Biblioteka Poetycka Wydawnictwa a5

pod redakcją Ryszarda Krynickiego

Tom 92

I

Teoria próżni

1. Łąka

Jak to się stało, że zwariowaliśmy razem

i tak leżymy teraz w wygniecionej trawie,

która brzęczy i śpiewa? Wokół świat obraca

swoje ogromne ciało, wrzask i śmiech epoki,

i odrzutowiec tnie pustkę w czworoboki,

nasze skrzydlate dzieci krążą ponad nami,

a ty ręką przesuwasz obłok. Do niedzieli

ładnie, potem nadejdzie front. Jak to się stało,

że razem zwariowaliśmy, miłość zatruła nas

zielonym jadem i leżymy naćpani sobą

w gęstej trawie – gdzie się podział czas, ten kat

i jego narzędzia: łańcuchy cyfr, numery?

Para wariatów: jedna głoska, dwie litery.

Wybrałem właśnie ciebie, życzliwi donieśli,

że można z tobą oszaleć. Pachniały akacje

i tylko tyle mam na usprawiedliwienie.

2. Biały karzeł

Miłość? Puściliśmy ją przodem i biegła długo

w świetle reflektorów. Powiedz mi, co to było?

Zwierzę? Dziecko? Nie użyłem broni.

Zatrzymaliśmy się na pustyni, patrzącej

tysiącem oczu, pod Orionem, białym karłem,

który właśnie dzwonił i tańczyliśmy, a ja

wylałem wino na twoją sukienkę,

niewiele, lecz wystarczyło do rana.

3. Scenariusz

Szkoda, że cię tu nie ma. Ale tak naprawdę

może nigdy nie było. I ten fakt cię stworzył:

ten brak, ten strach, ciąg strat. Bo są w telewizorze

sceny, jeśli oglądać z pewną nieuwagą,

skierowane właśnie na ciebie, tajny przekaz:

Możesz podać nam ogień? Albo: Spal mnie, proszę.

Albo: Poćwiartujemy bestię, owcę, kozę.

Tymczasem zaś spacery zimą po wybiegu,

po skruszonym boisku za szkołą, po siwym

owłosieniu łona natury. Nie podołasz

samotnie przeciw zimie, przyda się choć dodać

kolejne trzydzieści sześć stopni, by ożywić

trochę mięso do czasu, kiedy przyjdzie z ogniem

nam w sukurs posłaniec. Wracając do sceny:

porucznik Anielewicz na miejscu zdarzenia

układa wszystkie ciała według chronologii.

4. Spragnionych napoić

Gdzie jesteś teraz, pod jaki adres pisać,

jak się nazywasz? Czemu mnie przedrzeźniasz, powiedz?

Daję im pić, a potem wychodzę na chwilę

do kuchni umyć szklankę, i słyszę coś, słowo?

A kiedy wracam, już się dokonało. Byłeś?

Podałeś gąbkę z octem? Kto i co powiedział?

Czy to są kpiny, powiedz? Musimy się mijać

co chwilę na ulicy, w łazience i w sklepach.

Musimy się mijać czas jakiś. Jeszcze trochę.

Zostawiasz bałagan w papierach, za zgubione

rzeczy także ty odpowiadasz – składasz sobie

z nich tam jakąś kolekcję, powiedz? I na koniec

wreszcie cię poznam, wreszcie się spotkamy?

Plus z minusem, w atmosferze wyładowanie,

świergot wróbli i kosów, nad topolą coś błyśnie,

czarny ślad na chodniku i swąd spalenizny.

5. Pierwszy wiersz dla Menelika

Nie, nie przyjadę, wybacz. To nie kryzys –

bo jak donoszą na wziętym portalu,

niektórzy są tak biedni, że jedno, co mają,

to pieniądze, pieniądze. Co miałbym stąd przywieźć?

To nawet nie odległość, wyciągnięcie ręki

dzieli mnie od pustyni, na której przebywasz.

Starczy z jednej saszetki proszku, by usypać

górę podobną do tej, gdzie dajesz audiencje.

I czas nie jest przeszkodą, jak wiesz, odkąd mamy

współczesne środki lokomocji, w kilka sekund

zdolne przenieść każdego stosownie daleko,

nawet na tamten świat bez międzylądowania.

Lecz co miałbym ci przywieźć? Czego ci zabrakło?

Nadziei? Czasu, wiary w cud jednokrotności?

Kiedy ręka na stole kładzie pomarańczę

i znika, nabywając tekstury miłości.

6. Ogród

Nie było pieniędzy, ale pojechaliśmy

na południe, żeby spać na trawie i jeść

z drzewa, które stało za kamiennym murkiem

w środku ogrodu, strzeżonego przez płonący

miecz słońca. W oddali morze zaświecało się

i gasło jak rozpalona kość. Miłość urosła

taka wysoka, że mogliśmy się w niej ukryć.

Tylko czasem w oknie naprzeciwko ukazywał się

brodaty stuknięty kompozytor, ćwiczący

godzinami kilka fragmentów, których nie mógł

spiąć. Poza tym niewiele: oset, gryzące muszki,

wąż, rozjechany przez samochód śmieciarzy.

W niedzielę wielki deszcz zalał nam rzeczy,

dwa pająki i skorpion uratowane w trampkach.

Wydawało nam się, że czas nas już nie odnajdzie,

ale kiedy nadgryzłaś morelę, on już tam był.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

II

Trzecia planeta

Dostępne w wersji pełnej

III

Lato z muzyką

Dostępne w wersji pełnej

Książki Tomasza Różyckiego

Dostępne w wersji pełnej

Na okładce rysunek z książki artystycznej
Henryka Wańka
Hermeticon, Katowice 1973

Zdjęcie Autora na skrzydełku
Slav Zatoka

Opracowanie graficzne
Frakcja R

© Copyright by Tomasz Różycki, 2016
© Copyright by Wydawnictwo a5, 2016

ISBN 978-83-65614-04-9

Wydawnictwo a5
ul. Stawarza 16/3
30-540 Kraków

Dział sprzedaży:
tel./fax 022 632 83 74
e-mail: mtm-motyl@wp.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com