Tytuł oryginału: Lyrebird

Projekt okładki: Katarzyna Konior/bluemango.pl

Redakcja: Wika Sas

Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Monika Frączak, Barbara Milanowska (Lingventa)

Copyright © Cecelia Ahern 2016

All rights reserved.

Zdjęcia na okładce © Aleshyn_Andrei/shutterstock.com
Naticka/shutterstock.com

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2017

© for the Polish translation by Anna Dorota Kamińska

ISBN 978-83-287-0662-0

Wydawnictwo Akurat

Wydanie I

Warszawa 2017

FRAGMENT

Dla Pauli Pea

Nie przeżywa najsilniejszy gatunek ani najinteligentniejszy.
Przeżywa ten, który najlepiej reaguje na zmiany.

Przypisywane Karolowi Darwinowi

PROLOG

Oddala się od innych, a nieustanne gadanie pozostałej dwójki zlewa się w jego głowie w męczący jednostajny szum. Nie jest pewien, czy to z powodu zmiany czasu, czy po prostu dlatego, że mało go interesuje to, co się dzieje. Może jedno i drugie. Czuje się tak, jakby był gdzie indziej, w oddali. Ale jeżeli ziewnie jeszcze raz, ona na pewno bez wahania mu to wypomni.

Nie zauważają, że się od nich oddala – a jeżeli zauważają, to nie komentują. Niesie ze sobą swój sprzęt. Nigdy go nie zostawia – i to nie ze względu na jego wartość, ale dlatego, że sprzęt się z nim zrósł, jest niczym jeszcze jedna kończyna. Jest ciężki, ale on przywykł do jego wagi i, co dziwniejsze, daje mu to poczucie komfortu. Bez niego ma wrażenie, że brak mu jakiejś części jego samego, i nawet bez sprzętu chodzi ze stale opuszczonym prawym ramieniem, jakby na trwałe obarczonym torbą dźwiękowca. Może to znaczy, że jako realizator dźwięku odnalazł swoje powołanie, ale ta podświadoma więź nie jest korzystna dla kręgosłupa.

Odchodzi od polany, od domu z nietoperzami – tematu rozmowy – idzie w stronę lasu. Gdy dociera do jego skraju, uderza go świeże chłodne powietrze. Jest gorący czerwcowy dzień, słońce pali w czubek głowy i przypieka odsłoniętą skórę na karku. Cień kusi, rój muszek w szybkim tempie krąży tanecznie w przebijających się przez liście promieniach słońca, przypominając mityczne owady. Ziemia pod jego stopami jest miękka i sprężysta, pokryta warstwami liści i kory. Nie widzi już grupki, od której się oddalił, wyłącza ich z myśli, wypełnia nozdrza zapachem świeżej sosny.

Kładzie torbę ze sprzętem koło siebie, a mikrofon na wysięgniku opiera o drzewo. Przeciąga się, rozkoszując się trzeszczeniem w kościach i prężeniem mięśni. Zdejmuje sweter, podciągając zarazem koszulkę i odsłaniając brzuch. Owija sweter wokół pasa. Wyciąga gumkę z długich włosów i związuje je mocniej w węzeł na czubku głowy, ciesząc się podmuchem powietrza na lepkim karku. Stojąc czterysta stóp nad poziomem morza, spogląda na Gougane Barra i widzi porośnięte drzewami góry ciągnące się jak okiem sięgnąć, całe kilometry ani śladu sąsiadów. Sto czterdzieści dwa hektary parku narodowego. Jest tu tak spokojnie. Ma niezły słuch – z czasem go sobie wyrobił, nie miał wyjścia. Nauczył się wyławiać uchem odgłosy ukrytego życia. Teraz wychwytuje ćwierkanie ptaków, szelesty i trzaski dowodzące, że wszędzie wokół niego poruszają się stworzenia, cichy warkot traktora gdzieś daleko, głosy z budowy za drzewami. Jest tu spokojnie, ale życie się toczy. Wdycha świeże powietrze i wtem słyszy, jak za nim trzaska gałązka. Odwraca się szybko.

Postać kryje się pośpiesznie za drzewem.

– Halo? – woła, świadom agresji pobrzmiewającej we własnym głosie, zły, że przyłapano go w takiej chwili.

Postać się nie porusza.

– Ktoś tam jest? – pyta.

Postać wygląda zza pnia, po czym znowu znika, jakby bawiła się w chowanego. I staje się coś dziwnego. Wie, że jest bezpieczny, ale jego serce zaczyna mocniej bić. Chociaż powinno być odwrotnie.

Zostawia sprzęt i rusza powoli w stronę tej postaci, a trzaski i szelesty poszycia zdradzają każdy jego krok. Uważa, żeby zachowywać dystans między nimi, zataczając szeroki krąg wokół drzewa, za którym postać się schowała. W końcu wyłania się. Jest spięta, jakby szykowała się do obrony, ale on unosi ręce w górę z otwartymi dłońmi, jakby w geście poddania się.

Byłaby praktycznie niewidoczna, doskonale zamaskowana w lesie, gdyby nie jej jasne, niemal białe włosy i zielone oczy, najbardziej przenikliwe, jakie w życiu widział. Jest kompletnie zafascynowany.

– Cześć – mówi cicho. Nie chce jej spłoszyć. Wydaje się taka krucha, niepewna, stoi na palcach, gotowa do natychmiastowej ucieczki, gdyby zrobił jeden krok w złą stronę. Przestaje iść i staje jak wryty, wciąż trzymając uniesione ręce, jakby podtrzymywał nimi powietrze, albo może jakby powietrze podtrzymywało jego.

Uśmiecha się.

Zaklęcie zostało rzucone.

Jest niczym mityczne stworzenie, on ledwo może dostrzec, gdzie kończy się drzewo, a zaczyna ona. Sufit z liści poruszanych wiatrem przepuszcza promienie słońca ślizgające się po jej twarzy. Widzą się po raz pierwszy, dwoje całkiem obcych ludzi, którzy nie mogą oderwać od siebie wzroku. W tym momencie w jego życiu następuje rozłam: na czas, kim był, zanim ją spotkał, i na czas, kim był potem.

Część 1

Jednym z najpiękniejszych, najbardziej niezwykłych i prawdopodobnie najbardziej inteligentnych spośród wszystkich stworzeń świata jest ten niezrównany artysta, lirogon… Jest to ptak bardzo płochliwy i niezwykle trudno go zobaczyć… – charakteryzuje go nadzwyczajna bystrość.

Stwierdzenie, że jest to stworzenie górskie, tylko częściowo wyjaśnia jego naturę. Z pewnością jest stworzeniem górskim, ale żadne z wysokich pasm, które wyznaczają i ograniczają jego królestwo, nie może go uznać za swego obywatela… Upodobania ma określone i tak wymagające, a jego natura jest tak wyrafinowana, że grymasi nawet w tych pięknych górach, szkoda więc czasu na szukanie go gdziekolwiek indziej niż w miejscach niezwykłej urody i wspaniałości.

Ambrose Pratt, Wspaniałość lirogona
(The Lore of the Lyrebird)

1

TEGO RANKA

– Na pewno powinnaś prowadzić?

