O książce

Czasem, żeby odkryć prawdę trzeba kłamać.

W przypadku agentów działających pod przykrywką – zawsze.

Detektyw Cassie Maddox po tajnej operacji, której omal nie przypłaciła życiem, postanowiła nigdy więcej nie brać w czymś takim udziału. I trzymała się tego… dopóki nie ujrzała twarzy swojego sobowtóra – zamordowanej dziewczyny, która nie dość że wyglądała identycznie jak ona, to przywłaszczyła sobie jej stworzoną kiedyś na potrzeby operacji tożsamość.

Szef wydziału tajnych operacji dublińskiej policji wpada na pomysł szalonej mistyfikacji: będą utrzymywać, że ofiara przeżyła, a Cassie się w nią wcieli. Główni podejrzani – czwórka przyjaciół zabitej dziewczyny – wyraźnie coś ukrywają. Nie wiadomo tylko, czy jest to ich wspólna tajemnica, czy każdy z nich ma własną.

Rozpoczyna się gra, w której przeciwnikiem Cassie nie jest – jak zawsze w jej pracy – morderca, lecz ofiara.

TANA FRENCH

Irlandzka pisarka urodzona w USA; wychowywała się w Irlandii, Malawi i we Włoszech. Od 1990 r. mieszka w Dublinie, gdzie ukończyła teatrologię oraz studia aktorskie w Trinity College i pracowała dla teatru, filmu i telewizji. Jest autorką pięciu bestsellerowych powieści: ZDĄŻYĆ PRZED ZMROKIEM (nagrody Edgara Allana Poe, Anthony, Macavity oraz Barry za debiut powieściowy), LUSTRZANE ODBICIE, BEZ ŚLADU (nagroda Irish Crime Fiction), KOLONIA (nagroda „Los Angeles Times” w kategorii thrilleru) i ŚCIANA SEKRETÓW.

Tej autorki

ZDĄŻYĆ PRZED ZMROKIEM
LUSTRZANE ODBICIE
BEZ ŚLADU
KOLONIA
ŚCIANA SEKRETÓW

Tytuł oryginału:
THE LIKENESS

Copyright © Tana French 2008
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2017

Polish translation copyright © Paweł Wieczorek 2011

Redakcja: Jacek Ring

Zdjęcie na okładce: StockSnap/Pixabay

Projekt graficzny okładki: Katarzyna Meszka

ISBN 978-83-7985-397-7

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS SP. Z O.O.
(dawniej Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.)
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com
Facebook.com/WydawnictwoAlbatros | Instagram.com/wydawnictwoalbatros

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Magdalena Wojtas, 88em

Dla Anthony’ego z miliona powodów

Serdeczne podziękowania za zgodę na przedruk fragmentu następującego dzieła, objętego prawem autorskim:

Bei Mir Bist Du Schon – tekst oryginalny Jacob Jacobs, tłumaczenie angielskie Sammy Cahn i Saul Chaplin. Muzyka Secunda © 1933, Williamson Music International/Warner/Chappell North America, USA. Za zgodą EMI Music Publishing Ltd, London, WC2H OQY.

PROLOG

Bywają noce, gdy śpię sama, ciągle jeszcze śni mi się Whitethorn House. Zawsze jest wiosna, delikatne chłodne światło z przedwieczorną mgiełką. Wchodzę po wytartych kamiennych schodach, pukam do drzwi wielką mosiężną kołatką, która czernieje z wiekiem, tak ciężką, że człowiek podskakuje zaskoczony i wpuszcza mnie do środka stara kobieta w fartuchu, o wyrazistej, surowej twarzy. Zawiesza sobie wielki, zardzewiały klucz u pasa i odchodzi podjazdem pod opadającymi kwiatami wiśni, a ja zamykam drzwi.

Dom zawsze jest pusty. Sypialnie są jasne, bez mebli, moje kroki odbijają się od desek echami, które wzlatują koliście przez rozsłonecznioną przestrzeń i kłęby kurzu ku wysokim sufitom. Czuć zapach dzikich hiacyntów, wpadający przez szeroko otwarte okna, i pasty do podłóg na pszczelim wosku. Z framug okien odpryskują płatki białej farby, nad parapetem faluje wąs bluszczu. Na zewnątrz leniwie pokrzykują turkawki.

Pianino w salonie jest otwarte, drewniany blask drewna orzechowego jarzy się w pasmach słońca zbyt jasno, aby dało się patrzeć, bryza porusza pożółkłe nuty, jakby przesuwał je palec. Stół jest zastawiony dla nas pięcioma nakryciami – migoczą tace z angielskiej porcelany i kieliszki do wina na długich nóżkach, z kryształowej misy zwisa świeżo cięte kapryfolium – ale srebra zmatowiały, a grube serwetki z adamaszku zmarszczył kurz. Papierośnica Daniela leży przy jego miejscu u szczytu stołu, otwarta i pusta, zagubiła się w niej tylko spalona zapałka.

Gdzieś z domu, niewyraźne jak dalekie pstryknięcia palcami, dolatują dźwięki – szurnięcie stopą, szept. Niemal staje mi serce. Nie odeszli – to ja wszystko źle zrozumiałam. Tylko się chowają, ale cały czas tu są… i będą zawsze.

Podążając za odgłosami, mijam kolejne pokoje, zatrzymuję się na każdym stopniu, by posłuchać, ale ciągle się spóźniam: odpływają niczym miraże, zawsze są za drzwiami albo w górze schodów. Dwa takty chichotu, zaraz stłumionego, skrzypnięcie schodów. Zostawiam szeroko otwarte drzwi szafy, wbiegam po trzy stopnie naraz, okręcam się wokół słupka balustrady u szczytu i kątem oka dostrzegam ruch: pokryte cętkami stare lustro na końcu korytarza, a w nim odbita moja twarz, roześmiana.

1

To historia Lexie Madison, nie moja. Bardzo bym chciała opowiedzieć jedną, nie wchodząc w drugą, ale tak się nie da. Kiedyś uważałam, że własnoręcznie zszyłam nas na krawędziach i chociaż zaciągnęłam ciasno szwy, mogę je w każdej chwili spruć, teraz jednak sądzę, że od początku wszystko poszło głębiej i dalej, bardziej pod skórę. Wyrwała się, gdzie wzrok nie sięga, wymknęła spod mojej kontroli.

Tyle mojego, choć nie: zrobiłam wszystko sama. Frank zwala winę na innych, głównie na Daniela, ale, moim zdaniem, Sam w pokrętny i cudaczny sposób sądzi, że to wina Lexie. Kiedy mówię, że nie, uważnie mi się przyglądają kątem oka i zmieniają temat – Frank chyba sądzi, że dopadł mnie paskudny wariant syndromu sztokholmskiego. Czasami coś takiego zdarza się tajniakom, ale nie tym razem. Nie próbuję nikogo chronić; nie pozostał nikt do ochrony. Lexie i pozostali nigdy się nie dowiedzą, że są obwiniani, a gdyby się dowiedzieli, mieliby to gdzieś. Więcej zaufania, proszę. Rozdać mógł kto inny, ale to ja wzięłam talię ze stołu, rozegrałam każdą kartę po kolei i miałam ku temu powody.

• • •

Oto najważniejsza rzecz, którą musicie wiedzieć o Alexandrze Madison: nigdy nie istniała. Wymyśliliśmy ją z Frankiem Mackeyem, dawno temu, pewnego jasnego letniego popołudnia w jego zakurzonym gabinecie przy Harcourt Street. Chciał, żeby ktoś zinfiltrował siatkę handlarzy narkotyków działającą na University College w Dublinie. Chciałam dostać tę robotę – może bardziej niż cokolwiek dotychczas w życiu.

Był legendą – Frank Mackey, ciągle jeszcze przed czterdziestką, a już szef tajnych operacji; jak się mówiło, najlepszy tajniak, jakiego miała Irlandia, zuchwały i nieustraszony, linoskoczek pracujący bez siatki. Zawsze. Wnikał do komórek IRA i gangów, jakby wchodził do baru na rogu. Wszyscy opowiadali mi tę samą historię: kiedy Wąż – zawodowy gangster i pierwszej klasy pojeb, który jednego z własnych ludzi załatwił kiedyś tak, że gość dostał porażenia czterokończynowego, bo nie chciał zapłacić za jego kolejkę – nabrał podejrzeń i zagroził, że wstrzeli mu w dłonie kołki, Frank, któremu na czoło nie wystąpiła nawet kropla potu, popatrzył mu w oczy i blefował dalej, aż Wąż klepnął go w plecy i na przeprosiny dał fałszywego roleksa. Frank do dziś go nosi.

Wyraźnie widzę siebie tamtego dnia: żółtodziób czystej wody, rok po zakończeniu Templemote Training College. Kilka dni wcześniej, kiedy Frank rozesłał wici, że szuka gliniarzy po college’u, którzy mogą robić za dwudziestoparolatków, nosiłam za dużą żółtą neonową kamizelkę i patrolowałam miasteczko w Sligo, w którym większość mieszkańców wygląda niepokojąco podobnie. Mając w perspektywie rozmowę z Frankiem, powinnam dygotać, ale byłam spokojna. Absolutnie. Tak bardzo chciałam dostać ten przydział, że nie było we mnie miejsca na strach czy zdenerwowanie.

Drzwi jego gabinetu były otwarte, siedział na skraju biurka. Facet w dżinsach i wyblakłym niebieskim T-shircie kartkujący moje akta osobowe. Pokoik był mały i zagracony, jakby Frank używał go głównie jako przechowalnię. Na biurku nic nie stało, nawet zdjęcie rodziny, papierzyska na półkach mieszały się z kompaktami z bluesem, brukowcami, zestawem do gry w pokera i różowym damskim swetrem, który miał jeszcze metki. Postanowiłam, że będę lubić gościa.

– Cassandra Maddox – powiedział i podniósł głowę.

– Tak jest, proszę pana. – Był średniego wzrostu, krępawy, ale wysportowany, miał szerokie ramiona i krótko ostrzyżone ciemne włosy. Spodziewałam się kogoś nijakiego, niemożliwego do opisania, może w stylu Palacza z serialu Z Archiwum X, ale ten gość miał kanciaste, twarde rysy, szeroko rozstawione błękitne oczy i sposób bycia, który sprawiał, że gdziekolwiek się pojawił, w powietrzu pozostawały smugi cieplne. Nie był w moim typie, ale na pewno przyciągał uwagę kobiet.

– Frank. „Proszę pana” to dla gryzipiórków. – Mówił z akcentem ze starego centrum Dublina, delikatnym, ale używanym umyślnie, niczym wyzwanie. Zsunął się z biurka i wyciągnął dłoń.

– Cassie – odparłam i ją uścisnęłam.

Wskazał mi krzesło i wrócił na grzędę na biurku.

– Napisali tu – postukał palcem w moją teczkę – że jesteś dobra, gdy działasz pod presją.

Potrzebowałam sekundy, by pojąć, o czym mowa. Kiedy w trakcie szkolenia przydzielono mnie do patrolowania jednej z paskudniejszych dzielnic Corku, uspokoiłam spanikowanego nastolatka ze schizofrenią, który groził, że poderżnie sobie gardło brzytwą dziadka. Prawie o tym zapomniałam. Nie przyszło mi do głowy, że nadaję się do tej roboty najprawdopodobniej z tego właśnie powodu.

– Mam nadzieję – odparłam.

– Masz… ile?… dwadzieścia siedem lat?

– Dwadzieścia sześć.

Promienie słońca padały na moją twarz; Frank patrzył długo, oceniał.

– Możesz uchodzić za dwudziestojednolatkę, żaden problem. Byłaś trzy lata w college’u. Gdzie?

– W Trinity. Psychologia.

Jego brwi podjechały w górę, udawał, że jest pod wrażeniem.

– O, profesjonalistka! Dlaczego nie skończyłaś?

– Pojawiła się u mnie nieznana nauce alergia na angloirlandzki akcent.

Spodobało mu się.

– UCD może wywołać u ciebie wysypkę?

– Mogę brać środki antyhistaminowe.

Frank zeskoczył z biurka i podszedł do okna. Dał znak, abym podeszła.

