Edward Callow

Phynodderre.

Historia czarodziejskiej miłości

i inne legendy z Wyspy Man

Przełożył Marek Skowerski

Armoryka

Sandomierz 2020 

BIBLIOTEKA CELTYCKA, Nr 7

Redaktor Joanna Sarwa

Projekt okładki: Juliusz Susak

Ilustracja na okładce: Luis Ricardo Falero (1851-1896), Lily Fairy (1888), (licencja public domaine),

źródło: http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Falero_Luis_Ricardo_Lily_Fairy_1888.jpg

Ilustracja na 10 stronie książki: Edward Robert Hughes (1851-1914), Midsummer Eve (1908), (licencja public domaine),

źródło: http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Edward_Robert_Hughes_-_Midsummer_Eve_(1908c).jpg

Autor: Edward Callow (1825-1900)

Tytuł oryginału: The Phynodderree and other legends of the Isle of Man

Podstawa przekładu: THE PHYNODDERREE AND OTHER LEGENDS OF THE ISLE OF MAN.

BY EDWARD CALLOW.

WITH SIXTY ILLUSTRATIONS.

Drawn expressly for this Work, and Engraved on Wood, by W. J. Watson.

J. Dean & Son, London [1882]

źródło tekstu: The Internet Sacred Text Archive – http://www.sacred-texts.com/neu/celt/phy/index.htm (20.10.2009); licencja: This text is in the public domain worldwide.

Copyright © 2009, 2020 for the Polish edition by Wydawnictwo „Armoryka”

Copyright © 2009, 2020 by for the Polish translation by Marek Skowerski

Wydawnictwo ARMORYKA

ul. Krucza 16

27-600 Sandomierz

http://www.armoryka.pl/

ISBN 978-83-7639-307-0

Wstęp Autora

Wiara w istnienie elfów jest najsilniej zakorzeniona na Wyspach Brytyjskich wśród mieszkańców Wyspy Man. Pomimo tendencji obecnych czasów stawiających na piedestale rozum i niszczących spuściznę edukacji dziewiętnastowiecznej na temat poezji, romansu i rycerskości, wciąż w wielu regionach, a zwłaszcza w tych górskich, zaskakująca jest siła wiary w zjawiska nadnaturalne.

Ludzie z Wyspy Man wciąż przekazują sobie opowieści o dobrych i złych elfach a ci, których ciekawią tradycje wieśniaków z Man, zobaczą i usłyszą coś, co przekroczy ich oczekiwania. Przeciętny turysta odwiedzający Wyspę podczas letnich wakacji i trzymający się utartych szlaków wycieczkowych niewiele się dowie, ale ten, kto zejdzie z ubitego szlaku i podąży w głąb tego górzystego regionu, będzie usatysfakcjonowany.

Podczas zbierania materiałów do opowieści o Kielichu Mszalnym w Kirk Malew, odwiedziłem plebanię, aby potwierdzić, o ile to możliwe, datę jego zniknięcia. Waldorn pisze w swej „Historii”, że czarodziejski Srebrny Kielich jest przechowywany w skarbcach kościoła. W czasie rozmowy o utrzymującej się wierze w elfy pleban powiedział, że jeden z jego parafian — regularnie uczęszczający do kościoła farmer — wyraził ostatnio głębokie przekonanie, że elfy naprawdę pojawiają się w dolinie, w której mieszka. Na pytanie księdza: „— Czy kiedykolwiek w swoim życiu widziałeś elfa?”, odpowiedział on „— Nie! Nie mogę powiedzieć, że widziałem takie stworzenie, ale czułem jego zapach wystarczająco często.”

Sir Walter Scott w swym dziele „Peveril ze szczytu”, podał zarys legendy o Mough-dy-Dhoo, upiornym czarnym psie z Zamku Peel, a w swoich notatkach odnosił się on także do innych. Waldron, w swej oryginalnej „Historii Wyspy Man”, czyni aluzje do kilku legend i mówi wiele interesujących rzeczy o przesądach ludzi z Man i ich wierze w elfy.

Od dawna marzyłem o tym, by uratować przed zapomnieniem niektóre legendy, towarzyszące mej młodości i zaprezentować je czytelnikom w interesujący sposób. Jeśli zaś po lekturze tych historii zrodzi się w kimś chęć zwiedzenia pięknej Wyspy Man, wtedy moja praca nie pójdzie na próżno.

