Doktor Toby Harper, pracująca od lat w izbie przyjęć szpitala na bostońskim przedmieściu, spotykała się już z najróżniejszymi przypadkami. Ale coś takiego nie zdarzyło się nigdy w jej praktyce zawodowej: starszy pacjent z symptomami typowymi dla alzheimera po prostu znika ze szpitalnego łóżka. Kiedy po kilkunastu dniach na oddział trafia mężczyzna z podobnymi objawami i wkrótce umiera, choć wyniki badań nie wyjaśniają przyczyny śmierci, lekarka zaczyna przyglądać się uważniej tym dwóm przypadkom i nabiera podejrzeń.

Obaj pacjenci mieszkali w Brant Hill, luksusowym ośrodku dla seniorów, i to tam postanawia przeprowadzić prywatne śledztwo. Im bardziej kierownictwo tego raju dla bogaczy rzuca jej pod nogi kłody, tym większego Toby nabiera przekonania, że dzieje się tam coś bardzo niebezpiecznego. Niestety, dopiero po jakimś czasie – może za późno – odkrywa, czym sama ryzykuje.

TESS GERRITSEN

Amerykańska pisarka, z zawodu lekarka internistka. Po studiach praktykowała w Honolulu na Hawajach. W 1987 r. opublikowała pierwszą powieść, ale jej kariera pisarska nabrała rozpędu w 1996 r., gdy ukazał się jej pierwszy thriller medyczny Dawca (prawa filmowe zakupił Paramount). Dzięki odniesionemu sukcesowi mogła zrezygnować z praktyki lekarskiej. W kolejnych latach ukazały się m.in.: Nosiciel, Grawitacja (milion dolarów za prawa filmowe!), Grzesznik, Sobowtór, Autopsja, Klub Mefista, Ogród kości, Mumia, Dolina umarłych, Milcząca dziewczyna, Umrzeć po raz drugi, Igrając z ogniem, Kształt nocy i Studentka (napisana wspólnie z Garym Braverem).

Stephen King uznał ją za najciekawszą autorkę thrillerów medycznych – „Lepszą od Cooka, Palmera, a nawet Michaela Crichtona”.

Łączny nakład jej książek zbliża się do 30 milionów egzemplarzy, a przekłady publikowane są w 30 językach i regularnie pojawiają się na listach bestsellerów w USA i Europie.

Na podstawie jej powieści powstał serial telewizyjny Partnerki z kobiecym duetem śledczym – Rizzoli & Isles.

www.tessgerritsen.com

Tej autorki

DAWCA

CIAŁO

INFEKCJA

NOSICIEL

GRAWITACJA

OGRÓD KOŚCI

IGRAJĄC Z OGNIEM

KSZTAŁT NOCY

STUDENTKA

(wspólnie z Garym Braverem)

Jane Rizzoli & Maura Isles

CHIRURG

SKALPEL

GRZESZNIK

SOBOWTÓR

AUTOPSJA

KLUB MEFISTA

MUMIA

DOLINA UMARŁYCH

MILCZĄCA DZIEWCZYNA

OSTATNI, KTÓRY UMRZE

UMRZEĆ PO RAZ DRUGI

SEKRET, KTÓREGO NIE ZDRADZĘ

WYSŁUCHAJ MNIE

Tytuł oryginału:

LIFE SUPPORT

Copyright © Tess Gerritsen 1997

All rights reserved

First published by Atria Books, an imprint of Simon & Schuster Inc.

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o. 2017

Polish translation copyright © Jan Kraśko 1999

Redakcja: Ludwika Szumna

Projekt graficzny okładki i serii: Kasia Meszka

Zdjęcia na okładce:

Semnic/Shutterstock (skan mózgu); Allison Herreid/Shutterstock (tło)

ISBN 978-83-6751-309-8

Wydawca

Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o.

Hlonda 2A/25, 02-972 Warszawa

wydawnictwoalbatros.com

Facebook.com/WydawnictwoAlbatros | Instagram.comwydawnictwoalbatros

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Aneta Vidal-Pudzisz

Jacobowi, Adamowi i Joshowi –

facetom mojego życia

Rozdział pierwszy

Skalpel to piękna rzecz.

Doktor Stanley Mackie nigdy dotąd nie zwrócił na to uwagi, ale stojąc z pochyloną głową pod lampami sali operacyjnej, nagle stwierdził, że brylantowe refleksy światła na ostrzu wprost go zadziwiają. Ta lunula ze stali nierdzewnej była prawdziwym dziełem sztuki. Dziełem tak pięknym, że nie śmiał wziąć go do ręki w obawie, że dotykiem zbezcześci jego magiczną nieskazitelność. Na powierzchni migotliwego półksiężyca widział tęczę kolorów, widział światło rozszczepione na najczystsze składniki, widział…

– Panie doktorze? Czy coś się stało?

Uniósł wzrok i zobaczył, że instrumentariuszka marszczy czoło, patrząc na niego znad maski chirurgicznej. Miała niezwykłe zielone oczy; nigdy dotąd tego nie zauważył. Nie zauważył ani tego, ani wielu innych rzeczy, które widział, ale tak naprawdę zobaczył dopiero teraz. Choćby jej kremową cerę. Żyłkę wijącą się na skroni. Pieprzyk tuż nad brwią…

Pieprzyk? Przerażony, wytężył wzrok. Pieprzyk się poruszał, pełznął w stronę oka niczym wielonożny insekt…

Z odrętwienia wyrwał go głos doktora Rudmana, anestezjologa.

– Stan? Dobrze się czujesz?

Mackie skinął głową. Insekt zniknął. Znowu był tylko pieprzykiem, maleńką plamką czarnego pigmentu na bladej skórze pielęgniarki. Mackie nabrał powietrza, wziął skalpel z tacy i spojrzał na kobietę leżącą na stole.

Światło lampy skupiało się na jej podbrzuszu, na prostokącie nagiej skóry obramowanej niebieskim prześcieradłem. Miała ładny, płaski, opalony brzuch – zaskakujący widok w porze bladych twarzy i śnieżnych zamieci. Jaka szkoda, że musi to dziewicze podbrzusze rozciąć. Blizna po usunięciu wyrostka robaczkowego na pewno zeszpeci przyszłe karaibskie opalenizny.

Przytknął czubek ostrza do skóry w punkcie McBurneya, w połowie linii między pępkiem a prawym kolcem biodrowym. Wyrostek robaczkowy znajdował się mniej więcej w tym miejscu. Mackie już miał zrobić nacięcie, gdy…

Ręka. Drżała mu ręka.

Nie mógł tego zrozumieć. Zdarzyło mu się to pierwszy raz w życiu. Stanley Mackie słynął z pewnej ręki. A teraz z wielkim trudem utrzymywał skalpel w dłoni. Przełknął ślinę i odsunął ostrze od skóry. Spokojnie. Weź kilka głębokich oddechów. To przejdzie.

– Stan?

Doktor Rudman patrzył na niego ze zmarszczonymi brwiami. Pielęgniarki też. Mackie widział w ich oczach nieme pytanie, to samo, które zadawano szeptem od wielu tygodni. Czy stary Mackie nadaje się jeszcze do pracy? Ma siedemdziesiąt cztery lata, czy nadal może operować? Czy powinno się mu na to pozwalać? Zignorował ich spojrzenia. Przecież wybronił się przed komisją, wyjaśnił okoliczności śmierci swojego ostatniego pacjenta. W końcu każdy zabieg chirurgiczny łączy się z pewnym ryzykiem. Jeśli w jamie brzusznej zbierze się za dużo krwi, łatwo stracić orientację i zrobić nacięcie w nieodpowiednim miejscu.

Członkowie komisji w swej mądrości oczyścili go z wszelkich zarzutów.

Mimo to od tamtego czasu w umysłach personelu szpitalnego kiełkowało ziarenko wątpliwości. Widział to w wyrazie twarzy instrumentariuszek, w zmarszczeniu brwi doktora Rudmana. Patrzyli na niego, nie spuszczali go z oka. I nagle wyczuł, że patrzą na niego nie tylko ich oczy. Zerknął w bok i zobaczył, że w powietrzu unoszą się dziesiątki gałek ocznych, że wszystkie uważnie go obserwują.

