Tytuł oryginału: The Velvet Song

Projekt okładki: Dorothea Bylica

Copyright © 1983 by Deveraux Inc.

All rights reserved including the right to reproduce this book or portions thereof in any form whatsoever. For information address Pocket Books, A Division of Simon and Schuster Inc., 1230 Avenue of the Americas, New York, NY 10020

Copyright © for the Polish edition Wydawnictwo BIS 2016

ISBN 978-83-7551-468-1

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. 22 877-27-05, 22 877-40-33; fax 22 837-10-84

e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Skład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta

konwersja.virtualo.pl

Część pierwsza

Południe Anglii
Styczeń 1502

Rozdział
pierwszy

Niewielkie miasteczko Moreton otoczone było wysokim kamiennym murem, rzucającym długi cień na ściśnięte wewnątrz domki. Łączyły je brukowane drogi, rozchodzące się promieniście od wysokiego kościoła i białego ratusza. Teraz, w słabym świetle poranka, kilka psów przeciągało się leniwie, a na otwarcie ciężkiej dębowej bramy miasteczka czekało kilka kobiet o zaspanych oczach i czterech mężczyzn z toporami na ramieniu.

W jednym z domów, prostym, dwupiętrowym, pomalowanym na biało, Alyxandria Blackett nasłuchiwała z uwagą skrzypienia bramy. Usłyszawszy znajomy dźwięk, chwyciła miękkie skórzane buciki i pobiegła na palcach do schodów, które znajdowały się niebezpiecznie blisko sypialni jej ojca. Obudziła się na długo przed wschodem słońca i dawno już ubrała się w prostą, znoszoną wełnianą suknię. Dziś po raz pierwszy nie patrzyła z niesmakiem na swoje szczupłe ciało. Wydawało się jej, że przez całe życie czekała, by dorosnąć, stać się wyższą, a co ważniejsze, zyskać bardziej kobiece kształty. Ale mając lat dwadzieścia, stwierdziła, że zawsze już będzie płaska i chuda. Przynajmniej, pomyślała z westchnieniem, nie muszę nosić gorsetu. Przechodząc przez pokój ojca, zerknęła na łóżko, by upewnić się, że on śpi, potem zarzuciła brzeg sukni na ramię i ruszyła po schodach w dół, przeskakując pierwszy stopień, który skrzypiał.

Nie odważyła się otworzyć okiennic na dole. Mogłoby to obudzić ojca, a on bardzo teraz potrzebował odpoczynku. Minąwszy zarzucony papierami stół z atramentem i niedokończonym szkicem testamentu ojca, podeszła do przeciwnej ściany pokoju, patrząc na wiszące tam dwa instrumenty muzyczne. Poczucie żalu z powodu niedoskonałości ciała znikało, gdy myślała o muzyce. Już teraz po głowie chodziła jej nowa melodia, subtelna, miękko się rozwijająca. Była to z pewnością pieśń miłosna.

− Nie możesz się zdecydować? − doszedł ją głos ojca stojącego u stóp schodów.

Podbiegła do niego natychmiast, objęła w pasie ramieniem i pomogła usiąść przy stole. Nawet w ciemnym pokoju dostrzegła sine kręgi pod jego oczyma.

− Powinieneś leżeć w łóżku. Dość jest czasu na wszystko i nie trzeba wstawać przed świtem.

Chwycił dłoń córki i uśmiechnął się, patrząc w jej piękne oczy. Doskonale wiedział, co Alyx myśli o własnej drobnej twarzy elfa, lekko skośnych fiołkowych oczach, małym nosku i wygiętych ustach; dostatecznie często wysłuchiwał jej żalów. Ale dla niego całość była urocza i kochana.

− Ruszaj. − Pchnął ją lekko. − Zobaczymy, czy uda ci się wybrać instrument i wyjść stąd, zanim ktoś przyjdzie, prosząc o piosenkę dla aktualnej ukochanej.

− Może dziś rano powinnam zostać z tobą − szepnęła, a jej twarz wyrażała głęboką troskę. Już trzy razy w tym roku miał straszliwe bóle serca.

− Alyx! − powiedział groźnie. − Masz mnie słuchać! Zabieraj swoje rzeczy i idź!

− Tak, milordzie − odparła, posyłając mu rozbrajający uśmiech. Zmrużyła przy tym oczy, a usta wygięła na kształt łuku Kupidyna. Szybkim, wprawnym ruchem zdjęła ze ściany długą lutnię, pozostawiając cytrę na miejscu. Ponownie odwróciła się do ojca.

− Jesteś pewien, że nic ci się nie stanie? Nie muszę dziś wychodzić.

Ignorując te słowa, podał jej papier i deseczkę z atramentem.

− Wolę, żebyś zajęła się muzyką niż schorowanym starcem, Alyx − stwierdził. − Chodź tu. − Zaczął zręcznie splatać jej długie włosy w warkocz. Włosy były gęste, idealnie proste, a ich kolor dziwił nawet ojca. Były tam złote pasma, żółte, rude, kasztanowate, ciemnobrązowe, a nawet, jak zarzekała się Alyx, kilka siwych.

Gdy warkocz został już upleciony, zdjęła ze ściany płaszcz, otuliła się nim i naciągnęła na głowę kaptur.

− Nie trać tylko głowy i nie przezięb się − powiedział ostro, odwracając się. − A gdy wrócisz, chcę usłyszeć coś ładnego.

− Postaram się − odparła ze śmiechem, zamykając za sobą drzwi.

Alyx szła tuż przy murach domów, by móc obserwować, jak mieszkańcy miasta zaczynają się krzątać i przygotowywać do rozpoczynającego się dnia. Pomiędzy domami znajdowały się wąskie przejścia, a pół ceglane, pół kamienne domy przysiadły jeden przy drugim, różniąc się znacznie wielkością od domów burmistrza, rzemieślników i jurystów, wśród których znajdował się dom jej ojca. Łagodny wiatr wprawiał szyldy sklepów w kołysanie.

− Dzień dobry − powiedziała do Alyx kobieta zamiatająca próg domu. − Pracujesz dziś nad czymś dla Kościoła?

Zarzuciwszy na ramię pas od lutni, Alyx pomachała sąsiadce ręką.

− Tak… i nie. Nad wszystkim! − Roześmiała się, spiesząc ku bramie.

Nagle zatrzymała się, niemal wpadając na konia zaprzężonego do wozu. Jedno spojrzenie wystarczyło, by się upewniła, że to John Thorpe zastąpił jej drogę.

− Witaj, mała Alyx, nie masz dla mnie dobrego słowa? − Uśmiechnął się, podchodząc do konia.

− Alyx! − dał się słyszeć głos z tyłu wozu. Pani Burbage opróżniała naczynia nocne do pojemnika na nieczystości. − Możesz wejść na chwilę? Moja najmłodsza córka ma złamane serce i pomyślałam, że nowa pieśń miłosna dobrze jej zrobi.

− O, tak. Mnie też. – John się zaśmiał. − Ja też potrzebuję pieśni − powiedział, pocierając znacząco miejsce, w które uderzyła go Alyx dwa wieczory wcześniej.

− Dla ciebie, drogi Johnie − powiedziała przymilnie − napiszę pieśń tak słodką jak to, co masz w wozie. − Jego śmiech niemal zagłuszył głos Alyx, gdy obiecywała odwiedzić panią Burbage po wieczornej mszy.

Ruszyła biegiem ku bramie. Jeszcze chwila, a straci szansę na kilka chwil samotności poza murami miasta i możliwość oddania się muzyce.

− Spóźniłaś się, Alyx − przywitał ją strażnik przy furcie. − Nie zapomnij o jakiejś słodkiej melodyjce dla mojego chorego dziecka! − zawołał za nią, biegnącą w kierunku sadu za murami miasta.

