu projektów, slajdy w większości uporządkowane, a na myśl o dzisiejszym dniu ogarniał mnie niemal histeryczny śmiech. Planowałam również krwawe i szczególnie okrutne morderstwo smarkacza obsługującego ksero w The Copy Stop. Prosiłam przecież o najzwyklejszą rzecz: skopiowanie kilku papierów i zbindowanie paru dokumentów. Powinno to zająć kilka minut, powinnam wejść, załatwić sprawę i wyjść. Ale nie. Spędziłam tam dwie godziny.

Ruszyłam sprintem ciemnym korytarzem opustoszałego budynku, tuląc do siebie pozbierane na oślep materiały do prezentacji. Rzuciłam okiem na zegarek. Osiemnasta dwadzieścia. Pan Ryan da mi popalić. Jak się przekonałam rano, nie znosił spóźnień. „Spóźnienie" nie figurowało w „Słowniku dupka Bennetta Ryana", tak jak nie znalazły się w nim słowa w rodzaju „serce", „życzliwość", „współczucie", „przerwa obiadowa" ani „dziękuję".

Biegłam więc pustymi korytarzami w moich niebotycznych włoskich szpilkach, spiesząc na spotkanie z katem.

„Spokojnie, Chloe. On wyczuwa strach".

Zbliżając się do sali konferencyjnej, próbowałam uspokoić oddech i zwolniłam tempo. Spod zamkniętych drzwi sączyło się przyćmione światło. Z pewnością już tam na mnie czekał. Starannie przygładziłam włosy, poprawiłam ubranie i uporządkowałam plik papierów. Odetchnęłam głęboko i zapukałam do drzwi.

— Proszę wejść.

Weszłam do ciepło oświetlonego pomieszczenia. Sala konferencyjna była olbrzymia; jedną ścianę zajmowały okna, z których rozciągał się cudowny widok na panoramę Chicago z wysokości osiemnastego piętra. Niebo za oknem pociemniało, a drapacze chmur rozświetlały horyzont punkcikami jasnych okien. Środek sali zajmował wielki, ciężki stół konferencyjny, a u jego szczytu, twarzą do mnie, siedział pan Ryan.

Siedział tak z marynarką przewieszoną przez oparcie krzesła, z luźno związanym krawatem, z rękawami śnieżnobiałej koszuli podwiniętymi do łokci i podbródkiem opartym na palcach splecionych dłoni. Świdrował mnie wzrokiem, ale nie odezwał się ani słowem.

— Przepraszam pana — zaczęłam głosem zdyszanym po biegu. — Kopiowanie zajęło… — urwałam. Wymówki nie poprawią mojego położenia. Poza tym nie będę mu się podkładać za to, nad czym nie miałam kontroli. Niech się cmoknie. Z nowo odkrytą brawurą uniosłam podbródek i podeszłam do jego krzesła.

Nie patrząc na niego, przejrzałam papiery i na stole przed nami położyłam kopię prezentacji.

— Czy mogę zaczynać?

Nie odpowiedział, wbijając wzrok w moją twarz, na której starałam się utrzymać dzielną minę. Byłoby mi znacznie łatwiej, gdyby nie wyglądał tak oszałamiająco. Ruchem ręki wskazał leżące przed nim materiały, dając znać, że mam kontynuować.

Chrząknęłam i zaczęłam prezentację. Omawiałam różne aspekty oferty, on zaś siedział w milczeniu, wpatrując się w swoje materiały. Skąd taki spokój? Umiałam sobie poradzić z jego atakami złości, lecz to dziwne milczenie wyprowadzało mnie z równowagi.

Pochylałam się nad stołem, wskazując wykresy, kiedy to nastąpiło.

— Proponowany przez nich termin zakończenia pierwszego etapu jest nieco nieja… — przerwałam w pół słowa i się zatchnęłam. Jego dłoń spoczęła na moich plecach, nacisnęła je lekko i ześlizgnęła się w dół, po czym zatrzymała się na wypukłości pośladków. W ciągu dziewięciu miesięcy mojej pracy dla niego nigdy celowo mnie nie dotknął.