– Tak – odpowiada Bo.

– Na pewno powinna prowadzić? – powtarza Rachel, tym razem zwracając się do Solomona.

– Tak – odpowiada znowu Bo.

– A jest jakaś szansa, żebyś przestała wysyłać SMS-y, jak prowadzisz? Moja żona jest w ciąży, a ja mam zamiar poznać pierworodnego – mówi Rachel.

– To nie SMS, sprawdzam maile.

– A, to co innego. – Rachel unosi oczy do nieba i wygląda przez okno na szybko uciekający wiejski pejzaż. – Jedziesz za szybko. I słuchasz wiadomości. A do tego jesteś po zmianie czasu.

– Jeśli tak się martwisz, to zapnij pas.

– Od razu lepiej – mamrocze Rachel, wciskając się na siedzenie za Bo i z trzaskiem zapinając pas bezpieczeństwa. Wolałaby siedzieć za fotelem pasażera, skąd ma lepszy widok na Bo i kierownicę, ale Solomon odsunął go tak daleko do tyłu, że się nie mieści.

– Zmiana czasu wcale mi nie szkodzi – oznajmia Bo, odkładając wreszcie telefon ku uldze Rachel, która spodziewa się, że obie ręce Bo wrócą na kierownicę, ale ta natychmiast zajmuje się radiem i zaczyna skakać po kanałach. – Muzyka, muzyka, muzyka, dlaczego nikt już nie rozmawia? – mruczy.

– Bo czasami świat musi się zamknąć – odpowiada Rachel. – Może tobie zmiana czasu nie szkodzi, ale jemu tak. W ogóle nie wie, gdzie jest.

Znużony Solomon otwiera oczy, by dać znać, że wszystko słyszy.

– Nie śpię – mówi leniwie. – Tylko, no wiecie… – Czuje, jak powieki znowu mu się zamykają.

– Tak, wiem, wiem, nie chcesz widzieć, jak Bo prowadzi, rozumiem – stwierdza Rachel.

Solomon i Bo mają za sobą sześciogodzinny lot z Bostonu, samolot wylądował o piątej trzydzieści rano. Zjedli szybkie śniadanie na lotnisku, odebrali samochód, a potem zabrali Rachel, żeby przejechać trzysta kilometrów do hrabstwa Cork, na południowym zachodzie Irlandii. Solomon przespał prawie cały lot, ale okazało się, że to za mało – a przecież ile razy otworzył oczy, widział, że Bo nie śpi: chciała wykorzystać podróż na obejrzenie jak największej liczby filmów dokumentalnych.

Niektórzy żartują na temat życia samym powietrzem. Solomon jest przekonany, że Bo potrafi żyć samymi informacjami. Wchłania je z astronomiczną szybkością; wciąż jest ich głodna: czyta, słucha, pyta, wyszukuje… Na jedzenie nie zostaje już wiele czasu. Informacja ją napędza, ale nigdy nie napełnia, głodu wiedzy i informacji nigdy nie da się zaspokoić.

Solomon i Bo są z Dublina, polecieli do Bostonu odebrać nagrodę za film dokumentalny Bo Bliźniacy Toolin, który został uhonorowany w kategorii Wybitny Wkład w Rozwój Filmu i Telewizji na corocznym rozdaniu nagród Boston Irish Reporter. Była to dwunasta nagroda, którą odebrali w tym roku.

Trzy lata wcześniej spędzili cały rok na obserwowaniu i filmowaniu pary bliźniaków, Joego i Toma Toolinów, którzy mieli wtedy po siedemdziesiąt siedem lat. Byli rolnikami, mieszkali w odległej części hrabstwa Cork, na zachód od Macroom. Bo poznała ich historię, zbierając materiał do innego projektu. Bliźniacy szybko zawładnęli jej sercem i umysłem, a w konsekwencji także życiem. Bracia żyli i pracowali razem od zawsze, żaden z nich nie związał się nigdy z kobietą ani w ogóle z nikim innym. Od urodzenia mieszkali na tej samej farmie, najpierw zajmowali się nią wspólnie z ojcem, przejęli gospodarstwo po jego śmierci. Pracowali bardzo ciężko; żyli skromnie w domu z kamienną podłogą, spali w dwóch jednakowych łóżkach; rozrywki dostarczało im tylko stare radio. Rzadko opuszczali swoją posiadłość; pewna znajoma kobieta zaopatrywała ich co tydzień w skromne produkty żywnościowe, które starczały im na kilka dni, ogólnie też dbała o dom. Relacje braci Toolin i ich poglądy na życie urzekły widzów tak samo jak wcześniej ekipę filmową, bo pod ich prostotą kryły się uczciwość i prostolinijność w podejściu do życia.

Bo wyprodukowała i wyreżyserowała film w swoim własnym studiu Mouth to Mouth; Solomon nagrywał dźwięk, a Rachel filmowała. Zespół tworzyli od pięciu lat, od czasu stworzenia dokumentu Oddalający się świat, w którym pokazali malejącą liczbę zakonnic w Irlandii. Bo i Solomon zostali parą po nieoficjalnym przyjęciu z okazji zakończenia produkcji filmu.

Bliźniacy Toolin to było ich piąte dzieło, ale pierwszy większy sukces: cały ten rok spędzili na podróżowaniu po świecie z jednego festiwalu czy rozdania nagród na drugie. Bo wszędzie odbierała nagrody, dzięki czemu wyszlifowała swoją mowę dziękczynną na błysk.

Teraz znowu byli w drodze na farmę Toolinów, którą tak dobrze znali. Ale jechali nie po to, żeby uczcić z nimi swój ostatni sukces, jechali, by uczestniczyć w pogrzebie Toma Toolina, brata młodszego o dwie minuty.

– Możemy się zatrzymać i coś zjeść? – pyta Rachel.

– Nie ma potrzeby. – Bo sięga na podłogę po stronie pasażera, robi się ryzykownie: jedna ręka zostaje na kierownicy, a samochodem na autostradzie lekko zarzuca.

– Jezu – jęczy Rachel, bojąc się nawet patrzeć.

Bo wyciąga trzy batony energetyczne i rzuca jej jeden z nich.

– Obiad. – Rozrywa zębami opakowanie swojego batona i odgryza kawałek. Żuje agresywnie, jakby to była pigułka, którą musi połknąć, traktując jedzenie jak paliwo, a nie przyjemność.

– Wiesz co, ty chyba nie jesteś człowiekiem – stwierdza Rachel, wyjmując batona i przyglądając mu się z rozczarowaniem. – Jesteś potworem.

– Jest moim małym nieludzkim potworkiem – oznajmia sennie Solomon, wyciągając rękę, by ścisnąć udo Bo. Ta się uśmiecha.

– Wolałam, kiedy ty i Bo się nie pieprzyliście – orzeka Rachel, odwracając wzrok. – Wtedy bywałeś po mojej stronie.

– Nadal jest po twojej stronie. – Bo mówi to żartobliwym tonem, ale naprawdę tak myśli.

Solomon ignoruje przytyk.

