DZIEWIĘCIU
KSIĄŻĄT
AMBERU

ROZDZIAŁ I

Koszmar zbliżał się ku końcowi, lecz miałem wrażenie, że trwał całą wieczność.

Spróbowałem poruszyć palcami u nóg — udało mi się. Leżałem na szpitalnym łóżku i miałem obie nogi w gipsie, ale przynajmniej wciąż je miałem.

Trzykrotnie zacisnąłem i otworzyłem powieki. Pokój przestał mi wirować przed oczami. Gdzie, u diabła, byłem?

Po chwili zaćmienie zaczęło ustępować i wróciła mi częściowo pamięć. Przypomniałem sobie długie noce, pielęgniarki i igły. Za każdym razem, kiedy zaczynało mi się nieco rozjaśniać w głowie, ktoś wchodził i coś mi wstrzykiwał. Tak to wyglądało, dokładnie tak. Teraz jednak, skoro przyszedłem już trochę do siebie, będą musieli z tym skończyć.

Ale czy skończą?

I naraz jak obuchem uderzyła mnie myśl: niekoniecznie.

Wrodzony sceptycyzm co do szlachetności ludzkiej natury nie pozwolił mi na zbytni optymizm. Zrozumiałem, że od dłuższego czasu odurzano mnie narkotykami. Nie miałem pojęcia, dlaczego, ale też nie widziałem powodu, dla którego miano by zaprzestać tych praktyk, jeśli im za to płacono. Musisz zachować zimną krew i udawać, że jesteś nadal zamroczony — podpowiedziało mi moje drugie, gorsze, choć zapewne i mądrzejsze ja.

Tak też uczyniłem.

Kiedy jakieś dziesięć minut później zajrzała przez drzwi pielęgniarka, oczywiście wciąż słodko chrapałem. Odeszła. Przez ten czas zdążyłem już częściowo zrekonstruować, co zaszło.

Uprzytomniłem sobie niejasno, że miałem jakiś wypadek. To, co było potem, pamiętałem jak przez mgłę, a tego, co było przedtem, nie pamiętałem w ogóle. Ale przypomniałem sobie, że najpierw przebywałem w szpitalu, a dopiero później przeniesiono mnie tutaj. Dlaczego? Nie miałem pojęcia.

Czułem, że kości mi się już zrosły i są na tyle silne, że mogę spróbować wstać. Nie zdawałem sobie sprawy, ile czasu upłynęło od ich złamania, ale wiedziałem, że były złamane.

Usiadłem. Kosztowało mnie to sporo wysiłku, gdyż bolały mnie wszystkie mięśnie. Na dworze było już ciemno i zza okna mrugało do mnie kilka gwiazd. Odmrugnąłem im i przerzuciłem nogi przez krawędź łóżka.

Zakręciło mi się w głowie, ale tylko przez chwilę; wstałem i trzymając się poręczy u wezgłowia, zrobiłem ostrożnie pierwszy krok.

W porządku. Trzymałem się na nogach.

A więc teoretycznie mogłem wyjść stąd o własnych siłach.

Wróciłem do łóżka, wyciągnąłem się i zacząłem rozmyślać. Ciało miałem zlane potem i trząsłem się jak w febrze. Przed oczami migotały mi kolorowe plamki.

Coś się psuje w państwie duńskim…

To był wypadek samochodowy, uzmysłowiłem sobie. Cholernie nieprzyjemny wypadek…

Wtem drzwi się otworzyły, wpuszczając trochę światła, i przez wpółprzymknięte powieki zobaczyłem pielęgniarkę ze strzykawką. Miała szerokie biodra, ciemne włosy i muskularne ręce. Kiedy zbliżała się do łóżka, usiadłem.

— Dobry wieczór — powiedziałem.

— Ależ… dobry wieczór — odparła.

— Kiedy stąd wychodzę? — spytałem.

— Będę musiała zapytać lekarza.

— Świetnie, niech pani zapyta.

— Proszę podwinąć rękaw.

— Nie, dziękuję.

— Muszę zrobić panu zastrzyk.

— Nic podobnego. Nie potrzebuję żadnego zastrzyku.

— O tym decyduje lekarz.

— Więc niech tu przyjdzie i sam mi to powie. A na razie nic z tego.

— Przykro mi, ale muszę słuchać poleceń moich przełożonych.

— Tak samo tłumaczył się Eichmann i sama pani wie, czym się to dla niego skończyło — pokręciłem wolno głową.

— Skoro tak — oświadczyła — będę musiała zameldować o tym…

— Doskonale. I proszę przy okazji powiedzieć, że jutro rano się wypisuję.

— To niemożliwe. Nie może pan nawet chodzić… i miał pan obrażenia wewnętrzne…

— Zobaczymy — powiedziałem. — Do widzenia.

Odwróciła się i wyszła bez odpowiedzi.

Leżałem i rozmyślałem. Byłem chyba w jakiejś prywatnej klinice — a więc ktoś musiał pokrywać rachunek. Kto? Przed oczami nie stanęli mi żadni krewni. Ani przyjaciele. Któż więc pozostawał? Wrogowie?

Usiłowałem przywołać ich w pamięci.

Pustka.

Nie zgłosił się żaden kandydat do tego miana.

Nagle przypomniałem sobie, że auto, którym jechałem, spadło ze skały prosto do jeziora. I to było wszystko, co pamiętałem.

Jestem…

Wytężyłem pamięć i znów poczułem, że oblewa mnie pot.

Nie wiedziałem, kim jestem.

Żeby się czymś zająć, usiadłem i odwinąłem bandaże. Wyglądało na to, że pod spodem wszystko jest w porządku i że postąpiłem słusznie. Za pomocą metalowego pręta, wyjętego z wezgłowia łóżka, zerwałem teraz gips z prawej nogi. Miałem nieodparte wrażenie, że muszę się szybko stąd wydostać, że czekają na mnie jakieś nie cierpiące zwłoki sprawy.

Sprawdziłem, jak spisuje się moja prawa noga. Była zdrowa. Zerwałem gips z lewej nogi, wstałem i podszedłem do szafy. Nie wisiało w niej żadne ubranie.

Wtem usłyszałem kroki. Wróciłem do łóżka i przykryłem się, zasłaniając zerwany gips i zdarte bandaże. Drzwi ponownie się otworzyły. Rozbłysło światło — przy ścianie z ręką na kontakcie stał muskularny osiłek w białym fartuchu.

— Podobno wojuje pan z pielęgniarką? I co zrobimy z tym fantem? — zapytał i trudno już było udawać, że śpię.

— No właśnie — odparłem. — Co z nim zrobimy?

Zmarszczył brwi skonsternowany, a potem oznajmił:

— Pora na zastrzyk.

— Czy jest pan lekarzem? — spytałem.

— Nie, ale otrzymałem polecenie, żeby zrobić panu zastrzyk.

— A ja się nie zgadzam — powiedziałem — do czego mam pełne prawo. I co pan na to?

— Dostanie pan swój zastrzyk tak czy inaczej — oświadczył i podszedł do łóżka z lewej strony. Trzymał w ręce strzykawkę, którą dotąd chował za plecami.

Wymierzyłem mu paskudny cios, jakieś dziesięć centymetrów poniżej pasa, który rzucił go na kolana.

— …! — zaklął, kiedy odzyskał głos.

— Spróbuj podejść do mnie jeszcze raz, kochasiu — zagroziłem — to dopiero zobaczysz.

— Już my mamy swoje sposoby na takich pacjentów — wysapał.

Zrozumiałem, że najwyższy czas działać.

— Gdzie moje ubranie? — spytałem.

— …! — powtórzył.

— Wobec tego będę musiał wziąć pańskie. Proszę mi je dać.

Trzecia wiązanka już mnie znudziła, zarzuciłem mu więc kołdrę na głowę i stuknąłem go metalowym prętem.

Nie minęły dwie minuty, a byłem od stóp do głów w bieli, niczym Moby Dick lub lody waniliowe. Obrzydlistwo.

Wepchnąłem osiłka do szafy i wyjrzałem przez okno. Zobaczyłem księżyc w nowiu wiszący nad rzędem topoli. Trawa była srebrzysta i połyskująca. Noc przekomarzała się niemrawo ze świtem. Nie dostrzegłem niczego, co by mi pomogło zlokalizować to miejsce. Stałem na drugim piętrze jakiegoś budynku, a kwadratowa plama światła w dole na lewo wskazywała, że na parterze ktoś pełni dyżur.

Wyszedłem z pokoju i rozejrzałem się po korytarzu. Na lewo kończył się ścianą z oknem i miał jeszcze czworo drzwi, po parze z każdej strony. Zapewne prowadziły do podobnych pokoi jak mój. Podszedłem do okna — tak samo trawnik, drzewa, noc — nic nowego. Odwróciłem się i skierowałem w drugą stronę.

Drzwi, drzwi, drzwi, spod żadnych smugi światła, a jedyny odgłos to moje kroki w za dużych, pożyczonych butach.

Zegarek osiłka wskazywał piątą czterdzieści cztery. Za paskiem, pod białym kitlem sanitariusza, miałem metalowy pręt, który przy każdym ruchu ocierał mi się o biodro. Z sufitu co jakieś pięć metrów padało blade światło czterdziestowatowej żarówki.

Schody skręcały w prawo w dół, były puste i wyłożone chodnikiem. Pierwsze piętro wyglądało tak samo jak drugie — rzędy pokoi, nic więcej; schodziłem więc dalej. Kiedy znalazłem się na parterze, skierowałem się w prawo, szukając drzwi, spod których sączyłoby się światło.

Znalazłem je tuż przy końcu korytarza i nie zadałem sobie trudu, żeby zapukać.

Za wielkim lśniącym biurkiem siedział facet w jaskrawym płaszczu kąpielowym, przeglądając jakąś kartotekę. Spojrzał na mnie ze złością i usta już złożyły mu się do krzyku, który jednak uwiązł mu w gardle, może z powodu mojej groźnej miny. Wstał szybko zza biurka.

Zamknąłem za sobą drzwi, podszedłem i powiedziałem:

— Dzień dobry. Narobił pan sobie kłopotów.

Najwyraźniej kłopoty zawsze budzą ciekawość, bo już po trzech sekundach, jakie zajęło mi przejście przez pokój, padły słowa:

— Co to znaczy?

— To znaczy — wyjaśniłem — że czeka pana proces o przetrzymywanie mnie w odosobnieniu oraz drugi proces o niedozwolone praktyki lekarskie i nadużywanie narkotyków. Jeśli o mnie chodzi, to już cierpię na głód narkotyczny i mogę zrobić coś nieobliczalnego…

Stał i patrzył na mnie.

— Proszę stąd wyjść — zażądał.

Zobaczyłem na biurku paczkę papierosów.

Poczęstowałem się i powiedziałem:

— Niech pan siada i zamknie buzię. Mamy parę spraw do omówienia.

Usiadł, ale buzi nie zamknął.

— Przekroczył pan cały szereg przepisów — stwierdził.

— Wobec tego sąd rozstrzygnie, po czyjej stronie leży wina — zareplikowałem. — Proszę oddać mi ubranie i pozostałe rzeczy.

— W pańskim stanie zdrowia nie może pan…

— Nikt pana nie pytał o zdanie. Albo się pan pospieszy, albo będzie pan odpowiadał przed sądem.

Sięgnął do dzwonka na biurku, ale trzepnąłem go w rękę.

— Trzeba to było zrobić, kiedy wszedłem. Teraz jest już za późno. Poproszę ubranie — powtórzyłem.

— Panie Corey, pańskie zachowanie jest doprawdy…

Corey?

— Nie ja wybierałem sobie tę klinikę i z pewnością mam prawo w każdej chwili zrezygnować z waszych usług. Teraz właśnie ta chwila nadeszła.

— Ależ pańska forma w żadnym razie nie pozwala mi pana wypisać. Nie mogę do tego dopuścić. Muszę wezwać kogoś, żeby odtransportował pana do pokoju i położył do łóżka.

— Niech pan tylko spróbuje — powiedziałem — a przekona się pan, w jakiej jestem formie. A teraz do rzeczy. Przede wszystkim mam kilka pytań: kto mnie tu umieścił i kto za mnie płaci?

— Jak pan sobie życzy — westchnął, a jego rzadkie, rudawe wąsy opadły jeszcze niżej. Otworzył szufladę i sięgnął do niej, ale ja miałem się na baczności. Wytrąciłem mu pistolet z ręki, zanim zdążył go odbezpieczyć — był to automatyczny kolt kaliber .32, bardzo zgrabny. Sam odciągnąłem zamek, wycelowałem w spryciarza pistolet i powiedziałem:

— Teraz odpowie mi pan na moje pytania. Najwyraźniej uważa mnie pan za kogoś niebezpiecznego. Być może ma pan rację.

Uśmiechnął się niewyraźnie i zapalił papierosa, co było błędem, jeśli chciał mi udowodnić, że zachował zimną krew. Ręce mu się trzęsły.

— Niech będzie, Corey — powiedział. — Skoro ma to pana uszczęśliwić — umieściła tu pana pańska siostra.

Byłem zdumiony.

— Która siostra? — spytałem.

— Evelyn — odparł.

Nic mi to nie mówiło.

— Ależ to nonsens — zaprotestowałem. — Nie widziałem jej od lat. Nie wiedziała nawet, gdzie jestem.

Wzruszył ramionami.

— Niemniej…

— Gdzie ona teraz mieszka? Chciałbym ją odwiedzić — powiedziałem.

— Nie mam jej adresu pod ręką.

— To niech go pan wyszuka.

Wstał, podszedł do kartoteki, otworzył ją, przejrzał, wyciągnął kartę. Przeczytałem ją uważnie. Pani Evelyn Flaumel… Nowojorski adres również nie był mi znany, ale wbiłem go sobie do głowy. Jak wynikało z karty, miałem na imię Carl. Świetnie. Coraz więcej danych.

Wsadziłem pistolet za pasek obok pręta, oczywiście uprzednio go zabezpieczywszy.

— No dobra — powiedziałem. — A teraz, gdzie jest moje ubranie i ile zamierza mi pan zapłacić?

— Pańskie ubranie zostało zniszczone podczas wypadku — odparł — i nie ulega najmniejszej wątpliwości, że miał pan złamane obie nogi, lewą nawet w dwóch miejscach. Prawdę mówiąc, nie rozumiem, jakim cudem stoi pan o własnych siłach. Minęły zaledwie dwa tygodnie…

— Zawsze szybko wracałem do zdrowia — wyjaśniłem. — Przejdźmy teraz do kwestii pieniędzy…

— Jakich pieniędzy?

— W ramach ugody, dzięki której nie zaskarżę pana do sądu za niezgodne z etyką lekarską praktyki i te inne sprawy.

— Niech pan nie będzie śmieszny.

— Kto tu jest śmieszny? Zgodzę się na tysiąc, w gotówce, do ręki.

— Nie ma nawet o czym mówić.

— Niech się pan lepiej zastanowi, czy to się panu opłaci, niech pan pomyśli o szumie, jaki się podniesie wokół kliniki, jeśli nadam sprawie rozgłos jeszcze przed procesem. Z całą pewnością skontaktuję się ze Stowarzyszeniem Lekarzy, z prasą, z…

— To szantaż — powiedział. — Nie zamierzam się przed tym ugiąć.

— Będzie pan musiał zapłacić teraz albo potem, po procesie — ciągnąłem. — Mnie jest wszystko jedno. Ale teraz będzie taniej.

Wiedziałem, że jeśli zmięknie, to znaczy, iż moje podejrzenia były słuszne.

Patrzył na mnie ponuro, sam nie wiem, jak długo. W końcu powiedział:

— Nie mam przy sobie tysiąca dolarów.

— To niech pan wymieni jakąś rozsądną sumę.

Znów zamilkł, a potem rzekł:

— To złodziejstwo.

— Nie w przypadku, kiedy kupuje pan za to milczenie. No więc, ile pan proponuje?

— Mam w sejfie jakieś pięćset dolarów.

— Niech będzie.

Po zbadaniu zawartości małego sejfu w ścianie oznajmił, że znalazł tylko czterysta trzydzieści dolarów, a ja nie zamierzałem zostawiać tam odcisków palców tylko po to, żeby sprawdzić, czy mówi prawdę. Przyjąłem więc tę sumę i wepchnąłem banknoty do kieszeni.

— Gdzie jest najbliższe przedsiębiorstwo taksówkowe obsługujące tę okolicę?

Podał mi nazwę, wyszukałem ją w książce telefonicznej i przekonałem się, że jestem w stanie Nowy Jork. Kazałem mu wezwać taksówkę, bo nie znałem nazwy kliniki, a nie chciałem zdradzać się przed nim z lukami w pamięci. Ostatecznie jeden z bandaży, które zdjąłem, był okręcony wokół mojej głowy.

Kiedy zamawiał taksówkę, usłyszałem adres: Szpital Prywatny w Greenwood.

Zgasiłem papierosa, wyjąłem następnego i ulżyłem moim nogom o jakieś sto kilogramów, siadając w brązowym fotelu przy półce z książkami.

— Poczekamy sobie tutaj, a potem odprowadzi mnie pan do drzwi — powiedziałem.

Nie odezwał się już ani słowem.

ROZDZIAŁ II

Było około ósmej rano, kiedy taksówkarz wysadził mnie na pierwszym lepszym rogu najbliższego miasta. Zapłaciłem mu i przez jakieś dwadzieścia minut wałęsałem się bez celu. W końcu wszedłem do restauracji, usiadłem przy stoliku i zamówiłem sok pomarańczowy, dwa jajka na boczku, grzanki i trzy filiżanki kawy. Boczek był za tłusty.

Poświęciłem na śniadanie dobrą godzinę, a potem poszedłem na poszukiwanie sklepu z odzieżą i poczekałem do dziewiątej trzydzieści, aż go otworzą.

Kupiłem spodnie, trzy sportowe koszule, pasek, bieliznę i parę wygodnych butów. A także chusteczkę do nosa, portfel i grzebień.

Następnie znalazłem dworzec autobusowy i wsiadłem do autobusu do Nowego Jorku. Nikt nie próbował mnie zatrzymać. Nikt mnie nie śledził. Podczas drogi obserwowałem jesienny, wietrzny krajobraz pod jasnym, zimnym niebem i sumowałem w myślach wszystko, co wiem o sobie i swojej sytuacji.

Zostałem umieszczony w szpitalu w Greenwood jako Carl Corey przez moją siostrę Evelyn Flaumel. Stało się to na skutek wypadku samochodowego, który wydarzył się jakieś piętnaście dni temu i w którym połamałem obie nogi, obecnie już zrośnięte. Nie pamiętałem swojej siostry Evelyn. Lekarze z Greenwood dostali polecenie, żeby utrzymywać mnie w stanie zamroczenia i przestraszyli się konsekwencji prawnych, kiedy zagroziłem im sądem. Dobrze. Ktoś z jakichś przyczyn się mnie boi. Rozegram tę grę do końca i zobaczymy, co z tego wyniknie.

Zmusiłem się, żeby wrócić pamięcią do wypadku samochodowego i rozpamiętywałem to aż do bólu. To nie był wypadek. Odniosłem takie nieodparte wrażenie, choć nie wiedziałem, dlaczego. Ale dowiem się, jak było naprawdę i ktoś mi za to zapłaci. Drogo zapłaci. Gniew, straszny gniew chwycił mnie za gardło. Każdy, kto podniósł na mnie rękę, kto próbował zrobić mi krzywdę, uczynił to na własne ryzyko i teraz otrzyma stosowną zapłatę, kimkolwiek był. Ogarnęła mnie żądza mordu, żądza unicestwienia przeciwnika i czułem, że zdarza się to nie po raz pierwszy i że ulegałem już tej żądzy w przeszłości. I to nieraz.

Patrzyłem przez okno na opadające liście.

Po przyjeździe do metropolii przede wszystkim poszedłem do fryzjera ogolić się i ostrzyc, a potem zmieniłem w toalecie koszulę i podkoszulek, bo nie cierpię drapiących resztek włosów na plecach. Automatyczny pistolet kaliber .32, należący do bezimiennego indywiduum z Greenwood, spoczywał w prawej kieszeni mojej marynarki. Gdyby ktoś z kliniki albo moja siostra chcieli, aby mnie zatrzymano, posiadanie broni bez zezwolenia stanowiłoby dobry pretekst. Mimo to postanowiłem go nie wyrzucać. Najpierw musieliby mnie znaleźć i mieć ku temu powód. Zjadłem szybki lunch, przez godzinę jeździłem po mieście metrem i autobusami, a potem wziąłem taksówkę i kazałem się zawieźć do Westchester, pod adres Evelyn, mojej domniemanej siostry, której widok, jak się łudziłem, wpłynie ożywczo na moją pamięć.

Jeszcze zanim dojechałem, przemyślałem całą taktykę, jaką zamierzałem obrać.

Toteż kiedy w odpowiedzi na moje pukanie po jakichś trzydziestu sekundach otworzyły się drzwi do wielkiej starej rezydencji, wiedziałem, co powiedzieć. Przemyślałem to, idąc długim, krętym, wysypanym białym żwirem podjazdem, między ciemnymi dębami i jasnymi klonami; liście szeleściły mi pod stopami, a wiatr chłodził świeżo podgolony kark pod podniesionym kołnierzem marynarki. Zapach mojego płynu do włosów mieszał się z duszącą wonią bluszczu, który oplatał ściany tego starego ceglanego domostwa. Nie było tu nic znajomego. Miałem wrażenie, że jestem tu po raz pierwszy.

Zapukałem i w środku rozległo się echo.

Włożyłem ręce do kieszeni i czekałem.

Kiedy drzwi się otworzyły, uśmiechnąłem się i skinąłem głową obsypanej pieprzykami pokojówce o śniadej cerze i portorykańskim akcencie.

— Tak? — spytała.

— Chciałbym się widzieć z panią Evelyn Flaumel.

— Kogo mam zaanonsować?

— Jej brata, Carla.

— Och, proszę wejść — powiedziała.

Hol, do którego wszedłem, miał mozaikową podłogę z maleńkich łososiowo-turkusowych płytek i mahoniowe ściany. Z lewej strony stała długa, wielka donica, pełna zielonych liściastych roślin. Z góry szklano-emaliowany sześcian rzucał żółte światło.

Dziewczyna odeszła, a ja rozglądałem się za czymś znajomym.

Nic.

Czekałem więc.

W końcu pokojówka wróciła, uśmiechnęła się, dygnęła i powiedziała:

— Proszę za mną. Pani przyjmie pana w bibliotece.