To był na pewno celowy dotyk.

Żar jego dłoni przepalał moją spódnicę i skórę. Moje ciało napięło się, a wnętrzności roztopiły. Co on, do diabła, wyczynia? Mózg nalegał, by odtrącić jego dłoń i powiedzieć, żeby nigdy więcej nie ważył się mnie dotknąć, ale moje ciało miało inny pogląd na sprawę. Sutki mi stwardniały; w odpowiedzi zacisnęłam szczęki. Zdradzieckie sutki.

Serce waliło mi w piersi, minęło przynajmniej pół minuty, a żadne z nas nie odezwało się ani słowem, gdy jego dłoń przesunęła się pieszczotliwie w dół, na moje udo. W całej sali słychać było tylko nasze oddechy i przytłumiony hałas miasta pod nami.

— Niech się pani odwróci, panno Mills — jego cichy głos przerwał ciszę. Wyprostowałam się, patrząc przed siebie. Obróciłam się powoli; jego dłoń przesunęła się na moje biodro. Czułam ją całą od koniuszków rozpostartych palców na moich plecach do kciuka na mojej kości biodrowej. Spojrzałam mu w oczy, utkwione we mnie.

Widziałam, jak jego klatka piersiowa unosi się i opada, z każdym oddechem coraz gwałtowniej. W ostro zarysowanej szczęce zadrgał mięsień, kiedy kciuk poruszył się, powoli przesuwając się do przodu i tyłu; jego oczy wciąż utkwione były w moich. Czekał, kiedy każę mu przerwać; miałam mnóstwo czasu, by go odepchnąć albo po prostu odwrócić się i wyjść. Jednak zanim mogłam zareagować, musiałam uporządkować burzę emocjonalną. Nikt dotąd nie wzbudził we mnie takich uczuć i na pewno nie spodziewałam się, że to on mógłby mnie przyprawić o takie zmieszanie. Miałam ochotę dać mu w twarz, a potem przyciągnąć go za kołnierz koszuli i wylizać mu szyję.

— Co myślisz? — wyszeptał, patrząc jednocześnie z drwiną i niepokojem.

— Właśnie się nad tym zastanawiam.

Nie spuszczając wzroku z mojej twarzy, przesunął dłoń niżej. Jego palce zjechały po moim udzie do krawędzi spódnicy. Podniósł ją i dotarł do pasa do pończoch i koronkowej krawędzi pończochy na udzie. Długi palec wślizgnął się pod cienki materiał i lekko go zsunął. Ze świstem wciągnęłam powietrze, nagle czując, że cała topnieję od środka.

Moje ciało nie może tak reagować. Wciąż miałam ochotę wymierzyć mu policzek, ale jeszcze bardziej pragnęłam, żeby nie przestawał. Między nogami narastał pulsujący ból. Ryan dotarł do brzegu moich fig i wsunął palec pod materiał. Poczułam, jak przesuwa go po mojej skórze i pociera łechtaczkę, po czym wsunął palec do wewnątrz. Przygryzłam wargi, bez powodzenia usiłując stłumić jęk. Spojrzałam w dół — na jego czole błyszczały krople potu.

— Cholera — warknął — ale jesteś mokra.

Zamknął oczy, wydawał się toczyć taką samą walkę wewnętrzną jak ja. Przeniosłam wzrok w dół, na unoszący się gładki materiał spodni. Nie otwierając oczu, wysunął palec i nawinął na niego cienką koronkę moich majtek. Drżał, patrząc na mnie z wyrazem wściekłości na twarzy. Jednym szybkim ruchem rozdarł bieliznę, trzask poniósł się echem w ciszy.

