Text copyright © 2012

ISBN ePub: 978-83-62808-08-3

ISBN MOBI: 978-83-62808-09-0

Opracowanie wersji cyfrowej

www.eskamedia.pl

Spis treści

GAJUSZ JULIUSZ CEZAR - KOCHANEK WSZYSTKICH RZYMIAN

LADACZNICA Z KRÓLEWSKIEGO RODU: KLEOPATRA

OKTAWIAN AUGUST - ANTYCZNY ROZPUSTNIK TYPOWY

TYBERIUSZ

KALIGULA

ŁAKOMCZUCH I NIMFOMANKA - KLAUDIUSZ I MESSALINA

OKRUTNY NERON

HELIOGABAL- NAJBARDZIEJ ROZPUSTNY CESARZ RZYMU

SEKS ABSOLUTNY CESARZY CHIŃSKICH

ROZPUSTNICY W SUTANNACH

ROZPUSTNY PAPIEŻ I JEGO DZIECI

DEWIACJE RODU MEDYCEUSZY

TEN CUDOWNY GIACOMO

TEN OHYDNY DE SADE

Erotyka czy rozpusta?

Są tacy, którzy uznają seks za najważniejszą sferę życia, za główny motor ludzkiej egzystencji. I nic w tym dziwnego, gdyż pożądanie i popęd płciowy leżą w naszej naturze od zarania dziejów. Jakkolwiek by na to patrzeć, nie sposób zaprzeczyć, że sfera erotyki jest dla człowieka sprawą niezmiernie ważną. Z nią wiążą się niezapomniane chwile uniesień, ona gwarantuje najwyższą rozkosz, jej dotyczą nakazy i, znacznie częściej, zakazy religijne i kulturowe.

Pragniemy w naszej serii przedstawić Państwu postacie, dla których seks stał się obsesją, a życie przypominało nieustającą orgię. Wyuzdana erotyka graniczy w ich historiach z rozpustą, zmysłowość ociera się o rozpasanie. Zapraszamy do wspólnej podróży przez wieki, podczas której odkryjemy najbardziej wstydliwe i bacznie strzeżone tajemnice sypialni cesarzy Rzymu i Chin, królów i królowych, dysydentów i artystów – jednym słowem: rozpustników.

Zakazany owoc, czyli niedozwolone igraszki

Przyjemności nie smakowałyby tak wspaniale, gdyby nie były „owocem zakazanym”. Zanim więc udamy się w podróż przez wieki tropem najsłynniejszych rozpustników, sprawdźmy, co wolno i czego zabraniają swoim wyznawcom ważniejsze religie świata, jeśli chodzi o cielesne uciechy.

Niewątpliwie największe triumfy wybujały seks święcił w świecie starożytnym. Dawna Grecja i Rzym były bodaj najbardziej zepsutymi miejscami na Ziemi. Tam żyli „mistrzowie rozpusty”: Kaligula, Klaudiusz, Messalina, Julia Agrypina i inni, tam zaspokojenie popędu seksualnego traktowano jako rzecz zupełnie naturalną, a czasem nawet świętą.

Starożytna Grecja i Rzym

Greczynki wychodziły za mąż już około 15 roku życia i nie mogły zadowolić tak fizycznie, jak i intelektualnie swoich mężów. Męska społeczność Greków gremialnie odwiedzała więc liczne domy publiczne. Już w VI wieku p.n.e. w Atenach istniał monopol państwa na usługi prostytutek. W dikterionach – greckich „agencjach towarzyskich” – można było do woli zabawiać się z wykształconymi heterami. Stanowiły one elitę, były kimś w rodzaju współczesnych call-girls, więc – niestety – ich towarzystwo słono kosztowało: od 20 do 40 sztuk srebra za „numerek”. Panowie dysponujący mniejszą gotówką i niespecjalnie wybredni mieli do dyspozycji lunapary, gdzie za marne grosze mogli do upojenia „swawolić” z niewolnicami. Na podkreślenie zasługuje fakt, że już wtedy także panie mogły zażywać dzikich rozkoszy, gdyż w domach publicznych pracowali również mężczyźni.