– W porządku. Widzisz tę dwójkę na dole?

Chodnikiem szła para. Chłopak z dziewczyną. Rozmawiali. Ona wyjęła klucze i otworzyła drzwi do mogącego wywołać depresję bloku. Weszli do środka.

– Opowiedz mi o nich – powiedział Frank. Oparł się plecami o okno, wsunął kciuki za szlufki paska i obserwował mnie.

– Studenci – zaczęłam. – Torby na książki. Wracali z zakupów – siatki z Dunne’s. Jej lepiej się powodzi, miała droższą kurtkę, a on łatę na dżinsach, ale niezgodną z modą.

– Są parą? Przyjaciółmi? Współlokatorami?

– Parą. Szli bliżej siebie niż przyjaciele, pochylali bliżej głowy.

– Długo ze sobą chodzą?

Podobało mi się to – nowy sposób, w jaki pracował mój umysł.

– Od jakiegoś czasu. – Frank uniósł brew, jakby zadawał pytanie, i przez chwilę nie miałam pojęcia, skąd wiem, ale zapadka zaskoczyła. – Kiedy rozmawiali, nie patrzyli na siebie. Świeże pary cały czas na siebie patrzą; stałe nie potrzebują częstej weryfikacji.

– Mieszkają razem?

– Nie, bo on też sięgnąłby po klucze. To jej mieszkanie, ale ma przynajmniej jedną współlokatorkę. Oboje popatrzyli w okno. Sprawdzali, czy firanki są odsunięte.

– Jak wygląda ich związek?

– Dobrze. Doprowadziła go do śmiechu, a faceci zazwyczaj nie śmieją się z dowcipów dziewczyn, chyba że w fazie podrywu. On niósł obie torby, ona przytrzymała mu drzwi. Dbają o siebie.

Frank kiwnął głową.

– Dobra robota. Tajne operacje to w połowie intuicja, ale nie mam na myśli idiotyzmów z jasnowidzeniem. Mówię o dostrzeganiu szczegółów i ich analizowaniu, zanim człowiek sobie uświadomi, że to robi. Reszta to szybkość i jaja. Jeśli masz coś zrobić albo powiedzieć, robisz to szybko i z przekonaniem. Zrobisz przerwę na zastanowienie, masz przesrane, możesz nawet zginąć. Przez przyszły rok lub dwa lata będziesz często nieosiągalna. Masz rodzinę?

– Ciotkę i wuja.

– Chłopaka?

– Też.

– Będziesz się mogła z nimi kontaktować, ale oni z tobą nie. Pogodzą się z tym?

– Będą musieli.

Frank cały czas stał wygodnie oparty o ramę okna, ale dostrzegłam błysk błękitu – uważnie mnie obserwował.

– Nie mówimy o kolumbijskim kartelu, głównie będziesz miała do czynienia z ludźmi z samego dołu, przynajmniej na początek, ale musisz mieć świadomość, że ta robota nie jest bezpieczna. Połowa tych ludzi przez większość czasu ma namącone w mózgu jak w kiblu, a druga bardzo poważnie podchodzi do tego, co robi, co oznacza, że nikt nie będzie miał problemu z akceptacją pomysłu, by cię zabić. Denerwuje cię to?

– Nie – odparłam zgodnie z prawdą. – Wcale nie.

– Cudownie. W takim razie chodźmy po kawę i zabierajmy się do roboty.

Zajęło mi minutę, aby pojąć, że to wszystko: jestem przyjęta. Spodziewałam się trzygodzinnego wywiadu i sterty pokrętnych testów z atramentowymi plamami i pytaniami dotyczącymi matki, ale Frank tak nie pracuje. Do dziś nie wiem, kiedy podjął decyzję. Długo czekałam na odpowiedni moment, aby zapytać, teraz nie jestem jednak pewna, czy chcę wiedzieć, co we mnie dostrzegł, co powiedziało mu, że będę dobra.

Przynieśliśmy sobie z kantyny śmierdzącą spalenizną kawę i paczkę czekoladowych herbatników i resztę dnia spędziliśmy na wymyślaniu Alexandry Madison. Ja wymyśliłam nazwisko i imię. „W ten sposób lepiej je zapamiętasz”, uznał Frank. Madison, ponieważ brzmi wystarczająco podobnie do mojego, więc mogłam się odwracać, gdyby ktoś zawołał tak bądź tak, a Lexie, ponieważ w dzieciństwie było to imię mojej wyimaginowanej siostry. Frank wziął wielki arkusz papieru i narysował oś czasu życia Alexandry.

– Urodziłaś się pierwszego marca tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego dziewiątego roku w szpitalu Holles Street. Ojciec Sean Madison, dyplomata niższej rangi, oddelegowany do Kanady. Dzięki temu w razie czego będziemy mogli cię wyciągnąć: nagła sytuacja rodzinna i znikasz. Oznacza to też, że mogłaś w dzieciństwie dużo podróżować… to na wypadek, gdyby ktoś pytał, dlaczego nikt cię nie zna.

Irlandia jest mała i do szkoły chodziło się z dziewczyną kuzyna każdego poznanego faceta.

– Moglibyśmy zrobić cię Kanadyjką, ale chyba nie chcesz się pieprzyć z tym ich akcentem. Matka, Caroline Kelly Madison. Pracowała?

– Jest pielęgniarką.

– Ostrożnie. Myśl szybciej, kalkuluj, co może z czego wyniknąć. Pielęgniarki w każdym kraju potrzebują nowego zezwolenia na wykonywanie zawodu. Jest po szkole, ale zrezygnowała z pracy, kiedy miałaś siedem lat i wasza rodzina wyjechała z Irlandii. Chcesz mieć braci albo siostry?

– Jasne, czemu nie? Wezmę sobie brata.

Było w tym coś odurzającego. Cały czas chciało mi się śmiać z przyprawiającej o zawrót głowy wolności, z której można czerpać garściami: krewni, kraje i warianty, rozłożone przede mną szerokim wachlarzem, z którego mogę wybierać, co dusza zapragnie. Mogłam dorastać w pałacu w Bhutanie z siedemnastoma braćmi i siostrami i osobistym szoferem. Zanim Frank zdążył zauważyć, że się uśmiecham, i pomyśleć, że nie podchodzę do sprawy poważnie, wsunęłam sobie do ust kolejny herbatnik.

– Wszystko, czegokolwiek życzy sobie twoje serce. Jest sześć lat młodszy, więc siedzi z rodzicami w Kanadzie. Imię?

– Stephen. – Wyimaginowany brat. Jako dziecko miałam bardzo żywą wyobraźnię.

– Jesteś z nim w dobrych układach? Jaki jest? Szybciej! – ponaglił Frank, kiedy wzięłam oddech.

– Drobny cwaniaczek. Ma świra na punkcie futbolu. Stale kłóci się z rodzicami, jak to piętnastolatek, ale ze mną rozmawia…

Słońce skośnymi pasami cięło poharatany blat biurka. Frank pachniał czystością, mydłem i skórą. Był dobrym nauczycielem, wspaniałym; jego czarny długopis zapisywał daty, miejsca i zdarzenia i Lexie Madison klarowała się z niebytu jak polaroidowe zdjęcie, wypływała z kartki i zawisała niczym dym z kadzidła, dziewczyna o mojej twarzy i życiu z na wpół zapomnianego snu. Kiedy miałaś pierwszego chłopaka? Gdzie wtedy mieszkaliście? Jak miał na imię? Kto kogo rzucił? Dlaczego? Frank znalazł popielniczkę i wystukał mi ze swojej paczki playersa. Kiedy pasy światła zsunęły się z biurka i niebo za oknami zaczęło gasnąć, odwrócił krzesło oparciem do przodu, wziął z półki butelkę whisky i doprawił nasze kawy.

– Zasłużyliśmy sobie. Na zdrowie!

Zrobiliśmy z Lexie niespokojną dziewczynę: bystrą i wykształconą, całe życie dobrą duszę, ale taką, co to nie usiedzi długo w jednym miejscu. Nieco naiwną, lekko nierozważną, nazbyt gotową do opowiadania bez zastanowienia o wszystkim, o co się ją pyta.

– Jest przynętą i jeśli ma wyciągnąć spod ziemi dealerów, musi być odpowiednia – powiedział bez ogródek Frank. – Na tyle niewinna, żeby nie uznali jej za groźną, na tyle godna szacunku, aby była użyteczna, i wystarczająco zbuntowana, aby nie zastanawiali się, dlaczego chce uczestniczyć w grze.

Kiedy skończyliśmy, było ciemno.

– Dobra robota – rzucił Frank, złożył kartkę i podał mi ją. – Za dziesięć dni zaczyna się szkolenie dla detektywów, wkręcę cię tam. Jak wrócisz, trochę z tobą popracuję. Kiedy w październiku zaczną się wykłady na UCD, pójdziesz na uczelnię.

Zdjął z rogu półki skórzaną kurtkę, zgasił światło i zamknął drzwi małego, ciemnego biura. Wracałam na przystanek autobusowy olśniona, otulona magią, pływałam w centrum tajemniczego i nowego świata, w kieszeni bluzy mundurowej szeleściła mi chronologia życia Lexie Madison. Poszło tak szybko i wydawało się takie łatwe…

• • •

Nie chcę szczegółowo opisywać długiego, poplątanego łańcucha wydarzeń, które sprawiły, że przeszłam z wydziału tajnych operacji do przemocy domowej. Wersja skrócona: główny świr narkotykowy na UCD dostał paranoi i pchnął mnie nożem, wpis w aktach „zraniona na służbie” dał mi miejsce w zabójstwach. Wydział zabójstw okazał się miejscem, którego nie wytrzymała moja głowa, i odeszłam. Minęły lata, odkąd po raz ostatni myślałam o Lexie i jej krótkim życiu w cieniu. Nie należę do ludzi, którzy spoglądają za siebie – przynajmniej mocno się staram, aby do nich nie należeć. Było minęło. Minęło i udawanie, że jest inaczej, to marnowanie czasu, teraz jednak wiem, a właściwie zawsze wiedziałam, że powołanie do życia Lexie Madison będzie miało konsekwencje. Nie można stworzyć osoby, istoty ludzkiej, która kiedyś całowała się po raz pierwszy, ma poczucie humoru i ulubioną kanapkę, a potem oczekiwać, że kiedy przestanie służyć twoim celom, rozpuści się i zamieni w pospiesznie bazgrane notatki oraz doprawianą whisky kawę. Chyba zawsze wiedziałam, że któregoś dnia wróci, aby mnie odnaleźć.

Zajęło jej to cztery lata. Moment wybrała starannie. Kiedy zapukała, był kwietniowy poranek, kilka miesięcy po moim odejściu z zabójstw; na strzelnicy.

Strzelnica, z której korzystamy, znajduje się pod ziemią w centrum miasta, głęboko ukryta pod połową samochodów Dublina i grubą warstwą smogu. Nie musiałam tam być – zawsze dobrze strzelałam, a do następnego sprawdzianu miałam jeszcze wiele miesięcy – ostatnio jednak budziłam się za wcześnie, by iść do pracy, i byłam zbyt nakręcona, żeby robić cokolwiek, a okazało się, że strzelanie usuwa rozdygotanie. Nie spieszyłam się z nakładaniem nauszników i powoli sprawdzałam broń, czekałam, aż wszyscy skoncentrują się na swoich celach, żeby podczas pierwszych strzałów nie widzieli, jak podryguję z nerwów niczym porażona prądem komiksowa postać. Jeśli ktoś robi się strachliwy jak mysz, zaczyna kompensować to specyficznym zestawem umiejętności: wypracowuje subtelne sztuczki pozwalające kluczyć wokół problemu, mające sprawić, żeby nikt nic nie zauważył. Jeśli człowiek szybko się uczy, wkrótce udaje mu się przetrwać dzień, i wygląda niemal jak normalna ludzka istota.