Brutalnie uniósł mnie za biodra na zimny stół i rozłożył moje nogi przed sobą. Jęknęłam mimowolnie, kiedy jego palce wróciły, znów wślizgnęły się między moje nogi i wsunęły we mnie. Wyjątkowo nie znosiłam tego mężczyzny, jednak ciało mnie zdradziło — wciąż nienasycone tym, co mi robił. I cholera, był w tym świetny. Nie były to delikatne, czułe pieszczoty, do jakich przywykłam. Był to mężczyzna przyzwyczajony do sięgania po to, czego chciał, a jak się okazało, akurat w tej chwili chciał mnie. Głowa opadła mi na bok, oparłam się na łokciach, czując, jak szybko nadciąga orgazm.

Ku swojemu najwyższemu przerażeniu jęknęłam:

— Och, proszę…

Przerwał, wysunął palce i zwinął je w pięść przed sobą. Usiadłam, chwyciłam za jedwabny krawat i przyciągnęłam go tak, by jego usta zbliżyły się do moich. Ich smak dorównywał wyglądowi, były mocne i gładkie. Nigdy nie całował mnie ktoś, kto tak doskonale umiał wykorzystać każdy najmniejszy zakątek wokół ust, by drażnić, pieścić, całować i przyprawić mnie o utratę zmysłów.

Przygryzłam jego dolną wargę, a dłońmi szybko sięgnęłam do zamka spodni, wyszarpując pasek ze szlufek.

— Dobrze ci radzę skończyć to, co zacząłeś.

Wydał z siebie gardłowy, niski dźwięk gniewu. Ujął w dłonie moją bluzkę, rozdarł ją szarpnięciem tak, że srebrzyste guziki rozsypały się po stole konferencyjnym.

Przesunął dłońmi po moich żebrach i piersiach, drażniąc moje napięte sutki; ciemne oczy były cały czas utkwione w mojej twarzy. Dłonie miał duże i szorstkie do granicy bólu, lecz zamiast skrzywić się lub odsunąć, wsuwałam się w nie głębiej, pragnąc więcej jeszcze ostrzejszych pieszczot.

Zawarczał i zacisnął palce. Przemknęło mi przez głowę, że będę miała siniaki, i przez jedną chorą chwilę miałam wręcz nadzieję, że tak się stanie. Chciałam w jakiś sposób upamiętnić to odczucie, tę całkowitą pewność, że wiem, czego pragnie moje ciało, tę całkowitą utratę panowania nad sobą.

Pochylił się i ugryzł mnie w ramię, szepcząc:

— Droczysz się, do cholery.

Nie mogłam się przybliżyć, więc szybciej rozpięłam mu zamek i zsunęłam z niego spodnie i bokserki. Chwyciłam za penis i ścisnęłam mocno, czując, jak pulsuje mi w dłoni.

Sposób, w jaki wysyczał moje nazwisko — „Mills" — powinien przyprawić mnie o wściekłość, lecz w tej chwili czułam jedynie czystą, nieposkromioną żądzę. Podciągnął mi spódniczkę na udach i przesunął po stole do tyłu. Zanim zdążyłam wypowiedzieć chociaż słowo, chwycił mnie za kostki, ujął penis, zrobił krok i wszedł głęboko we mnie.

Już mnie nawet nie przeraził mój głośny jęk — nigdy jeszcze nie było mi tak dobrze.

— Co jest? — wysyczał przez zaciśnięte zęby, biodrami obijając się o moje uda, wsuwając się głęboko we mnie. — Nigdy nikt ci tak nie dogodził, co? Nie działałabyś tak na facetów, gdyby cię ktoś porządnie pieprzył.

Za kogo on się uważał? I dlaczego, do cholery, tak mnie kręci fakt, że ma rację? Nigdy nie uprawiałam seksu poza łóżkiem i nigdy tak się nie czułam.

— Bywało lepiej — zakpiłam.

Roześmiał się cicho, drwiąco.

— Spójrz na mnie.

— Nie.