Dotarła w końcu do ulubionej jabłoni i z radością na twarzy otworzyła przybornik, przygotowując się do zapisania melodii krążącej po głowie. Usiadłszy na ziemi, oparła się o drzewo, położyła na kolanach lutnię i starała się odtworzyć melodię. Całkowicie pochłonięta pracą nad zapisywaniem nut i tekstu piosenki nie zwracała uwagi na płynący czas. Gdy się ocknęła, miała opuchnięte palce i zesztywniałe plecy oraz napisane dwie piosenki i zaczęty jeden psalm.

Przeciągając się, odłożyła lutnię, wstała i opierając się jedną ręką o nagi konar jabłoni, patrzyła na pola uprawne i ogrodzone hrabiowskie pastwiska dla owiec.

Nie! Nie mogła nawet myśleć o hrabim, który pozbawił wielu chłopów ziemi, podnosząc im opłaty dzierżawne, ogradzając ich grunty i wprowadzając zyskowną hodowlę owiec. Chciała myśleć o czymś przyjemniejszym, odwróciła się w inną stronę. A poza tym − czy jest coś piękniejszego niż muzyka?

Towarzyszyła jej od dzieciństwa. Słysząc księdza mruczącego coś monotonnie po łacinie, Alyx układała w myślach pieśń dla chóru chłopięcego. Podczas dożynek odchodziła na bok, zajęta melodiami, które tylko ona mogła słyszeć. Jej ojciec, owdowiały przed wielu laty, odchodził niemal od zmysłów, próbując ją odnaleźć.

Kiedyś, gdy miała dziesięć lat, poszła do studni po wodę. Na ławeczce obok siedział przejeżdżający przez miasto trubadur z jakąś młodą kobietą. Tuż obok leżała porzucona przez niego lutnia. Alyx nigdy dotąd nie dotykała instrumentu muzycznego, ale miała jakie takie pojęcie, jak należy posługiwać się lutnią. W ciągu kilku minut poradziła sobie z wybrzdąkaniem jednej z wypełniających jej głowę melodii. Dopiero przy czwartej piosence uświadomiła sobie, że trubadur porzucił swoją damę i stoi obok, przypatrując się jej. W milczeniu, ponieważ nie potrzebowali innego języka niż język muzyki, pokazał jej, jak ułożyć palce do akordów. Ból wywołany wrzynaniem się ostrych strun w jej delikatne paluszki był niczym w porównaniu z radością słyszenia muzyki, która zaprzątała jej umysł.

Trzy godziny później, gdy zrezygnowany ojciec wyruszył na poszukiwanie córki, znalazł ją otoczoną niemałym tłumem ludzi szepczących o cudzie. Ksiądz, widząc nadarzającą się okazję, zaprowadził ją do kościoła i ustawił przed klawikordem. Po kilku minutach prób Alyx zaczęła grać, z początku myląc się, potem coraz czyściej, wspaniałą pieśń, cicho nucąc słowa modlitwy.

Ojciec Alyx odetchnął z ulgą, stwierdzając, że jego jedyne dziecko nie jest słabe na umyśle, lecz tylko tak zauroczone muzyką, że czasem nie słyszy, co się do niego mówi. Od tego pamiętnego dnia ksiądz czuwał nad muzyczną edukacją Alyx, powtarzając, że talent jest darem bożym, a on, jako wysłannik Najwyższego, powinien otaczać opieką wybranych. Nie musiał dodawać, że jej ojciec − jurysta − nie należy do wybrańców, a  im mniej córka będzie miała z nim do czynienia, tym dla niej lepiej.

Nastąpiły cztery lata wytężonej nauki, podczas których ksiądz pomógł Alyx opanować grę na każdym odpowiednim dla niej instrumencie. Grała na instrumentach klawiszowych, dętych oraz strunowych, za pomocą smyczka i bez niego, a także na bębenkach oraz wreszcie na organach, do których zakupienia ksiądz nakłonił mieszczan, powtarzając, że będą służyły chwale bożej, choć niektórzy szeptali, że bardziej chodziło tu o niego samego i Alyx.

Upewniwszy się, że Alyx potrafi już radzić sobie z różnymi instrumentami, ksiądz posłał po pewnego franciszkańskiego mnicha, by nauczył ją nut, zapisywania pieśni, ballad, mszy, litanii i wszystkiego, co można było oprawić w muzykę.

Była tak zajęta grą i nauką, że dopiero gdy skończyła piętnaście lat, okazało się, że potrafi też śpiewać. Mnich, który uznał, że edukacja jest już zakończona, szykował się do odjazdu. Pewnego poranka wszedł do kościoła i przystanął zachwycony. Usłyszał śpiew tak silny i piękny, że zadrżał z wrażenia. Gdy zrozumiał, że głos ten należy do jego małej uczennicy, opadł na kolana, dziękując Bogu, że pozwolił mu zaopiekować się dzieckiem obdarzonym tak wielką łaską.

Alyx, zobaczywszy mnicha na kolanach, kurczowo ściskającego krzyż na piersiach, ze łzami płynącymi po policzkach, przerwała pieśń i podbiegła do niego, mając nadzieję, że nic mu się nie stało, a co ważniejsze, że nie obraziła go swoim śpiewem, zbyt głośnym, jak się spodziewała.

Po tym wydarzeniu zaczęła równie intensywnie pracować nad głosem jak dotychczas, ćwiczyć na instrumentach oraz przygotowywać śpiewy chóralne, zapraszając do tego wszystkich chętnych.

Nagle okazało się, że ma już dwadzieścia lat i wciąż oczekuje z niecierpliwością chwili, gdy dorośnie, a co ważniejsze dla niej, wyrośnie na kobietę. Wciąż była drobna i płaska. Jej rówieśnice wychodziły za mąż i rodziły dzieci, tymczasem Alyx musiała zadowolić się śpiewaniem kołysanek ząbkującym dzieciom.

Dlaczego właściwie miałabym być niezadowolona, rozmyślała oparta o jabłoń. Czy dlatego, że wszyscy młodzi mężczyźni traktowali ją z szacunkiem (z wyjątkiem Johna Thorpe’a, który trącił tym, co przewoził)? Gdy miała szesnaście lat, wiek odpowiedni do zamążpójścia, starało się o jej rękę czterech mężczyzn, ale ksiądz powiedział wówczas, że jej przeznaczeniem jest muzyka, że jest potrzebna Bogu, a nie pożądliwości mężczyzn. Przekonało ją to, ale z biegiem lat coraz dotkliwiej doskwierała jej samotność. Kochała swoją muzykę, szczególnie to, co napisała dla Kościoła, ale czasem… Dwa lata temu, gdy wychyliła cztery szklanki mocnego wina na ślubie córki burmistrza, chwyciła lutnię, stanęła na stole i zaśpiewała dość sprośną piosenkę, wymyśloną na poczekaniu. Ksiądz powstrzymałby ją oczywiście, gdyby nie to, że wypił więcej niż inni i tarzał się po trawie, trzymając obolały od śmiechu brzuch i nie będąc w stanie powstrzymać nikogo ani niczego. Czuła się wtedy częścią otaczającej ją społeczności, a nie obcą osobą pod rozkazami księdza jak relikwia czaszki świętego Piotra, napełniająca zachwytem, choć niedotykalna.

Teraz znów zaczęła myśleć o muzyce. Odetchnąwszy głęboko, zaśpiewała balladę o samotności młodej kobiety szukającej miłości.

− I oto jestem, ptaszyno − usłyszała zza pleców męski głos.

Pochłonięta śpiewem, nie usłyszała zbliżających się na koniach młodzieńców. Wszyscy trzej wysocy, silni, zdrowi, krzepcy i dobrze odżywieni wyglądali na szlachciców. Zaczerwienione twarze zdradzały zmęczenie całonocną hulanką. Ich ubrania, z pięknego aksamitu podbitego futrem, tu i ówdzie połyskujące klejnotami, przypominały jej szaty, jakie widziała tylko w kościele. Zaskoczona stała, patrząc na nich pytająco. Najwyższy zsiadł z konia.

− Podejdź, sługo − powiedział. Miał przykry oddech. − Nie poznajesz swego pana? Pozwól, że się przedstawię. Pagnell, przyszły hrabia Waldenham.

