Piesek Biszkopcik

Pewnego razu piękny labradorek Biszkopcik postanowił, że będzie bohaterem – dokona niezwykłych czynów, dzięki którym wszystkie zwierzaczki będą wiedzieć, że Biszkopcik to nie byle piesek...

Rozpoczął od przysług i dobrych uczynków, ale wszystkie kończyły się draką. Przykład? Seterowi Egonowi przykleił podczas snu ogon do pyska (bo przecież Egon ciągle gonił swój ogon). Nie chcielibyście zobaczyć miny Egona, kiedy się obudził...

Innym razem Biszkopcik usłyszał, że jeśli ktoś jest zielony na twarzy, to znaczy, że źle się czuje i najprawdopodobniej jest chory. Poszedł więc nad żabi staw i wlał do niego dwadzieścia baryłek syropu na kaszel – myślał, że dzięki temu żaby odzyskają zdrowy kolor na pyszczkach.

Jeszcze innym razem nasz bohater pomylił owcę z pudlem i chciał podzielić się z nią kością...

Największe hece miały zaś miejsce wtedy, gdy brał się za sprzątanie! Kiedyś zamiótł podłogę ogonem tak, że zmiótł wszystko, co się na niej znajdowało i cała rodzina szukała swoich kapci przez następny tydzień! Przy okazji, znaleziono wtedy wiele ciekawych rzeczy: sztuczną szczękę dziadka, starego hot-doga... Nie przysporzyło to jednak popularności nieszczęsnemu Biszkopcikowi.

Postanowił więc zostać Wielkim Odkrywcą! Wymyślił sobie, że odkryje środek Ziemi!

Biedroneczka

Biedroneczka Kropeczka uwielbiała szybko fruwać. Zawsze była w pędzie i zawsze gdzieś gnała. Najgorsze jednak było to, że zupełnie nie zwracała uwagi na to gdzie, ani jak leci.

I to stało się powodem do obaw jej rodziców...

Mama stale jej powtarzała:

– Moja kochana córeczko, rozglądaj się uważnie, patrz co się wokół ciebie dzieje. – Kropeczko nie możesz latać tak szybko i nierozważnie! Wokół czyha wiele niebezpieczeństw, nigdy nie wiesz, kiedy spotka cię jakaś przykra niespodzianka.

Niestety, mała biedronka za nic miała przestrogi kochających rodziców i dalej robiła to, co lubiła najbardziej, a więc latała jak szalona przed siebie, gdziekolwiek i dokądkolwiek, byle szybko. I tak upływały jej dzień za dniem...

Kotek Taraptatek

Kotek Tarapatek nie był zwykłym kotkiem, o nie! Tym, co czyniło Tarapatka tak niewiarygodnie nieprzeciętnym, był fakt, że miał on po prostu niesamowity dar wplątywania się w różne dziwne sytuacje i przygody. Pomagali mu w tym jego przyjaciele, niesforne rodzeństwo: kotek Psotek i kotka Frotka. To oni właśnie namawiali Tarapatka do płatania najbardziej niebezpiecznych figli.

Po jakimś czasie wszystkie okoliczne zwierzaki wiedziały, że jeśli ktoś wysmarował miodem młodszego kuzyna, napchał masła do fajki dziadka lub przefarbował swoje futerko na biało i udawał watę cukrową, na pewno któreś z psotnej trójki maczało w tym swoje pazurki. Psotek i Frotka zawsze umieli szybko uciec, a Tarapatek zwykle bywał łapany wprost na gorącym uczynku.

Rodzice Tarapatka: kotka Katarina i kocur Mlekonstanty, załamywali łapki, ale nic nie mogli poradzić na jego figle. Wszelkie kary Tarapatek znosił pokornie i cichutko, a następnego dnia psocił i broił od nowa. Zatroskani rodzice postanowili więc poprosić o pomoc dalekiego krewnego, słynnego kociego psychologa Miauczysława. Wysłali do niego list i cierpliwie czekali, co będzie dalej.

Niezapominajka

W pięknym ogrodzie starej ogrodniczki pani Zosi rosły same piękne kwiaty.

Wszystkimi kolorami tęczy mieniły się tulipany, kusiły oko wdzięczne irysy i słodko pachniała maciejka. Złocisty słonecznik sięgał nieba, a delikatnie pachnąca lawenda tuliła do snu.

Dobra ogrodniczka pielęgnowała kwiaty najlepiej jak tylko umiała. Podlewała swoje skarby, skraplała, wachlowała i chroniła przed ostrym słońcem. Rozmawiała z nimi, śpiewała im piosenki, a nawet opowiadała bajki. Robiła wszystko, aby ogród piękniał i rozkwitał.

