Ziarenka grochu

Pięć małych ziarenek grochu mieszkało w jednym strąku. Rosły większe i większe z dnia na dzień i robiło im się coraz ciaśniej. Niecierpliwiły się więc ziarenka, bo chciały obejrzeć świat, poczuć ciepło słońca, a strąk trzymał ich w zamknięciu.

Pewnego dnia ziarenka poczuły silny wstrząs. To ludzka ręka oderwała strąk od łodyżki i schowała go do kieszeni.

Wszystkie ziarenka niecierpliwie czekały na moment, kiedy zostaną uwolnione, aż tu nagle trach! – strączek pękł, a ziarenka grochu „pac, pac, pac…” jedno za drugim wypadły na dłoń małego chłopca, który z uwagą przyglądał się zielonym kulkom.

„Mam teraz doskonałe naboje do mojej dmuchawki” – pomyślał chłopiec i wydmuchał wszystkie ziarna daleko przed siebie, a one, lecąc, krzyczały radośnie:

– Nareszcie jesteśmy wolne! – zawołało największe ziarenko.

– Zobaczymy, które z nas najdalej poleci! – dodało najmniejsze.

– Lecę prosto do słońca!

– A ja daleko w świat!

– Dogoń mnie! Dogoń!

– Ciekawe, gdzie się zatrzymam!

– A mnie wszystko jedno!

Text copyright © 2012

Wydawca:

O-press sp. z o.o.

Kielce, ul. Kolberga 11

tel. 41 346 27 93, fax 41 368 36 35

Wszystkie prawa zastrzeżone

All rights reserved

www.o-pressbook.eu