– Jeżeli mamy tylko pożegnać biednego Joego, dlaczego kazaliście mi zabrać cały sprzęt? – pyta Rachel z ustami pełnymi orzeszków i rodzynków. Doskonale wie dlaczego, ale jest w takim nastroju, że ma ochotę dalej ich prowokować. Bo i Solomon są pod tym względem zabawni, nigdy do końca przewidywalni, zawsze łatwo dają się podpuścić.

Solomon otwiera oczy i przygląda się swojej dziewczynie. Dwa lata jako para, pięć lat razem zawodowo, potrafi w niej czytać jak w książce.

– Chyba nie myślisz, że Bo jedzie na pogrzeb z dobroci serca, co? – drażni się z nią. – Światowej sławy reżyserzy nieustannie muszą szukać tematów.

– Tak, to mi bardziej pasuje – zgadza się Rachel.

– Nie mam serca z kamienia – broni się Bo. – Podczas lotu obejrzałam film jeszcze raz. Pamiętacie ostatnią kwestię Toma? „Każdy dzień, kiedy da się wstać z łóżka, jest dobry”. Na myśl o Joem pęka mi serce.

– No, może widać małe pęknięcia – docina jej lekko Rachel.

– Co Joe teraz zrobi? – ciągnie Bo, ignorując szpilę Rachel. – Z kim będzie rozmawiał? Czy będzie pamiętał o jedzeniu? To Tom organizował dostawy żywności, a do tego jeszcze gotował.

– Puszki zupy, fasolka z puszki z tostami i herbata z tostami… To nie kwalifikuje się jako gotowanie. Moim zdaniem Joe przejmie to bez problemu. – Rachel się uśmiecha na wspomnienie obu mężczyzn zasiadających razem do stołu, by zajadać twardy chleb z wodnistą zupą w zimowe popołudnia, gdy było już ciemno.

– Dla Bo to obiad z trzech dań – żartuje Solomon.

– Wyobraźcie sobie, jaki teraz będzie samotny na tej górze, zwłaszcza w środku zimy, tygodniami nie zobaczy ludzkiej twarzy – ciągnie Bo.

Milczą przez chwilę, rozmyślając nad losem Joego. Poznali go lepiej niż większość ludzi. On i Tom wpuścili ich do swojego życia, odpowiadali na każde pytanie.

Podczas kręcenia filmu Solomon często zastanawiał się, jak bracia mogliby w ogóle funkcjonować jeden bez drugiego. Rzadko opuszczali farmę, jedynie po to, by pojechać na rynek albo zająć się owcami. Gospodyni zajęła się oporządzaniem domu, co dla nich było raczej stratą czasu niż koniecznością. Jadali szybko i w milczeniu, pośpiesznie ładując jedzenie do ust przed powrotem do pracy. Byli jak dwa lustrzane odbicia, kończyli za siebie zdania, krążyli wokół siebie z taką zręcznością, że wyglądało to jak taniec, może niekoniecznie elegancki, raczej taki, który wyklarował się z biegiem lat, niechcący, bezwiednie. Mimo że brakowało mu wdzięku – a może właśnie dlatego – był piękny i intrygujący.

Zawsze byli Joe i Tom, nigdy Tom i Joe. Joe był starszy o dwie minuty. Wyglądali identycznie i pomimo różnicy charakterów pasowali do siebie. Nadawali jakiś szczególny sens temu pozbawionemu sensu miejscu.

Niewiele ze sobą rozmawiali, niepotrzebne im były wyjaśnienia czy opisy. Zamiast tego komunikowali się dźwiękami, które tylko oni rozumieli, ruchem głowy, wzruszeniem ramion, machnięciem ręki, kilkoma słowami rzuconymi od czasu do czasu. Dopiero po paru chwilach ekipa filmowa orientowała się, jaką wiadomość sobie przekazali. Byli tak zgrani, że wyczuwali swoje nastroje, zmartwienia, obawy. Każdy wiedział, co ten drugi myśli w dowolnej chwili, i w ogóle się nie zastanawiali nad niezwykłością tej więzi. Często oszałamiała ich dogłębność analizy Bo. Życie jest, jakie jest, rzeczy są, jakie są, nie ma sensu tego rozpatrywać, nie ma sensu usiłować zmienić to, czego zmienić się nie da, ani pojąć to, co jest nie do pojęcia.

– Nie potrzebowali nikogo, bo mieli siebie, jeden drugiemu wystarczał – mówi Bo, powtarzając zdanie, które wygłaszała tysiące razy podczas promocji swojego dokumentu, ale każde słowo zawsze wypowiadała szczerze. – No więc, czy ja tu szukam tematu? – pyta. – Kurwa, pewnie.

Rachel rzuca pusty papierek przez ramię Bo. Solomon śmieje się i zamyka oczy.

– I znowu zaczynasz.

2

– Rany – mówi Bo, gdy samochód pełznie powoli w stronę kościoła w niezwykłej okolicy. – Przyjechaliśmy za wcześnie. Rachel, możesz przygotować kamerę?

Solomon siada, teraz kompletnie rozbudzony.

– Bo, nie kręcimy pogrzebu. Nie możemy.

– Dlaczego nie? – pyta. Jej brązowe oczy wpatrują się w niego intensywnie.

– Nie masz zgody.

Rozgląda się.

– Czyjej? To nie jest teren prywatny.

– Okej, ja wysiadam – oznajmia Rachel, wydostając się z samochodu, żeby nie wkręcić się w ich kolejną kłótnię.

Burzliwy jest nie tylko związek z Solomonem, ale z każdym, kto ma do czynienia z Bo. Jest taka uparta, potrafi doprowadzić do pasji najspokojniejszych ludzi, jakby jedynym sposobem, w jaki się komunikuje lub uczy czegokolwiek, było wywołanie takiego napięcia, aby rozpocząć spór. Nie robi tego, ponieważ lubi się spierać – ona potrzebuje sporu, by dokopać się do sposobu myślenia innych. Nie odbiera na tych samych falach co większość ludzi. Chociaż jest wrażliwa, jest bardziej czuła na ludzkie historie niż na sposoby ich zdobywania. Niekiedy trzeba sprowokować niezręczną lub nieprzyjemną sytuację, czasami świat potrzebuje osób takich jak Bo, by przekraczali granice i skłaniali innych do otwarcia się i podzielenia swoją historią, ale istotne jest wybranie właściwego momentu, a to Bo nie zawsze wychodzi. Ale rzadko się myli, Solomon wiele się od niej nauczył przez te lata.

– Nie spytałaś Joego, czy możesz kręcić – wyjaśnia Solomon.

– Zapytam, gdy przyjedzie.

– Nie możesz go o to pytać tuż przed pogrzebem brata. To nietaktowne.

Bo rozgląda się po okolicy, a Solomon niemal widzi, jak jej mózg pracuje na wysokich obrotach.