Szybko zamrugał i straszliwa wizja zniknęła.

Okulary, pomyślał. Muszę pójść do okulisty.

Po policzku spływała mu kropla potu. Zacisnął palce na rękojeści skalpela. Przecież to tylko wycięcie wyrostka robaczkowego, zabieg prosty nawet dla najmłodszego stażysty. On, Stanley Mackie, poradzi sobie na pewno, choćby i z roztrzęsionymi rękami.

Skupił wzrok na łonie pacjentki, na jej płaskim, złotawym brzuchu. Jennifer Halsey, lat trzydzieści sześć. Przyjechała do Bostonu z innego stanu i rano obudziła się w motelu z bólem w prawej pachwinie. Ponieważ ból się nasilał, wsiadła do samochodu i, nie zważając na szalejącą śnieżycę, przyjechała do izby przyjęć szpitala Wicklin, gdzie zajął się nią dyżurujący pod telefonem Stanley Mackie. Nic nie wiedziała o plotkach na temat jego kondycji, o kłamstwach i pogłoskach z wolna niszczących jego karierę. Była po prostu cierpiącą kobietą, pacjentką z zapaleniem wyrostka robaczkowego.

Mackie przytknął skalpel do skóry. Ręka przestała drżeć. Da sobie radę. Oczywiście, że da radę. Zrobił nacięcie, gładkie i czyste. Instrumentariuszka wytarła gazikiem krew i podała mu kleszczyki hemostatyczne. Mackie rozcinał warstwę żółtawego tłuszczu podskórnego, co chwila tamując krwawienie. Nie ma sprawy. Wszystko będzie dobrze. Dostanie się do jamy brzusznej, usunie wyrostek i już. A potem pojedzie do domu. Może potrzebuje odpoczynku, może krótki odpoczynek rozjaśni mu umysł.

Rozciął lśniącą otrzewną. Jama brzuszna była otwarta.

– Haki – rzucił.

Instrumentariuszka wzięła z tacy retraktory i delikatnie rozchyliła brzegi rany.

Mackie wsunął tam dłoń i poczuł, jak owijają się wokół niej śliskie, ciepłe jelita. Utkwić w kokonie ludzkiego ciepła – cóż to za cudowne uczucie. Jakby trafić z powrotem do matczynego łona. Odsłonił wyrostek. Jeden rzut oka na zaogniony, obrzękły organ potwierdził jego diagnozę: trzeba ciąć. Sięgnął po skalpel…

Ale gdy znowu przeniósł wzrok na otwartą ranę, stwierdził, że coś tu nie gra.

W jamie brzusznej kłębiło się za dużo jelit, było ich dwa razy tyle, ile być powinno. Po co jej tyle jelit? Coś z tym trzeba zrobić. Chwycił jeden ze zwojów i pociągnął, czując, jak ciepłe i wilgotne jelito ślizga mu się w dłoni. Wyciął skalpelem jego nadmiar i, ociekający krwią, położył na tacy. No, pomyślał, teraz wygląda to znacznie lepiej.

Instrumentariuszka wybałuszyła oczy.

– Co pan robi?! – krzyknęła.

– Ma za dużo jelit – wyjaśnił spokojnie. – Trzeba je skrócić.

Sięgnął do jamy brzusznej po następny zwój. Po co ten nadmiar tkanki? Tylko przeszkadza.

– Doktorze, nie!

Błysnął skalpel. Z przeciętego jelita trysnęła fontanna gorącej krwi.

Instrumentariuszka chwyciła go za rękę. Mackie szarpnął się, rozwścieczony, że byle pielęgniarka śmie przeszkadzać mu w operacji.

– Dajcie mi inną instrumentariuszkę – zażądał. – I ssak. Trzeba odessać tę krew.

– Powstrzymajcie go! Pomóżcie mi go…

Wolną ręką Mackie chwycił cewnik ssaka i wepchnął go do jamy brzusznej. W rurce zabulgotało, do zbiornika popłynęła krew.

Ktoś szarpnął go za rękę, ktoś odciągnął go od stołu. To Rudman. Mackie próbował się wyrwać, lecz anestezjolog trzymał mocno.

– Odłóż skalpel, Stan.

– Trzeba to usunąć, ona ma za dużo jelit…

– Odłóż skalpel!

Mackie szarpnął się i gwałtownie obrócił, nie pamiętając, że wciąż ściska w ręce skalpel. Ostrze rozpłatało Rudmanowi szyję.

Anestezjolog przeraźliwie krzyknął i chwycił się za gardło.

Mackie zrobił krok do tyłu, gapiąc się na krew cieknącą spomiędzy palców kolegi.

– To nie moja wina – wychrypiał. – To nie moja wina!

– Ochrona! – wrzasnęła pielęgniarka do interkomu. – Przyślijcie strażników! Natychmiast! On zwariował!

Mackie zatoczył się do tyłu, wdeptując w śliską kałużę krwi Rudmana. Krwi Jennifer Hasley. W rozlewające się jezioro krwi. Nagle odwrócił się i wypadł z sali.

Ścigali go.

Ogarnięty paniką, uciekał na oślep korytarzem – jednym, drugim. Uciekał zagmatwanym labiryntem korytarzy. Gdzie jest? Dlaczego nie rozpoznaje tych miejsc? I raptem dokładnie przed sobą zobaczył okno, a za nim wirujące płatki śniegu. Śnieg. Zimna, biała koronka śniegu oczyści go, zmyje mu krew z rąk.

Za plecami słyszał coraz głośniejszy tupot nóg.

– Stój!

Trzy długie susy i Mackie skoczył w stronę świetlistego prostokąta.

Szkło roztrzaskało się na miliony brylantów, usłyszał świst zimnego powietrza. Wszędzie było biało. Wszędzie widział piękną krystaliczną biel.

I spadał, spadał.

Rozdział drugi

Na zewnątrz panował koszmarny upał, ale kierowca podkręcił klimatyzację i Molly Picker, siedzącej na tylnym siedzeniu, zaczął dokuczać chłód. Zimne powietrze z dyszy w pobliżu jej kolan biło wprost pod minispódniczkę. Molly pochyliła się i zastukała w pleksiglasową przegrodę.

– Przepraszam pana – powiedziała. – Hej, proszę pana! Czy mógłby pan przykręcić klimatyzację? Proszę pana! – Zastukała jeszcze raz.

Kierowca jej nie słyszał. A może ją po prostu ignorował. Widziała tylko tył jego głowy.

Drżąc z zimna, skrzyżowała ręce na piersiach i skuliła się w kąciku, byle dalej od tej przeklętej dyszy. Patrzyła w okno, na przesuwające się za szybą ulice Bostonu. Nie znała tych okolic, ale wiedziała, że jadą na południe. Tak przynajmniej głosiła ostatnia tablica, którą minęli: Washington Street, Południe. Pudełkowate budynki, zakratowane okna, grupki mężczyzn na werandach, ich lśniące od potu twarze… Dopiero koniec maja, a musiało być co najmniej trzydzieści stopni w cieniu. Molly potrafiła odgadnąć temperaturę z wyglądu przechodniów na ulicy. Z ich ociężale pochylonych ramion, z tego, że szli, powłócząc nogami jak na zwolnionym filmie. Lubiła obserwować ludzi. Zwłaszcza kobiety, ponieważ kobiety interesowały ją o wiele bardziej niż mężczyźni. Uważnie analizowała ich stroje, zastanawiała się, dlaczego niektóre ubierają się w taki upał na czarno, dlaczego grube babska z wielkimi tyłkami paradują w obcisłych jaskrawych spodniach, dlaczego już nikt nie nosi kapeluszy. Przyglądała się, jak chodzą te piękne i zgrabne, jak subtelnie kręcą biodrami, jak umiejętnie stawiają nogi, doskonale zachowując równowagę w butach na superwysokich obcasach. Zastanawiała się też, czy znają jakieś sekrety, których ona nie znała. Czy matki udzieliły im jakichś nauk, wskazówek, które Molly przegapiła. Przyglądała się ich twarzom długo i wnikliwie, z nadzieją, że dozna olśnienia i odkryje tajemnicę ich urody. Tajemnicę magicznego czaru, którego Molly Picker nie miała.

Samochód przystanął na czerwonym świetle. Na rogu stała kobieta w sandałach na platformach, z ręką na kusicielsko wysuniętym biodrze. Była prostytutką, jak Molly, ale starszą od niej. Miała mniej więcej osiemnaście lat i lśniące, czarne włosy, spływające kaskadą na brązowe ramiona. Z czarnymi włosami byłoby mi dobrze, pomyślała ze smutkiem Molly. Czarne włosy to konkret. Nie to co jej włosy: nijakie, rzadkie i słabe, ni to jasne, ni ciemne, pozbawione wszelkiego wyrazu. Szyby auta były mocno przyciemnione i prostytutka nie widziała, że Molly się na nią gapi, ale musiała to wyczuć, bo powoli obróciła się w jej stronę.

Nie, wcale nie była taka piękna.

Dziwnie rozczarowana Molly opadła na oparcie fotela.

Samochód skręcił w lewo, kierując się na południowy wschód. Dzielnice, które dobrze znała, zostały daleko w tyle, jechali teraz przez okolice zupełnie obce i wrogie. Upał wypędził ludzi z domów. Siedzieli w skrawkach cienia, wachlując się gazetami i odprowadzając wzrokiem przejeżdżającą limuzynę. Wiedzieli, że wóz nie jest stąd, że tu nie pasuje. Tak samo jak Molly wiedziała, że to nie jej teren. Dokąd ten Romy ją wysłał?

Nie podał adresu. Zwykle wciskał jej w rękę świstek papieru z nagryzmoloną nazwą ulicy i kazał łapać taksówkę. Tym razem przy krawężniku czekał samochód. Ładny samochód, czysty, bez tych wiele mówiących plam na tylnym siedzeniu, bez popielniczek zapchanych lepkimi chusteczkami higienicznymi. Nie, nie, wóz był nieskalany; jeszcze nigdy nie jechała taką limuzyną.

Kierowca skręcił w lewo, w wąską ulicę. Na chodnikach nie było tu nikogo, lecz Molly wiedziała, że ich obserwują. Po prostu to czuła. Poszperała w torebce, wyjęła papierosa i zapaliła. Zdążyła ledwie sztachnąć się dwa razy, gdy usłyszała bezosobowy głos:

– Proszę zgasić papierosa.

Przestraszona, rozejrzała się na boki.

– Co?

– Powiedziałem, zgaś papierosa. Tu się nie pali.

Z rumieńcem wstydu szybko rozgniotła papierosa w popielniczce i dopiero wtedy zauważyła maleńki głośnik wmontowany w pleksiglasową przegrodę.

– Hej! Słyszy mnie pan?

Kierowca milczał.

– Jeśli mnie pan słyszy, to czy mógłby pan przykręcić klimatyzację? Zamarznę tu na śmierć. Halo! Panie kierowco!

Przestało dmuchać zimnym powietrzem.

– Dziękuję – powiedziała Molly, a pod nosem mruknęła: – Dupku.

Odszukała odpowiedni przycisk i opuściła szybę. Przez wąską szparę wpadł do środka zapach dyszącego upałem miasta, duszny i siarczany. Duchota jej nie przeszkadzała; Molly od dawna była z nią za pan brat. Przypominała jej dzieciństwo, lepkie, wilgotne upały w rodzinnym Beaufort. Szlag by to trafił, tak chciało jej się palić! Nie miała jednak ochoty na sprzeczkę z głośnikiem.

Limuzyna zwolniła i zatrzymała się.

– To tutaj – powiedział kierowca. – Wysiadaj.

– Tutaj? To znaczy gdzie?

– W budynku, na który patrzysz.

Molly przyjrzała się trzypiętrowej kamienicy. Okna na parterze były zabite deskami. Na chodniku lśniły kawałki szkła.

– Wolne żarty.

– Drzwi są otwarte. Wejdziesz na drugie piętro, ostatnie drzwi po prawej. Nie musisz pukać, po prostu wejdź do środka.

– Romy nic mi o tym nie mówił.

– Romy powiedział, że się zgodzisz.

– No tak, ale…

– To część fantazji, Molly.

– Jakiej fantazji?

– Fantazji twojego klienta. Wiesz, jacy oni są.

Molly ciężko westchnęła i znów spojrzała na kamienicę. Klienci i ich fantazje! Ten marzył pewnie, by zerżnąć dziewczynę wśród szczurów i karaluchów. Trochę niebezpieczeństwa i brudu – to ich podniecało. Dlaczego fantazje seksualne klientów nigdy nie zgadzały się z jej fantazjami? Czysty hotelowy pokój, basen z bąbelkami. Richard Gere i Pretty Woman sączący szampana.

– On czeka, Molly.

– Idę, idę. – Pchnęła drzwi i wysiadła. – Ma pan na mnie czekać, tak?

– Nigdzie się stąd nie ruszę.

Spojrzała na kamienicę, wzięła głęboki oddech, weszła po schodach i otworzyła drzwi.

Wewnątrz było tak samo paskudnie jak i na ulicy. Ściany pokryte nieudolnymi graffiti, korytarz zaśmiecony gazetami i zardzewiałymi sprężynami wyrwanymi z łóżek. Musiała tu grasować banda wandali.

Weszła na schody. W budynku panowała niesamowita cisza i każdy krok Molly rozbrzmiewał głośnym echem. Kiedy dotarła na pierwsze piętro, stwierdziła, że ma spocone dłonie.

Coś było tu nie tak. Czuła, że coś jest nie tak.

Przystanęła na podeście i spojrzała do góry. W coś ty mnie wrobił, Romy? I kogoś mi nagrał?

Wytarła dłonie w bluzkę. Nabrała powietrza i ruszyła dalej. W korytarzu na drugim piętrze zatrzymała się przed ostatnimi drzwiami po prawej stronie. Dobiegł ją cichy pomruk jakiegoś urządzenia. Klimatyzator? Nacisnęła klamkę.

Uderzyła w nią fala chłodnego powietrza. Weszła do środka i zdumiała się na widok pokoju o idealnie białych ścianach. Jeśli nie liczyć wyłożonego ciemnobrązowym winylem stołu do badań lekarskich i wielkiej, wiszącej nad nim lampy, w pomieszczeniu nie było żadnych mebli, nawet krzesła.

– Witaj, Molly.

Odwróciła się na pięcie, szukając wzrokiem mężczyzny, który wypowiedział jej imię. Ale w pokoju nie było nikogo.

– Gdzie pan jest? – spytała.

– Nie bój się. Jestem trochę wstydliwy, to wszystko. Najpierw chciałbym ci się przyjrzeć.

Na przeciwległej ścianie zobaczyła lustro.

– Jest pan za tym lustrem, prawda? Pan mnie widzi, a ja pana nie, tak?

– Zgadłaś.

– No to co mam teraz zrobić?

– Porozmawiaj ze mną.

– To wszystko?

– Nie, nie wszystko.

No jasne. Zawsze chcą czegoś więcej. W miarę spokojnie podeszła do lustra. Powiedział, że jest wstydliwy. Świetnie, od razu poczuła się lepiej. Opanowała się, ochłonęła. Stanęła przed lustrem, wspierając rękę na biodrze.

– Dobra. Jeśli chce pan gadać, pogadajmy, to pańska forsa.

– Ile masz lat, Molly?

– Szesnaście.

– Czy masz regularny okres?

– Co?

– Czy masz regularnie miesiączkę?

Parsknęła śmiechem.

– Nie do wiary.

– Odpowiedz na pytanie.

– Tak. Chyba regularnie.

– Ostatnią miałaś dwa tygodnie temu, prawda?

