Dla Dasha i Romy

PROLOG

18 KWIETNIA 2013, CZWARTEK

14.30. Właśnie zadzwoniła Talitha i tym swoim głosem jak zwykle pełnym równocześnie przesadnej teatralności i osobliwego apelu o dyskrecję perorowała:

— Kochana, ja tylko z informacją, że dwudziestego czwartego maja urządzam sześćdziesiąte urodziny. Oczywiście oficjalnie nie są to żadne sześćdziesiąte. I ZATRZYMAJ to dla siebie, bo nie wszystkich zapraszam. Chciałam tylko, żebyś sobie zarezerwowała ten dzień.

Spanikowałam.

— To cudownie! — wykrztusiłam nieprzekonująco.

— Bridget. Po prostu nie możesz nie przyjść.

— Ale chodzi o to, że…

— Że co?

— Że tego dnia przypadają trzydzieste urodziny Roxstera.

Po drugiej stronie — milczenie.

— Chciałam powiedzieć, że wtedy pewnie już nie będziemy razem, ale gdybyśmy jednak byli, to i tak… — Pogubiłam się.

— Na zaproszeniach jest napisane „Bez dzieci”.

— Przecież on wtedy będzie już miał trzydziestkę! — zauważyłam z oburzeniem.

— Tylko tak sobie żartuję, kochana. Naturalnie musisz przyprowadzić swojego chłopczyka. Zdobędę gdzieś dmuchany zamek! Wracam na wizję. Muszę-lecieć-całusy-pa!

Próbowałam włączyć telewizor, żeby sprawdzić, czy Talitha — jak to ma w zwyczaju — faktycznie zadzwoniła do mnie ze studia w czasie programu na żywo, korzystając z przerwy na reklamę. Wciskałam na chybił trafił te przyciski jak małpa, której dali do łapy telefon komórkowy. Dlaczego w dzisiejszych czasach telewizor potrzebuje aż trzech pilotów z dziewięćdziesięcioma przyciskami? No dlaczego? Pewnie dlatego, że telewizory projektują trzynastoletni geniusze techniki, którzy siedzą w swoich nigdy niesprzątanych pokoikach i udowadniają jeden drugiemu, kto lepszy, skutkiem czego są defekty psychiczne na masową skalę, bo każdy normalny człowiek myśli, że to on jest jedynym na świecie, który nie rozumie, do czego te przyciski służą.

Pieniąc się ze złości, cisnęłam piloty na kanapę i w tym momencie telewizor ni z gruszki, ni z pietruszki ożył, ukazując nieskazitelną Talithę. Siedziała z jedną nogą założoną seksownie na drugą i robiła wywiad z ciemnowłosym piłkarzem Liverpoolu, który nie radzi sobie z napadami gniewu na boisku i gryzie. Miał zresztą taką minę, jakby w Talithę też chciał się wpić zębami, tyle że z zupełnie innych powodów niż napad gniewu.

Słusznie. Tylko bez paniki — dylemat przyjęcia: Roxster czy Talitha należy rozwiązać poprzez rozważenie wszystkich za i przeciw, na spokojnie, jak przystało na osobę dojrzałą:

Argumenty przemawiające za zabraniem Roxstera na przyjęcie:

* Nieobecność u Talithy byłaby czymś potwornym. Jest moją przyjaciółką od czasów Sit Up Britain. Ona była wtedy nieprawdopodobnie olśniewającą prezenterką wiadomości, a ja nieprawdopodobnie niekompetentną reporterką.

* Z Roxsterem na przyjęciu mogłoby być zabawnie, a poza tym poczułabym się pewniej, już choćby dzięki temu, że zestawienie „trzydzieste urodziny — sześćdziesiąte urodziny” uciszyłoby wszelkie protekcjonalne biadolenia nad „samotnymi kobietami w pewnym wieku”, który to stan jest niby ich cechą dożywotnią, podczas gdy samotni mężczyźni w tymże samym wieku są brani na pniu, zanim jeszcze zdążą złożyć papiery rozwodowe. Poza tym Roxster jest taki przystojny i rozkoszny, że proces starzenia się zdaje się iluzją w jego obecności.

Argumenty przemawiające przeciw zabraniu Roxstera na przyjęcie:

* Roxster jest mężczyzną niezależnym i na bank zaprotestuje przeciwko traktowaniu go jako zabawki albo środka odmładzającego.