Nigdy tak nie robiłam. Zawsze uważałam, że nerwy to coś dla bohaterek powieści Jane Austen i piszczących jak kocięta panienek, które nigdy nie płacą za drinki. W sytuacji kryzysowej nie zaczęłabym dygotać, tak samo jak nigdy nie wpadłabym na pomysł, aby nosić w torebce sole trzeźwiące. Cios nożem zadany przez Demona Narkotyków UCD nawet mnie nie speszył. Nasz psychiatra przez wiele tygodni próbował mnie przekonać, że przeżyłam głęboką traumę, w końcu musiał się jednak poddać i przyznać, że nic mi nie jest (trochę chyba ze smutkiem; nie ma zbyt wielu dźgniętych nożem policjantów, którymi mógłby się pobawić, i podejrzewam, że miał nadzieję odkryć we mnie jakiś wyszukany kompleks), i pozwolił mi wracać do pracy.

To krępujące, ale nie złamało mnie ani spektakularne masowe morderstwo, ani wzięcie zakładników, które zakończyło się nie tak jak trzeba, ani miły, spokojny facet z kolekcją ludzkich narządów w plastikowych pojemnikach. Moja ostatnia sprawa w wydziale zabójstw była prosta, podobna do dziesiątek innych, nic w niej nas nie ostrzegło: letniego poranka znaleziono martwą dziewczynkę, a kiedy zadzwoniono, ja i mój partner wałkoniliśmy się w sali ogólnej wydziału. Patrząc z zewnątrz, wszystko poszło jak należy. Oficjalnie w niecały miesiąc rozwiązaliśmy sprawę, społeczeństwo zostało ocalone przed złoczyńcą, w mediach i statystykach na koniec roku wszystko wyglądało cacy. Nie było dramatycznej pogoni samochodowej, strzelaniny, niczego w tym stylu; najgorzej wyszłam na tym ja, w każdym razie fizycznie, choć wszystko, co zarobiłam, to parę zadrapań na twarzy. Nawet blizny po nich nie zostały. Szczęśliwe zakończenie, wszyscy zadowoleni.

Co innego pod powierzchnią. Operacja Westalka: rzuć tę nazwę komuś z wydziału zabójstw, nawet teraz, nawet komuś, kto nie zna całej historii, a natychmiast spiorunuje cię wzrokiem, dłonie i brwi powędrują mu znacząco w górę na dowód, że dystansuje się od generalnego popierdolenia i szkód, jakie odniosła ludność cywilna wskutek działań policji. Przegraliśmy w każdym liczącym się aspekcie, i to wysoko. Niektórzy ludzie są jak małe Czarnobyle, migoczą od cichej, rozprzestrzeniającej się trucizny. Dostań się w ich pobliże, a każdy twój oddech zacznie cię niszczyć od środka. Niektóre przypadki – zapytaj dowolnego glinę – są złośliwe i nieuleczalne, pożrą i zniszczą wszystko w pobliżu.

Dostałam objawów, które sprawiłyby, że psychiatra z radości zatupałby nóżkami w skórzanych sandałkach, na szczęście nikomu nie przyszło do głowy posyłać mnie do psychiatry z powodu podrapanej gęby. Miałam zespół traumy w książkowym wydaniu: dygot, zero jedzenia, skok pod sufit przy każdym dzwonku do drzwi albo telefonie, z kilkoma zindywidualizowanymi ozdobnikami. Śmiesznie zaczęła mi pracować koordynacja: po raz pierwszy w życiu potykałam się o własne stopy, obijałam o framugi, stukałam głową w szafki. Przestałam śnić. Przedtem zawsze śniłam szerokimi, dzikimi strumieniami obrazów, kolumny ognia wirowały wokół ciemnych gór, bluszcz gwałtownie rozsadzał masywne cegły, oplecione sznurami świateł jelenie pędziły wielkimi susami po plaży w Sandymount, a potem miałam ciężki czarny sen, który ogarniał mnie w tej samej sekundzie, w której przykładałam głowę do poduszki, jakby ktoś walił mnie pałką. Sam – mój chłopak, choć pogląd ten czasami nie bardzo mieścił mi się w głowie – twierdził, żeby zostawić sprawę swojemu biegowi, to z czasem wszystko ustąpi. Kiedy mówiłam mu, że nie jestem tego zbyt pewna, kiwał ugodowo głową i twierdził, że to też ustąpi. Od czasu do czasu Sam mnie wkurzał.

Zastanawiałam się nad tradycyjnym policyjnym rozwiązaniem: gorzała, wcześnie i często, ale bałam się, że skończy się to dzwonieniem o trzeciej nad ranem do nieodpowiednich ludzi, aby się im wywnętrzać, poza tym odkryłam, że trening strzelecki znieczula mnie niemal tak samo dobrze, na dodatek bez popapranych skutków ubocznych. Biorąc pod uwagę, jak ogólnie reagowałam na głośne dźwięki, trudno było znaleźć w tym sens, ale cóż… Po kilku pierwszych strzałach w tyle głowy wywalał mi bezpiecznik, świat znikał niewyraźny w oddali, dłonie zaciskały się pewnie i nieruchomo na broni i pozostawałam tylko ja, papierowa tarcza, mocny i znajomy zapach prochu w powietrzu i moje plecy usztywnione jak deska, bym oparła się odrzutowi. Wychodziłam ze strzelnicy spokojna i otępiała jak po valium. Nim efekt mijał, było już po dniu pracy i mogłam obijać sobie głowę o ostre rogi we własnym domu. Doszłam do punktu, że z trzydziestu pięciu metrów trafiałam dziewięć na dziesięć w czarne, a pomarszczony facio, który prowadził strzelnicę, zaczął przyglądać mi się okiem trenera koni i stękać o mistrzostwach wydziału.

Tego dnia skończyłam około siódmej rano. Kiedy zadzwonił mój telefon, byłam w szatni, czyściłam broń i próbowałam zamienić parę słów z dwoma kolesiami z obyczajówki, tak aby nie odnieśli wrażenia, że chcę iść na śniadanie.

– Jezu – powiedział jeden z chłopaków. – Jesteś w PD, prawda? Kto ma o tej porze energię, żeby lać swoją babę?

– Na to, co naprawdę ważne, zawsze znajdzie się czas – odparłam i wyciągnęłam z kieszeni kluczyk do szafki.

– Może dzwonią ci od czarnych operacji – rzucił młodszy, szczerząc zęby w idiotycznym uśmiechu. – Szukają strzelców wyborowych. – Był wysoki, rudy i wydawało mu się, że jestem słodziutka. Napiął mięśnie tak, aby optymalnie podkreślały sylwetkę, i przyłapałam go na tym, że sprawdza, czy mam coś na serdecznym palcu.

– Musieli słyszeć, że jesteśmy zajęci – powiedział starszy.

Wyjęłam telefon z szafki. Na ekranie widniała informacja: SAM O’NEILL, a w rogu migotała na mnie ikona nieodebranego połączenia.

– Cześć – powiedziałam. – Co się dzieje?

– Cassie… – Sam dyszał i łamał mu się głos, jakby ktoś go uderzył w brzuch. – Wszystko w porządku?

Odwróciłam się plecami do kolesi z obyczajówki i schowałam do kąta.

– Wszystko gra. Dlaczego pytasz? Co się stało?

– Jezus Maria… – Wydał z siebie odgłos, jakby ktoś go złapał za gardło. – Dzwoniłem do ciebie cztery razy. Właśnie miałem posłać kogoś do twojego mieszkania, żeby się rozejrzał. Dlaczego nie odbierasz cholernego telefonu?

Nie pasowało to do Sama. Jest najdelikatniejszym facetem, jakiego spotkałam w życiu.

– Jestem na strzelnicy. Telefon był w szafce. Co się stało?

– Przepraszam. Nie chciałem… przepraszam. – Znowu wydał z siebie ten cichy ostry odgłos. – Wezwano mnie. Do sprawy.

Moje serce skoczyło i uderzyło w żebra jak piłka. Sam pracuje w wydziale zabójstw. Prawdopodobnie należało usiąść, ale nie mogłam zmusić kolan do zgięcia. Oparłam się o szafki.

– Kto?

– Słucham? Nie… Boże, to nie… znaczy nikt, kogo znamy. A przynajmniej tak mi się wydaje. Mogłabyś tu przyjechać?

Odzyskałam oddech.

– Sam, co, do cholery, się dzieje?

– Chodzi tylko o to… Mogłabyś przyjechać? Jesteśmy w Wicklow, kawałek od Glenskehy. Wiesz, gdzie to jest, tak? Jeśli będziesz kierowała się znakami, przejedź przez Glenskehy i jedź dalej na południe, mniej więcej po kilometrze będzie w prawo odchodzić ścieżka – zobaczysz taśmę policyjną. Tam się spotkamy.

Chłopcy z obyczajówki zaczynali przyglądać mi się z zainteresowaniem.

– Moja zmiana zaczyna się za godzinę – powiedziałam. – Sam przyjazd tyle mi zajmie.

– Zgłoszę sprawę. Powiem PD, że cię potrzebujemy.

– Nic z tego. Nie pracuję już w wydziale zabójstw. Jeśli to morderstwo, nie ma ze mną nic wspólnego.

W słuchawce gdzieś w tle rozległ się męski głos: zdecydowany, przeciągający w przyjemny sposób zgłoski, trudny do zignorowania; skądś mi znany, choć nie umiałam określić skąd.

– Zaczekaj chwilę – powiedział Sam.

Wcisnęłam telefon między ucho a bark i dalej składałam broń. Jeżeli nie chodziło o kogoś, kogo znaliśmy, to skoro Sam zaczął tak mówić, jak mówił, musiało stać się coś poważnego, bardzo poważnego. Irlandzkie zabójstwa są w dalszym ciągu głównie proste: bójki na tle narkotyków, kradzieże z włamaniem, które przebiegły nie tak jak należy, zabójstwa typu P/P („partner partnera” albo – w zależności od tego, kogo pytasz – „pieprzone popapranie”), skomplikowane zatargi rodzinne w hrabstwie Limerick, które od dziesięcioleci rozpieprzają statystyki. Nigdy nie mieliśmy orgii koszmarów, jakie już zawitały do innych krajów: seryjnych zabójców, wyszukanych tortur, piwnic, wyłożonych warstwą trupów grubą jak liście na jesieni. Teraz to już tylko sprawa czasu. Od dziesięciu lat Dublin zmienia się szybciej, niż mogą sobie z tym poradzić nasze umysły. Celtycki Tygrys sprowadził do nas zbyt wielu ludzi z helikopterami i zbyt wielu nieszczęśników, stłoczonych w pełnych karaluchów mieszkaniach rodem z piekła, dużo za dużo „pracowników biurowych”, idących przez życie z odrazą do tego, co robią w oświetlanych jarzeniówkami boksach, wytrzymujących do weekendu, po czym zaczynających wszystko od nowa, i pękamy pod tego ciężarem. Pod koniec roboty w zabójstwach czułam, że coś takiego nadchodzi: czułam unoszący się w powietrzu zaśpiew szaleństwa, miasto kuliło się i wiło jak wściekły pies, aby stawić czoło demolce. Prędzej czy później gdzieś wystrzeli pierwsza sprawa rodem z horroru.

Nie mamy oficjalnych profilerów, ale chłopcy z wydziału zabójstw, którzy w większości nie chodzili do college’u i na których mój licencjat z psychologii robił większe wrażenie, niż powinien, zwykli korzystać z moich usług. Nie miałam nic przeciwko temu; żeby się podciągnąć, w wolnym czasie czytałam mnóstwo podręczników i statystyk. Gdyby Sama wezwano na miejsce zbrodni i zastałby tam coś wystarczająco złego, instynkt policjanta pokonałby jego instynkt opiekuńczy i zadzwoniłby po mnie.

– Chwileczkę! – Rudy wyłączył tryb prezentacyjny, siedząc na ławce. – Byłaś w zabójstwach?

Właśnie dlatego nie chciałam się spoufalać. W ciągu minionych miesięcy aż nazbyt często słyszałam tę pełną zapału uwagę.

– Pewnego razu – odparłam, obdarzając go najsłodszym uśmiechem, jaki mam na składzie, i spojrzeniem mówiącym: „Nie chciałbyś się tam dostać”.