Jestem głęboko wdzięczny świętej pamięci Jamesowi Burmanowi, Wielmożnemu Panu, F.R.A.S, Sekretarzowi Zastępcy Gubernatora oraz Radzie Wyspy, świętej pamięci Paulowi Bridsonowi, Wielmożnemu Panu, Honorowemu Sekretarzowi Towarzystwa Manx, oraz innym, za mnogość materiałów na temat tych podań.

Jeśli podania te zostaną ciepło przyjęte przez czytelników, poczuję się zachęcony do powtórzenia tego eksperymentu, gdyż jest dużo więcej legend z Wyspy Man, o których myślę, że okażą się być zarówno interesujące, jak i przyjemne w odbiorze.

Edward Callow

Dedykuję tę książkę drogim czarodziejkom swego własnego domu, Sarah Frances, Frances Elizabeth i Alice Mary.

Edward Callow

Ach, Wyspo Mona, piękna Wyspo Mona,

Nie ma kraju mi droższego niż ty,

Twych pokrytych janowcem i wrzosem wzgórz,

Wodospadów i szemrzących potoków,

Które wpadają do szerokiego, zielonego morza.

Lubię samotnie spacerować

Nad brzegami twych bulgoczących strumieni

Lub też siedzieć i rozmyślać na porośniętym mchem kamieniu

O czarodziejskich stworzeniach, ograch i gnomach,

Które chowają się przed promieniami boskiego słońca.

Słodko jest chodzić samemu

O północy po srebrzystym piasku,

Wpatrując się w fale zalane księżycową poświatą.

To tu, to tam, zdają się one

Radośnie całować ląd.

Każda dolina, góra i rozpadlina,

Każdy wodospad, strumień i morze,

Jaskinia, skała, port i zatoka,

Ostatnie domy rodzaju elfiego i czarodziejskich stworzeń,

O piękna Mono, one wszystkie są mi drogie.

„Potem wznosimy się w powietrze

Uniesieni przez parę motyli

Zaprzęgniętych do niebieskiego płatka”

Phynodderree1 : 

Historia czarodziejskiej miłości.

Rozdział I

„Nie wolno mi myśleć, nie mogę patrzeć

Na to, czym jestem, na to, czym byłem.”

BYRON

Szeroko otwarta zatoka Ramsey na północnym wybrzeżu Wyspy Man jest największym i najbezpieczniejszym z kotwicowisk otaczających brzegi tej przepięknej wyspy. Daje ona miłe schronienie statkom każdego tonażu, od małych przybrzeżnych łodzi rybackich o wyporności trzydziestu ton po olbrzymie atlantyckie statki parowe o wyporności trzech tysięcy. I nie jest niczym niezwykłym w okresie zachodnich wiatrów zobaczyć tu nawet i dwieście małych i dużych statków wygodnie i bezpiecznie stojących na kotwicy pod osłoną góry o nazwie Północna Barrule2 i półwyspu św. Maughold. 

Północna Barrule wznosi się na wysokość jakichś ośmiuset stóp, a swym stożkowatym szczytem dotyka chmur uciekających po niebie przed gnającym je wiatrem. Jest ona zwieńczeniem łańcucha górskiego tworzącego kręgosłup Wyspy Mona, czy jak się mówi w tamtejszym języku, Ellan Vannin.

Chociaż Północna Barrule stanowi znaczący i wyróżniający się element krajobrazu tej części wyspy, to jednak widać ją najlepiej nie z brzegu, a z morza. Wielu podróżników przybywających od strony Cumberland, musiało zwrócić uwagę na jej uderzające podobieństwo do Wezuwiusza.

W stokach i zboczach Północnej Barrule swój początek bierze wiele potoków, które spływając w dół i przeskakując z uskoku na uskok i łącząc się w dole, w końcu spływają do morza. Największą z nich jest rzeka Sulby, która po opuszczeniu romantycznej doliny o tej samej nazwie staje się sporym strumieniem wijącym się na pewnym dystansie u podnóża góry oddzielającej ją od niskiej, piaszczystej równiny rozpościerającej się na północ. W końcu wpada do morza w Point of Ayre — najdalej na północy wysuniętym punkcie wyspy. Tutaj tworzy dogodny port, przy którym wzniesiona została północna stolica wyspy, Ramsey, która daje swe imię tej rozległej zatoce.

