Chore słoneczko

Kiedyś słonko zwierzyło się dzięciołowi, że boli je głowa. Nie miało sił, aby wysyłać promyki na łąkę i coraz bardziej czuło się zmęczone. – To pewnie grypa – stwierdził dzięcioł, znany lekarz lasu i zmierzył słoneczku temperaturę. – Tak, to na pewno grypa – dodał, patrząc na wskaźnik termometru. – Musisz odpocząć, wygrzać się i spożywać dużo ciepłych płynów – zalecił doktor. – Ale nie mogę zostawić Ziemi samej, przecież jest środek lata. Wszyscy liczą na to, że będę im świecić. A psik! – kichnęło słonko. – Widzisz, już zaczynasz kichać. Nie martw się. Zadbam, żeby nikt się nie zorientował, że cię nie ma, a ty marsz do łóżka! – polecił dzięcioł i przygotował dla słonka wygodny obłoczek. Poprosił potem wróbelki, aby owinęły słonko szalem i dały mu lekarstwa.

Fałszywy alarm

Na dnie oceanu było wielkie królestwo. W podwodnym pałacu wszyscy mieszkali zgodnie. Nawet małe mątwy, które często się ze sobą przekomarzały, w końcu zawsze dochodziły do porozumienia. Nic nie zapowiadało, że do podwodnego świata wkradnie się niepokój. – Straże! – zawołała pewnego dnia królowa oceanu – Szybko, zaprzęgać moją muszlę w koniki morskie! – rozkazała i może nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie pośpiech władczyni, do którego nikt nie był w podwodnym świecie przyzwyczajony. – Co się stało? – zastanawiały się damy dworu, wytworne ośmiornice. – Może jakiś statek tonie? – próbowały zgadnąć małe rozgwiazdy, które bawiły się pęcherzykami powietrza jak piłeczkami. – Martwię się o naszą królową – stwierdził lord żółw. – Nie można jej zostawić teraz samej, coś złego musiało się wydarzyć. Zdecydowanie nie może zostać sama.

Beczka śmiechu

Na podwórku u czarodzieja stała beczka. Smuciła się, bo od dłuższego czasu była pusta i czuła się niepotrzebna. – Gospodarz na pewno o mnie zapomniał i będę teraz schnąć z tęsknoty za jakimkolwiek zajęciem – wzdychała i to tak głęboko, że westchnienia dotarły do krasnali mieszkających w pobliskim lesie. – Nie może tak być, żeby ktoś wzdychał do jakiegokolwiek zajęcia – stwierdził król krasnoludków. Wysłał dwóch krasnalowych braci, Ryzyka i Fizyka, aby zbadali problem i spróbowali mu jakoś zaradzić. Krasnale poszły w stronę podwórka czarodzieja. Gdy ujrzały beczkę, wspięły się na nią, aby móc zajrzeć do jej środka. Nagle pojawił się kotek, który turlał się po trawie i śmiał się do rozpuku. – Mam pomysł! Pójdziemy do czarodzieja i zaproponujemy mu, żeby pomógł nam wybudować plac zabaw – zaproponował Ryzyk.

Jarzębinowa panienka

Jesienią drzewa jarzębiny przystroiły się w czerwone korale. Wyglądały, jakby szykowały się na bal. Na jednym z takich drzew mieszkała jarzębinowa panienka. Była to maleńka istota, która dbała o owoce swojego drzewa, ścierając z nich pył minionego dnia. Wkrótce nadeszła zima. Korale jarzębiny pokrył bielutki śnieg. – Teraz mogę odpocząć – stwierdziła drobna istotka, popijając zdrową jarzębinową herbatkę. – Na moich jarzębinkach kurz nie będzie się już zbierał.

Mała Figielka

Figielka była najmłodszą małpką w rodzinie. I chyba najbardziej ruchliwą. Podczas spacerów potrafi ła niezauważalnie zniknąć, gdy tylko na chwilę któryś z rodziców albo starszego rodzeństwa spuścił z niej wzrok. Oczywiście dla niej to była świetna zabawa, ale dla opiekuna – prawdziwy koszmar. Pewnego dnia mama Figielki wybierała się na targ. Nie miała jednak z kim zostawić córki. Postanowiła poprosić o pomoc sąsiadkę, panią Słoniową. – Oczywiście, że się nią zaopiekuję. Może być pani spokojna, nie spuszczę jej z oka – uspokajała mamę sąsiadka. – Nawet już wiem, co zrobić, żeby Figielka nie miała ochoty na zabawę w chowanego – stwierdziła pani Słoniowa.

Porcelanowa królewna

Za wielkim morzem było królestwo, które słynęło z porcelanowych wyrobów. W wielkiej fabryce porcelany króla Wazonika powstawały najpiękniejsze na świecie dzbany, talerze i filiżanki. Kupcy ze wszystkich stron świata przyjeżdżali, by zakupić porcelanowy towar i potem pokazać go mieszkańcom swego kraju. Król Wazonik a że dobre miał serce, przekazywał pieniądze najbiedniejszym ze swego królestwa.Wszystko się układało. Król się bogacił, poddani także, tylko mała królewna Milenka nie rozumiała tego całego zamieszania wokół królewskiej porcelany. – Phi, talerze to talerze, się tłuką jak inne – stwierdziła, oglądając kiedyś najnowsze wyroby z fabryki ojca.

Text copyright © 2011

Wydawca:

O-press sp. z o.o.

Wszystkie prawa zastrzeżone

All rights reserved

www.o-pressbook.eu