* Sprawą zasadniczą jest to, że Roxster mógłby się zniechęcić, gdyby mnie zobaczył w otoczeniu starców na przyjęciu zorganizowanym z okazji sześćdziesiątych urodzin. Po co mam się postarzać w ten sposób w jego oczach? Przecież jestem o niebo młodsza od Talithy. Zresztą, szczerze mówiąc, nie zamierzam przyjmować do wiadomości, ile tak naprawdę mi już stuknęło. I już. Jak powiedział Oscar Wilde, trzydzieści pięć lat to znakomity wiek dla kobiety i dlatego tyle kobiet przez całe życie jest w tym wieku.

* Roxster prawdopodobnie urządza własną imprezę z udziałem młodzieży, która cisnąc się na balkonie, będzie grillować i słuchać muzyki dyskotekowej z lat 70. z ironicznymi uśmiechami retro-rozbawienia na twarzach. I właśnie się zastanawia, jak tu mnie nie zaprosić, żeby jego znajomi nie dowiedzieli się, że jest z kobietą, która na dobrą sprawę mogłaby być jego matką. Albo wręcz, technicznie rzecz biorąc, babką, bo przecież mamy teraz do czynienia z przyspieszeniem okresu dojrzewania płciowego za sprawą hormonów obecnych w mleku. Boże, Boże. Skąd w głowie lęgną się takie myśli?

15.10. Grrr! Za dwadzieścia minut powinnam odebrać Mabel, a jeszcze nie mam kanapek z wafli ryżowych. Grr! Telefon.

— Brian Katzenberg chciałby z panią mówić.

Mój nowy agent! Prawdziwy agent. Ale jak się teraz zatrzymam i zacznę gadać, to Mabel w życiu się mnie nie doczeka.

— Czy mogę oddzwonić do Briana później? — odćwierkałam, usiłując równocześnie (jedną ręką!) smarować wafle substytutem masła, składać je z sobą i pakować do torebki strunowej.

— Chodzi o pani scenariusz.

— Jestem… jestem teraz… na spotkaniu!

Jak niby mogę mówić przez telefon, że jestem na spotkaniu, skoro gdybym była na spotkaniu, to przecież nie rozmawiałabym przez telefon? Po to są asystentki, żeby wyjaśniać dzwoniącym, że ich szefowe akurat są na spotkaniu i nie mogą odebrać telefonu.

Wzięłam udział w zwyczajowym wyścigu, w którym nagrodą są miejsca parkingowe w pobliżu szkoły, przez cały czas nękana desperackim pragnieniem, żeby oddzwonić i dowiedzieć się, czego dotyczył ten telefon. Jak dotąd Brian wysłał scenariusz do dwóch wytwórni i obie go odrzuciły. Może wreszcie ryba połknęła haczyk?

Pokusa, żeby oddzwonić do Briana i wyjaśnić, że „spotkanie” niespodziewanie dobiegło końca, była przemożna, ale zwalczyłam ją, przekonując samą siebie, że znacznie ważniejsze jest zdążyć po Mabel. Bo jestem troskliwą matką i wiem, jakie trzeba mieć priorytety.

16.30. Przed szkołą chyba jeszcze większy chaos niż zazwyczaj — jak obrazek z Gdzie jest Wally? Miliony pań z ogromnymi pomarańczowymi lizakami, których zadaniem jest pilnować przejścia przez ulicę, niemowlęta w wózkach, gburowaci faceci w furgonetkach w klinczu z wyrafinowanymi pańciami w terenówkach, rowerzysta z kontrabasem przytroczonym do pleców, ekomamuśki na rowerach z koszykami pełnymi dzieci. Cała ulica zakorkowana. Aż tu nagle na sam jej środek wybiega jakaś rozgorączkowana kobieta.

— Z DROGI! Z DROGI! No co z wami? Potrzebna pomoc! — darła się co sił w płucach.

Obawiając się, że właśnie zdarzył się jakiś straszliwy wypadek, wszyscy zaczęliśmy jak oszalali cofać auta na chodniki i do okolicznych ogródków, żeby zrobić przejazd dla służb ratunkowych. Kiedy droga była już wolna, zerknęłam bojaźliwie przed siebie, spodziewając się widoku karetek pogotowia na tle krwawej jatki. Tam tymczasem nie było ani jednej karetki, tylko jakaś nieziemsko wyfiokowana baba — wskoczyła żwawo do czarnego porsche, po czym z wściekłym rykiem silnika odjechała opustoszałą ulicą, wioząc na przednim siedzeniu zadowolonego z siebie malucha wystrojonego w mundurek.

Gdy dotarłam wreszcie do oddziału przedszkolnego, Mabel była ostatnim dzieckiem siedzącym na schodkach… no, przedostatnim… Dwójki maruderów dopełniał Thelonius, który właśnie zbierał się do odejścia ze swoją mamą.

Mabel spojrzała na mnie wielkimi poważnymi oczyma.

— Nieładnie, staluszko! — powitała mnie dobrotliwie.

— Zastanawialiśmy się, gdzie cię posiało! — odezwała się mama Theloniusa. — Znowu zapomniałaś?

— Nie! — zaprotestowałam. — Wszystko się kompletnie zakorkowało.

— Mamusia ma pięćdziesiąt jeden lat! — znienacka zaszczebiotała Mabel. — Mamusia ma pięćdziesiąt jeden lat. Mówi, że ma trzydzieści pięć, ale naplawdę ma pięćdziesiąt jeden.

— Ćśś. Ha, ha, ha! — Roześmiałam się w reakcji na spojrzenie matki Theloniusa. — Lepiej zmywajmy się stąd, Billy czeka.

Nachyliwszy się nad fotelikiem w tradycyjny i tradycyjnie bolesny, akrobatyczny sposób, wraz z wiekiem coraz bardziej pozbawiony gracji, zdołałam wsadzić do samochodu Mabel, wciąż pokrzykującą: „Mamusia ma pięćdziesiąt jeden lat!”, po czym z bajzlu między tylnym siedzeniem a fotelikiem wygrzebałam klamrę i zapięłam pasy.

Podjechałyśmy pod oddział juniorów, do którego uczęszcza Billy, a tam w otoczeniu roztrajkotanej gromadki pozostałych matek zobaczyłam Matkę z Klasą, czyli Perfekcyjną Nicolette (perfekcyjny dom, perfekcyjny mąż, perfekcyjne dzieci — jedyna nieznaczna skaza to imię, przypuszczalnie z czasów, kiedy jeszcze nie wynaleziono pewnego popularnego substytutu papierosów). Perfekcyjna Nicorette była oczywiście perfekcyjnie ubrana, perfekcyjnie uczesana, w ręku dzierżyła perfekcyjnie gigantyczną torebkę. Choć zziajana, zdobyłam się na przymilny uśmiech, w nadziei, że uda mi się usłyszeć jakieś rewelacje związane z najnowszymi Przedmiotami Rodzicielskiego Zatroskania, a Nicolette ze swej strony gniewnie zarzuciła włosami, omal nie wykłuwając mi oka rogiem swej torebki olbrzymki.

— Spytałam pana Wallakera, dlaczego Atticus ciągle gra w drużynie piłki nożnej jedynie w obronie, no bo Atticus wciąż wraca do domu dosłownie zalany łzami, a tymczasem on powiedział zwyczajnie: „Bo do niczego innego się nie nadaje. Jeszcze coś?”.

Zerknęłam na Przedmiot Rodzicielskiego Zatroskania, czyli nowego nauczyciela WF-u: wysportowany, wysoki, odrobinę młodszy ode mnie, ostrzyżony na jeża, z wyglądu taki trochę Daniel Craig. Patrzył ponuro na grupę niesfornych chłopców, po czym nagle dmuchnął w gwizdek i ryknął:

— E! Wy tam! Do szatni, albo nagana.

— Widzicie? — podjęła Nicolette, gdy tymczasem chłopcy, utworzywszy nierówny szereg, starali się biegiem dotrzeć do szkoły, pokrzykując: „Raz-dwa, raz-dwa”, niczym grupka przestraszonych buszmenów zmuszonych do udziału w jakiejś Wiośnie Ludów. Pan Wallaker groteskowymi dmuchnięciami w gwizdek podawał im rytm.

— Za to jest seksowny — uznała Farzia. Farzia to moja ulubiona szkolna mama, która zawsze wie, jakie powinno się mieć priorytety.

— Seksowny, ale żonaty — warknęła Nicolette. — I ma dzieci, choć trudno w to uwierzyć.

— Słyszałam, że się kumpluje z dyrektorką — wtrąciła się jeszcze jedna matka.

— No właśnie. Czy on w ogóle ma jakieś studia? — spytała Nicolette.

— Mamo.

Odwróciłam się i zobaczyłam Billy’ego w jego kusym blezerze, z potarganą ciemną czupryną i koszulką wystającą mu ze spodni.

— Nie przyjęli mnie do drużyny szachowej.

Te same oczy, te same ciemne oczy pełne bólu.

— To nieważne, czy cię przyjmą, i nieważne, czy wygrasz — powiedziałam, przytulając go ukradkiem. — Liczysz się tylko ty.

— A właśnie, że to ważne. — Grrr! Oto nasz pan Wallaker we własnej osobie. — Musi ćwiczyć. Musi sobie zasłużyć. — Odwrócił się, a ja usłyszałam wyraźnie, jak pod nosem jeszcze burczał: — To przechodzi ludzkie pojęcie, co te matki sobie wyobrażają. Czego im jeszcze trzeba?

— Ćwiczyć? — spytałam pogodnie. — Że też o tym nie pomyślałam! Pan musi być niesamowicie inteligentny, panie Wallaker. To znaczy, chciałam powiedzieć: „panie profesorze”.

Wbił we mnie spojrzenie zimnych, niebieskich oczu.

— Co szachy mają wspólnego z zajęciami sportowymi? - podjęłam słodziutkim tonem.

— To ja prowadzę kółko szachowe.

— To cudownie! Też używa pan tam gwizdka?

Pan Wallaker przez chwilę sprawiał wrażenie zakłopotanego.

— Eros! — krzyknął, odzyskując rezon. — Złaź z tego klombu. No już!

— Mamo — odezwał się Billy, ciągnąc mnie za rękę. — Ci, których przyjęto, będą mieli dwa dni wolnego, kiedy pojadą na turniej szachowy.

— Ja będę z tobą ćwiczyła.

— Ale mamo, ty jesteś beznadziejna z szachów.

— Wcale nie! Jestem naprawdę dobra w szachach. Wygrałam z tobą!

— Nie wygrałaś!

— Wygrałam!

— Nie wygrałaś!

— No dobrze, dałam ci wygrać, bo jesteś dzieckiem — wybuchłam. — Poza tym to nie fair, bo ty masz zajęcia z szachów.

— Może pani też się zapisze, pani Darcy?

O BOŻE! Jakim prawem ten Wallaker się tu jeszcze wałęsa i nas podsłuchuje?

— Jest wprawdzie ograniczenie wiekowe siedmiu lat, ale jeśli potraktujemy te siedem lat nie metrykalnie, tylko jako wskaźnik poziomu rozwoju umysłowego, to z pewnością znakomicie sobie pani poradzi. Czy Billy przekazał już pani pozostałe wieści?

— Aha! — wykrzyknął Billy, znienacka rozpromieniony. — Mam wszy!

— Wszy?! — Zagapiłam się na niego ze zgrozą, odruchowo sięgając dłonią do swojej głowy.

— Tak, wszy. Wszyscy je mają. — Pan Wallaker spojrzał na głowę Billy’ego z lekkim błyskiem rozbawienia w oczach. — Zdaję sobie sprawę, że to wywoła stan alarmowy wśród królowych matek z północnego Londynu i Powszechny Ruch Ratowania Fryzur, ale wszy wystarczy wyczesać grzebieniem. Paniom, rzecz jasna, również się to zaleca.

O Boże. Billy ostatnio dziwnie się drapał po głowie, ale jakoś przymknęłam na to oko — jeszcze jedna sprawa w oceanie tych, których i tak nie sposób ogarnąć. Czułam, że już zaczyna swędzieć mnie czaszka, a tymczasem myśli wirowały jak szalone. Jeśli Billy ma wszy, to w takim razie Mabel pewnie też ma wszy i ja pewnie mam wszy, a to z kolei oznacza, że… że również Roxster ma wszy.

— Wszystko w porządku?

— Tak. Nie. Super! — odparłam. — Jest cudownie, wręcz bosko, a więc żegnam pana, panie Wallaker.

Kiedy stamtąd odchodziłam, ciągnąc Billy’ego i Mabel za ręce, usłyszałam sygnał swojej komórki. Pospiesznie włożyłam okulary, żeby odczytać SMS-a. Roxster.

<Bardzo się spóźniłaś rano, skarbie? Może wskoczę wieczorem do autobusu i przywiozę zapiekankę pasterską?>

Aj! Nie mogę dziś pozwolić Roxsterowi na przyjazd, skoro trzeba będzie wszystkich wyczesać i wyprać poszewki od poduszek. Czy to normalne, że człowiek wymyśla jakieś fałszywe wymówki, żeby nie spotkać się ze swoim chłopczykiem, ponieważ wszyscy w domu mają wszy? Dlaczego ja się stale pakuję w taki pasztet?

17.00. Całą trójką wpadliśmy do naszego szeregowca, uginając się pod zwyczajową stertą plecaków, wymiętych malowanek i zmiażdżonych bananów, do której tym razem doszła jeszcze wielka torba preparatów na wszy zakupionych w aptece. Z rumorem pokonaliśmy hol na parterze zaadaptowany częściowo na biuro (i w tej postaci jakby coraz bardziej niepotrzebny, jeśli nie liczyć rozkładanej kanapy i pustych pudeł od Johna Lewisa) i zeszliśmy na dół do ciepłej, zagraconej sutereny, gdzie spędzamy większość czasu, bo mamy tam kuchnię skrzyżowaną z salonem. Usadziłam Billy’ego do odrabiania lekcji, a Mabel do zabawy z jej króliczkami z Ob-Leśnej Rodziny, a sama zabrałam się do robienia spaghetti po bolońsku. Ale w tej chwili jestem w kropce, bo nie wiem, co odpisać Roxsterowi w związku z wieczorem i czy zdradzić mu prawdę o wszach.

17.15. Lepiej chyba nie.

17.30. O Boże. Ledwie co wysłałam SMS-a <Strasznie chciałabym się spotkać, ale muszę wieczorem pracować, więc raczej nie>, aż tu nagle Mabel poderwała się z miejsca i zaczęła śpiewać nad głową Billy’ego piosenkę, której on wprost nie cierpi: „Zapomnij o szmalu, szmalu, szmalu!”. I w tym momencie odezwał się telefon.

Rzuciłam się w jego stronę, słysząc równolegle wrzask Billy’ego:

— Mabel, nie śpiewaj Jessie J!

— Brian Katzenberg do pani — zagruchała mi do ucha asystentka.

— Eee… czy mogłabym oddzwonić do Briana za jakieś…

— „Blabla blabla…” — śpiewała dalej Mabel, goniąc się z Billym dookoła stołu.

— Brian właśnie czeka na linii.

— Nieee! Czy nie mogłabym…

— Mabel! — zawył Billy. — Zamknij się!

— Ciszej! Rozmawiam przez TELEFON!

— Hej! — usłyszałam rześki i radosny głos Briana. — No więc wspaniałe wieści! Greenlight Productions chcą kupić opcję na twój scenariusz.

— Co? — spytałam, czując, jak serce przyspiesza rytm. — To znaczy, że zrobią z niego film?

Brian roześmiał się serdecznie.

— To jest przemysł filmowy, Bridget! Dostaniesz trochę pieniędzy za dalsze przeróbki i…

— Maaamo! Mabel ma nóż!

Zakryłam dłonią mikrofon słuchawki.

— Nie! Jestem, jestem! — rzuciłam, goniąc Mabel, która ścigała Billy’ego, wymachując nożem.

— Chcą się umówić na wstępne spotkanie. W poniedziałek w południe.

— W poniedziałek! Znakomicie! — wyrzęziłam, wyrywając nóż z ręki Mabel. — Czy wstępne spotkanie to coś takiego jak rozmowa kwalifikacyjna?

— Maaaamo!

— Ćśśś! — Zagnałam ich oboje na kanapę i rozpoczęłam walkę z pilotami od telewizora.

— Mają kilka wątpliwości związanych ze scenariuszem, które musisz im wyjaśnić, zanim zadecydują, czy chcą w to wejść na poważnie.

— Jasne, jasne.

Nagle poczułam się dotknięta, wręcz oburzona. Wątpliwości związane z moim scenariuszem? Już, od razu? Co to niby miałoby być?

— Więc pamiętaj, że nie będą…

— Maaamo! Ja krwaaawię!

— Czy mam oddzwonić za chwilę?

— Nie! Wszystko w porządku! — odkrzyknęłam rozpaczliwie, prawie zagłuszając wrzask Mabel:

— Zadzwoń po kaletkę!

— Powiedziałeś, że „nie będą”…?

— Nie będą chcieli debiutantki, która stwarza problemy. Musisz im jakoś pokazać, że jesteś gotowa zastosować się do ich sugestii.

— Jasne, jasne. Nie wyjść na upierdliwą?

— Załapałaś! — ucieszył się Brian.

— Mój blat umiela! — załkała Mabel.

— Ehm, czy wszystko…

— Nie, świetnie, super, poniedziałek, dwunasta w południe! — potwierdziłam, gdy tymczasem Mabel krzyknęła:

— Zabiłam swojego blata!

— Okej — powiedział Brian, wyraźnie wytrącony z równowagi. — Laura prześle ci maila ze szczegółami.

18.00. Kiedy ucichło wreszcie larum, mikroskopijne nacięcie na kolanie Billy’ego zostało zaklejone plastrem z Supermanem, na tablicy motywacyjnej Mabel pojawiły się czarne znaczki, a w brzuchach obojga wylądowało spaghetti, moje myśli zaczęły czepiać się gorączkowo przeróżnych spraw — jak tonący brzytwy — tyle że w moim przypadku były to rzeczy znacznie bardziej optymistyczne. Co włożyć na to spotkanie? Może dostanę Oscara za najlepszy scenariusz? Czy Mabel przypadkiem nie kończy w poniedziałek wcześniej? Jak wtedy odbiorę dzieci? Co włożę na ceremonię rozdania Oscarów? Czy powinnam powiedzieć ekipie z Greenlight Productions, że Billy ma wszy?

20.00. Liczba znalezionych wszy 9, z czego liczba dorosłych insektów 2, liczba gnid 7 (tak dla przykładu).

Wykąpałam dzieciaki, a potem je wyczesałam — wyszła nam z tego świetna zabawa. U Billy’ego znalazłam dwa żywe insekty we włosach oraz siedem gnid za uszami — dwie za jednym i ogromne grono pięciu za drugim. Nieziemska satysfakcja: zobaczyć małe, czarne kropki pojawiające się na białym grzebieniu. Mabel się zmartwiła, bo sama nic nie miała, ale potem poweselała, bo pozwoliłam jej wyczesać siebie i odkryć, że ja też nic nie mam. Billy wymachiwał grzebieniem i piał z zachwytu: „Ja mam siedem! Ja mam siedem!”, ale kiedy Mabel zalała się łzami, wielkodusznie wsadził trzy swoje gnidy w jej włosy, więc musieliśmy ją wyczesać ponownie.

21.15. Dzieci już śpią. Czuję się strasznie nabuzowana w związku z oczekującym mnie spotkaniem. Znowu jestem profesjonalistką i mam spotkanie! Włożę sukienkę z granatowego jedwabiu, pójdę do fryzjera, żeby wymodelować włosy — i niech się cholerny Wallaker schowa ze swoimi lekceważącymi komentarzami na temat fryzur. Przy okazji jakoś udawało mi się lekceważyć błąkające się w głębi duszy podejrzenia, że coraz bardziej modne modelowanie włosów upodabnia dzisiejsze kobiety do mężczyzn z osiemnastego (czy siedemnastego?) wieku, którzy w sytuacjach publicznych czuli się swobodnie dopiero wtedy, gdy mieli na głowach upudrowane peruki.

21.21. Tak, tylko czy aby wizyta u fryzjera z włosami, które, być może, kryją niewidoczne jaja wszy u zarania ich siedmiodniowego cyklu życia, nie jest przypadkiem moralnie naganna?

21.25. Tak. Jest moralnie naganna. A Mabel i Billy pewnie nie powinni się bawić z innymi dziećmi.

21.30. Powoli utwierdzam się też w przekonaniu, że powinnam wyznać Roxsterowi prawdę o wszach, gdyż nie można budować związku na kłamstwach. Z drugiej strony, to przecież tylko malutkie kłamstewko: może jednak lepiej nie wiesz” niż „wesz”?

21.35. Wszy najwyraźniej są źródłem niekończących się współczesnych dylematów moralnych.

21.40. Grrr! Właśnie przetrząsnęłam całą swoją garderobę (tj. stertę ciuchów leżących na rowerze treningowym) i zajrzałam do wszystkich szaf, ale nie udało mi się namierzyć granatowej jedwabnej sukienki. A więc nie mam co włożyć na spotkanie. Nic, ale to nic. Jak to jest, że mam tony ciuchów, a tymczasem tylko ta granatowa kiecka nadaje się do włożenia na jakąkolwiek ważną okazję?

Postanowienie na przyszłość: zamiast marnować wieczory na opychanie się tartym serem i walkę z ochotą na kolejny kieliszek wina, muszę spokojnie przejrzeć wszystkie swoje ubrania, po czym oddać na biednych to, czego od roku nie włożyłam ani razu, a z reszty stworzyć „garderobę elementarną” uwzględniającą rozmaite style, dające się dowolnie łączyć w harmonijne kombinacje. A potem pedałować przez dwadzieścia minut dziennie na rowerze treningowym. Bo to przecież nie szafa, tylko urządzenie do ćwiczeń.

21.45. Ale może jednak nie? Może przy każdej okazji nosić sukienkę z granatowego jedwabiu, niczym Dalajlama te swoje szaty. Tylko gdzie ona jest? Dalajlama ma przypuszczalnie kilka kompletów szat, względnie dysponuje własną pralnią chemiczną, a jego szafy nie są zawalone ciuchami z Topshop, Oasis, ASOS, Zary etc., których w ogóle nie nosi.

21.46. I jego rower treningowy też nie jest niczym zawalony.

21.50. Chwilę temu byłam na górze zajrzeć do dzieci. Mabel spała, jak zawsze z twarzą zakrytą włosami, przez co jej głowa wyglądała jak obrócona tyłem do przodu, i przyciskała do siebie Spalinę. Spalina to lalka Mabel. Billy i ja sądzimy, że jakimś cudem udało jej się w ten sposób przekręcić imię Sabriny, nastoletniej czarownicy, niemniej Mabel się podoba — uważa, że imię jest idealne.

Pocałowałam Billy’ego w rozgrzany policzek wtulony w Maria, Horsia i dwa puffle, a w tym samym momencie Mabel uniosła głowę i wymruczała: „Piękną mamy pogodę”, po czym spokojnie wróciła do swoich snów.

Przyglądałam się im obojgu, dotykając ich delikatnych policzków, wsłuchując się w ich posapywanie — a potem naszła mnie ta straszna myśl: „Gdyby tylko…”. Gdyby tylko… Mrok, wspomnienia, wzbierający smutek, zalewający mnie jak tsunami.

22.00. Zbiegłam z powrotem do kuchni. Jeszcze gorzej: wszystko milczące, samotne, puste. „Gdyby tylko…” Przestań. Nie można sobie na to pozwalać. Wstaw wodę. Nie przechodź na ciemną stronę.

22.01. Dzwonek do drzwi! Dzięki Bogu! Tylko kto to może być o tej porze?

 Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

SAMI BEZMÓZGOWCY

18 KWIETNIA 2013, CZWARTEK (CIĄG DALSZY)

22.45. A to byli Tom i Jude, kompletnie skuci — chichocząc, wtoczyli się przez drzwi.

— Możemy skorzystać z twojego laptopa? Właśnie siedzieliśmy w Dirty Burger i…

— Miałam załadowane PlentyofFish na iPhonie, ale nie umieliśmy go zmusić, żeby ściągnął fotkę z Google’a, więc…

Jude przemknęła obok w służbowej garsonce, po chwili jej wysokie obcasy zastukały na schodach wiodących do sutereny. Tymczasem Tom, po swojemu jak zawsze opalony, wyczesany, przystojny i bajecznie gejowski, pocałował mnie z namaszczeniem.

— Mua! Bridget! ALEŻ schudłaś!

(Powtarza mi to od piętnastu lat za każdym razem, gdy się widzimy. Nawet jak byłam w dziewiątym miesiącu ciąży).

— Hej, masz może jakieś wino? — dobiegł z dołu głos Jude.

Okazało się, że Jude — która obecnie kieruje właściwie całym City, ale wciąż z uporem godnym lepszej sprawy swoją miłość do finansowej huśtawki kompletuje huśtawką w swoim życiu miłosnym — została wczoraj zidentyfikowana na internetowym portalu randkowym przez swego byłego męża: Podłego Richarda.

— I oczywiście nie mogło być inaczej! — gorączkował się Tom, kiedy z kolei my szliśmy po schodach wiodących do sutereny. — Richard Podły i Bezmózgi, który nie dość, że pogrywał sobie z tą cudowną kobietą przez całe WIEKI, bo w swoim popapraniu nie potrafił się zdecydować, czy chce z nią być, a potem się z nią ożenił, żeby ją zostawić po paru miesiącach, to teraz ma CZELNOŚĆ wysyłać jej obraźliwe wiadomości, bo się zarejestrowała na Plentyof… znajdź to, Jude… znajdź to…

Jude nerwowo manipulowała przy telefonie.

— Nie mogę znaleźć. Cholera, on to skasował. Czy można skasować własną wiadomość już po tym, jak się ją…

— Och, daj mi to, skarbie. Tak czy siak, chodzi o to, że Podły Richard wysłał obraźliwą wiadomość, a potem ZABLOKOWAŁ Jude, więc… — Tom zaczął się śmiać. — Więc…

— Wymyśliliśmy sobie, że stworzymy fikcyjny profil na PlentyofFish — dokończyła za niego Jude.

— Bo to nie portal randkowy, tylko dupkowy — parsknął Tom.

— Czy raczej portal bezmózgowy, dlatego też postanowiliśmy stworzyć profil zmyślonej dziewczyny i potem nim go dręczyć! — dokończyła Jude.

Wcisnęliśmy się we trójkę na sofę i Tom z Jude natychmiast zabrali się do przeglądania fotografii dwudziestopięcioletnich blondynek na Google Images — wyglądających w swej masie niczym jakaś policyjna kartoteka — próbując załadować którąś na stronę portalu randkowego i równocześnie wpisując dość frywolne odpowiedzi w rubryki profilu. Przez chwilę pożałowałam, że nie ma tu Shazzer z jej feministycznymi wstawkami, ale ona jako geniusz internetowego biznesu aktualnie siedziała w Dolinie Krzemowej razem ze swoim mężem, też z internetowego biznesu, co było dość nieoczekiwanym zwieńczeniem jej wieloletniego wojującego feminizmu.

— Jakie ona lubi książki? — zapytał Tom.

— Wpisz: „Serio, kogoś to obchodzi?” — odparła Jude. — Pamiętaj, że mężczyźni lubią suki.

