HISTORIA STAREGO WIATRAKA

Na samotnym, wielkim wzgórzu, od strony doliny,

Gdzie jedynie trawa rośnie i kępy tarniny,

Gdzie nieznośny wiatr hulaka od gór mocno wieje,

Stoi wiatrak, cały z drewna… Stoi i niszczeje.

Latem często w nim bywają wróble i gawrony,

Bo wśród jego zakamarków szukają ochłody.

No a zimą, kiedy ziemię mróz i lody skują,

To w wiatraku polne myszy często pomieszkują.

Czasem, kiedy mocno wieje, zdarza się rzecz taka,

Że zakręcą się na wietrze łopaty wiatraka.

Coś w nim wtedy skrzypi, zgrzyta, lecą stare ziarna,

Zaczynają cicho gadać dwa kamienne żarna.

A obecni lokatorzy drewnianej ruiny,

Rozsiadając się wygodnie na szczeblach drabiny,

Nastawiają pilnie uszu, by nie zgubić treści

Ich ciekawej i starej, długiej opowieści.

Wydawca:

EMES

Wszystkie prawa zastrzeżone

All rights reserved

Text copyright © 2013