Poszedłem za nią trzy stopnie w górę, a potem korytarzem obok dwojga zamkniętych drzwi. Trzecie na lewo były otwarte i te właśnie pokojówka mi wskazała. Wszedłem i zatrzymałem się na progu.

Biblioteka, jak wszystkie biblioteki, była pełna książek. Wisiały w niej trzy obrazy — dwa przedstawiające sielskie widoki, a trzeci spokojne morze. Na podłodze leżał gruby zielony dywan. Obok dużego biurka stał wielki globus zwrócony do mnie Afryką, a z tyłu rozciągało się wzdłuż całej ściany okno, osiem wielkich tafli szkła. Ale nie dlatego zatrzymałem się w progu.

Kobieta za biurkiem była ubrana w turkusową suknię z szeroką krezą i dekoltem w szpic, miała fryzurę z długą grzywką i włosy koloru pośredniego między barwą obłoków o zachodzie słońca a drgającym płomieniem świecy w ciemnym pokoju. Jej oczy — co jakimś cudem wiedziałem — skryte za okularami, których chyba nie potrzebowała, były błękitne jak jezioro Erie o trzeciej po południu w bezchmurny, letni dzień; a kolor jej powściągliwego uśmiechu pasował do włosów. Ale nie to sprawiło, że stanąłem w progu jak wryty.

Skądś ją znałem, choć nie wiedziałem skąd.

Podszedłem, przykleiwszy uśmiech do twarzy.

— Jak się masz — powiedziałem.

— Siadaj, proszę — wskazała mi przepastny, pomarańczowy fotel z rodzaju tych, w które człowiek z lubością się zagłębia.

Usiadłem, a ona uważnie mi się przyjrzała.

— Cieszę się, że znów jesteś na chodzie — powiedziała.

— Ja też — odparłem. — A co u ciebie.

— Wszystko dobrze, dziękuję. Muszę przyznać, że nie spodziewałam się jeszcze twojej wizyty.

— Wiem — zablefowałem — ale przyszedłem podziękować ci za twoją siostrzaną pomoc i opiekę. — Nadałem temu zdaniu lekko ironiczny ton, żeby zobaczyć jej reakcję.

W tym momencie do pokoju wszedł ogromny pies — wilczarz irlandzki — i położył się przed biurkiem. Tuż za nim wsunął się drugi okaz i dwa razy wolno okrążył globus.

— No cóż — odparła z równą ironią — przynajmniej tyle mogłam dla ciebie zrobić. Powinieneś jeździć ostrożniej.

— Na przyszłość będę bardziej uważał, przyrzekam. — Nie wiedziałem, jaka gra się tu toczy, ale ponieważ ona nie wiedziała, że ja nie wiem, postanowiłem wyciągnąć z niej jak najwięcej informacji. — Pomyślałem sobie, że będziesz ciekawa, w jakim jestem stanie, więc przyjechałem się pokazać.

— Tak, oczywiście — odpowiedziała. — Czy jadłeś coś?

— Lunch kilka godzin temu.

Zadzwoniła na pokojówkę i kazała podać posiłek.

— Podejrzewałam, że zechcesz sam wynieść się z Greenwood, jak tylko poczujesz się na siłach — oznajmiła. — Ale nie przypuszczałam, że nastąpi to tak szybko i że się tutaj zjawisz.

— Wiem — odparłem. — I dlatego tu jestem.

Poczęstowała mnie papierosem, podałem jej ogień i sam zapaliłem.

— Zawsze byłeś nieobliczalny — oświadczyła w końcu. — I chociaż w przeszłości często ci to pomagało, w tej chwili bym na to nie liczyła.

— Co masz na myśli? — spytałem.

— Stawka jest za wysoka na blef, a chyba tego właśnie próbujesz, przychodząc tu sobie jak gdyby nigdy nic. Zawsze podziwiałam twoją odwagę, Corwin, ale nie bądź głupcem. Znasz sytuację.

Corwin? Trzeba zanotować to w pamięci pod „Corey".

— Niekoniecznie — odparłem. — Nie zapominaj, że ostatnio dłuższy czas przespałem.

— Chcesz przez to powiedzieć, że się z nikim nie kontaktowałeś?

— Nie miałem okazji, odkąd odzyskałem przytomność.

Przechyliła głowę na ramię i zmierzyła mnie swoimi cudownymi oczami.

— Niezbyt to roztropne — powiedziała — ale możliwe. Całkiem możliwe. Zwłaszcza jeśli chodzi o ciebie. Załóżmy, że mówisz prawdę. W takim razie postąpiłeś mądrze i przezornie. Niech no pomyślę.

Zaciągnąłem się papierosem z nadzieją, że powie coś jeszcze. Ale milczała, wobec tego postanowiłem wykorzystać punkt zdobyty w tej grze, dla mnie niezrozumiałej, z nieznanymi graczami i niejasnym celem.

— Sam fakt, że tu przyszedłem, coś znaczy — powiedziałem.

— Tak — odparła — wiem. Ale ponieważ jesteś sprytny, może to znaczyć niejedno. Poczekamy i zobaczymy.

Poczekamy na co? Co zobaczymy?

Przyniesiono steki i dzban piwa, zostałem więc na chwilę zwolniony od czynienia ogólnikowych i mętnych uwag, które ona mogła interpretować jako subtelne lub wieloznaczne. Stek był doskonały, krwisty w środku i soczysty: z przyjemnością zagłębiłem też zęby w świeżym, chrupiącym chlebie i pociągnąłem łyk piwa, zaspokajając głód i pragnienie. Evelyn śmiała się, obserwując mnie i dziobiąc widelcem w talerzu.

— Lubię patrzeć, jak umiesz cieszyć się życiem — powiedziała. — I dlatego wolałabym, żebyś nie musiał się z nim rozstawać.

— Ja też — przyznałem z pełnymi ustami.

Jadłem i przyglądałem się jej. Zobaczyłem ją naraz w wydekoltowanej, wieczorowej sukni, szmaragdowej jak morze, na tle muzyki, tańców, głosów… Ja byłem w srebrno-czarnym stroju i… Obraz się rozpłynął. Ale wiedziałem, że wspomnienie było prawdziwe i kląłem w duchu, że trwało tak krótko. Co ona wtedy do mnie mówiła, kiedy stała w swojej szmaragdowej sukni przede mną, ubranym na czarno i srebrno, tej nocy z muzyką, tańcami i szmerem głosów w tle?

Dolałem piwa i zdecydowałem się zapuścić sondę.

— Pamiętam pewną noc — powiedziałem — kiedy byłaś w szmaragdowej sukni, a ja w swoich kolorach. Jakie to były szczęśliwe chwile… i ta muzyka…

Na jej twarzy pojawił się cień melancholii, a rysy złagodniały.

— Tak… — powiedziała. — To były czasy, prawda…? Rzeczywiście z nikim się nie kontaktowałeś.

— Słowo honoru — przysiągłem, nie bardzo wiedząc, o co chodzi.

— Sprawy przybrały jeszcze gorszy obrót — mówiła — a Cienie kryją okropności, o jakich się nam nawet nie śniło…

— I…? — pytałem dalej.

— On nadal ma kłopoty — dokończyła.

— Och!

— Tak — dodała — i będzie chciał wiedzieć, gdzie stoisz.

— Tutaj — odparłem.

— To znaczy…?

— Na razie — dopowiedziałem, może zbyt szybko, bo jej oczy rozszerzyły się trochę za bardzo — dopóki nie poznam całokształtu sprawy. — Cokolwiek to miało znaczyć.

— Och!

Skończyliśmy nasze steki i piwo, a kości rzuciliśmy psom. Przy kawie poczułem przypływ braterskich uczuć, ale je zdusiłem.

— A co z resztą? — spytałem, starając się, by brzmiało to neutralnie i bezpiecznie.

W pierwszej chwili wystraszyłem się, że spyta, co mam na myśli, ale ona wyciągnęła się wygodniej w fotelu, wlepiła wzrok w sufit i powiedziała:

— Jak zwykle, od nikogo nie słychać nic nowego. Może ty postąpiłeś najrozsądniej. Mnie się to w każdym razie podoba. Ale jak można zapomnieć… czasy świetności?

Spuściłem oczy, bo nie byłem pewien, co powinny wyrażać.

— Nie można — powiedziałem. — Nigdy nie można.

Nastąpiła długa, niezręczna cisza, którą przerwała pytaniem:

— Czy mnie nienawidzisz?

— Oczywiście że nie — odparłem. — Jak mógłbym cię nienawidzić… zważywszy na okoliczności?

Chyba ją to ucieszyło, bo pokazała w uśmiechu piękne białe zęby.

— To dobrze, dziękuję ci — rzekła. — Cokolwiek by mówić, jesteś dżentelmenem.

Skłoniłem się z emfazą.

— Zawrócisz mi w głowie.

— Wątpię — powiedziała. — Zważywszy na okoliczności…

Zrobiło mi się nieswojo.

Wciąż palił mnie gniew i ciekaw byłem, czy ona wie, kto na ten gniew zasłużył. Miałem wrażenie, że tak. Poczułem nieodparte pragnienie, aby ją o to zapytać wprost, ale się powstrzymałem.

— No więc, co proponujesz? — zagadnęła w końcu. Przyparty w ten sposób do muru odrzekłem:

— Oczywiście, nie ufasz mi…

— Jak moglibyśmy ci ufać?

Postanowiłem zapamiętać to „my".

— Cóż, na razie jestem gotów oddać się w twoje ręce. Z chęcią pozostanę u ciebie, co pozwoli ci mieć mnie na oku.

— A potem?

— Potem? Zobaczymy.

— Sprytnie — powiedziała. — Bardzo sprytnie. I stawiasz mnie w niezręcznej sytuacji. (Zaproponowałem to tylko dlatego, że nie miałem gdzie się podziać, a reszta wymuszonych szantażem pieniędzy nie na długo by mi wystarczyła.) Naturalnie, możesz zostać. Ale ostrzegam cię — tu pokazała wisiorek na łańcuszku, który nosiła na szyi — to jest ultradźwiękowy gwizdek na psy. Donner i Blitzen mają czterech braci, a cała szóstka świetnie radzi sobie z niepożądanymi osobnikami i reaguje na mój gwizdek. Nie próbuj więc myszkować tam, gdzie cię nie proszą. Jeden gwizd i nawet ty nic przeciwko nim nie wskórasz. To dzięki tej właśnie rasie w Irlandii nie ma już wilków, wiesz.

— Wiem — przyznałem i uzmysłowiłem sobie, że to prawda.

— Tak — ciągnęła — Erykowi się to spodoba, że jesteś moim gościem. To powinno go skłonić do zostawienia cię w spokoju, a przecież o to ci właśnie chodzi, n'est-ce pas?

— Oui — przyznałem.

Eryk! To imię coś mi mówiło! Znałem jakiegoś Eryka i była to bardzo ważna znajomość. Ten Eryk, którego znałem, nadal najwyraźniej kręci się gdzieś w pobliżu, i to też było ważne.

Dlaczego?

Przede wszystkim dlatego, że go nienawidziłem. Nienawidziłem go tak bardzo, że mógłbym go zabić. I niewykluczone, że próbowałem. Uświadomiłem też sobie, że łączy nas pewna więź.

Rodzinna? Tak, właśnie tak. Żaden z nas nie był tym zachwycony, że jesteśmy… braćmi! Tak, teraz sobie przypomniałem: potężny, władczy Eryk o bujnej, lśniącej brodzie i oczach — dokładnie takich samych jak oczy Evelyn!

Zalała mnie nowa fala wspomnień, zaszumiało mi w skroniach, poczułem ciepło rozlewające się po karku.

Zachowałem jednak kamienną twarz i jak gdyby nigdy nic zaciągnąłem się papierosem, popijając piwo, choć jednocześnie uzmysłowiłem sobie, że Evelyn jest rzeczywiście moją siostrą! Tylko że nie ma na imię Evelyn. Nie mogłem sobie przypomnieć, jak się naprawdę nazywa, ale nie Evelyn. Postanowiłem być ostrożny i nie zwracać się do niej po imieniu, dopóki sobie nie przypomnę.

A kim ja jestem? I co się właściwie wokół mnie dzieje?

Nagle poczułem, że Eryk musiał mieć coś wspólnego z moim wypadkiem. Miał to być wypadek śmiertelny, ale udało mi się przeżyć. I to on był sprawcą? Tak — podpowiedziało mi przeczucie. To musiała być sprawka Eryka. A Evelyn z nim współpracowała, opłacając szpital, żeby trzymano mnie w stanie odurzenia. Lepsze to niż śmierć, ale…

Równocześnie zdałem sobie sprawę, że przychodząc do Evelyn, oddałem się niejako w ręce Eryka i jeśli tu zostanę, będę jego więźniem, wystawionym na kolejny atak.

Niemniej ona twierdziła, że jako jej gość mogę liczyć na spokój z jego strony. Należało się nad tym zastanowić. Nie wolno mi o niczym decydować pochopnie, muszę mieć się nieustannie na baczności. Może byłoby lepiej, gdybym stąd odszedł i poczekał, aż stopniowo wróci mi pamięć.

Ale zżerała mnie jakaś straszna, gorączkowa niecierpliwość. Musiałem jak najszybciej poznać całą prawdę i zacząć odpowiednio działać. Popychał mnie do tego nieodparty przymus wewnętrzny. Jeśli nawet za odzyskanie pamięci przyjdzie mi ponieść koszty ryzyka i niebezpieczeństwa, to trudno. Zostanę.

— Pamiętam też… — mówiła Evelyn i wtedy uprzytomniłem sobie, że opowiada coś od dłuższej chwili, a ja nie słucham. Może przyczyną był refleksyjny ton jej słów, nie wymagający odpowiedzi, może mój własny natłok myśli. — Pamiętam, jak kiedyś zwyciężyłeś Juliana w jego ulubionej grze, a on zaklął i rzucił w ciebie kielichem pełnym wina. Wtedy ty chwyciłeś z wściekłością swoje trofeum i zamierzyłeś się, a on się przestraszył, że posunął się za daleko. Ale ty się nagle roześmiałeś i przepiłeś do niego. Było mi przykro, że ty, zawsze taki chłodny i opanowany, wpadłeś w taki gniew, a w Julianie wzbudziłeś tego dnia zawiść. Pamiętasz? Wydaje mi się, że od tej pory pod wieloma względami usiłuje cię naśladować. Ale ja nadal go nienawidzę i mam nadzieję, że go wkrótce diabli wezmą… Czuję, że tak będzie…

Julian, Julian, Julian. Tak i nie. Jakaś gra, kłótnia i utrata mojej niemal legendarnej zimnej krwi. Było w tym coś znajomego, lecz nie, nie mogłem sobie przypomnieć, o co właściwie chodziło.

— A Caine, jego to dopiero wystrychnąłeś na dudka! Wciąż cię nienawidzi, wiesz…

Zrozumiałem, że nie jestem osobą szczególnie lubianą. Ale to uczucie w dziwny sposób sprawiło mi przyjemność.

A imię Caine także zabrzmiało swojsko. Nawet bardzo.

Eryk, Julian, Caine, Corwin. Te imiona dudniły mi w uszach i rozsadzały czaszkę.

— To było tak dawno temu — powiedziałem niemal bezwiednie i chyba zgodnie z prawdą.

— Corwin, nie bawmy się w ciuciubabkę. Chcesz czegoś więcej niż bezpiecznego kąta, wiem o tym. I jesteś wciąż dość silny, żeby zdobyć coś dla siebie, jeśli odpowiednio to rozegrasz. Nie mam pojęcia, co knujesz, ale może moglibyśmy dojść do porozumienia z Erykiem. — Teraz słówko „my" przeszło najwyraźniej na naszą stronę. Musiała uznać, że jestem coś wart w tej grze, o cokolwiek się ona toczy. Zobaczyła szansę osiągnięcia własnych korzyści. Uśmiechnąłem się kącikiem ust. — Czy dlatego tu przyszedłeś? — ciągnęła. — Masz jakąś propozycję dla Eryka i szukasz kogoś, kto mógłby posłużyć jako pośrednik?

— Może… — powiedziałem. — Ale muszę się najpierw zastanowić. Ledwo wróciłem do zdrowia i mam sporo spraw do przemyślenia. Jednak na wszelki wypadek wolałem ulokować się w miejscu, z którego mógłbym szybko działać, gdybym doszedł do wniosku, że w moim interesie jest zawrzeć pakt z Erykiem.

— Uważaj — powiedziała. — Wiesz, że powtórzę każde twoje słowo.

— Oczywiście — przytaknąłem, wcale o tym nie wiedząc i szukając szybkiego wyjścia z sytuacji — chyba że w twoim interesie będzie współpracować ze mną.

Ściągnęła brwi, między którymi pokazały się leciutkie zmarszczki.

— Nie bardzo wiem, co mi proponujesz.

— Jeszcze nic. Jestem tylko z tobą całkiem szczery i mówię ci, że na razie sam nie wiem, co dalej. Nie mam pewności, czy chcę dochodzić do porozumienia z Erykiem. W końcu… — specjalnie zawiesiłem głos, bo czułem, że powinienem coś zaproponować, a nie wiedziałem co.

— Masz inną propozycję? — Zerwała się nagle na równe nogi, chwytając za gwizdek. — Bleys! Oczywiście!

— Siadaj — powiedziałem — i nie bądź śmieszna. Czy oddałbym się tak chętnie i bez namysłu w twoje ręce, żeby zostać rzuconym na pożarcie psom w chwili, gdy przyjdzie ci do głowy Bleys?

Odprężyła się, a nawet jakby trochę skuliła, a potem usiadła.

— Może i nie — przyznała w końcu. — Ale wiem, że lubisz stawiać wszystko na jedną kartę, i wiem też, że jesteś podstępny. Jeśli przyszedłeś tu z zamiarem pozbycia się przeciwnika, to szkoda fatygi. Nie jestem taka znów ważna. Powinieneś już tyle wiedzieć. Poza tym zawsze myślałam, że mnie lubisz.

— Lubiłem cię i lubię — zapewniłem ją — więc nie masz się czego obawiać. Ciekawe, że wspomniałaś akurat to imię.

Żeby tylko połknęła przynętę! Tylu rzeczy musiałem się dowiedzieć!

— Dlaczego? Czyżby rzeczywiście skontaktował się z tobą?

— Wolałbym o tym nie mówić — odparłem, mając nadzieję, że da mi to jakąś przewagę i teraz, znając już płeć owego Bleysa, dorzuciłem: — Nawet gdyby tak było, odpowiedziałbym mu to samo, co Erykowi: „Muszę to przemyśleć".

— Bleys — powtórzyła, a ja dodałem w myślach: Bleys, lubię cię. Nie pamiętam, dlaczego i może nawet niekoniecznie mam ku temu powody, ale cię lubię. Tyle wiem.

Siedzieliśmy przez chwilę w milczeniu i poczułem, że ogarnia mnie zmęczenie, ale nie chciałem tego po sobie pokazać. Powinienem być silny. Wiedziałem, że muszę być silny. Uśmiechnąłem się więc i powiedziałem:

— Ładną masz bibliotekę.

A ona odparła:

— Dziękuję.

— Bleys… — powtórzyła znów po chwili. — Naprawdę uważasz, że ma szanse?

Wzruszyłem ramionami.

— Kto to może wiedzieć? Na pewno nie ja. Może ma, a może nie.

Oczy jej się rozszerzyły, spojrzała na mnie z otwartymi ustami.

— Chyba nie zamierzasz… nie zamierzasz sam spróbować?

Roześmiałem się, głównie po to, żeby ją uspokoić.

— Nie bądź niemądra. Ja? — Ale wiedziałem, że jej słowa poruszyły we mnie jakąś strunę, jakieś głęboko ukryte pragnienie, które odpowiedziało potężnym: „Czemu nie?".

I naraz ogarnął mnie dziwny strach.

Ona w każdym razie wyglądała na uspokojoną moim odżegnaniem się od tego, od czego się odżegnałem. Uśmiechnęła się i ruchem głowy wskazała wbudowany w ścianę barek na lewo ode mnie.

— Napiłabym się trochę Irish Mist — powiedziała.

— Ja też, skoro już o tym mowa — przyznałem, podniosłem się i nalałem nam po kieliszku.

— Wiesz — powiedziałem, usadowiwszy się znów wygodnie w fotelu — przyjemnie jest tak pobyć znów razem, nawet jeśli to tylko na krótko. Od razu nasuwa się tyle wspomnień.

Odpowiedziała uśmiechem, z którym jej było bardzo do twarzy.

— Masz rację — przyznała, pociągając łyczek. — Czuję się przy tobie niemal jak w Amberze — a ja omal nie wypuściłem kieliszka z ręki.

Amber! To słowo uderzyło we mnie jak grom!

W tym momencie ona zaczęła płakać, podszedłem więc i objąłem ją pocieszająco ramieniem.

— Nie płacz, siostrzyczko, proszę cię, nie płacz. Sprawiasz mi ból. — Amber! Coś się w tym kryło, coś porywającego i potężnego. — Jeszcze znów nadejdą dobre czasy — dodałem pocieszająco.

— Czy naprawdę w to wierzysz? — spytała.

— Tak — potwierdziłem z mocą. — Wierzę!

— Jesteś szalony — powiedziała. — Może właśnie dlatego zawsze byłeś moim ulubionym bratem. Niemal wierzę w to, co mówisz, choć wiem, że jesteś szalony. — Chlipnęła jeszcze raz i drugi, i przestała. — Corwin — ciągnęła — gdyby ci się udało… gdyby jakimś nieprawdopodobnym cudem ci się udało, będziesz pamiętać o swojej siostrze Florimel?

— Tak — obiecałem, zdając sobie sprawę, że to jej prawdziwe imię. — Tak, będę o tobie pamiętał. — Dziękuję ci. Powiem Erykowi tylko to, co konieczne, nie wspomnę ani słowem o Bleysie i zatrzymam dla siebie najnowsze podejrzenia.

— Dziękuję, Floro.

— Ale pamiętaj, że ci nie ufam ani na jotę — dodała. — To się rozumie samo przez się.

Wezwała pokojówkę, która zaprowadziła mnie do pokoju, gdzie ledwo zdołałem się rozebrać, a potem padłem na łóżko i spałem przez jedenaście godzin.