– A może paru uczestników pogrzebu zechce potem udzielić wywiadu, powiedzieć nam o Tomie coś, czego nie wiedzieliśmy, albo jak ich zdaniem będzie teraz wyglądało życie Joego. Może Joe zechce z nami porozmawiać. Chcę wyczuć, jak teraz wygląda jego życie, czy może jak będzie wyglądało. – Mówi to wszystko, obracając się w miejscu, by uchwycić panoramiczny widok.

– Cholernie samotne i żałosne, jak się domyślam – warczy Solomon, tracąc nad sobą panowanie i wysiadając z samochodu.

Przygląda mu się, zaskoczona, i woła za nim:

– A potem znajdziemy ci coś do jedzenia. Żebyś przestał gryźć mnie.

– Okaż trochę empatii, Bo.

– Gdyby mnie to nie obchodziło, nie byłoby mnie tutaj.

Patrzy na nią ponuro, po czym prostuje nogi i rozgląda się – ma dość kłótni, którą, jak czuje, i tak by przegrał.

Gougane Barra leży na zachód od Macroom w hrabstwie Cork. Jego irlandzka nazwa to Guagán Barra, co znaczy „skała Barry”. Pochodzi od św. Findbara, który w VI wieku wybudował klasztor na wyspie pobliskiego jeziora. Odizolowane położenie sprawiło, że kaplica św. Findbara stała się miejscem odprawiania nielegalnych mszy katolickich w czasach, gdy były one zakazane. Dzisiaj jego zapierające dech w piersiach otoczenie jest popularnym miejscem ślubów. Solomon nie jest pewien, dlaczego Joe wybrał tę kaplicę. Wie natomiast z całą pewnością, że Joego nie obchodzi moda, tym bardziej nie interesuje go romantyczna sceneria. Farma Toolinów jest tak odludna, że już bardziej się nie da, a chociaż musi należeć do jakiejś parafii, Solomon nie ma pojęcia, do której. Wie, że bliźniacy Toolin nie byli ludźmi religijnymi – wprawdzie to nietypowe dla ich pokolenia, ale w nich nic nie było typowe.

Wyczuwa, że przeprowadzanie wywiadu z Joem w dniu pogrzebu jego brata nie jest w porządku, ale on sam też ma kilka pytań, na które chętnie poznałby odpowiedzi. Chociaż frustruje go to przekraczanie przez Bo granic, jednak zawsze wykorzystuje okazję.

Solomon wyrusza sam, by nagrywać. Od czasu do czasu Bo wskazuje jakiś teren, kąt ustawienia kamery albo przedmiot, który Rachel powinna jej zdaniem uchwycić, ale zazwyczaj zostawia ich samych sobie. To właśnie Solomon lubi w pracy z Bo. Trochę niczym bliźniacy Toolin: Bo, Solomon i Rachel rozumieją, jak lubi pracować każdy z członków zespołu, i pozostawiają sobie dość dużo przestrzeni. Solomon podczas ich wspólnej pracy czuje się wolny, czego brakuje mu przy innych zleceniach, przyjmowanych wyłącznie dla opłacenia rachunków. Najpierw zima spędzona na filmowaniu nietypowych części ciała dla programu telewizyjnego Groteskowe ciała, potem lato poświęcone kręceniu reality show w klubie fitness dla grubasów wyssały z niego całe życie. Jest wdzięczny Bo za te dokumenty, za jej ciekawość. To, co go w niej irytuje, to właśnie te same umiejętności, które pomagają mu uwolnić się od banalnych, zwykłych zleceń.

W godzinę po rozpoczęciu filmowania przyjeżdża karawan, a zaraz za nim osiemdziesięcioletni Joe za kierownicą land rovera. Joe wysiada. Ma na sobie ciemnobrązowy garnitur, sweter i koszulę, które widzieli na nim setki razy. Zamiast wysokich kaloszy włożył półbuty. Nawet w ten słoneczny dzień jego ubranie nie różni się zbytnio od tego, jakie nosiłby zimą, może ma o jedną ukrytą warstwę mniej. Głowę Joego przykrywa tweedowa czapka.

Bo natychmiast do niego podchodzi. Rachel i Solomon podążają za nią.

– Joe – mówi Bo, ściskając mu dłoń.

Objęcie ramionami to byłoby dla niego za dużo, nie jest przyzwyczajony do okazywania uczuć.

– Tak mi przykro z powodu twojej straty.

– Nie musieliście przyjeżdżać – mówi, patrząc z zaskoczeniem na całą trójkę. – Nie byliście czasem w Ameryce, kiedy telefonowałem?

– Tak, ale od razu wróciliśmy, żeby móc być z tobą. Możemy filmować, Joe? Czy to będzie w porządku? Wszyscy, którzy oglądali waszą historię, chcieliby się dowiedzieć, jak się miewasz. – Solomon spina się na jawną bezczelność Bo, ale jednocześnie go to rozbraja. Jej bezpośredniość i szczerość wydają mu się niezwykłe i rzadkie.

– A kręćcie sobie – mówi Joe, lekceważąco machając ręką, jakby nie miało to dla niego żadnego znaczenia.

– Joe, czy możemy z tobą potem porozmawiać? Planujesz jakieś spotkanie? Herbata, kanapki, coś w tym rodzaju?

– Tylko cmentarz i koniec. Żadnego zamieszania. Z powrotem do roboty. Robię teraz za dwóch, nie?

Podkrążone oczy Joego są smutne i zmęczone. Grabarze wyjmują trumnę z karawanu i umieszczają ją na wózku. W kościele, łącznie z ekipą filmową, jest dziewięć osób.

Pogrzeb jest krótki i konkretny, ksiądz odczytuje mowę pogrzebową, wspominając o etyce pracy Toma, jego miłości do ziemi, dawno zmarłych rodzicach i bliskim związku z bratem. Jedyny ruch, jaki wykonuje ze stoickim spokojem Joe, to zdjęcie czapki, gdy trumna Toma opuszczana jest do grobu. Potem zakłada ją z powrotem i rusza do swojego dżipa. Solomon niemal słyszy w głowie jego słowa: „I koniec”.

Po pogrzebie Bo rozmawia przed kamerą z Bridget, gospodynią, chociaż ten tytuł jest trochę na wyrost, bo kobieta przynosi tylko jedzenie i zamiata pajęczyny w wilgotnym domu. Boi się patrzeć w kamerę, żeby nie wybuchła jej prosto w twarz, zachowuje się dość defensywnie, jakby każde pytanie było oskarżeniem. Miejscowy policjant Jimmy, dostawca paszy dla Toolinów oraz sąsiad, którego owce pasą się na tym samym wzgórzu, odmawiają wywiadu.

Farma Toolinów jest odległa o pół godziny jazdy, daleko od wszystkich, zagłębiona w sercu górskich zboczy.

– Czy w domu Toolinów są jakieś książki? – rzuca ni stąd, ni zowąd Bo. Często tak robi, strzela niespodziewanymi pytaniami i pomysłami, kiedy układa w głowie różne fragmenty informacji zebrane z różnych źródeł, by powstała jedna klarowna opowieść.

– Nie mam pojęcia – odpowiada Solomon, spoglądając na Rachel. Rachel ma lepszą pamięć wzrokową i więcej dostrzega niż którekolwiek z nich.