Ciekawość i popęd płciowy Rudzielca odbyły ze sobą krótki pojedynek; najprawdopodobniej uznał, że szanse na zaspokojenie popędu ma małe wręcz zerowe, zwyciężyła więc ciekawość.

– To ty pracowałaś nad tą sprawą, prawda? – powiedział i przysunął się w moim kierunku. – Tej zabitej dziewczynki. Jak było naprawdę?

– Wszystkie plotki są prawdziwe – odparłam. Ze słuchawki dolatywały stłumione odgłosy kłótni, krótkie poirytowane pytania, przerywane rozciągającym zgłoski tonem, i byłam przekonana, że jeśli Rudzielec na chwilę się zamknie, określę, z kim Sam się sprzecza.

– Słyszałem, że twój partner zwariował i bzyknął podejrzaną – poinformował mnie chętny do pomocy Rudzielec.

– Nic mi na ten temat nie wiadomo – odparłam, próbując wyplątać się z kamizelki kuloodpornej bez wypuszczenia z ręki telefonu. W pierwszym odruchu miałam ochotę – cóż za siła nawyku! – powiedzieć mu, żeby zajął się sobą, ale ani stan psychiczny mojego byłego partnera, ani jego życie uczuciowe nie były moją sprawą; przestały nią być.

Sam wrócił do rozmowy; był jeszcze bardziej napięty i roztrzęsiony.

– Mogłabyś nałożyć okulary słoneczne, kaptur, kapelusz albo coś w tym stylu?

Zamarłam z kamizelką nad głową.

– Co to ma znaczyć?

– Cassie, proszę… – Głos zabrzmiał, jakby Sam był napięty jak struna, która zaraz ma się zerwać. – Proszę…

• • •

Jeżdżę starym, rozklekotanym skuterem, zupełnym rzęchem, w mieście, gdzie człowiek jest tyle wart, ile wydaje, ale ten pojazd ma swoje dobre strony. W ruchu miejskim porusza się mniej więcej cztery razy szybciej od przeciętnego SUV-a, jest gdzie nim zaparkować i skraca drogę przejścia przez pewne rytuały społeczne, ponieważ jest dość jasne, że kto potraktuje go wywyższającym spojrzeniem, najprawdopodobniej nie zostanie moim nowym przyjacielem. Za miastem okazało się, że panują idealne warunki do jazdy na motorze. W nocy padało, w okna chlastał wściekły deszcz ze śniegiem, ale w okolicy świtu rozpogodziło się i powietrze zrobiło się tak przejrzyste, że kontury wyglądały, jakby wycięto je żyletką, a niebo pyszniło się błękitem. Pierwszy niemal wiosenny dzień. Dawnymi laty jeździłam w takie poranki na wieś i pędząc na granicy dozwolonej prędkości, śpiewałam ile sił w płucach.

Miasteczko Glenskehy leży kawałek za Dublinem, wetknięte między pagórki Wicklow w pobliżu właściwie niczego. Pół życia mieszkałam w miasteczku Wicklow, lecz nie dotarłam bliżej Glenskehy niż do dziwacznego drogowskazu. Okazało się, że są to rozrzucone luźno domy, starzejące się wokół kościoła, do którego chadza się raz w miesiącu, pubu i sklepu ze wszystkim; miejsce tak małe i odludne, że nawet nie zwróciło uwagi przedstawicieli pokolenia tak zdesperowanego, aby przeczesywać wiochy w poszukiwaniu mieszkań, na które byłoby ich stać. O ósmej rano w czwartek główna ulica – używając obu określeń w sposób niezobowiązujący – była pusta i nadawała się idealnie na pocztówkę; tylko stara kobieta, która mijała zwietrzały granitowy pomnik ku czci tego czy tamtego, ciągnęła wózek na zakupy, za jej plecami stał szereg pochylonych domków jakby z lukrowanych migdałów, a nad wszystkim unosiły się obojętnie pokryte zielenią i brązem wzgórza. Mogłam wyobrazić sobie zabójstwo w takim miejscu, ale raczej chłopa, prowadzącego wielopokoleniową wojnę przez graniczny płot, kobiety, której mąż dostał palmy od picia i klaustrofobii, mężczyzny, który o czterdzieści lat za długo mieszkał w jednym domu z bratem: głęboko zakorzenione, znajome przestępstwa, stare jak Irlandia, nic, co mogłoby sprawić, aby głos tak doświadczonego detektywa jak Sam brzmiał tak dziwnie.

Dręczył mnie drugi głos w telefonie. Sam jest jedynym detektywem, jakiego znam, który nie ma partnera. Lubi występy solowe, pracować nad każdą sprawą z nowym zespołem – lokalnymi mundurowymi, którzy chcą, aby podał im pomocną dłoń ekspert, z parami z wydziału zabójstw, które w dużych sprawach potrzebują trzeciego człowieka. Umie się dogadać z każdym, jest idealnym człowiekiem do wsparcia i chętnie bym się dowiedziała, kogo wspierał z ludzi, z którymi kiedyś pracowałam.

Za wioską droga się zwęziła i zaczęła piąć ostrymi zakolami ku jaskrawym krzewom kolcolistu, pola zrobiły się mniejsze i bardziej skaliste. Na szczycie wzgórza stało dwóch ludzi. Sam – regulaminowo wyprostowany, solidny i napięty, na rozstawionych nogach, z dłońmi w kieszeniach marynarki, dwa metry od niego ktoś inny, z uniesioną wysoko głową, odwrócony plecami do dość silnego wiatru. Słońce wisiało nisko na niebie i długie cienie sprawiały, że sylwetki były na tle przemykających chmur niemal za jasne, aby patrzeć, wyglądali gigantycznie i pompatycznie niczym dwaj posłańcy wychodzący ze słońca, by pójść migoczącą drogą. Z tyłu trzepotała i strzelała jak bicz taśma policyjna.

Kiedy zamachałam, Sam uniósł rękę. Drugi mężczyzna przekrzywił głowę szybkim ruchem, jakby dawał sygnał, i już wiedziałam, kto to.

– Ja pierdolę… – mruknęłam pod nosem, zanim zsiadłam ze skutera. – Frankie. Skąd się tu wziąłeś?

Frank uniósł mnie nad ziemię, obejmując jedną ręką. Minionym czterem latom nie udało się zmienić go nawet o krztynę, mogłabym się założyć, że ma na sobie tę samą sponiewieraną skórzaną kurtkę.

– Cassie Maddox… Najlepsza na świecie fałszywa studentka. Jak ci się wiodło? Co to za gadka o PD?

– Ratuję świat. Dali mi świetlisty miecz i tak dalej. – Kątem oka dostrzegłam, jak Sam marszczy ze zdziwieniem czoło. Nie mówię wiele o pracy w tajnych operacjach i nie jestem pewna, czy kiedykolwiek wymieniłam przy nim imię Franka, w każdym razie dopiero wtedy, gdy się do niego odwróciłam, dostrzegłam, że wygląda okropnie, skórę wokół ust miał bladą, a oczy nieco zbyt rozszerzone. Coś zacisnęło się we mnie, a więc jakaś poważna sprawa.

– Jak się czujesz? – spytałam i zdjęłam kask.

– Super – odparł Sam. Próbował się uśmiechnąć, ale wyszło to krzywo.

– Ohoho… – powiedział Frank pseudoteatralnie, trzymając mnie na odległość wyciągniętych rąk i uważnie mi się przyglądając. – Co tu mamy? To tak stroi się dziś dobrze ubrany detektyw? (Kiedy widzieliśmy się po raz ostatni, miałam na sobie bojówki i top z napisem: DOM ROZRYWKI PANNY KITTY CHCE CIEBIE!).

– Gadaj, co chcesz, Frank. Przynajmniej w ciągu kilku ostatnich lat raz albo dwa razy się przebrałam.

– Nie, nie, nie, jestem pod wrażeniem. Bardzo dyrektorskie. – Spróbował mnie obrócić, ale odtrąciłam jego rękę. Dla jasności: nie byłam ubrana jak Hillary Clinton. Miałam na sobie służbowy strój: czarną marynarkę i spodnie, białą bluzkę. Nie szalałam szczególnie za tym strojem, ale kiedy przeszłam do wydziału przemocy domowej, mój nowy komisarz bez przerwy wbijał mi do głowy, jak ważne jest prezentowanie odpowiedniego korporacyjnego wizerunku i tworzenie zaufania publicznego, czego najwyraźniej nie da się zrobić w dżinsach i T-shircie, ja zaś nie miałam energii, aby się temu opierać. – Przyniosłaś okulary słoneczne albo kaptur? Świetnie będą się komponować z tym strojem.

– Sprowadziłeś mnie, żeby podyskutować o moim wyczuciu mody? – Znalazłam w torbie stary czerwony beret i pomachałam nim Frankowi.

– E tam, wrócimy do tego kiedy indziej. Weź te. – Frank wyciągnął z kieszeni okulary słoneczne, odrażające lustrzane coś, jakie w 1985 roku nosił Don Johnson, i podał mi.

– Jeśli mam spacerować po okolicy, wyglądając jak bęcwał, dobrze by było, żeby miało to sensowne uzasadnienie.

– Dojdziemy do tego. Jeśli okulary ci się nie podobają, włóż kask. – Frank odczekał, aż wzruszę ramionami i założę błazeńskie pingle. Podniecenie z ponownego spotkania z nim odpłynęło i znowu napinały mi się mięśnie. Sam wyglądał, jakby miał mdłości, Frank pociągał za sznurki i nie chciał, żebym obejrzała miejsce zbrodni: wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazywały na to, że zabito tajniaka.

– Wspaniała jak zwykle – ocenił Frank. Podniósł taśmę, żebym pod nią przeszła, i było to tak znajome, ten szybki, gładki ruch wykonywałam tyle razy, że przez ułamek sekundy miałam wrażenie, jakbym znowu znalazła się w domu. Zanim rzeczywistość wróciła, odruchowo poprawiłam broń przy pasie i spojrzałam przez ramię w poszukiwaniu partnera, jakbym szła na miejsce zdarzenia sprawy, którą poprowadzę.

– Wygląda to następująco – powiedział Sam. – Mniej więcej kwadrans po szóstej dziś rano miejscowy koleś Richard Doyle szedł tą ścieżką z psem. Spuścił go ze smyczy, żeby pobiegał sobie po polach. Niedaleko ścieżki stoi zrujnowany dom, pies wszedł do środka, nie chciał wyleźć i w końcu Doyle musiał po niego pójść. Pies węszył przy ciele kobiety. Doyle złapał go, wyciągnął na zewnątrz i zadzwonił na policję.

Odrobinę się rozluźniłam – nie znałam żadnej innej kobiety z wydziału tajnych operacji.

– A jestem tu w jakiej sprawie? – spytałam. – Pomijając spotkanie z tobą, skarbie. Przeniosłeś się do zabójstw i nikt mi o tym nie powiedział?

– Zobaczysz – odparł Frank. Szłam za nim alejką, widziałam tylko tył jego głowy. – Uwierz mi, wkrótce zobaczysz.

Popatrzyłam przez ramię na Sama.

– Nie ma się czym martwić – powiedział cicho. Wracały mu kolory, jasnymi, nierównymi plamami. – Świetnie sobie poradzisz.

Ścieżka wznosiła się, zbyt wąska, żeby mogły iść nią dwie osoby obok siebie – błotnista dróżka między żywopłotami z głogu, z których miejscami wystawały kolczaste gałęzie. Tam gdzie wyszliśmy spomiędzy krzewów, zbocze wzgórza było patchworkiem zielonych poletek, pełnych owiec – gdzieś w oddali beczało właśnie jagnię. Powietrze było zimne i gęste od wilgoci, aż miało się wrażenie, że da się je pić, a słońce przesączało się przez głóg długimi, złotymi pasmami. Przeszło mi przez głowę, żeby iść bez zatrzymywania się przez szczyt wzgórza i dalej, niech Sam i Frank zajmą się tą kipiącą wybroczyną, która czekała na nas od świtu.

– No to jesteśmy – przerwał ciszę Frank.