ROZDZIAŁ III

Rano jej nie było i nie zostawiła dla mnie żadnej wiadomości. Pokojówka podała mi w kuchni śniadanie i wróciła do swoich obowiązków. Zrezygnowałem z pomysłu, żeby starać się wyciągnąć z niej jakieś informacje, bo albo nic nie wiedziała, albo nic by mi nie zdradziła, a za to z pewnością powiedziałaby o moich indagacjach Florze. Ale ponieważ miałem dom do swojej dyspozycji, postanowiłem wrócić do biblioteki i rozejrzeć się trochę. Poza tym lubię biblioteki. Ściany pełne pięknych i mądrych słów dają mi poczucie komfortu i bezpieczeństwa. Zawsze przyjemniej jest wiedzieć, że można czymś się obronić przed Cieniami.

Donner czy Blitzen, czy też któryś z ich krewnych pojawił się skądś w hollu i węsząc, kroczył sztywno moim śladem. Próbowałem się z nim zaprzyjaźnić, ale przypominało to wymianę uprzejmości z policjantem, który kazał ci zjechać na pobocze. Po drodze zaglądałem do innych pokoi — wyglądały normalnie i niewinnie.

Wszedłem do biblioteki, z której nadal spoglądała na mnie Afryka. Zamknąłem za sobą drzwi przed psami i ruszyłem wzdłuż ścian, czytając tytuły tomów na półkach. Najwięcej było książek historycznych. Znalazłem także sporo książek o sztuce, w albumowych, drogich wydaniach i parę z nich przekartkowałem. Zwykle najlepiej mi się myśli, kiedy pozornie jestem zajęty czymś innym.

Zastanawiałem się nad źródłem oczywistego bogactwa Flory. Czy, skoro jesteśmy krewnymi, znaczyło to, że i ja cieszę się pewną zamożnością? Usiłowałem przypomnieć sobie swoją sytuację materialną i socjalną, zawód, pochodzenie. Odnosiłem wrażenie, że nigdy nie musiałem martwić się o pieniądze, że zawsze jakimś cudem miałem ich pod dostatkiem. Czy byłem także właścicielem równie wspaniałego domu? Nie pamiętałem.

Czym się właściwie zajmowałem?

Usiadłem za biurkiem i starałem się uprzytomnić sobie, czy znam tajniki jakiejś szczególnej dziedziny wiedzy. Bardzo trudno jest egzaminować samego siebie, toteż niewiele z tego wynikło. Nasza wiedza jest cząstką nas samych, integralnym elementem całości i trudno ją oddzielić.

Lekarz? Przyszło mi to do głowy, kiedy przeglądałem anatomiczne rysunki Leonarda da Vinci. Niemal bezwiednie zacząłem przebiegać w myśli poszczególne fazy operacji chirurgicznych. Zdałem sobie sprawę, że kiedyś w przeszłości musiałem operować.

Ale nie było to jeszcze to, czego szukałem. Z chwilą gdy uświadomiłem sobie, że odebrałem wykształcenie medyczne, zrozumiałem, że była to tylko część jakiejś ogólniejszej wiedzy. Wiedziałem, że nie jestem chirurgiem. Kim więc? Co jeszcze wchodziło w rachubę?

Coś przyciągnęło mój wzrok.

Siedząc za biurkiem, miałem przed sobą przeciwległą ścianę, a na niej, obok innych rzeczy, wisiała antyczna szabla kawaleryjska, której poprzednio nie zauważyłem. Wstałem, podszedłem do niej i zdjąłem ją z uchwytów.

Syknąłem w duchu gniewnie, widząc jej opłakany stan. Chętnie przywróciłbym jej należytą świetność za pomocą zwykłej osełki i kawałka naoliwionej szmatki. Znałem się na starodawnej broni, zwłaszcza białej.

Szabla leżała mi w dłoni jak ulał i czułem, że potrafię się nią posługiwać. Odparowałem i natarłem kilka razy. Tak, umiałem sobie z nią radzić.

O czym to mogło świadczyć? Rozejrzałem się po pokoju w poszukiwaniu czegoś jeszcze, co by pobudziło mi pamięć. Nic nie znalazłem, odwiesiłem więc szablę i wróciłem do biurka. Siadając za nim, postanowiłem je przejrzeć. Zacząłem od środkowej szuflady poprzez tę po lewej i wszystkie szuflady po prawej stronie aż do samego dołu. Papier listowy, koperty, znaczki, spinacze, resztki ołówków, gumki — nic nadzwyczajnego.

Wyciągałem każdą szufladę na całą długość i opierałem ją na kolanach, przeglądając zawartość. Nie był to mój pomysł. Postępowałem tak na skutek otrzymanego niegdyś przeszkolenia, które kazało mi badać także ścianki i dno.

A jednak pewna rzecz omal nie uszła mojej uwagi i spostrzegłem ją dopiero w ostatniej chwili — tył niższej szuflady po prawej stronie nie sięgał tak wysoko jak pozostałych. To musiało coś oznaczać — kiedy ukląkłem i zajrzałem w głąb, zobaczyłem u góry coś na kształt małego pudełeczka. Była to osobna szufladka, schowana na samym tyle i zamknięta.

Spróbowałem się do niej dobrać spinaczem, agrafką, a w końcu metalową łyżką do butów, znalezioną w innej szufladzie; okazała się najbardziej pomocna i po jakiejś minucie zamek puścił.

Szufladka zawierała pudełko z talią kart.

A jego wierzch zdobił herb, na którego widok zesztywniałem, oblał mnie zimny pot i nie mogłem złapać oddechu. Herb przedstawiał białego jednorożca na zielonym polu, wzniesionego na tylnych nogach, zwróconego na prawo. Wiedziałem, że znam ten herb, i zakłuło mnie boleśnie, że nie potrafię go nazwać.

Otworzyłem pudełko i wyjąłem karty. Były to karty tarotowe, przedstawiające zwykłe dla nich berła, pentagramy, kielichy i szpady, ale Figury Atutowe — Wielkie Arkana — były całkiem inne. Wsunąłem najpierw obie szuflady, nie zamykając tej mniejszej, i dopiero potem przystąpiłem do bliższych oględzin.

Figury Atutowe wyglądały niemal jak żywe, miało się wrażenie, że zaraz zejdą z lśniącego obrazka na ziemię. Karty były przyjemne i chłodne w dotyku. Naraz zrozumiałem, że ja sam byłem kiedyś posiadaczem takiej talii.

Rozłożyłem karty na blacie.

Pierwsza przedstawiała uśmiechniętego drobnego mężczyznę, o chytrym wyrazie twarzy, ostrym nosie, ze strzechą słomianych włosów na głowie. Był ubrany w coś przypominającego kostium renesansowy w kolorach pomarańczowym, czerwonym i brązowym. Nosił długie pończochy i obcisły, haftowany kubrak. Znałem go. Miał na imię Random.

Z następnej karty patrzyło na mnie beznamiętne oblicze Juliana; długie, ciemne włosy opadały mu do ramion, niebieskie oczy były zimne i bez wyrazu. Od stóp do głów skrywała go biała łuskowa zbroja, nie srebrzysta ani metaliczna, ale jakby emaliowana. Wiedziałem jednak, że mimo na pozór odświętnego i dekoracyjnego wyglądu była twarda i odporna na ciosy. Tego właśnie człowieka pobiłem w jego ulubionej grze, za co rzucił we mnie kielichem. Znałem go i nienawidziłem.

Teraz przeniosłem wzrok na śniadą, ciemnooką twarz Caine'a, ubranego w czarno-zielony atłas oraz w ciemny, założony z fantazją, trójgraniasty kapelusz z zielonym pióropuszem spływającym na plecy. Stał widoczny z profilu, podparłszy się jedną ręką pod bok, a u pasa miał wysadzany szmaragdami sztylet. Jego wizerunek wywołał we mnie mieszane uczucia.

Potem był Eryk. Trzeba przyznać, że był przystojny. Włosy miał tak czarne, że niemal granatowe, broda wiła mu się wokół uśmiechniętych ust, a ubrany był po prostu w skórzaną kurtkę, pelerynę, wysokie czarne botforty i spięty rubinem czerwony pas, u którego wisiał srebrzysty miecz. Wysoki, czarny kołnierz osłaniający szyję obszyty był na czerwono, podobnie jak rękawy. Eryk stał z kciukami zatkniętymi za pas — jego ręce wyglądały na bardzo silne i sprawne. Nad prawym biodrem sterczały zza pasa czarne rękawice. Byłem teraz pewien, że to właśnie on próbował mnie zabić tego dnia, kiedy miałem wypadek. Przyjrzałem mu się uważnie i nie bez trwogi.

Następny był Benedykt, wysoki i surowy, o pociągłej twarzy i szczupłym ciele, ale tęgim umyśle. Ubrany na pomarańczowo-żółto-brązowo, nasuwał na myśl stogi siana, dynie, strachy na wróble i legendy o zapadłych miasteczkach. Miał długą, mocno zarysowaną szczękę, piwne oczy i proste, brązowe włosy. Stał obok gniadego konia, opierając się na lancy oplecionej wiankiem z kwiatów. Rzadko się uśmiechał. Lubiłem go.

Zastygłem, kiedy odkryłem następną kartę, a serce o mało nie wyskoczyło mi z piersi.

To byłem ja.

Znałem tę twarz, która codziennie przy goleniu patrzyła na mnie z lustra. Zielone oczy, ciemne włosy, czarno-srebrny strój. Miałem na sobie pelerynę, lekko wzdętą jakby przez wiatr. Miałem też czarne botforty, podobnie jak Eryk i jak on miecz przy boku, tylko mój był cięższy, choć nieco krótszy. Nosiłem rękawice, srebrne i łuskowe. Klamra przy szyi była w kształcie srebrnej róży.

Oto ja, Corwin.

Z następnej karty spojrzał na mnie wysoki, potężny mężczyzna. Był do mnie bardzo podobny, tylko miał silniej zarysowaną szczękę i wiedziałem, że jest wyższy ode mnie, choć bardziej ociężały. Jego siła była legendarna. Miał na sobie niebiesko-szary strój spięty na środku szerokim, czarnym pasem i stał z wesołą, roześmianą miną. Z szyi zwisał mu na sznurze srebrny róg myśliwski. Miał wystrzępioną bródkę i mały wąsik. W prawej ręce trzymał kielich wina. Poczułem do niego nagłą sympatię i wtedy przypomniałem sobie jego imię. Nazywał się Gerard.

Teraz przyszła kolej na mężczyznę o ognistej brodzie i płomiennych włosach, z mieczem w prawej dłoni i pucharem białego wina w lewej, w czerwono-pomarańczowych jedwabiach. W jego oczach, równie błękitnych jak oczy Flory i Eryka, igrał diablik. Miał drobny podbródek, ale przykryty brodą. Jego miecz był kunsztownie inkrustowany złotem. Na prawej ręce błyszczały dwa ogromne pierścienie, a na lewej jeden: szmaragd, rubin i szafir. Wiedziałem, że to Bleys.

Następna postać była podobna zarówno do Bleysa, jak i do mnie. Mężczyzna miał moje rysy, choć drobniejsze, moje oczy, włosy Bleysa, był bez brody. Miał na sobie zielony strój jeździecki i siedział na białym koniu zwróconym na prawo. Były w nim siła i słabość, niepokój i rezygnacja. Odpychał mnie i pociągał, budził zarówno moją sympatię, jak i niechęć. Wystarczyło mi rzucić na niego okiem, by wiedzieć, że nazywa się Brand.

Zdałem sobie teraz jasno sprawę, że znam ich wszystkich, pamiętam każdego, jego mocne i słabe strony, zwycięstwa i porażki.

Byli to moi bracia.

Zapaliłem papierosa, którego podkradłem Florze z pudełka na biurku, wyciągnąłem się w fotelu i podsumowałem zebrane w pamięci fakty.

Tych ośmiu dziwnych mężczyzn w dziwnych strojach to byli moi bracia. Czułem jednak, że ich sposób ubierania się był dla nich tak oczywisty i naturalny, jak dla mnie czarno-srebrny strój. W tym momencie zakrztusiłem się dymem, zdając sobie sprawę, co mam na sobie, co kupiłem w tym małym sklepiku w miasteczku, w którym się zatrzymałem po opuszczeniu Greenwood. Byłem w czarnych spodniach, jednej z trzech nabytych tam srebrzystoszarych koszul i czarnej marynarce.

Powróciłem do kart. Zobaczyłem Florę w sukni koloru morza, w której przypomniała mi się poprzedniego wieczoru, a po niej brunetkę o podobnych błękitnych oczach i długich rozpuszczonych włosach, ubraną na czarno, przepasaną srebrnym paskiem. Nie wiem, dlaczego na jej widok łzy zakręciły mi się w oczach. Miała na imię Deirdre. Dalej przyszła kolej na Fionę, o włosach jak Bleys i Brand, moich oczach i cerze jak masa perłowa. Poczułem do niej nienawiść od pierwszego wejrzenia. Później była Llewella, której odcień włosów pasował do oczu koloru nefrytu. Ubrana była w migotliwą, szarozieloną suknię z lawendowym paskiem i patrzyła smutno, jakby przez łzy. Przeczucie mówiło mi, że różni się ona od pozostałych. Ale ona także była moją siostrą.

Ogarnęło mnie gorzkie poczucie oddalenia i rozłąki z nimi wszystkimi, choć jednocześnie miałem jakby wrażenie ich fizycznej bliskości. Karty były tak zimne w dotyku, że je odłożyłem, aczkolwiek niechętnie wypuszczałem je z ręki. Więcej Figur Atutowych nie było, resztę stanowiły zwykłe karty. Skądś mimo to wiedziałem — i znów: skąd? — że kilku Atutów brakuje. W żaden sposób nie mogłem sobie jednak przypomnieć, kogo te Atuty reprezentowały. Dziwnie mnie to zasmuciło, wziąłem następnego papierosa i zamyśliłem się.

Dlaczego wszystko tak łatwo do mnie wracało, kiedy patrzyłem na karty? Wracało bez konieczności wygrzebywania z pamięci jednej informacji po drugiej. Znałem już teraz twarze i imiona mojego rodzeństwa — ale nic więcej.

Nie mogłem zrozumieć, dlaczego zostaliśmy umieszczeni na kartach do gry, niemniej czułem przemożną chęć posiadania takiej talii. Gdybym wziął tę Flory, zaraz by to spostrzegła i znalazłbym się w tarapatach. Odłożyłem więc karty do małej szufladki za dużą szufladą i zamknąłem jak poprzednio. A potem zacząłem sobie znów usilnie łamać głowę nad własną przeszłością, lecz niewiele mi z tego przyszło.

Dopóki nie przypomniałem sobie magicznego słowa.

Amber.

To słowo poprzedniego wieczoru tak mnie wytrąciło z równowagi, że starałem się potem o nim nie myśleć. Ale teraz je przywołałem. Obracałem je w myślach na wszystkie strony, badając skojarzenia, jakie we mnie budziło.

Niosło ze sobą ogromną tęsknotę i potężną nostalgię. Było w nim zapomniane piękno, świetność i moc, straszna, niemal niezwyciężona moc. Należało do mojego codziennego słownictwa. Było zrośnięte ze mną, a ja byłem zrośnięty z nim. Nagle przypomniałem sobie. Była to nazwa miejsca. Miejsca, które niegdyś znałem. Ale wraz z tym nie przyszły żadne obrazy, tylko wzruszenie.

Nie wiem, jak długo tak siedziałem. Czas przestał istnieć. W końcu wyrwało mnie z zamyślenia delikatne pukanie do drzwi. Potem gałka wolno się przekręciła i weszła pokojówka o imieniu Carmella, pytając, czy nie mam ochoty na lunch. Uznałem to za dobry pomysł, poszedłem więc z nią do kuchni, gdzie zjadłem pół kurczaka i wypiłem litr mleka. Potem wziąłem ze sobą do biblioteki dzbanek kawy, omijając po drodze psy. Piłem właśnie drugą filiżankę, kiedy zadzwonił telefon. Miałem wielką ochotę go odebrać, ale byłem pewien, że w domu jest więcej aparatów i że zrobi to Carmella. Myliłem się. Telefon ciągle dzwonił. W końcu nie mogłem się oprzeć.

— Halo, tu rezydencja pani Flaumel — powiedziałem.

— Czy mógłbym mówić z panią Flaumel? — usłyszałem męski głos, urywany i trochę nerwowy. Zdyszane słowa dobiegały niewyraźnie poprzez trzaski i szum głosów międzymiastowej.

— Niestety, nie ma jej w domu. Czy mam jej przekazać jakąś wiadomość albo prosić, żeby zadzwoniła?

— A z kim mówię? — chciał wiedzieć mężczyzna.

Zawahałem się, lecz odpowiedziałem:

— Tu Corwin.

— Wielkie nieba! — wykrzyknął i zapadła dłuższa cisza. Myślałem już, że odłożył słuchawkę, i spytałem:

— Halo. — Lecz w tym momencie on znów się odezwał.

— Czy ona jeszcze żyje? — spytał.

— Oczywiście, że żyje! Z kim, do diabła, rozmawiam?

— Nie poznajesz, Corwin? Tu Random. Słuchaj, jestem w Kalifornii i mam kłopoty. Dzwonię do Flory, żeby udzieliła mi schronienia. Czy trzymasz z nią?

— Chwilowo — odpowiedziałem.

— Rozumiem. Czy zapewnisz mi swoją opiekę? — Umilkł i dodał: — Proszę cię, Corwin.

— Zrobię, co będzie w mojej mocy — obiecałem — ale nie mogę podejmować żadnych zobowiązań w imieniu Flory.

— A obronisz mnie przed nią?

— Tak.

— To mi wystarczy. Postaram się jakoś dotrzeć do Nowego Jorku. Muszę wybrać okrężną trasę, więc nie wiem, ile czasu mi to zajmie. Jeśli uda mi się ominąć niesprzyjające Cienie, to prędzej czy później się spotkamy. Życz mi powodzenia.

— Powodzenia — powiedziałem.

Usłyszałem trzask słuchawki, a potem już tylko odległe echo dzwoniących telefonów i głosów jak z zaświatów.

A więc buńczuczny mały Random wpadł w tarapaty! Miałem wrażenie, że nie powinienem się tym szczególnie przejmować. Ale teraz był on jednym z kluczy do mojej przeszłości, a może i do przyszłości. Toteż postaram się mu pomóc, w miarę swoich sił, dopóki nie dowiem się od niego wszystkiego, na czym mi zależy. Czułem, że więzy braterstwa między nami nie zostały jeszcze zbytnio nadszarpnięte. Ale wiedziałem też, że to chytra sztuka: bystry, przebiegły, a jednocześnie dziwnie sentymentalny w najgłupszych sprawach; z drugiej strony jego słowo było niewiele warte i zapewne bez skrupułów sprzedałby moje zwłoki najbliższej akademii medycznej, gdyby mu się to opłacało. Owszem, pamiętałem tego gnojka i nawet czułem do niego cień sympatii, zapewne z powodu paru miłych chwil, które razem spędziliśmy. Ale żebym miał mu ufać? Co to, to nie. Postanowiłem, że powiem Florze o jego przyjeździe dopiero w ostatnim momencie. Może się zdarzyć, że posłuży mi jako as atutowy lub przynajmniej jako walet.

Dolałem sobie trochę gorącej kawy i wolno ją wypiłem. Przed kim uciekał? Nie przed Erykiem, bo nie zwróciłby się tutaj o pomoc. Ciekawe, czy spytał o życie Flory dlatego, że mnie tu zastał? Czyżby wiązało ją tak silne przymierze z bratem, którego nienawidziłem, iż cała rodzina zakładała, że i na niej zechcę się zemścić? Wydawało mi się to dziwne, ale przecież zadał to pytanie.

I w czym byli tak sprzymierzeni? Jakie było źródło tego napięcia, tej walki? Dlaczego Random uciekał?

Amber.

Oto odpowiedź.

Amber. Klucz do wszystkiego tkwił w Amberze. Tajemnica całej historii leżała w Amberze, w jakimś wydarzeniu, które zaszło tam niezbyt dawno temu, jak należało przypuszczać. Muszę poruszać się na palcach. Muszę udawać, że wiem to wszystko, czego nie wiem, a jednocześnie kawałek po kawałku wyciągać informacje od innych. Byłem pewien, że mi się to uda. Przy tej dozie nieufności, jaką sobie tu wszyscy okazywali, nietrudno być enigmatycznym. Tego się będę trzymał. Wyduszę z nich to, co mi potrzebne, zdobędę, co zechcę, będę pamiętał o tych, którzy mi pomogli, a resztę stratuję. Wiedziałem bowiem, że właśnie takie zasady obowiązują w mojej rodzinie, a ja byłem nieodrodnym synem mojego ojca…

Nagle rozbolała mnie głowa, tępym, dojmującym bólem, który niemal rozsadzał mi czaszkę. Wiedziałem, czułem, byłem pewien, że wywołała to myśl o ojcu. Ale nie miałem pojęcia, jak to się stało i dlaczego. Po jakimś czasie ból trochę ustąpił i zdrzemnąłem się w fotelu. Po znacznie dłuższym czasie drzwi się otworzyły i weszła Flora. Na dworze było już ciemno, nastała kolejna noc.

Flora była ubrana w zieloną jedwabną bluzkę i długą wełnianą spódnicę szarego koloru oraz w turystyczne buty i grube skarpety. Włosy miała ściągnięte do tyłu, a twarz lekko przybladłą. Nadal nie rozstawała się ze swoim gwizdkiem.

— Dobry wieczór — powiedziałem, wstając.

Nie odpowiedziała. Podeszła szybko do baru, nalała sobie sporą porcję whisky i wypiła ją jednym haustem, jak mężczyzna. Potem dopełniła szklankę i usiadła z nią w fotelu. Zapaliłem papierosa i podałem jej. Podziękowała skinieniem głowy i powiedziała:

— Droga do Amberu najeżona jest trudnościami.

— Dlaczego?

Spojrzała na mnie ze zdumieniem.

— Kiedy ostatnio z niej korzystałeś?

Wzruszyłem ramionami.

— Nie pamiętam.

— Niech ci będzie — powiedziała. — Zastanawiałam się tylko, czy to twoja sprawka.

Nie odpowiedziałem, bo nie miałem pojęcia, o czym ona mówi. Naraz uprzytomniłem sobie, że jest łatwiejszy sposób na znalezienie się w miejscu zwanym Amber.

— Brakuje ci kilku Atutów — oznajmiłem raptem nieswoim głosem.

Zerwała się na równe nogi, wychlapując sobie na rękę połowę szklanki.

— Oddaj je natychmiast! — krzyknęła, sięgając po gwizdek.

Podszedłem i chwyciłem ją za ramiona.

— Nie mam ich. Powiedziałem to tylko tak sobie.

Odprężyła się i zaczęła szlochać; pchnąłem ją delikatnie z powrotem na fotel.