– Skąd pan wie? – Pokręciła głową i mruknęła: – No tak, Romy panu powiedział.

Romy zawsze wiedział, kiedy jego dziewczyny mają okres.

– Jesteś zdrowa, Molly?

Spojrzała w lustro.

– A co? Wyglądam na chorą?

– Nie masz żółtaczki? Albo HIV-a?

– Jestem czysta. Niech pan się nie martwi, niczego pan ode mnie nie złapie.

– A może chorujesz na syfilis albo na rzeżączkę?

– Niech pan posłucha – warknęła. – Chce się pan ze mną pieprzyć czy nie?

Milczał chwilę. A potem cicho powiedział:

– Rozbierz się, Molly.

Nareszcie zaczął gadać do rzeczy. Tego się przynajmniej spodziewała.

Podeszła jeszcze bliżej lustra, tak blisko, że pokryła je para z jej oddechu. Pewnie zechce obejrzeć najdrobniejsze szczegóły. Zawsze tego chcieli. Zaczęła rozpinać bluzkę. Robiła to powoli, jak na scenie. Kiedy ją rozsunęła, odpędziła od siebie wszelkie myśli, kryjąc się w bezpiecznych zakamarkach umysłu, gdzie mężczyźni nie istnieli. Kręciła biodrami w rytm wyimaginowanej muzyki. Bluzka zsunęła się z ramion na podłogę, odsłaniając nagie piersi. Molly poczuła, jak w chłodnym powietrzu twardnieją jej sutki. Zamknęła oczy. Wiedziała, że tak będzie lepiej. Szybciej, pomyślała. Przeleć faceta i zmiataj stąd.

Zdjęła spódnicę i ściągnęła majteczki. Ani na chwilę nie otworzyła oczu. Miała niezłe ciało, przynajmniej tak mówił Romy. Mówił, że jeśli odpowiednio je wykorzysta, nikt nie zwróci uwagi na jej nijaką twarz. I właśnie teraz je wykorzystywała, kołysząc się w rytm muzyki, której nikt inny nie słyszał.

– Wystarczy – powiedział mężczyzna. – Możesz przestać tańczyć.

Otworzyła oczy, oszołomiona spojrzała w lustro i zobaczyła swoje odbicie. Strąkowate brązowe włosy. Piersi małe, ale sterczące. Biodra wąskie, chłopięce. Kiedy tańczyła z zamkniętymi oczami, była aktorką, grała rolę. Teraz widziała swoje prawdziwe odbicie. Swoje prawdziwe „ja”. Nie mogła się powstrzymać i zasłoniła rękami piersi.

– Podejdź do stołu.

– Co?

– Połóż się na stole.

– Dobra. Skoro to pana bierze…

– Tak, to mnie bierze.

Są gusta i guściki. Weszła na stół pokryty zimnym winylem. Położyła się i czekała, aż coś się zacznie dziać.

Otworzyły się drzwi, usłyszała czyjeś kroki. Kiedy mężczyzna podszedł bliżej, gdy stanął przy stole, omal nie krzyknęła z przestrachu. Był ubrany na zielono. Widziała tylko jego oczy, zimne stalowobłękitne oczy. Patrzyły na nią znad maski chirurgicznej.

Zatrwożona, błyskawicznie usiadła.

– Połóż się – rozkazał.

– Co pan, do diabła, chce zrobić?

– Powiedziałem, połóż się.

– Człowieku, ja stąd spadam…

Chwycił ją za ramię. Dopiero wtedy zauważyła, że jest w rękawiczkach.

– Posłuchaj, nie zrobię ci nic złego. – Powiedział to łagodniej. Uprzejmiej. – Nie rozumiesz? To jest właśnie moja fantazja.

– Zabawa… w lekarza?

– Tak.

– A ja mam być pacjentką?

– Tak. Czy to cię przeraża?

Myślała chwilę, wspominając fantazje niektórych klientów. W porównaniu z nimi ta była dość niewinna.

– No dobra. – Położyła się z westchnieniem. Wysunął spod stołu dwa strzemiona.

– Chyba wiesz, co zrobić z nogami.

– Muszę?

– Jestem lekarzem, zapomniałaś?

Patrzyła na jego twarz, zastanawiając się, co ukrywa pod prostokątną maską. Pewnie nic. Pewnie ma gębę zwyczajnego gościa. Oni wszyscy są tacy zwyczajni, tacy przeciętni. To ich fantazje ją odrzucały. I przerażały.

Niechętnie podniosła nogi i umieściła stopy w strzemionach.

Mężczyzna zwolnił jakąś dźwignię i dolna część stołu opadła na zawiasach. Molly leżała teraz z szeroko rozrzuconymi nogami, z pośladkami na samym brzegu stołu. Pokazywała się nago mężczyźnie nie pierwszy raz, ale w tej pozycji było coś straszliwie bezbronnego. To jaskrawe światło skupione między jej nogami. Jej całkowita nagość na zimnym stole. I ten zboczeniec, którego wzrok koncentrował się z kliniczną obojętnością na najintymniejszych szczegółach jej anatomii.

Owinął jej kostkę szerokim pasem z rzepami.

– Chwila – rzuciła. – Nie lubię, jak mnie wiążą.

– Ale ja lubię – mruknął, zapinając drugi pas. – Lubię wiązać moje dziewczyny.

Drgnęła, kiedy wsunął w nią palce. Nachylił się, skupiony zmrużył oczy i macał coraz głębiej i głębiej. Zacisnęła powieki, próbowała nie myśleć, co dzieje się między jej nogami, lecz wrażenie było tak intensywne, że nie potrafiła go zignorować. Jakby wgryzał się w nią szczur. Mężczyzna jedną ręką przyciskał jej podbrzusze, palcami drugiej gmerał w pochwie. Nie wiedzieć czemu, akt ten wydał się jej czymś brutalniejszym niż zwykły stosunek z klientem, dlatego chciała mieć to jak najszybciej za sobą. Bierze cię to, palancie? Już ci stanął? No to kiedy wreszcie zaczniesz?

Zabrał rękę. Molly aż zadrżała z ulgi. Otworzyła oczy i stwierdziła, że mężczyzna wcale na nią nie patrzy. Patrzył na coś, czego ona nie mogła widzieć. Kiwnął głową.

Dopiero wtedy zdała sobie sprawę, że w pokoju jest ktoś jeszcze.

Na jej usta i nos opadła gumowa maska. Molly próbowała się wyszarpnąć, lecz ktoś przycisnął jej głowę do stołu. Oszalała z przerażenia, chwyciła za brzeg maski, ale natychmiast odciągnięto jej ręce i unieruchomiono ją pasami. Wciągnęła haust drażniącego gazu, poczuła, że pali ją w gardle. Płuca zaprotestowały spazmatycznym kaszlem. Szarpnęła się jeszcze raz, ze wszystkich sił, lecz maska pozostała na miejscu. Zabrakło jej tchu, musiała, po prostu musiała odetchnąć…

Powoli traciła czucie w rękach i nogach. Światło jakby przygasło. Biel ustąpiła miejsca szarości.

Potem czerni.

Słyszała, jak ktoś powiedział:

– Dobra, pobierz jej krew.

Lecz słowa te nic dla niej nie znaczyły. Nie znaczyły absolutnie nic.

  

– O rany, o rany! Aleś tu naświniła…

To był jego głos, domyśliła się tylko tego. Reszta nie miała żadnego sensu. Ani to, gdzie jest teraz, ani to, gdzie była przedtem.

Tylko dlaczego tak bardzo bolała ją głowa, dlaczego tak bardzo zaschło jej w gardle?

– No, Molly Dolly, otwórz oczy.

Jęknęła. Cichy jęk zawibrował jej w głowie niczym odgłos spiżowego dzwonu.

– Otwórz, kurwa, te ślipia, Molly. Zasmrodzisz cały pokój.

Przetoczyła się na plecy. Przez powieki sączyło się czerwonawe światło. Z trudem je rozwarła, skupiła wzrok.

Romy patrzył na nią z wyrazem obrzydzenia w ciemnych oczach. Jego gładko zaczesane czarne włosy lśniły od brylantyny, odbijając światło niczym hełm z brązu. I Sophie. Ona też tu była. Skrzyżowała ręce na baloniastych piersiach, jej końską twarz wykrzywiał szyderczy grymas. Molly zobaczyła, że stoją blisko siebie, ramię w ramię, i poczuła się jeszcze gorzej. Wyglądali jak para starych kochanków. A może byli kochankami? Sophie ciągle się przy nim kręciła, ciągle próbowała ją wygryźć. A teraz weszła do jej pokoju, naruszyła teren, którego naruszać nie miała prawa.

Rozwścieczona Molly spróbowała usiąść, ale zrobiło się jej ciemno przed oczami i bezwładnie opadła na łóżko.

– Chce mi się rzygać – wychrypiała.

– Rzygałaś cały czas – mruknął Romy. – Idź się umyć, Sophie ci pomoże.

– Nie chcę, żeby mnie dotykała. Wyrzuć ją stąd.

– I tak bym wyszła z tej zafajdanej nory – prychnęła Sophie i wymaszerowała z pokoju.

Molly jęknęła.

– Chryste, nie pamiętam, co się stało.

– Nic się nie stało. Wróciłaś, poszłaś lulu i zarzygałaś całą poduszkę.

Z trudem usiadła. Nie pomógł jej, nawet jej nie dotknął. Aż tak bardzo cuchnęła? Już szedł do drzwi, już zostawiał ją samą, by mogła zmienić brudne prześcieradło i poszewkę.

– Romy.

– No?

– Jak tu wróciłam?

Parsknął śmiechem.

– Jezu, ostro się nawaliłaś, co? – I zamknął za sobą drzwi. Długo siedziała na brzegu łóżka, próbując sobie przypomnieć wydarzenia ostatnich kilku godzin. Cały czas próbowała stłumić lżejsze już mdłości.

Miała klienta, pamiętała tylko tyle. Faceta ubranego na zielono. W pokoju z wielkim lustrem. I był tam jeszcze stół.

Ale nie pamiętała, żeby gość ją przeleciał. Może wymazała to z pamięci. Może doświadczyła czegoś tak obrzydliwego, że upchnęła to w podświadomości. Podobnie zrobiła z większością wydarzeń z dzieciństwa. Fragmenty wspomnień z okresu dorastania wracały do niej tylko od czasu do czasu i jedynie wtedy, gdy tego chciała. Wspominała tylko dobre chwile. Tak, miała kilka dobrych wspomnień z Beaufort i mogła je w każdym momencie przywołać. I w każdym momencie odpędzić.

Ale wydarzeń tego popołudnia nie pamiętała wcale.

Boże, jak ona cuchnęła. Spojrzała na swoją bluzkę. Była zabrudzona wymiocinami, krzywo zapięta, tu i tam wyglądała spod niej naga skóra.

Zaczęła się rozbierać. Zdjęła spódniczkę i bluzkę i cisnęła na podłogę. Z trudem weszła pod prysznic i odkręciła wodę.

Zimną wodę. Chciała, żeby woda była jak najzimniejsza.

Stojąc pod parskającym sitkiem, czuła, że zaczyna jaśniej myśleć. I wtedy przypomniała sobie coś jeszcze. Przypomniała sobie, jak pochylał się nad nią ubrany na zielono mężczyzna. Jak na nią patrzył. Przypomniała sobie pasy, którymi przywiązał jej do stołu ręce i nogi.

Spojrzała na nadgarstki, wokół których, niczym mankiety, widniały siniaki. Skrępował ją… nie takie to znów niezwykłe. Faceci i ich zwariowane zabawy.

Jej wzrok spoczął na innym siniaku, na siniaku w zgięciu łokcia lewej ręki. Był tak słabo widoczny, że ledwie go zauważyła. Dokładnie pośrodku niebieskawej plamki – niczym dziesiątka na tarczy – widniał pojedynczy znak po nakłuciu igłą.

Próbowała sobie przypomnieć, skąd go ma, ale na próżno. Pamiętała tylko ubranego na zielono mężczyznę w masce chirurgicznej.

I stół.

Z jej ramion spływała zimna woda. Molly zadrżała i spoglądając na nikłą plamkę w zgięciu łokcia, zastanawiała się, czego jeszcze może nie pamiętać.

Rozdział trzeci

– Pani doktor – zaskrzeczał ścienny interkom – jest pani potrzebna.

Toby Harper obudziła się gwałtownie i stwierdziła, że przysnęła za biurkiem na stercie czasopism medycznych. Niechętnie dźwignęła głowę, mrużąc oczy od blasku lampy. Mosiężny zegar wskazywał czwartą czterdzieści dziewięć rano. Czyżby naprawdę spała prawie czterdzieści minut? Pamiętała tylko, że litery zaczęły się rozmywać, więc pomyślała, że pozwoli wzrokowi chwilę odpocząć. Bynajmniej nie zamierzała spać, chciała tylko oderwać się na moment od nudnego tekstu i dojmująco drobnego druku. Czasopismo wciąż było otwarte na artykule, który usiłowała zgłębić; na pomarszczonej kartce widniał odcisk jej policzka.„Losowo kontrolowane studium porównawcze efektywności lamiwudyny i zydowudyny w leczeniu pacjentów z HIV o liczbie komórek typu CD4 + mniejszej niż 500 na centymetr sześcienny. Zamknęła czasopismo. O Boże, nic dziwnego, że zasnęła.

Usłyszała pukanie do drzwi i do pokoju wsunęła głowę Maudeen. Eksmajor Armii Amerykańskiej Maudeen Collins ryczała jak megafon, czego trudno było się spodziewać po myszce wzrostu metr pięćdziesiąt pięć.

– Toby? Obudziłam cię, prawda?

– Chyba się zdrzemnęłam. Co tam mamy?

– Obolały paluszek.

– O tej porze?

– Pacjentowi zabrakło kolchicyny. Twierdzi, że odezwała mu się podagra.

Toby jęknęła.

– Chryste! Czy ci idioci nigdy nie potrafią niczego przewidzieć?

– Traktują nas jak całodobową aptekę. Siedzimy jeszcze nad jego papierami, możesz się nie spieszyć.

– Zaraz tam będę.

Kiedy Maudeen zniknęła za drzwiami, Toby poświęciła chwilę na to, żeby się całkowicie obudzić. Nie chciała wyjść na kretynkę podczas rozmowy z pacjentem. Stanęła przy umywalce. Była na dyżurze od dziesięciu godzin i jak dotąd nie wydarzyło się nic godnego uwagi. To właśnie należało do jasnych stron pracy na cichych przedmieściach, takich jak Newton. W izbie przyjęć Szpitala Springera bardzo często przez długi czas nie działo się absolutnie nic i wtedy, gdyby tylko miała ochotę, mogłaby wyciągnąć się na kozetce i uciąć sobie drzemkę. Wiedziała, że inni lekarze tak robią, zwykle jednak opierała się pokusie. Płacono jej za całonocne czuwanie i uważała, że podczas dyżuru nie wypada spać, bo to sprzeczne z etyką zawodową.

No i masz tę swoją etykę, pomyślała, spoglądając w lustro. Przysnęła w czasie pracy, to oczywiste; wystarczyło spojrzeć na jej twarz. Oczy miała podpuchnięte. Policzek brudny, bo odcisnął się na nim fragment artykułu z czasopisma, na którym zasnęła. Fryzura – zapłaciła za nią majątek – wyglądała tak, jakby przetrzepano ją trzepaczką do ubijania piany: krótkie blond włosy sterczały na wszystkie strony niczym ostre szpikulce. Oto prawdziwe oblicze nienagannej, zadbanej doktor Harper: do elegancji było jej teraz daleko.