Małpie figle

Małpka Fisia i jej brat Urwisek byli bardzo psotnym rodzeństwem. Uwielbiali wszystkim dookoła robić kawały i psoty, ale ich żarty nie dla wszystkich były śmieszne. Czasami byli naprawdę bardzo złośliwi i niegrzeczni i zawsze zaśmiewali się do łez ze swoich dowcipów, chociaż dla innych nie były one wcale zabawne.

Rodzeństwo zawsze, gdy tylko spotkało małego Trąbka, śmiało się z niego, że ma zamiast nosa ogon:

– To jest trąbka – żałośnie tłumaczył się słonik.

– Nie to jest ogon – cha, cha, cha.

– Masz dwa ogony, z przodu i z tyłu hi, hi, hi.

Małpki uwielbiały też straszyć małą żyrafę Plamkę, że jej długa szyja wkrótce sięgnie nieba i będzie musiała jeść tylko chmury, które w dodatku są bardzo gorzkie i piekące. I nie wzruszało ich to, że żyrafa bardzo się tymi słowami martwiła.

Ślimak Zwinniczek

Czy słyszeliście kiedykolwiek o ślimaku, który chciał zostać lotnikiem? Nawet, jeśli Wam się wydaje, że to dziwny pomysł, nasz bohater podchodził do niego na tyle poważnie, że postanowił zmienić imię, gdy już będzie latał i od tej pory będzie ono brzmiało: Lotniczek, a nie Zwinniczek – jak nazwali go rodzice.

Od momentu, gdy zdał sobie sprawę, że największą frajdę sprawia mu bujanie w obłokach, wiedział, że latanie to jedyne, co chciałby robić w życiu. Niestety, nigdzie w okolicy nie było żadnej szkoły lotniczej dla ślimaków. Zwinniczek postanowił więc nauczyć się tego sam – i zostać pierwszym ślimakiem-lotnikiem w historii.

Zaczął od ślizgania się w dół, mając nadzieję, że siłą poślizgu oderwie się od podłoża. Spróbował skoków z wysokości. Leciał... ale zawsze prosto na ziemię.

„ A może to domek tak mi ciąży?" – pomyślał ślimak. Wpadł na pomysł, że na czas ćwiczeń będzie zostawiać domek w bezpiecznym miejscu. Niestety, jedynym takim, w które żadne zwierzątko nie zaglądało, było śmierdzące bagno.

Gwiazdeczki

Pewne dwie gwiazdki Andromeda i Kasjopea bardzo lubiły migotać na wieczornym niebie. Uwielbiały podziwiać swój magiczny blask i otaczającą je złotą poświatę, odcinającą się na tle granatowego nieba. Właściwie to nie robiły nic innego, całe noce tylko migotały i migotały...

Siostrzyczki były bardzo dumne z tego, że są gwiazdkami.

Z jednej strony – wszyscy je podziwiali, że tak pięknie migoczą, a z drugiej – gwiazdeczki wiedziały, że pomagają też innym. Jak to możliwe, skoro gwiazdy są tak wysoko, poza naszym zasięgiem?

Przecież gwiazdy wskazują ludziom drogę do domu, pomagają odnaleźć się nocą zagubionym w lesie albo umilają swoim światłem życie nocnym zwierzętom. Nasze bohaterki bardzo się cieszyły, że były takie potrzebne i lubiane.

Zimowe zapasy jeżyka

Tego ranka jeżyk Igiełka przeciągnął się, ziewnął potężnie i przeciągnął się znowu. Przetarł uszy... i usłyszał dziwny hałas. Wystawił pyszczek z norki, aby sprawdzić, kto tak strasznie hałasuje.

Okazało się, że to wiewiórki kłócą się o małego orzecha laskowego:

– Ja go pierwsza zobaczyłam!

– Nieprawda, bo ja!

– Ależ skąd, ja widziałam go na długo przed tym, zanim ty pomyślałaś, że to jest orzech!

– Kiteczki rude, o co tyle krzyku – sapnął zdziwiony jeżyk.

– O orzecha – wrzasnęły Ruda i Kitka jednocześnie.

– O takiego małego orzeszka. – Mały, czy nie, ale zbliża się zima i trzeba robić zapasy – odparły przejęte siostry, po czym zgodnie pomaszerowały w stronę drzewa.

Text copyright © 2011

Wydawca:

O-press sp. z o.o.

Kielce, ul. Kolberga 11

tel. 41 346 27 93, fax 41 368 36 35

Wszystkie prawa zastrzeżone

All rights reserved

www.o-pressbook.eu