— Myślałam, że wziąłeś moją talię, a nie że bawisz się w głupie i niestosowne uwagi.

Nie przeprosiłem. Czułem, że byłoby to nie na miejscu.

— Jak daleko udało ci się dotrzeć?

— Niezbyt daleko. — Raptem roześmiała się i spojrzała na mnie z nowym błyskiem w oczach. — Wiem już, co zrobiłeś, Corwinie — oświadczyła, a ja zapaliłem papierosa, żeby nie musieć odpowiadać. — Niektóre z tych przeszkód pochodziły od ciebie, prawda? Zablokowałeś mi drogę do Amberu zanim tu przyszedłeś, tak? Wiedziałeś, że udam się do Eryka. Teraz już nie mogę, muszę czekać, aż on przyjdzie do mnie. Bardzo sprytnie. Chcesz go tu ściągnąć, tak? Ale on przyśle posłańca, nie będzie fatygował się osobiście.

W głosie tej kobiety, która przyznawała, że właśnie miała zamiar wydać mnie w ręce wroga i zrobi to przy pierwszej okazji, brzmiała nuta podziwu, kiedy mówiła o rzekomym pokrzyżowaniu przeze mnie jej planów. Jak można okazywać tak jawny makiawelizm w obliczu niedoszłej ofiary? Odpowiedź nasunęła mi się sama: tacy już jesteśmy. Nie musimy bawić się w subtelności między sobą. Niemniej pomyślałem, że Florze brak finezji prawdziwego mistrza.

— Czy sądzisz, że jestem aż tak głupi, Floro? — spytałem. — Uważasz, że zjawiłem się tu tylko po to, żebyś mogła wydać mnie Erykowi? Nie wiem, co ci stanęło na drodze, ale dobrze ci tak.

— Pamiętaj, że nie gram w twojej drużynie! A poza tym ty też jesteś na wygnaniu! A więc nie byłeś taki znowu sprytny.

W jej zapalczywych słowach wyczułem fałsz.

— Nie mów bzdur! — powiedziałem ostro.

Roześmiała się.

— Wiedziałam, że cię to rozzłości. Dobrze, niech ci będzie, masz własne powody, żeby zamieszkiwać Cienie. Jesteś szaleńcem.

Wzruszyłem ramionami.

— Czego chcesz? Po co naprawdę tu przyszedłeś? — pytała dalej.

— Byłem ciekaw, jakie są twoje plany — odparłem. — To wszystko. Nie możesz zatrzymać mnie tu siłą, jeśli postanowię odejść. Nawet Eryk nic na to nie poradzi. Może po prostu chciałem cię odwiedzić. Może staję się sentymentalny na stare lata. W każdym razie zostanę tu jeszcze trochę, a potem pójdę na dobre. Gdybyś się tak nie spieszyła po nagrodę za wydanie mnie, mogłabyś wyjść na tym znacznie lepiej, młoda damo. Prosiłaś, żebym pamiętał o tobie pewnego pięknego dnia…

Upłynęło parę sekund, zanim dotarło do niej to coś, co miałem nadzieję dać jej do zrozumienia. Wykrzyknęła:

— A więc masz zamiar spróbować! Naprawdę masz zamiar spróbować!

— Święta racja — potwierdziłem, zdając sobie sprawę, że rzeczywiście mam zamiar spróbować, cokolwiek to miało znaczyć — i możesz to powiedzieć Erykowi, jeśli chcesz, ale pamiętaj, że może mi się udać. Nie zapominaj, że wtedy lepiej należeć do moich przyjaciół.

Dużo dałbym za to, żeby wiedzieć, o czym mówię, ale poznałem już kluczowe słowa i przywiązywaną do nich wagę, posługiwałem się więc nimi bezbłędnie, nie mając pojęcia, co właściwie znaczą. Niemniej czułem, że brzmią całkiem naturalnie, aż nadto naturalnie…

Naraz Flora objęła mnie i pocałowała.

— Nic mu nie powiem, Corwinie, naprawdę! Myślę, że może ci się udać. Z Bleysem będą kłopoty, ale Gerard pewnie ci pomoże, a może i Benedykt. Caine też się przyłączy, jak zobaczy, co się święci…

— Planowanie zostaw mnie — przerwałem.

Odsunęła się. Nalała dwa kieliszki wina i podała mi jeden.

— Wypijmy za przyszłość — powiedziała.

— Z przyjemnością.

Spełniliśmy toast. Nalała drugi kieliszek i przyjrzała mi się uważnie.

— To musi być któryś z was trzech: Eryk, Bleys albo ty — stwierdziła. — Jedynie wy macie dość odwagi i rozumu. Ale zniknąłeś z horyzontu na tak długo, że przestałam brać cię pod uwagę.

— To tylko dowodzi, że nigdy nic nie wiadomo.

Sączyłem wino, marząc, żeby choć na chwilę umilkła. Miałem wrażenie, że trochę zbyt nachalnie próbuje rozwijać każdy pomysł, jaki jej przychodzi do głowy. Coś mnie zaniepokoiło i chciałem to w spokoju przemyśleć. Ile miałem lat?

Ta kwestia wyjaśniała po trosze moje gorzkie poczucie oddalenia i rozłąki z osobami przedstawionymi na kartach tarota. Byłem starszy, niżby na to wskazywał mój wygląd. (Patrząc w lustro, dawałem sobie około trzydziestki, ale wiedziałem, że to dlatego, iż Cienie mnie okłamują). Byłem znacznie, znacznie starszy i upłynęło już bardzo dużo czasu, odkąd widziałem swoje rodzeństwo żyjące zgodnie razem, w dobrej komitywie, bez napięć i tarć — jak na owej talii kart.

Usłyszeliśmy dźwięk dzwonka i kroki Carmelli idącej do drzwi.

— To nasz brat, Random — powiedziałem, pewien, że się nie mylę. — Jest pod moją opieką.

Jej oczy rozszerzyły się, a potem się uśmiechnęła, jakby wyrażając uznanie dla mądrego posunięcia, które wykonałem.

Oczywiście nie było w tym żadnej mojej zasługi, ale nie miałem nic przeciwko temu, żeby tak myślała.

Dawało mi to większe poczucie bezpieczeństwa.

ROZDZIAŁ IV

Nowo zdobyte poczucie bezpieczeństwa towarzyszyło mi może ze trzy minuty.

Prześcignąłem Carmellę w drodze do drzwi i otworzyłem je na oścież. Random wpadł do środka, natychmiast zamykając je za sobą i zasuwając zasuwę. Jego jasne oczy były podkrążone i nie miał na sobie kolorowego kubraka ani długich pończoch. Był nie ogolony i ubrany w brązowy wełniany garnitur. Przez ramię miał przerzucony gabardynowy płaszcz, a na nogach ciemne zamszowe buty. Ale był to bez wątpienia Random, ten sam Random, którego widziałem na karcie tarotowej, tylko że jego śmiejące się usta wykrzywiał teraz grymas zmęczenia, a pod paznokciami miał obwódki brudu.

— Corwin! — powiedział i objął mnie.

Uścisnąłem go za ramię.

— Chyba przydałby ci się łyk czegoś mocniejszego — zauważyłem.

— Tak. Tak. Tak… — zgodził się, więc pociągnąłem go do biblioteki.

Jakieś trzy minuty później, kiedy usiadł ze szklanką w jednej ręce, a papierosem w drugiej, powiedział:

— Gonią mnie. Za chwilę tu będą.

Flora wydała stłumiony okrzyk, który zignorowaliśmy.

— Kto? — spytałem.

— Jacyś faceci z Cieni. Nie wiem, kim są ani kto ich nasłał. Jest ich czterech albo pięciu, może nawet sześciu. Byli ze mną w samolocie. Leciałem odrzutowcem. Spostrzegłem ich koło Denver. Kilka razy zmieniałem samolot, żeby się ich pozbyć, ale nic z tego, a nie chciałem za bardzo zbaczać z trasy. Zgubiłem ich dopiero na Manhattanie, ale to tylko kwestia czasu. Sądzę, że wkrótce tu będą.

— I nie domyślasz się, kto ich nasłał?

Uśmiechnął się leciutko.

— Cóż, myślę, że możemy bez większego ryzyka ograniczyć krąg podejrzanych do rodziny. Może Bleys, może Julian, może Caine. A może nawet ty, żeby mnie tu ściągnąć. Ale mam nadzieję, że nie. To nie ty, prawda?

— Nie ja — zapewniłem go. — Czy wyglądają bardzo groźnie?

Wzruszył ramionami.

— Gdyby było ich tylko dwóch albo trzech, mógłbym spróbować wciągnąć ich w zasadzkę, ale z całą tą bandą…

Był drobnym mężczyzną, liczącym niewiele ponad metr sześćdziesiąt wzrostu i ważącym najwyżej sześćdziesiąt parę kilo. Mimo to mówił najwyraźniej serio. Byłem przekonany, że rzeczywiście bez wahania stawiłby czoło dwóm lub trzem napastnikom. Zaciekawiło mnie nagle, czy i ja dysponuję podobną siłą fizyczną, będąc jego bratem. Czułem się pod tym względem nie najgorzej. Bez większych obaw byłbym gotów zmierzyć się w równej walce z każdym przeciwnikiem. Jaki mogłem być silny?

W tej chwili zrozumiałem, że już niedługo będę miał okazję się przekonać.

Rozległo się pukanie do drzwi frontowych.

— Co robimy? — spytała Flora.

Random roześmiał się, rozwiązał krawat i rzucił go na płaszcz leżący na biurku. Potem zdjął marynarkę i rozejrzał się po pokoju. Jego wzrok padł na szablę — w jednej chwili był przy niej i trzymał ją w ręku. Wymacałem pistolet w kieszeni marynarki i odbezpieczyłem go.

— Co robimy? — powtórzył. — Istnieje prawdopodobieństwo, że sforsują wejście — ciągnął — i wobec tego zaraz się tu znajdą. Kiedy walczyłaś po raz ostatni, siostro?

— Wieki temu.

— Więc lepiej szybko to sobie przypomnij, bo nie mamy dużo czasu. Mówię wam, ktoś nimi steruje. Ale nas jest trójka, a ich najwyżej dwa razy tyle. O co więc się tu martwić?

— Nie wiemy, co to za jedni — zauważyła Flora.

— Co za różnica?

— Żadna — odparłem. — Czy mam ich wpuścić?

Oboje nieco zbledli.

— Równie dobrze możemy poczekać…

— A może by tak wezwać policję — zaproponowałem.

W odpowiedzi wybuchnęli niemal histerycznym śmiechem.

— Albo Eryka — dodałem, patrząc na nią badawczo.

Ale ona tylko potrząsnęła głową.

— Nie starczy czasu. Mamy jego Atut, lecz zanim zdąży odpowiedzieć, jeśli w ogóle zechce, będzie już za późno.

— A może to jego sprawka, co? — mruknął Random.

— Wątpię — odparła. — Bardzo wątpię. To nie w jego stylu.

— To prawda — dorzuciłem dla zasady, żeby dać im znać, że się orientuję.

Znowu rozległo się pukanie, tym razem znacznie głośniejsze.

— A Carmella? — spytałem, tknięty nagłą myślą.

Flora potrząsnęła głową.

— To mało prawdopodobne, żeby ona poszła otworzyć.

— Nie wiesz, co ryzykujesz! — krzyknął Random i wypadł z pokoju.

Wyszedłem za nim do holu i sieni w samą porę, żeby powstrzymać Carmellę przed otwarciem drzwi. Wysłaliśmy ją do jej pokoju z nakazem, żeby się tam zamknęła, a Random zauważył:

— Oto dowód, jaką siłą dysponują nasi przeciwnicy. Kto tu właściwie za kim stoi, Corwin?

Wzruszyłem ramionami.

— Gdybym wiedział, nie omieszkałbym ci powiedzieć. W każdym razie my w tej chwili stoimy ramię w ramię. Cofnij się. — I otworzyłem drzwi.

Najbliższy napastnik usiłował odsunąć mnie na bok, ale unieruchomiłem mu rękę w żelaznym uścisku i odepchnąłem go. Było ich sześciu.

— Czego chcecie? — spytałem.

W odpowiedzi nie padło ani jedno słowo, tylko ujrzałem lufy. Błyskawicznie zatrzasnąłem drzwi i zaciągnąłem zasuwę.

— Okey, rzeczywiście tam są — powiedziałem. — Ale skąd mogę wiedzieć, że to nie jakiś twój podstęp?

— To prawda — przyznał — niemal sam żałuję, że tak nie jest. Wyglądają na skończonych oprychów.

Miał rację. Faceci na progu byli potężnie zbudowani i mieli kapelusze zaciągnięte głęboko na oczy. Ich twarze pozostawały w cieniu.

— Chciałbym wiedzieć, kto tu za kim stoi — powtórzył Random.

W tym momencie poczułem w bębenkach uszu przeraźliwą wibrację. Zrozumiałem, że to Flora zrobiła użytek ze swojego gwizdka. Dobiegł mnie brzęk rozbijanej szyby i nie zdziwiłem się, gdy po chwili usłyszałem głuche warczenie i ujadanie.

— Wypuściła na nich psy — powiedziałem. — Sześć przeraźliwych, dzikich bestii, które w innych okolicznościach mogły być poszczute na nas.

Random kiwnął głową i ruszyliśmy w kierunku, skąd dobiegał hałas.

Kiedy weszliśmy do salonu, dwóch mężczyzn już tam było i obaj mieli broń.

Jednym strzałem położyłem pierwszego z nich i padłem na podłogę, celując do drugiego. Random przeskoczył nade mną, wywijając szablą i zobaczyłem, jak głowa tamtego spada z ramion. Tymczasem dwaj inni już drapali się przez okno. Wypróżniłem do nich magazynek, słysząc warczenie psów i jakieś strzały. Na podłodze leżało już trzech martwych mężczyzn i tyleż psów Flory. Z satysfakcją pomyślałem, że załatwiliśmy już połowę napastników i gdy nadbiegła reszta, zabiłem jeszcze jednego w sposób, który mnie samego zdumiał. Bez namysłu chwyciłem ciężki fotel i rzuciłem nim jakieś dziesięć metrów przez pokój, przetrącając facetowi kręgosłup.

Skoczyłem do pozostałych dwóch, ale Random już zdążył przeszyć jednego szablą, zostawiając resztę roboty psom i właśnie zabierał się do następnego, kiedy tamtego powalił jeden z wilczarzy. Wilczarz padł, ale jego zabójca nigdy już nikogo nie zabije — zginął uduszony przez Randoma.

Okazało się, że dwa psy są martwe, a jeden ciężko ranny. Random dobił go jednym ruchem i skierowaliśmy teraz uwagę na mężczyzn.

W ich wyglądzie było coś dziwnego. Weszła Flora i wspólnie ustaliliśmy co. Po pierwsze, wszystkich sześciu miało bardzo mocno nabiegłe krwią oczy, co jednak w ich przypadku wydawało się czymś normalnym. Po drugie, przy palcach u rąk mieli o jeden staw więcej, a na wierzchu dłoni ostre, zakrzywione ostrogi. Ich szczęki były kwadratowe i wydatne, a po rozwarciu ust naliczyłem u jednego z nich czterdzieści cztery zęby, na ogół dłuższe niż u ludzi i znacznie ostrzejsze. Ich ciała miały szarawy odcień, były twarde i lśniące. Z pewnością dałoby się zauważyć więcej różnic, ale już te zdawały się potwierdzać nasze przypuszczenia. Wzięliśmy ich broń, a ja z przyjemnością zatrzymałem sobie trzy małe, płaskie pistolety.

— Wypełzli z Cieni, to jasne — powiedział Random, w odpowiedzi na co skinąłem głową. — Muszę przyznać, że miałem szczęście. Nie spodziewali się, że wesprą mnie takie posiłki: waleczny brat i pół tony psów. — Podszedł i wyjrzał przez zbite okno; nie kwapiłem się, aby mu towarzyszyć. — Nic i nikogo — powiedział po chwili. — Z pewnością załatwiliśmy już wszystkich. — Zaciągnął ciężkie pomarańczowe zasłony i przysunął do nich parę mebli o wysokich oparciach, podczas gdy ja sprawdzałem kieszenie zabitych. Jak można się było spodziewać, nie znalazłem w nich nic, co pomogłoby ich zidentyfikować.

— Wracajmy do biblioteki — powiedział Random. — Chciałbym skończyć swojego drinka.

Zanim usiadł, wyczyścił starannie szablę i odwiesił ją na ścianę. Ja tymczasem nalałem Florze kieliszek czegoś mocniejszego.

— No cóż, zapewne teraz, kiedy trzymamy się w trójkę, dadzą mi na razie święty spokój — stwierdził Random.

— Zapewne — zgodziła się Flora.

— Boże, od wczoraj nie miałem nic w ustach! — oznajmił.

Wobec tego Flora poszła powiedzieć Carmelli, że może już wyjść ze swojego pokoju, tylko ma trzymać się z daleka od salonu i przynieść do biblioteki solidny posiłek. Ledwo wyszła za próg, Random zwrócił się do mnie z pytaniem:

— Jak jest teraz między wami?

— Lepiej miej się przed nią na baczności.

— Nadal trzyma z Erykiem?

— O ile mi wiadomo.

— To co tutaj robisz?

— Próbowałem zwabić Eryka, żeby sam się po mnie pofatygował. Wie, że tylko w ten sposób może mnie dosięgnąć, i chciałem sprawdzić, jak bardzo mu na tym zależy.

Random potrząsnął głową.

— Nic z tego nie będzie. Ani cienia szansy. Dopóki ty jesteś tutaj, a on tam, po co miałby wychylać nosa? Przecież nadal ma silniejszą pozycję. Jeśli chcesz się z nim zmierzyć, to ty będziesz musiał udać się do niego.

— Właśnie doszedłem do tego samego wniosku.

Jego oczy zalśniły, a na ustach pojawił się znajomy uśmieszek. Przeciągnął ręką po jasnej czuprynie i nie spuszczał ze mnie wzroku.

— Czy naprawdę zamierzasz to zrobić? — zapytał.

— Może — odparłem.

— Nie zbywaj mnie, stary. Masz to wypisane na twarzy. Wiesz, sam miałbym ochotę się do ciebie przyłączyć. Ze stosunków międzyludzkich najbardziej odpowiada mi seks, a najmniej stosunki rodzinne z Erykiem.

Zapaliłem papierosa, rozważając w duchu jego słowa.

— Zastanawiasz się, jak widzę — ciągnął Random zgodnie z prawdą. — Myślisz: „Na ile mogę mu tym razem ufać? Jest przebiegły, kłamliwy, nieobliczalny i gotów sprzedać mnie za miskę soczewicy". Tak?

Skinąłem głową.

— Pamiętaj jednak, braciszku Corwinie, że jeśli nawet nie zrobiłem ci niczego dobrego, to i nie wyrządziłem ci nigdy szczególnej krzywdy. Oprócz paru niewinnych figli. Wszystko razem wziąwszy, można powiedzieć, że stosunki między nami układały się najlepiej z całej rodziny, to znaczy nie wchodziliśmy sobie w drogę. Przemyśl to. Chyba nadchodzi już Flora albo jej pokojówka, więc zmieńmy temat… Ale zaraz! Pewno nie masz przy sobie talii ulubionych kart rodzinnych, co?

Potrząsnąłem przecząco głową.

Weszła Flora i oznajmiła:

— Carmella zaraz przyniesie coś do jedzenia.

Wypiliśmy z tej okazji i Random mrugnął do mnie za plecami Flory.

Nazajutrz rano ciała z salonu już uprzątnięto, nie było plam na dywanie, a szyby zostały wstawione. Random wyjaśnił, że „zajął się, czym trzeba". Nie wypytywałem go o szczegóły.

Pożyczyliśmy mercedesa Flory i pojechaliśmy na przejażdżkę. Okolica była dziwnie zmieniona. Nie potrafiłem sprecyzować, na czym to polegało, ale miałem wrażenie, że jest jakoś inaczej. Przy próbie rozwiązania tej zagadki znów rozbolała mnie głowa, postanowiłem więc na razie o tym nie myśleć.

Siedziałem przy kierownicy, a Random obok. Mimochodem rzuciłem, że chciałbym znaleźć się znów w Amberze, po prostu, żeby się przekonać, co mi odpowie.

— Ciekaw jestem, czy chodzi ci tylko o zemstę, czy o coś więcej — powiedział, odrzucając w ten sposób piłeczkę i zostawiając mi z kolei pole do odpowiedzi, jeśli uznam to za stosowne. Uznałem. Uciekłem się do ogólnikowego stwierdzenia:

— Sam się nad tym zastanawiałem, próbując ocenić swoje szanse. Może jednak zaryzykuję…

Odwrócił się do mnie (do tej pory patrzył przez okno) i powiedział:

— Myślę, że wszyscy mieliśmy podobne ambicje lub przynajmniej podobne myśli. W każdym razie ja miałem, choć dość wcześnie wycofałem się z gry. Tak czy owak uważam, że warto spróbować. Jak rozumiem, pytasz mnie, czy ci pomogę. Odpowiedź brzmi: „Tak", choćby po to, żeby zrobić na złość reszcie. — Potem dodał: — A co z Florą? Myślisz, że stanie po naszej stronie?

— Bardzo wątpię — odparłem.

— Przyłączyłaby się, gdybyśmy byli pewni swego. Ale jak tu można być czegoś pewnym w tej sytuacji? Czy w każdej innej — dorzucił.

— Czy w każdej innej — powtórzyłem, jakbym się właśnie takiej odpowiedzi spodziewał.

Wolałem nie zwierzać mu się z utraty pamięci. Bałem się mu zaufać. Musiałem się dowiedzieć wielu rzeczy, a nie miałem od kogo! Rozmyślałem nad tym, prowadząc samochód.

— No to kiedy zaczynamy? — spytałem.

— Kiedy będziesz gotów.

Masz ci los! I co mam teraz z tym fantem zrobić?

— A może by tak od razu? — zaproponowałem.

Milczał. Zapalił papierosa, pewno dla zyskania na czasie. Poszedłem w jego ślady.

— Dobrze — powiedział w końcu. — Kiedy byłeś tam po raz ostatni?

— Tak cholernie dawno temu — odparłem — że nawet nie jestem pewien, czy trafię.

— W porządku, wobec tego musimy najpierw odjechać, zanim będziemy mogli wracać. Ile masz benzyny?

— Trzy czwarte baku.

— Na następnym rogu skręć w lewo i zobaczymy, co się stanie.

Skręciłem i po chwili wszystkie chodniki wzdłuż ulicy zaczęły się iskrzyć.