Seks w Grecji przybierał czasem formy „świętych” rytuałów ku czci bogów – Dionizosa i Adonisa oraz bogini Afrodyty. O skali tego zjawiska świadczy najlepiej fakt, że w jednej ze świątyń Koryntu pracowało 10 tysięcy prostytutek! Grecy nie mieli też nic przeciw przedmałżeńskim igraszkom młodzieży, która w ten sposób oddawała cześć licznym helleńskim bóstwom. Jedyne, czego oficjalnie nie tolerowano, to prostytucja homoseksualna z nieletnimi, choć w praktyce zakaz ten właściwie nie istniał.

Podobnie sytuacja wyglądała w Rzymie. Nie istniała tam wprawdzie prostytucja sakralna, za to domów publicznych było prawie tyle samo, co prywatnych. Właścicielami wszystkich było państwo, które z ich działalności czerpało ogromne zyski.

Indie i Kamasutra

O ile starożytny Rzym uznaje się za miejsce największego rozpasania, o tyle za najbardziej finezyjny uchodzi dorobek erotycznej kultury hinduskiej. Dzieje się tak za sprawą „Kamasutry” – powszechnie znanego „podręcznika” sztuki miłości, który nie tylko uczy jak współżyć, opisując dziesiątki wymyślnych pozycji, ale także daje instrukcje dotyczące uwodzenia, pieszczot i zawierania małżeństwa.

Rzeczywiście, sfera erotyczna była dla mieszkańców Indii bardzo ważna, choć nie wszystkie odłamy hinduizmu traktowały ją jako „boski dar”. Księga Bhagavadgita, uważana za „biblię Hindusów” mówi dość wyraźnie, że pożądanie jest największym wrogiem człowieka. Zabrania też homoseksualizmu i prostytucji. Współcześnie doszedł do tego jeszcze jeden zakaz: używania wszelkich środków antykoncepcyjnych. Ale to jedna strona medalu. Z drugiej jednak istnieje wspomniany już traktat o miłości, „Kamasutra”, będąca kopalnią wiedzy o sposobach osiągnięcia erotycznej ekstazy. Rady i opisy „podręcznika” są zaiste szczegółowe.

Dowiadujemy się na przykład o 7 typach związków seksualnych, jakie mogą łączyć ludzi, przy czym żaden z nich nie jest potępiony, nawet jeśli wynika wyłącznie z pożądania. Poznajemy dziesiątki sposobów na zadowolenie kobiety: od techniki ruchów frykcyjnych, przez zadrapania, ukąszenie, uderzenia, aż do sztucznego zwiększenia rozmiarów penisa. Sprawy anatomiczne potraktowane są w „Kamasutrze” z całkowitą powagą i opracowane w najdrobniejszych detalach, łącznie z wymiarami narządów płciowych. Dla przykładu według tej księgi mężczyźni mogą należeć do trzech klas: zająców, byków i ogierów, co odpowiada kobiecym: gazelom, klaczom i słonicom. Zaś udane pożycie występuje wtedy, gdy mężczyzna należy do wyższej klasy niż kobieta. Na przykład w układzie ogier – gazela. Jeśli ogier połączy się z klaczą czy gazelą, może dosiąść jej w rozmaitych pozycjach i na różne sposoby: na osła, kozła, psa, kota, daniela, dzika, itd. Jeżeli i to nie starcza, „Kamasutra” dopuszcza możliwość współżycia jednego mężczyzny z dwiema kobietami jednocześnie.

Afryka i Bliski Wschód

Nie tylko starożytne kultury Greków, Rzymian i Hindusów brylowały w dziedzinie wyuzdanego seksu. Starożytny lud Sumerów czczący boginię Aszante organizował na przykład dzikie orgie ku jej czci. Dochodziło wówczas do wszelkich typów intymnych kontaktów, z zoofilią włącznie. Fenicjanki nim uzyskały zgodę na zamążpójście, musiały przez tydzień uprawiać prostytucję w świątyni. W taki sam sposób zarabiały na swój posag mieszkanki Kartaginy. Nierząd kwitł także w Egipcie, Babilonie, Persji, Syrii i na Cyprze. To były czasy!

Nieźle zabawiano się również w Afryce, a gdzieniegdzie trwa to do dziś. Co prawda z reguły zakazana jest zoofilia, gwałt, homoseksualizm, kazirodztwo, ale już seks grupowy nie należy do rzadkości, jak choćby u Aszantów. Ma on jednak bardziej wymiar sakralny niż biologiczny. Ale co tam – przyjemność jednakowa. Gorzej, że niektóre rytuały inicjacji seksualnej mogą przyprawić o gęsią skórkę. Na przykład plemię Mandża nie dość, że dokonuje obrzezania chłopców, to jeszcze dziewczętom usuwa łechtaczki. Dopiero wtedy mogą współżyć. Lepiej mają kobiety Hotentotów, którym „tylko” wydłuża się wargi sromowe. Podobne praktyki stosuje się do dziś w kulturze krajów arabskich wyznających islam. Obrzezanie chłopców i dziewcząt przez usunięcie napletka penisa lub łechtaczki, a nawet wycinanie całej łechtaczki odbywa się ciągle w Egipcie, Arabii Saudyjskiej i Sudanie. Mimo to dla prawie miliarda wyznawców islamu seksualizm nie stanowi tabu, choć główną rolę pełni w nim wyłącznie mężczyzna. Do niego należy wybór żony, on decyduje, ile kobiet chce mieć w swoim domu. Zwykle są to dwie, trzy panie, choć bogaci władcy niektórych księstw mogą poszczycić się haremami liczącymi nawet 50 niewiast! Takich stadek pilnują najczęściej kastraci, co i tak nie gwarantuje, że żony współżyją wyłącznie ze swoim mężem-właścicielem. Z naturalnych względów dochodzi bowiem wśród nich do zbliżeń lesbijskich, zachowań nimfomańskich i sadystycznych. Poza tym kastraci zachowują przecież język, a nim także można sprawić rozkosz kobiecie. Wszystko to sankcjonuje święta księga islamu „Koran”, która mówi wprost: „Wasze żony są to wasze pola, uprawiajcie je ilekroć wam podobać się będzie”.

Muzułmanie nie mogą jednak wszystkiego. Krzywo patrzy się na masturbację, mężczyźnie nie wolno dotykać innego mężczyzny od kolan do pępka, zaś „donoszenie” dziewictwa przez kobietę do późnego wieku jest grzechem. Arabowie mają też swój „podręcznik” seksu: „Ogród woniejący dla wytchnienia umysłu” autorstwa niejakiego Szejcha Nefzaul. Z niego można się dowiedzieć, co to jest „wykałaczka pochwy”, „spojenie miłości” albo „ruch wiadra w studni”. Niestety, mędrzec zaleca, by nie spółkować częściej niż dwa - trzy razy w miesiącu. Inaczej się choruje. Mimo tego, seks zajmuje w kulturze arabskiej poczesne miejsce. Nic dziwnego, skoro „Koran” uczy, że człowiek został stworzony przez Allacha z prochu i ziemi oraz z kropli nasienia i skrzepniętej krwi.

Chiny i Japonia

Na tym tle dość blado wypadają kultury i religie wielkich narodów Azji: Chin i Japonii. Co prawda w Chinach istniały „niebieskie domy”, czyli burdele, a w Japonii działały i działają gejsze, będące „odpoczynkiem wojownika”, których umiejętności w dziedzinie ars amandi uznawane są za najwyższe w świecie, ale azjatyccy mędrcy do radosnego seksu podchodzili jak pies do jeża. Tak jest w większości odmian buddyzmu i w taoizmie. Podstawowe założenia tych religii to asceza i wstrzemięźliwość seksualna, a jeżeli już „małe co nieco”, to nie za często i z godnością. Przy czym najlepiej, gdy podczas stosunku nie dochodzi u mężczyzny do wytrysku, co ma zapewnić zdrowie i długie życie. Jak tego dokonać? Można kochać się z paskudą, co ochładza żar pożądania, stosować trzy pchnięcia płytkie plus jedno głębokie albo po prostu… przerwać figle i odsapnąć. Taoiści też mają swoje tabele wymiaru genitaliów. Wyróżnia się na przykład osiem głębokości kobiecej pochwy: od tzw. struny lutni aż po rozmiar o wiele mówiącej nazwie „biegun północy”.

Współczesność

Jak do spraw seksu podchodzi religia katolicka, dobrze wiemy. Przeciętnie rozgarnięty człowiek rozumie, czym był grzech pierworodny i co za „wąż” uwiódł Ewę. Znamy też historię Sodomy i Gomory, gdzie seks uprawiano „systemem pucharowym – każdy z każdym”. Wiemy, że nie wolno cudzołożyć, ani nawet pożądać kogoś w myślach. Zabrania się używania środków antykoncepcyjnych, a onanizm to ciężki grzech. Popatrzeć jak grzeszą inni, zresztą też nie uchodzi i chroń Boże przed homoseksualizmem. Piętno grzechu ciąży nad całą cielesnością człowieka, choć z drugiej strony taki Salomon ledwo mógł zliczyć swoje żony, a Kościół go bardzo ceni. Ale to było dawno. Pozostaje nam więc westchnąć jeszcze raz: „Ale to były czasy” lub wstąpić do plemienia Aszantów.

GAJUSZ JULIUSZ CEZAR
- KOCHANEK WSZYSTKICH RZYMIAN

Cezar urodził się prawdopodobnie 13 lipca 100 roku przed naszą erą z matki Aurelii i ojca Gajusza Juliusza Seniora. Już jako dzieciak został on zaręczony z niejaką Kosucją, panną nieprzyzwoicie bogatą. Widać jednak nie była ona w jego guście, bo po śmierci ojca w 85 roku p.n.e. chłopak zerwał zaręczyny.

Za żonę wybrał sobie natomiast Kornelię, córkę czterokrotnego konsula, Cynny. Rychło na świecie pojawiła się córka przyszłego zdobywcy świata, Julia. On tymczasem rozpoczął swą błyskotliwą karierę polityczno-militarno-łóżkową. Cezar służbę wojskową rozpoczął w Azji. Tutaj też poznał króla Bitinii, Nikomedesa. Już wtedy pojawiła się plotka, że obu panów łączyło coś więcej niż męska przyjaźń.

Czy Cezar był biseksualistą? Oczywiście, wtedy była to niemal norma. Tyle, że norma wstydliwa, o której lepiej głośno nie mówić.

Po powrocie do Rzymu Cezar sięgnął po swój pierwszy urząd, został trybunem wojskowym. W tym też czasie zmarła jego żona, a że ktoś taki jak on musiał być twardzielem, nie szlochał zbyt długo, a związał się z Pompeją, córką Kwintusa Pompejusza. Z nią z kolei się rozwiódł, bo po okolicy krążyły plotki, iż dziewczę regularnie przyprawiało mu rogi. Nie ubolewał nad tym specjalnie – władał teraz południową Hiszpanią, zaś atrakcyjnych kobiet tam nie brakowało.

Wkrótce, lawirując między spiskami a pracą sądowniczą, udało mu się zostać konsulem. W praktyce oznaczało to, że samodzielnie rządził całym państwem. W tym też czasie związał się z następną kobietą, córką Bizona – Kalpurnią. Zainteresował się też nową prowincją – Galią, krainą zasobną i otwierającą szeroki wachlarz możliwości dla wodza, którym zawsze się czuł. W ciągu dekady uczynił z niej rzymską prowincję przynoszącą 40 milionów sestercji rocznego dochodu.

To, oczywiście, nie mogło go zadowolić. Sforsował więc Ren i podjął walkę z Brytanami. Z reguły zwyciężał, choć jego armia kilkakrotnie ponosiła dotkliwe straty. Za to w alkowie jego triumf był pełny, chociaż Cezar nie grzeszył urodą. Był co prawda dość wysoki i smukły, ale jego twarz uznano za nadto pełną. Najgorsze było jednak to, że łysiał. Rzecz jasna, usiłował ten mankament swej urody ukryć, zaczesując resztki włosów na tył głowy. Skuteczniejszy był wszakże wieniec z wawrzynu, który nosił nader często.

Trzeba jednak powiedzieć, że Juliusz dbał o swoje ciało, a niektórzy uznawali, że była w tej dbałości nawet pewna przesada. Tak więc nie tylko regularnie i starannie się strzygł (jakby miał co strzyc), ale i kazał wyskubywać sobie włoski, które uznawał za zbędne.

Dodajmy na koniec tej króciutkiej charakterystyki, iż cieszył się on dobrym zdrowiem, choć dwukrotnie dopadł go atak padaczki. Dopiero niedługo przed śmiercią zdarzało mu się mdleć i mieć „nocne strachy”.