Rachel zastanawia się, przeglądając w pamięci ujęcia.

– W kuchni nie. – Milczy, w myślach przechodząc przez dom. – W sypialni nie. W każdym razie nie na otwartych półkach. Mają szafki przy łóżkach, może tam.

– Ale nigdzie indziej.

– Nie – odpowiada z przekonaniem Rachel.

– Dlaczego pytasz? – interesuje się Solomon.

– Bridget. Powiedziała, że Tom był „zapalonym czytelnikiem”. – Bo krzywi się. – Nie wzięłabym go za czytelnika.

– Nie wydaje mi się, by na pierwszy rzut oka można było poznać, czy ktoś lubi czytać.

– Ci, co lubią czytać, zawsze noszą okulary – żartuje Rachel. – Tom nigdy nie wspominał o książkach. Przez rok żyliśmy ich życiem. Nigdy nie widziałam, żeby czytał czy nawet brał książkę do ręki. Nie czytali gazet, ani jeden, ani drugi. Słuchali radia. Pogoda, sport, czasami wiadomości. Potem szli do łóżka. Nic o czytaniu.

– Może Bridget to wymyśliła. Kamera bardzo ją peszyła – stwierdza Solomon.

– Opowiadała bardzo szczegółowo, że kupowała dla niego książki w antykwariatach i sklepach charytatywnych[1]. Wierzę, że kupowała książki, tylko nie mogę zrozumieć, dlaczego nigdy nie widzieliśmy w domu ani jednej i nigdy nie przyłapaliśmy żadnego na czytaniu. A o czymś takim chciałabym wiedzieć. Co Tom lubił czytać? Dlaczego? A jeżeli czytał, czy była to tajemnica?

– Nie wiem – mówi Solomon, ziewając. Nigdy się nie przejmuje drobiazgami, które analizuje Bo, zwłaszcza teraz, gdy znowu zaczynają mu dokuczać głód i zmęczenie. – Ludzie mówią dziwne rzeczy, kiedy posadzisz ich przed kamerą. Jak myślisz, Rachel?

Rachel milczy przez chwilę, przywiązując do sprawy większą wagę niż Solomon.

– No, teraz nie czyta już nic – stwierdza.

Docierają na farmę Toolinów. Okolicę znają lepiej niż dobrze – spędzili tu wiele ciemnych poranków i nocy, w strugach deszczu, włócząc się po niebezpiecznym terenie. Bracia, górscy hodowcy owiec, na samym początku podzielili między siebie pracę i trwali przy tym do końca. Mieli dużo do zrobienia, a dochód był mały, ale od śmierci ojca każdy z nich trzymał się przydzielonej sobie roli.

– Joe, powiedz nam, co się stało – prosi łagodnie Bo.

Bo i Joe siedzą w kuchni przy plastikowym stole, na jedynych dwóch krzesłach. To główne pomieszczenie domu, jest tu kuchenka elektryczna, z której używane są wyłącznie cztery palniki. Jest zimno i wilgotno, nawet przy takiej pogodzie. W ścianie jeden kontakt z rozgałęziaczem, do którego podłączone są wszystkie sprzęty elektryczne: kuchenka, radio, czajnik i elektryczny grzejnik. Tylko patrzeć, jak stanie się coś złego. Szum grzejnika, dźwiękowy wróg Solomona. Kuchnia – a właściwie cały dom – pachnie psem: mieszkają tu dwa border collie, Mossie i Ring. Nazwane zostały na cześć Mossiego O’Riordana i Christy’ego Ringa, którzy odegrali istotną rolę w zwycięstwie hrabstwa Cork w finale mistrzostw Irlandii w hurlingu w 1952 roku. Wyprawa na finał rozgrywek to jeden z nielicznych wyjazdów chłopców do Dublina z ojcem i jedno z niewielu zainteresowań, jakie mieli oprócz pracy na farmie.

Joe siedzi w drewnianym fotelu z łokciami na oparciach i dłońmi splecionymi na brzuchu.

– To był czwartek. Bridget wpadła z jedzeniem. Tom miał je schować. Poszedłem. Wróciłem na podwieczorek i znalazłem go tu, na podłodze. Od razu wiedziałem, że odszedł.

– Co zrobiłeś?

– Schowałem jedzenie. Nie zdążył tego zrobić, czyli musiało być wcześnie, jak umarł. Musiało być niedługo po tym, jak poszedłem. Zawał. Potem zadzwoniłem… – Wskazuje ruchem głowy telefon na ścianie.

– Najpierw schowałeś jedzenie? – pyta Bo.

– Tak.

– Do kogo zadzwoniłeś?

– Do Jimmy’ego. Na posterunek.

– Pamiętasz, co powiedziałeś?

– Nie wiem. Pewnie: „Tom nie żyje”. – Cisza.

Joe uświadamia sobie, że jest filmowany, i przypomina sobie radę, jaką dała mu Bo trzy lata temu, by wciąż mówić, żeby to on sam opowiadał swoją historię.

– Jimmy powiedział, że i tak będzie musiał zadzwonić po karetkę, chociaż wiedziałem, że jemu już nic nie pomoże. Potem przyjechał sam. Napiliśmy się herbaty, jak żeśmy czekali.

– Tom leżał cały czas na podłodze?

– Pewnie, a gdzie go niby miałem przenieść?

– Pewnie nigdzie. – Bo uśmiecha się lekko. – Mówiłeś coś do Toma? Kiedy czekałeś na Jimmy’ego i karetkę.

– Do niego miałem mówić? – powtarza jej słowa. – Przecież on nie żył! Był całkiem martwy. Po co miałbym coś do niego mówić?

– Może „żegnaj” albo coś w tym rodzaju. Czasami ludzie tak robią.

– Ech – rzuca lekceważąco i odwraca wzrok, myśląc o czymś innym. Może o tym pożegnaniu, z którego zrezygnował, może o pożegnaniach z przeszłości, a może o owcach, które należy wydoić, i o papierach do wypełnienia.

– Dlaczego dzisiaj wybrałeś ten kościół?

– Tam mama z tatą brali ślub – odpowiada.

– Czy Tom chciał, żeby tam odbył się jego pogrzeb?

– Nigdy nie mówił.

– Nigdy nie rozmawialiście o swoich planach? Co byście chcieli?

– Nie. Wiedzieliśmy, że będziemy pochowani z mamą i tatą w jednym grobie. Bridget mówiła coś o kaplicy. To był dobry pomysł.

– Poradzisz sobie, Joe? – pyta czule Bo, szczerze przejęta.

– Muszę, nie? – Rzuca jej jeden ze swoich rzadkich uśmiechów, nieśmiały, wygląda przy tym jak mały chłopiec.

– Myślisz, że weźmiesz kogoś do pomocy?

– Syna Jimmy’ego. Już dogadane. Trochę pomoże, jak będzie trzeba. Coś przeniesie, takie tam. Albo w dni targowe.

– A co z pracą Toma?

– Ja to będę musiał robić, nie? – Poprawia się w krześle. – Nie ma nikogo innego, co by to zrobił.