— Do diaska! — zaklął Random. — Nie robiłem tego od jakichś dwudziestu lat i teraz za szybko przypominam sobie różne rzeczy.

Jechaliśmy dalej, a ja się zastanawiałem, co się, u diabła, dzieje.

Niebo stało się zielonkawe, potem poróżowiało. Zagryzłem usta, powstrzymując się od zadawania pytań. Przejechaliśmy pod mostem, a kiedy wynurzyliśmy się po drugiej stronie, niebo miało znów normalny kolor, wszędzie wokół zaś stały wielkie żółte wiatraki.

— Nie martw się — powiedział szybko Random. — Mogło być gorzej.

Zauważyłem, że ludzie, których mijaliśmy, mieli dziwne stroje, a droga była brukowana.

— Skręć w prawo.

Skręciłem. Słońce zakryły purpurowe chmury i zaczęło padać. Błyskawice przecinały niebo, a nad naszymi głowami przetaczał się głuchy grzmot. Moje wycieraczki pracowały pełną parą, lecz niewiele to pomagało. Zapaliłem reflektory i jeszcze bardziej zwolniłem.

Byłbym przysiągł, że minąłem jeźdźca na koniu jadącego w przeciwną stronę, ubranego od stóp do głów na szaro, z wysoko podniesionym kołnierzem i głową pochyloną przed deszczem.

Później chmury rozeszły się i jechaliśmy wzdłuż morza. Wysokie fale rozbijały się o brzeg, a nisko nad nimi krążyły olbrzymie mewy. Deszcz ustał, wyłączyłem więc światła i wycieraczki. Teraz nawierzchnia drogi była tłuczniowa, ale okolica wydała mi się całkiem obca. W lusterku wstecznym nie było ani śladu miasta, które właśnie minęliśmy. Zacisnąłem mocnej ręce na kierownicy, widząc nagle na skraju szosy szubienicę, z której zwisał szkielet szarpany przez wiatr.

Random palił papierosa i wyglądał przez okno, a tymczasem droga odeszła od brzegu morza i skręciła w bok, pnąc się wokół wzgórza. Po prawej mieliśmy bezdrzewną równinę porosłą trawą, a po lewej piętrzył się rząd wzgórz. Niebo miało teraz intensywny ciemnofioletowy kolor, jak woda w głębokim, czystym, krytym basenie. Nigdy dotąd czegoś podobnego nie widziałem.

Random otworzył okno, żeby wyrzucić niedopałek, i wpuścił podmuch zimnego powietrza, który przyniósł ze sobą zapach morza, wilgotny i ostry.

— Wszystkie drogi prowadzą do Amberu — stwierdził sentencjonalnie, jakby wygłaszał znaną prawdę.

Wtedy przypomniałem sobie, co powiedziała mi Flora poprzedniego dnia. I mimo obaw, aby nie wziął mnie za durnia lub nie posądził o zatajenie ważnych informacji, uznałem, że dla naszego wspólnego dobra muszę mu to powtórzyć.

— Wiesz — zacząłem ostrożnie — mam wrażenie, że kiedy zadzwoniłeś wczoraj podczas nieobecności Flory, ona w tym czasie starała się dotrzeć do Amberu, lecz okazało się, że droga jest zablokowana.

Roześmiał się.

— Ta kobieta nie ma ani krzty wyobraźni — odrzekł. — Oczywiście, że w takiej chwili droga będzie zablokowana. Z pewnością my też będziemy w końcu musieli iść pieszo i wytężać wszystkie siły i całą pomysłowość, żeby się przedrzeć, jeśli nam się to w ogóle uda. Czy ona myślała, że wróci sobie jak księżniczka po dywanie z kwiatów? Głupia baba. Nie zasługuje na to, aby żyć, ale nie mnie o tym decydować, przynajmniej na razie. Na skrzyżowaniu skręć w prawo — polecił nagle.

Co się działo? Zdawałem sobie sprawę, że Random jest w jakiś sposób odpowiedzialny za egzotyczne zmiany zachodzące wokół nas, ale nie miałem pojęcia, jak on to robi ani dokąd nas prowadzi. Dużo dałbym za to, żeby zgłębić jego sekret, a nie mogłem go przecież zapytać wprost, bo zdradziłbym się ze swoją niewiedzą. I byłbym wtedy zdany na jego łaskę. Pozornie siedział całkiem bezczynnie, palił tylko papierosa i patrzył przez okno, lecz gdy pokonaliśmy niewielkie wzniesienie, znaleźliśmy się raptem na błękitnej pustyni pod różowym słońcem na migotliwym niebie. W lusterku wstecznym widać było za nami całe kilometry tej pustyni ciągnącej się aż po horyzont. Niezła sztuczka, trzeba przyznać.

Naraz silnik zacharczał, zazgrzytał, uspokoił się i po chwili powtórzył swój występ. Kierownica zmieniła kształt w moich rękach. Stała się półokrągła, a siedzenie jakby odsunęło się do tyłu, samochód przywarł do ziemi, szyby okienne zrobiły się bardziej skośne.

Nic nie powiedziałem, nawet kiedy rozpętała się wokół nas lawendowa burza piaskowa. A kiedy opadła, zaparło mi dech.

Na drodze przed nami wyrósł gigantyczny, ciągnący się na jakiś kilometr korek samochodowy. Wszystkie auta stały nieruchomo i trąbiły.

— Zwolnij — powiedział Random. — To pierwsza przeszkoda.

Zwolniłem i w tym momencie ogarnął nas następny podmuch burzy piaskowej. Zanim zdążyłem zapalić światła, już było po wszystkim i ze zdumienia zamrugałem parę razy. Samochody zniknęły i ucichł ryk klaksonów. Ale droga iskrzyła się teraz jak przedtem chodniki i słyszałem, że Random przeklina kogoś lub coś pod nosem.

— Jestem pewien, że ominąłem tę pułapkę właśnie tak, jak tego chciał ten, co nam ją zastawił — powiedział. — I wściekam się, że zrobiłem to, czego się spodziewał — rzecz oczywistą.

— Eryk? — spytałem.

— Zapewne. Jak myślisz, co powinniśmy teraz zrobić? Zatrzymać się i spróbować trudniejszej drogi czy jechać dalej i czekać na następną przeszkodę?

— Jedźmy dalej — zdecydowałem. — W końcu to była dopiero pierwsza.

— Dobrze — zgodził się, ale dodał: — Kto wie, jaka będzie ta druga?

Drugą była rzecz — nie wiem, jak inaczej to nazwać.

Rzecz, która wyglądała jak piec hutniczy z ramionami, przycupnięty na środku drogi, sięgający po auta i pożerający je.

Gwałtownie zahamowałem.

— Co robisz? — spytał Random. — Jedź dalej. Jak inaczej go wyminiesz?

— Trochę mną to wstrząsnęło — przyznałem, a on spojrzał na mnie dziwnie, z ukosa, i znów owiała nas chmura piasku.

Zrozumiałem, że powiedziałem coś niewłaściwego.

Kiedy pył opadł, jechaliśmy znów po pustej drodze. A w oddali widać było wieże.

— Myślę, że go załatwiłem — odezwał się Random. — Połączyłem kilka w jedną i chyba na tej się nas nie spodziewał. W końcu nikt nie może zagrodzić wszystkich dróg do Amberu.

— To prawda — przyznałem z nadzieją, że uda mi się zatrzeć złe wrażenie wywołane moim nieświadomym faux pas.

Zerknąłem spod oka na Randoma. Drobny, niepozorny człowieczek, który mógł równie łatwo jak ja zginąć poprzedniego wieczoru. Na czym polegała jego moc? I co znaczyło to całe gadanie o Cieniach? Coś mi mówiło, że poruszamy się wśród nich nawet teraz. W jaki sposób? Działo się to za sprawą Randoma, a ponieważ nie było najwyraźniej związane z wysiłkiem fizycznym, gdyż jego ręce spoczywały bezczynnie na kolanach, doszedłem do wniosku, że robi to siłą umysłu. Ale jak?

Mówił o „dodawaniu" i „odejmowaniu", jakby świat, w którym się porusza, był jednym wielkim równaniem. Nagle ogarnęła mnie dziwna pewność, że dodaje on i odejmuje różne elementy otaczającej nas rzeczywistości, żeby zbliżyć się do tego osobliwego miejsca, zwanego Amberem, do którego się przedzierał.

Ja też kiedyś to umiałem. I w przebłysku olśnienia zrozumiałem, że klucz do wszystkiego leży w przypomnieniu sobie Amberu. Ale nie mogłem sobie nic przypomnieć.

Szosa nagle skręciła, zostawiając pustynię z tyłu i wiodąc w pola porosłe wysoką, niebieską, ostrą trawą. Po chwili teren stał się pagórkowaty, a u stóp trzeciego wzgórza dobra nawierzchnia się skończyła i wjechaliśmy w wąską polną drogę. Była ubita i wiła się między coraz wyższymi wzgórzami, na których zaczęły się teraz pojawiać niskie krzewy i podobne do bagnetów osty. Po jakiejś półgodzinie wzgórza zostały w tyle i wjechaliśmy w las rozłożystych drzew o grubych pniach i romboidalnych liściach w jesiennych kolorach purpury i żółci. Zaczął padać drobny deszcz, wśród krzewów przesuwały się cienie. Nad kobiercem mokrych liści unosiła się warstewka mgły. Gdzieś na prawo rozległ się skowyt.

Kierownica zdążyła już trzy razy zmienić kształt w moich rękach, na ostatek przyjmując postać drewnianego ośmiokąta. Samochód miał teraz wysokie podwozie, a na masce figurkę w kształcie flaminga. Powstrzymałem się od wszelkich komentarzy, dostosowując się do zmian położenia siedzenia i coraz to nowych warunków prowadzenia pojazdu. Znów rozległ się skowyt, Random zerknął na kierownicę, potrząsnął głową i nagle drzewa stały się o wiele wyższe, oplecione pnączami winorośli i błękitną woalką hiszpańskiego mchu, a samochód niemal wrócił do normy. Spojrzałem na wskaźnik paliwa i zobaczyłem, że mamy połowę baku.

— Posuwamy się do przodu — zauważył Random, a ja przytaknąłem.

Droga raptownie się poszerzyła i zrobiła asfaltowa. Po obu stronach ciągnęły się rowy pełne błotnistej wody. Pływały w nich liście, gałęzie i kolorowe piórka. Nagle zakręciło mi się w głowie i poczułem się jakby odurzony.

— Oddychaj wolno i głęboko — powiedział szybko Random, zanim zdążyłem się do tego stanu przyznać. — Jedziemy na skróty, więc atmosfera i grawitacja będą przez jakiś czas nieco inne. Mieliśmy do tej pory sporo szczęścia; chcę to wykorzystać i w miarę szybko dostać się jak najbliżej.

— Świetna myśl — pochwaliłem go.

— Może tak, a może nie — odparł — ale warto spróbo… Uważaj!

Wjechaliśmy na szczyt wzgórza — raptem z przeciwnej strony wyłoniła się ciężarówka i toczyła prosto na nas. Skręciłem, aby ją wyminąć, ale i ona skręciła. W ostatniej chwili zdołałem zjechać z drogi na miękkie pobocze na lewo, tuż przy skraju rowu. Ciężarówka po prawej zahamowała. Usiłowałem wrócić z pobocza na szosę, lecz utknęliśmy w rozmokłej glinie.

Usłyszałem trzask drzwiczek i zobaczyłem, że kierowca wyskakuje z kabiny po prawej stronie, co znaczyło, że to jednak on jechał po właściwym pasie, a nie my. Byłem pewien, że nigdzie w Stanach nie obowiązuje ruch lewostronny, ale jednocześnie miałem przeczucie, że już dawno opuściliśmy Ziemię, którą znałem.

Ciężarówka okazała się cysterną. Dużymi, czerwonymi literami miała wypisane na boku: „ZUÑOCO", a pod spodem slogan reklamowy: „Jesteśmy wszędzie". Kierowca obrzucił mnie wyzwiskami, ledwo wysiadłem z wozu, żeby go przeprosić. Był równie wysoki jak ja, gruby jak beczka łoju i trzymał w ręku lewarek.

— Przecież mówię, że bardzo mi przykro — powtórzyłem. — Co jeszcze mam zrobić? Ostatecznie nic się nikomu nie stało.

— Takich pieprzonych kierowców nie powinno się puszczać na szosę! — wrzeszczał. — To śmierć w oczach!

Random wysiadł z samochodu i warknął:

— Zjeżdżaj pan! — W ręce miał pistolet.

— Odłóż to — powiedziałem, ale on odbezpieczył broń i wycelował.

Facet odwrócił się i zaczął biec, a oczy miał rozszerzone z przerażenia. Random podniósł pistolet i wycelował mu w plecy — zbiłem mu rękę w chwili, gdy naciskał spust.

Pocisk uderzył w bruk i odbił się rykoszetem. Random odwrócił się do mnie z pobladłą twarzą.

— Cholerny głupcze! Mogłem trafić w cysternę!

— Mogłeś też trafić w człowieka, do którego mierzyłeś.

— No to co. Nigdy więcej się tu nie znajdziemy, w każdym razie za życia tego pokolenia. Ten bydlak miał czelność obrazić księcia Amberu! Stanąłem w obronie twojego honoru!

— Sam potrafię zadbać o swój honor — powiedziałem i nagle zawładnęło mną chłodne poczucie siły, które włożyło mi w usta słowa: — Decyzja, czy go zabić, należała do mnie, nie do ciebie — co mówiąc, poczułem autentyczną wściekłość.

Drzwi szoferki zatrzasnęły się i ciężarówka czym prędzej ruszyła, a Random skłonił przede mną głowę i rzekł:

— Przepraszam, bracie. Nie chciałem wkraczać w twoje prawa. Poczułem się urażony, słysząc, jak jeden z nich mówi do ciebie w ten sposób. Wiem, że powinienem poczekać, aż sam zrobisz, co uznasz za stosowne, albo przynajmniej cię spytać.

— No dobra — powiedziałem — postarajmy się jakoś dostać z powrotem na szosę i ruszyć w drogę.

Tylne koła ugrzęzły w błocie aż po osie. Patrzyłem na nie, zastanawiając się, co zrobić z tym fantem, gdy Random zawołał:

— Podniosę przedni zderzak, a ty weź tylny i wyniesiemy wóz na szosę. Ale lepiej postawmy go tym razem na lewym pasie.

Wcale nie żartował.

Mówił coś przedtem o mniejszej sile przyciągania, ale ja nie czułem się znów aż taki lekki. Wiedziałem, że jestem silny, lecz miałem niejakie wątpliwości, czy będę w stanie udźwignąć mercedesa.

Musiałem jednak spróbować, bo Random najwyraźniej tego po mnie oczekiwał, a nie mogłem dać mu okazji do podejrzeń, że mam luki w pamięci. Przykucnąłem więc, zaparłem się, chwyciłem zderzak i zacząłem powoli się prostować. Tylne koła z klaśnięciem wydobyły się z mokrej gliny. Trzymałem tył samochodu pół metra nad ziemią! Był ciężki — do diaska! Był bardzo ciężki — lecz dałem mu radę!

Przy każdym kroku zapadałem się głęboko w ziemię. Ale go niosłem! A Random pomagał mi z drugiego końca. Postawiliśmy samochód na szosie. Zdjąłem buty, opróżniłem je z błota i wyczyściłem kępkami trawy, wykręciłem skarpetki, wrzuciłem je wraz z butami na tylne siedzenie, otrzepałem nogawki i siadłem boso za kierownicą. Random zajął miejsce przy mnie i rzekł:

— Posłuchaj, chciałem cię raz jeszcze przeprosić…

— Nie mówmy już o tym — uciąłem. — Było, minęło.

— Ale nie chciałbym, żebyś żywił do mnie urazę.

— Nie mam zamiaru. Proszę cię tylko, żebyś na przyszłość trzymał na wodzy swoją popędliwość, jeśli chodzi o odbieranie ludziom życia w mojej obecności.

— Dobrze — obiecał.

— No to w drogę — powiedziałem i ruszyliśmy.

Jechaliśmy przez skalisty kanion, a potem przez miasto, które wyglądało, jakby było zrobione ze szkła albo szkłopodobnej materii, a przez jego mieszkańców przeświecało różowe słońce, ukazując ich organy wewnętrzne i resztki ostatnio spożytego posiłku. Przyglądali się nam i gromadzili na rogach ulic, ale nikt nie próbował nas zatrzymać ani nam przeszkodzić.

— Tutejsi naukowcy będą z pewnością opisywać to wydarzenie przez wiele lat — powiedział mój brat.

Przytaknąłem.

Później w ogóle nie było drogi i jechaliśmy po czymś w rodzaju gładkiego silikonu bez początku i końca. Po jakimś czasie zwęził się i stał naszą drogą, a jeszcze potem po obu stronach rozlały się moczary, zarosłe, brunatne i cuchnące. I przysiągłbym, że widziałem diplodoka, który podniósł głowę i uważnie nam się przyglądał. Potem przeleciał nam nad głowami olbrzymi cień o skrzydłach nietoperza. Niebo było teraz granatowe, a słońce koloru złotej ochry.

— Mamy już mniej niż jedną czwartą baku — zauważyłem.

— Dobra — powiedział Random. — Zatrzymaj się.

Stanąłem i czekałem.

Przez dłuższy czas — około sześciu minut — milczał, a potem powiedział:

— Jedź dalej.

Po jakichś pięciu kilometrach dotarliśmy do ogrodzenia z bali, wzdłuż którego wolno jechałem. Wreszcie trafiliśmy na bramę i Random rzekł:

— Stań i zatrąb.

Po chwili wielkie żelazne zawiasy zaskrzypiały i drewniane wrota otworzyły się do środka.

— Możesz wjechać — powiedział Random. — Nic nam nie grozi.

Na lewo stały trzy kopulaste pompy benzynowe, a za nimi mały budyneczek z rodzaju tych, które widywałem niezliczoną ilość razy w bardziej przyziemnych okolicznościach. Zatrzymałem się przy jednym z dystrybutorów i czekałem.

Facet, który do nas wyszedł, miał jakieś półtora metra wzrostu, talię jak beka, nos przypominający truskawkę i bary szerokie na metr.

— Do pełna? — spytał.

Skinąłem głową.

— Niech pan podjedzie trochę bliżej — zarządził.

Podjechałem i spytałem Randoma:

— Czy moje pieniądze są tutaj ważne?

— Obejrzyj je sobie — zaproponował.

Mój portfel był wypchany plikiem pomarańczowych i żółtych banknotów z rzymskimi cyframi w rogach, po których następowały litery D.R. Random uśmiechnął się zadowolony z siebie.

— Widzisz, zadbałem o wszystko.

— Wspaniale. Á propos, jestem głodny.

Rozejrzeliśmy się wokół i zobaczyliśmy tablicę z facetem znanym mi skądinąd z reklamy kurczaków z rożna, a tu polecającym pobliską knajpę.

Truskawkowy Nos strzepnął resztę benzyny na ziemię dla równego rachunku, odwiesił wąż, podszedł i powiedział:

— Osiem Drachae Regums.

Znalazłem pomarańczowy banknot oznaczony V D.R. i trzy inne oznaczone I D.R. i podałem mu.

— Dziękuję — rzekł i wsadził je do kieszeni. — Sprawdzić olej i wodę?

— Tak.

Dolał trochę wody, powiedział, że poziom oleju jest w porządku i maznął brudną ścierką przednią szybę. Potem nam pomachał i zniknął w budyneczku.

Podjechaliśmy do reklamowanej knajpy i kupiliśmy kilkanaście porcji jaszczurki z rożna i galon słabego, słonawego w smaku piwa. Potem umyliśmy się w przybudówce, zatrąbiliśmy przed bramą i poczekaliśmy cierpliwie, aż przyszedł człowiek z halabardą przewieszoną przez prawe ramię i nas wypuścił. Znów ruszyliśmy w drogę.

W pewnej chwili wyskoczył nam przed maskę tyranozaur, zawahał się przez moment i ruszył swoją drogą, na lewo. Nad naszymi głowami przeleciały kolejne trzy pterodaktyle.

— Niechętnie porzucam niebo Amberu — powiedział Random, cokolwiek to miało znaczyć, a ja mruknąłem coś potwierdzająco w odpowiedzi. — Ale boję się próbować wszystkiego naraz — ciągnął. — Moglibyśmy zostać rozerwani na strzępy.

— Zgoda — przyznałem.

— Z drugiej strony, nie podoba mi się to miejsce.

Kiwnąłem głową i jechaliśmy dalej, aż silikonowa równina się skończyła i rozciągnął się przed nami goły kamień.

— Co zamierzasz dalej? — zaryzykowałem.

— Teraz, kiedy mam już niebo, nastawię się na teren — powiedział.

Kamienna pustynia zaroiła się skałami, między którymi prześwitywała ciemna ziemia. W miarę upływu czasu ziemi było coraz więcej, a skał coraz mniej. W końcu zobaczyłem plamy zieleni. Najpierw tu i ówdzie kępki traw. Ale była to bardzo, bardzo jasna zieleń, koloru nie spotykanego na Ziemi.

Wkrótce było jej znacznie więcej.

Później pokazały się drzewa, rosnące gdzieniegdzie przy drodze.

I wreszcie las.

Ale jaki!

Nigdy nie widziałem takich drzew — potężnych i majestatycznych, o głębokiej, soczystej zieleni, ze złotym połyskiem. Pięły się ku niebu, wznosiły do chmur. Były tu wielkie sosny, dęby, klony i wiele innych, których nazw nie znałem. Kiedy opuściłem trochę szybę, owionął mnie podmuch wspaniałego, wonnego powietrza. Odetchnąłem parę razy głęboko i postanowiłem jechać dalej przy otwartym oknie.

— Las Ardeński — powiedział człowiek, który był moim bratem i którego zarówno kochałem, jak i zazdrościłem mu jego wiedzy i mądrości.

— Bracie — zwróciłem się do niego — spisujesz się świetnie. Lepiej, niż się spodziewałem. Dziękuję.

Był najwyraźniej zdumiony. Jakby po raz pierwszy usłyszał dobre słowo od kogoś z rodziny.

— Staram się, jak mogę — powiedział. — I nadal będę się starał, obiecuję. Spójrz tylko! Mamy już niebo i mamy las! Aż za dobre, żeby było prawdziwe! Minęliśmy już połowę drogi i nic się nam na razie specjalnie nie dało we znaki. Myślę, że mamy dużo szczęścia. Czy dasz mi własne księstwo?

