Tytuł oryginału: A Lady Never Surrenders

Projekt okładki: Iza Szewczyk

Zdjęcie na okładce: http://pl.depositphotos.com/autor zdjęcia piotr_marcinski

Copyright © 2012 by Deborah Gonzales

All rights reserved, including the right to reproduce this book or portions thereof in any form whatsoever. For information address Pocket Books subsidiary Rights Department 1230 Avenue of the Americas, New York, NY 100200

Copyright © for the Polish translation Wydawnictwo BIS 2015

ISBN 978-83-7551-433-9

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. 22 877-27-05, 877-40-33; fax 22 837-10-84

e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Dla mojej kochanej siostry, Jamie McCalebb, która częściowo
posłużyła za pierwowzór Celii – jesteś najlepszą siostrą, jaką
może mieć kobieta!

Dla mojej mamy, Gladys Martin, która przyleciała
na skrzydłach wiatru, żeby wprowadzać poprawki do mojej
książki! Dziękuję, mamo, jesteś najwspanialsza.

I dla Becky Timblin, za całokształt tego, co robi.

Dziękuję za wszystko!

Podziękowanie

Serdecznie dziękuję Wagnerowi Dias da Silva za jego nieoceniony wkład we włoskie i w portugalskie sformułowania, występujące w książce. Jestem za nie bardzo wdzięczna!

Drodzy Czytelnicy!

Dzięki Bogu Celia poważnie potraktowała moje żądanie, żeby wyszła za mąż. Wydała przyjęcie, na którym zgromadziła kilku dżentelmenów, aby móc dokonać wyboru.

Niepokoi mnie tylko jedno – Jackson Pinter. Śledczy z Bow Street okazuje jej bardzo niestosowne zainteresowanie. Nie podoba mi się to. Pewnie jest nieślubnym dzieckiem jakiegoś arystokraty, który nigdy go nie usynowił, musi więc dobrze się ożenić, żeby zaspokoić swoje ambicje i zostać naczelnikiem sądu. A to oznacza, że może ją uważać za dobry materiał na żonę.

Nie martwiłoby mnie to tak bardzo, gdybym nie podejrzewała, że Celia również skrycie interesuje się tym człowiekiem. Zdarzało mi się przyłapać ich sam na sam i niejeden raz widziałam, jak patrzy na niego wzrokiem, który niewątpliwie świadczy o budzącym się zauroczeniu…

Moje pozostałe wnuki uważają, że nie powinnam się wtrącać. Nawet mój kochany Izaak (tak, całkiem się zaprzyjaźniłam z tym zuchwałym generałem kawalerii) twierdzi, że mieszam się w nie swoje sprawy. Ale ona jest taka młoda i naiwna! Nie mogę stać z boku i nic nie robić, jeśli Jacksona interesują jedynie jej pozycja społeczna i majątek. Już raz tak uczyniłam w przypadku jej matki; nigdy więcej tak nie postąpię.

Izaak, stary głupiec, utrzymuje, że zainteresowanie pana Pintera Celią na pewno nie wynika z chciwości. Twierdzi, że detektyw wodzi za nią wzrokiem zawsze, gdy znajdą się koło siebie. Mogę się zgodzić, że pan Pinter sprawia wrażenie… zaintrygowanego Celią, ale to jeszcze nie oznacza, że jest w niej zakochany. Może pożądać jej pieniędzy i jej ciała, nie dbając o nią ani trochę.

Tymczasem Celia ma u swoich stóp księcia, hrabiego i wicehrabiego, którzy nie potrzebują jej fortuny. Moja wnuczka mogłaby zostać księżną! Dlaczego miałaby się zdecydować na zwykłego detektywa, nawet jeśli ten ciężko pracuje nad rozwikłaniem zagadki morderstwa jej rodziców? Czy można mieć do mnie żal o to, że chcę dla niej czegoś więcej?

Z wyrazami szacunku,

Hetty Plumtree

Wstęp

Halstead Hall, 1806 rok

Głosy dorosłych, szepczących w pokoju dziecinnym obudziły Celię. Drapanie w gardle sprawiało, że chciało jej się kasłać. Gdyby jednak zakasłała, dorośli kazaliby niani nałożyć na piersi Celii jeszcze więcej tego paskudztwa, którego nie znosiła. Niania nazywała to okładem z gorczycy. Był tłusty, żółty i brzydko pachniał.

Szepty stały się głośniejsze, zbliżyły się do niej. Leżała bez ruchu. Czy to mama i niania? I jedna, i druga obłożyłaby jej piersi gorczycą. Nie otwierała oczu, żeby zostawiły ją w spokoju.

– Możemy się spotkać w domku myśliwskim – wyszeptał jeden głos.

– Ciii… Może cię usłyszeć – odszepnął drugi głos.

– Nie wygłupiaj się. Ona śpi. Zresztą ma tylko cztery lata. Nic nie zrozumie.

Celia zmarszczyła brwi. Miała niemal pięć lat. I rozumiała dużo, bardzo dużo. Wiedziała na przykład, że ma dwie babcie, babcię Lucię w niebie i drugą babcię w Londynie, i że zawsze smarują ją tym paskudztwem, gdy tylko się przeziębi, i że jest najmniejsza ze wszystkich Sharpe’ów. Tata nazywał ją Elfem. Mówił, że ma szpiczaste uszy, ale to nieprawda. Stale mu to powtarzała, a on tylko się śmiał.

– Wszyscy będą na pikniku – ciągnął drugi głos. – Jeśli powiesz, że rozbolała cię głowa i nie pójdziesz, a ja wymknę się niepostrzeżenie, korzystając z zamieszania, będziemy mieli godzinę czy dwie tylko dla siebie.

– Nie wiem…

– Daj spokój, przecież wiesz, że tego chcesz, mia dolce bellezza.

Mia dolce bellezza? Tak tata nazywał mamę. Wyjaśnił jej, że to oznacza „moja słodka piękności”.

Serce jej podskoczyło. Tata był tutaj! Zawsze kiedy przychodził do pokoju dziecinnego, opowiadał im o swojej mamie, babci Lucii, i używał śmiesznych, włoskich słów. Nie wiedziała dobrze, co to znaczy, że mówił włoskie słowa, ale tata zawsze tak robił, kiedy opowiadał historie o babci Lucii.

Drugą osobą w pokoju musi więc być mama. To oznaczało, że trzeba leżeć bez ruchu, żeby uniknąć okładu z gorczycy.

– Nie nazywaj mnie tak. Nie znoszę tego.

Czemu mama tak się odezwała? Czy tata znów ją rozzłościł? Często ją denerwował. Kiedyś babcia powiedziała, że to przez te jego „afiryndy”, ale gdy Celia spytała ją, co to jest afirynda, tylko pogłaskała ją po głowie i stwierdziła, że to brzydkie słowo. Dlaczego więc tata je miał?

Celia leciutko otworzyła jedno oko, żeby sprawdzić, czy mama się skrzywiła, ale mama i tata stali z tyłu za nią i musiałaby się odwrócić, aby ich zobaczyć. A wtedy wiedzieliby, że nie śpi.

– Przepraszam, kochanie – szepnął tata. – Nie chciałem ci sprawić przykrości. Obiecaj, że się ze mną spotkasz.

Rozległo się przeciągłe westchnienie.

– Nie mogę. Nie chcę, żeby nas przyłapano.

Przyłapano? Na czym? Czy mama i tata robili coś złego?

– Ja też nie chcę – odpowiedział szeptem tata. – Ale teraz nie jest dobry czas, żebyśmy próbowali.

– Wiem. Ale nie mogę znieść, jak ona na mnie patrzy. Mam wrażenie, że wie.

– Wydaje ci się. Nic nie wie. Nie chce wiedzieć.

– Ktoś nadchodzi. Szybko, przez te drzwi.

Dlaczego mama i tata przejmowali się, że ktoś nadchodzi?

Celia uniosła głowę, żeby na nich zerknąć, ale ze swojego miejsca nie widziała głównych drzwi. Nagle otworzyły się drzwi boczne, pośpiesznie opuściła więc głowę i udawała, że śpi.

Ale nie było to łatwe. Naprawdę bardzo drapało ją w gardle. Próbowała powstrzymać kaszel, kiedyś jednak musiała się poddać.