Wycofał się akurat wtedy, kiedy już miałam dojść. W pierwszej chwili wydawało mi się, że faktycznie ma zamiar tak mnie zostawić, lecz chwycił mnie za ramiona i podniósłszy do pozycji siedzącej, przycisnął usta i język do moich ust.

— Spójrz na mnie — powiedział znów. I wreszcie, już nie czując go w sobie, byłam w stanie to zrobić. Mrugnął raz, powoli, ciemnymi rzęsami niemal omiatając policzki, po czym odezwał się:

— Poproś, żebym doprowadził cię do końca.

Jego ton kompletnie nie pasował. Było to niemal pytanie, lecz słowa zdradzały tego, kim był, czyli drania. Chciałam, żeby doprowadził mnie do końca. Chciałam tego najbardziej na świecie. Ale niech mnie szlag, jeśli kiedykolwiek go o coś poproszę.

— Jest pan dupkiem, panie Ryan — powiedziałam cicho, patrząc na niego.

Jego uśmiech powiedział mi, że dostał wszystko, czego ode mnie chciał. Miałam ochotę kopnąć go kolanami w jaja, ale wtedy nie dostałabym tego, o czym w tej chwili marzyłam.

— Powiedz „proszę", panno Mills.

— Proszę się pieprzyć.

Poczułam nagle zimną szybę na piersi i jęknęłam, gdyż kontrast między temperaturą okna a jego skóry był zbyt wielki. Płonęłam, każda cząsteczka mojego ciała marzyła o jego szorstkim dotyku.

— Przynajmniej jesteś konsekwentna — prychnął w moje ucho i ugryzł mnie w ramię. Rozkopując moje stopy, rzucił: — Rozłóż nogi.

Rozłożyłam je, bez wahania przysunął mnie za biodra i sięgnął między nas, po czym znów się wbił we mnie.

— Podoba ci się chłód?

— Tak.

— Zdeprawowana, zepsuta dziewczyna. Podoba ci się, jak na ciebie patrzą, co? — wymruczał, wgryzając się w płatek mojego ucha. — Podoba ci się, że całe Chicago może spojrzeć w okno i zobaczyć, jak cię pieprzę i jak ci się to podoba, jak przyciskasz te swoje piękne cycki do szyby.

— Przestań gadać, wszystko psujesz.

Chociaż wcale tak nie było. W żadnym wypadku. Jego chropawy głos wyczyniał ze mną cuda.

Jednak on tylko roześmiał mi się prosto w ucho; prawdopodobnie zauważył, jak zadrżałam na ten dźwięk.

— Chcesz, żeby zobaczyli, jak dochodzisz?

W odpowiedzi jęknęłam tylko, nie mogąc złożyć słów, gdyż wciąż wbijał się we mnie, przyciskając mnie coraz mocniej do szyby.

— Powiedz to. Chcesz dojść do końca, panno Mills? Odpowiedz, albo przestanę i każę mi obciągać — syknął, z każdym pchnięciem wchodząc głębiej.

Moja nienawiść do niego rozpływała się jak cukier na języku, a chęć przyjęcia wszystkiego, co mi dawał, narastała z każdą sekundą, coraz gorętsza i bardziej nagląca.

— Powiedz tylko — pochylił się, possał koniuszek mojego ucha i ugryzł je mocno. — Obiecuję, że ci to dam.

— Proszę — powiedziałam, zamykając oczy, by odciąć się od świata i czuć tylko jego. — Proszę. Tak.

Sięgnął dłonią i zaczął przesuwać palcami po mojej szparce, z idealną siłą nacisku i w idealnym rytmie. Czułam jego uśmiech na karku, a kiedy otworzył usta i przycisnął zęby do mojej skóry, byłam gotowa. Ciepło rozlało się po moim kręgosłupie, biodrach i między nogami, szarpnięciem wbiłam się głębiej na niego. Dłonie przycisnęły się do szyby, całe ciało trzęsło się od orgazmu, który je przeniknął, przyprawiając mnie o utratę tchu. Kiedy wreszcie się uspokoiłam, wyszedł ze mnie i odwrócił mnie twarzą do siebie, pochylając głowę i ssąc moją szyję, policzki i dolną wargę.

— Podziękuj — szepnął.

Zanurzyłam dłoń w jego włosy i pociągnęłam mocno w nadziei, że wywołam jakąś reakcję, chcąc sprawdzić, czy panował nad sobą, czy zwariował. „Co my wyprawiamy?"

Jęknął, pochylił się i poddał moim dłoniom, całując mnie po szyi i wbijając się sztywnym penisem w mój brzuch.

— Teraz ty mi zrób dobrze.

Uwolniłam jedną dłoń, sięgnęłam do jego penisa i zaczęłam go głaskać. Był ciężki i długi, idealnie pasował do mojej ręki. Chciałam mu to powiedzieć, lecz nie, na pewno nie przyznam mu się, jak doskonale mi leżał. Odsunęłam się i wpatrzyłam się w niego spod półprzymkniętych powiek.

— Doprowadzę cię do takiego końca, że zapomnisz, jakim jesteś dupkiem — warknęłam, zsuwając się po szkle, po czym wzięłam w usta cały jego penis; poczułam go aż w gardle. Sprężył się i jęknął głęboko. Spojrzałam w górę; jego dłonie i czoło opierały się o szkło, oczy były zamknięte. Wydawał się bezbronny i niesamowity w tym zapomnieniu.

Ale nie był bezbronny. Był największym draniem na świecie, a ja przed nim uklękłam. Nie ma mowy.

Zamiast więc dać mu to, czego tak widocznie pragnął, podniosłam się, poprawiłam spódniczkę i spojrzałam mu w oczy. Teraz było to łatwiejsze, gdy mnie nie dotykał i nie wywoływał reakcji, do których nie miał prawa.

Mijały sekundy, a my wpatrywaliśmy się w siebie.

— Co ty, do cholery, wyprawiasz? — wydyszał. — Na kolana i otwieraj usta.

— Nie ma mowy.

Otuliłam się moją pozbawioną guzików bluzką i wyszłam na chwiejnych nogach, modląc się, by mnie nie zdradził mój niepewny krok.

Chwyciłam torebkę z mojego biurka, narzuciłam na siebie sweter, drżącymi palcami rozpaczliwie usiłując zapiąć guziki. Pan Ryan jeszcze nie wyszedł. Pobiegłam do windy, modląc się, by nadjechała, zanim będę musiała stanąć z nim twarzą w twarz.

Dopóki nie wyszłam, nie zdobyłam się na to, by zastanowić się nad tym, co zaszło. Pozwoliłam mu się przelecieć, dałam się doprowadzić do największego orgazmu w życiu, po czym zostawiłam go ze spodniami na wysokości kostek w sali konferencyjnej z najgorszym przypadkiem niespełnienia w dziejach. Gdyby to dotyczyło kogoś innego, wiwatowałabym. Niestety, to było moje życie.

Cholera.

Drzwi otworzyły się, weszłam, szybko wcisnęłam guzik i przyglądałam się kolejno zapalającym się numerom pięter. Jak tylko drzwi się otworzyły, sprintem skierowałam się do holu i dalej do wyjścia. Doleciały mnie słowa strażnika o pracy w nadgodzinach, lecz tylko machnęłam mu ręką i pobiegłam dalej.

Przy każdym kroku ból między nogami przypominał mi o wydarzeniach minionej godziny. Dotarłam do samochodu, otworzyłam go pilotem, otworzyłam drzwi i padłam na bezpieczne skórzane siedzenie. Spojrzałam na siebie w lusterku.

Co to było, do cholery?

ROZDZIAŁ
DRUGI

„Boże, odbiło mi do reszty".

Od pół godziny, odkąd się obudziłem, gapiłem się w sufit. W mózgu sieczka. Fujarka stoi.