— Albo: „Książki? A co to takiego?” — zaproponowałam, ale wtedy mi się przypomniało. — Czekajcie! Czy to nie jest całkowicie wbrew Regułom Randkowania? Zasada numer cztery? Posługuj się prawdziwymi, racjonalnymi informacjami?

— Tak! To jest BAJECZNIE złe i nieuczciwe — zgodził się Tom, który jest psychologiem, obecnie z całkiem już niezłym stażem — ale w przypadku bezmózgowców to nie ma znaczenia.

Czułam wobec nich taką wdzięczność, że wyrwali mnie ze szponów Tsunami Ciemności i wciągnęli w tworzenie Dziewczyny Mścicielki na PlentyofFish, że na śmierć zapomniałam o najważniejszym.

— Greenlight Productions zrobią mój film! — wypaliłam, znienacka sobie przypomniawszy.

Spojrzeli na mnie z początku zupełnie oniemiali, potem zarzucili pytaniami, a na koniec zalali falą pochwał.

— Wymiatasz, dziewczyno! Najpierw chłoptaś, teraz scenariusz, odtąd wszystko już pójdzie z górki! — nie przestawała się entuzjazmować Jude, gdy wreszcie zdołałam ich wyrzucić z domu, ponieważ oczy mi się już kleiły.

Jude wytoczyła się już na ulicę chwiejnym krokiem, ale Tom zatrzymał się jeszcze w przejściu i obrzucił mnie niepewnym spojrzeniem.

— Wszystko okej?

— Tak — zapewniłam go. — Tak myślę, tylko…

— Uważaj na siebie, złotko — powiedział, znienacka trzeźwiejąc i nabierając profesjonalnego tonu głosu. — Dużo na siebie bierzesz: te wszystkie trudne spotkania, nieprzekraczalne terminy, takie rzeczy.

— Wiem, ale sam mówiłeś, że powinnam wziąć się do pracy, zacząć pisać i…

— Tak mówiłem. Ale potrzebna ci będzie jakaś pomoc przy dzieciach. Teraz wszystko widzisz na różowo. Jest wspaniale, nareszcie zaczęło ci się układać, sama też jesteś wspaniała, ale w głębi wciąż pozostajesz tą samą kruchą dziewczyną i…

— Tom! — zawołała Jude, truchtem goniąc taksówkę, którą wypatrzyła na głównej ulicy.

— Wiesz, że ci zawsze pomożemy. Tylko powiedz — obiecał Tom. — O dowolnej porze dnia i nocy.

22.50. Te „prawdziwe, racjonalne informacje” jakoś nie mogły mi wyjść z głowy, więc postanowiłam zadzwonić do Roxstera i powiedzieć mu o wszach.

22.51. Uznałam, że jest już trochę za późno.

22.52. Uznałam też, że nagły i niespodziany telefon wdzierający się w naszą normalną komunikację esemesową da efekt nazbyt dramatyczny. Lepiej to napisać.

<Roxster?>

Nie musiałam długo czekać na odpowiedź.

<Tak, Jonesey?>

<Pamiętasz, jak powiedziałam, że dzisiaj wieczorem pracuję?>

<Tak, Jonesey.>

<Chodziło o coś innego.>

<Wiem, Jonesey. Nie potrafisz kłamać nawet w SMS-ach. Masz romans z młodszym?>

<Nie, ale sprawa jest równie krępująca. Ma związek z twoim upodobaniem do natury, a w szczególności żyjących w niej owadów.>

<Pluskwy?>

<Ciepło…>

<*Spontaniczny płacz, histeryczne drapanie się po głowie.* Nie… wszy!!!>

<Potrafisz mi to jakoś wybaczyć itd.?>

Chwila ciszy i zaraz po niej odgłos przychodzącego SMS-a.

<Mam przyjechać? Jestem w Camden.>

Oszołomiona pogodną galanterią Roxstera, odpisałam:

<Tak, ale czy nie przeszkadzają ci wszy?>

<Nie. Wyguglowałem je. Mają alergię na testosteron.>

 Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł oryginału

Bridget Jones: Mad About the Boy

Copyright © Helen Fielding, 2013

All rights reserved

Copyright © for the Polish translation

by Zysk i S-ka Wydawnictwo s.j., Poznań 2025

Redakcja

Magdalena Wójcik

Cover Image © 2024 UNIVERSAL STUDIOS,
STUDIOCANAL, AND MIRAMAX

All Rights Reserved

Wydanie I w tej edycji

ISBN

Zysk i S-ka Wydawnictwo

ul. Wielka 10, 61-774 Poznań

tel. 61 853 27 51, 61 853 27 67, faks 61 852 63 26

Dział handlowy, tel./faks 61 855 06 90

sklep@zysk.com.pl

www.zysk.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com