Dźwięk tego imienia przywrócił Alyx przytomność umysłu. Potężna, chciwa rodzina Waldenhamów wyciskała z okolicznych chłopów każdy grosz. Gdy biedacy nie mieli już czym płacić, pozbawiano ich ziemi, pozwalając umrzeć śmiercią włóczęgów żebrzących o chleb.

Alyx już miała otworzyć usta, by powiedzieć temu dumnemu młodzieńcowi, co o nim myśli, gdy chwycił ją i zmusił do pocałunku.

− Suka! − syknął, ponieważ zagryzła zęby na jego języku. − Nauczę cię, kto tu jest panem.

Jednym szybkim ruchem szarpnął jej płaszcz i chwycił za dekolt sukni. Odsłonił drobne, bezbronne ramiona i małe piersi.

− Mamy zrezygnować z tego malutkiego zwierzątka? − rzucił do zsiadających z koni towarzyszy.

Wzmianka o jej fizycznej niedojrzałości zmieniła strach Alyx w gniew. Mimo że urodziła się w niższym stanie, jej talent nauczył ją, że nie ma podziału na lepszych i gorszych. Żaden z mężczyzn nie spodziewał się tego ruchu. Zadarła do góry spódnicę i mocno kopnęła Pagnella między nogi. Bełkocząc, zgiął się wpół z bólu, a jego przyjaciele zbliżyli się, by usłyszeć, co mówi. Byli zbyt pijani, by zrozumieć, co się dzieje, i by móc działać.

Nie zastanawiając się, Alyx zaczęła uciekać. Młodość i trening oddechowy konieczny przy śpiewie dodawały jej sił. Biegła przez zimne, jałowe pola, starając się przytrzymać rozerwaną suknię. Potknęła się dwukrotnie, więc podciągnęła spódnicę wysoko.

Przy drugim ogrodzeniu znienawidzonego pastwiska przystanęła i oparła się o słup, a łzy płynęły jej po twarzy. Jak przez mgłę dostrzegła, że trzej jeźdźcy przeczesują okolicę.

− Tędy! − usłyszała z lewej. − Tędy!

Podnosząc wzrok, dostrzegła starszego od siebie mężczyznę na koniu, ubranego równie bogato jak Pagnell. Jak spłoszone zwierzę ruszyła ponownie biegiem. Z łatwością ją dogonił i zwolnił, jadąc obok niej.

− Ci chłopcy nie chcieli cię skrzywdzić − odezwał się. − Są po prostu w doskonałym nastroju i trochę za dużo wypili wczorajszego wieczoru. Jeśli się zgodzisz, ukryję cię przed nimi.

Alyx nie była pewna, czy może mu zaufać. A jeśli wyda ją tym pijanym młokosom?

− No, dziewczyno − naglił mężczyzna. − Nie chcę, by ci się coś stało.

Nie namyślając się dłużej, przyjęła wyciągniętą do niej rękę. Pomógł jej usadowić się przed sobą na siodle i ruszył galopem, kierując się ku odległej linii drzew.

− Królewski las − szepnęła Alyx, trzymając się kurczowo siodła. Nikomu z pospólstwa nie wolno było przekraczać granic tego lasu i Alyx widziała już kilku powieszonych za polowanie na zające.

− Wątpię, by król Henryk miał dziś coś przeciwko temu − stwierdził mężczyzna.

Gdy tylko wjechali między drzewa, opuścił ją na ziemię.

− Teraz ukryj się do czasu, gdy słońce będzie wysoko. Poczekaj, aż zaczną kręcić się inni chłopi, i wtedy wracaj do domu.

Skrzywiła się, ponieważ uznał, że ona, wolna kobieta, jest chłopką, lecz skinęła głową i wbiegła do lasu.

Południe nadeszło niespiesznie i gdy czekała tak sama w ciemnym, zimnym lesie, zdała sobie w pełni sprawę ze swojego strachu i tego, co mogli z nią zrobić pijani młodzieńcy. Nauki księdza i mnicha wpoiły w nią przekonanie, że nikt, nawet szlachetnie urodzony, nie miał prawa robić z jej ciałem, co im się podoba. Ona zaś miała prawo do spokoju i szczęścia, prawo do siedzenia pod jabłonią, grania swojej muzyki i Bóg nie pozwolił nikomu na odbieranie jej tego.

Po godzinie powrócił gniew. Jego źródłem było również wspomnienie o wypadkach zeszłego lata. Ksiądz zorganizował w prywatnej kaplicy hrabiego, ojca Pagnella, występ chóru chłopięcego z udziałem Alyx. Przez całe tygodnie dziewczyna ciężko pracowała, starając się cyzelować każdy dźwięk, co doprowadziło ją do niemal całkowitego wyczerpania. Gdy w końcu zaczęli śpiewać, hrabia, tłusty, zgarbiony podagrą mężczyzna, powiedział głośno, że woli kobiety bardziej przy kości, i polecił księdzu przyprowadzić ją, gdy będzie w stanie zabawić go poza kościołem. Nie doczekał nawet końca mszy i wyszedł.

Słońce stało już wysoko, więc Alyx podpełzła do skraju lasu i przez dłuższy czas przyglądała się okolicy, starając się wypatrzeć kogoś podobnego do trzech szlachciców. Nie widząc niebezpieczeństwa, powoli wróciła do swojej jabłoni. Właściwie już nie swojej − zbyt wiele przykrych wspomnień teraz się z nią wiązało.

Tam Alyx przeżyła głęboki szok, widząc lutnię roztrzaskaną na tysiące kawałeczków, wyraźnie stratowaną końskimi kopytami. Nagłe gorące łzy gniewu, nienawiści i bezradności spłynęły jej po policzkach. Jak mogli! Przyklęknęła, podnosząc kawałek drewna. Gdy uzbierała całą garść drzazg, zdała sobie sprawę z bezsensowności tego, co robi, i rzuciła szczątkami o drzewo.

Poczekała, aż obeschną jej łzy, wyprostowała się i ruszyła ku bezpiecznemu miastu. Jej twarz wyrażała spokój, lecz w sercu zachowała gniew i nienawiść.

Rozdział
drugi

Duży pokój we dworze był zawieszony błyszczącymi gobelinami, a wszystkie puste miejsca pomiędzy nimi wypełniała wszelkiego rodzaju broń. Ciężkie, masywne meble znaczyły nacięcia, ślady topora i miecza. Przy dużym stole siedzieli trzej młodzi mężczyźni o podkrążonych oczach, świadczących, że w ich krótkim życiu było za mało snu i za dużo wina.

− Przechytrzyła cię, Pagnell. − Jeden z nich się zaśmiał i napełnił kielich winem, rozlewając trunek na brudny rękaw. − Wystrychnęła cię na dudka, zniknęła jak wiedźma, którą z pewnością i tak jest. Słyszałeś jej śpiew. To nie był ludzki głos. Miała cię nim urzec, a gdy się do niej zbliżyłeś… − Urwał, zacisnął pięść i roześmiał się głośno.

Pagnell oparł nogę na jego krześle i pchnął go mocno. − To zwykła kobieta − zagrzmiał. − Niewarta mnie.

− Ma ładne oczy − zauważył trzeci. − I co za głos. Czy sądzisz, że gdybyś ją posiadł, wydałaby z siebie krzyk, od którego zakręcają się włosy na nogach?

Pierwszy roześmiał się, ustawiając krzesło prosto.

− Romantyczka! Zmuś ją do zaśpiewania pieśni o tym, co mógłbyś jej zrobić.

− Cicho! − krzyknął Pagnell, wychylając kielich wina. − Mówię wam, że jest zwykłą kobietą, niczym więcej.

Pozostali mężczyźni przez chwilę nie odzywali się ani słowem. Gdy dziewka służebna przeszła przez pokój, Pagnell chwycił ją.

− W miasteczku jest dziewczyna, która śpiewa. Kto to jest?

Służąca usiłowała uwolnić się z bolesnego uścisku.

− To Alyx − szepnęła.

− Przestań się kręcić, bo ci złamię ramię. A teraz powiedz, w której części tego parszywego miasta mieszka owa Alyx.

Godzinę później, ciemną nocą, Pagnell i jego dwaj słudzy stanęli pod murami Moreton, zarzucając stalowe kotwice na mur. Po trzech próbach dwie z nich chwyciły, umocowując dwie mocne liny. Z większą odwagą, niż gdyby byli trzeźwi, trzej mężczyźni wspięli się na mur, przystanęli na szczycie, by odczepić haki i zwinąć liny, po czym opuścili się w wąską uliczkę pomiędzy ciasną zabudowę.

Pagnell uniósł ramię, nakazując towarzyszom, by szli za nim w stronę domów, po drodze przyglądał się oznaczeniom na murach.

− Wiedźma! − wymamrotał gniewnie. − Pokażę jej, że jest śmiertelna. Córka jurysty, szumowina!

Zatrzymali się przy domostwie Alyx, podkradli do bocznej ściany z zamkniętą na klamkę okiennicą. Jeden cichy dźwięk, okiennica otworzyła się i Pagnell skoczył do środka.

Ojciec Alyx położył się tego wieczoru wcześniej. Leżał, zaciskając ręce na piersi, bo zbliżała się kolejna fala bólów. Usłyszał odgłos otwierania okiennicy w pokoju na dole, zdumiał się, nie mogąc w to uwierzyć. Od lat nie słyszało się w mieście o napadach.

Chwycił krzemień i hubkę, zapalił świecę i ruszył po schodach w dół.

− A co wy tu robicie, złodziejaszki? − zawołał głośno, gdy Pagnell pomagał towarzyszom przejść przez okno.

Były to jego ostatnie słowa, bo Pagnell szybko przemierzył pokój, chwycił go za włosy i zagłębił sztylet w szyi. Nawet nie spojrzał na ciało bezwładnie opadające na podłogę i wrócił do przyjaciół przy oknie. Gdy udało im się wejść, ruszyli schodami na górę.

Wydarzenia dnia nie pozwalały Alyx zasnąć. Za każdym razem, gdy zamykała oczy, widziała twarz Pagnella, czuła jego wstrętny oddech i jego język w swoich ustach. Nic nie powiedziała ojcu, nie chcąc go martwić, i po raz pierwszy w życiu jej myśli zajęte były czymś innym niż muzyka.

Przestraszył ją gniewny głos ojca i dziwny stłumiony dźwięk, który po nim nastąpił.

− Złodzieje! − szepnęła, odrzucając wełnianą kołdrę i stając w koszuli obok łóżka. Szybko przerzuciła suknię przez głowę. Zastanawiała się, dlaczego ktoś chciałby ich obrabować. Byli przecież biedni. Pas lyoński! Może o nim słyszeli. Otworzyła małą szafkę ścienną, zręcznie usunęła fałszywe dno i wyjęła jedyną cenną rzecz, jaką posiadała: złoty pas. Zapięła go na sobie.

Zaskoczył ją hałas dochodzący z pokoju ojca i zbliżające się kroki. Chwyciła stołek i ciężki lichtarz. Ustawiła się za drzwiami, czekając w napięciu. Drzwi na skórzanych zawiasach otworzyły się powoli i ukazała się głowa, w którą Alyx uderzyła z całą siłą drobnego ciała. U jej stóp runął na ziemię Pagnell. Miał otwarte oczy i zanim stracił świadomość, dostrzegł jej twarz.

Widok tego człowieka w jej domu przywołał koszmar wydarzeń poranka. Skoro to nie jest zwykłe włamanie, to gdzie jest ojciec? Głośne kroki na schodach przywróciły jej przytomność umysłu. Rozejrzawszy się, stwierdziła, że jedyną szansą jest ucieczka. Podbiegła do okna i nie zastanawiając się nad tym, jak wysoko się znajduje, skoczyła.

Uderzenie o ziemię ogłuszyło ją. Cofnęła się pod ścianę na dłuższą chwilę. Nie było czasu na leżenie i zastanawianie się nad tym, co dalej. Kulejąc z powodu bólu w boku i lewej nodze, pokuśtykała do okna z otwartą okiennicą.

Księżyc nie oświetlał wszystkiego dość dobrze, ale w pokoju paliła się świeca. To wystarczyło, by dostrzegła ojca w kałuży krwi z dziurą w szyi. Musiała uciekać.

Nie zdając sobie do końca sprawy z tego, co robi, poczęła oddalać się szybko od domu. Nie czuła zimna, chłodnego powietrza przenikającego szorstką wełnianą suknię. Nie myślała już o Pagnellu ani o tym, co chciał jej zrobić czy zabrać z jej domu. Ojciec nie żył, jedyna osoba, która kochała ją nie dla jej talentu, lecz dla niej samej.

Szła bez celu, aż w końcu opadła na kolana przed kościołem. Złączyła dłonie i zaczęła się modlić za duszę ojca, aby przyjęto go w niebiosach, tak jak na to zasługiwał. Prawdopodobnie lata ćwiczeń sprawiły, że skupiła się na tej czynności całkowicie i nie słyszała zamieszania ani trzasku ognia pochłaniającego jej dom, grzebiącego w zgliszczach ciało człowieka, którego kochała. Nieustanny strach przed pożarem wywiódł większość mieszczan z domów. W panice nie dostrzegli drobnej postaci Alyx, skulonej przy zamkniętych drzwiach kościoła.

O świcie otwarto bramę, za którą czekało sześciu rycerzy w zbrojach ze znakami hrabiego Waldenhama. Odgłos kopyt końskich na kamiennym bruku niósł się po ulicach. Rycerze posuwali się pewnie do przodu, mierząc mieczami w każdą podejrzaną postać. Kobiety chwytały przerażone dzieci, patrząc na wielkich, uzbrojonych mężczyzn o zasłoniętych twarzach, przejeżdżających przez uśpione miasto.

Zatrzymali się przy ruinach domu Blackettów. Ich przywódca, nie zsiadając z konia, wyciągnął pergamin i przyczepił go do jedynego pozostałego, osmalonego słupa. Nie podnosząc przyłbicy, popatrzył z góry na przerażony tłum. Jednym szybkim gestem uniósł lancę i przebił nią psa, po czym rzucił go na zgliszcza.

− Przeczytajcie to i strzeżcie się! − zagrzmiał, a jego głos odbił się echem od murów.

Nie zważając na zebranych mieszczan, ruszyli w drogę powrotną, a kopyta ich ciężkich koni zadudniły w ciasnej uliczce. Potem zniknęli za bramą miasta, zostawiając zalęknionych ludzi. Ocknęli się oni dopiero po kilku minutach i zainteresowali się papierem na słupie oraz księdzem, który, jako jedyny umiejący czytać, wystąpił naprzód. Najpierw sam zapoznał się z treścią dokumentu, a wszyscy czekali w milczeniu. Gdy się do nich odwrócił, jego twarz była biała i ściągnięta.

− Alyx − zaczął powoli, lecz głos mu się załamał, więc wziął głębszy oddech i mówił dalej mocniejszym głosem. − Alyxandria Blackett została oskarżona o herezję, czarnoksięstwo i złodziejstwo. Hrabia Waldenham twierdzi, że użyła danego jej przez diabła głosu, by uwieść jego syna, a gdy ten starał się jej oprzeć, sprofanowała kościół. Wobec jego nieugiętej postawy użyła swej diabelskiej mocy i okradła go.

Przez chwilę nikt nie odważył się nawet odetchnąć. Głos Alyx miałby być darem szatana? Być może wydawał się niezwykły, ale to z pewnością sam Bóg dał jej talent. Czyż nie używała go do sławienia Pana? Oczywiście napisała kilka pieśni dalekich od muzyki kościelnej, może…

Wszyscy popatrzyli na Alyx, idącą uliczką łączącą jej dom z tylną częścią kościoła. Zmieszani, niektórzy z cieniem wątpliwości na twarzy, rozstąpili się, by mogła przejść. Stanęła cicha, pełna bólu, patrząc na to, co niegdyś było jej domem.

− Chodź, moje dziecko − powiedział szybko ksiądz, otaczając ją ramieniem i prawie popychając w kierunku domu parafialnego. Gdy znaleźli się wewnątrz, zaczął energicznie napełniać płócienny wór chlebem i serem.

− Alyx, musisz opuścić to miejsce.

− Mój ojciec… − wyszeptała.

− Wiem, widzieliśmy jego ciało w płomieniach. Nie płacz, był już martwy. Ja odprawię za niego dwadzieścia pięć mszy. Teraz musimy się zająć tobą.

Zauważywszy, że nie słucha, potrząsnął nią mocno.

− Alyx! Musisz oprzytomnieć. − Gdy jej oczy ożywiły się nieco, opowiedział jej o nakazie ujęcia jej. − Jest wyznaczona nagroda za ciebie, żywą lub umarłą.

− Nagroda! − szepnęła. − Ile jestem warta?

− Wiele, Alyx. Rozgniewałaś czymś samego hrabiego. Nie powiedziałem jeszcze nikomu o nagrodzie, ale wkrótce się o niej dowiedzą i nie wszyscy zechcą cię bronić. Prędzej czy później jakiś chciwiec połaszczy się na pieniądze i wyda cię.

− To im na to pozwól. Jestem niewinna i król…

Ksiądz roześmiał się, otulając ją ciężkim, długim płaszczem.

− Uznają cię winną i najlepsze, czego mogłabyś się spodziewać, to powieszenie. Idź teraz i zaczekaj na mnie na skraju królewskiego lasu. Przyjdę tam dziś wieczorem i mam nadzieję, że wtedy będę już miał jakiś plan. Uciekaj, Alyx, szybko! Im mniej osób cię zobaczy, tym lepiej. Przyniosę ci instrument i jedzenie. Może da się coś zrobić, żeby młoda dziewczyna mogła zarobić na swoje utrzymanie.

Zanim Alyx zdążyła zareagować, wypchnął ją za drzwi z workiem na ramieniu, z podciągniętym brzegiem płaszcza. Poszła szybko ku bramom miasta, nie próbując się chować, ale ponieważ niemal wszyscy mieszczanie wciąż jeszcze stali przy zgliszczach domu Alyx, nikt jej nie zauważył.

W lesie usiadła wyczerpana, przerażona, zbyt otępiała, by pojąć w pełni sens wydarzeń ostatnich kilku godzin. Wyobraźnia wciąż podsuwała jej obraz zamordowanego ojca, przypominała sobie spędzone z nim chwile, jak dbał o nią i się opiekował. W końcu wysiłek i przeżyty strach dały o sobie znać, zaczęła płakać. Owinęła się płaszczem, skuliła i dała upust rozpaczy. Po jakimś czasie napięte mięśnie rozluźniły się i zasnęła, dygocąc pod fałdami płaszcza.

Obudziła się tuż przed zachodem słońca, obolała. Lewa noga, którą nadwerężyła przy skoku z okna, była drętwa, głowę rozsadzał ból. Ostrożnie odsunęła z twarzy płaszcz i zobaczyła siedzącego na pniaku obok mężczyznę. Rozejrzała się niespokojnie, chcąc uciec.

− Nie musisz przede mną uciekać − odezwał się łagodnie mężczyzna i rozpoznała jego głos. Był sługą Pagnella, który pomógł jej zbiec poprzedniego dnia.

− Przyszedłeś po nagrodę? − zapytała drwiąco. − Mogę opowiedzieć, że mi wtedy pomogłeś. Nie spodoba się to twemu panu.

Ku jej zaskoczeniu mężczyzna się roześmiał.

− Nie bój się mnie, dziecino − odparł. − Twój ksiądz i ja odbyliśmy długą rozmowę, gdy spałaś, i mamy pewien pomysł. Jeśli zechcesz mnie posłuchać, możemy cię ukryć tak dobrze, że nikt cię nie znajdzie.

Przytaknęła ruchem głowy, patrząc na niego z uwagą, czekając na to, co powie. W czasie gdy przedstawiał jej plan, oczy dziewczyny się rozszerzyły, odbijając gonitwę uczuć, przerażenia i niecierpliwości przed czekającą ją przygodą.

Sługa miał brata, który kiedyś był żołnierzem królewskim i na nieszczęście przeżył wszystkie bitwy, w jakich brał udział. Osiągnął wiek podeszły, po czym został pozbawiony zaszczytów i środków do życia. Przez dwa lata tułał się samotnie, aż trafił na grupę ludzi wyjętych spod prawa, skłóconych z życiem lub, jak on sam, pozbawionych celu, którzy ukrywali się w lesie na północ od Moreton.

Przez chwilę Alyx siedziała nieruchomo.

− Proponujesz mi wstąpienie do bandy? − zapytała z niedowierzaniem. − Jako banita?

Mężczyzna zrozumiał jej niechęć. Ksiądz pełen był zachwytu dla jej prawości.

− Tak i nie − odparł. − Młoda dziewczyna, taka jak ty, nie byłaby bezpieczna w bandzie. Mimo że mają teraz swojego przywódcę i odrobinę dyscypliny oraz chrześcijańskich obyczajów, to jednak taka kruszyna niedługo by się tam uchowała.

*
*   *

Alyx uśmiechnęła się z ulgą.

− A poza tym − ciągnął − mało kto zawahałby się przed wydaniem cię hrabiemu za obiecaną nagrodę.

− Umiem śpiewać. Może ktoś potrzebuje…

Przerwał jej, unosząc dłoń.

− Tylko szlachtę stać na własnych muzyków, no, może kilku bogatszych kupców, ale znowu: młoda, bezbronna dziewczyna…

Alyx się skuliła. Czy mogła być gdziekolwiek bezpieczna?

Ujrzawszy, że dotarła do niej powaga sytuacji, sługa podjął temat.

− Gdybyś przebrała się za chłopca, mogłabyś ukryć się wśród tych ludzi z lasu. Po ścięciu włosów, włożeniu męskiego stroju i może jeszcze opaski na piersi powinno się udać. Ksiądz twierdzi, że potrafisz dowolnie zmieniać głos, a wygląd cię nie zdradzi.

Alyx nie wiedziała, czy śmiać się, czy płakać. Oczywiście nie była klasyczną pięknością o pełnych ustach i błękitnych oczach, ale miała nadzieję, że…

− No, no. − Mężczyzna się zaśmiał. − Nie ma po co robić takich min. Jestem pewien, że gdy dorośniesz, zaokrąglisz się i będziesz prawie tak piękna jak prawdziwa dama.

− Mam dwadzieścia lat − syknęła, zmrużywszy oczy.

Sługa odchrząknął zakłopotany.

− A zatem powinnaś być zadowolona, że tak wyglądasz. Ruszajmy, ściemnia się. Przyniosłem ubranie dla chłopca, a gdy będziesz gotowa, pojedziemy. Chcę wrócić, zanim zaczną mnie szukać. Hrabia lubi wiedzieć, gdzie podziewają się jego słudzy.

Myśl, że ktoś się dla niej naraża na niebezpieczeństwo, sprawiła, że zaczęła się szybciej poruszać. Wzięła od mężczyzny ubranie i zawahała się, po czym umknęła między drzewa, by się przebrać. W ciągu kilku sekund pozbyła się sukni, ale strój chłopca był jej obcy. Drżąc z zimna, wciągnęła obcisłe, bawełniane pończochy, ale sięgały aż do pasa, więc mocno je związała. Potem bandaż. Starała się nie krzywić, stwierdziwszy, jak niewiele go było potrzeba, by spłaszczyć piersi. Bawełnianą koszulę, delikatną i miękką, przewiązała złotym pasem. Uważała, że jest dobrze ukryty. Na to włożyła ciężką wełnianą bluzę o szerokich rękawach i długi kaftan z szorstkiej, gęsto tkanej wełny. Ten ostatni sięgał jej tuż za pośladki i był wdzięcznie ozdobiony grubą, skręconą złotą nicią. Nigdy nie miała na sobie tak wytwornego ubrania i czuła, jak podrażnione szorstką wełną sukni ciało z przyjemnością przyjmuje lekki dotyk tkaniny. I ta swoboda ruchu! − pomyślała, kopnąwszy najpierw jedną, potem drugą nogą. Naciągnęła buty sięgające kolan. Gotowa, wygładziła ubranie i wróciła do czekającego na nią sługi hrabiego.

− Nieźle! − stwierdził, oglądając ją ze wszystkich stron. Skrzywił się tylko, widząc jej zbyt szczupłe jak na chłopca nogi. − Teraz włosy. − Chwycił nożyce do strzyżenia owiec.

Alyx cofnęła się o krok, zasłaniając włosy obronnym gestem. Nigdy ich jeszcze nie obcinała.

− Chodź − naglił mężczyzna. − Robi się późno. To tylko włosy, dziewczyno. Odrosną. Lepiej je teraz uciąć, niż pozwolić im spłonąć razem z głową na stosie.

Niechętnie się odwróciła. Gdy włosy opadły na ziemię, poczuła się dziwnie lekko i nie było w tym nic nieprzyjemnego.

− Patrz, jak się puszą − powiedział jej towarzysz, starając się ją choć trochę pocieszyć. Gdy skończył, odwrócił ją twarzą do siebie, patrząc z zadowoleniem na delikatne fale i lekko skręcone loki, okalające jej drobną twarz. Pomyślał, że teraz, w chłopięcym ubraniu, wygląda o wiele lepiej.

− Dlaczego? – zapytała, patrząc na niego. − Pracujesz dla człowieka, który zabił mojego ojca. Dlaczego mi pomagasz?

− Byłem z paniczem − wiedziała, że ma na myśli Pagnella − od jego narodzin. Zawsze dostawał to, czego chciał, a ojciec nauczył go brać więcej, niż mógłby mu na to pozwolić. Próbowałem czasem utemperować chłopca. − Gotowe? − Wyraźnie nie chciał już więcej poruszać tego tematu.

Alyx ruszyła konno za nim. Trzymali się skraju lasu, kierując się na północ. Przez całą drogę mężczyzna pouczał ją, jak ma się zachowywać, żeby tajemnica nie została odkryta. Musi chodzić jak chłopak, wyprostowana, stawiać długie kroki. Nie wolno jej głupio śmiać się ani płakać, ani też kąpać się zbyt często. Powinna kląć, chrząkać, pluć i nie bać się pracy, dźwigania ciężarów, brudu i pająków. Mówił tak i mówił, aż Alyx prawie zasnęła, co kosztowało ją kolejny wykład na temat słabości kobiet.

Dotarli do tej części lasu, w której mogli ukrywać się banici, tam kazał jej przypasać do boku sztylet i ćwiczyć posługiwanie się nim.

Gdy wkroczyli do ciemnego, tajemniczego lasu, przestał mówić i Alyx wyczuła ogarniające go napięcie. Odkryła, że i jej ręce, zaciśnięte na lejcach, zbielały z wysiłku.

Usłyszeli wołanie nocnego ptaka, a mężczyzna odpowiedział na nie. Wymieniono kolejne okrzyki i mężczyzna się zatrzymał. Zsadził ją z konia.

− Tu poczekamy do rana − powiedział prawie szeptem. − Będą chcieli sprawdzić, kim jesteśmy, zanim wprowadzą nas do obozu. Chodź, chłopcze − powiedział głośniej. − Tu odpoczniemy.

Alyx nie mogła spać, tylko leżała sztywno pod kożuchem podanym jej przez towarzysza i rozmyślała o wszystkim, co się wydarzyło. O tym, że przez kaprys jakiegoś szlachcica jest tu teraz, w zimnym, przerażającym lesie, a życie jej ojca zostało brutalnie przerwane. Gdy tak rozmyślała, strach ustąpił miejsca złości. Poradzi sobie z tym i któregoś dnia zemści się na nim i jemu podobnych.

Z pierwszym brzaskiem wsiedli znów na konie i powoli zaczęli zagłębiać się w las.

Rozdział
trzeci

Przedzierali się przez gąszcz drzew i krzewów, wśród których Alyx nie mogła dostrzec ścieżki. Nagle dotarły do niej ciche męskie głosy.

− Słyszę jakąś rozmowę − szepnęła.

Mężczyzna posłał jej przez ramię pełne niedowierzania spojrzenie, ponieważ sam nie słyszał niczego prócz wiatru. Nagle gąszcz się rozdzielił, ukazując osiedle namiotów i prymitywnych szałasów. Jakiś siwowłosy mężczyzna ze starą, głęboką szramą biegnącą od skroni, przez policzek i szyję, niknącą pod kołnierzykiem, chwycił lejce ich koni.

− Nie miałeś kłopotów, bracie? − zapytał, a gdy towarzysz Alyx odpowiedział, zwrócił się w kierunku dziewczyny. − To jest ten chłopak?

Wstrzymała oddech pod jego uważnym spojrzeniem, bojąc się, że odkryje w niej kobietę, ale on po chwili stracił zainteresowanie dla jej osoby. Nawet przez myśl mu nie przeszło, że mogę nie być chłopcem, pomyślała Alyx, na poły zadowolona, na poły obrażona.

− Raine na ciebie czeka − odezwał się człowiek z blizną. − Zostaw mu chłopaka, a potem przejdziemy się i opowiesz mi nowiny.

− Kim jest Raine? − zadała głośno pytanie.

− To nasz przywódca. Jest tu zaledwie od kilku tygodni, ale udało mu się narzucić pewien rygor. Jeśli chcesz tu zostać, musisz się go słuchać, inaczej wyprowadzi cię stąd za ucho.

− Król wyrzutków − powiedziała nieco marzycielsko. − Musi być okrutny. Ale nie jest… mordercą, prawda?

Jej towarzysz popatrzył na nią ostrzegawczo, lecz nie mógł powstrzymać uśmiechu, słysząc jej rozmarzony ton głosu. Gdy zobaczył wyraz twarzy Alyx i oczy wpatrzone w coś przed nimi, podążył za jej wzrokiem.

Na niskim stołku siedział, ostrząc miecz, mężczyzna, który bez wątpienia potrafiłby zostać przywódcą każdej grupy ludzi, która by się wokół niego znalazła. Był wysoki, masywnie zbudowany. Na szerokiej, nagiej klatce piersiowej perlił się pot. Szokujące, że w styczniu nie miał na sobie koszuli. Pod czarnymi pończochami prężyły się mocne mięśnie ud. Pracował w skupieniu. Miał piękny nos, czarne włosy przesiąknięte potem na karku i głęboko osadzone poważne oczy pod gęstymi czarnymi brwiami.

Z początku Alyx pomyślała, że jej serce stanęło. Nigdy jeszcze nie widziała mężczyzny, od którego promieniowałaby taka siła. Ludzie często mówili, że ma mocny głos, lecz czy można to porównać do aury spowijającej to umięśnione, wspaniałe ciało?

− Zamknij buzię, dziewczyno − szepnął jej towarzysz. − Bo się wyda. Jego lordowska mość nie przyjmie chłopaka pełzającego mu u stóp.

− Jego lordowska mość? − zapytała Alyx, z trudem łapiąc powietrze. − Lord! − szepnęła, zaczynając rozumieć. To nie siła emanowała z tego człowieka, lecz przekonanie, że świat do niego należy. Całe pokolenia ludzi podobnych Pagnellowi mnożyły się, by wydać mężczyzn podobnych do tego − aroganckich, dumnych, przekonanych, że powołaniem reszty świata jest służenie im, biorących bez ograniczeń to, czego im trzeba, nawet życie od starego, schorowanego człowieka. Alyx znalazła się w zimnym lesie przez takiego właśnie mężczyznę jak ten siedzący na stołku, ponieważ zachciało mu się jej.

Mężczyzna odwrócił się, popatrzył na nich błękitnymi, przenikliwymi oczyma. Jak król na tronie, pomyślała Alyx. I rzeczywiście, jak król czekał, aż jego uniżeni poddani zbliżą się do niego. To dlatego musiała przebrać się za chłopca! Ten mężczyzna, ze swoim lordowskim, pełnym wyższości sposobem zachowania, wymagający, by wszyscy kłaniali mu się nisko, tak nisko, by mógł oprzeć na ich karkach swe wysadzane klejnotami buty, był przywódcą tej grupy wyrzutków i morderców. A jak zdobył tę wątpliwą godność? Pewnie wszyscy zasugerowali się jego wyższością i szlachectwem, ponieważ z racji urodzenia miał prawo im rozkazywać, a oni, ci głupcy wyjęci spod prawa, nie kwestionowali jego władzy, lecz tylko zapytali, jak nisko mają się kłaniać jego lordowskiej mości.

− To jest Raine Montgomery − objaśnił towarzysz Alyx, nie zauważywszy, że jej oczy pociemniały z gniewu, co było u Alyx niespotykane. − Król ogłosił go zdrajcą.

− A lord bez wątpienia dobrze zasłużył na ten tytuł − rzuciła, gdy się do niego zbliżali, jakby przyciągani niewidzialną siłą.

Sługa hrabiego popatrzył na nią zdziwiony.

− Był kiedyś faworytem króla Henryka. Lord Roger Chatworth pojmał jego siostrę, więc Montgomery zgromadził i poprowadził ludzi…

− Kłócą się między sobą! − parsknęła. − Bez wątpienia wielu straciło życie dla tego apetytu szlachetnie urodzonych na krew.

− Nikt nie zginął – zaprotestował, zaskoczony jej zachowaniem. − Lord Roger zagroził, że zabije siostrę lorda Raine’a, więc zaniechał walki. Ale król Henryk ogłosił go zdrajcą za użycie jego ludzi w prywatnym sporze.

− Lordowie, panowie! − prychnęła Alyx. − Jest tylko jeden Pan, i król Henryk miał rację, ogłaszając tego człowieka zdrajcą. W pełni zasłużył na to miano, wykorzystując poddanych króla do swoich własnych celów. A więc teraz ukrywa się w lesie, przewodząc rzezimieszkom. Powiedz: zabija ich czy zadowala się tym, że mu podają posiłki na srebrnych naczyniach?

Wtedy jej towarzysz się roześmiał, zaczynając rozumieć tę niechęć do lorda Raine’a. Jedynymi szlachcicami, z jakimi dane jej było zetknąć się w życiu, byli Pagnell i jego ojciec. Traktując ich jako wzór, mogła uprzedzić się nawet do takich ludzi jak lord Montgomery.

− Usiądźcie − przywitał ich Raine, biorąc lejce i patrząc na mężczyznę na koniu.

Alyx pomyślała, że on umie śpiewać. Każdy mężczyzna obdarzony tak głębokim, mocnym głosem powinien umieć śpiewać. Ale po chwili jej przyjazne uczucia wyparowały.

− Stań tu, chłopcze, popatrzymy sobie na ciebie − powiedział Raine. − Wyglądasz trochę chudo, jak dla mnie. Poradzisz sobie z codzienną pracą?

Alyx nigdy dotąd nie jeździła okrakiem na koniu i to nowe ćwiczenie sprawiło, że wnętrze jej ud było obtarte, obolałe. Gdy próbowała zeskoczyć z konia, zachowując resztki godności, jej nogi podstępnie odmówiły posłuszeństwa i lewa, wciąż jeszcze boląca po upadku, ugięła się pod nią.

Raine przytrzymał ją pewnie za ramię i ku zaskoczeniu Alyx jej ciało zareagowało natychmiast na dotknięcie tego człowieka, który reprezentował wszystko to, czego nienawidziła.

− Zabierz tę rękę! − warknęła i chwyciła się siodła.

Zaskoczenie odmalowało się na przystojnej twarzy lorda. W tym momencie koń niespodziewanie poruszył się, a Alyx znów się zachwiała i dopiero po chwili stanęła pewnie na ziemi.

− Jeżeli już sobie z tym poradziłeś − zaczął Raine głębokim głosem, od którego jej serce topniało jak wosk − może się czegoś o tobie dowiemy.

− Tyle powinno ci wystarczyć, szlachcicu! − syknęła, dobywając noża, by pozbawić go tej przeklętej pewności, że ona jest niczym wobec ósmego cudu świata, za jaki się uważał.

Całkowicie zaskoczony nienawiścią chłopca, Raine ledwie zdążył się odsunąć, i wymierzony w jego serce sztylet trafił w ramię.

Zaskoczona własnym zachowaniem, Alyx stanęła sztywno wyprostowana, wpatrując się w krew płynącą z nagiego ramienia mężczyzny. Nigdy jeszcze nikogo nie zraniła. Nie miała jednak czasu na rozmyślania nad swoim czynem i zanim zdążyła go przeprosić czy nawet mrugnąć okiem, Raine chwycił ją za spodnie i kołnierz kaftana, po czym rzucił, tak że przeorała brzuchem kilka metrów leśnego poszycia. Zdążyła tylko zamknąć usta, by jej dolna szczęka nie zgarnęła liści i mchu po drodze.

− Ty mały diable! − krzyknął za nią Raine.

Usiadła, wyciągając z ust Bóg jeden wie jakie śmieci, krzywiąc się z powodu bolącej nogi. Popatrzyła na Raine’a. Pomiędzy nimi pojawiła się ścieżka wyżłobiona w leśnym poszyciu przez jej ciało. To podsyciło gniew dziewczyny. Raine Montgomery, dziki szlachcic, stał tam otoczony swoją niecną kompanią śmiejących się kobiet i mężczyzn, odsłaniających czarne, zepsute zęby, dławiących się chichotem, cieszących się z jej poniżenia. Sam Raine śmiał się najgłośniej, co miało podkreślić, że ona nie jest w stanie umniejszyć jego wielkości.

− No, chodź − dotarł do jej świadomości głos mężczyzny, który ją tu przywiózł, a teraz pomagał wstać. − I powściągnij swój język, bo on cię rozerwie na strzępy.

Alyx miała mu już coś powiedzieć, ale przeszkodził jej kawałek patyka wciśnięty pomiędzy dziąsło a wewnętrzną stronę ust. Mężczyzna wykorzystał to, by przemówić do Raine’a. Wbił ostrzegawczo palce w ramię Alyx i musiał niemal krzyczeć, by przebić się przez głośne wybuchy śmiechu.

− Wybacz, milordzie, temu chłopcu. Wczoraj pewien szlachcic zabił mu ojca i spalił jego dom. Ma powód do nienawiści i obawiam się, że rozciągnął ją na wszystkich przedstawicieli tej klasy.

Raine natychmiast otrzeźwiał i popatrzył na Alyx ze współczuciem, które kazało jej odwrócić głowę. Nie potrzebowała litości.

− Kim był ten szlachcic? − zapytał z zainteresowaniem.

− Syn hrabiego Waldenhama.

Raine skrzywił się z niesmakiem i wydął usta.

− Pagnell − powiedział głosem zdradzającym niechęć. − Ten człowiek nie zasługuje na miano szlachcica. Chodź, chłopcze, pokażę ci, że nie wszyscy jesteśmy ulepieni z tej samej gliny. Potrzebuję giermka, a ty się do tego nadajesz.

Zrobił dwa kroki w jej kierunku i objął przyjacielsko ramieniem.

− Nie dotykaj mnie − rzuciła ostro, odskakując od niego. − Nie potrzebuję twojego współczucia ani lekkiej pracy przy podawaniu ci ciasteczek. Jestem… mężczyzną i poradzę sobie sam. Będę pracował i zarobię na swoje utrzymanie.

− Ciasteczek, tak? − zapytał Raine, a w jego policzku pojawił się dołek. − Mam wrażenie, chłopcze, że nie masz pojęcia, na czym ta praca polega. Twoje ręce i nogi byłyby bardziej odpowiednie dla dziewczyny.

− Jak śmiesz mnie tak obrażać! − krzyknęła przerażona, że może się wydać jej sekret. Sięgnęła po nóż, ale nie znalazła go przy pasie.

− Kolejny twój błąd − upomniał ją Raine. – Upuściłeś go na ziemię. − Powoli wyjął nóż zza pasa przy pończochach, tych wąskich, obcisłych pończochach, które opinały ciało, pozostawiając nieco więcej luzu w miejscu, gdzie znajdowała się jego męskość. − Nauczę cię doskonale posługiwać się bronią i nie gubić jej tak łatwo. − Przesunął od niechcenia kciukiem po ostrzu noża. − Wymaga ostrzenia.

− Był dość ostry, by przeciąć twoją grubą skórę − stwierdziła cicho, ciesząc się, że może mu w jakiś sposób odpłacić za tę pewność siebie. Jakby zaskoczony spojrzał na ramię, a potem przeniósł wzrok na Alyx.

− Chodź, giermku, opatrzysz mi ranę − powiedział stanowczo i odwrócił się, oczekując, że ona posłusznie pójdzie za nim.

W tym momencie Alyx zdecydowała, że nie zostanie tutaj na łaskę i pośmiewisko tego Raine’a, który pociągał ją, a jednocześnie tak gniewał. Nie podobali jej się ci brudni, chciwi ludzie, którzy patrzyli na nią, jakby była częścią widowiska przygotowanego gwoli ich rozrywki. Odwróciła się do mężczyzny, który ją tu przywiózł.

− Nie chcę tu zostać. Spróbuję szczęścia gdzie indziej − powiedziała, ruszając w stronę osiodłanego konia.

− Widzę też, że nie potrafisz słuchać moich rozkazów − dobiegł ją zza pleców głos Raine’a, a w chwilę później masywna dłoń chwyciła ją za kark. − Nie pozwolę, by taki drobiazg jak twój strach przede mną pozbawił mnie giermka.

− Zostaw mnie! − krzyknęła, gdy pchnął ją przed siebie. − Nie chcę tu zostać! Nie zostanę!

− Wydaje mi się, że jesteś mi coś winien za tę krew. A teraz wejdź do środka! − rozkazał, popychając ją do namiotu.

Starając się nie płakać, gdyż ból przeszywał jej zmaltretowane ciało, przywarła do masztu namiotu, starając się trzymać prosto.

− Blanche! − krzyknął Raine, unosząc klapę przy wejściu do namiotu. − Przynieś gorącą wodę i kilka kawałków płótna, tylko upewnij się, że jest czyste. A teraz, chłopcze − zaczął, przyglądając się jej − zajmiemy się twoją nogą. Zdejmuj pończochy i pokaż mi ją.

− Nie! − szepnęła, cofając się.

Wyglądał na szczerze zdziwionego.

− Mnie się boisz…? − Uśmiechnął się lekko. − Czy jesteś taki wstydliwy? No, dobrze − powiedział, przysiadając na łóżku przy ścianie namiotu. − Może masz prawo się wstydzić. Gdybym miał takie nogi, też bym się wstydził. Ale nie martw się, wyrosną ci jeszcze mięśnie, postaramy się o to. A tak, Blanche, połóż to tutaj i idź.

− Nie chcesz, żebym opatrzyła twoją ranę? – zapytała przymilnie Blanche.

Alyx stwierdziła, że jej nogi nie są takie złe, jeśli się patrzy na tamtą kobietę. Jej wrażliwość na dźwięki, szczególnie na głos ludzki, sprawiała, że była bystrym obserwatorem. W tej kobiecie było coś służalczego pomieszanego z zuchwałością, co działało Alyx na nerwy. Była pulchna, miała sznurkowate blond włosy i patrzyła na Raine’a, jakby go miała zamiar połknąć. Alyx odwróciła głowę zdegustowana.

− Chłopak opatrzy mi ranę.

− Na pewno nie! − odparła natychmiast Alyx. – To robota dla kobiet, a ona ją najwyraźniej lubi. − W tym momencie pomyślała, że rola mężczyzny nie jest taka zła, skoro uwalnia ją od niewdzięcznych kobiecych zajęć.

Raine jednym trudnym do zauważenia ruchem pochylił się i chwycił ją za nogę. Gdy pociągnął, straciła równowagę i upadła na i tak już dość poobijany pośladek.

− Potrzeba ci nie tylko mięśni, lecz i manier. Idź, Blanche − powiedział do stojącej obok kobiety. Gdy zostali sami, zwrócił się ponownie do Alyx. − Przez kilka dni będę wyrozumiały ze względu na twoje pochodzenie, ale jeśli nie poprawisz swojego zachowania dość szybko, wezmę kij i wtedy zobaczymy, czy potrafisz się czegoś nauczyć. Woda stygnie, umyj i opatrz tę ranę.

Alyx wstała z wahaniem, pocierając pośladki i utykając lekko na lewą nogę. Podeszła do Raine’a. Wyciągnął rękę, wskazując strużkę krwi płynącą z ramienia po ciemnej skórze opinającej mięśnie. Gdy dotknęła ciepłej wody, zdała sobie sprawę, jak zimne są jej dłonie, a jak gorąca jego skóra. Nie czuła się najlepiej ze świadomością, że ktoś przez nią krwawi.

− Pierwszy raz kogoś zraniłeś? − zapytał łagodnie Raine. Jego twarz była tuż przy jej twarzy, głos zmiękł, gdy na nią patrzył. Przytaknęła tylko, unikając jego wzroku, a łzy zaczęły ją dławić w gardle, gdy przypomniała sobie śmierć ojca.

− Co ci się stało w nogę? − zapytał.

Mrugając energicznie powiekami, starała się powstrzymać napływające łzy.

− Stało się to, gdy uciekałem przed kimś takim jak ty! − rzuciła.

− Nieźle. − Uśmiechnął się i w jego policzkach ponownie ukazały się dołki. − Nie pozwól się zastraszyć. Trzymaj głowę wysoko, niezależnie od tego, co się może zdarzyć.

Opłukała zakrwawioną szmatkę i zaczęła obmywać jego ramię.

− Czy mam ci powiedzieć, jakie są obowiązki giermka?

− W przeciwieństwie do ciebie nigdy nie doświadczy… − bliska była powiedzenia „doświadczyłam” − …łem przywileju posiadania własnej służby, dlatego obawiam się, że nie mam o tym pojęcia.

Parsknięcie było odpowiedzią Raine’a na tę deklarację.

− Masz czyścić moją zbroję, dbać o moje konie, pomagać mi w każdy możliwy sposób i − tu jego oczy błysnęły − podawać mi ciasteczka. Sądzisz, że podołasz?

− Nic więcej? − zapytała ironicznie.

− Prawdziwy giermek powinien opanować podstawowe zasady posługiwania się mieczem, kopią i tego typu rzeczami związanymi z rzemiosłem rycerskim. Powinien także umieć pisać listy dla swego pana i czasem doręczać ważne wiadomości. Jednak nie oczekuję od ciebie aż tak wiele, ponieważ…

Alyx nie pozwoliła mu dokończyć.

− Ponieważ nie jestem ci równy urodzeniem i nie mam mózgu, by się czegokolwiek nauczyć? Mój ojciec był jurystą i założę się, że lepiej czytam i piszę niż ci twoi szlachetnie urodzeni kompani. Mało tego, potrafię to robić po łacinie i po francusku równie dobrze jak po angielsku.

Raine przez chwilę przyglądał się swojej ręce, zaciskał pięść, napinając biceps, a wszystko to z lekkim uśmiechem, wcale nieobrażony jej oskarżeniami. W końcu spojrzał na nią.

− Mimo wszystko jesteś za młody na poważniejszy trening − powiedział. − I nie ma to nic wspólnego z twoim pochodzeniem. A co do czytania i pisania, na pewno jesteś ode mnie lepszy, bo potrafię tylko przeczytać swoje nazwisko rodowe. No, dobrze! − Wstał. − Delikatnie opatrujesz rany. Może przydasz się Rosamund.

− Jeszcze jednej twojej kobiecie? − parsknęła drwiąco Alyx, wskazując ruchem głowy miejsce, gdzie stała Blanche.