Ściślej: znów stoi.

Wykrzywiłem się w stronę sufitu. Niezależnie od tego, ile razy waliłem konia zeszłej nocy po tym, jak mnie zostawiła, wciąż nie chciał opaść. Niewiarygodne, ale ten poranek był gorszy niż dziesiątki innych, kiedy obudziłem się tak samo napalony. Dlatego, że tym razem wiedziałem, co mnie ominęło. Nawet nie pozwoliła mi dojść.

Dziewięć miesięcy. Dziewięć przeklętych miesięcy porannego namiotu, masturbacji i niekończącego się fantazjowania o kimś, kogo nawet nie pragnąłem. No dobra, to nie do końca prawda. Pożądałem jej. Bardziej niż jakiejkolwiek innej kobiety w życiu. Problem w tym, że również jej nie cierpiałem.

Zresztą z wzajemnością. Właściwie ona raczej mnie nienawidziła. W ciągu trzydziestu jeden lat życia nigdy nie spotkałem kogoś, kto tak by mnie kręcił jak panna Mills.

Sam dźwięk jej nazwiska podnosił mi rozporek. Cholerny zdrajca. Zerknąłem w dół, na uniesioną pościel. To ta głupia narośl wrąbała mnie w cały ten bałagan. Przeciągnąłem dłonią po twarzy i usiadłem.

„Dlaczego nie mogłem utrzymać go w spodniach?" Niemal przez rok panowałem nad sobą i udawało mi się to. Trzymałem się na dystans, ustawiałem ją po kątach, rany, muszę sam przyznać, że byłem niezłym draniem. Po czym nagle mi odpaliło. Wystarczyła jedna chwila w cichej sali, jej zapach wokół mnie i ta cholerna spódniczka, jej pośladki przy moich oczach. Złamałem się.

Byłem przekonany, że jak w końcu ją dorwę jeden raz, rozczaruję się i skończę z tą żądzą. Wreszcie zaznam spokoju. Ale oto leżę sobie w łóżku cały napalony, jakbym od tygodni nie miał orgazmu. Spojrzałem na zegarek — minęły dopiero cztery godziny.

Wziąłem szybki prysznic, wyszorowałem się porządnie, jakbym chciał z siebie zmyć wszelkie jej ślady po poprzednim wieczorze. To musi się skończyć. Skończy się. Bennett Ryan nie działa jak napalony nastolatek i na pewno nie zarywa dziewczyn z biura. Nie chciałem, żeby któraś z nich przylgnęła do mnie i zepsuła wszystko. Nie pozwolę pannie Mills na przejęcie kontroli nade mną.

Zanim dowiedziałem się, co mnie omija, wszystko było jednak znacznie lepsze. Chociaż paskudne, to było jednak milion razy gorsze.

Szedłem do gabinetu, kiedy weszła do biura. Po tym, jak zostawiła mnie poprzedniego wieczora i praktycznie rzuciła się do drzwi, na dzisiaj wyobraziłem sobie dwa możliwe scenariusze: albo zacznie robić do mnie słodkie oczy w przekonaniu, że wczoraj coś znaczyło i że między nami coś jest, albo pójdzie na całość i mnie zniszczy.

Gdyby po biurze rozniosło się o tym, co zrobiliśmy, straciłbym nie tylko posadę, ale też wszystko, na co pracowałem. A jednak mimo całej niechęci nie wierzyłem, że jest do tego zdolna. Trochę ją poznałem; była osobą godną zaufania i lojalną. Może i niezła z niej wiedźma, ale raczej nie rzuci mnie na pożarcie lwom. Od studiów pracuje w Ryan Media Group, szefowie słusznie bardzo ją cenią. Jedynie kilka miesięcy dzieli ją od uzyskania dyplomu MBA, a wtedy będzie mogła przebierać w ofertach pracy. Nie narazi na szwank swojej przyszłości.

A niech to… po prostu mnie zignorowała. Przyszła ubrana w prochowiec do kolan, zakrywający to, co pod spodem, ale doskonale uwydatniający fantastyczne nogi.

Cholera… jeśli włożyła te buty, to prawdopodobnie… „Nie, tylko nie ta sukienka. Proszę, na miłość boską, nie ta sukienka". Wiedziałem, że dzisiaj nie starczy mi siły woli, by się jej oprzeć.

Towarzyszyłem jej gniewnym spojrzeniem, kiedy odwieszała płaszcz do szafy i siadała za biurkiem.

Niech mnie szlag trafi, ta kobieta świętego doprowadziłaby do spazmów.

No jasne, biała sukienka. Z dekoltem wykrojonym akurat tak, by podkreślał miękkość i gładkość skóry szyi i obojczyków, biały materiał idealnie przylegał do doskonałego biustu. Sukienka stanowiła przekleństwo mojego istnienia, mój raj i piekło w jednym cudownym opakowaniu.

Sięgała nieco poniżej kolan i była najbardziej seksownym ciuchem, jaki w życiu widziałem. W żadnym wypadku nie prowokowała, jednak krój i ta pieprzona dziewicza biel nakręcały mnie praktycznie na cały dzień. Do tej sukienki Chloe zawsze nosiła rozpuszczone włosy. W jednej z moich częstych fantazji wyjmowałem wszystkie przeklęte spinki z jej włosów, chwytałem je w garść i posuwałem ją.

Naprawdę mnie wkurzała.

Kiedy nadal nie raczyła mnie zauważyć, odwróciłem się i gwałtownie wpadłem do mojego gabinetu, z trzaskiem zamykając drzwi za sobą. Czemu ona wciąż tak na mnie działa? Nigdy dotąd nikt i nic nie odrywało mnie od pracy, ona była pierwsza i za to jej nie znosiłem.

Jednak w głębi duszy wciąż wspominałem jej zwycięską minę, kiedy zostawiła mnie dyszącego i praktycznie żebrzącego o jej usta na moim fiucie. Dziewczyna ma charakter.

Siłą stłumiłem uśmiech i zająłem się analizowaniem mojej nienawiści do niej.

Praca. A może by tak skupić się na pracy i przestać o niej myśleć. Podszedłem do biurka usiadłem, próbując skoncentrować się czymkolwiek oprócz wspomnienia jej cudownych ust na moim ciele zeszłego wieczora.

Próżny trud, Bennett.

Otworzyłem laptop, by sprawdzić mój kalendarz na dzisiaj. Kalendarz… cholera jasna. Ta ona ma najnowszą wersję u siebie na komputerze. Mam nadzieję, że rano nie opuściłem żadnego spotkania, bo nie chciałbym wzywać do siebie Królowej Śniegu, dopóki nie będzie to naprawdę konieczne.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

ROZDZIAŁ
trzeci

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ
CZWARTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ
piąty

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ
SZÓSTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ
SIÓDMY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ
ósmy

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ
DZIEWIĄTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ
dziesiąty

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ
JEDENASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ
dwunasty

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ
TRZYNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ
czternasty

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ
PIĘTNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ
szesnasty

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ
SIEDEMNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ
osiemnasty

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ
DZIEWIĘTNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ
dwudziesty

Dostępne w wersji pełnej

PODZIĘKOWANIA

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału

Beautiful Bastard

Copyright © 2013 by Lauren Billings Luhrs and Christina Hobbs Venstra

All rights reserved

Copyright © for the Polish translation by Zysk i S‑ka Wydawnictwo s.j., Poznań 2015

Redaktor

Magdalena Wójcik

Cover photograph © Abel Mitja Varela/Getty Images

ISBN 978-83-7785-652-9

Zysk i S-ka Wydawnictwo

ul. Wielka 10, 61-774 Poznań

tel. 61 853 27 51, 61 853 27 67, faks 61 852 63 26

Dział handlowy, tel./faks 61 855 06 90

sklep@zysk.com.pl

www.zysk.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com