— Tak — odparłem, nie wiedząc, o co mu chodzi, ale gotów zaspokoić jego zachciankę, jeśli będzie to leżało w granicach moich możliwości.

Skinął głową i orzekł:

— Jesteś w porządku.

Krwiożerczy mały gnojek, który zawsze, jak pamiętałem, miał duszę buntownika. Rodzice starali się jakoś go utemperować, ale bez większych rezultatów. Zdałem sobie w tym momencie sprawę, że mieliśmy wspólnych rodziców, w przeciwieństwie do mnie i Eryka, do mnie i Flory, Caine'a, Bleysa i Fiony. I może jeszcze innych, ale co do tych byłem pewien.

Jechaliśmy po twardej, ubitej drodze leśnej pośród nawy ogromnych drzew. Ciągnęły się bez końca. Czułem się tu bezpiecznie. Raz i drugi spłoszyliśmy jelenia i wystraszyliśmy zająca przy drodze. Gdzieniegdzie widać było odciski końskich kopyt. Promienie słońca przeświecały tu i ówdzie przez liście, przypominając napięte złote struny jakiegoś hinduskiego instrumentu muzycznego. Powietrze było wilgotne i ożywcze. Zaświtała mi myśl, że znam to miejsce, że w przeszłości często przebywałem tę drogę. Jeździłem po Lesie Ardeńskim na koniu, chodziłem pieszo, polowałem, leżałem na plecach pod tymi potężnymi konarami, z rękami pod głową, wpatrując się w niebo. Wspinałem się na niektóre z tych gigantów, patrząc z góry na ruchomy, zielony świat.

— Kocham ten las — powiedziałem bezwiednie na głos, a Random odpowiedział:

— Zawsze go kochałeś. — W jego głosie kryła się jakby nuta rozbawienia, ale nie byłem pewien.

Wtem z oddali usłyszałem dźwięk, który instynktownie rozpoznałem jako głos rogu.

— Jedź szybciej — rzekł nagle Random. — To chyba róg Juliana.

Posłuchałem go.

Róg zabrzmiał znowu, tym razem bliżej.

— Te jego cholerne psy rozszarpią nasz samochód na strzępy, a ptaszysko wydziobie nam oczy! — powiedział Random. — Wolałbym nie spotykać się z nim akurat w chwili, kiedy jest w pełnej gotowości bojowej. Nie wiem, na co poluje, ale z pewnością chętnie porzuci tę zwierzynę dla łupu w postaci dwóch swoich braci.

— Żyj i daj żyć innym, oto moja najnowsza dewiza — oznajmiłem.

Random zachichotał.

— Co za osobliwy pomysł. Założę się, że przetrwa nie dłużej niż pięć minut.

Róg odezwał się ponownie, jeszcze bliżej, i Random zaklął:

— Niech to diabli!

Szybkościomierz wskazywał sto dwadzieścia kilometrów na godzinę, w dziwnych, runicznych cyfrach, i bałem się jechać szybciej na tej leśnej drodze. Znów wyraźnie usłyszeliśmy róg z lewej strony, trzy długie sygnały, którym towarzyszyło ujadanie psów.

— Jesteśmy bardzo blisko prawdziwej Ziemi, chociaż wciąż daleko od Amberu — powiedział mój brat. — Ucieczka przez sąsiednie Cienie na nic się nie zda, bo jeśli to Julian nas goni, podąży za nami. Albo jego Cień.

— Co robimy?

— Dodaj gazu i miejmy nadzieję, że to nie nas ściga.

Tym razem róg zabrzmiał tuż-tuż.

— Na czym on tak pędzi, na lokomotywie? — spytałem.

— Raczej na swoim potężnym Morgensternie, najszybszym koniu, jakiego stworzył.

Obracałem to ostatnie słowo w myślach, starając się je rozszyfrować. Jakiś głos wewnętrzny mówił mi, że to prawda, że Julian rzeczywiście stworzył Morgensterna, czerpiąc z Cieni, wyposażając bestię w prędkość huraganu i siłę kafara.

Przypomniałem sobie, że mam swoje powody bać się tego zwierza — i właśnie w tym momencie go zobaczyłem.

Morgenstern był o sześć piędzi wyższy od każdego innego konia, miał oczy martwego koloru, jak wyżeł weimarski, szarą maść i kopyta z polerowanej stali. Pędził jak wiatr za naszym samochodem, a w siodle siedział Julian, taki, jakim go pamiętałem z talii kart — miał długie czarne włosy, błękitne oczy i łuskową białą zbroję. Uśmiechnął się do nas i pomachał, a Morgenstern podrzucił w górę łeb i jego wspaniała grzywa zafalowała na wietrze jak flaga. Nogi śmigały mu jak błyskawice.

Przypomniało mi się, że Julian ubrał kiedyś swojego pachołka w moje ubranie i kazał mu dręczyć to zwierzę. Oto dlaczego Morgenstern próbował mnie stratować podczas pewnego polowania, kiedy zsiadłem z konia, żeby oprawić jelenia.

Zamknąłem okno, aby zapach nie zdradził mojej obecności. Ale Julian wypatrzył mnie już i wiedziałem, co to oznacza. Wokół niego biegła sfora krwiożerczych ogarów o niezwykłej wytrzymałości i zębach jak stal. One też pochodziły z Cieni, bo żaden normalny pies nie mógłby tak biec. Ale wiedziałem, że słowo „normalny" tak czy owak nie ma tu zastosowania.

Julian dał nam znak, żebyśmy się zatrzymali. Spojrzałem pytająco na Randoma, a on kiwnął głową.

— Jeśli go nie posłuchamy, to nas stratuje.

Nacisnąłem hamulce, zwolniłem, stanąłem.

Morgenstern zarżał, stanął dęba, zarył wszystkimi czterema kopytami w ziemię i zaczął tańczyć w miejscu. Psy dreptały wokół z wywieszonymi językami, ciężko dysząc. Koń był pokryty lśniącą warstwą potu. Spuściłem okno.

— Co za niespodzianka! — powitał nas Julian swoim rozwlekłym, lekko zacinającym się głosem, a gdy to mówił, wielki sokół o czarno-zielonkawym upierzeniu zatoczył w powietrzu koło i usiadł mu na lewym ramieniu.

— Tak, rzeczywiście niespodzianka — przyznałem. — Jakże się miewasz?

— Doskonale, jak zawsze. A ty i nasz drogi brat Random?

— Jestem w dobrej formie — powiedziałem, a Random skinął mu głową i zauważył:

— Sądziłem, że w dzisiejszych czasach znajdziesz sobie inną rozrywkę niż polowanie.

Julian pochylił się i spojrzał na niego drwiąco przez przednią szybę.

— Lubię zabijać dzikie bestie — powiedział — a przy tym dzień i noc myślę o swoich krewnych.

Zimny dreszcz przeszedł mi po plecach.

— Przerwałem polowanie, słysząc w oddali warkot samochodu — ciągnął. — Nie sądziłem jednak, że jadą nim dwie tak wielkie osobistości. Przypuszczam, że nie wybraliście się na przejażdżkę dla czystej przyjemności, lecz macie przed sobą jakiś cel, na przykład Amber. Zgadza się?

— Zgadza — przyznałem. — Mogę spytać, dlaczego jesteś tutaj, a nie tam?

— Eryk kazał mi pilnować tej drogi — odparł, a moja ręka automatycznie powędrowała do pistoletu zatkniętego za pasek. Miałem jednak wrażenie, że kula nie przebije jego zbroi. Rozważałem, czyby nie zastrzelić Morgensterna.

— Cóż, bracia — rzekł Julian z uśmiechem — witam was i życzę dobrej podróży. Z pewnością zobaczymy się wkrótce w Amberze. Do widzenia.

Zawrócił konia i zniknął w lesie.

— Uciekajmy stąd czym prędzej — powiedział Random. — Na pewno planuje zasadzkę albo pogoń. — Co mówiąc, wyciągnął pistolet zza pasa i położył na kolanach.

Prułem przed siebie z całkiem przyzwoitą prędkością.

Po jakichś pięciu minutach, kiedy już byłem gotów odetchnąć, usłyszałem róg. Nacisnąłem pedał gazu, wiedząc, że Julian i tak nas dogoni, ale chcąc zyskać na czasie i odjechać jak najdalej. Ścinaliśmy zakręty, pokonywaliśmy z rykiem wzgórza i doliny, w pewnej chwili omal nie potrąciliśmy jelenia, ale szczęśliwie udało nam się go wyminąć, nie wytracając prędkości.

Róg brzmiał coraz bliżej i Random klął pod nosem.

Coś mi mówiło, że mamy przed sobą jeszcze długą drogę przez las i nie dodawało mi to ducha.

Trafił nam się jeden długi, prosty odcinek, kiedy mogłem przycisnąć pedał do deski i trzymać przez prawie minutę. Dźwięk rogu Juliana nieco się oddalił. Ale potem wjechaliśmy na teren, gdzie droga wiła się i kręciła i musiałem zwolnić. Julian znów zaczął nas doganiać.

Po jakichś sześciu minutach pokazał się we wstecznym lusterku, pędząc galopem w otoczeniu zażartej, ujadającej sfory. Random otworzył okno, a po chwili wychylił się i zaczął strzelać.

— Niech diabli porwą tę jego zbroję — zaklął. — Jestem pewien, że trafiłem go dwukrotnie i nic mu się nie stało.

— Niechętnie myślę o zabiciu tej bestii — powiedziałem — ale spróbuj wycelować w konia.

— Już próbowałem, nawet kilkakrotnie — odparł, rzucając pozbawiony amunicji pistolet na podłogę i wyjmując drugi — i albo jestem gorszym strzelcem, niż sądziłem, albo to prawda, co wieść niesie — że Morgensterna można zabić tylko srebrną kulą.

Pozostałymi pociskami położył sześć psów, ale jeszcze zostało ich ze dwa tuziny. Podałem mu jeden z moich pistoletów i załatwił dalszych pięć bestii.

— Ostatnią kulę zostawiłem na głowę Juliana, jeśli podjedzie dostatecznie blisko — rzekł.

Byli już kilkanaście metrów za nami i szybko się zbliżali, nacisnąłem więc hamulce. Nie wszystkie psy zdążyły się zatrzymać, ale Julian nagle zniknął, tylko nad głowami przeleciał nam czarny cień.

Morgenstern przeskoczył samochód! Odwrócił się w miejscu i w chwili gdy koń wraz z jeźdźcem stanęli przed nami nacisnąłem gaz, zrywając wóz do przodu.

Morgenstern błyskawicznie uskoczył na bok. W lusterku zobaczyłem, że dwa psy porzucają błotnik, który oderwały, i ruszają w dalszą pogoń. Przyłączyło się do nich jeszcze piętnaście czy szesnaście sztuk, reszta leżała na drodze.

— Niezły numer — powiedział Random — ale miałeś szczęście, że nie rozszarpały opon. Pewnie nigdy dotąd nie polowały na samochód.

Podałem mu mój drugi pistolet z poleceniem:

— Celuj w psy.

Strzelając dokładnie i precyzyjnie, położył jeszcze sześć. Julian był już przy samochodzie, w prawej ręce trzymał miecz.

Nacisnąłem klakson, żeby spłoszyć Morgensterna, lecz ten ani drgnął. Skręciłem prosto na nich, a wtedy koń się usunął. Random pochylił się w siedzeniu, złożony do strzału, oparłszy prawą rękę z pistoletem o lewe przedramię.

— Poczekaj — powiedziałem. — Spróbuję wziąć go żywcem.

— Oszalałeś — zaprotestował, kiedy hamowałem. Ale opuścił broń.

W chwili gdy stanęliśmy, otworzyłem błyskawicznie drzwi i wyskoczyłem — zapomniałem, że wciąż jestem na bosaka, niech to diabli.

Dałem nura pod mieczem, chwyciłem Juliana za rękę i wysadziłem z siodła. Zdążył uderzyć mnie tylko raz swoją opancerzoną lewą ręką, ale i tak poczułem potworny ból i zobaczyłem wszystkie gwiazdy.

Leżał bez ruchu na ziemi, nieco zamroczony, a ja opędzałem się od szarpiących mnie psów, które Random na prawo i lewo raczył kopniakami. Podniosłem miecz Juliana i przytknąłem mu szpic do gardła.

— Każ im się uspokoić! — zażądałem. — Albo przyszpilę cię do ziemi.

Wychrypiał rozkaz i psy się cofnęły. Random tymczasem trzymał cugle niespokojnego Morgensterna.

— No więc, drogi bracie, co masz do powiedzenia na swoją obronę? — spytałem.

W jego oczach pojawił się zimny niebieski błysk, ale twarz pozostała nieruchoma.

— Jeśli masz zamiar mnie zabić, to na co czekasz — powiedział.

— Wszystko w swoim czasie — odparłem, nie bez przyjemności patrząc na jego nieskazitelną zbroję, teraz utytłaną w błocie. — A na razie powiedz mi, ile jest dla ciebie warte twoje życie?

— Wszystko, co mam, oczywiście.

Cofnąłem się.

— Wstawaj i siadaj na tylne siedzenie samochodu — zarządziłem, zabierając mu jednocześnie sztylet. Random zajął swoje poprzednie miejsce i trzymał pistolet z ostatnim nabojem wymierzony w głowę Juliana.

— Dlaczego go po prostu nie zabijesz? — spytał.

— Może nam się przydać — wyjaśniłem. — Jest parę rzeczy, których chciałbym się dowiedzieć. A przed nami jeszcze długa droga.

Ruszyłem. Psy wciąż krążyły w pobliżu, a i Morgenstern pocwałował za samochodem.

— Obawiam się, że niezbyt się wam przydam jako jeniec — odezwał się Julian. — Nawet na torturach mogę zdradzić tylko to, co wiem, a wiem niewiele.

— To może od tego zacznijmy — zaproponowałem.

— Eryk ma obecnie najsilniejszą pozycję jako ten, który był na miejscu w Amberze, gdy wszystko się rozpadło. W każdym razie ja tak to widzę, dlatego ofiarowałem mu swoje poparcie. Gdyby to był któryś z was, z pewnością zrobiłbym to samo. Eryk wyznaczył mi straż w Ardenie, gdyż tędy wiedzie jedna z głównych tras. Gerard ma pod kontrolą południowe szlaki morskie, a Caine północne.

— Co z Benedyktem? — spytał Random.

— Nie wiem. Nic o nim nie słyszałem. Może jest z Bleysem. Może przebywa w którymś z Cieni i w ogóle jeszcze o niczym nie słyszał. A może nawet nie żyje. Już od lat nic o nim nie wiadomo.

— Ilu masz ludzi w Ardenie? — ciągnął Random.

— Ponad tysiąc. Niektórzy z nich pewno cały czas was obserwują.

— I jeśli wolisz zostać przy życiu, lepiej żeby się do tego ograniczyli — stwierdził Random.

— Niewątpliwie masz rację — odparł Julian. — Muszę przyznać, że Corwin postąpił sprytnie, biorąc mnie jako zakładnika. Może dzięki temu uda się wam wydostać z lasu.

— Mówisz tak, bo chcesz żyć — odparował Random.

— Oczywiście, że chcę żyć. Mogę?

— Jak to?

— W zamian za informacje, których wam dostarczyłem.

Random roześmiał się.

— Twoje informacje są niewiele warte, jestem pewien, że można by wydrzeć z ciebie znacznie więcej. Przekonamy się, jak tylko nadarzy się okazja, żeby stanąć, co, Corwin?

— Zobaczymy — powiedziałem.

— Gdzie jest Fiona?

— Chyba gdzieś na południu — odparł Julian.

— A Deirdre?

— Nie wiem.

— Llewella?

— W Rebmie.

— W porządku. Mam wrażenie, że powiedziałeś mi wszystko, co wiesz.

— Owszem.

Jechaliśmy dalej w milczeniu i w końcu las zaczął się przerzedzać. Dawno już straciłem z oczu Morgensterna, choć krążył jeszcze nad nami sokół Juliana. Droga wiodła teraz do góry ku przełęczy pomiędzy dwoma purpurowymi szczytami. Mieliśmy już zaledwie ćwierć baku benzyny. Po godzinie przejeżdżaliśmy między wysokimi skalnymi grzbietami.

— To idealne miejsce na zablokowanie drogi — powiedział Random.

— Zupełnie możliwe — zgodziłem się.

— Co na to powiesz, Julianie?

Julian westchnął.

— Macie rację — przyznał. — Zaraz będzie zapora. Wiecie, jak się przedostać.

Wiedzieliśmy. Kiedy podjechaliśmy do bramy i wyszedł do nas strażnik w zielono-brązowym skórzanym stroju i z odsłoniętym mieczem, wskazałem kciukiem na tylne siedzenie i spytałem:

— Czy coś ci to mówi?

Poznał nie tylko Juliana, ale i nas. Czym prędzej podniósł szlaban i zasalutował, kiedy przejeżdżaliśmy.

Czekały nas jeszcze dwie zapory, zanim minęliśmy przełęcz; po drodze zgubiliśmy sokoła. Byliśmy teraz na wysokości kilkuset metrów — zatrzymałem samochód na wąskim odcinku biegnącym po gołej półce skalnej. Na prawo była tylko ziejąca przepaść.

— Wysiadaj — powiedziałem. — Czeka cię mały spacer.

Julian zbladł.

— Nie mam zamiaru się przed tobą płaszczyć — rzekł. — Nie sądź, że będę cię błagał o litość. — I wysiadł.

— Szkoda — stwierdziłem. — Dawno nikt się przede mną nie płaszczył… A teraz podejdź do krawędzi. Jeszcze trochę bliżej. — Random cały czas trzymał pistolet przy jego głowie. — Niedawno oświadczyłeś, że stanąłbyś po stronie każdego, kto miałby taką pozycję jak Eryk.

— To prawda.

— Spójrz pod nogi.

Posłuchał. Oko nie sięgało dna.

— Zapamiętaj swoje słowa w razie, gdyby sytuacja się zmieniła. I zapamiętaj, kto darował ci życie, choć może nie każdy by tak postąpił. Chodź, Random, jedziemy.

Zostawiliśmy go nad przepaścią; stał ze ściągniętymi brwiami, ciężko dysząc.

Wjechaliśmy na szczyt na resztkach benzyny. Włączyłem jałowy bieg, zgasiłem silnik i puściłem się w długą drogę w dół.

— Jak widzę, nie straciłeś nic z dawnej przebiegłości — odezwał się Random. — Ja bym go na pewno zabił za karę. Ale myślę, że postąpiłeś słusznie. Zapewne nas poprze, jeśli uda nam się uzyskać przewagę nad Erykiem. Tymczasem jednak oczywiście o wszystkim mu zamelduje.

— Oczywiście — przyznałem mu rację.

— Poza tym miałeś własne powody, żeby go uśmiercić.

Uśmiechnąłem się.

— W polityce i w interesach nie należy kierować się emocjami.

Random zapalił dwa papierosy i jednego mi podał.

Patrząc w dół przez mgłę, ujrzałem morze. Jego wody pod granatowym niebem, na którym wisiało złote słońce, były tak intensywnej barwy — fioletowo-purpurowe, gęste jak farba i pofałdowane niczym kawałek materiału — że od tego widoku niemal rozbolały mnie oczy. Nagle złapałem się na tym, że mówię coś na głos w języku, o którym nawet nie wiedziałem, że go znam. Recytowałem Rymy o sędziwym marynarzu, a Random słuchał, dopóki nie skończyłem, po czym spytał:

— Czy to prawda, że sam ją napisałeś?

— To było tak dawno — powiedziałem — że już nie pamiętam.

Grań skręciła w lewo, i jadąc jej zboczem w dół ku zadrzewionej dolinie, mieliśmy coraz większy obszar morza przed oczami.

— Spójrz, latarnia morska w Cabrze — powiedział Random, pokazując ogromną szarą wieżę wyrastającą pośród morza. — Całkiem o niej zapomniałem.

— Ja też — przyznałem. — To bardzo dziwne uczucie, wracać do domu — dodałem i zdałem sobie naraz sprawę, że nie mówimy po angielsku, lecz w języku zwanym thari.

Po jakiejś półgodzinie byliśmy na dole. Jechałem siłą rozpędu, jak długo mogłem, a potem włączyłem silnik. Na jego dźwięk z pobliskiego krzaka zerwało się stadko czarnych ptaków. Szary cień, podobny do wilka, wypadł z kryjówki i pomknął w stronę zarośli, a jeleń, którego podchodził, dotąd niewidoczny, umykał teraz wielkimi susami. Byliśmy w dolinie obfitości — choć nie tak gęsto i bujnie zalesionej jak Las Ardeński — która łagodnie opadała w stronę morza.

Na lewo piętrzyły się góry. Im dalej zapuszczaliśmy się w dolinę, tym wyraźniej widać było ogrom masywu skalnego, z którego pomniejszego szczytu zjechaliśmy. Góry potężniały w swoim marszu ku morzu, przywdziewając barwny płaszcz mieniący się zielenią, fioletem, purpurą, złotem i indygo. Ich czoło zwrócone ku morzu pozostawało dla nas niewidoczne, ale z najwyższego, ostatniego wierzchołka spływał leciutki welon przejrzystych chmur, a promienie słońca rozjarzały jego czubek żywym ogniem. Oceniłem, że dzieli nas jeszcze jakieś pięćdziesiąt kilometrów od tego pulsującego światłem miejsca, a wskaźnik paliwa stał na zerze. Wiedziałem, że celem naszej podróży jest ten najwyższy szczyt i zaczęło mnie ogarniać coraz większe podniecenie. Random patrzył w tym samym kierunku.

— Jest wciąż na swoim miejscu — odezwałem się.

— Już prawie zapomniałem… — westchnął Random.

Zmieniając biegi, zauważyłem, że moje spodnie nabrały dziwnego połysku, którego przedtem nie miały. Zwężały się też wyraźnie ku dołowi, a mankiety zniknęły. Zwróciłem z kolei uwagę na moją koszulę. Przypominała teraz bardziej marynarkę, była czarna i lamowana srebrem, a mój pasek znacznie się poszerzył. Po dokładniejszych oględzinach okazało się, że mam też srebrne lampasy na spodniach.

— Widzę, że jestem już w odpowiednim rynsztunku — skonstatowałem, chcąc się przekonać, jaki to odniesie skutek.

Random zachichotał i dopiero teraz spostrzegłem, że ma na sobie brązowe spodnie w czerwone paski i pomarańczowo-brązową koszulę. Brązowa czapka z żółtą lamówką leżała obok na siedzeniu.

— Ciekaw byłem, kiedy zauważysz — powiedział. — Jak się czujesz?

