Bańką mydlaną w nieznane

Woda, mydło, no i słomka, w którą dmuchać trzeba
I już lecą lśniące bańki do słońca, do nieba.

Każda z nich jest coraz większa i w kolorach tonie
Mały Piotruś aż z uciechy głośno klaszcze w dłonie.

I aż mruży małe oczka, by lepiej podziwiać,
Jak daleko, jak wysoko bańka może śmigać.
A że chłopak był pojętny, rozum miał nie lada
Nic dziwnego, że mu w główkę taki pomysł wpada.

Wydawca:

EMES

Wszystkie prawa zastrzeżone

All rights reserved

Text copyright © 2012