Zarówno Joego, jak i Toma zawsze bawiły pytania Bo. Zadawała pytania, na które odpowiedzi były oczywiste – nie mogli zrozumieć, dlaczego wszystko tak kwestionowała, wszystko analizowała, kiedy im zawsze wystarczało „i koniec”. Po co pytać, skoro rozwiązanie jest oczywiste? Po co w ogóle szukać innego rozwiązania, skoro jedno wystarczy?

– Będziesz musiał porozmawiać z Bridget. Dać jej listę zakupów. Gotować – wylicza mu Bo.

Wydaje się, że to go denerwuje. Prac domowych nigdy nie lubił, to była działka Toma, który zresztą też za nią nie przepadał. Po prostu wiedział, że jeśli będzie czekał, aż brat da mu jeść, umrze z głodu.

– Czy Tom lubił czytać? – pyta.

– Co? – pyta, nie rozumiejąc. – Tom chyba w życiu nie przeczytał żadnej książki. W każdym razie od szkoły. Może dział sportowy, kiedy Bridget przyniosła gazetę.

Solomon ze swojego miejsca czuje podekscytowanie Bo, która prostuje plecy, gotowa wgryźć się w nurtującą ją kwestię.

– Czy kiedy w poniedziałek chowałeś jedzenie, w torbach było coś niezwykłego?

– Nie.

Przypominając sobie o tym, jaki Joe ma stosunek do języka angielskiego, przeformułowuje pytanie:

– Czy było coś innego?

Przygląda się jej, jakby usiłował podjąć decyzję.

– No, przede wszystkim było za dużo jedzenia.

– Za dużo?

– Dwa bochenki chleba. Dwie szynki i sery, nie pamiętam, co jeszcze.

– Jakieś książki?

Znowu na nią patrzy. To samo spojrzenie. Rozbudzone zainteresowanie.

– Jedna.

– Mogę zobaczyć?

Wstaje i z kuchennej szuflady wyjmuje książkę w miękkiej oprawie.

– Proszę. Miałem ją dać Bridget, myślałem, że jest jej, i to dodatkowe jedzenie.

Bo przygląda się książce. Wyczytany kryminał, który Bridget gdzieś znalazła. Otwiera go z nadzieją na odkrycie dedykacji, ale nigdzie jej nie ma.

– Nie sądzisz, że Tom o to prosił?

– A niby dlaczego? A jeśli prosił, to nie tylko z sercem musiał mieć problemy – mówi do kamery i chichocze.

Bo trzyma książkę.

– Wróćmy do obowiązków Toma. Jakie ty masz teraz obowiązki na farmie?

– Te same co zwykle. – Zastanawia się nad tym jakby po raz pierwszy, nad wszystkim, co Tom robił w ciągu dnia, a o czym on nigdy nie myślał, albo o tym, co omawiali wieczorami.

– Zajmował się tą studnią przy domu nietoperzy. Od lat tam nie byłem. Pewnie będę musiał mieć na nią oko.

– Nigdy nie wspominałeś o domu nietoperzy – mówi Bo. – Możesz nas tam zabrać?

Cała czwórka wraz z jednym z lojalnych owczarków wsiada do dżipa. Joe wiezie ich przez swoje ziemie ubitą drogą, która teraz wydaje się niebezpieczna, a co dopiero zimą, w burzliwe noce i lodowate poranki. Osiemdziesięciolatek sam sobie nie poradzi, dwóch osiemdziesięciolatków radzi sobie z trudem. Bo ma nadzieję, że syn Jimmy’ego to sprawny młody mężczyzna, który będzie robił więcej, niż Joe mu powie, bo Joe nie należy do mężczyzn, którzy proszą o pomoc.

Zatrzymuje ich zardzewiała bramka. Solomon wysiada przed Joem, żeby ją otworzyć. Potem biegnie za nimi. Joe parkuje na polanie przy lesie, Solomon zbiera swój sprzęt. Resztę drogi muszą przejść na piechotę. Mossie biegnie przed nimi.

– Zła ziemia, nigdy się jej nie dało uprawiać, ale i tak ją zatrzymaliśmy – mówi im Joe. – W latach trzydziestych tata posadził świerk sitkajski i sosny wydmowe. Nie przeszkadzają im słaba ziemia ani mocne wiatry. Jakieś dwadzieścia akrów. Widać stąd park leśny Gougane Barra.

Idą ścieżkami i dochodzą do polany z małym budynkiem, kiedyś pomalowanym na biało, ale teraz wypłowiałym, zniszczonym przez czas, który odsłonił szary beton pod farbą. Okna zabito deskami. Nawet w tak piękny dzień wygląda ponuro, surowy budynek gospodarczy niepasujący do pięknego otoczenia.

– To dom nietoperzy – wyjaśnia Joe. – Są ich tam setki. Bawiliśmy się tam, jak byliśmy mali. – Chichocze. – Namawialiśmy jeden drugiego, żeby wejść do środka, zamknąć drzwi i liczyć tak długo, jak się da.

– Kiedy ostatni raz byłeś w środku? – pyta Bo.

– Ech. Dwadzieścia lat. Więcej.

– Jak często Tom tu przychodził? – pyta Bo.

– Raz, dwa razy w tygodniu, żeby skontrolować, czy studnia nie jest zanieczyszczona… Tam jest, za domem.

– Jeżeli na tej ziemi nie da się zarobić, dlaczego jej nie sprzedaliście?

– Po śmierci taty była na sprzedaż. Jakiś facet z Dublina chciał tu zbudować dom, ale nie mógł ruszyć tego domu nietoperzy. Ci od środowiska – unosi podbródek ze zdenerwowania – powiedzieli, że to rzadkie nietoperze. Nie można tego rozwalić ani budować obok, boby im się zaburzyło tory lotu, i koniec. Wtedy wycofaliśmy ogłoszenie. Mossie! – Joe woła swojego psa, który zniknął z oczu.

Przestają filmować. Rachel podchodzi do domu nietoperzy, przyciska twarz do okien, żeby zajrzeć przez szpary w deskach. Bo zauważa, że Solomon odchodzi, dzierżąc sprzęt, i kieruje się w stronę lasu. Ma nadzieję, że usłyszał coś ciekawego, co mógłby zarejestrować, dlatego pozwala mu odejść. A nawet jeżeli nic nie usłyszał, czuje się winna, że zmusiła jego i Rachel, by wstali tak wcześnie, przywiozła ich tu, gdzie nie można dostać posiłku, a oni w odróżnieniu od niej nie umieją funkcjonować bez jedzenia. Zaczyna wyczuwać ich irytację. Daje im spokój, niech mają kilka chwil dla siebie.

– Gdzie studnia? – pyta Joego.

– Tutaj, za domem.

– Miałbyś coś przeciwko temu, gdybyśmy sfilmowali, jak sprawdzasz studnię?

Joe wydaje pomruk, który Bo interpretuje jako sygnał, że zrobi, co będzie chciała, nic go to nie obchodzi, niezależnie od tego, co myśli o jej dziwactwie.