— Zupełnie nieźle — odparłem. — Ale nawiasem mówiąc, jedziemy na ostatnich kroplach benzyny.

— Za późno już, żeby coś na to poradzić. Jesteśmy teraz w prawdziwym świecie i sztuczki z Cieniami kosztowałyby za dużo wysiłku. A ponadto nie przeszłyby niepostrzeżenie. Niestety, będziemy musieli iść pieszo, kiedy wóz stanie.

Stanął cztery kilometry dalej. Zjechałem na skraj drogi i zatrzymałem się. Słońce żegnało się już z nami na zachodzie i rzucało długi cień.

Sięgnąłem za siebie na tylne siedzenie po buty, które tymczasem przekształciły się w długie, czarne botforty, i wyjmując je, usłyszałem metaliczny brzęk. Jak się okazało, był to dobrze wyważony srebrny miecz wraz z pochwą. Pochwa idealnie pasowała do mojego pasa. Leżała tam także czarna peleryna z zapinką w kształcie srebrnej róży.

— Myślałeś pewno, że na zawsze są stracone? — zapytał Random.

— Tak jakby — odparłem.

Wysiedliśmy z samochodu i ruszyliśmy pieszo. Wieczór był chłodny i rześki. Na wschodzie pokazały się już gwiazdy, słońce chowało się za horyzont. Szliśmy drogą, a Random zauważył:

— Coś tu nie gra.

— Co masz na myśli?

— Za łatwo nam poszło. Nie podoba mi się to. Dojechaliśmy do Lasu Ardeńskiego niemal bez przeszkód. Co prawda Julian próbował nas zatrzymać, ale sam nie wiem… Tak gładko dotarliśmy aż tutaj, że zaczynam podejrzewać, iż nam na to pozwolono.

— Mnie też to przyszło do głowy — skłamałem. — Jak sądzisz, co to może znaczyć?

— Obawiam się — odparł — że idziemy prosto w pułapkę.

Przez kilka minut szliśmy w milczeniu.

— Myślisz o zasadzce? — spytałem. — Ten las wydaje mi się dziwnie spokojny.

— Bo ja wiem.

Przeszliśmy jeszcze jakieś trzy kilometry, zanim słońce zaszło. Zapadła ciemna noc rozjarzona gwiazdami.

— Niezbyt to dla nas odpowiedni sposób podróżowania — zauważył Random.

— To prawda — przyznałem.

— Ale trochę się boję zdobywać teraz rumaka.

— Ja też.

— Jaka jest twoja ocena sytuacji? — zapytał Random.

— W każdej chwili może nam grozić śmiertelne niebezpieczeństwo.

— Czy sądzisz, że powinniśmy zejść z drogi?

— Zastanawiałem się nad tym — znów skłamałem. — Nic nam nie zaszkodzi pójść trochę skrajem lasu.

Weszliśmy pomiędzy drzewa i ciemne cienie skał i krzewów. Powoli wzeszedł księżyc, duży, srebrzysty, rozjaśniający noc.

— Męczy mnie przeczucie, że nie może nam się udać — odezwał się Random.

— Na czym je opierasz?

— Na jednej zasadniczej rzeczy.

— Jakiej?

— Wszystko poszło za szybko i za łatwo. Wcale mi się to nie podoba. Teraz, kiedy jesteśmy w prawdziwym świecie, za późno już, żeby się cofać. Nie możemy igrać z Cieniami, musimy polegać na własnych mieczach. (Sam miał u pasa krótką, wypolerowaną do połysku klingę). Podejrzewam, że to za sprawą Eryka dotarliśmy aż tutaj. Nic już na to nie możemy poradzić, ale teraz żałuję, że nie musieliśmy walczyć o każdy metr przebytej drogi.

Przeszliśmy jeszcze trochę ponad kilometr i zatrzymaliśmy się na papierosa. Paliliśmy, osłaniając dłońmi żarzący się czubek.

— Co za piękna noc — powiedziałem do Randoma i chłodnego wietrzyku.

— Tak, zapewne… Co to takiego?

Za nami zaszeleściło coś w krzakach.

— Może to jakieś zwierzę…

Random już trzymał miecz w ręku. Zamarliśmy w bezruchu, ale nic więcej nie usłyszeliśmy. Random schował miecz i ruszyliśmy w dalszą drogę. Z tyłu nie dobiegały żadne dźwięki, lecz po chwili usłyszałem coś przed nami. Na moje spojrzenie Random odpowiedział skinięciem głowy i zaczęliśmy iść jeszcze ostrożniej.

W oddali widać było delikatną łunę, jaką daje ognisko. Nie słyszeliśmy żadnych głosów, ale porozumiawszy się bez słów, zgodnie skierowaliśmy się w tamtą stronę.

Minęła prawie godzina, zanim dotarliśmy do obozowiska. Wokół ognia siedziało czterech mężczyzn, dwóch innych spało w cieniu. Dziewczyna przywiązana do pala miała wprawdzie odwróconą głowę, lecz na jej widok serce zabiło mi żywiej.

— Czyżby to była…? — szepnąłem do Randoma.

— Tak, to może być ona — przyznał.

Dziewczyna zwróciła twarz w naszą stronę i wtedy ją rozpoznałem.

— Deirdre!

— Ciekawe, co ta lala zmalowała? — powiedział Random. — Sądząc po ich barwach, zabierają ją z powrotem do Amberu.

Mężczyźni mieli stroje czarno-czerwono-srebrne, które to zestawienie, jak pamiętałem z kart tarota i jeszcze skądś, było charakterystyczne dla Eryka.

— Skoro Eryk chce ją mieć, to wystarczający powód, aby jej nie dostał — oświadczyłem.

— Nigdy nie żywiłem szczególnych uczuć do Deirdre — powiedział Random — ale wiem, że ty wręcz przeciwnie, wobec tego… — I wyciągnął miecz z pochwy. Poszedłem w jego ślady.

— Szykuj się — poleciłem, gotując się do skoku.

Spadliśmy na nich jak piorun. W dwie minuty było już po wszystkim. Deirdre obserwowała nas z napięciem, jej twarz w świetle ognia wyglądała jak wykrzywiona maska. Krzyczała, śmiała się i powtarzała nasze imiona wysokim i przestraszonym głosem, dopóki nie rozciąłem jej więzów i nie pomogłem wstać.

— Bądź pozdrowiona, siostro. Czy przyłączysz się do nas w naszej Drodze do Amberu?

— Nie — odpowiedziała. — Dziękuję za uratowanie mi życia, ale wolałabym od razu go nie stracić. Po co właściwie idziecie do Amberu?

— Jest tam pewien tron do zdobycia — odparł Random, co było dla mnie nowością — a my jesteśmy nim zainteresowani.

— Jeśli macie choć odrobinę oleju w głowie, to radzę wam trzymać się z daleka i nie nadstawiać karku — powiedziała. Była naprawdę urocza, choć wymęczona i umorusana. Wziąłem ją w ramiona i uścisnąłem. Random tymczasem znalazł bukłak wina i napiliśmy się wszyscy po łyku.

— Eryk jest jedynym księciem w Amberze — ciągnęła Deirdre — i wojsko jest mu oddane.

— Nie boję się Eryka — oświadczyłem, choć w głębi duszy wcale nie byłem tego taki pewien.

— Nigdy nie wpuści was do Amberu — mówiła dalej. — Sama byłam tam więźniem, dopóki dwa dni temu nie udało mi się wydostać sekretnym przejściem. Myślałam, że schronię się pośród Cieni, dopóki wszystko się jakoś nie ułoży, ale niełatwo tam przejść tak blisko od rzeczywistego świata. Toteż dziś rano jego ludzie mnie znaleźli i właśnie prowadzili z powrotem do Amberu. Możliwe, że po powrocie Eryk kazałby mnie zabić, choć nie jestem tego pewna. W każdym razie i tak byłabym nic nie znaczącą kukiełką. Wydaje mi się, że on może być obłąkany, ale tego też nie jestem pewna.

— A co z Bleysem? — zapytał Random.

— Wysyła różne stwory z Cieni i Eryk jest mocno zaniepokojony, że Bleys nigdy dotąd nie zaatakował wprost; więc Eryk nie wie, co o tym myśleć, a sprawa sukcesji korony dalej jest nie rozstrzygnięta, choć Eryk dzierży teraz berło w garści.

— Rozumiem. Czy mówił coś o nas?

— O tobie nie, ale o Corwinie owszem. Nadal boi się jego powrotu do Amberu. Jeszcze przez jakieś osiem kilometrów nic wam nie grozi, potem jednak na każdym kroku czyha na was śmiertelne niebezpieczeństwo. Każde drzewo i każda skała kryją pułapkę lub zasadzkę, wszystko na cześć Bleysa i Corwina. Eryk chciał, żebyście dotarli aż tutaj, gdzie Cienie wam nie pomogą i będziecie w jego mocy. To absolutnie niemożliwe, aby udało się wam ominąć niezliczone pułapki i dostać do Amberu.

— A jednak ty uciekłaś…

— To co innego. Ja starałam się wydostać, a nie wtargnąć do środka. Zapewne też z powodu mojej płci i braku ambicji nie poświęcał mi tyle uwagi, co wam. A poza tym, jak widzicie, i tak mi się nie udało.

— Teraz to się zmieni, siostro — obiecałem. — Póki mam miecz w garści, jestem na twoje usługi. — A ona ucałowała mnie i uścisnęła mi rękę, na co zawsze byłem łasy.

— Jestem pewien, że nas śledzą — powiedział Random i wszyscy troje daliśmy nura w ciemności.

Leżeliśmy bez ruchu za krzakiem, obserwując, czy ktoś się pokaże. Po pewnym czasie z pospiesznej, przeprowadzonej szeptem narady wynikło jasno, że oczekują ode mnie podjęcia jakiejś decyzji. Pytanie było proste — co dalej?

Na tak lapidarnie postawioną kwestię nie mogłem już dać wykrętnej odpowiedzi. Wiedziałem, że nie należy im ufać, nawet drogiej Deirdre, ale jeśli już miałem związać z kimś swoje losy, to Random był przynajmniej wraz ze mną pogrążony po uszy, a Deirdre zawsze darzyłem szczególną sympatią.

— Kochane rodzeństwo — zacząłem — muszę wam coś wyznać…

Ręka Randoma natychmiast spoczęła na rękojeści miecza — oto jak przedstawiały się nasze braterskie stosunki. Słyszałem niemal, jak mówi do siebie: „Corwin uknuł zdradę".

— Jeśli uknułeś zdradę — powiedział — to żywcem mnie nie weźmiesz.

— Zwariowałeś? — odparłem. — Potrzebna mi jest twoja pomoc, nie twoja głowa. A moje wyznanie sprowadza się do tego, że nie mam pojęcia, o co, u diabła, w tym wszystkim chodzi. Domyśliłem się pewnych rzeczy, ale tak naprawdę to nie wiem, gdzie jesteśmy, co to jest Amber, co robi Eryk, kim jest Eryk i dlaczego chowamy się po krzakach przed jego ludźmi, no i przede wszystkim kim ja właściwie jestem.

Zapadła nieznośnie długa cisza, przerwana wreszcie szeptem Randoma:

— Co to znaczy?

— Właśnie, co to znaczy? — zawtórowała mu Deirdre.

— To znaczy, że udało mi się wywieść cię w pole, Random. Nie wydawało ci się to dziwne, że przez całą drogę moja rola sprowadzała się wyłącznie do prowadzenia samochodu?

— Ty kierowałeś całą wyprawą. Sądziłem, że działasz według jakiegoś planu. Poza tym wykonałeś kilka całkiem sprytnych posunięć. No i bądź co bądź, jesteś Corwinem.

— Ja sam dowiedziałem się o tym dwa dni temu — powiedziałem. — Wiem tyle, że jestem kimś, kogo nazywacie Corwinem, ale niedawno miałem wypadek, podczas którego doznałem obrażeń głowy — jak się rozjaśni, to pokażę wam bliznę — i od tej pory cierpię na amnezję. Nie pojmuję całego tego gadania o Cieniach. Nie przypominam sobie nawet, jak wygląda Amber. Pamiętam tylko moje rodzeństwo i fakt, że nie bardzo mogę mu ufać. Oto cała historia. I co teraz zrobimy?

— Do diaska! — zaklął Random. — Tak, teraz rozumiem. To wyjaśnia różne drobiazgi, które mnie dziwiły podczas drogi… Ale jak ci się udało tak kompletnie omamić Florę?

— Kwestia szczęścia i podświadomej przebiegłości. Chociaż nie! Ona po prostu jest głupia. Teraz jednak naprawdę was potrzebuję.

— Czy sądzisz, że zdołamy przedrzeć się do Cieni? — spytała Deirdre, lecz nie zwracała się z tym pytaniem do mnie.

— Tak, ale jestem temu przeciwny — odparł Random. — Chciałbym ujrzeć Corwina w Amberze, a głowę Eryka na palu. I nie cofnę się przed ryzykiem, żeby to zobaczyć, nie zamierzam więc wracać do Cieni. Ty oczywiście rób, co chcesz. Zawsze uważaliście mnie za mięczaka i pozera; teraz się przekonacie, że potrafię przeprowadzić raz powziętą sprawę do końca.

— Dzięki, bracie — powiedziałem.

— Masz źle w głowie — stwierdziła Deirdre.

— Ciesz się, że już nie tkwisz przywiązana do pala — wypomniał jej i więcej się nie odezwała.

Odpoczywaliśmy w trawie jeszcze przez chwilę, gdy wtem na polanę wkroczyło trzech mężczyzn. Rozejrzeli się dokoła i dwóch z nich pochyliło się, wąchając ziemię. Później spojrzeli w naszym kierunku.

— Ciekawe — szepnął Random, kiedy zaczęli się zbliżać.

Zobaczyłem to wyraźnie, choć tylko odbite w Cieniu. Mężczyźni puścili się na czworaki, a ich szare stroje uległy w świetle księżyca dziwnemu przeobrażeniu. I raptem spojrzało na mnie sześcioro płonących oczu naszych tropicieli.

Przeszyłem pierwszego wilka mieczem i wtedy rozległ się ludzki jęk. Random jednym ruchem ściął głowę drugiemu i ze zdumieniem zobaczyłem, że Deirdre podnosi trzeciego i z suchym, krótkim trzaskiem łamie mu kręgosłup na kolanie.

— Chodź tu, szybko! — krzyknął Random. Przebiłem jeszcze ciało jego ofiary, a potem przetrąconego wilka Deirdre, czemu towarzyszyły dalsze rozdzierające krzyki.

— Uciekajmy! — zarządził Random.

— Tędy!

Podążyliśmy za nim i po jakiejś godzinie przemykania pośród zarośli Deirdre spytała:

— Dokąd właściwie idziemy?

— Do morza — odparł Random.

— Po co?

— Bo tam się kryje pamięć Corwina.

— Jak to?

— W Rebmie, oczywiście.

— Zabiją cię tam i rzucą rekinom na pożarcie.

— Nie pójdę do samego końca. Od brzegu ty go poprowadzisz i porozmawiasz z siostrą twojej siostry.

— Chcesz, żeby jeszcze raz przeszedł Wzorzec?

— Tak.

— To niebezpieczne.

— Wiem… Posłuchaj, Corwinie — zwrócił się do mnie — muszę wyznać, że zachowywałeś się ostatnio w stosunku do mnie bardzo przyzwoicie. Jeśli przypadkiem nie jesteś Corwinem, to będzie po tobie, chociaż musisz nim być, nie możesz być nikim innym, sądząc po tym, jak sobie radziłeś mimo braku pamięci. Nie, głowę dam, że to ty. Zaryzykuj i przejdź drogę wyznaczoną przez Wzorzec. Istnieje szansa, że przywróci ci to pamięć. Czy jesteś gotów?

— Chyba tak — odparłem. — Ale co to takiego ten Wzorzec?

— Rebma to miasto widmo. Stanowi odbicie Amberu zatopione w morzu. Jak w zwierciadle odbija się w nim cały świat Amberu. Żyją tam ludzie Llewelli, tak jakby żyli w Amberze. Nienawidzą mnie za kilka grzeszków z przeszłości, więc nie mogę ci towarzyszyć, ale jeśli wyjaśnisz im, co cię sprowadza, i napomkniesz o swojej misji, to chyba pozwolą ci przejść przez Wzorzec Rebmy, który, będąc odwrotnością tego z Amberu, powinien odnieść ten sam skutek. To znaczy dać synowi naszego ojca moc przebywania pośród Cieni.

— Co przez to zyskam?

— Zyskasz wiedzę o sobie samym.

— Wobec tego jestem gotów — oświadczyłem.

— Brawo! Skoro tak, to idziemy na południe. Zajmie nam to parę dni, zanim dotrzemy do schodów… Zejdziesz z nim, Deirdre?

— Tak, zejdę tam z moim bratem Corwinem.

Wiedziałem, że tak odpowie, i ucieszyłem się, choć jednocześnie ogarnął mnie lęk.

Szliśmy całą noc. Wyminęliśmy trzy zbrojne oddziały, a nad ranem przespaliśmy się w jaskini.

ROZDZIAŁ V

Dwie doby szliśmy do różowo-czarnych piasków oceanu. Trzeciego dnia rano dotarliśmy na plażę, uniknąwszy szczęśliwie spotkania z kolejnym oddziałem. Nie chcieliśmy wychodzić na otwartą przestrzeń, dopóki nie wypatrzymy miejsca, w którym znajduje się Faiella-bionin, czyli Schody do Rebmy, i nie będziemy mogli szybko do nich podbiec.

Wschodzące słońce rzucało tysięczne refleksy na spienione fale i oślepieni ich migotliwym tańcem nie mogliśmy dostrzec, co się dzieje pod powierzchnią wody. Przez ostatnie dwie doby żywiliśmy się owocami, byłem więc wściekle głodny, ale zapomniałem o tym, patrząc na szeroką, opadającą ku morzu plażę, na jej kręte brzegi porośnięte czerwonym, pomarańczowym i różowym koralowcem, na złoża muszelek i wypolerowanych kamyków, na złoto-błękitno-purpurowe fale z cichym pluskiem ślące w dal swoją pieśń życia, niczym błogosławieństwo spod różowej zorzy porannej.

Jakieś trzydzieści kilometrów na lewo w kierunku północnym, zwrócona ku wschodowi, wznosiła się góra Kolvir, matczynym gestem chroniąca Amber w objęciach, a budzące się słońce oświetlało ją złotą poświatą, rozpinając nad miastem welon tęczy. Random spojrzał w tamtą stronę, zazgrzytał zębami — możliwe, że i ja bezwiednie uczyniłem to samo.

Deirdre dotknęła mojej ręki, wskazała przed siebie ruchem głowy i zaczęła iść na północ, równolegle do brzegu. Random i ja podążyliśmy za nią. Najwyraźniej wypatrzyła jakiś znak.

Przeszliśmy może pół kilometra, kiedy nagle ziemia jakby lekko zadrżała.

— Jeźdźcy na koniach! — syknął Random.

— Spójrzcie! — powiedziała Deirdre. Głowę zadarła do góry i patrzyła w niebo. Podążyłem oczami za jej wzrokiem. Nad nami krążył jastrząb.

— Jak daleko jeszcze? — spytałem.

— Tam, przy tym kopcu — odparła. Wznosił się jakieś sto metrów przed nami, wysoki na ponad dwa metry, zbudowany z dużych szarych kamieni, wytartych przez piasek, wiatr i wodę, usypanych na kształt ściętego stożka.

Odgłos kopyt rozległ się bliżej i towarzyszył mu dźwięk rogu, ale nie był to róg Juliana.

— Biegiem! — krzyknął Random i rzuciliśmy się naprzód.

Po jakichś dwudziestu pięciu krokach spadł na nas jastrząb. Runął na Randoma, ale ten opędził się trzymanym w ręku mieczem. Wtedy ptaszysko rzuciło się na Deirdre. Błyskawicznie wyciągnąłem miecz z pochwy i ciąłem. Poleciały pióra. Ptak uniósł się i znów opadł — tym razem ostrze trafiło celnie i myślę, że jastrząb spadł na ziemię, ale nie mogę przysiąc, bo nie miałem zamiaru zatrzymywać się i oglądać. Tętent słychać było już całkiem blisko i wyraźnie, a sygnał rogu przewiercał nam uszy.

Dobiegliśmy do stożka. Deirdre zwróciła się pod kątem prostym do morza i ruszyła przed siebie. Nie byłem w nastroju, żeby kwestionować decyzję osoby, która zdawała się doskonale wiedzieć, co robi. Poszedłem w jej ślady; kątem oka widziałem już jeźdźców. Byli jeszcze dość daleko, ale pędzili galopem po plaży pośród ujadania psów i kakofonii rogów. Na ten widok Random i ja rzuciliśmy się czym prędzej do wody za naszą siostrą. Byliśmy już po pas w morzu, kiedy Random powiedział:

— Czeka mnie śmierć niezależnie od tego, czy zostanę, czy pójdę dalej.

— Ale tu grozi ci natychmiast, a tam można jeszcze próbować negocjacji. Chodź szybko!

Byliśmy na czymś w rodzaju kamiennego chodnika, który schodził w morze. Nie miałem pojęcia, jak oni sobie wyobrażają oddychanie pod wodą, ale Deirdre najwyraźniej się tym nie przejmowała, więc i ja starałem się nie okazywać niepokoju, choć mocno mnie to nurtowało. Kiedy woda zaczęła nam podchodzić do gardła, byłem bliski paniki. Jednakże Deirdre szła prosto przed siebie, a ja z Randomem za nią. Co parę kroków był stopień w dół. Schodziliśmy po ogromnych schodach, które nazywały się Faiella-bionin, jak sobie naraz uprzytomniłem.

Przy następnym stopniu woda zamknie mi się nad głową — Deirdre już zeszła poniżej linii morza! Wciągnąłem więc głęboko powietrze i zanurzyłem się. Stopnie schodziły coraz niżej. Nie mogłem się nadziwić, że woda nie wypycha mnie w górę, lecz idę zupełnie swobodnie jak po normalnych schodach, choć moje ruchy są nieco spowolnione. Zacząłem się martwić, co zrobię, kiedy nie będę mógł dłużej wstrzymywać oddechu. Widziałem pęcherzyki nad głową Deirdre i Randoma i starałem się podpatrzeć, jak oni to robią, ale nic szczególnego nie rzucało mi się w oczy. Ich piersi unosiły się w normalnym rytmie oddechu.

Kiedy byliśmy już jakieś trzy metry pod wodą, dobiegł mnie z lewej strony głos Randoma — jego słowa rozlegały się jakby z głębi studni, ale były całkiem wyraźne.