Niania podeszła do łóżka.

– Nadal masz ten paskudny kaszel, kochanie?

Celia mocno zamknęła oczy, ale musiało ją to zdradzić, bo niania przekręciła ją na wznak i zaczęła rozpinać jej koszulę nocną.

– Już mi przechodzi – zaprotestowała Celia.

– Przejdzie szybciej z okładem gorczycowym – stwierdziła niania.

– Nie lubię okładów z gorczycy – marudziła Celia.

– Wiem, kochanie. Ale przecież chcesz, żeby ci przeszedł kaszel, prawda?

Celia zmarszczyła brwi.

– Chyba tak.

Niania uśmiechnęła się do niej, wzięła do ręki szklankę i wlała do niej czegoś z butelki.

– To ci pomoże.

Podała Celii płyn do wypicia. Dziwnie smakował, ale chciało jej się pić, więc gdy niania przygotowywała okład gorczycowy, Celia wysączyła wszystko.

Kiedy niania zaczęła nakładać okład, dziewczynka poczuła się bardzo śpiąca. Powieki miała tak ciężkie, że zapomniała o paskudnym zapachu na swojej piersi.

Spała długo. Kiedy znów się obudziła, niania dała jej kaszkę i powiedziała, że okład gorczycowy może zostać do wieczora. Potem dała Celii więcej tego dziwnego napoju i dziewczynkę ponownie ogarnęła senność. Gdy obudziła się kolejny raz, na dworze było ciemno.

Leżała rozkojarzona, przysłuchując się utarczce swojej starszej siostry Minervy i starszego brata Gabe’a, walczących o ostatni kawałek ciasta gruszkowego. Sama nie miałaby nic przeciwko ciastu gruszkowemu: była głodna.

Niania weszła do pokoju w towarzystwie dwóch mężczyzn: pana Virgila, nauczyciela Gabe’a, i Toma, ulubionego lokaja Celii.

– Minervo, ty i Gabe macie zejść na dół do gabinetu razem z Tomem. Wasza babcia chce z wami porozmawiać.

Po ich wyjściu Celia leżała na łóżku, niepewna, co ma zrobić. Jeśli Minerva i Gabe mieli dostać od babci słodycze, ona też chciała dostać coś słodkiego, ale jeśli niania zamierzała przyłożyć jej nowy okład gorczycowy…

Lepiej zachowywać się cicho.

– Nie chce pani obudzić dziewczynki? – pan Virgil zapytał nianię.

– Lepiej, żeby spała. W końcu kiedyś usłyszy o wszystkim, ale teraz mały skarb nie zrozumie. Jak mam jej powiedzieć, że jej rodzice odeszli? To okropne.

Odeszli? Tak jak wtedy, kiedy wyjechali do Londynu, pozostawiając ją, Minervę i Gabe’a w Halstead Hall?

– I o tym, że pani zastrzeliła jego lordowską mość? Trudno to zrobić – ciągnęła niania.

Czasami tata wybierał się ze swoimi gośćmi na polowanie na ptactwo. Jej starszy brat Jarret wszystko im o tym opowiedział. Ptaki spadały na ziemię, a psy je zbierały. I ptaki już nigdy więcej nie latały. Ale mama nigdy nie strzelałaby do taty. Musiało chodzić o jakąś inną panią. Na przyjęciu było ich wiele.

– Sytuacja jest niełatwa – stwierdził pan Virgil.

– Oboje wiemy, że pani nie wzięła go za włamywacza. Prawdopodobnie zastrzeliła go ze złości, z powodu jego mewek.

– Pani Plumtree powiedziała, że to był wypadek – srogim głosem odezwał się pan Virgil. – Jeśli ceni pani sobie wygodę, nie będzie pani tego kwestionować.

– Znam swoją powinność. Ale to, co zrobiła jej lordowska mość po zabiciu męża… Jak mogła pozbawić dzieci ojca i matki? To odrażające.

„Rażające” nie brzmiało dobrze. Celia zaczynała się też obawiać, że rozmawiali o mamie.

– Doktor Sewell napisał w swoim dziele Samobójstwo, że tchórz ucieka w śmierć, a odważny żyje. To czyste tchórzostwo. Jestem rozczarowany, że jej lordowska mość okazała się tchórzem – wyniosłym głosem stwierdził pan Virgil.

Celia zaczęła płakać. Nie mogło chodzić o mamę. Mama nie była tchórzem! Tchórzostwo to coś złego. Tata jej to wytłumaczył. Oznaczało to, że ktoś nie miał odwagi. A mama zawsze była odważna.

– Proszę zobaczyć, co pan narobił – powiedziała niania. – Obudził pan dziewczynkę.

– Mama nie jest tchórzem! – Celia usiadła na łóżku. – Jest odważna! Chcę ją zobaczyć. Chcę do mamy!

Niania wzięła ją na ręce i odgarnęła jej włosy z czoła.

– Cicho, kochanie, uspokój się. Wszystko jest w porządku. Czy chcesz coś zjeść?

– Nie! Chcę do mamy! – zawodziła mała.

– Mogę zaprowadzić cię na dół, do babci. Ona ci wszystko wyjaśni.

Panika ścisnęła ją za gardło. Czemu nie chcą jej zaprowadzić do mamy? Zawsze kiedy Celia miała kaszel, mama do niej przychodziła. Wystarczyło poprosić.

– Nie chcę babci! Chcę do mamy! Chcę do mamy! – płakała głośno.

– Jeszcze się znowu rozchoruje od tego płaczu – powiedziała niania. – Proszę mi podać laudanum, panie Virgilu.

Pan Virgil miał śmieszną minę, jakby coś go uderzyło.

– Dziewczynka kiedyś będzie musiała poznać prawdę.

– Ale teraz nie jest w stanie.

Niania przytknęła kubek do ust Celii i sprowadzający sen napój wlał się do ust. Celia niemal się zakrztusiła, zanim go przełknęła. Ale płyn sprawił, że łkanie ustało.

Niania jeszcze raz przytknęła kubek do jej ust. Celii to nie przeszkadzało. Była spragniona. Wypiła wszystko, po czym wyszeptała:

– Chcę do mamy.

– Tak, kochanie – łagodnym tonem powiedziała niania. – Ale najpierw twoja stara niania zaśpiewa ci piosenkę, dobrze?

Dziewczynka znów miała ciężkie powieki.

– Nie chcę żadnej piosenki – marudziła, opierając głowę na ramieniu niani. Zerknęła ponuro na pana Virgila. – Mama nie jest tchórzem – warknęła.

– Oczywiście, że nie jest – spokojnie odparła niania. Podniosła coś i podała Celii. – Tu jest śliczna nowa lalka, którą podarowała ci mama.

– Lady Bell! – Celia przytuliła lalkę do piersi.

Niania przeniosła ją na fotel bujany i zaczęła się z nią kołysać, do przodu i do tyłu, do przodu i do tyłu.

– Czy chciałabyś, żebym zaśpiewała jakąś szczególną piosenkę dla ciebie i dla Lady Bell, kochanie?

– Zaśpiewaj mi o Williamie Taylorze. – Pani z tej piosenki nie była tchórzem, a do tego kogoś zastrzeliła.

Niania wzdrygnęła się.

– Słyszy pan, czego chce dziewczynka, panie Virgilu? To po prostu straszne.

– Wyraźnie rozumie więcej, niż się pani wydaje.

– Skąd znasz tę piosenkę, skarbie? – zwróciła się do niej niania.

– Minerva ją podśpiewuje.

– Nie zanucę ci jej – oznajmiła niania. – Zaśpiewam coś innego:

Złocisty sen całuje twe powieki,

A kiedy wstajesz, witają cię uśmiechy.

Śpij, ślicznotko, nie płacz…

Celia gwałtownie odepchnęła się od piersi niani. Zwykle lubiła słuchać o złocistych snach, ale nie tej nocy. Chciała usłyszeć piosenkę o pani, która wyciągnęła pistolet i zastrzeliła swoją prawdziwą miłość, Williama Taylora, oraz jego narzeczoną. Za zastrzelenie Williama kapitan z piosenki uczynił panią dowódcą. To chyba oznaczało, że była odważna, prawda? Skoro więc mama też kogoś zastrzeliła, również musiała być odważna.

Ale zastrzeliła tatę.