Zdegustowana, odkręciła kran i wyszorowała policzek. Potem spryskała wodą włosy i przeczesała je palcami. Kosztowną fryzurę szlag trafił. Ale przynajmniej nie wyglądała już jak przestraszona kolczatka. Na podpuchnięte oczy i zmęczoną twarz nie mogła jednak nic poradzić. Miała trzydzieści osiem lat i po nocnym dyżurze dochodziła do siebie znacznie dłużej niż dwudziestopięcioletnia absolwentka medycyny.

Wyszła z pokoju i ociężale powędrowała do izby przyjęć.

Nie było tam nikogo. Ani przy biurku w recepcji, ani w poczekalni.

– Jest tu kto?! – zawołała.

– Pani doktor? – odpowiedział głos z interkomu.

– Gdzieście się podziali?

– Jesteśmy w pokoju dla personelu. Może tu pani przyjść?

– Przecież miałam obejrzeć jakiegoś pacjenta.

– Mamy pewien problem. Jest pani potrzebna, i to natychmiast.

Problem? Nie lubiła tego słowa. Serce od razu zabiło jej szybciej. Ruszyła spiesznie do drzwi, pchnęła je i…

Błysnął flesz. Zamarła w progu, a chór głosów zaśpiewał:

– Happy birthday to you! Happy birthday to you…

Zerknęła w górę na czerwone i zielone serpentyny pod sufitem, spojrzała na tort jarzący się dziesiątkami świeczek urodzinowych. Kiedy piosenka przebrzmiała, Toby zasłoniła rękami twarz i głośno jęknęła.

– Nie do wiary. Zupełnie o tym zapomniałam…

– Ale my nie. – Maudeen pstryknęła kolejne zdjęcie. – Nie ma to jak siedemnaście lat, co?

– Och, dużo bym za to dała. Co za dowcipniś wetknął w tort sto świeczek?

Morty, technik laboratoryjny, podniósł pulchną rękę.

– To nie moja wina. Nikt mi nie powiedział, kiedy przestać.

– Widzisz, Morty chciał sprawdzić skuteczność czujników systemu przeciwpożarowego…

– Właściwie to chcieliśmy zrobić ci spirometrię – wtrąciła Val, pielęgniarka z izby przyjęć. – Musisz zdmuchnąć wszystkie świeczki za jednym razem.

– A jak nie dam rady?

– Będziemy musieli intubować!

– No, Toby! Pomyśl sobie jakieś życzenie – ponaglała Maudeen. – Niech będzie ciemnowłosy i przystojny.

– W moim wieku zgodziłabym się na niskiego, grubego i bogatego.

– Hej! – wykrzyknął Ario, szpitalny ochroniarz. – To ja! Spełniam dwa z trzech warunków.

– Ale masz żonę, baranie – odpaliła Maudeen.

– Dalej, Toby! Pomyśl sobie jakieś życzenie!

– Właśnie, życzenie!

Toby usiadła przed tortem. Maudeen, Val, Morty i Ario stali wokół niej, chichocząc i przepychając się jak niesforne dzieciaki. Byli jej drugą rodziną, rodziną, z którą łączyły ją nie więzy krwi, lecz lata wspólnych przejść. Maudeen, Val i pani doktor – stała obsada nocnych dyżurów w izbie przyjęć. Ario nazwał je kiedyś Damską Brygadą. Biada mężczyźnie, który zgłosiłby się do nich z dolegliwościami urologicznymi.

Życzenie, pomyślała Toby. Czego mam sobie życzyć? A raczej od czego zacząć? Nabrała powietrza i dmuchnęła. Wszystkie świeczki zgasły przy gromkim aplauzie przyjaciół.

– I o to chodzi! – wykrzyknęła Val, wyciągając świeczki z tortu. Nagle spojrzała w okno. Koledzy poszli za jej wzrokiem.

Na parking zajechał radiowóz z migającymi światłami na dachu.

– Mamy klienta – mruknęła Maudeen.

– Trudno. – Val westchnęła. – Panie do roboty, a panowie zechcą nam zostawić choć kawałeczek tortu.

Ario nachylił się do Morty’ego i szepnął:

– Dziewczyny są zawsze na diecie, więc…

Szły korytarzem, Toby na czele. W momencie gdy dotarły do recepcji, otworzyły się drzwi frontowe i wychynęła zza nich głowa młodego policjanta.

– Mamy tu jakiegoś staruszka, znaleźliśmy go w parku. Zechcą go panie obejrzeć?

Toby wyszła za policjantem na parking.

– Jest ranny?

– Nie, chyba nie. Ale całkiem zdezorientowany. W jego oddechu nie wyczułem alkoholu, może więc facet ma alzheimera. Albo cukrzycę.

Bomba, pomyślała Toby. Gliniarz, który uważa się za lekarza.

– Jest przytomny?

– Tak. Tu, z tyłu. – Policjant otworzył drzwi radiowozu.

Mężczyzna był zupełnie nagi. Zwinięty w kłębek na tylnym siedzeniu, rytmicznie kiwał łysą głową. Mruczał coś do siebie, ale nic nie można było zrozumieć. Chodziło mu chyba o to, że musi iść spać.

– Siedział na ławce – powiedział drugi policjant; wyglądał jeszcze młodziej niż ten, który sprowadził Toby. – Miał na sobie gatki, ale zdjął je w samochodzie. Resztę ubrania znaleźliśmy w parku. Teraz to wszystko leży na przednim siedzeniu.

– Dobra. Trzeba go przewieźć do izby przyjęć. – Toby dała znak. Val czekała już z fotelem.

– Chodźmy, dziadku – rzucił policjant. – Te miłe panie dobrze się panem zaopiekują.

Starzec objął się rękami jeszcze mocniej i zaczął się kołysać na kościstych pośladkach.

– Nie mogę znaleźć piżamy…

– Damy panu piżamę – zapewniła go Toby. – Proszę z nami, przewieziemy pana.

Mężczyzna powoli odwrócił głowę i z trudem skupił na niej wzrok.

– Ale ja pani nie znam.

– Nazywam się Toby Harper, jestem lekarką. Pomogę panu wysiąść z samochodu, dobrze? – Wyciągnęła do niego rękę.

Przyglądał się jej, jakby pierwszy raz w życiu widział ludzką dłoń. Toby objęła go w pasie i pomogła mu wysiąść; miała wrażenie, że dźwiga pęk suchego chrustu. Gdy stanął na ziemi, ugięły się pod nim kolana, ale w tej samej chwili Val błyskawicznie podstawiła mu fotel. Przypięły go pasami, umieściły bose stopy na podnóżkach i Val powiozła pacjenta w stronę drzwi. Toby i policjant o dziecinnej twarzy szli kilka kroków za nimi.

– Mówił coś? – spytała Toby.

– Nic. W każdym razie nic konkretnego. Ale krzywdy chyba sobie nie zrobił.

– Ma jakieś dokumenty?

– W kieszeni spodni znaleźliśmy portfel.

– Trzeba skontaktować się z jego rodziną i spytać ich, czy na coś choruje.

– Przyniosę jego rzeczy.

Toby otworzyła drzwi.

Pacjent leżał już na wózku, a Maudeen i Val przywiązywały mu ręce do bocznych poręczy. Staruszek wciąż bełkotał, wciąż narzekał na brak piżamy i niezbornie próbował usiąść. Jeśli nie liczyć prześcieradła, dyskretnie okrywającego podbrzusze, był zupełnie nagi. Na piersi i ramionach miał gęsią skórkę.

– Mówi, że ma na imię Harry – powiedziała Maudeen, zakładając mu na rękę opaskę ciśnieniomierza. – Nie ma obrączki. Brak wyraźnych stłuczeń i siniaków. Cuchnie, przydałaby mu się kąpiel.

– Harry, czy odczuwa pan jakiś ból? – spytała Toby. – Czy coś pana boli?

– Zgaście światło, chcę spać.

– Harry…

– Nie zasnę przy tym przeklętym świetle.

– Ciśnienie sto pięćdziesiąt na osiemdziesiąt – zameldowała Maudeen. – Tętno sto, regularne. – Sięgnęła po elektroniczny termometr. – No, słodziutki, włóż to do buzi.

– Nie jestem głodny.

– Tego się nie je, to termometr.

Toby obserwowała go chwilę. Swobodnie poruszał wszystkimi kończynami, mięśnie miał żylaste, mocno zarysowane, i chociaż był dość chudy, sprawiał wrażenie dobrze odżywionego. Zastanawiało ją tylko, że jest taki zaniedbany. Na twarzy szary, szczeciniasty zarost, jakby nie golił się co najmniej od tygodnia, paznokcie miał długie i brudne. No i cuchnął. Maudeen miała rację: przydałaby mu się solidna kąpiel.

Zapiszczał termometr. Maudeen spojrzała na odczyt i zmarszczyła czoło.

– Trzydzieści siedem i dziewięć. Dobrze się czujesz, złotko?

– Gdzie moja piżama?

– Rany boskie, ale się zafiksował.

Toby zaświeciła mu latarką w usta. Błysnęły złote koronki: było ich pięć. Stan uzębienia mówi wiele o stopie życiowej człowieka. Plomby i złote koronki to znak, że ktoś pochodzi z klasy co najmniej średniej. Zepsute zęby, schorowane dziąsła to symbol pustego konta bankowego. Albo śmiertelnego strachu przed dentystą. W jego oddechu nie wyczuła woni alkoholu ani też zapachu jabłek, wskazującego na kwasicę ketonową.

Badanie zaczęła od głowy. Dokładnie sprawdziła czaszkę i nie stwierdziła żadnych oczywistych guzów ani pęknięć. Następnie zbadała odruch źreniczny na światło. Był poprawny. Tak samo jak odruchy mięśni ocznych i odruch gardłowy. Wyglądało na to, że nerwy czaszkowe ma nieuszkodzone.

– Idźcie sobie, chcę spać – powiedział.

– Harry, czy doznał pan jakiegoś urazu?

– Nie mogę znaleźć tej cholernej piżamy. Zabraliście mi piżamę?

Toby spojrzała na Maudeen.

– Dobra, pobierz mu krew. Elektrolity, białko, azot, kreatynina. Parę probówek na biochemię i na toksyny. Trzeba jakoś założyć mu cewnik, żeby złapać mocz.

– Już się robi.

Maudeen sięgnęła po opaskę uciskową i strzykawkę. Val przytrzymała Harry’emu ramię; prawie nie zareagował na ukłucie.

– Już po wszystkim, złotko – powiedziała Maudeen, uciskając wacikiem miejsce po igle. – Jest pan bardzo grzecznym pacjentem.

– Wie pani, gdzie jest moja piżama?

– Zaraz przyniosę ci świeżutką, skarbie. – Maudeen zebrała probówki. – Trzeba je oznakować, chyba napiszę N.N.

– Nazywa się Slotkin – odezwał się jeden z policjantów. Stał w drzwiach ze spodniami Harry’ego w ręce. – Zajrzałem do jego portfela. Ma siedemdziesiąt sześć lat i mieszka przy Titwillow Lane sto dziewiętnaście. To niedaleko stąd, w Brant Hill, w tym nowym osiedlu.

– Ma jakichś krewnych?

– Jest tu napisane, żeby w razie nagłego wypadku dzwonić do niejakiego Daniela Slotkina. To bostoński numer.

– Już dzwonię – powiedziała Val i wyszła, zaciągając kotarę.

Sam na sam z pacjentem, Toby kontynuowała badanie. Osłuchała serce i płuca, obmacała brzuch, ostukała ścięgna. Poszturchiwała go, nakłuwała, uciskała i nie wykryła niczego odbiegającego od normy. Może to rzeczywiście alzheimer, pomyślała, przyglądając się Slotkinowi. Symptomy choroby znała aż za dobrze: charakterystyczne zaniki pamięci, skłonność do nocnych wędrówek, powolny rozpad osobowości. Dla pacjentów z alzheimerem ciemność jest prawdziwym nieszczęściem, bo wraz z końcem dnia zanikają ich wizualne związki z rzeczywistością. Może Harry Slotkin cierpi na psychozę nocną, tak powszechną wśród ludzi dotkniętych chorobą Alzheimera.

Toby zaczęła wypełniać kartę choroby: Parametry w normie. Źrenice równe, okrągłe, reagują prawidłowo na światło i nastawienie.

– Toby! – zawołała Val. – Mam na linii jego syna.

– Już idę. – Toby rozsunęła kotarę, nie zdając sobie sprawy, że tuż za nią stoi wózek z instrumentami. Potrąciła tacę i nerka z głośnym brzękiem spadła na podłogę.

Kiedy się po nią schyliła, dobiegł ją inny odgłos, dziwny rytmiczny stukot. Spojrzała przez ramię na Slotkina. Dygotała mu prawa noga. Ma drgawki?

– Panie Slotkin! Niech pan na mnie spojrzy. Spójrz na mnie, Harry!

Mężczyzna skupił wzrok na jej twarzy. Był wciąż przytomny, wciąż reagował na polecenia, ale choć poruszył ustami, nie wydał z siebie żadnego dźwięku.

Drgawki nagle ustąpiły, noga znieruchomiała.

– Harry?

– Jestem taki zmęczony…

– Co się stało, Harry? Próbował pan poruszyć nogą?

Slotkin zamknął oczy i westchnął.

– Zgaście światło.

Toby zmarszczyła brwi. Miał atak czy próbował tylko uwolnić nogę z więzów? Robił teraz wrażenie całkiem spokojnego, obie nogi leżały nieruchomo.

Toby podeszła do biurka pielęgniarek.

– Jest na trójce – szepnęła Val.

Toby podniosła słuchawkę.

– Pan Slotkin? Mówi doktor Harper ze Szpitala Springera. Niedawno do izby przyjęć przywieziono pańskiego ojca. Nie stwierdziliśmy żadnych urazów, ale…

– Co mu jest?

Toby umilkła, zaskoczona ostrością jego reakcji. Czyżby w głosie Daniela Slotkina usłyszała nutę irracjonalnego strachu?

– Policja znalazła go w parku – odparła spokojnie. – Jest podenerwowany i zdezorientowany, mimo to nie mogę stwierdzić żadnych dolegliwości neurologicznych. Czy pański ojciec cierpi na chorobę Alzheimera albo na jakieś inne schorzenia?

– Nie. Nigdy w życiu na nic nie chorował.

– Demencji też nie ma?

– Ojciec myśli trzeźwiej niż ja.

– Kiedy widział go pan ostatni raz?

– Nie wiem… Chyba kilka miesięcy temu.

Toby trawiła tę informację w milczeniu. Daniel Slotkin mieszkał w Bostonie, a do Bostonu było ledwie trzydzieści parę kilometrów. Powodem tak rzadkich kontaktów ojca z synem na pewno nie była odległość.

Jakby czytając w jej myślach, Slotkin dodał:

– Ojciec prowadzi bardzo intensywny tryb życia. Golf. Codziennie poker w klubie. Niełatwo się nam zobaczyć.

– Czy kilka miesięcy temu był intelektualnie sprawny?

– Ujmijmy to tak: kiedy widzieliśmy się ostatni raz, zrobił mi wykład na temat najkorzystniejszych strategii inwestycyjnych. Z najdrobniejszymi szczegółami, od cen akcji poczynając, na cenach giełdowych soi kończąc. To było za trudne nawet dla mnie.

– Czy przyjmuje jakieś leki?

– Nic o tym nie wiem.

– Czy zna pan nazwisko jego lekarza?

– Ojciec mieszka w Brant Hill, chodzi tam do specjalisty w prywatnej klinice. O ile pamiętam, lekarz nazywa się Wallenberg. Powiedziała pani, że ojciec jest zdezorientowany. Co to znaczy?

– Policja znalazła go na ławce w parku. Rozebrał się do naga.

Slotkin długo milczał.

– Chryste… – westchnął w końcu.

– Nie mogę wykryć żadnych obrażeń. Skoro twierdzi pan, że demencja nie wchodzi w rachubę, musimy mieć do czynienia z jakimś nagłym i ostrym przypadkiem. Może z niewielkim udarem. Albo z problemem metabolicznym.

– Z problemem metabolicznym?

– Na przykład z nieprawidłowym poziomem cukru we krwi. Albo z niskim poziomem sodu. Tego rodzaju zakłócenia mogą wywołać dezorientację.

Slotkin głęboko odetchnął, wyraźnie znużony, a może sfrustrowany. Była piąta rano. Wyrwanie ze snu o tej porze i taka wiadomość wyczerpałyby każdego.

– Dobrze by było, gdyby pan do nas przyjechał – powiedziała Toby. – Widok znajomej twarzy może go uspokoić.

Slotkin milczał.

– Halo? – rzuciła Toby. – Słyszy mnie pan?

Znowu ciężko westchnął.

– Tak, przyjadę. Chyba będę musiał.

– A może przyśle pan kogoś z rodziny, kto…

– Ojciec nie ma nikogo innego. Zresztą pewnie się tego po mnie spodziewa. Żebym przyjechał i dopilnował, byście niczego nie zawalili.

Odłożywszy słuchawkę, Toby uznała, że w ostatnich słowach Daniela Slotkina zabrzmiała ukryta groźba. „…byście niczego nie zawalili”. Niby dlaczego mieliby coś zawalić?

Wystukała numer kliniki w Brant Hill i zostawiła wiadomość, że jeden z ich pacjentów trafił do izby przyjęć w stanie splątania i dezorientacji. Następnie wywołała przez pager dyżurnego rentgenologa.

Po chwili zadzwonił z domu.

– Tu Vince – mruknął zaspanym głosem. – To pani do mnie dzwoniła?

– Tak, Toby Harper z izby przyjęć. Musi pan przyjechać i zrobić pacjentowi tomografię głowy.

– Nazwisko pacjenta?

– Harry Slotkin, lat siedemdziesiąt sześć. Ma objawy splątania i dezorientacji.

– Dobra, będę za dziesięć minut.

Toby odłożyła słuchawkę i spojrzała na swoje notatki. Co przeoczyłam? Czego jeszcze mogłabym poszukać? Szybko przeanalizowała możliwe przyczyny nagłego ataku demencji. Udary. Guzy. Krwotoki domózgowe. Infekcje…

Ponownie zerknęła na wyniki badań. Temperatura ciała mierzona w ustach: trzydzieści siedem i dziewięć. Niby nie gorączka, a jednak… Trzeba mu zrobić punkcję lędźwiową, ale dopiero po badaniu tomograficznym. Jeśli problem kryje się w głowie, nakłucie lędźwiowe mogłoby doprowadzić do katastrofalnej zmiany ciśnienia wewnątrzczaszkowego.

Usłyszała zawodzenie syreny i poderwała wzrok.

– A to co znowu? – mruknęła Maudeen.

Toby zerwała się na równe nogi i kiedy pogotowie zajechało na podjazd, czekała już przed wejściem. Tylne drzwi samochodu otworzyły się z głośnym łomotem.

– Reanimacja w toku! – wrzasnął kierowca.

Wszyscy rzucili się do wyciągania noszy. Przed oczami Toby mignęła blada twarz otyłej kobiety z rozdziawionymi ustami. Pacjentka była już zaintubowana.

– Po drodze straciła ciśnienie. Uznaliśmy, że lepiej będzie odwieźć ją do was niż do Hahnemann i…

– Co jej jest? – przerwała kierowcy Toby.

– Znaleźliśmy ją na podłodze. Półtora miesiąca temu przeszła zawał. Mąż mówi, że jest na digoksynie…

Drzwi, korytarz, sala reanimacyjna. Kierowca ani na chwilę nie przerwał uciskania klatki piersiowej, choć było mu niewygodnie i robił to niezręcznie. Światło włączone przez Val oślepiło ich.

– Dobra, trzymacie ją? Jest duża, uważajcie na tę kroplówkę! Raz, dwa, trzy i razem! – krzyknęła Maudeen.

Cztery pary rąk jednym płynnym ruchem przeniosły pacjentkę na stół zabiegowy. Wszyscy wiedzieli, co robić, o niczym nie trzeba było nikomu przypominać. Mimo pozornego zamieszania w chaosie towarzyszącym reanimacji krył się ustalony porządek. Kierowca podjął masaż serca. Technik pomocy doraźnej obsługiwał ręczny respirator AMBU, pompując tlen. Maudeen i Val kręciły się wokół stołu, rozplątując rurki kroplówek i podłączając do monitora kable EKG.

– Mamy rytm zatokowy – rzuciła Toby, zerkając na ekran. – Niech pan na chwilę przestanie.

Kierowca znieruchomiał.

– Tętno ledwie wyczuwalne – zameldowała Val.

– Podkręćcie kroplówkę. Ciśnienie?

Val spojrzała na skalę.

– Pięćdziesiąt na zero. Dopamina?

– Natychmiast. I masaż.

Kierowca skrzyżował dłonie na mostku kobiety i znowu zaczął uciskać jej klatkę piersiową. Maudeen podbiegła do wózka reanimacyjnego po ampułki i strzykawki.

Toby chwyciła stetoskop i osłuchała najpierw lewe, potem prawe płuco pacjentki. I w jednym, i w drugim słyszała wyraźne szmery oddechowe, czyli zaintubowano ją prawidłowo i płuca wypełniały się powietrzem.

– Przerwać masaż – poleciła, przytykając stetoskop do serca.

Biło ledwo słyszalnie.

Toby popatrzyła na ekran monitora. Rytm zatokowy był szybki i wyraźny, co oznaczało, że układ przewodzący serca działał prawidłowo. W takim razie dlaczego pacjentka miała tak słabe tętno? Albo była w szoku po utracie krwi, albo…

Toby spojrzała na jej szyję i momentalnie odgadła, w czym rzecz. Kobieta była tak otyła, że nikt nie zwrócił uwagi, jak bardzo ma nabrzmiałe żyły szyjne.

– Powiedział pan, że półtora miesiąca temu miała zawał? – spytała.

– Ta… – stęknął kierowca, podejmując masaż serca. – Tak twierdzi jej mąż.

– Brała coś oprócz digoksinu?

– Na stoliku nocnym stała buteleczka z aspiryną. Kobieta ma pewnie artretyzm.

To jest to, pomyślała Toby.

– Maudeen, podaj zestaw osierdziowy.

– Natychmiast.

– I rzuć mi rękawice i wacik z jodopowidonem! – Chwyciła w powietrzu pakiet, rozerwała go i spojrzała na kierowcę.

– Przerwać masaż – rzuciła.

Cofnął się od stołu.

Toby szybkim ruchem przetarła skórę pacjentki wacikiem, nałożyła rękawiczki, sięgnęła po strzykawkę i po raz ostatni spojrzała na monitor. Rytm zatokowy był wciąż równy i wyraźny. Odetchnęła głęboko.

– No, dobra. Zobaczmy, czy to pomoże… – Wymacawszy wyrostek mieczykowaty, wbiła igłę i skierowała ją pod kątem w stronę serca. Czując, że jej własne serce wali jak młotem, zagłębiała ją powoli, jednocześnie wyciągając tłok, co wytwarzało lekkie podciśnienie.

Nagle do strzykawki trysnęła struga krwi.

Ręce Toby momentalnie znieruchomiały. Boże, oby tylko igła utkwiła w odpowiednim miejscu… Wyciągała tłok, stopniowo wsysając krew do strzykawki. Dwadzieścia centymetrów sześciennych. Trzydzieści. Trzydzieści pięć…

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział czwarty

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział piąty

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział szósty

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział siódmy

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział ósmy

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział dziewiąty

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział dziesiąty

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział jedenasty

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział dwunasty

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział trzynasty

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział czternasty

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział piętnasty

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział szesnasty

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział siedemnasty

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział osiemnasty

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział dziewiętnasty

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty pierwszy

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Dwa dni później

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Podziękowania

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Źródła

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej