Alarm w Krasnalowie

Życie w Krasnalowie toczyło się jak zwykle, powoli i spokojnie, do czasu, aż pewnego dnia do miasteczka wkradł się niepokój. Dlaczego? Już z daleka słychać było trzask łamiących się drzew, huk spadających skał i głośny tętent uciekającej zwierzyny. Ziemia się trzęsła i chociaż na niebie słońce świeciło jak zawsze, wszystko wokół pociemniało. Co jakiś czas słychać było zbliżające się złowrogie dźwięki:

Bum! Trach! Bang! Trzask!

Wszyscy mieszkańcy Krasnalowa zastanawiali się, co mogło wywoływać te straszne odgłosy. Patrzyli z nadzieją na swojego władcę, który był niezwykle mądrym krasnalem i oczekiwali odpowiedzi.

– To nie jest burza – stwierdził król Krasnolud Wielki, patrząc w niebo i kurczowo trzymając się swojego tronu, bo co jakiś czas ziemia wciąż podskakiwała, nie wiadomo z jakiego powodu.

– Może to elfy albo inne stworzenia wypowiedziały nam wojnę!? – zastanawiał się przerażony krasnal Bojutek, królewski doradca.

– A może to nasz sąsiad, olbrzym Ojejek tak hałasuje? – mówiły wiewiórki, które nieraz słyszały, jak ich olbrzymi sąsiad tańczy i śpiewa, robiąc przy tym mnóstwo hałasu. Ale to także nie przekonało króla.

– To na pewno wróg nas atakuje... – trzymał się swojego zdania królewski doradca.

– Nie, to niemożliwe, przecież my nie mamy wrogów! – stanowczo zaprzeczył Krasnolud Wielki.

– Muszę natychmiast ogłosić alarm! – zdecydował Krasnolud Wielki i natychmiast królewski posłaniec wspiął się na najwyższy kwiat malwy.

– Alarm! Alaaaaaarm! Alaaaaaaarm! – krzyczał co sił przez kielich kwiatu dzwonka.

Text copyright © 2012

Wydawca:

O-press sp. z o.o.

Wszystkie prawa zastrzeżone

All rights reserved

www.o-pressbook.eu