To niemożliwe. Mama nie zabiłaby taty.

Zaciążyły jej powieki. Nie chciała zasypiać. Musiała wyjaśnić, że mama nie mogła być tamtą panią. Mama była odważna. Celia powie im to wszystko.

Bo Celia także była odważna. Nie była tchórzem… nigdy nie była tchórzem…

Rozdział I

Ealing, listopad 1825 roku

Kiedy Jackson Pinter, detektyw z Bow Street, wkroczył do biblioteki Halstead Hall, nie zdziwił się, że zastał tam tylko jedną osobę. Przybył wcześnie, a nikt w rodzinie Sharpe’ów nie należał do rannych ptaszków.

– Dzień dobry, Masters – rzucił Jackson, kiwając głową prawnikowi, ślęczącemu nad jakimiś dokumentami. Giles Masters był mężem starszej siostry Sharpe, lady Minervy. A raczej pani Masters, jak zadecydowała, żeby ją nazywać.

Masters podniósł wzrok.

– Pinter! Miło cię widzieć, stary. Co tam słychać na Bow Street?

– Dzieje się wystarczająco dobrze, żebym znalazł czas na to spotkanie.

– Zaryzykuję stwierdzenie, że Sharpe’owie nieźle cię zmęczyli śledztwem w sprawie śmierci ich rodziców.

– W sprawie morderstwa – poprawił go Jackson. – Teraz wiemy to już na pewno.

– Racja. Zapomniałem, że Minerva mówiła mi, iż pistolet znaleziony na miejscu zbrodni nigdy nie wypalił. Szkoda, że nikt tego nie zauważył dziewiętnaście lat temu, wtedy bowiem śledztwo mogłoby się potoczyć sprawniej i uniknęłoby się wielu problemów.

– Pani Plumtree zapłaciła, żeby dalej nie prowadzić śledztwa. Dała pieniądze każdemu, kto tylko mógłby dalej ciągnąć dochodzenie.

Masters westchnął.

– Nie możesz jej o to winić. Sądziła, że zapobiega skandalowi.

Jackson się skrzywił. Zamiast tego zapobiegła poznaniu prawdy. I dlatego skończyła z piątką wnucząt uwięzionych w przeszłości, niepotrafiących iść do przodu. Dlatego też postawiła im ultimatum – przed końcem roku każde z nich musi wziąć ślub, w przeciwnym razie żadne nic nie odziedziczy. Jak dotąd, wszyscy jej posłuchali. Wszyscy, z wyjątkiem jednej wnuczki.

Przed oczami zjawił mu się obraz lady Celii, który pośpiesznie wymazał.

– Gdzie jest reszta rodziny?

– Nadal jedzą śniadanie. Jestem pewien, że za chwilę całą gromadką ruszą przez dziedziniec. Siadaj, proszę.

– Postoję.

Podszedł do okna wychodzącego na Purpurowy Dziedziniec nazwany tak ze względu na czerwoną kostkę brukową, którą był wyłożony.

Przebywając w Halstead Hall, Jackson zawsze czuł się niezręcznie. Mury tej rozległej rezydencji roztaczały wielkopańską atmosferę. Dla Jacksona, który spędził wczesne dzieciństwo w slumsach Liverpoolu i dopiero w wieku dziesięciu lat przeprowadził się do szeregowego domku w Cheapside, Halstead Hall był zbyt wielki, zbyt wystawny. I zbyt wielu przebywało tu Sharpe’ów.

Chociaż już niemal od roku byli jego klientami, nadal nie był pewien, co o nich myśleć. Nawet teraz, gdy ujrzał ich kroczących przez dziedziniec pod pociemniałym od chmur listopadowym niebem, poczuł napięcie.

Nie sprawiali wrażenia ludzi, którzy planowali jakiś atak na niego. Wyglądali na szczęśliwych i zadowolonych.

Pierwszy kroczył sam lord, Oliver Sharpe, dziewiąty markiz Stoneville, o którym twierdzono, że jest wierną kopią swojego czarnowłosego ojca o oliwkowej cerze. Początkowo Jackson zrobił błąd i uwierzył w krążące o nim plotki. Nadal uważał, że po śmierci swoich rodziców Stoneville wybrał złą drogę. Teraz jednak markiz najwyraźniej starał się naprawić swoje błędy, więc może nie był do końca taki zły.

Za nim podążał lord Jarret, którego niebieskozielone oczy i czarne włosy sprawiały, iż wyglądał jak mieszanka genów swojego ojca, z pochodzenia w połowie Włocha, i swojej jasnowłosej matki. Jackson lubił go najbardziej spośród braci Sharpe’ów. Z rozsądnym, zrównoważonym Jarretem zawsze najłatwiej było porozmawiać. A od kiedy jego babka intrygantka ze strony matki, pani Hester Plumtree, pozwoliła mu na przejęcie rodzinnego interesu, Jarret rozkwitł. Ciężko pracował w browarze Plumtree, co Jackson szczerze podziwiał.

Następny był lord Gabriel, idący pod rękę ze swoją nowo poślubioną małżonką. Niewątpliwie żony obu pozostałych mężczyzn były w ciąży – lady Stoneville spodziewała się dziecka za miesiąc, a żona Jarreta nie pozostawała daleko w tyle. Jednak Jackson nie byłby zdziwiony, gdyby usłyszał o mających nastąpić w niedługim czasie narodzinach dziecka najmłodszego z braci Sharpe’ów. Para wydawała się bardzo w sobie zakochana, co było dość zaskakujące, zważywszy, że na początku to małżeństwo było kontraktem zawartym tylko po to, żeby wypełnić absurdalne ultimatum pani Plumtree.

Ta majestatyczna dama szła wsparta na drugim ramieniu Gabriela. Jackson podziwiał determinację i odwagę pani Plumtree. Przypominała mu jego ciotkę Adę, która go wychowała i z którą teraz mieszkał. Ale to, czego starsza pani żądała od swoich wnucząt, pachniało nieposkromioną pychą. Nikt nie powinien mieć takiej władzy nad swoimi potomkami, nawet taka legendarna osoba jak Hetty Plumtree, która po śmierci męża samodzielnie rozwinęła mały rodzinny browar w ogromne przedsiębiorstwo.

Za nią zjawiły się na dziedzińcu dwie siostry Sharpe. Na widok młodszej Jackson ciężko westchnął.

Masters również podszedł, żeby wyjrzeć przez okno.

– I oto nadchodzi najpiękniejsza kobieta na świecie.

– I doprowadzająca do obłędu – mruknął Jackson.

– Uważaj, Pinter – rzucił Masters rozbawionym głosem. – Mówimy o mojej żonie.

Jackson wzdrygnął się. Nie na żonę Mastersa patrzył.

– Przepraszam – mruknął, doszedłszy do wniosku, że lepiej będzie nie wdawać się w wyjaśnienia.

Masters nigdy nie przyjąłby do wiadomości, że lady Celia i jej siostra były jak gazela i rasowa klaczka. Świeżo ożenionego prawnika oślepiała miłość.

Nie tak jak Jacksona. Każdy głupiec widział, że z obu sióstr to właśnie uroda lady Celii była bardziej uderzająca. Podczas gdy żona Mastersa miała bujne wdzięki portowej dziewki, lady Celia była niczym grecka bogini, smukła i wysoka, o drobnych piersiach i długich nogach, elegancko zarysowanych brwiach, gołębich oczach…

I o jędzowatym charakterze. Ta przeklęta kobieta potrafiła swoim językiem obedrzeć człowieka ze skóry.

Potrafiła też jednym uśmiechem sprawić, że krew zaczynała się w nim gotować.

Dzięki Bogu, jej uśmiech nigdy nie był adresowany do niego. Gdyby tak się zdarzyło, mógłby zareagować zgodnie z marzeniem, które go prześladowało od dnia, kiedy ją poznał, i zaciągnąć ją do jakiegoś odosobnionego miejsca, gdzie bezkarnie zawładnąłby jej ustami. Gdzie oplotłaby szczupłymi ramionami jego szyję i pozwoliła mu na wszystko.

Nigdy dotąd nie pozwolił sobie na pożądanie kobiety, której nie mógł mieć. W ogóle rzadko pozwalał sobie na pożądanie kogokolwiek, tylko od czasu do czasu, gdy poczuł rozpaczliwą potrzebę damskiego towarzystwa, zadawał się z przypadkową dziwką. A teraz jakby nie mógł zapanować nad sobą.