Oprócz Sulby są tu również dwie inne doliny, które powinien odwiedzić każdy miłośnik wspinaczki. Szczególnym pięknem cechuje się Ballure. To dzięki tańczącemu strumieniowi, który — zazdrosny o swego większego rywala z Sulby — drąży swe koryto nad, pod i wokół skał, pomiędzy szczelinami, z których wyrastają wspaniałe paprocie o największym zagęszczeniu, by w końcu wpaść swym niezależnym ujściem do morza. Ta druga to dolina Aldyn, do której chciałbym zabrać Cię, drogi Czytelniku, by opowiedzieć smutną historię Phynodderree — elfa.

Wiele, wiele lat temu, na długo przed czasem zapisanym w rejestrach parafialnych i przed tym, jak ludzie z Manx zaczęli spisywać kroniki i pamiętniki, stała tu mała, pokryta strzechą chatka, mniej więcej w połowie drogi do doliny Aldyn. Żył w niej staruszek, który uprawiał małe poletko, wypasał kilka górskich owiec oraz trzymał jedną krowę. W tych zajęciach pomagała mu — gdy akurat nie była zajęta swym kołowrotkiem — jego jedyna córka Kitty.

Stary Billy Nill czyli William Kerruish, krawiec, był najlepszy w swym fachu w promieniu wielu mil, a jego sława rozchodziła się jeszcze dalej. On sam był przekonany, że zawdzięcza swą reputację dobrej jakości jego wyrobów, ich odpowiednim cenom oraz tak starannemu prowadzeniu tego interesu, że ledwie starczało czasu na obowiązki związane z farmą. Pani Joughin, żona krawca z Ramsey, mówiła swoim sąsiadom:

— Ten stary Kerruish jest tylko partaczem. O krawiectwie więcej wie jego krowa niż on sam. A gdyby ta jego ładna córka, Kitty, nie zachęcała swymi uśmiechami i spojrzeniami młodzieńców z okolicy, żaden z nich za żadne skarby nie zleciłby mu pracy.

Uwagi pani Joughin traktowano z przymrużeniem oka. Żadną miarą stylowi starego Billa Nilla nie było się równać z Poolsami i Douglasami z Castletown, ale młodzieńcy z Maughold i Lezayre byli bardzo zadowoleni, mogąc dać mu swą odzież, nawet jeśli była to tylko wymówka by móc zawitać do jego chatki i — o ile będzie to możliwe — wymienić kilka słów z jego piękną córką Kitty z oraz uzyskać od niej choćby najskromniejszy z uśmiechów.

Stary krawiec — rolnik, znany był w sąsiedztwie jako Billy Nill, aby dało się go odróżnić od kilku innych Williamów Kerruishów w parafii. Jego matką była Ellen, a jego przydomek oznaczał William, syn Ellen.

Złośliwe plotki o Kitty rozsiewane przez panią Joughin nie były żadną miarą prawdziwe. Kitty była równie dobra jak piękna. Roześmiane ciemnoniebieskie oczy o rzęsach tak długich, że wprawiłyby w zazdrość niejedną piękność ze Wschodu, grube, ciemnobrązowe warkocze, przepyszne brwi, wspaniałe policzki o kolorach róży i lilii, pełne usta i zęby wręcz oślepiające swą bielą — to wszystko połączone z gibką, pełną wdzięku figurą stanowiło bardzo dobry powód dla każdego młodzieńca do nawet najdłuższego spaceru aby tylko móc spojrzeć na ten chodzący cud. A gdy dodało się do tego najsłodszy wyraz twarzy i niewytłumaczalny urok towarzyszący prawdziwie dobrej i czystej kobiecie, nikt się nie dziwił, że topniały serca wielu młodych rybaków i rolników od Kirk Maughold po Point of Ayre. Nieważne, jak mocno wiał w nocy wiatr i jak bardzo trudzić się musieli, by sprowadzić swe kruche barki wyładowane połowem śledzia bezpiecznie do portu — nie było siły, by powstrzymać młodzieńców przed wyprawą do doliny Aldyn, by spojrzeć na piękną twarz Kitty, bądź też zamienić z nią kilka słów czy usłyszeć jak śpiewa. A Kitty śpiewała tak słodko, że letnimi wieczorami, gdy znad kołowrotka nuciła swemu pracującemu ojcu, elfy kryły się za pobliskimi drzewami albo pośród wysokich kolb kukurydzy aby móc posłuchać jej głosu.