Tak czy owak, Cezar zawsze cieszył się sławą ogiera. Nie do śmiechu było tylko mężom, którym żony uwiódł. Były wśród nich tak znakomite damy jak Postumia – żona Sulpicjusza, Lolia – połowica Gabriniusza, Tertulla – małżonka Krassusa i Mucja – towarzyszka życia Pompejusza. Ponoć największym afektem darzył matkę Marka Brutusa (tego od zdrady) – Sewillę. I jest to raczej pewne, skoro kiedyś podarował jej perłę wartości 6 milionów sestercji, a więc kosztującą prawie tyle, ile wynosiła 1/7 dochodów z podatku z całej Galii. Prawdopodobnie Cezar uwiódł też córkę ówczesnej swojej ukochanej, Tercję.

Szczególnie zaś często używał sobie Juliusz w rzymskich prowincjach. Świadczy o tym śpiewany przez jego własnych żołnierzy utwór o nader prostym przesłaniu: Obywatele, żon strzeżcie, gacha łysego wiedziemy, złoto pożyczył w Galii na swe obławki roztrwonić.

Ale szacowne matrony i pospolite dziwki nie mogły go przecież zadowolić. Bałamucił więc nawet królowe, że wymieńmy chociażby władczynię Mauretanii imieniem Eunoe. Wiadomo jednak powszechnie, iż największe emocje budziła w nim Kleopatra. Dzięki niemu stała się królową i urodziła mu syna, Cezariona.

Nie może i to dziwić: Kleopatra była piękna i słynęła ze swoich umiejętności w ars amandi, a już zwłaszcza w zakresie seksu oralnego. W międzyczasie Cezar wojował i rządził. Przekroczył Rubikon, przed którym „kości zostały rzucone”, zajął Picenum, Umbrę, Etrurię, Macedonię, Aleksandrię, Syrię, Egipt, kosząc wszystkich konkurentów. Miał władzę praktycznie absolutną. Rządził sprawnie: odrestaurował i rozbudował Rzym, zrobił porządek z kalendarzem, a ludowi ofiarował liczne igrzyska.

Mimo to nie zapomniano mu incydentu z królem Nikomedesem. Stąd też na rzymskich murach pojawiały się od czasu do czasu mało wyszukane graffiti, w których nazywano go „królową bityńską” i zauważano, że przedtem lubował się Cezar w królu, teraz we władzy królewskiej.

Z kolei Dolabella nazywa go bez ogródek „materacem łoża królewskiego”. Popularny był też śpiewany przez żołnierzy kuplet: Cezar to Galię zniewolił, zaś Nikomedes Cezara, Cezar dziś triumf odnosi, ten, który Galię zniewolił, nie Nikomedes bynajmniej, który zniewolił Cezara. Jak widać nie były to utwory najwyższej próby.

Nie ma zresztą o czym mówić, bo tak naprawdę Juliusz gustował w kobietach, które przewijały się przez jego łoże w ilościach prawdziwie imponujących. Nic dziwnego, że w jednej ze swoich mów Kurion Starszy nazywa go „mężem wszystkich żon”, choć zaraz dodaje, iż był on też „żoną wszystkich mężczyzn”. Niewiele jednak wiadomo o homoseksualnych ekscesach Juliusza. Wiadomo natomiast, że Helwiusz Cynna utrzymywał, iż widział gotowy tekst ustawy autorstwa Cezara, która pozwalałaby mu poślubić dowolną liczbę żon. Ustawy tej nie wprowadzono, bo i po co? Kleopatra dała mu syna, a z wdzięków wybranych kobiet mógł korzystać bez konieczności wiązania się z nimi.

Co było dalej, wiadomo. Rzymscy możnowładcy uznali, że Cezarowi woda sodowa uderza do głowy, skoro chce skupić w swoich rękach pełnię władzy. W spisku przeciwko niemu wzięło udział około 60 osób. Później było spotkanie z senatorami i 23 ciosy zadane sztyletem. Juliusz Cezar zginął 15 marca 44 roku p.n.e. Przeżył swój czas intensywnie: zawojował „pół świata”, zreformował kalendarz, zabłysnął kilkoma sentencjami. A to wszystko między jednym orgazmem a drugim.

Text copyright © 2012

Wydawca:

ARTEMIS

Wszystkie prawa zastrzeżone

All rights reserved

www.artemisbooks.pl