To dlatego, że ostatnimi czasy tak rzadko ją widywał. Potrzebował kontaktu z nią aż do przesytu, żeby się nią znudzić. Wtedy dopiero miałby szansę na pozbycie się tęsknoty za nieosiągalnym.

Skrzywił się i odwrócił od okna, ale było już za późno. Widok idącej przez dziedziniec lady Celii, odzianej w kosztowną suknię, sprawił, że krew zaczęła mu śpieszniej krążyć w żyłach. Nigdy nie nosiła takich pięknych strojów; zwykle gibką postać dziewczyny owijały fartuchy, chroniąc jej codzienne suknie od zabrudzenia prochem podczas ćwiczeń w strzelaniu do tarczy.

Ale tego ranka, w cytrynowożółtej sukni, z misternie ułożonymi włosami i wysadzaną kamieniami bransoletką na wąskim przegubie, była niczym podmuch lata w ponury, zimowy dzień, jak promień słońca pośród ciemnej nocy, jak muzyka rozlegająca się w przenikliwej ciszy sali koncertowej.

On zaś był głupcem.

– Rozumiem, dlaczego może doprowadzać cię do szału – cicho odezwał się Masters.

Jackson zesztywniał.

– Twoja żona? – zapytał, udając, że nie wie, o kogo chodzi.

– Lady Celia.

A niech to jasny gwint! Najwyraźniej musiał się zdradzić ze swoimi uczuciami. Spędził dzieciństwo, ucząc się je ukrywać, aby inne dzieci nie widziały, jak ranią go ich wyzwiska, a później, już jako detektyw znający wartość pozbawionego emocji zachowania, udoskonalił jeszcze tę umiejętność.

Przypomniał sobie ten talent, gdy zwrócił się do prawnika.

– Każdego doprowadziłaby do obłędu. Jest lekkomyślna, rozpuszczona i na pewno przysporzy powodów do zmartwień przyszłemu mężowi. – Jeśli nie doprowadzi go do obłędu.

Master uniósł pytająco brwi.

– Ale przecież często się jej przyglądasz. Masz w tym jakiś interes?

Jackson zmusił się, żeby wzruszyć ramionami.

– Ależ skąd! Będziesz musiał znaleźć inny sposób, żeby odziedziczyć majątek twojej świeżo poślubionej małżonki.

Miał nadzieję, że podrażni dumę swojego rozmówcy i dzięki temu zmieni temat, ale Masters się roześmiał.

– Ty miałbyś się ożenić z moją szwagierką? Chciałbym to zobaczyć. Pomijając fakt, że jej babka nigdy by się na to nie zgodziła, to lady Celia po prostu cię nienawidzi.

Istotnie, nienawidziła go. Dziewczyna od razu go znielubiła, kiedy interweniował podczas zaaranżowanego naprędce w publicznym parku turnieju strzeleckiego, w którym wzięła udział ze swoim bratem i z jego przyjaciółmi. To powinno skłonić go do ostrożności.

Szkoda, że tak się nie stało. Bo nawet gdyby nim nie gardziła, gdyby nie stała znacznie wyżej od niego w hierarchii społecznej, i tak nigdy nie byłaby dla niego dobrą żoną. Takiej młodej i rozkapryszonej kobiecie nie wystarczyłaby pensja detektywa z Bow Street.

Ale jeśli wyjdzie za mąż, dostanie pieniądze po rodzicach.

Zacisnął zęby. To tylko pogarszało sytuację. Mogłaby uznać, że poślubia ją dla jej majątku. Wszyscy by tak uważali. A jego duma by tego nie zniosła.

Brudny bękart. Syn dziwki. Dziecko grzechu. Tymi wszystkimi określeniami nazywano go, gdy był chłopcem. Później, kiedy zaczął pracować na Bow Street, zawistnicy zazdroszczący mu szybkiego awansu nazywali go nieślubnym karierowiczem. Nie zamierzał dodawać do tej listy określenia „łowca posagów”.

– A poza tym – ciągnął dalej Masters – możesz nie zdawać sobie z tego sprawy, bo nie było cię tu w ostatnich tygodniach, ale Minerva utrzymuje, iż Celia zainteresowała się trzema bardzo odpowiednimi zalotnikami.

Jackson rzucił mu zaniepokojone spojrzenie. Zalotnicy? Pytanie „kto?” zawisło mu na ustach, gdyż drzwi się otworzyły i do pomieszczenia wkroczył Stoneville. Za nim przybyła reszta rodziny, zmuszając Jacksona do sztucznego uśmiechu i wymiany grzeczności, gdy zajmowali miejsca przy stole. Jednak przez cały czas Jackson nie przestawał myśleć o słowach Mastersa.

Lady Celia miała zalotników. I to odpowiednich. Dobrze, to bardzo dobrze. Nie będzie musiał się już więcej martwić o siebie. Teraz, dzięki Bogu, znalazła się poza jego zasięgiem. Co prawda nigdy się tam nie znajdowała, ale…

– Masz jakieś nowe wiadomości? – zapytał Stoneville.

Jackson się ocknął.

– Tak.

Głęboko odetchnął, żeby się uspokoić i zmusił się do myślenia o aktualnej sprawie.

– Jak wiecie, lokaj waszego ojca utrzymuje, że dziewiętnaście lat temu wasz ojciec nie miał romansu z panią Rawdon.

– Nadal w to nie wierzę – przerwał Stoneville. – Bez wątpienia starała się mnie przekonać, że jest inaczej, kiedy… kiedy znalazła się w moim pokoju.

A dokładnie w łóżku jego lordowskiej mości. Chociaż cała rodzina wiedziała już o uwiedzeniu przez panią Rawdon szesnastoletniego dziedzica tytułu w dniu śmierci jego rodziców, nie był to ulubiony temat ich rozmów, zwłaszcza Stoneville’a.

– Jestem tego świadomy. I dlatego próbowałem potwierdzić tę informację u innych źródeł – rzekł Jackson.

– Jakich źródeł? – zapytał pan Masters.

– U Elsie, dawnej pokojówki pani Rawdon. Lokaj waszego ojca nie był jedynym służącym, posiadającym informacje o prywatnych sprawach dziejących się w domu. Gdyby wasz ojciec i pani Rawdon byli ze sobą związani, jej pokojówka najpewniej też by o tym wiedziała. – Wciągnął szybko powietrze. – Niestety, jeszcze nie odnalazłem Elsie.

– Czemu więc tutaj jesteśmy? – zapytał zawsze precyzyjny Jarret.

– Bo podczas jej poszukiwań odkryłem coś ciekawego. Wygląda na to, że jej ostatnim miejscem pracy był dom pewnego zamożnego dżentelmena w Manchesterze.

Innym zabrało to trochę więcej czasu, ale Jarret i Gabriel natychmiast pojęli znaczenie tej informacji. Towarzyszyli Jacksonowi podczas śledztwa, dotyczącego śmierci Benny’ego Maya, stajennego w Halstead Hall, którego ciało znaleziono po jego powrocie z odwiedzin u „przyjaciela” w Manchesterze.

– Chyba nie podejrzewasz, że Elsie może mieć coś wspólnego ze śmiercią Benny’ego! – zawołała pani Plumtree z wyrazem przerażenia na twarzy.

– Nie mam pojęcia. Ale dziwnym zbiegiem okoliczności Benny pojechał tam, gdzie przebywała Elsie, i zaginął wkrótce po tym, jak opuścił Manchester – odpowiedział Jackson.

– Przebywała? – zapytał Gabe. – Elsie wyjechała z Manchesteru?

– Owszem. Wydało mi się to podejrzane. Rodzina twierdzi, że Elsie przysłała im krótki liścik z wyjaśnieniem, że rezygnuje z pracy i wyjeżdża do Londynu w poszukiwaniu nowej. Okazało się, że przez cały czas odmawiała zdradzenia najbliższym, kim jest jej pracodawca. Podejrzewali, że jest z nim związana uczuciowo. Lecz jakkolwiek było, mam kłopot z jej odnalezieniem. Nikt w Manchesterze nic nie wie. Ale zapowiedziała swojej rodzinie, że zawiadomi ich, gdy tylko zadomowi się w Londynie.