Żywopłot opadał ku przewróconemu kamiennemu murkowi otaczającemu pole, które pozostawiono same sobie. Dom stał trzydzieści, może czterdzieści metrów od ścieżki: chata z epoki głodu, których wiele do dziś zaśmieca Irlandię, opróżniona w dziewiętnastym wieku przez śmierć albo emigrację i nigdy potem niezajęta. Wystarczyło jedno spojrzenie, aby uczucie, że chcę być bardzo daleko od tego, co tu się wydarzyło, jeszcze narosło. Pole powinno kipieć od skupionych, niespiesznych ruchów mundurowych przeczesujących trawę z pochylonymi głowami, ekipy kryminalistyków w białych kombinezonach, pstrykających zdjęcia, wykonujących pomiary i sypiących proszek daktyloskopijny, chłopaków z kostnicy wyładowujących nosze. Zamiast tego było dwóch przestępujących z nogi na nogę mundurowych, którzy stali po obu stronach wejścia do chaty, sprawiali wrażenie, jakby nie bardzo kumali, co jest grane, oraz dwa wkurzone rudziki, krążące nad wejściem i wydające z siebie wściekłe piski.

– Gdzie są wszyscy? – spytałam.

Choć zwróciłam się do Sama, odpowiedział Frank.

– Cooper był i odjechał. Pomyślałem, że powinien jak najszybciej rzucić na nią okiem, ze względu na czas zgonu. Biuro może zaczekać, dowody materialne nie znikną.

Dla wyjaśnienia: Cooper to lekarz sądowy hrabstwa z biura przy Ministerstwie Sprawiedliwości.

– Boże drogi… – westchnęłam. – Sam, prowadziłeś kiedyś sprawę podwójnego zabójstwa?

Frank uniósł brew.

– Masz jeszcze jedno ciało?

– Twoje, kiedy biuro się tu zjawi. Sześć osób maszerujących po miejscu zbrodni, zanim na to pozwolili? Zabiją cię.

– Warto zaryzykować – odparł Frank i przerzucił nogę przez mur. – Chciałem przez chwilę zatrzymać to w sekrecie, a nie bardzo się da, jeśli wszędzie rozpełzną się kryminalistycy. Ludzie zwykle ich zauważają.

Coś tu poważnie śmierdziało. Była to sprawa Sama, nie Franka, i Sam powinien decydować, jak należy się obchodzić z dowodami i kiedy kogo wezwać. To, co było w tej chacie, wstrząsnęło nim na tyle, że dał się Frankowi odepchnąć na bok. Próbowałam nawiązać z Samem kontakt wzrokowy, ale wspinał się na mur i nie patrzył w naszym kierunku.

– Wdrapiesz się w tym stroju czy trzeba podać ci rękę? – spytał słodkim głosikiem Frank. Skrzywiłam się do niego i skoczyłam przez mur na pole, spadając po kostki w wysoką, mokrą trawę i mlecze.

Chata składała się z dwóch pomieszczeń – kiedyś, dawno temu. Jedno wyglądało jeszcze dziś na w miarę nienaruszone – miało nawet większą część dachu – ale w drugim zostały jedynie resztki ściany i okien wychodzących na wolną przestrzeń. W pęknięciach zapuściły korzenie powoje, mech i małe, płożące się niebieskie kwiatki. Ktoś namalował sprejem przy wejściu napis: GÓWNO, niezbyt artystycznie, ale chata była niewygodna na regularne młodzieżowe spotkania i nawet krążące po okolicy nastolatki na ogół ją omijały, żeby się zapadła sama w swoim czasie.

– Detektyw Cassie Maddox, sierżant Noel Byrne, posterunkowy Joe Doherty, posterunek policji w Rathowen – dokonał prezentacji Frank. – Glenskehy to ich grządka.

– Za nasze grzechy – odparł Byrne, jakby rzeczywiście tak uważał. Był trochę po pięćdziesiątce, garbił się, oglądał świat wodnistymi błękitnymi oczami, zalatywało od niego wilgotnym mundurem i przegranym życiem.

Doherty był tykowatym dzieciakiem z uszami o niezbyt szczęśliwym kształcie, a kiedy wyciągnęłam do niego rękę, zareagował jak postać z komiksu – wywalił gały, po czym niemal słychać było „bang!”, kiedy gałki oczne wskoczyły z powrotem na miejsce. Bóg wie, co o mnie słyszał – wśród gliniarzy plotki rozchodzą się szybciej niż w klubie bingo – nie miałam jednak czasu się tym martwić. Poczęstowałam go numerem „uśmiech i twarde spojrzenie”, a on coś wymamrotał i puścił moją rękę, jakby parzyła.

– Chcielibyśmy, żeby detektyw Maddox rzuciła okiem na ciało, które tu mamy – oznajmił Frank.

– Mówiłem, że tak będzie, nie? – odparł Byrne, uważnie mi się przyglądając. Nie wiem, czy rzeczywiście tak uważał; nie wyglądało na to, że ma dość energii. Doherty nerwowo zarżał.

– Gotowa? – spytał cicho Sam.

– Ciekawość mnie zabija. – Powiedziałam to nieco bardziej zjadliwym tonem, niż zamierzałam. Frank już się pochylił do środka i odsuwał na bok długie gałęzie jeżyn, które niczym kurtyna zasłaniały wejście.

– Panie przodem – powiedział, wykonując teatralny gest. Zdjęłam, chwytając za jeden zausznik, okulary dla macho, wzięłam wdech i weszłam do środka.

Powinien to być spokojny, smutny pokoik. Skośne, długie pasma słonecznego światła wpadające przez dziury w dachu, filtrowane przez wiszącą nad oknami sieć gałęzi, dygoczące jak ogień na wodzie; palenisko jakiejś rodziny, zimne od stu lat, zasypane stertą ptasich gniazd, które spadły przez komin, i wiszący cały czas w gotowości zardzewiały żelazny hak na kociołek. Mrucząca z zadowoleniem gdzieś w pobliżu turkawka.

Jeśli kiedykolwiek widziałeś zwłoki, wiesz, jak zmieniają atmosferę: przytłaczająca cisza, nieobecność silna jak czarna dziura, zatrzymany czas i cząsteczki zamarznięte wokół nieruchomej rzeczy, która poznała ostateczną tajemnicę i nigdy niczego więcej nie powie. Większość zwłok jest jedyną rzeczą w pomieszczeniu. Ofiary morderstw są inne: nie występują same. Cisza narasta do ogłuszającego krzyku, a powietrze jest pokryte smugami i zapaćkane odciskami dłoni, ciało dymi piętnem osoby, która łapie cię tak samo mocno – zabójcy.

W tym szczególnym miejscu zbrodni moją uwagę zwróciło, jak niewielki ślad pozostawił zabójca. Przygotowałam się na coś, czego lepiej sobie nie wyobrażać – nagość i rozciągnięte na boki kończyny, paskudne ciemne rany, zbyt gęsto zadawane, aby dało się je policzyć, rozrzucone po kątach części ciała – ale dziewczyna wyglądała, jakby ułożyła się starannie na podłodze i wydała z siebie ostatni oddech w długim, równomiernym westchnieniu, wybrała sobie czas i miejsce bez niczyjej pomocy. Leżała na plecach, wśród cieni przed paleniskiem, porządnie, ze złożonymi stopami i rękami wzdłuż ciała. Miała na sobie rozchylający się dwurzędowy płaszcz o marynarskim kroju, pod tym dżinsy – podciągnięte i zapięte – sportowe buty i niebieską bluzkę z ciemną gwiazdą z przodu, zrobioną domowym sposobem, kiedy najpierw zwija się trykot w supeł, a potem farbuje, żeby wyszedł nierównomierny, kolisty wzór. Niezwykły był jedynie układ dłoni zaciśniętych w pięści. Frank i Sam podeszli do mnie i popatrzyłam na Franka ze zdziwieniem – więc na czym ma polegać ta wielka sprawa? – on mnie jednak tylko obserwował, jego mina nic nie zdradzała.

Była średniego wzrostu, podobnej budowy jak ja, krępa i chłopięca. Głowę odwróciła od nas, skierowała ku ścianie w głębi, w półmroku dało się więc dostrzec jedynie krótkie czarne loki i pasek bieli: wysoką krzywiznę kości policzkowej, czubek małego podbródka.

– Masz – powiedział Frank. Zapalił niedużą, ale silną latarkę i twarz otoczyło ostre halo.

Przez chwilę byłam zdezorientowana – czyżby Sam skłamał? – skądś znałam tę twarz, widziałam ją milion razy. Zrobiłam krok naprzód, żeby dobrze się przyjrzeć, i świat oniemiał, zamarzł, z boków zaczęła z rykiem nadpływać ciemność i tylko twarz dziewczyny jarzyła się w środku bielą; to byłam ja. Pochylenie nosa, szeroki łuk brwi, najdrobniejsza krzywizna, a każdy kąt wyraźny jak wycięty w lodzie: to byłam ja, fioletowousta i nieruchoma, z sinymi cieniami pod oczami. Nie czułam dłoni, stóp, nie czułam, że oddycham. Przez sekundę unosiłam się w powietrzu, odcięta od siebie, niesiona przez prąd powietrza.

– Znasz ją? – spytał Frank. – Jakieś pokrewieństwo?

Czułam się, jakbym ślepła, oczy nie mogły przyjąć obrazu. To nieprawdopodobne, jakaś halucynacja wywołana wysoką gorączką, pęknięcie w poprzek praw natury. Stwierdziłam, że zastygam w bezruchu, jedna ręka zamarła w połowie drogi do broni, wszystkie mięśnie przygotowały się do walki na śmierć i życie z martwą dziewczyną.

– Nie. – Mój głos nie brzmiał, jak powinien, dochodził spoza mnie. – Nigdy jej nie widziałam.

– Jesteś adoptowana?

Zaskoczony Sam gwałtownie odwrócił głowę, ale obcesowość pytania była dobra, pomagała jak uszczypnięcie.

– Nie. – Zastanawiałam się nad tym, drżąc, przez straszliwą chwilę, ale przecież widziałam zdjęcia matki, uśmiechniętej i zmęczonej w szpitalnym łóżku, z nowo narodzoną mną przy piersi. Nie.

– Do kogo jesteś podobna?

– Słucham? – Nie od razu zrozumiałam. Nie mogłam odwrócić wzroku od dziewczyny; musiałam się zmusić, aby zamrugać. Nic dziwnego, że Doherty i jego uszy zachowały się jak lekko zacinająca się zabawka. – Nie, nie. Do matki. Ojciec nie latał po okolicy i to nie jest… no nie.

Frank wzruszył ramionami.

– Nie zaszkodzi spróbować.

– Mówi się, że każdy ma sobowtóra – cicho powiedział Sam. Stał zbyt blisko, dopiero po chwili pojęłam, że był gotów mnie złapać, ot tak na wszelki wypadek.

Nie należę do tych, co mdleją. Przygryzłam mocno wargę od wewnątrz; szarpnięcie bólu przejaśniło mi w głowie.

– Nie miała dokumentów? – spytałam.

Krótka przerwa, jaka nastąpiła, powiedziała mi, że coś jest nie tak. Jasna cholera… kolejny bolesny skurcz w brzuchu… kradzież tożsamości. Nie bardzo wiedziałam, jak to dokładnie działa, ale podejrzewałam, że wystarczyłoby krótkie spojrzenie na mnie, nieco kreatywności i ta dziewczyna mogłaby mieć paszport na moje nazwisko oraz kupować na moje konto kolejne bmw.

– Miała przy sobie legitymację studencką – powiedział Frank. – Kółko z kluczami w lewej kieszeni płaszcza, latarkę w prawej, portfel w przedniej prawej kieszeni dżinsów. Dwanaście funtów i drobne, kartę do bankomatu, kilka starych recept i to. – Wziął z leżącej przy drzwiach sterty przezroczystą plastikową torebkę na dowody i położył mi ją na dłoni.