— Nie sądzę, aby psy poszły za nami, choćby nawet udało im się zmusić konie — powiedział.

— W jaki sposób jesteś w stanie oddychać? — spróbowałem zapytać i jakby z oddali usłyszałem własne słowa.

— Nie martw się — powiedział szybko. — Jeśli wstrzymujesz powietrze, to je wypuść i odpręż się. Dopóki jesteś na schodach, możesz normalnie oddychać.

— Jak to możliwe?

— Jeśli nasz plan się powiedzie, sam zrozumiesz — odpowiedział, a jego głos zadudnił głucho w zimnej, płynnej zieleni.

Byliśmy już jakieś siedem metrów pod wodą — wypuściłem odrobinę powietrza i spróbowałem leciutko wciągnąć oddech. Nie odczułem żadnych przykrych następstw, wciągnąłem więc oddech głębiej. Poleciało jeszcze trochę bąbelków, ale oprócz tego nic szczególnego nie nastąpiło.

Nie czułem też parcia wody, a schody, po których schodziłem, widziałem jak przez zieloną mgłę. Wiodły coraz niżej i niżej, prosto przed siebie. Gdzieś z dołu sączyło się nikłe światło.

— Kiedy miniemy łuk, będziemy bezpieczni — powiedziała moja siostra.

— Wy będziecie bezpieczni — poprawił ją Random. Zastanawiałem się, co takiego mógł zrobić, żeby zasłużyć sobie na podobny gniew w miejscu zwanym Rebmą. — Jeśli jadą na koniach, które nigdy tędy nie szły, to będą musieli ścigać nas pieszo — ciągnął Random. — Wtedy mamy szansę im uciec.

— W takim przypadku zapewne w ogóle zrezygnują z pogoni — zauważyła Deirdre.

Przyspieszyliśmy kroku. Kiedy byliśmy już kilkanaście metrów pod powierzchnią, zrobiło się ciemno i zimno, ale poświata dobiegająca z dołu była coraz jaśniejsza i po kolejnych paru stopniach zobaczyłem jej źródło.

Na prawo wznosiła się kolumna. Jej szczyt wieńczyło coś na kształt jarzącego się klosza. Jakieś pięć metrów dalej stała druga taka kolumna, tym razem na lewo, a potem następna, znów na prawo i tak dalej. Kiedy się do nich zbliżyliśmy, woda stała się cieplejsza, a schody wyraźniejsze — były białe, w różowe i zielone żyłki; przypominałyby marmur, gdyby nie to, że nie były śliskie mimo opływającej je wody. Miały z piętnaście metrów szerokości i po obu stronach ogradzała je balustrada z tego samego materiału. Wokół nas pływały ryby. Obejrzałem się przez ramię, lecz nie dojrzałem żadnych śladów pościgu.

Robiło się coraz jaśniej. Weszliśmy w krąg pierwszego światła i zobaczyłem, że to wcale nie klosz zwieńcza czubek kolumny. Musiałem dodać sobie ów szczegół, próbując jakoś zracjonalizować w myślach to zjawisko. Tymczasem okazało się, że był to półmetrowy płomień, tańczący jak na wielkiej pochodni. Postanowiłem, że spytam o to później, a teraz zachowam oddech — jeśli tak to można nazwać — na szybki marsz w dół.

Kiedy weszliśmy w aleję światła i minęliśmy sześć dalszych pochodni, Random powiedział:

— Gonią nas.

Obejrzałem się ponownie i zobaczyłem w dali kilka postaci, cztery z nich na koniach. To dziwne uczucie śmiać się pod wodą i słyszeć własny śmiech.

— Proszę bardzo — oświadczyłem, dotykając rękojeści — teraz, kiedy doszliśmy aż dotąd, wstąpiła we mnie dziwna moc!

Przyspieszyliśmy jednak kroku — na prawo i na lewo otaczały nas wody czarne jak atrament. Oświetlone były tylko schody, po których zbiegaliśmy w dół co sił, aż wreszcie dostrzegłem w oddali coś jakby wielki łuk. Deirdre przeskakiwała po dwa stopnie naraz, ale już czuliśmy wibracje tworzone przez staccato kopyt końskich za nami.

Daleko z tyłu widać było zbrojny oddział wypełniający całą szerokość schodów. Czterej jeźdźcy na koniach wysforowali się do przodu i powoli nas doganiali. Biegnąc za Deirdre, nie zdejmowałem dłoni z rękojeści.

Trzy, cztery, pięć. Dopiero minąwszy piąte światło, odwróciłem się znowu i zobaczyłem, że jeźdźcy są kilkanaście metrów nad nami. Pieszego oddziału nie było już prawie widać. W dole majaczył łuk, od którego dzieliło nas jeszcze kilkadziesiąt metrów. Duży, lśniący jak alabaster, zdobiony rzeźbami trytonów, nimf morskich, syren, delfinów. A po drugiej stronie stali chyba ludzie.

— Muszą się dziwić, po co tu przychodzimy — powiedział Random.

— Jeśli nie zdołamy tam dotrzeć, ta kwestia pozostanie bez odpowiedzi — odparłem, biegnąc ile sił, gdyż kątem oka dojrzałem, że jeźdźcy zbliżyli się jeszcze o kilka metrów. Wyciągnąłem miecz z pochwy — jego ostrze błysnęło w świetle pochodni. Random poszedł za moim przykładem. Jeszcze parę stopni i wibracje dochodzące z zielonej toni stały się tak potężne, iż musieliśmy stanąć i zmierzyć się z przeciwnikiem, by nie dać się zarąbać w biegu.

Napastnicy byli tuż-tuż. Od bramy dzieliło nas nie więcej niż trzydzieści metrów, ale póki nie pokonamy czterech jeźdźców, równie dobrze mogło to być pięćdziesiąt kilometrów. Zrobiłem unik przed ciosem nacierającego na mnie mężczyzny. Z prawej strony, nieco za nim, zbliżał się następny napastnik, wobec tego przesunąłem się w lewo, bliżej balustrady. Zmuszało go to do cięcia po przekątnej, jako że trzymał miecz w prawej ręce.

Jego cios sparowałem en quatre i zripostowałem. Był mocno wychylony z siodła i czubek miecza przeszył mu szyję po prawej stronie. Silny strumień krwi niczym szkarłatny dym uniósł się wirując w zielonej poświacie. Pomyślałem idiotycznie, że powinien to zobaczyć van Gogh. Koń przeszedł bokiem, a ja skoczyłem do drugiego napastnika i zaatakowałem go od tyłu. Odwrócił się i odparł cios. Ale siła inercji w wodzie i moje uderzenie wysadziły go z siodła. Kiedy spadał, kopniakiem podrzuciłem go w górę i gdy dryfował nade mną, znów ciąłem. I tym razem sparował, lecz wypchnęło go to poza balustradę. Usłyszałem jeszcze tylko jego krzyk, kiedy wessało go ogromne ciśnienie wody. Potem zapadła cisza.

Zwróciłem się teraz do Randoma, który zabił już jednego jeźdźca wraz z koniem i właśnie walczył z drugim. Zanim do niego dobiegłem, zabił i jego, i śmiał się w głos. Krew falowała nad ciałami zabitych i nagle zdałem sobie sprawę, że naprawdę dawno temu znałem szalonego, smutnego, nieszczęsnego Vincenta van Gogha, i to wielka szkoda, iż nie mógł tego namalować.

Oddział pieszych znajdował się teraz jakieś trzydzieści metrów za nami, rzuciliśmy się więc biegiem w kierunku łuku. Deirdre była już po drugiej stronie. Po chwili i my przekroczyliśmy bramę. Mieliśmy obecnie do dyspozycji las mieczy, toteż goniący cofnęli się. Schowaliśmy broń, a Random powiedział:

— Dostanę teraz za swoje — po czym podeszliśmy do grupy ludzi, którzy stanęli w naszej obronie.

Randomowi kazano natychmiast oddać broń — wzruszył ramionami i odpiął miecz. Dwóch mężczyzn stanęło po jego bokach, a trzeci z tyłu, i w ten sposób schodziliśmy dalej po schodach.

Straciłem poczucie czasu w tym wodnym królestwie, ale musieliśmy chyba iść jakiś kwadrans do pół godziny, zanim doszliśmy na miejsce. Stały przed nami złote wrota Rebmy. Weszliśmy przez nie i znaleźliśmy się w mieście. Wszystko widać było przez zieloną mgiełkę. Budynki, delikatnej konstrukcji i w większości wysokie, tworzyły regularne wysepki, a ich kolory raniły mi oczy, wwiercając się w mózg i natrętnie domagając się miejsca w mojej pamięci. Niestety, skończyło się na znanym mi już bólu głowy, który odzywał się, ilekroć dawały o sobie znać rzeczy zapomniane lub na wpół zapomniane. Wiedziałem jednak, że chodziłem już kiedyś po tych ulicach lub w każdym razie po bardzo podobnych.

Random nie wypowiedział ani słowa, odkąd go aresztowano. Deirdre zapytała jedynie o naszą siostrę, Llewellę. Upewniono ją, że Llewella jest w Rebmie.

Przyjrzałem się eskortującym nas mężczyznom. Ich włosy były zielonkawe, purpurowe lub czarne, a oczy zielone, tylko jeden miał oczy piwne. Ubrani byli w łuskowate pantalony i peleryny, mieli skrzyżowane na piersiach szelki i krótkie klingi u pasów nabitych muszelkami. Wszyscy byli dość skąpo owłosieni. Nic do mnie nie mówili, ale przypatrywali się ciekawie. Pozwolono mi zatrzymać broń.

W mieście poprowadzono nas szeroką aleją, jeszcze gęściej oświetloną płonącymi kolumnami niż Faiella-bionin. Ludzie patrzyli na nas zza ośmiokątnych przyciemnionych okien, a wokół pływały barwne ryby. Kiedy skręciliśmy na rogu, ogarnął nas zimny prąd, niczym podmuch północnego wiatru, a po kilku krokach prąd ciepły, jak wiosenny zefirek.

Doprowadzono nas do pałacu w środku miasta, który znałem jak własną kieszeń. Był odbiciem pałacu w Amberze, zamglonym przez zieloną toń i zniekształconym przez niezliczone lustra umieszczone w najdziwniejszych miejscach. W szklanej sali, też mi znajomej, siedziała na tronie kobieta o szmaragdowych włosach przetykanych srebrem, ogromnych oczach koloru nefrytu i brwiach jak skrzydła jaskółki. Miała małe usta, okrągły podbródek i wysokie, wyraźnie zarysowane kości policzkowe. Przez jej czoło biegła obręcz z białego złota, a szyję zdobił kryształowy naszyjnik ze wspaniałym szafirem rzucającym błyski spomiędzy jej pięknych, nie osłoniętych piersi, których czubki też były jasnozielone. Ubrana w niebieskie łuskowe spodnie i srebrny pasek, w ręku trzymała berło z różowego korala, a na każdym palcu miała pierścionek z kamieniem w innym odcieniu błękitu. Powitała nas bez uśmiechu.

— Czego tu szukacie, wygnańcy z Amberu? — spytała melodyjnym, miękkim głosem.

Odpowiedziała jej Deirdre.

— Uciekamy przed gniewem księcia, który rządzi w prawdziwym mieście, czyli przed Erykiem. Prawdę mówiąc, chcemy go obalić. Jeśli mu sprzyjacie, to znaczy, że oddaliśmy się w ręce wroga i jesteśmy zgubieni. Ale przeczucie mi mówi, że tak nie jest. Przyszliśmy prosić o pomoc, szlachetna Moire…

— Nie dam wam posiłków do ataku na Amber. Jak wiecie, wszelkie rozruchy znajdą swoje odbicie i w moim królestwie.

— Nie o to nam chodzi, droga Moire — odparła Deirdre — ale o niewielką przysługę, która ani ciebie, ani twoich poddanych nie będzie nic kosztowała.

— Słucham więc. Eryk jest tutaj równie znienawidzony, jak ten renegat stojący po twojej lewej ręce. — I wskazała na mojego brata, który patrzył jej prosto w oczy z zuchwałym uśmieszkiem w kącikach ust.

Jeśli nawet przyjdzie mu zapłacić wysoką cenę za to, co zrobił, to wiedziałem, że zapłaci ją z godnością, jak prawdziwy książę Amberu — podobnie jak to niegdyś uczyniło trzech naszych nieżyjących braci, co sobie nagle uświadomiłem. Zapłaci ją, drwiąc ze śmierci i śmiejąc się ustami pełnymi krwi, a umierając, rzuci klątwę, która się niechybnie spełni. Zrozumiałem, że ja też mam taką moc i użyję jej, gdy okoliczności będą tego wymagać.

— Przysługa, o którą proszę — ciągnęła Deirdre — dotyczy mojego brata Corwina, a zarazem brata lady Llewelli, która mieszka tu z tobą. O ile wiem, on sam nigdy w niczym ci nie uchybił…

— To prawda. Ale dlaczego nie mówi sam za siebie?

— W tym cały problem, pani. Nie może, bo nie wie, o co prosić. Utracił pamięć po wypadku, jaki mu się przytrafił, gdy żył pośród Cieni. Przybyliśmy tu właśnie po to, żeby mógł ją odzyskać i stawić czoło Erykowi.

— Proszę cię, mów dalej — zachęciła ją kobieta na tronie, patrząc na mnie spod rzęs ocieniających oczy.

— Tu, w tym budynku — ciągnęła Deirdre — jest pewna komnata, rzadko odwiedzana. W tej komnacie, odtworzony na podłodze gorejącą linią, mieści się duplikat tego, co nazywamy Wzorcem. Bez utraty życia przebyć go może tylko syn lub córka ostatniego władcy Amberu. Daje im to władzę nad Cieniami. — Słysząc to, Moire zamrugała parę razy, a ja zadałem sobie pytanie, ile też osób wysłała na tę ścieżkę, żeby zdobyć cząstkę owej władzy dla Rebmy. Oczywiście bez rezultatu. — Uważamy, że przejście przez Wzorzec powinno wrócić Corwinowi pamięć i wspomnienie dawnych dni, gdy był księciem Amberu. O ile nam wiadomo, to jedyne miejsce, gdzie Wzorzec jest zduplikowany, oprócz Tir-na Nog'th, dokąd naturalnie nie możemy się w tej chwili udać.

Moire zwróciła spojrzenie ku mojej siostrze, zmierzyła zimnym wzrokiem Randoma i znów utkwiła oczy we mnie.

— Czy Corwin jest gotów poddać się tej próbie? — spytała.

Skłoniłem przed nią głowę.

— Jestem gotów, pani.

— Doskonale — powiedziała z uśmiechem. — Wobec tego udzielam ci mojego pozwolenia. Nie mogę jednak zapewnić ci bezpieczeństwa poza granicami mojego królestwa.

— Jeśli o to chodzi, Wasza Wysokość — wtrąciła Deirdre — nie oczekujemy żadnych przywilejów; po wyjściu stąd sami będziemy sobie radzić.

— Z wyjątkiem Randoma — oświadczyła Moire — który będzie miał zapewnioną opiekę.

— Co to znaczy? — spytała Deirdre, gdyż w tej sytuacji Random oczywiście milczał.

— Z pewnością przypominasz sobie, że pewnego razu książę Random przybył do mojego królestwa jako przyjaciel, a potem w pośpiechu je opuścił wraz z moją córką Morganthe.

— Słyszałam coś o tym, lady Moire, ale nie wiem, ile jest w tym prawdy.

— Tak właśnie było. Miesiąc później moja córka do mnie wróciła. Popełniła samobójstwo parę miesięcy po wydaniu na świat syna, Martina. Co masz nam na to do powiedzenia, książę Randomie?

— Nic — odparł Random.

— Kiedy Martin doszedł do pełnoletności — ciągnęła Moire — jako że płynęła w nim krew władcy Amberu, uparł się przejść przez Wzorzec. Jemu jednemu z moich ludzi się to udało. Oddalił się potem do Cieni i więcej go nie widziałam. Co masz do powiedzenia, lordzie Randomie?

— Nic — powtórzył Random.

— Wobec tego wymierzę ci karę — oznajmiła Moire. — Ożenisz się z kobietą, którą ci wskażę, i zostaniesz z nią w moim królestwie przez okrągły rok albo pożegnasz się z życiem. Co ty na to, Randomie?

Random nic nie rzekł, ale gwałtownie pokiwał głową. Moire uderzyła berłem o poręcz swojego turkusowego tronu.

— Dobrze — oświadczyła. — Niech więc tak będzie.

I tak się stało.

Udaliśmy się teraz do komnat gościnnych, żeby się trochę odświeżyć. Wkrótce potem Moire pojawiła się w moich drzwiach.

— Witaj, Moire — powiedziałem.

— Lord Corwin z Amberu we własnej osobie — rzekła. — Zawsze chciałam cię poznać.

— A ja ciebie — skłamałem.

— Twoje bohaterskie czyny przeszły już do legendy.

— Dziękuję, ale sam niewiele z nich pamiętam.

— Czy mogę wejść?

— Oczywiście — usunąłem się na bok.

Weszła do pięknie urządzonej komnaty, którą mi przydzieliła, i usiadła na brzegu pomarańczowej sofy.

— Kiedy chcesz spróbować swoich sił na Wzorcu?

— Jak najszybciej.

Zamyśliła się chwilę, potem spytała:

— Gdzie byłeś, przebywając wśród Cieni?

— Bardzo daleko stąd — odparłem. — W miejscu, które pokochałem.

— To dziwne, że książę Amberu posiada taką zdolność.

— Jaką zdolność?

— Do miłości.

— Może użyłem niewłaściwego słowa.

— Nie sądzę — odparła. — Ballady Corwina potrafią poruszyć strunę serca.

— Pani, jesteś bardzo łaskawa.

— Tylko prawdomówna.

— Pewnego dnia poświęcę ci balladę.

— Czym się zajmowałeś, mieszkając wśród Cieni?

— Mam wrażenie, że byłem zawodowym żołnierzem. Walczyłem dla tych, którzy mi płacili. A także pisałem słowa i muzykę do popularnych piosenek.

— Obie te rzeczy wydają mi się w twoim przypadku logiczne i naturalne.

— Powiedz mi, proszę, co będzie z moim bratem, Randomem?

— Ożeni się z moją poddaną, dziewczyną imieniem Vialle. Jest niewidoma i nie ma konkurenta.

— Czy jesteś pewna — spytałem — że wyrządzasz jej tym przysługę?

— W ten sposób osiągnie wysoką pozycję, nawet jeśli on po roku wyjedzie i nigdy nie wróci. Bo cokolwiek by o nim mówić, jest jednak księciem Amberu.

— A co będzie, jeśli się w nim zakocha?

— Czy jego w ogóle można pokochać?

— Ja, na swój sposób, kocham go jako brata.

— Chyba po raz pierwszy syn Amberu powiedział coś podobnego i przypisuję to twojej poetyckiej naturze.

— Niemniej czy to w istocie najlepsze, co można dla tej dziewczyny uczynić?

— Przemyślałam to i jestem pewna, że tak. Wyleczy się z wszelkich ran, jakie on jej może zadać, a po jego odejściu zostanie jedną z moich dam dworu.

— Niech więc będzie, co ma być — ustąpiłem, nie patrząc na nią i czując dziwny smutek na myśl o biednej dziewczynie. — Cóż mogę dodać? — powiedziałem jeszcze. — Może postępujesz słusznie. Mam nadzieję, że tak. — I pocałowałem ją w rękę.

— Lordzie Corwinie, jesteś jedynym księciem Amberu, który może liczyć na moją pomoc — rzekła. — Może oprócz Benedykta. Ale nikt o nim nie słyszał od dwunastu lat i Lir jeden wie, gdzie są pochowane jego kości. Szkoda.

— Nic o tym nie wiedziałem — odparłem. — Wszystko przez tę moją pamięć. Muszę cię prosić o wyrozumiałość. Będzie mi brakować Benedykta, jeśli rzeczywiście nie żyje. Był moim nauczycielem szermierki i nauczył mnie władać wszelką bronią. Lecz mimo to miał w sobie dużo delikatności.

— Tak jak i ty, Corwinie — powiedziała, biorąc mnie za rękę i przyciągając do siebie.

— Nie, wcale nie — zaprotestowałem, siadając obok niej na kanapie.

— Mamy dużo czasu do kolacji — rzekła i oparła się o mnie krągłym ramieniem.

— Kiedy zasiadamy do stołu? — zapytałem.

— Wtedy, gdy to zarządzę — odparła, przylegając do mnie całym ciałem.

Wziąłem ją w ramiona i znalazłem zapinkę szaty skrywającej słodycz jej wdzięków. Jej ciało było miękkie i uległe, a włosy zielone.

Na tej kanapie dałem jej obiecaną balladę. Jej usta odpowiadały mi bez słów.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

KARABINY
AVALONU

Bobowi i Phyllis Rozman

Dostępne w wersji pełnej

ZNAK
JEDNOROŻCA

Dla Jadawina i jego Demiurga,
pamiętając także Kickahę

Dostępne w wersji pełnej

RĘKA
OBERONA

Jayowi Haldemanowi
za przyjaźń i karczochy

Dostępne w wersji pełnej

DWORCE
CHAOSU

Carlowi Yoke, pierwszemu czytelnikowi

Od Lucetanii do Parku Euklidesa,

Równin Sacrobatus do Cygnusa X-1…

Obyś żył następne dziesięć tysięcy lat.

Oby twoje leże bezpieczne było od trendeltili.

Oby pomniejsze bóstwa

złamały swoją wspólną nogę.

Dostępne w wersji pełnej

Tytuły oryginałów

NINE PRINCES IN AMBER
THE GUNS OF AVALON
SIGN OF THE UNICORN
THE HAND OF OBERON
THE COURTS OF CHAOS

Copyright © by Roger Zelazny, 1970
Copyright © by Roger Zelazny, 1972
Copyright © by Roger Zelazny, 1975
Copyright © by Roger Zelazny, 1976
Copyright © by Roger Zelazny, 1978

All rights reserved

Copyright © 2015 for the Polish translation
by Zysk i S-ka Wydawnictwo s.j., Poznań

Ilustracja na okładce

Maciej Szajkowski

Aranżacja okładki

Tobiasz Zysk

ISBN 978-83-7785-647-5

Zysk i S-ka Wydawnictwo

ul. Wielka 10, 61-774 Poznań

tel. 61 853 27 51, 61 853 27 67, faks 61 852 63 26

Dział handlowy, tel./faks 61 855 06 90

sklep@zysk.com.pl

www.zysk.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com