– Czy jest możliwe, że podążamy niewłaściwym tropem, badając sprawy Elsie i Benny’ego? – zadał pytanie Stoneville. – Władze nigdy nie były pewne, czy rzeczywiście został zamordowany. Mógł zginąć przypadkiem podczas jakiegoś wypadku na polowaniu. Elsie mogła się przenieść do Londynu, bo nie lubiła swojego poprzedniego pracodawcy. Ich obecność w Manchesterze w tym samym czasie może być przypadkowa.

– To prawda. – Ale z doświadczenia Jacksona wynikało, że prawdziwe zbiegi okoliczności zdarzają się niezwykle rzadko. – Dowiedziałem się, że była młodsza od waszej mamy.

– I, o ile dobrze pamiętam, całkiem ładna – dodał Stoneville.

– To bardzo dziwne, że pani Rawdon miała atrakcyjną pokojówkę – zauważyła pani Plumtree. – To się aż prosi o kłopoty, zważywszy na to, jacy są mężczyźni.

– Nie wszyscy mężczyźni – zdecydowanie rzucił Masters.

Pani Plumtree rozejrzała się wokół stołu i uśmiechnęła się.

– Nie, nie wszyscy mężczyźni.

Jackson usiłował ukryć swoje myśli. Masters rzeczywiście sprawiał wrażenie dobrego męża, ale wcześniej, zanim zaczął się starać o swoją żonę, bywało różnie. Mężczyźni z rodu Sharpe’ów wydawali się wierni swoim żonom, ale czy to przetrwa?

Jego matka została uwiedziona przez arystokratę, młodego, zuchwałego lorda z Liverpoolu, mającego słabość do niewinnych dziewic. Zamiast jednak się z nią ożenić, głupek wziął ślub z bogatą kobietą, a matkę Jacksona uczynił swoją kochanką. Porzucił ją, gdy Jackson miał dwa lata. Jackson nie miał więc złudzeń, co dla arystokracji oznaczało małżeństwo.

Leżąc na łożu śmierci, mama powiedziała, żeby nie winił o nic ojca. Gdyby nie ojciec, nie miałaby syna. A to nadało jej życiu sens.

Nie rozumiał, w jaki sposób. Wspomnienie jej wychudłego ciała leżącego na tamtym łóżku…

Z trudem zdusił gniew i zmusił się do skupienia na omawianej kwestii.

– Czekam na wiadomość od rodziny Elsie o jej miejscu pobytu w Londynie. Natomiast z regimentu majora Rawdona w Indiach otrzymałem informację, że odbywa trzyletnią służbę w Gibraltarze. Wysłałem więc tam list z pytaniami do majora o tamto przyjęcie. Dopóki nie otrzymam odpowiedzi, wolę pozostać w mieście, a nie wracać do Manchesteru, najprawdopodobniej na próżno. – Tu zerknął na markiza. – Oczywiście za pozwoleniem jego lordowskiej mości.

– Jeśli uważasz, że tak będzie lepiej – mruknął Stoneville. – Tylko informuj nas o wszystkim.

– Oczywiście.

Biorąc słowa lorda za odprawę, Jackson skierował się ku drzwiom. Tego popołudnia czekało go jeszcze jedno spotkanie, musiał też wpaść do domu po raport, który przepisywała jego ciotka. Tylko ona potrafiła przekształcić jego bazgroły w czytelny, zrozumiały tekst. Jeśli zaraz wyruszy, może zdąży jeszcze coś zjeść, zanim…

– Panie Pinter!

Odwrócił się i ujrzał zbliżającą się lady Celię.

– Słucham, milady?

Ku jego zaskoczeniu zerknęła nerwowo na otwarte drzwi do biblioteki i ściszyła głos.

– Muszę z panem porozmawiać na osobności. Ma pan chwilę?

Bezwzględnie stłumił przyśpieszone bicie serca. Jeszcze nigdy lady Celia nie prosiła go o rozmowę w cztery oczy. Wyjątkowość jej prośby sprawiła, że szybko skinął głową i wskazał pobliski salon.

Ruszyła przed nim. Zatrzymała się dopiero w saloniku i obejrzała z nietypowym dla siebie napięciem. Jackson wszedł za nią i zostawił otwarte drzwi, nie chciał bowiem, aby ktoś mógł go oskarżyć o niestosowne zachowanie.

– O co chodzi? – zapytał, usiłując nie okazywać zniecierpliwienia. Ani zaintrygowania. Nigdy jeszcze nie widział lady Celii równie niepewnej siebie. Poczuł irytujący przypływ współczucia.

– Ostatniej nocy miałam sen. To znaczy nie jestem pewna, czy to rzeczywiście był sen. Chcę powiedzieć, że to oczywiście był sen, ale…

– O co konkretnie pani chodzi?

Podniosła brodę, a w jej oczach pojawił się dobrze znany, wojowniczy błysk.

– Nie musi pan być nieuprzejmy, panie Pinter.

Nie umiał nic na to poradzić; jej bliskość wyczyniała z nim okropne rzeczy. Czuł zapach jej perfum, kuszącą mieszaninę… mieszaninę wszelkich kwiatowych woni, używanych przez kobiety dla podkreślenia swojego uroku.

Czar Celii nie potrzebował podkreślania.

– Proszę mi wybaczyć – rzucił. – Śpieszę się, żeby wrócić do miasta.

Kiwnęła głową, biorąc jego przeprosiny za dobrą monetę.

– Ostatniej nocy przyśnił mi się sen, jaki często miewałam w dzieciństwie. Nie wiem, czy to dlatego że pracowałyśmy w pokoju dziecinnym, czy może pod wpływem dyskusji Annabel i Marii… – Kiedy uniósł pytająco brwi, wyprostowała ramiona. – Tak czy inaczej, kiedy wcześniej mi się to śniło, wszystko wydawało się takie nierealne, więc uważałam, że to tylko sen. Teraz jednak… – Przełknęła ślinę. – Myślę, że może to być również coś zapamiętanego w dniu śmierci rodziców.

To go zainteresowało.

– Miała pani wówczas zaledwie cztery lata.

– Brakowało mi tylko kilku tygodni do pięciu.

Racja. Teraz miała dwadzieścia cztery lata, a morderstwa miały miejsce dziewiętnaście lat temu, w kwietniu.

– Co skłania panią do przypuszczeń, że to są jakieś wspomnienia?

– Bo słyszałam, jak tata umawia się na spotkanie w domku myśliwskim z jakąś kobietą.

Dreszcz przebiegł mu po kręgosłupie.

– Wydawało mi się, że umawiał się z mamą, ale nawet we śnie nie zachowywała się jak zwykle.

– To znaczy?

– Tata zwykł nazywać mamę mia dolce bellezza, ona zaś czerwieniła się i mówiła mu, że jest chyba ślepy. Natomiast we śnie mężczyzna powiedział do kobiety mia dolce bellezza, ona zaś się rozzłościła. Oświadczyła, że nienawidzi, gdy on tak mówi. Rozumie pan? Prawdopodobnie nie mogła znieść, że zwraca się do niej tak samo jak do swojej żony.

– Chyba nie była pani w stanie zidentyfikować tej kobiety po głosie?

Westchnęła.

– Niestety, oboje rozmawiali szeptem. Wiem tylko, że to był tata, bo użył sformułowania mia dolce bellezza.

– Rozumiem.

– Jeśli to się wydarzyło naprawdę, to mama w jakiś sposób musiała się dowiedzieć o spotkaniu taty w domku myśliwskim. Dlatego poprosiła Benny’ego, żeby nie mówił tacie, gdzie się wybiera. Chciała bowiem przyłapać tatę i jego kochankę na gorącym uczynku. A kobieta, na spotkanie z którą tata zdążał, przybyła pierwsza i zastrzeliła mamę.

– A potem, kiedy zjawił się pani ojciec, zastrzeliła także jego? – zapytał sceptycznie. – Kiedy już zapewniła sobie, że jej kochanek był wolny i mógł się z nią ożenić?

Na twarzy lady Celii pojawił się wyraz niepewności.

– Może tata był zły, że zastrzeliła mamę. Może zaczęli walczyć o pistolet, który przypadkiem wypalił.

– Musiała więc, po zastrzeleniu pani matki, ponownie załadować pistolet. Leżała, czekając na swojego kochanka, a waszego ojca, z załadowaną bronią.

– Nie… no… nie wiem. Wiem jedynie to, co wtedy słyszałam.

– Co mogło być tylko snem.

Westchnęła.

– Owszem. Dlatego przyszłam z tym do pana i nie wspominałam o niczym podczas naszego rodzinnego zebrania. Nie chciałam wprawiać wszystkich w ekscytację, dopóki nie będziemy pewni.

– My nie będziemy pewni?

– Tak. Chcę, żeby pan zbadał tę sprawę i sprawdził, czy to mogło się wydarzyć naprawdę.

Poruszył go błagalny wyraz jej oczu, ale prosiła go o coś niemożliwego.

– Nie wiem, jak mogę…

– W tamtym śnie wydarzyły się też inne rzeczy – powiedziała pośpiesznie. – Później przyszedł pan Virgil, nauczyciel Gabriela, i moja niania mi śpiewała. Słyszałam to.

Wyciągnęła z kieszeni złożoną kartkę i podała mu.

Wziął ją niechętnie.

– Spisałam wszystko, co udało mi się przypomnieć – ciągnęła dalej. – Pomyślałam, że mógłby pan porozmawiać z panem Virgilem i nianią, i stwierdzić, czy dobrze utrwaliłam sobie tamtą sytuację. Jeśli okaże się, że nie, to reszta nie będzie już miała znaczenia. Ale jeśli zapamiętałam poprawnie…

– Rozumiem.

Mogło jej utkwić w pamięci coś istotnego. Ale co? Jak miał oddzielić ziarno od plew?

Rzucił okiem na zapisaną kartkę i nagle coś go uderzyło.

– Niania dała pani lekarstwo?

Lady Celia kiwnęła potakująco.

– Laudanum. Podejrzewam, że wczorajsza dyskusja Annabel i Marii na temat laudanum przypomniała mi mój sen.

– Wie pani, że laudanum zawiera opium?

– Naprawdę? – Zakłopotana zmarszczyła czoło. – Moje szwagierki twierdziły, że nigdy nie podałyby go swoim dzieciom.

– Powiedziano mi, że medycy kwestionują jego skuteczność. – Ostrożnie ważył słowa. – Może pani sobie z tego nie zdawać sprawy, ale opium czasem może wywołać…

– Wiem – przerwała mu gwałtownie. – Sny, zwidy i różne nierealne rzeczy. – Napotkała jego spojrzenie. – Ale czuję pod skórą, że zapamiętałam rzeczy najzupełniej realne. Nie potrafię tego wytłumaczyć i wiem, że mogę się mylić, sądzę jednak, iż sprawa zasługuje przynajmniej na uwagę, nieprawdaż? Jeśli stwierdzimy, że istotnie są to zapamiętane fakty, będziemy mogli wspólnie dojść do tego, kto był nieobecny tamtego dnia rano, i zidentyfikować kochankę taty w drodze eliminacji. – Poderwała brodę. – A poza tym niania dała mi laudanum po tym, jak słyszałam tamtą rozmowę.

– Chyba że podała pani laudanum poprzedniej nocy –

zauważył łagodnie.

Zasmuciła się. Wyraźnie czuł jej rozczarowanie, jak cios w żołądek.

Chrząknął.

– Zgadzam się, że sprawę warto zbadać. Pani niania i tak znajduje się na liście osób, które powinienem odnaleźć. Także pan Virgil zasługuje na zainteresowanie. Porozmawiam z nimi, a potem będziemy kontynuować dochodzenie. – Wsunął kartkę do kieszeni płaszcza. – Słusznie pani postąpiła, przychodząc z tym do mnie.

Uśmiechnęła się do niego po raz pierwszy. Uśmiech ożywił jej twarz i zmiękczył rysy, wypalając ścieżkę prosto do jego duszy.

– Dziękuję – powiedziała.

Niech Bóg ma go w swojej opiece, żeby nie oszalał.

– Bardzo proszę. – Z tymi słowy obrócił się w stronę drzwi. Musi stąd wyjść. Jeśli kiedykolwiek odgadłaby, co z nim robi, kpiłaby bezlitośnie z tego, że odważył się spoglądać tak wysoko. – Jeśli to wszystko…

– W gruncie rzeczy chciałabym pana prosić o coś jeszcze.

Do diabła, niemal udało mu się uciec. Powoli spojrzał jej w twarz.

– Tak?

Głęboko wciągnęła powietrze i zadarła brodę.

– Chcę, żeby pan wziął pod obserwację moich zalotników.

Rozdział II

Widząc, jak pan Pinter ściąga czarne, gęste brwi, Celia zorientowała się, że jest wstrząśnięty jej prośbą. Jego szczupła sylwetka wydawała się jeszcze bardziej usztywniona niż zazwyczaj, a ostre rysy twarzy, grzbiet nosa i kanciasta dolna szczęka sprawiały wrażenie jeszcze bardziej wyrazistych. W prostym, dziennym ubraniu z czarnej gabardyny i białego lnu promieniował męską dezaprobatą.

Ale dlaczego? Wiedział, że była jedynym „diablęciem”, które nie zawarło związku małżeńskiego. Czy sądził, że kierując się jakimś buntowniczym pragnieniem sprzeciwienia się ultimatum babki, pozwoli swoim braciom i siostrze na utratę spadku?

Oczywiście, że tak uważał. Był taki miły i taktowny, gdy opowiadała mu o swoim śnie, że niemal zapomniała, iż jej nienawidzi. Bo jeśli nie, to czemu spojrzenie jego szaroniebieskich oczu było teraz takie zimne i nieobecne? Ten przeklęty facet był zawsze taki protekcjonalny, taki pewny siebie, taki… taki…

Taki męski.

– Proszę mi wybaczyć, milady, nie wiedziałem, że ma pani absztyfikantów – odezwał się dziwnie ostrym głosem.

Miał rację, do diabła.

– Cóż, nie… niedokładnie. Są mężczyźni zainteresowani mną, ale żaden nie posunął się aż do oświadczyn. – Ani nawet do okazania tego zainteresowania, prawdę mówiąc.

– Pani zaś ma nadzieję, że kiedy im wykręcę rękę, wówczas się oświadczą? – wycedził.

Zaczerwieniła się pod jego przeszywającym spojrzeniem.

– Niech pan nie żartuje.

To był pan Pinter, jakiego znała, który nazywał ją „lekkomyślną panną z towarzystwa” i „mącicielką”.

Naprawdę nie obchodziło jej, co sobie myślał. Był jak przyjaciele jej braci, którzy widzieli w niej chłopczycę, ponieważ umiała świetnie strzelać z pistoletu. I jak kuzyn Ned. Ty koścista, płaska jędzo, nie masz w sobie ani krztyny kobiecości.

Do diabła z Nedem! Na pewno musiała się nieco zaokrąglić w czasie tych dziesięciu lat, jakie upłynęły od… od ich intymnej przygody. Z pewnością jej kanciaste kształty nabrały bardziej miękkiego, bardziej kobiecego charakteru.

Nadal jednak miała po tacie niemodną, oliwkową cerę i wysoki wzrost, a po mamie chłopięcą figurę. Nadal miała żałośnie proste, brązowe włosy i niezwykle nudne piwne oczy.

Celia oddałaby wszystko, żeby wyglądać tak jak siostra. Żeby we właściwych miejscach wypełniać suknie. Żeby mieć falujące włosy, przetkane złocistymi pasemkami, błyszczące, zielone oczy i figurę równie doskonałą jak porcelanowa lalka. Czasami mówiono o Celii, że jest „piękna”, ale w porównaniu z Minervą…

Stłumiła zazdrość. Może nie miała wyglądu swojej siostry, ale za to posiadała inne atrakcyjne cechy. Na przykład jej zainteresowanie bronią palną i strzelaniem sprawiało, że w jej towarzystwie mężczyźni czuli się swobodnie.

– Może trudno będzie panu w to uwierzyć, panie Pinter, ale niektórzy mężczyźni lubią moje towarzystwo. Uważają, że dobrze się ze mną rozmawia – rzuciła obronnym tonem.

Na jego przystojnej twarzy pojawił się cień uśmiechu.

– Ma pani rację. Trudno mi w to uwierzyć.

Arogancki drań!

– Niezależnie od pańskiej opinii o mnie trzej mężczyźni mogą być zainteresowani poślubieniem mnie i chętnie skorzystałabym z pana pomocy w ich sprawdzeniu.

Bez względu na to, jak bardzo nie chciała go o to prosić, był niezbędny do jej planów. Potrzebna jej była jedna dobra, robiąca wrażenie propozycja zamążpójścia, pokazująca babci, że była zdolna zdobyć przyzwoitego męża.

Babcia nie wierzyła w to, bo inaczej nie postawiłaby tego przeklętego ultimatum. Gdyby Celii udało się pokazać, że babcia jest w błędzie, wówczas może uparta staruszka pozwoliłaby jej wybrać sobie samej męża wtedy, kiedy będzie chciała.

Jeśli jednak ten plan by się nie powiódł, to przynajmniej Celia miałaby kogo poślubić, żeby spełnić postawiony warunek.

– A więc w końcu zdecydowała się pani uczynić zadość żądaniom pani Plumtree – odezwał się z nieodgadnioną miną.

Nie zamierzała zdradzać mu swojego sekretnego planu. Wprawdzie to Oliver go zatrudnił, ale była pewna, że szpiegował również dla babci. Od razu by do niej pobiegł i wszystko opowiedział.

– Chyba nie mam wyboru. – W jej słowa zakradła się gorycz. – Za niespełna dwa miesiące, jeśli pozostanę niezamężna, moje rodzeństwo zostanie wydziedziczone. Nie mogę im tego zrobić, bez względu na to, jak bardzo nie znoszę wtrącania się babci.

O dziwo, coś zbliżonego do współczucia pojawiło się w jego spojrzeniu.

– Nie chce pani wychodzić za mąż?

– Oczywiście, że chcę. Czyż nie pragnie tego każda kobieta?

– Wcześniej nie wykazywała pani nadmiernego zainteresowania tym zagadnieniem – rzekł sceptycznie.

To dlatego, że mężczyźni poświęcali jej niewiele uwagi. Och, przyjaciele Gabriela uwielbiali stać obok niej na balach i dyskutować o najnowszych postępach w konstrukcji nabojów, rzadko jednak prosili ją do tańca, a jeśli już to czynili, to tylko po to, żeby poradzić się jej w sprawie pistoletów. Próbowała flirtować, ale była w tym beznadziejna. Wyglądało to tak… tak fałszywie. Równie podejrzane wydawały jej się nieliczne komplementy mężczyzn. Prościej było się z nich wszystkich śmiać, niż dochodzić do tego, które były szczere, prościej było udawać, że jest jednym z nich.

W skrytości ducha marzyła o spotkaniu mężczyzny, którego mogłaby pokochać, który ignorowałby skandale związane z jej rodziną i patrzył z pobłażliwością na jej hobby – strzelanie do tarczy. Mężczyzny strzelającego nie gorzej od niej, bo nigdy nie byłaby w stanie szanować człowieka, który nie potrafiłby trafić w cel, do którego mierzył.

Gotowa była się założyć, że pan Pinter znał się na pistoletach.

Skrzywiła się. Pewnie uważał się za znakomitego strzelca. Jak na człowieka o podejrzanym pochodzeniu, pan Pinter miał tak wysokie mniemanie o sobie, że na swój prywatny użytek nazywała go Dumnym Pinterem, Zasadniczym Pinterem albo po prostu Tym Pinterem. W ubiegłym tygodniu powiedział Gabrielowi, że większość lordów jest dobra tylko w dwóch kwestiach – w przekazywaniu pieniędzy ze swoich majątków do salonów gry i burdeli w Londynie oraz w ignorowaniu swoich obowiązków wobec Boga i ojczyzny.

Wiedziała, że pracował dla Olivera wyłącznie dlatego, że brakowało mu pieniędzy i prestiżu. W skrytości ducha pogardzał nimi wszystkimi. I pewnie dlatego był taki uszczypliwy, mówiąc o jej zamążpójściu.

– Tak czy inaczej, teraz jestem zainteresowana małżeństwem – powiedziała. Podeszła do kominka, żeby ogrzać ręce. – I dlatego chcę, żeby pan sprawdził moich potencjalnych zalotników.

– Czemu właśnie ja?

Zerknęła na niego z ukosa.

– Już pan zapomniał, że z początku Oliver wynajął pana właśnie w tym celu?

Jego sztywniejąca postać powiedziała jej, że o tym pamiętał. Marszcząc czoło, wyciągnął notes i ołówek, które zdawał się mieć zawsze w kieszeni.

– Bardzo dobrze. Co konkretnie chciałaby pani, żebym sprawdził?

Odsunęła się od kominka.

– To samo, czego dowiadywał się pan dla mojego rodzeństwa. Prawdę o sytuacji finansowej moich potencjalnych absztyfikantów, czy się nadają na małżonków i… no cóż…

Przerwał notowanie i uniósł pytająco brwi.

– Słucham?

Nerwowo kręciła złotą bransoletkę na przegubie ręki. Może się wzdragać przed tym zadaniem.

– Chodzi o poznanie ich tajemnic. Rzeczy, które mogę wykorzystać w mojej… yyy… kampanii. Poznanie ich upodobań, ich słabości, wszystkiego, co nie jest oczywiste dla świata.

Wyraz jego twarzy zmroził ją pomimo palącego się za jej plecami ognia w kominku.

– Nie jestem pewien, czy dobrze zrozumiałem.

– Przypuśćmy, że dowie się pan, iż jeden z nich woli kobiety ubierające się na czerwono. Ta informacja może być dla mnie przydatna. Jak najczęściej będę się ubierać na czerwono.

W jego oczach błysnęło rozbawienie.

– A co pani zrobi, jeśli każdy z nich będzie wolał inny kolor?

– To tylko przykład – wyjaśniła zirytowana. – Prawdę mówiąc, mam nadzieję, że dostarczy mi pan istotniejszych wieści. Może pan odkryć, że jeden z moich zalotników utrzymuje nieślubne dziecko. Mogę wykorzystać tę informację…

– Pani brat płaci mi za upewnienie się, że pani adoratorzy są do przyjęcia i są odpowiedni, a nie za pomoc w szantażowaniu ich i zmuszaniu do ślubu – rzucił.

Za późno przypomniała sobie, że on także był dzieckiem z nieprawego łoża.

– Nie to miałam na myśli! Gdybym wiedziała, że mój wielbiciel ma nieślubne dziecko, na którym mu zależy i na które łoży, wiedziałabym też, że lubi dzieci. Mogłabym więc bez końca opowiadać o tym, jak bardzo lubię dzieci. I tyle.

To wyjaśnienie chyba nie do końca go udobruchało.

– Innymi słowy, gotowa jest pani udawać kogoś innego, żeby tylko złowić męża.

– Och, na miłość boską! – zawołała obronnie. – To samo robi połowa kobiet z towarzystwa, żeby złapać męża. Nie chcę tracić czasu na bezcelowe flirty, kiedy odrobina wiedzy może poprawić moją skuteczność.

Posłał jej protekcjonalny uśmiech.

– O co chodzi? – warknęła.

– Tylko pani podchodzi do zalotów jak strzelec wyborowy do turnieju strzeleckiego. – Polizał koniec ołówka. – Kim więc są te nieszczęsne ofiary?

– Hrabia Devonmont, książę Lyons i Fernandez-Valdez, wicehrabia de Basto.

Szczęka mu opadła.

– Oszalała pani?

– Wiem, że w zasadzie są poza moim zasięgiem, ale zdają się lubić moje towarzystwo…

– No pewnie, że lubią! – Podszedł do niej dziwnie wzburzony. – Hrabia jest łajdakiem powszechnie znanym ze swoich prób dostania się pod spódnicę każdej napotkanej kobiety. Ojciec księcia był obłąkany i podobno szaleństwo występuje w jego rodzinie. Dlatego większość kobiet trzyma się od niego z daleka. A de Basto jest idiotą z Portugalii, za starym dla pani, wyraźnie usiłującym złowić jakąś młodą, słodką istotę, która go będzie pielęgnowała na stare lata.

– Jak może pan mówić coś takiego? Osobiście zna pan tylko jednego z nich, lorda Devonmonta, i to też bardzo słabo.

– Nie muszę ich znać. Sądząc po ich reputacji, są absolutnie nie do zaakceptowania.

Nie do zaakceptowania? Trzej najbardziej odpowiedni kawalerowie w Londynie? To pan Pinter oszalał, a nie ona.

– Lord Devonmont jest kuzynem żony Gabriela. Książę jest przyjacielem Gabriela i znam go od dziecka, zaś wicehrabia… no cóż…

– Z tego, co słyszałem, jest to śliski typ – warknął.

– Nieprawda. Bardzo miło się z nim rozmawia. Do diabła, kogo więc, pana zdaniem, powinnam poślubić? – Rozmowa stawała się coraz bardziej absurdalna.

Jej pytanie najwyraźniej zbiło go z tropu.

– Nie wiem – mruknął. – Ale nie… To znaczy, nie powinna pani… – Szarpnął nerwowo krawat. – Nie są dla pani odpowiedni, i tyle.

Wyprowadziła z równowagi pana Pintera. Zdumiewające! Nigdy się nie denerwował. Zdenerwowany wyglądał na bardziej wrażliwego i o wiele mniej… sztywnego. Raczej jej się to podobało.

Ale podobałoby jej się to jeszcze bardziej, gdyby rozumiała, co sprowokowało taką reakcję.

– Czemu pana obchodzi, kogo wybiorę, skoro panu zapłacę? Gotowa jestem zapłacić dodatkowo, żeby pan odkrył wszystko, co chcę wiedzieć.

Ponownie przemienił się w Zasadniczego Pintera.

– Tu nie chodzi o pieniądze, madame. Sam wybieram sobie zadania, a pani propozycja mi się nie podoba. Życzę miłego dnia. – Obrócił się na pięcie i skierował do drzwi.

Ojej, nie zamierzała go zrazić.

– A więc wycofuje się pan z umowy z Oliverem? – zawołała.

Zatrzymał się.

Pośpiesznie naciskała dalej.

– Jest mi pan winien przynajmniej prześledzenie pochodzenia moich adoratorów. Jeśli pan tego nie zrobi, powiem mojemu bratu, że odmówił pan wykonania tego, do czego został pan wynajęty.

Gdy zacisnął dłonie w pięści, ogarnęły ją wyrzuty sumienia. Wcześniej, gdy opowiadała mu o swoim śnie, był taki miły, że teraz poczuła się niezręcznie, wywierając na niego presję. Ale co tam, to był przecież jego obowiązek. Pan Pinter robił to dla Minervy i Gabriela, może więc uczynić to również dla niej.

Znów stał zwrócony do niej z twarzą bez wyrazu.

– Śmiem twierdzić, że gdy opowiem mu, co pani zamierza, stanie po mojej stronie. Wcale nie był szczęśliwy, kiedy pani siostra wybrała pana Mastersa.

– Ale wszystko dobrze się skończyło, co natychmiast mu przypomnę, jeśli tylko zacznie protestować. Lecz nie będzie się sprzeciwiał, bo dobrze wie, jak ważne jest, żebym wyszła za mąż.

Pan Pinter wpatrywał się w jej twarz tak intensywnie, że aż poczuła się nieswojo.

– A co z miłością? – zapytał ochrypłym głosem. – Czy kocha pani któregokolwiek z tych mężczyzn?

Miał czelność pytać ją o to, chociaż znał jej sytuację?

– Babcia nie daje mi szansy, żebym się mogła zakochać.

– Niech jej pani powie, że potrzebuje pani więcej czasu. Jeśli tylko będzie wiedziała, że jest pani otwarta na ten pomysł, na pewno…

– Da mi odroczenie? Dobrze pan wie, że nie. Powie, że miałam niemal rok, ale go roztrwoniłam.

I miałaby rację. Ale Celia miała nadzieję, że przebiegły plan jej rodzeństwa zadziała i zakończy diabelskie ultimatum babci. Zamiast tego jednak jej bracia i siostra poddali się i zawarli związki małżeńskie.

A raczej się zakochali. To było niesprawiedliwe. Jej pięknej siostrze łatwo było znaleźć męża – po prostu podążyła za mężczyzną, którego zawsze pragnęła. Gabe ożenił się z siostrą swojego najlepszego przyjaciela, Jarret natrafił na żonę, która nie mniej od niego kochała warzenie piwa, a Oliver niemal dosłownie wpadł na idealną kobietę.

Ale Celia nie miała czekających za kulisami dawnych absztyfikantów, nie miała przyjaciółek z odpowiednim bratem ani uganiających się za nią znajomych ze strzelnicy. Znała trzech mężczyzn, którzy ewentualnie mogliby rozważać poślubienie jej. I musiała się tym zadowolić.

– Jest już za późno na miłość, panie Pinter – rzekła ze znużeniem. – Czuję oddech babci na plecach, a na dodatek teraz nie jest dobry sezon na wstępowanie w związki małżeńskie. Przed końcem roku jest niewiele balów na prowincji. Prawdopodobieństwo, że w tym czasie natknę się na jakiegoś innego dostępnego kawalera, jest niezwykle małe.

– Musi być ktoś inny, ktoś bardziej…

– Nie znam nikogo takiego, z kim czułabym się swobodnie. A tych dżentelmenów przynajmniej lubię. Umiem sobie wyobrazić, że jestem żoną któregoś z nich. – Być może. Jeśli stanie się najgorsze. – A ponieważ wszyscy trzej są utytułowani i bogaci, babcia nie będzie miała im nic do zarzucenia. – I o to właśnie chodziło, choć nie mogła mu tego powiedzieć.

Wykrzywił cynicznie twarz.

– A więc tego szuka pani w mężu: bogatego człowieka z ugruntowaną pozycją – stwierdził zimno.

– Nie! – Jakie to typowe dla niego, że założył, iż jest interesowna. – Tego oczekuje babcia. Ja tylko chcę, żeby to był mężczyzna, którego dam radę tolerować. Ale przynajmniej bogaci zalotnicy nie będą chcieli się ze mną ożenić tylko dla mojego majątku. – Tak jak w przypadku taty i mamy. – Wolę nie poślubiać łowcy posagów.

– Rozumiem. – Zadrżał mu mięsień w policzku. – Wciąż jednak pani wybór nie musi się ograniczać do bogatych lordów i łowców posagów. Z pewnością istnieją również inni, cieszący się szacunkiem dżentelmeni.

– Czemu jest pan taki uparty w tej kwestii? – Nagle ją olśniło. – Chwileczkę, czy to dlatego, że moi adoratorzy są arystokratami? Wiem, że według pana utytułowani dżentelmeni zasługują na pogardę, ale…

– To nieprawda – burknął. – Zaliczam do swoich przyjaciół lorda Kirkwooda i jego brata, a nawet, jeśli wolno mi pozwolić sobie na zarozumiałość, pani braci. Nie pogardzam wszystkimi arystokratami, a jedynie tymi, którzy polują na kobiety. Jak Devonmont. I prawdopodobnie dwaj pozostali.

– O ile wiem, żaden z nich nigdy nie wykorzystał przyzwoitej kobiety. Nawet moi bracia mieli… swoje swawolne przygody, kiedy byli kawalerami.

– Tak jak pani ojciec.

Musiał to wypunktować.

– To co innego. Tata złamał przysięgę małżeńską. Nie znaczy to jednak, że moi absztyfikanci zrobią to samo. – Przełknęła ślinę. – Chyba że uważa pan za niemożliwe, żeby taka kobieta jak ja dała mężczyźnie zadowolenie i szczęście?

Wzdrygnął się.

– Nie! Nie chciałem powiedzieć… To znaczy…

– Wszystko w porządku, panie Pinter – rzuciła, starając się, aby w jej głosie nie zabrzmiała zraniona nuta. – Wiem, co pan o mnie sądzi.

Spojrzał jej prosto w oczy, niepokojąc ją dzikością, jaka nagle pojawiła się w jego wzroku.

– Nie ma pani pojęcia, co o pani myślę.

Nerwowo przekręciła bransoletkę, co przyciągnęło jego spojrzenie. Kiedy jednak z powrotem podnosił wzrok, jego spojrzenie zwolniło, zatrzymując się na jej biuście.

Czyżby pan Pinter… Czy to możliwe, żeby…