Marlena Wilbik

Trup

Warszawa 2015

Redaktor projektu:

Ewa Feliga

Zespół:

Tomasz Bremer-Wojtkowski, Bartłomiej Brosz,

Paweł Dudek, Robert Trzaska, Marek Steinborn

Korekta:

Robert Trzaska, Marek Steinborn

Opracowanie graficzne:

Tomasz Bremer-Wojtkowski, Bartłomiej Brosz

Rysunki:

Bartłomiej Brosz, www.brosz.art.pl

Zdjęcie autorki na okładce:

Daniel Sówka

DTP:

Tomasz Bremer-Wojtkowski

www.trup.eu

http://facebook.com/trupnawilczej

Wydawca:

MEDIAHOUSE Sp. z o.o.

ul. Szpitalna 1

00-020 Warszawa

Wydanie elektroniczne 2015 r.

ISBN 978-83-934026-4-9

Powieść ta jest całkowicie fikcyjna.

Pojawiające się w niej nazwiska,

osoby i sytuacje są wytworem wyobraźni autorki.

Wszelkie podobieństwo do żyjących czy zmarłych postaci,

wydarzeń czy miejsc jest absolutnie przypadkowe.

Książka, ani żadna jej cześć, nie może być przedrukowywana

ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana

czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana

elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach

publicznego przekazu bez pisemnej zgody autorki.

Marlena Wilbik

Marlena Wilbik – na co dzień znana warszawska specjalistka od public relations i autorka profesjonalnych opracowań o historii piłki nożnej – napisała powieść takąjak ona sama. Upajająco zabawną, pełną kobiecości i szaloną.

Podziękowania

Dziękuję wszystkim moim przyjaciołom,

którzy pierwsi śmiali się czytając tę książkę.

Kochani jesteście, jak zawsze...

Wprowadzenie

Kobieca powieść dla mężczyzn

Ta powieść pulsuje humorem i pachnie drogimi damskimi perfumami. U Marleny Wilbik jest jak u Joanny Chmielewskiej – zabawnie, zaskakująco i romansowo – tyle, że o 40 lat później.

Poznajemy w tej książce dzisiejszą Warszawę, ale widzianą oczami kobiety, a to jest, jak udowadniają jej bohaterki, spojrzenie zupełnie inne niż męskie.

Nie jest to typowa powieść kryminalna... Autorka posługuje się kryminalnym sztafażem po to, by powstała wprawiająca czytelnika w pyszny humor powieść obyczajowa o kobietach z wielkiego miasta.

Takich jak Ona: postrzelonych, zalotnych, inteligentnych i doskonale radzących sobie w świecie niewydarzonych polskich mężczyzn.

Największym walorem „Trupa” jest język, jakim posługują się bohaterki powieści – tak bardzo zabawny i tak bardzo kobiecy. Nawet gdy mowa jest o miłości i erotyce, nie ma tu miejsca na ckliwość i sentymentalizm.

Książka ta jest dla facetów okazją, by się dowiedzieć się nareszcie, jak się o nich rozmawia u kosmetyczki czy na babskim wieczorku. My, mężczyźni, rozmawiamy zupełnie inaczej...

Trup

– Ewa, znalazłam trupa w szafie. Co robić? – zapiszczałam w telefon.

– Wytrzeźwieć – odpowiedziała dźwięcznym barytonem.

– Naprawdę, on tam jest! To jest był, bo teraz wypadł, gdy tylko otworzyłam szafę. – Byłam już o krok od histerii, no prawie o metr.

– Do której szafy go włożyłaś? – spytała irytująco spokojnym głosem.

Jeszcze moment, a zakatrupiłabym ją zaocznie.

– Ja nie włożyłam, on tam jest! – zawarczałam, na co Ewa rzeczowo, tonem zarezerwowanym dla osób chorych psychicznie, oświadczyła:

– Bardzo cię przepraszam. Jak wiesz, jestem twoją przyjaciółką, ale to nie powód, byś nie mogła zapamiętać, dlaczego i po co włożyłaś trupa do szafy...

– Uwaga, tylko spokojnie – mruknęłam do siebie i już głośno, siląc się na spokój, wrzasnęłam: – Ewa! Ciebie też zamorduję!

– A po co? Mało ci jednego trupa? – spytała ponownie, by na chwilę zawiesić głos, po czym wykazać się odrobiną zainteresowania: – To po co go włożyłaś do tej szafy?

Daj mi Boże zdrowie, fakt, na rozum za późno, tylko spokojnie…

– Ewuniu, powtarzam, ja go nie włożyłam, nie zamordowałam, nawet nie wiem, co on tu robi!

– Naprawdę nie żyje?

– Zupełny trup, jak to zwykle z trupami bywa.

Moja przyjaciółka nagle przypomniała sobie, że chciała studiować medycynę, obudziły się w niej ciągoty lekarskie.

– Dotknij za uchem, tam jest puls, widzisz ucho?

Propozycja nie wzbudziła we mnie entuzjazmu. Nie moja wina, że spałam na lekcjach BHP, cóż, były o siódmej, a potem jakoś tak i w ogóle… Zaprotestowałam więc energicznie:

– Ale ja się go boję!

Na co Ewa poważnym głosem, co najmniej siostry przełożonej, orzekła:

– Jak u ciebie byłam, to trupa nie było. To twój znajomy?

Popatrzyłam jeszcze raz na denata z jednej, potem z drugiej strony, obeszłam dookoła i odpowiedziałam słodko: – Nie wiem...

Ewa drążyła temat: – Eks czy nie eks?

Skąd ja mam wiedzieć, czy eks? Dobre sobie, ostatniego ledwo poznałam, co prawda widziałam go tylko przez moment, bo jak mnie tylko zobaczył, to uciekł. Ale bywa u mnie też romantycznie. Jak w bajkach – królewicze widzą ropuchę i uciekają, cholera, albo ropuchę całują, a ta zmienia się w królewnę i dopiero wtedy wieją… Tak czy siak słowo „romantycznie” jest tu jak najbardziej na miejscu. Ech, te moje niegdysiejsze emocje… Szybko uciekał.

Z tych romantycznych wspomnień wyrwał mnie ponury głos Ewy:

– Pytam ponownie, idiotko, eks?