Podczas gdy Rachel i Joe rozmawiają o nietoperzach – Rachel jest w stanie rozmawiać praktycznie o wszystkim – Bo obchodzi dom nietoperzy. Dostrzega za nim chałupkę, zaniedbaną z zewnątrz, w podobnym stanie jak dom nietoperzy, z niemal niewidocznymi śladami białej farby i z szarym betonem wśród całej tej zieloności. Mossie kręci się przed domkiem, obwąchując ziemię.

– Kto tu mieszkał? – woła Bo.

– Ech? – odkrzykuje, nie słysząc jej.

Przygląda się chatce. Ten budyneczek ma okna. Czyste okna.

Joe i Rachel idą za nią, pojawiają się na ścieżce prowadzącej do domku.

– Kto tu mieszkał? – powtarza Bo.

– Ciotka taty. Dawno temu. Ona się wyprowadziła, nietoperze się wprowadziły. – Znowu chichocze. Przymyka oczy, usiłując przypomnieć sobie jej imię. – Kitty. Strasznie ją dręczyliśmy. Tłukła nas drewnianą łyżką.

Bo podchodzi bliżej, przygląda się otoczeniu. Obok domku zagonek z warzywami, rośnie też trochę owoców. W jednym oknie stoją polne kwiaty w wysokiej szklance.

– Joe – odzywa się Bo. – Kto tu mieszka teraz?

– Nikt. Może nietoperze? – żartuje.

– Ale spójrz.

Patrzy. Widzi to samo, co ona już dostrzegła. Owoce i ogródek warzywny, domek, lśniące okna, drzwi pomalowane na zielono, farbę świeższą niż gdziekolwiek w tej okolicy. Naprawdę tego nie rozumie. Bo przechodzi na tył domku. Znajduje kozę i dwie kury.

– Ktoś tu mieszka, Joe? – woła z bijącym mocno sercem.

– Intruzi? Na mojej ziemi? – złości się Joe. Takich emocji nigdy u niego nie widziała, u jego brata też nie, chociaż spędziła z nimi tyle czasu.

Zaciskając dłonie w pięści, rusza w stronę domku, najszybciej, jak może, a ona usiłuje go zatrzymać. Mossie biegnie za nim.

– Joe, zaczekaj! Zawołam Solomona! Solomon! – krzyczy, bojąc się zaalarmować osoby wewnątrz domku, ale nie ma innego wyboru. – Rachel, filmuj to.

Rachel już się zabrała do roboty.

Ale Joego nie interesuje jej film, kładzie rękę na klamce. Właśnie ma pchnąć drzwi, lecz się powstrzymuje – jest w końcu dżentelmenem. Zamiast tego puka.

Bo spogląda w stronę lasu, gdzie zniknął Solomon, a potem znowu na domek. Mogłaby Solomona w tej chwili zabić, nie powinna była pozwolić mu tak sobie odejść, to brak profesjonalizmu z jego strony. Pozwoliła mu na to, bo widziała, że padał z głodu, jest jego dziewczyną, więc wie, jaki się wtedy staje. Zrzędliwy, zdekoncentrowany, roztargniony. Niestety, to jeden z bardziej frustrujących problemów z wiązaniem się z kolegami z pracy – człowiek zaczyna się przejmować, gdy przez jego decyzje druga osoba jest głodna. Ale z dźwiękiem będzie kłopot. Przynajmniej mają wizję, dźwięk doda się później.

– Ostrożnie, Joe – mówi Rachel. – Nie wiemy, kto tam jest.

Z wnętrza domku nie dobiega żaden odgłos, więc Joe otwiera pchnięciem drzwi i wchodzi do środka. Rachel zaraz za nim, Bo nie chce być ostatnia.

– Co do… – Joe stoi pośrodku pomieszczenia i rozgląda się wokół, drapiąc się po głowie.

Bo szybko wskazuje konkretne przedmioty, które Rachel ma uwiecznić.

W chacie jest tylko jedno pomieszczenie. Pod ścianą z niewielkim oknem wychodzącym na warzywny zagonek stoi pojedyncze łóżko. Po przeciwnej stronie znajdują się palenisko, kuchenka, prawie taka sama jak w domu Joego, a także fotel obok półek z książkami. Cztery półki są wypełnione po brzegi, stosiki książek ułożono też równo na podłodze.

– Książki – mówi Bo głośno, z namysłem.

Na podłodze leży kilka dywaników z owczej skóry, bez wątpienia mających ogrzewać zimną, kamienną podłogę podczas ponurych zim w domku, gdzie oprócz paleniska nie widać żadnego źródła ogrzewania. Owcza skóra leży na łóżku i na fotelu. Na bocznym stoliku stoi samotnie niewielkie radio.

Wnętrze zdecydowanie sprawia wrażenie, jakby zamieszkiwała je kobieta. Bo nie jest do końca pewna, dlaczego tak je odbiera. Wie, że nie ma na to dowodów, nie można przecież wnioskować na podstawie bukiecika kwiatów w szklance. Nie ma tu żadnego zapachu, ale atmosfera tej chatki różni się całkowicie od atmosfery w domu Toma i Joego. Tu jest inaczej. O ten dom ktoś dba, ktoś tu żyje, na fotelu Bo zauważa złożony różowy rozpinany sweter. Trąca Rachel.

– Już mam – odpowiada Rachel, a pot spływa jej z czoła.

– Filmuj, ja zaraz wracam – mówi Bo, wybiega z domku i pędzi w stronę lasu.

– Solomon! – wrzeszczy na cały głos. Wie, że nie ma tu żadnych sąsiadów, którym mogłoby to przeszkadzać. Wraca na polankę przed domem nietoperzy. Dostrzega go niedaleko w lesie, w dole zbocza. Solomon stoi nieruchomo, jak w transie, w coś się wpatrując. Torba ze sprzętem leży na ziemi kilka metrów od niego, mikrofon z wysięgnikiem oparty jest o drzewo. Na domiar złego chłopak nie pracuje, co okazuje się kroplą, która przepełnia czarę.

– Solomon! – wrzeszczy Bo, aż w końcu na nią spogląda. – Znaleźliśmy domek! Ktoś tam mieszka! Sprzęt, szybko, rusz się, zaraz! – Nie jest pewna, czy użyte słowa mają sens ani czy wypowiedziała je we właściwym porządku, chce jedynie, żeby się pospieszył, potrzebuje dźwięku, musi zapisać tę historię.

Ale w odpowiedzi Bo słyszy dźwięk zupełnie niepodobny do niczego, co kiedykolwiek słyszała.

3

Dźwięk brzmi jak gdaknięcie, taki dźwięk wydaje ptak, może jakieś inne stworzenie, ale wydał go człowiek, wydała go kobieta stojąca pod drzewem.

Bo zbiega do lasu; koszyk jasnowłosej kobiety leci w powietrze, zawartość rozsypuje się po ziemi, jej oczy rozszerzają się w przerażeniu.

– W porządku – mówi Solomon, wyciągając ręce, chcąc ją uspokoić, stając między Bo a obcą, jakby usiłował oswoić dzikiego konia. – Nie zrobimy ci krzywdy.

– Kto to jest? – woła Bo.