Czasem, gdy tak sobie śpiewała otoczona przez małych, niewidzialnych słuchaczy, do jej czułych uszu docierał dźwięk kroków kogoś nadchodzącego od strony doliny. Wszystkie elfy rozbiegały się wtedy na lewo i prawo i — chociaż niewidziane przez Kitty i jej ojca, czyniły tyle poruszenia pośród paproci i opuszczonych kielichów kwiatów drzewka fuksji, które osłaniały chatkę od strony drogi, że Kitty myślała, iż jest to nagły powiew wiatru z górskich szczytów, zwiastujący rychłą zmianę pogody. Nadchodzące kroki mogły najpewniej należeć do Evana Christiana bądź Roberta Faraghera, jej dwóch najbardziej wytrwałych zalotników. Ten pierwszy zawsze miał dość sił, by przydreptać tu z Lewaigue, a ten drugi aż z Ballasaig, aby złożyć jej wizytę i zyskać coś dla swej sprawy. Ale obu ich, tak jak i całą resztę amantów, którzy tłumnie przybywali do chatki jej ojca, Kitty Kerruish odrzucała. Zawsze dla wszystkich miała dobre słowo i słodki uśmiech, a ich komplementów słuchała ze skromnością, która tym bardziej rozpalała ich serca, ale gdy ci zaczynali mówić jej o miłości, kręciła tylko głową ze śmiechem i zręcznie sprowadzała rozmowę na inne tory. Gdy Evan Christian odważył się raz naciskać bardziej w swych prośbach niż było to zwyczajem, wyznając przy tym swą miłość i błagając o wzajemność, dziewczyna stanowczo, ale grzecznie odparła:

— Nie, Evanie. Dopóki żyje mój ojciec, nie mogę go opuścić. Obecnie cała miłość, jaką mogę komuś dać, należy do niego.

Rozdział II 

„Czasem widziałem, jak siedzisz i się obracasz;

A gdy wiatr na chwilę ustawał,

Czasem słyszałem Twój śpiew”. 

TENNYSON

Pewnego letniego wieczoru Kitty jak zwykle siedziała u drzwi chatki, rozkoszując się cieniem drzewek fuksji, a jej delikatne palce pracowały nad przędzą. Kołowrotek kręcił się, mrucząc przyjemnie, a jego pedał naciskała najpiękniejsza stopa na wyspie. Stary Kerruish udał się do Dooney-Mooar — znaczącego człowieka z parafii Ballaugh, aby zanieść mu pracę, którą właśnie ukończył, a Kitty — wyczekując jego powrotu — śpiewała sobie słodką, cieszącą ucho piosenkę.

Gdy dziewczyna przerwała na chwilę pieśń, by nasłuchiwać kroków swego ojca, ujrzała obok siebie stworzenie, które w pierwszym momencie wzięła za małe dziecko. Od razu pomyślała, że musi to być jedno z dzieci sąsiadki — Mylrei, które pobłądziło i dotarło aż tutaj z doliny poniżej, podążając w górę strumienia zwyczajem młodych, którzy chcieli złowić pstrąga. Robiono to, najpierw płosząc patykiem rybę spod kamienia a potem łapiąc ją w sieć własnej roboty.

Drugie spojrzenie wyprowadziło ją z błędu. To nie był mały Tommy — synek Mylrei. Przed Kitty nie stało dziecko śmiertelnika, lecz mały elf, niezwykle strojny i gładki. Kitty nigdy nie widziała nikogo tak ujmującego.

— Słodka damo — powiedział, ujmując jej dłoń i podnosząc ją do swych ust z taką gracją, że zazdroszczono by mu na dworze Wielkiego Króla. — Śpiewaj, proszę, dalej i nic się nie bój.

— Kim jesteś? — wykrzyknęła, cofając swą rękę z jego namiętnego uścisku. Dobrotliwa twarz i maniery małego stworzenia przekonały ją jednak, że nie ma się czego obawiać.

— Urocza Kitty, pani mego serca, jestem twym najbardziej oddanym wielbicielem i niewolnikiem zarazem! Nie jestem śmiertelnikiem ale moje serce już dawno odeszło od czarodziejskiej rasy i zapragnęło ciebie! Nie jestem w stanie wyrazić jak bardzo! O, piękna pani! — mówił dalej mały człowiek, ponownie łapiąc ją za rękę i przełamując jej nieśmiały opór, który wykazała w pierwszym momencie. — Nie zraniłbym cię, nawet gdyby mi dawali całe elfie królestwo! Często, jakże często patrzyłem na ciebie i widziałem, jak pozostajesz niewzruszona mimo miłosnych peanów twych wielbicieli. Byłem tutaj, gdy Evan Christian śmiało wystąpił ze swą prośbą i został odesłany ze świadomością, że tylko śmierć twojego ojca może dać mu jakąkolwiek nadzieję na zyskanie twej przychylności. Patrzyłem ukryty pod tamtą paprocią, jak Bob Faragher przysięgał, że dla ciebie gotów jest urabiać się po łokcie i błagał, byś została jego panią w Ballasaig. Słyszałem jego przygnębione westchnienie, gdy przed udaniem się w dół doliną rzucił pożegnalne, pełne pragnienia spojrzenie, gdy ty wnosiłaś kołowrotek do domu. Słyszałem wszystkie wyznania i widziałem, jak odchodzili. O jakże się śmiałem w duchu, widząc, że odchodzą zawiedzeni i zadziwieni, ale moja miłość, droga Kitty, przewyższa ich wszystkich. Nic, co jakikolwiek śmiertelnik czuł, czy jest w stanie poczuć, nie jest w stanie się równać się uwielbieniu, jakie chcę ci ofiarować, droga Kitty — pani mego serca — a tę miłość składam teraz u twych stóp!

Biedna dziewczyna nie miała sił oprzeć się tak gorącemu i szczeremu wyznaniu, które mały człowieczek wypowiedział bez jednego zająknięcia. Jego obecność fascynowała ją, jakby jej serce, które tak długo uparcie odrzucało wszystkich śmiertelnych zalotników, zostało nagle opanowane przez zaskakującą propozycję elfiego kochanka. Oczarowana musiała natychmiast ulec w obliczu jego niepohamowanego ataku. Nigdy wcześniej nie poznała, czym jest miłość. Płomienna namiętność wzięła we władanie całą jej duszę. Słuchała tak łapczywie każdego słowa czarodziejskiego zalotnika, że cały świat przestał dla niej istnieć.

— Wysłuchaj mnie, najdroższa damo, i pozwól mi wyłożyć mą prośbę. Zajmuję ważne stanowisko na dworze mego elfiego władcy, a najpiękniejsze damy dworu na próżno próbują mnie oczarować swymi wdziękami. Ty i tylko ty, słodka Kitty, posiadasz miłość i serce Uddereeka!

Wskoczywszy lekko na kołowrotek, mała istota zarzuciła jej ręce na szyję i pokryła jej różane wargi ognistymi pocałunkami.

Urzeczona Kitty bez oporów poddała się żarliwej miłości Uddereeka a gdy na ścieżce do chatki rozległy się kroki jej ojca, z niekłamanym żalem spostrzegła, że elf przygotowuje się do odejścia.

— Och! Muszę teraz odejść, pani mego serca, słyszę bowiem, że zbliża się twój ojciec. Nikt nie może być świadkiem naszej miłości. Gdyby kiedykolwiek wyszło na jaw na elfim dworze, że odważyłem się pokochać albo choćby spojrzeć z zachwytem na śmiertelniczkę, spotkałby mnie straszliwy los. Ale ma słodka Kitty, dla ciebie i twej miłości zaryzykuję wszystko, nawet gdyby to było po tysiąckroć więcej i odważę się sprostać najstraszniejszej zemście czarodziejskiej potęgi. Lepiej jednak naszą miłość i nasze spotkania utrzymać w tajemnicy, zarówno przed śmiertelnikami jak i przed elfim ludem. Będę na ciebie czekać, ma luba, każdego wieczoru o zmroku pod niebieskim drzewem jarzębiny na zielonych polach doliny Aldyn obok wesołego strumyczka płynącego pośród skał i wpadającego do dolnego Gully-Mooar.

Ponownie objął ja swymi małymi ramionami, złożył na jej ustach namiętny pocałunek, po czym wyszeptał ciche, czułe pożegnanie i zniknął jej z oczu tak szybko, jak się pojawił.

Kitty, myśląc że to jej się przyśniło, zamyśliła się, wpatrując intensywnie w miejsce, gdzie zniknął Uddereek. Była radosna a zarazem przerażona doznaniem, którego teraz po raz pierwszy doświadczało jej serce. O poranku tego dnia wstała jako dziewczyna, teraz jednak stała się kobietą, ze wszystkimi przynależnymi jej uczuciami. Czuła, że czy to w szczęściu czy w nieszczęściu, jej cała przyszłość związana jest z przyszłością jej elfiego kochanka. Siedziała tak dalej, wpatrzona w dal.

Gdy stary Billy Nill zbliżył się do chatki i posłał jej umówiony znak powrotu do domu, zaskoczyła go cisza zamiast słodkiego głosu córki. Skierował się do ogrodu, ale Kitty zamiast pospieszyć mu na spotkanie, jak to zwykle czyniła, siedziała dalej cicha i nieruchoma, patrząc przed siebie w zamyśleniu. Ani lekka piosenka, ani turkot kołowrotka nie przywitały powracającego starca. Kądziel i poplątana przędza leżały u stóp dziewczyny, odwrócone koło było oparte o chatkę tam, gdzie rzucił je umykający elf, a Kitty w ogóle nie zwróciła uwagi na przybycie ojca. Właściwie wcale go nie zauważyła. Tylko ruszała ustami wypowiadając cichutko takie oto słowa:

— Ogh-cha-nee, biada mi. Ta-graigh-ayn, kocham go...

— Kitty... — powiedział cicho zaskoczony starzec, a ona natychmiast podskoczyła i przecierając ręką oczy, jakby się budziła ze snu czy transu, przywitała go w domu starym zwyczajem i pośpieszyła przygotować skromny posiłek złożony z naleśników z solonymi śledziami, oblanych świeżym masłem oraz twarogu, z przygotowania którego Kitty słynęła w całej okolicy.

Rozdział III

Każdego wieczoru, gdy zapadał zmierzch, nieodparta siła ciągnęła Kitty Kerruish w miejsce schadzek pod niebieskie drzewo jarzębiny. Tam spotykała się ze swym elfim kochankiem by słuchać jego namiętnych wyznań i pochwał dla jej urody. Czarodziejski człowieczek szeptał czule do jej ucha najpiękniejsze słowa miłości i zachwytu, leżąc na jej podołku jak czarodziejskie dziecko z ramionami oplatającymi jej szyję.

Pewnego wieczoru, przekomarzając się ze swym ukochanym, Kitty powiedziała, że nie wierzy w jego miłosne wyznania, i że na pewno nie byłby on skłonny udowodnić swego uczucia.

Uddereek przysiągł, że się myli i poprosił, by wymyśliła zadanie, którą on z chęcią wypełni, dziewczynie jednak nic nie przychodziło wtedy do głowy.

Następnej nocy miała się odbyć urządzona przez króla i królową elfów taneczna biesiada w dolinie Rushen, w południowej części wyspy, w pobliżu Ballasalla. W ten sposób władcy elfów chcieli uczcić RE-HOLLYS-VOOAR-YN-ONYR, królewski festiwal miesiąca zbiorów. Każdy elf w Ellan Vannin musiał tam być. Tańce miały trwać, póki księżyc nie schroni się za Zachodnią Barrule, a wczesne promienie wschodzącego słońca zaczną docierać w to miejsce znad morza.

— Ach, Uddereeku! — powiedziała Kitty, dalej się z nim drocząc. — Ty będziesz się tym wszystkim zachwycać i pewnie zapomnisz o mnie i o tym, że kiedykolwiek znałeś biedną Kitty!

— Ależ nie! — odpowiedział mały człowieczek. — Będę tam sam pośród gromady elfów. Pomimo uczty i muzyki, tańców w kole, zabaw w paprociach i słodkich kwiatach, będę chciał znaleźć się daleko od tamtego miejsca by być przy tobie, droga Kitty!

— Po prostu nie wierzę w ani jedno twoje słowo — odparła, śmiejąc się dziewczyna. — Jakaś piękna dama, której uroda po stokroć przewyższa moją, zauroczy twe serce, a ty wkrótce zapomnisz o swej śmiertelnej ukochanej!

— Nigdy, nigdy! — przerwał jej nagle. — Przyrzekam ci to, ukochana, nigdy! Porzucę elfie zabawy i gdy tylko król i królowa rozpoczną ucztę, a potem odejdą, a inni zajmą się zabawą ja się wykradnę i spotkam się tu z tobą, o najdroższa, trzy godziny po zachodzie słońca!

Żadna kobieta nie mogłaby dostać większego dowodu swej władzy i atrakcyjności, toteż Kitty Kerruish z zadowoleniem odparła:

— Będę tutaj by się z tobą spotkać. I pamiętaj, że na ciebie czekam.

O! Nie pomyślała o tym, ile będzie ich oboje kosztować ten dowód jego miłości!

Notatki

[←1 ] 

Phynodderree albo Włochacz - słowo to może oznaczać zarówno chochlika, skrzata, krasnala i elfa – przyp. tłum. 

[←2 ] 

Nazwa własna góry na Wyspie Man – przyp. tłum.