Legitymacja Trinity College, zgrabna i pełna zakodowanych cyfrowo informacji, nie kawałek zalaminowanego kolorowego papieru, jakich używano za moich czasów. Twarz na zdjęciu wyglądała dziesięć lat młodziej od białej, zapadłej twarzy w podłodze. Dziewczyna uśmiechała się do mnie moim uśmiechem, na głowie miała przekręcony na bok kaszkiet w paski i przez chwilę umysł mi łopotał; nigdy nie miałam takiej czapki… czy miałam… kiedy miałam… Żeby się odwrócić, udałam, że przechylam legitymację do światła, czytam drobny druk.

MADISON, ALEXANDRA J.

Po sekundzie, przez którą wirował świat, wszystko stało się jasne: to robota moja i Franka. Stworzyliśmy Lexie Madison kość po kości i włókno po włóknie, ochrzciliśmy ją i na kilka miesięcy daliśmy jej twarz i ciało, a kiedy ją wyrzuciliśmy, zechciała więcej. Cztery lata potrzebowała, aby wirując jak tancerka, wydostać się z ciemnej ziemi i nocnych wiatrów, po czym wezwała nas tutaj, abyśmy ujrzeli swoje dzieło.

– Co to ma znaczyć? – powiedziałam, gdy odzyskałam już oddech.

– Kiedy mundurowi zgłosili sprawę i przepuścili nazwisko przez komputer, okazało się, że jest przy niej dopisek: „cokolwiek przydarzy się tej osobie, natychmiast dzwonić do mnie” – powiedział Frank i wyjął mi torebkę z dłoni. – Nie zadałem sobie trudu, aby wyjąć ją z systemu, sądziłem, że prędzej czy później możemy jej ponownie potrzebować. Nigdy nic nie wiadomo.

– Jasne. Bez jaj. – Wpatrywałam się w ciało i musiałam wziąć się w garść: to nie był golem, tylko zwykły trup. – Sam? Co mamy?

Sam popatrzył na mnie pytająco; kiedy dotarło do niego, że nie zamierzam mdleć, wrzeszczeć ani robić nic innego, czego się obawiał, kiwnął głową. Zaczynał nieco bardziej przypominać siebie.

– Biała kobieta, wiek dwadzieścia parę lat do trzydziestki, pojedyncza rana kłuta klatki piersiowej. Cooper twierdzi, że zmarła około północy, plus minus godzina. Nie może określić dokładniej… wstrząs, zmiany temperatury otoczenia. Nie wiadomo, czy przed śmiercią miała miejsce aktywność fizyczna i tak dalej.

W odróżnieniu od większości ludzi żyję z Cooperem na dobrej stopie, ale byłam zadowolona, że się minęliśmy. Maleńka chata sprawiała wrażenie przepełnionej, wszędzie były ciężko stąpające stopy, przestępujący z nogi na nogę ludzie i skierowane na mnie oczy.

– Pchnięta tutaj?

Sam pokręcił głową.

– Trudno powiedzieć. Zaczekamy, co powie kryminalistyka, ale z powodu deszczu w nocy nie znajdziemy na ścieżce odcisków stóp, śladów krwi, nic w tym stylu. W każdym razie moim zdaniem nie jest to pierwotne miejsce przestępstwa. Przynajmniej przez jakiś czas po pchnięciu nożem była na nogach. Widzisz tutaj? Krew ściekała pionowo w dół po nogawce spodni. – Frank usłużnie przesunął światło latarki. – Na obu kolanach jest błoto, na jednym rozdarcie, jakby biegła i upadła.

– Szukała schronienia – stwierdziłam. Obraz wypłynął z głębi mojego umysłu niczym z zapomnianego na zawsze koszmaru nocnego: wijąca się ścieżka znika w ciemności, ona biegnie, stopy bezradnie ześlizgują się po żwirze, a oddech wali dziko w uszach. Czułam, że Frank dba o to, aby nie wyrywać się do przodu, nic nie mówić, obserwować.

– Możliwe – odparł Sam. – Może zabójca ją gonił albo sądziła, że ją goni. Z tego, co wiemy, trop mógł prowadzić od jego drzwi, ale wszystko dawno zniknęło.

Chciałam coś zrobić z dłońmi, pogładzić włosy, potrzeć usta, cokolwiek. Dla uspokojenia wsunęłam je do kieszeni.

– Weszła do chaty i dostała zapaści.

– Nie do końca. Moim zdaniem zmarła tam. – Sam odsunął na bok jeżyny i skinął głową w kierunku kąta drugiego pomieszczenia. – Mamy coś, co wygląda na sporą kałużę krwi. Nie wiadomo dokładnie ile. Sprawdzimy, czy biuro będzie mogło nam w tym zakresie pomóc, ale jeżeli jest dużo po takiej nocy jak ta, to powiedziałbym, że wcześniej było mnóstwo. Prawdopodobnie siedziała oparta plecami o tę ścianę, większość krwi jest z przodu bluzki, na podołku i z tyłu dżinsów, na pośladkach. Gdyby leżała, spływałaby po bokach. Widzisz to?

Wskazał na bluzkę dziewczyny i z hukiem zapaliła mi się w głowie lampka: koszulka nie była farbowana domowym sposobem.

– Skręciła materiał i przycisnęła go do rany, aby zatrzymać krwawienie.

Wtulona głęboko w kąt, na zewnątrz leje, ciepła krew przesącza się przez palce.

– Więc jak trafiła na inne miejsce?

– W końcu nasz chłopiec ją dogonił – odparł Frank.

Pochylił się, uniósł za sznurowadło jedną ze stóp dziewczyny – to, że jej dotknął, sprawiło, że po kręgosłupie przeszedł mi zimny dreszcz – i oświetlił latarką piętę sportowego buta – była starta i brązowa, z głęboko wbitym brudem.

– Ciągnięto ją. Po śmierci, ponieważ pod ciałem nie ma krwi. Kiedy się tu dostała, już nie krwawiła. Gość, który ją znalazł, przysięga, że nawet jej nie dotknął, i wierzę mu. Wyglądał, jakby zaraz miał rzucić pawia, mowy nie ma, że podszedł bliżej, niż musiał. W każdym razie przesunięto ją niedługo po śmierci. Cooper mówi, że jeszcze nie zaczęło się stężenie, nie ma plam opadowych i nie spędziła wiele czasu na deszczu. Jest ledwie wilgotna. Gdyby leżała całą noc na odkrytym terenie, byłaby nasączona jak gąbka.

Powoli, jakby oczy dopiero teraz adaptowały się do słabego światła, uzmysławiałam sobie, że wszystkie ciemne placki i smugi, które brałam za cienie i efekt deszczu, to krew. Była wszędzie: rozmazana po podłodze, przesiąkła na wylot materiał dżinsów, zaschła w skorupę aż do nadgarstków. Nie chciałam patrzyć na jej twarz, na niczyją twarz. Skupiłam wzrok na bluzce i rozmywałam wzrok, aż ciemna gwiazda zaczęła pływać i rozmazała się.

– Odciski stóp?

– Brak – odparł Frank. – Nawet jej. Można by sądzić, że przy tym podłożu powinny być, ale deszcz wszystko zmył. W pokoju obok mamy tylko od zajebania błota, z odciskami pasującymi do gościa, który ją znalazł, i jego psa. Między innymi dlatego nie za bardzo chciałem cię tu sprowadzać. To samo na ścieżce. A tu w środku… – Przesuwał promień latarki po brzegach podłogi, badał kąty; wszędzie widziałam połacie brudu, zbyt gładkie. – Tak tu wyglądało, kiedy się zjawiliśmy. Odciski, które widzisz wokół ciała, są nasze, Coopera i mundurowych. Ktokolwiek ją przeciągnął, posprzątał po sobie. Na polu leży złamana gałąź kolcolistu, prawdopodobnie oderwana od wielkiego krzaku przy drzwiach; podejrzewam, że właśnie jej użył do sprzątnięcia podłogi przed wyjściem. Zobaczymy, czy ludziom z biura uda się pobrać próbki krwi albo odciski. Jeśli chodzi o brak śladów stóp…

Podał mi kolejną torebkę na dowody.

– Coś ci się rzuca w oczy?

W środku był portfel z białej sztucznej skóry, z wyszytym srebrną nicią motylem i pokryty ledwie widocznymi smugami krwi.

– Jest za czysty – odparłam. – Mówiłeś, że był w przedniej kieszeni spodni, a wykrwawiała się na podołek. Powinien być cały we krwi.

– Trafiony zatopiony! Kieszeń jest sztywna od krwi, przesączona na wylot, ale portfel ledwie się poplamił. Z latarką i kluczami jest tak samo: nie ma na nich kropli krwi, jedynie drobne smugi. Wygląda, że nasz chłopiec przeszukał jej kieszenie, wszystko wytarł i włożył z powrotem. Kryminalistyka będzie musiała sprawdzić każdą rzecz pod kątem odcisków palców, ale nie zakładałbym się, że znajdą coś przydatnego. Ktoś był bardzo, ale to bardzo staranny.

– Ślady napaści seksualnej? – spytałam. Sam wzdrygnął się; ja byłam już daleko za tą granicą.

– Cooper nie powie nic ostatecznego aż do sekcji, ale wstępnie nic na to nie wskazuje. Możemy mieć szczęście i znaleźć na niej cudzą krew, masa nożowników się rani, ale nie wstrzymuję oddechu w oczekiwaniu na wyniki DNA.

Moje pierwsze wrażenie – niewidzialny zabójca, niepozostawiający śladów – nie było zupełnie chybione. Po kilku miesiącach w wydziale zabójstw na kilometr można wywąchać jedną z „tych” spraw. Resztką jasnego umysłu skarciłam się: niezależnie od tego, jak to wyglądało, nie był to mój problem.

– Super. W takim razie co macie? Coś na jej temat poza tym, że studiuje w Trinity i krąży po świecie pod fałszywym nazwiskiem?

– Sierżant Byrne twierdzi, że jest tutejsza – odpowiedział Sam. – Mieszka w Whitethorn House, może pięćset metrów stąd, z bandą innych studentów. To wszystko, co o niej wie. Jeszcze nie rozmawiałem z jej współlokatorami, ponieważ… – Wskazał na Franka.

– …ubłagałem go, aby się powstrzymał – gładko dokończył Frank. – Mam taki drobny pomysł, który chciałbym, żebyście i wy przemyśleli, zanim śledztwo ruszy pełną parą. – Wskazał wzrokiem w kierunku drzwi i stojących tam mundurowych. – Może powinniśmy się przespacerować.

– Czemu nie? – odparłam. Ciało dziewczyny robiło w chacie coś dziwnego z powietrzem, które syczało i trzaskało podobnie jak telewizor z wyłączoną fonią. Trudno było tu jasno myśleć. – Jeżeli zostaniemy zbyt długo w tym samym pomieszczeniu, wszechświat może się zamienić w antymaterię.

Oddałam Frankowi torebkę na dowody i wytarłam dłoń o nogawkę.

Zanim wyszłam na zewnątrz, odwróciłam się i popatrzyłam przez ramię. Frank zgasił latarkę, ale kiedy odsunął jeżyny, do środka wpadła fala wiosennego słońca i na ułamek sekundy, zanim mój cień je zasłonił, dziewczyna uniosła się gorejąca z ciemności, z odchyloną głową i zaciśniętą pięścią – jasna, krwawiąca i nieustępliwa jak duch, który pozostał po mnie.

Widziałam ją wtedy ostatni raz. Nie przyszło mi to wówczas do głowy – absorbowały mnie inne sprawy – i nawet dziś wydaje się niemożliwe, ale tylko przez tamte dziesięć minut, ostrych jak fałda zaprasowana w poprzek mojego życia, byłyśmy razem.

• • •

Mundurowi jak kołki tkwili w tych samych miejscach i pozycjach, w jakich ich zostawiliśmy. Byrne, w stanie zbliżonym do katatonii, gapił się w przestrzeń; Doherty badał palec w sposób każący podejrzewać, że dłubał w nosie.

– Tak jest! – powiedział Byrne, kiedy wynurzył się z transu i zauważył, że wróciliśmy. – No to idziemy. Jest wasza.

Czasami lokalni mundurowi to czyste diamenty – recytują szczegóły o wszystkich w promieniu kilometrów, wyliczają długą listę możliwych motywów i podają głównego podejrzanego na talerzu, ale bywają tacy, którzy chcą jedynie przekazać bałagan komu innemu i wrócić do pasjansa. Tutejsi najwyraźniej „bywali tacy”.

– Musicie jeszcze trochę wytrzymać – powiedział Sam, co wzięłam za dobry znak, ponieważ zakres, w jakim Frank kierował przedstawieniem, sprawiał, że robiłam się podminowana. – Biuro kryminalistyki może zechcieć waszej pomocy w poszukiwaniach i chciałbym poprosić o przekazanie mi wszelkich informacji dotyczących lokalnych realiów.

– Nie jest tutejsza, to pewne – rzekł Doherty i wytarł palec o spodnie. Znów się na mnie gapił. – Ci z Whitethorn House to szkodniki. Nie mają nic wspólnego z Glenskehy.

– Szczęściarze – wymamrotał pod nosem Byrne.

– Ale mieszkała tutaj – cierpliwie powiedział Sam. – I tu zginęła. Czyli musimy przeczesać okolicę. Znacie teren, więc prawdopodobnie będziecie musieli nam pomóc.

Byrne jeszcze bardziej się przygarbił.

– To wszystko niedorozwoje, cała okolica – powiedział ponuro. – Kompletne półmózgi. Więcej wiedzieć nie trzeba.

– Niektórzy z moich najlepszych przyjaciół to też niezłe świry – wesoło powiedział Frank. – Potraktujcie to jak wyzwanie. – Pomachał im i ruszył polem; jego stopy wydobywały świst, gdy stawiał kroki w mokrej trawie.

Poszliśmy za nim. Nawet bez patrzenia wiedziałam, że Samowi utworzyła się między brwiami pionowa zmarszczka, brakowało mi jednak energii, aby go pocieszać. Po wyjściu z chaty czułam jedynie oburzenie – czyste i proste. Moja twarz i moje dawne nazwisko: jakby wrócić któregoś dnia do domu i zastać dziewczynę, która na luzie robi w twojej kuchni kolację, ma na sobie twoje najwygodniejsze dżinsy i podśpiewuje do muzyki z twojej ulubionej płyty. Wyobraziłam sobie taki obrazek i zamarzyło mi się, aby jednym ciosem zmieść mój uśmiech z jej twarzy.

– No dobrze, to było zabawne – powiedziałam, kiedy dogoniłam Franka na szczycie. – Mogę wracać do pracy?

– Jeśli tak się spieszysz, to znaczy, że w PD musi być znacznie bardziej rozrywkowo, niż sądziłem – odparł Frank, udając, że jest pod wrażeniem. – Okulary słoneczne.

Nawet po nie nie sięgnęłam.

– Jeżeli ta dziewczyna nie jest ofiarą przemocy domowej, a nie widzę niczego, co by na to wskazywało, ma się to do mnie jak pięść do nosa. Z jakiego więc dokładnie powodu mnie tu ściągnąłeś?

– Dzieciaku, tęskniłem za tobą! Każda wymówka jest dobra. – Frank wyszczerzył do mnie zęby. – Naprawdę uważasz, że ma się do ciebie jak pięść do nosa? Zobaczymy, co powiesz, jeżeli będziemy chcieli ją zidentyfikować, a każdy, kto cię zna, będzie dostawał palmy i dzwonił do nas, żeby podać nam twoje nazwisko.

Złość wyparowała ze mnie jak powietrze z przekłutej dętki, pozostawiając obrzydliwą pustkę w dole brzucha. Frank miał rację. Zaraz po tym, jak twarz dziewczyny trafi do dokumentacji z prośbą o identyfikację, pojawi się potężna jak tsunami fala ludzi, którzy znali mnie jako Lexie, ją jako Lexie, mnie jako mnie i wszyscy będą chcieli się dowiedzieć, kto nie żyje, a jeżeli nie jesteśmy Lexie Madison, to kto właściwie jest kim, i zrobi się niezły bajzel. Uwierzcie albo nie, ale dopiero wtedy dotarło do mnie z pełną mocą, że w życiu nie da się tej sprawy zbyć standardowym: „Nie znam jej, nie chcę znać, dzięki za zmarnowanie poranka, do zobaczenia”.

– Sam? Jest jakiś sposób, żeby przez dzień lub dwa nie publikować jej zdjęcia? Żebym zdążyła ostrzec kogo trzeba. – Nie miałam pojęcia, jak ubiorę to w słowa. „Wiesz, ciociu, znaleźliśmy zwłoki młodej dziewczyny i…”.

– Ciekawe, ale tak się składa, że to pasuje do mojego pomysłu – wtrącił się Frank. W rogu pola leżała sterta porośniętych mchem kamieni; usiadł na niej i podciągnął się na górę, aż jedna noga zawisła mu w powietrzu.

Widywałam już w jego oczach ten blask. Zawsze oznaczał, że zamierza z czymś wyskoczyć, z czymś nieprawdopodobnie niesamowitym.

– To znaczy, Frank? – spytałam.

– No cóż… – zaczął, układając się wygodnie na kamieniach i splatając dłonie za głową. – Mamy niepowtarzalną okazję, prawda? Wstyd byłoby zmarnować.

– Mamy? – spytał Sam.

– My? – dodałam.

– No przecież! Boże, jasne… – W kącikach ust Franka zaczynał się pojawiać uśmieszek ryzykanta. – Mamy szansę… – przerwał, jakby mu się nie spieszyło – …mamy szansę poprowadzić od wewnątrz śledztwo w sprawie morderstwa. Umieścić funkcjonariusza, doświadczonego w tajnych operacjach, w samym środku życia ofiary morderstwa!

Oboje wpatrywaliśmy się w niego ze zdumieniem.

– Kiedy miałaś z czymś takim do czynienia? To piękne, Cass. Dzieło sztuki.

– Raczej niezłe gówno – odparłam. – Co ty kombinujesz, Frank?

Rozłożył ramiona, jakby mówił o czymś oczywistym.

– Momencik! Byłaś już raz Lexie Madison, nie? Możesz nią zostać ponownie. Możesz… Nie, zaczekaj, wysłuchaj mnie: a jeśli ona nie zginęła, tylko jest ranna? Możesz wkroczyć prosto w jej życie i kontynuować je od miejsca, w którym odeszła.

– Boże drogi… to dlatego nie ma tu kryminalistyków i chłopców z kostnicy? Dlatego kazałeś mi się przebrać jak idiotka? Żeby nikt nie zauważył kopii? – Ściągnęłam beret i wepchnęłam go do torby. Nawet jak na Franka pomysł wymagał szybkiego myślenia. Musiał ułożyć to sobie w głowie w ciągu sekund od przybycia na miejsce przestępstwa.

– Będziesz mogła zdobyć informacje, których nigdy nie dowiedziałby się żaden gliniarz, zbliżyć się do każdej osoby, z którą była blisko, zidentyfikować podejrzanych…

– Chcesz jej użyć jako przynęty – powiedział Sam, nieco zbyt obojętnie.

– Chcę jej użyć jako detektywa, przyjacielu. Czyli w takiej roli, w jakiej pracuje, jeżeli od ostatniego razu, kiedy sprawdzałem, nic się nie zmieniło.

– Chcesz ją tam wsadzić, żeby koleś wrócił dokończyć robotę. To jest zarzucanie przynęty.

– Naprawdę? Tajniacy cały czas są przynętą. Nie proszę jej o nic, czego nie zrobiłbym sam w mgnieniu oka i jeśli…

– Nie – przerwał mu Sam. – Nie ma mowy.

Frank uniósł brew.

– Kim ty jesteś? Jej mamą?

– Jestem głównym śledczym w tej sprawie i mówię: nie ma mowy.

– Może zanim cokolwiek powiesz, zastanów się z dziesięć sekund…

Zachowywali się, jakby mnie nie było.

– Halo? – wtrąciłam się.

Odwrócili się jak na komendę i wbili we mnie wzrok.

– Przepraszam – powiedział Sam tonem z pogranicza zażenowania i arogancji.

– Cześć! – Frank głupkowato szczerzył zęby.

– Frank, to najbardziej idiotyczny pomysł, jaki słyszałam w życiu. Kompletnie ci odbiło. Pokręciło ci się we łbie, padło na rozum i chlupocze ci w mózgu. To…

– Co w tym idiotycznego? – spytał wyraźnie zraniony.

– Boże… – Przeczesałam włosy palcami i zrobiłam na pięcie piruet. Nie wiedziałam, od czego zacząć. Wzgórza, pola, rozstawieni w dużych odstępach mundurowi, chata z martwą dziewczyną, to nie był popaprany sen. – W porządku, zacznijmy od tego, że to niemożliwe. Nigdy nawet nie słyszałam o czymś podobnym.

– I dlatego to jest piękne.

– Jeżeli wkręcasz się jako tajniak, udając kogoś, kto naprawdę istnieje, wystarczy pół godziny i trzeba zrobić określoną czynność. Przy obcej osobie. Mówisz, że mam wskoczyć prosto w życie dziewczyny tylko dlatego, że jestem trochę do niej podobna…

– Trochę?

– Wiesz chociaż, jakiego koloru ma oczy? A jeśli są błękitne albo…

– Dzieciaku, zaufaj mi trochę. Są brązowe.

– A jeśli programuje komputery albo gra w tenisa? Jest leworęczna? Nie da się tego zrobić. Byłabym spalona w godzinę.

Frank wyciągnął z kieszeni kurtki zgniecioną paczkę i wyjął papierosa. Znowu miał w oczach charakterystyczny błysk – uwielbia wyzwania.

– Mam do ciebie pełne zaufanie. Chcesz fajkę?

– Nie – odparłam, choć chętnie bym zapaliła. Nie mogłam przestać się poruszać, cały czas chodziłam wzdłuż pasa wysokiej trawy, która rosła między nami. Chciałam powiedzieć „Nawet jej nie lubię”, co nie miało kompletnie sensu.

Frank wzruszył ramionami i zapalił.

– Pozwól, że ja się pomartwię, czy to możliwe. Zgoda, może nie będzie, ale kiedy zabierzemy się do sprawy, dowiem się raz-dwa. Następny punkt?

Sam stał odwrócony, ręce wepchnął głęboko w kieszenie, nie chciał się wtrącać.

– Następny punkt? Karygodne przekroczenie granicy etyki. Dziewczyna musi mieć rodzinę, przyjaciół. Powiesz im, że żyje, dobrze się czuje i jedynie potrzebuje kilku szwów, podczas gdy będzie leżała na stole w kostnicy, cięta na kawałki przez Coopera? Boże, Frank…

– Cass, ona żyje pod fałszywym nazwiskiem. Naprawdę sądzisz, że utrzymuje kontakt z rodziną? Kiedy znajdziemy jej rodzinę, będzie dawno po wszystkim. Nigdy się nie połapią.

– A co z rówieśnikami? Mundurowi twierdzą, że mieszka z grupą przyjaciół. A jeśli ma chłopaka?

– Ludzie, których obchodzi, na pewno chcieliby, żebyśmy złapali tego, kto jej to zrobił. Niezależnie od kosztów. Ja przynajmniej bym chciał. – Frank dmuchnął dymem w niebo.

Ramiona Sama przesunęły się, jakby odwrócił się, by lepiej słyszeć. Z początku na pewno myślał, że Frank to przeciętny cwaniaczek, ale Sam nigdy nie pracował jako tajniak i nie mógł wiedzieć, że tajniacy to inny gatunek. Nie istnieje nic, czego by nie zrobili sobie albo komukolwiek innemu żeby dorwać namierzanego klienta. Dyskusja z Frankiem na ten temat była bezprzedmiotowa, ponieważ naprawdę tak myślał: gdyby zabito mu dziecko i ktoś ukrył to przed nim, żeby złapać sprawcę, to zgodziłby się bez wahania. Bezwzględność, brak granic to najpotężniejsze pokusy pracy tajniaka; silne jak narkotyk, wystarczająco silne, aby odebrać oddech. Jeden z powodów, dla którego odeszłam.

– I co wtedy? Gdy będzie po wszystkim? Powiesz im: „Ups, tak à propos to zapomnieliśmy powiedzieć, że to był sobowtór, bo wasza koleżanka zginęła trzy tygodnie temu”? A może mam udawać Lexie Madison, aż umrę ze starości?

Frank popatrzył zmrużonymi oczami pod słońce. Zastanawiał się.

– W twoją ranę może się wdać zakażenie – stwierdził po chwili i od razu się rozpogodził. – Pójdziesz na erkę, lekarze zaczną próbować wszystkiego, co ma do zaoferowania współczesna medycyna, ale im się nie powiedzie.

– Niech mnie jasna cholera! – Miałam wrażenie, że to jedyne zdanie, jakie wypowiedziałam przez cały poranek. – Co, u diabła, sprawia, że coś takiego wydaje ci się dobrym pomysłem?

– Co jeszcze? – odpowiedział pytaniem Frank. – Dawaj, wal.

– To cholernie niebezpieczne – powiedział Sam, cały czas wpatrzony w ścieżkę.

Frank uniósł brew, przekrzywił głowę i uśmiechnął się do mnie szelmowsko. Przez sekundę musiałam się powstrzymać, aby tak samo się nie uśmiechnąć.

– Jeszcze? To, że jest za późno – odparłam. – Byrne, Doherty i ten jak-mu-tam z psem wiedzą, że jest tu martwa kobieta. Powiesz mi, że zdołasz zamknąć im wszystkim gęby tylko dlatego, że ci tak pasuje? Gość od psa najprawdopodobniej i tak już wszystko rozpowiedział połowie Wicklow.

– Gość od psa nazywa się Richard Doyle i nie zamierzam kazać mu trzymać gęby na kłódkę. Zaraz po tym, jak tu skończymy, zamierzam mu pogratulować, że uratował młodej kobiecie życie. Gdyby nie wykazał się wielką przytomnością umysłu, natychmiast nas wzywając, sprawa mogłaby skończyć się tragicznie. Jest bohaterem i może się chwalić, komu chce. Byrne’a widziałaś. Nie jest to szczęśliwy członek naszego chwalebnego bractwa. Jeśli rzucę słówko, że może się to skończyć dla niego przeniesieniem, nie tylko zamknie gębę, ale jeszcze dopilnuje, żeby Doherty nie puścił pary. Coś jeszcze?

– Jeszcze to, że to niczemu nie posłuży. Sam pracował nad dziesiątkami morderstw i większość spraw rozwiązał bez konieczności wykręcania pseudokaskaderskich numerów. Zorganizowanie wszystkiego zajęłoby tygodnie…

– Kilka dni.

– …a wtedy Sam już kogoś będzie miał. Oczywiście, jeżeli nie spierdolisz mu śledztwa, każąc wszystkim udawać, że nie było morderstwa. Twój pomysł to tylko marnotrawienie czasu przez ciebie, mnie i wszystkich wokół.

– Spierdoli ci to śledztwo? – spytał Frank Sama. – Mówiąc hipotetycznie. Jeśli powiesz oficjalnie, powiedzmy, na kilka dni, że doszło do napadu, a nie morderstwa? Spierdoli?

Sam westchnął.

– Nie. Tak naprawdę to nie. Nie ma zbyt wielkiej różnicy w prowadzeniu śledztwa w sprawie próby morderstwa i faktycznego morderstwa. Jak powiedziała Cassie, i tak będziemy musieli przez kilka dni, aż zidentyfikujemy ofiarę, działać po cichu, żeby nic się nadmiernie nie pokomplikowało. Nie w tym jednak sedno.

– Rozumiem – rzekł Frank. – Oto więc, co proponuję: zazwyczaj macie podejrzanego w siedemdziesiąt dwie godziny, tak?

Sam nie odpowiedział.

– Tak?

– Tak. Nie ma żadnego powodu, żeby tu było inaczej.

– Absolutnie żadnego – powiedział z zadowoleniem Frank. – Dziś jest czwartek. Przez weekend nie powiemy cywilom, że doszło do morderstwa. Cassie zostanie w domu, co wykluczy możliwość, żeby zabójca ją zobaczył, i jeśli zdecydujemy się użyć naszego asa, będzie czekał w rękawie. Ja się dowiem wszystkiego co możliwe o dziewczynie, ot tak na wszelki wypadek, ale to i tak będzie musiało zostać zrobione, prawda? Nie będę ci wchodził w drogę, masz moje słowo. Jak powiedziałeś, musisz mieć kogoś na oku do niedzieli wieczór. W razie czego ja się wycofam, Cassie wróci do PD, wszystko będzie przebiegało według zwykłej procedury. Jeżeli jakimś cudem się nie uda… no cóż, w dalszym ciągu będziemy mieli naszą opcję.

Nic nie powiedzieliśmy.

– Proszę tylko o trzy dni, ludzie – powiedział Frank. – Bez zobowiązań. W czym to może zaszkodzić?

Sama jakby nieco to uspokoiło, ja jednak nie dałam się oszukać, wiedziałam bowiem, jak Frank działa: szereg drobnych kroczków, każdy osobno wygląda całkowicie bezpiecznie i niewinnie, aż nagle człowiek tkwi po uszy w czymś, z czym nie chciał mieć do czynienia.

– Ale dlaczego? Frank, dlaczego? – spytałam. – Odpowiedz mi na to i dobrze, zamiast wyjść z chłopakiem jak normalna ludzka istota, spędzę wspaniały wiosenny weekend, siedząc w domu i oglądając gówniany program w telewizji. Mówisz o poświęceniu mnóstwa czasu i ludzkiej pracy na coś, co może się okazać kompletnie bezcelowe. Dlaczego?

Frank szybkim ruchem dłoni osłonił oczy, aby móc patrzeć na mnie pod światło.

– Dlaczego? Cassie, Boże! Ponieważ możemy. Ponieważ nikt w historii pracy policyjnej nigdy nie miał takiej okazji. Ponieważ to by było niesamowite. Nie dostrzegasz tego? Co się, kurwa, z tobą dzieje? Poszłaś za biurko przeze mnie?

Poczułam się, jakby walnął mnie pięścią w brzuch. Stanęłam w miejscu i odwróciłam się, zapatrzyłam w zbocze wzgórza, plecami do Franka, Sama i mundurowych wykręcających sobie szyje, aby zajrzeć do wnętrza chaty i pogapić się na martwą mnie.

– Przepraszam, Cass – rzekł po chwili Frank znacznie łagodniej. – Nie spodziewałem się tego. Po zgrai z wydziału zabójstw jak najbardziej, ale ze wszystkich możliwych ludzi nie spodziewałbym się tego akurat po tobie. Nie sądziłem, że… myślałem, że tylko sprawdzasz wszystkie luki. Nie dotarło do mnie.

Brzmiało to tak, jakby naprawdę był zdumiony. Doskonale zdawałam sobie sprawę z tego, że mnie urabia, i mogłabym wymienić każde narzędzie, jakiego używa, ale to było bez znaczenia, ponieważ miał rację. Pięć lat wcześniej, rok wcześniej skoczyłabym razem z nim na łeb na szyję w tę oszałamiającą, nieporównywalną z niczym innym przygodę, już sprawdzałabym, czy dziewczyna ma kolczyki w uszach i jak robi sobie przedziałek, teraz jednak gapiłam się w pola i bardzo zdecydowanie i chłodno zadawałam sobie pytanie: Co się, kurwa, ze mną stało?

– W porządku – rzuciłam w końcu. – Nie mój problem, co powiesz prasie; wykłóćcie się o to między sobą. Usuwam się w cień na weekend, ale nie obiecuję nic więcej. Niezależnie od tego, kogo Sam znajdzie albo nie znajdzie. Nie oznacza to, że zamierzam w to wejść. Wystarczająco jasne?

– Oto moja dziewczyna! – W głosie Franka słychać było wyraźnie wesołość. – Przez chwilę wydawało mi się, że Obcy wszczepili ci chip do mózgu.

– Wal się, Frank. – Stanęłam do nich przodem. Sam nie wyglądał na szczęśliwego, ale to nie był czas, by tym się martwić. Musiałam zostać sama i pomyśleć.

– Jeszcze się nie zgodziłem – powiedział Sam.

– Oczywiście, sprawa jest twoja – odparł Frank, ale nie wyglądał na szczególnie zaniepokojonego. Walka mogła być ostrzejsza, niż się spodziewał. Sam to ugodowy człowiek, ale czasem tupie i przekonywanie go przypomina pchanie budynku. – Tylko szybko się do niej zabieraj. Jeżeli mamy działać po mojemu, przynajmniej wstępnie, musimy jak najszybciej wezwać karetkę.

– Daj znać, jak zdecydowałeś – zwróciłam się do Sama. – Idę do domu. Widzimy się wieczorem? – Brwi Franka gwałtownie podskoczyły. Tajniacy mają niesamowitą pocztę pantoflową, ale w zasadzie trzymają się z dala od prywatnych plotek, a ja i Sam siedzieliśmy naprawdę cicho z naszym związkiem. Frank popatrzył na mnie z rozbawieniem i wypchnął policzek językiem. Olałam go.

– Nie wiem, kiedy skończę – odparł Sam.

Wzruszyłam ramionami.

– Nigdzie się nie wybieram.

– Do zobaczenia wkrótce, mała – powiedział rozanielony Frank, paląc kolejnego papierosa, i pomachał mi na pożegnanie.

Wróciliśmy z Samem przez pole; był na tyle blisko, że jego bark opiekuńczo muskał mój; chyba nie chciał, abym sama przechodziła obok ciała. Tak naprawdę bardzo chętnie jeszcze raz bym na nie popatrzyła – najchętniej w samotności i długo, w milczeniu, czułam jednak na plecach wzrok Franka, więc kiedy mijaliśmy chatę, nawet nie odwróciłam głowy.

– Chciałem cię ostrzec – rzucił nagle Sam – ale Mackey się nie zgodził. Dość ostro nalegał, a nie myślałem dość jasno, żeby… Powinienem był to zrobić. Przepraszam.

Najwyraźniej Frank, jak każdy z mojego idiotycznego wszechświata, słyszał plotki o operacji Westalka.

– Chciał zobaczyć, jak to przyjmę. Sprawdzić moje nerwy. A jest dobry w dostawaniu tego, czego chce. Nie ma sprawy.

– Ten Mackey… to dobry glina?

Nie wiedziałam, jak na to pytanie odpowiedzieć. „Dobry glina” to zwrot, którego nie używamy ot tak sobie. Każdy policjant pojmuje go trochę inaczej. Nie dałabym głowy za to, czy Frank pasował do definicji „dobrego gliny” Sama czy nawet – jeśli już o tym mowa – mojej.

– Jest sprytny jak cholera i dopada tych, których ściga – powiedziałam w końcu. – W ten czy inny sposób. Zamierzasz dać mu te trzy dni?

Sam westchnął.

– Jeśli nie masz nic przeciwko zostaniu w domu przez weekend, to tak, powiedziałbym, że dam. Trzymanie sprawy w cieniu, aż będzie wiadomo, z czym mamy do czynienia, aż znajdziemy jakiś dokument, podejrzanego, cokolwiek, tak naprawdę nie zaszkodzi. Zmniejszy na pewno zamieszanie. Nie jestem szczególnie zachwycony dawaniem przyjaciołom fałszywej nadziei, ale raczej tak, sądzę, że może to załagodzić cios. Kilka dni na przyzwyczajenie się do ewentualności, że może jej się nie udać…

Szykował się wspaniały dzień; słońce suszyło trawę i było tak cicho, że słyszało się drobne owady krążące między polnymi kwiatami. W zielonych zboczach wzgórz było coś, co mnie drażniło, coś upartego i zagadkowego jak widok kogoś odwróconego plecami. Potrzebowałam chwili, aby to nazwać – to była pustka. Z Glenskehy nie przyszedł nikt, żeby zobaczyć, co się dzieje.

Na ścieżce, kiedy drzewa i krzewy zasłaniały nas przed niepowołanymi spojrzeniami, Sam mocno mnie objął.

– Myślałem, że to ty – powiedział z ustami w moich włosach. Mówił cicho, głos mu drżał. – Myślałem, że to ty.