– Nie ruszaj się, Bo – mówi niezadowolony Solomon, nie odwracając się.

Ona oczywiście ignoruje go i podchodzi bliżej. Młoda kobieta znowu wydaje dźwięk, inny, równie dziwny, coś w rodzaju ćwierkania, o ile ćwierkanie może brzmieć jak szczekanie. Jest skierowany do Bo.

Bo jest zaskoczona, ale na jej twarzy pojawiają się uśmiech i fascynacja.

– Chyba chce, żebyś się cofnęła – mówi do niej Solomon.

– Okej, doktorze Dolittle, chociaż nie zrobiłam nic niewłaściwego – odpowiada. Denerwuje się, gdy ktoś ją poucza. – Przecież nigdzie nie idę.

– W każdym razie nie podchodź bliżej – mówi Solomon.

– Sol! – Bo patrzy na niego zaszokowana.

– Hej, hej, wszystko w porządku! – przemawia do dziewczyny, powoli się przybliżając. Kuca, by pozbierać z ziemi kwiaty i zioła. Wkłada wszystko do koszyka i wyciąga go w jej stronę. Dziewczyna przestaje ćwierkać, ale jest wyraźnie zdenerwowana, spogląda to na Solomona, to na Bo szeroko otwartymi, pełnymi strachu oczami.

– Nazywam się Bo Healy. Kręcę filmy, jesteśmy tu za zgodą Joego Toolina. – Wyciąga rękę.

Blondynka spogląda na jej rękę i wydaje serię przestraszonych dźwięków – żaden z nich nie przypomina słów.

– O Boże! – Zdumiona Bo patrzy na Solomona, wyjmuje telefon i dzwoni do Rachel. – Rachel, chodź na polanę, szybko. Potrzebuję kamery. – Przerywa połączenie. – Nagrywaj to – mówi prawie bezgłośnie do Solomona, wskazując spojrzeniem na jego sprzęt, bojąc się poruszyć.

Młoda kobieta wydaje jeden dziwny dźwięk za drugim i jest to najbardziej fascynująca sytuacja, w jakiej Solomon kiedykolwiek się znalazł. Nie wygląda na to, by dźwięki wydobywały się z krtani tej istoty, przypominają raczej nagranie. Solomon jest tak zdumiony i zafrapowany, że nie może oderwać od niej wzroku, rozgląda się za przewodami, ale żadnego nie widzi. To się dzieje na żywo.

Robi kilka kroków w stronę torby ze sprzętem. Wśród drzew pojawia się Rachel, biegnie z kamerą w rękach, a po piętach depcze jej Joe.

– Co tu się, kurna, dzieje? – krzyczy Rachel, nagle przystając, gdy dostrzega rozgrywającą się przed nią scenę.

Młoda kobieta odwraca się do Rachel i zaczyna wydawać dźwięk alarmu samochodowego. Solomon stara się postawić w jej sytuacji – otacza ją trójka obcych ludzi, w lesie, musi się czuć schwytana w pułapkę. Dźwiękowiec nie może się zmusić, by to nagrywać. To nie jest w porządku.

Bo wyczuwa jego wahanie i wzdycha.

– Rany boskie – prycha. Robi to, co powinna była zrobić od razu, gdyby na to wpadła: zaczyna nagrywać całą scenę telefonem.

Blondynka przestaje wydawać dźwięki, przez chwilę patrzy na Joego i wygląda na to, że chyba odczuwa ulgę.

– Kto ty jesteś? – krzyczy Joe, na pół schowany za drzewem. Strach w jego głosie jest wyraźny. – Co robisz na mojej ziemi?

Kobieta wpada w panikę, cofa się między drzewa. Solomon patrzy na wszystkich po kolei. Bo filmuje telefonem, Rachel celuje w istotę kamerą, Joe robi groźną minę. Solomon jest wykończony, musi coś zjeść.

– Spokój! – wrzeszczy i wszyscy milkną. – Straszycie ją. Cofnąć się! Zostawcie ją!

Dziewczyna wpatruje się w niego.

– Możesz iść.

Nadal nie spuszcza z niego oczu. Te zielone oczy.

– Ona chyba nie rozumie – mówi Bo, nadal nagrywając.

– Oczywiście, że rozumie – prycha Solomon.

– Ona chyba nie umie mówić… słowami. Jak masz na imię? – pyta Bo.

Kobieta ignoruje pytanie, ciągle się patrząc na Solomona.

– Ma na imię Laura – odpowiada Solomon.

Nagle od strony domu nietoperzy nadbiega Mossie. Pędzi w stronę lasu, szczekając jak szalony w obronie swojego terytorium przed obcym. Ale zamiast zatrzymać się przy Joem pędzi dalej przez las, prosto do Laury.

– Hej, hej, hej, Joe, zawołaj go – mówi Solomon, bojąc się, że pies ją ugryzie.

Ale Mossie staje przy stopach dziewczyny, obiega ją radośnie, podskakuje, liże jej dłoń, chcąc zwrócić na siebie jej uwagę.

Laura głaszcze psa – najwyraźniej dobrze się znają – jednocześnie nerwowo spoglądając na wszystkich wokół. Wyciąga dłoń do Solomona, a on patrzy na nią, nie rozumiejąc, myśli, że chce go wziąć za rękę. Wyciąga własną dłoń, a dziewczyna uśmiecha się i przenosi spojrzenie na koszyk.

– Koszyk, Sol – mówi Bo. Zawstydzony Solomon podaje go dziewczynie.

Laura wyrusza razem z Mossiem, usiłując ich ominąć. Przechodząc obok Bo, naśladuje warczenie psa tak idealnie, że brzmi jak nagranie albo jak Mossie. Laura przygląda się uważnie Joemu, a kiedy tylko mija całą grupkę, rusza biegiem przez las, obok domu nietoperzy, w stronę domku.

– Masz to? – pyta Bo Rachel.

– Tak. – Rachel zdejmuje kamerę z ramienia i ociera pot z czoła. – Nagrałam, jak ta blondynka na ciebie warczy.

– Dokąd ona poszła? – pyta Solomon.

– Za domem nietoperzy jest chatka – wyjaśnia Rachel. Bo jest zbyt zajęta oglądaniem nagrania, chce sprawdzić, czy wszystko zarejestrowała.

– Znasz ją? – pyta Solomon Joego, który w ogóle nie rozumie, co się stało, ale czuje krążącą w ciele adrenalinę i lekko drży.

– Jest na prywatnym terenie bez pozwolenia – prycha wściekły.

– Myślisz, że Tom o niej wiedział? – pyta Bo.

To pytanie go zaskakuje. Na jego twarzy przekonanie ustępuje miejsca niepewności, wściekłości, poczuciu zdrady, a w końcu niedowierzaniu. Potem Joe smutnieje. Jeżeli jego brat wiedział o tej młodej kobiecie mieszkającej w domku na ich ziemi, ukrywał to przed nim. Bracia podobno nie mieli przed sobą tajemnic, ale jak się okazało, była tajemnica – jedna, za to wielka.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

[1] ang. charity shop

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: +4822 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz