Copyright © B. A. Feder, 2022

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2023

Redaktorka prowadząca: Zuzanna Sołtysiak

Marketing i promocja: Aleksandra Wróblewska

Redakcja: Patryk Białczak

Korekta: Damian Pawłowski, Katarzyna Dragan

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Justyna Nowaczyk

Projekt okładki: Katarzyna Pieczykolan

Fotografia na okładce: © d1sk / iStock by Getty Images

Opracowanie do druku: Magda Bloch

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

eISBN 978-83-67616-20-1

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Dla Zuzanny.

Udowodniłaś mi, że nie jest istotne,

jak długo zna się drugiego człowieka.

Ważne jest, jak szybko zrozumieją się ich serca –

właśnie tym jest dla mnie

prawdziwe pokrewieństwo dusz.

Dziękuję Ci, że jesteś i że we mnie uwierzyłaś.

Prolog

Declan

Niewzruszony opierałem się o framugę. Obserwowałem każdy ruch Claire, każdy jej gest. Bez końca je analizowałem. Nie umiałem albo nie chciałem nad tym zapanować. Być może chodziło o obie te kwestie.

Drżała. Gdy stała pośrodku wielkiej sypialni, wyglądała na bezradną. Taka krucha i delikatna. Poczułem nieznośną chęć, żeby ją ochronić, tyle że zagrożenie znajdowało się tuż przed nią. Łzy płynęły jej strumieniem po zaróżowionych policzkach.

– Odpowiesz wreszcie na moje pytanie? – szepnęła, ciasno obejmując się ramionami.

– A na które konkretnie chciałabyś uzyskać odpowiedź?

Wydała z siebie coś na kształt jęku.

– Dlaczego taki jesteś? – Starała się brzmieć spokojnie, ale zdenerwowanie zdradzała niepewność widoczna w jej niezwykłych oczach.

– Jaki?

Pokręciła głową i ukryła twarz w dłoniach. Często tak robiła.

Odepchnąłem się od drzwi. Zacząłem się do niej zbliżać, ale gdy tylko to dostrzegła, cofnęła się o krok. Nasze ruchy były zharmonizowane, jak w tangu, a ja nadawałem im rytm.

– Proszę, nie podchodź… – Wyciągnęła przed siebie rękę niczym tarczę. Zupełnie jakby mogło ją to uratować. – Błagam, nie dotykaj mnie teraz… Nie zniosę tego.

Zatrzymałem się. Coś dziwnego ukłuło mnie w piersi. Nieprzyjemne i nieznane dotąd uczucie.

– Czego ty chcesz, Claire? – zapytałem oschle. Kończyła mi się cierpliwość.

Podniosła wzrok. Kolorowe tęczówki odbijały dyskretne światło księżyca wpadające przez okna.

– Nie wiem, Declanie… Może… – urwała i odwróciła głowę. – Wiem, że nie pozwalasz mi się do siebie zbliżyć… Co się wydarzyło, że jesteś taki obojętny? – dodała cicho.

Nie miała pojęcia, o czym mówi.

Przekroczyłem niewidzialną barierę, którą chwilę wcześniej wzniosła pomiędzy nami, i przyciągnąłem ją do siebie za łokieć.

– Nie powinnaś się tym interesować. Na ten moment masz tylko jeden obowiązek: dobrze wykonywać swoją pracę. Skup się zatem na tym – warknąłem przez zęby.

Rozchyliła malinowe wargi, ale nie padły z nich żadne słowa. Płakała coraz intensywniej. Starała mi się wymknąć, ale jej na to nie pozwoliłem. Błyskawicznie obróciłem ją plecami do siebie, przytrzymując za rozedrgane dłonie. Ciepłe, drobne ciało idealnie dostosowało się do mojego.

– Niektórych duchów nie powinno się wywoływać, Claire. Uwierz mi, że nie chciałabyś mieć z nimi do czynienia – ostrzegłem.

– Ale…

– Nie – przerwałem jej. – Uznaję tę rozmowę za zakończoną. Dobrze ci radzę, żebyś przestała drążyć, bo może się to źle dla ciebie skończyć, a tego bym nie chciał.

Puściłem ją i wyszedłem, trzaskając drzwiami. Jej szloch jeszcze długo niósł się echem po korytarzu.

Rozdział 1

Claire

Siedziałam w swoim biurze i udawałam, że pracuję, ale tak naprawdę nie robiłam nic prócz ciągłego zerkania w telefon. Przytłaczająca cisza, czarny ekran. Starałam się nie panikować, ale byłam dygoczącym kłębkiem nerwów.

Dlaczego nie odbierał? Mógłby mi przynajmniej wysłać wiadomość, dać jakiś sygnał, że wszystko z nim w porządku. Było późne popołudnie, a on wciąż się nie odezwał. Odchodziłam od zmysłów.

Rozejrzałam się dookoła i tępo zatrzymałam wzrok na regale z segregatorami. W zasadzie nie wiem, co miałam nadzieję tam zobaczyć. Jakiś znak z niebios? Rzuciłam okiem na zwiędniętą paprotkę, którą postawiłam na parapecie. W tej sekundzie poczułam się jak ona – jakbym wegetowała.

Kiedy twój mąż nie wraca na noc do domu i przez kilkanaście godzin nie daje znaku życia, mózg zaczyna podsyłać ci najczarniejsze scenariusze. Zwłaszcza gdy tym mężem jest Matt. Nigdy wcześniej nie zdarzyło mu się tak długo milczeć.

Oparłam czoło o dłonie i próbowałam uspokoić drżący oddech. Nie miałam pomysłu, co mogłabym jeszcze zrobić. Obdzwoniłam wszystkie możliwe szpitale. Skontaktowałam się z każdym z naszych wspólnych znajomych. Matta nigdzie nie było i nikt nic nie wiedział. Mój mąż przepadł jak kamień w wodę. Wyobraźnia uruchomiła produkcję przerażających obrazów. Może miał wypadek i właśnie się gdzieś wykrwawia? Albo ktoś go porwał?

Strach uderzył we mnie z całą mocą. Obezwładniająco przesączał się przez wszystkie pory skóry. Niestety należałam do osób, które stres paraliżował. Nie byłam wówczas w stanie trzeźwo myśleć. Przebiegły mnie nieprzyjemne dreszcze. Tylko że to nie były zwykłe dreszcze, a wolnopłynący lęk. Zapowiedź rychłej histerii – mojej starej towarzyszki niedoli.

Wiedziałam, że jeśli Matt nie wróci, będę zmuszona pójść na policję i złożyć zawiadomienie o zaginięciu. Ta perspektywa była najgorsza.

Ostatnia nadzieja w Jonathanie. Matt wspomniał mi poprzedniego wieczora, że wychodzą razem na drinka. Oby nasz przyjaciel umiał mi wyjaśnić, gdzie podział się mój mąż.

Rozpacz przerwał donośny dzwonek. Podskoczyłam na krześle i sięgnęłam po telefon tak gwałtownie, że zrzuciłam z biurka kubek z melisą. Roztrzaskał się na ciemnych panelach, ale nie zaprzątałam sobie tym głowy.

– Claire, co się stało? Miałem dziesięć nieodebranych połączeń – przywitał się ze mną Jonathan.

Westchnęłam z ulgą, gdy usłyszałam jego głos.

– Johnny, proszę cię, powiedz, że wiesz, gdzie jest Matt! – wypaliłam.

W słuchawce zapadła chwila ciszy.

– Co? – Brzmiał na zdezorientowanego. – Nie rozumiem. Skąd miałbym to wiedzieć?

– Jak to? – zapiszczałam. – Przecież wczoraj wieczorem poszliście na drinka!

Cisza.

– Claire, przerażasz mnie – odpowiedział w końcu. – Wczoraj wieczorem byłem na randce. Nie widziałem się z Mattem od ponad tygodnia.

Krew momentalnie zamarzła mi w żyłach. Boleśnie zrozumiałam powiedzenie, że nadzieja umiera ostatnia.

– Boże… – Chciałam dodać coś jeszcze, ale poczułam dotkliwe łomotanie serca.

Pot zrosił mi czoło. Osunęłam się na krześle. Telefon wypadł mi z rąk.

– Claire! Powiedz, co się stało! – usłyszałam Jonathana jak przez mgłę.

Nie mogłam kontynuować rozmowy, bo dopadł mnie atak paniki. Zaczęłam drżeć i brakowało mi powietrza. Próbowałam łapać je coraz większymi haustami.

Nic mi nie będzie… To jedynie reakcja organizmu na stres. Nie dostanę zawału… Nie dostanę zawału… Nie umrę… Nie umrę…

– Wsiadam w samochód i jadę do ciebie! Jeśli jesteś w biurze, to nigdzie się stamtąd nie ruszaj! – Dotarł do mnie głos przyjaciela.

Krew huczała w uszach i kręciło mi się w głowie. Miałam wrażenie, jakby moją klatkę piersiową przygniótł kamień o niewyobrażalnym ciężarze. Dusiłam się. Zerwałam się z podłogi i dopadłam do okna. Otworzyłam je na oścież. Starałam się wyrównać oddech, tak jak uczyła mnie terapeutka. Głęboki wdech przez nos i powolny wydech przez usta. Powtarzałam czynność raz za razem. Po kilkunastu minutach wreszcie zaczęłam się uspokajać.

Otworzyłam oczy, przed którymi zatańczyły rozbłyskujące iskierki. Zrobiło mi się słabo. Wbiłam paznokcie w parapet z obawy przed upadkiem.

Nie miałam ataku paniki od lat. Ostatni, jaki sobie przypomniałam, to ten, kiedy poinformowano mnie, że mama ma reemisję schizofrenii i przestaje reagować na leki. Od tamtej pory regularnie uczęszczałam na terapię, ale ostatnio radziłam sobie na tyle dobrze, że opuściłam niektóre spotkania. Jak widać, popełniłam błąd.

Z zamyślenia wyrwał mnie dźwięk otwieranych drzwi, które głośno obiły się o framugę. Do mojego biura wpadł zdyszany Jonathan. Miał pogniecioną koszulę. Jego intensywnie brązowe włosy były całkowicie rozwichrzone.

– Kurwa, Claire… – wysapał z ręką na klamce. Wyglądał, jakby coś go opętało.

Podszedł do mnie w trzech długich krokach i natychmiast do siebie przyciągnął. Objęłam go ramionami i poczułam, że nadchodzi fala płaczu. Obecność bliskiej osoby sprawiła, że miałam ochotę rozpaść się w drobny mak, a później poprosić przyjaciela, żeby mnie na nowo poskładał.

– Prawie dostałem zawału. Mów, co się dzieje, do cholery – warknął przy moim uchu.

Pokręciłam głową i mocniej wtuliłam się w jego tors. Był spocony. Pewnie biegł po schodach.

– Siostra, co się stało? – spytał łagodniejszym tonem i odsunął się ode mnie. – Dlaczego pytałaś o Matta? Dlaczego jesteś taka blada?

Tak naprawdę nie byliśmy spokrewnieni, ale Jonathan często się tak do mnie zwracał. Ja sama traktowałam go jak brata, którego nigdy nie miałam.

Wypuściłam przez usta niespokojny oddech. Nie wiedziałam, jak mu to powiedzieć.

– Johnny… Matt zniknął. Nie wiem, gdzie jest – odparłam płaczliwie. Słowa ledwie przechodziły mi przez gardło.

Uniósł brwi.

Wbiłam wzrok w swoje drżące kolana. Nie chciałam oglądać jego zmartwionej miny. To potwierdziłoby moje obawy, że sytuacja wygląda naprawdę beznadziejnie.

– Jak to zniknął? Co ty mówisz?

– Wczoraj w nocy nie wrócił do domu – szepnęłam. – Obudziłam się około czwartej nad ranem, a jego nie było. Wydzwaniam do niego co pół godziny. Najpierw nie odbierał, ale od kilku godzin komunikat informuje, że abonent jest niedostępny.

Zerknęłam na przyjaciela. Zsiniał. Nie wiedziałam tylko, czy ze złości, czy z troski. Po chwili potrząsnął głową i zaczął krążyć po pokoju.

– Dobra. Zastanówmy się na spokojnie – stwierdził rzeczowo. – Matt wrócił wczoraj normalnie z pracy?

Byłam mu wdzięczna, że starał się zachować zimną krew. Ja nie potrafiłam tego zrobić, a jedno z nas powinno być opanowane.

Wytężyłam umysł. Pod powiekami przemknęły mi obrazy z poprzedniego dnia. Zabolało. Przywołałam w pamięci uśmiechniętą twarz męża.

– Tak – bąknęłam niewyraźnie. – Jak zwykle, około siedemnastej. Zjedliśmy obiad, obejrzeliśmy odcinek serialu, a potem wyszedł. Mówił, że idziecie na drinka.

Jonathan przystanął i powoli odwrócił się w moją stronę.

– Tak ci właśnie powiedział? Słowo w słowo?

– No… tak. – Wzdrygnęłam się. – Dlatego dzwoniłam do ciebie tyle razy. Byłam pewna, że wiesz, gdzie on jest.

– Kurwa mać. – Przeciągnął ręką po żuchwie. – Siostra, Matt cię okłamał. Ja się z nim nie umawiałem. Nawet z nim wczoraj nie rozmawiałem.

– Ale… Ale jak mógł mnie okłamać? – Nie mogłam uwierzyć, że w ogóle muszę o to pytać. – Dlaczego?

– Nie wiem, Claire. Nie wiem, o co w tym wszystkim chodzi, ale uwierz mi, że jak tylko wróci do domu, to nakopię mu do dupy.

Znów zaczęłam dygotać. Mój strach ewidentnie udzielił się Jonathanowi. Zacisnął szczękę tak mocno, że trzask zgrzytających zębów rozniósł się po pomieszczeniu. Zrobiło mi się niedobrze.

– Boże… I co teraz?

– Byłaś na policji?

Bezwiednie opadłam na krzesło przy biurku i ukryłam twarz w dłoniach.

– Jeszcze nie – wybełkotałam. – Na razie obdzwoniłam szpitale i znajomych. Niczego się nie dowiedziałam.

– Nie zamartwiaj się – powiedział cicho, stanąwszy za moim fotelem. Uspokajająco gładził mnie po plecach. – Znasz tego głupka. Na pewno za długo zabawił na mieście, a potem zwyczajnie padł mu telefon.

Wiedziałam, że Johnny starał się mnie pocieszyć, ale to wcale nie pomagało. Jak niby miałam się nie zamartwiać? Mój mąż zniknął i nawet nasz najlepszy przyjaciel nie wiedział, co się z nim stało.

I dlaczego Matt mnie okłamał? Myślałam, że nie mamy przed sobą żadnych tajemnic. Nasz związek opierał się na szczerości. Nagle przypomniałam sobie program o osobach zaginionych, który kiedyś widziałam w telewizji, i na to wspomnienie cicho załkałam.

– Dobra. Dosyć tego. Zabieram cię do domu – oznajmił stanowczo Johnny i podniósł mnie za ramiona.

Spojrzałam w jego brązowe oczy i pokiwałam głową.

– Claire… – rzucił ostrzegawczo. Ewidentnie nie zamierzał pozwolić mi na jakiekolwiek protesty. – Jedziemy do domu. Zamykaj laptopa, bierz torebkę i spadamy stąd. I tak już dziś nie popracujesz. Po drodze zastanowimy się, co możemy z tym zrobić, okej? Nie zostawię cię z tym samej, obiecuję.

– Ale muszę jeszcze zaksięgować te faktury i…

– Nie – wszedł mi w słowo. – Jedyne, co musisz teraz zrobić, to odpocząć. Ewentualnie możesz też wypłakać się na moim ramieniu.

Poczułam się tak, jakby nałożył leczniczy balsam na moją poranioną duszę. Z wdzięcznością dotknęłam jego twarzy. Pod opuszkami poczułam krótki twardy zarost.

– Nie wiem, z kim byłeś na randce, ale on lub ona mają cholerne szczęście, że cię spotkali.

Uśmiechnął się promiennie i odcisnął szybki pocałunek na moim czole.

– Nie rób się ckliwa. Zgarniaj graty i lecimy.

Westchnęłam i zarzuciłam torebkę na ramię. Sprzeciw był bezcelowy. Poza tym Jonathan miał rację. Nie byłabym w stanie pracować. Gdybym popełniła jakiś rażący błąd, odbiłoby się to na kliencie.

Przepuściłam przyjaciela w drzwiach i zamknęłam je na klucz. Schodząc po krętych schodach, musiałam wspierać się na jego ramieniu. Nogi miałam jak z waty, a wysokie szpilki nie pomagały w utrzymaniu równowagi.

Kiedy wyszliśmy na zewnątrz, owiało mnie ciepłe powietrze. Jak na środek września mieliśmy w Nowym Orleanie naprawdę ładną pogodę, wyjątkowo mało deszczową.

Podeszliśmy do mojego ukochanego, starego jaguara, który kiedyś należał do mojej mamy. Podarowała mi go w dniu, kiedy lekarz kategorycznie zabronił jej wsiadać za kółko.

– Dasz radę prowadzić? – spytał Johnny.

Uśmiechnęłam się smutno.

– Tak. Dobrze mi to zrobi. Trochę się uspokoję.

Błądził wzrokiem po mojej twarzy, jakby szukał w niej potwierdzenia, aż w końcu sapnął:

– Niech będzie, ale w razie potrzeby się zamienimy. – Uszczypnął mnie w nos i otworzył drzwi od strony pasażera.

Zebrałam się w sobie i wsiadłam do auta.

Rozdział 2

Claire

Jakimś cudem udało mi się nie spowodować po drodze wypadku. Uwielbiałam prowadzić samochód, ale w takim dniu nawet to nie sprawiało mi przyjemności. Z ulgą wjechałam przez żeliwną bramę i zaparkowałam na dziedzińcu należącym do naszej kamienicy.

– Dojechaliśmy – szepnęłam i zgasiłam silnik.

– Cali i zdrowi – dokończył Johnny. Chciał mi dodać otuchy.

Kiwnęłam głową. Byłam zbyt wyczerpana, żeby wykrzesać z siebie więcej entuzjazmu. Wysiadłam z auta, a przyjaciel poszedł w moje ślady.

Skierowaliśmy się ku schodom, po drodze mijając niewielką fontannę, która zdobiła podwórze. Uwielbiałam to miejsce i tę dzielnicę. Nieruchomości w okolicy nie należały do najtańszych, ale Matt zarabiał na tyle dobrze, że mogliśmy sobie na to pozwolić. Przynajmniej dotychczas. Teraz bałam się o swoją przyszłość jak nigdy przedtem.

Próbowałam ułożyć w głowie plan dalszego działania, ale miałam wrażenie, że wszystkie szare komórki uciekły mi przez ucho. Zachodziłam w głowę, dlaczego Matt mnie okłamał i powiedział, że wychodzi na miasto z Johnnym. Czy to możliwe, żeby mnie zdradzał? Nie zauważyłabym czegoś wcześniej?

Nagle z zadumy wyrwał mnie głos Jonathana:

– Claire, patrz pod nogi, proszę. Zaraz się zabijesz.

Otrząsnęłam się i złapałam za barierkę. Brakowało mi jeszcze złamanej nogi.

Weszliśmy po schodkach prowadzących na zadaszoną galeryjkę, która w tym roku nadzwyczaj mocno porosła bluszczem. Po dotarciu na drugie piętro stanęliśmy przed drzwiami mojego mieszkania. Kiedy tylko przekroczyłam próg, poczułam się tak zmęczona, jakbym dopiero co wzięła udział w triathlonie. Jonathan wszedł za mną i od razu skierował się do kuchni, gdzie zniknął za drewnianą półką z winami.

Ze stęknięciem zdjęłam szpilki, a torebkę rzuciłam na komodę pod lustrem.

– Chodź, napijemy się! – krzyknął i usłyszałam, jak odkorkowuje trunek.

– Nalej mi do pełna, proszę! Pójdę się jeszcze odświeżyć – odpowiedziałam i ruszyłam korytarzem, przesuwając dłonią po wypukłej tapecie w roślinne motywy.

Położyliśmy ją z Mattem, jak tylko kupiliśmy ten apartament. Musiałam przyznać, że nie przepadałam za wystrojem kolonialnym, który wybrał mój mąż. Preferowałam bardziej nowoczesne wnętrza, ale nie zamierzałam narzekać, tym bardziej teraz. Pozwoliłabym mu udekorować każde pomieszczenie wedle własnego uznania, byleby tylko wrócił do domu. Do mnie.

Skręciłam w lewo i weszłam do głównej przestronnej łazienki. Cicho zamknęłam za sobą drzwi i oparłam się o nie czołem. Z całych sił starałam się ponownie nie rozkleić, ale wewnętrznie rozpadałam się na kawałki. Nie miałam pojęcia, jak sobie poradzę, jeśli mąż do mnie nie wróci. Nie umiałam bez niego żyć. Nie chciałam bez niego żyć.

Jedyne, z czego potrafiłam się cieszyć, to z obecności najlepszego przyjaciela. Gdybym została z tym sama, pewnie usiadłabym w kącie i po prostu pozwoliła losowi zdecydować za mnie. Na szczęście od zawsze moją siłą napędową był Jonathan. Razem byliśmy jak dobrze naoliwiona maszyna. Spędziliśmy ze sobą całe dzieciństwo. Moja mama przyjaźniła się z mamą Johnny’ego, później ta przyjaźń naturalnie przeszła na nas. To właśnie on poznał mnie z Mattem. Studiowali razem architekturę krajobrazu.

Mój mąż nigdy nie zrobił niczego, co mogłoby mnie zranić. Aż do tej pory. Miałam ochotę nakrzyczeć na Jonathana za to, że przez niego znalazłam się w takiej sytuacji. Gdyby wtedy na studiach nie zachwalał mi Matta, najprawdopodobniej nigdy bym się z nim nie umówiła. Za bardzo mnie onieśmielał. Wiedziałam, że to nielogiczne i głupie, bo nic, co się wydarzyło, nie było przecież winą Johnny’ego, ale odczułam potrzebę zrzucenia odpowiedzialności na czyjeś barki. Tyle że przez to poczułam się jeszcze gorzej. Poczułam się słaba.

Moim ciałem wstrząsnął kolejny dreszcz. Musiałam natychmiast przekierować swoją uwagę na coś innego, jeśli nie chciałam dopuścić do kolejnego ataku paniki. Podeszłam do umywalki i opłukałam twarz chłodną wodą. Spojrzałam w okrągłe lustro i nagle uświadomiłam sobie, dlaczego wyglądałam jak poturbowana przez życie.

Matt, do cholery… Gdzie ty jesteś?

Nie byłam w stanie się dzisiaj umalować. Moja oliwkowa skóra nabrała niezdrowego sinego koloru. Oczy nabiegły mi krwią. Cała byłam opuchnięta. Od razu można było poznać, że przepłakałam połowę poprzedniej nocy.

– Rusz się wreszcie – fuknęłam do siebie i wyszłam z łazienki.

Jonathan buszował w kuchni i przetrząsał szuflady w poszukiwaniu nie wiadomo czego. Gdy chrząknęłam, odwrócił się na pięcie i natychmiast wcisnął mi w ręce kieliszek.

– Pij. Otworzyłem twoje ulubione. – Puścił mi oczko i pociągnął mnie na skórzaną sofę.

Zapadłam się w kolorowych poduszkach i upiłam pierwszy łyk. W gardle poczułam przyjemne ciepłe łaskotanie.

– Dobra. Mam plan – poinformował i złapał mnie za stopy, układając je sobie na kolanach. Ucieszyłam się, że przynajmniej on wpadł na jakiś pomysł. Ja wyczerpałam już wszystkie możliwości. – Wydrukujemy plakaty ze zdjęciem Matta i rozwiesimy je w całej okolicy. Ty musisz zostać w domu i być cały czas pod telefonem, na wypadek gdyby Matt jednak wrócił. Ja pojeżdżę po dzielnicy i może uda mi się go znaleźć.

Wpatrywałam się w przyjaciela, starając się przetrawić jego słowa. Plakaty. Zaginiony. Poszukiwania. W tej sekundzie przed oczami ujrzałam bezwładne ciało męża. Leżał w rowie cały skąpany we własnej krwi. Wizja była tak realistyczna, że momentalnie zrobiło mi się słabo. Zgięłam się wpół i pozwoliłam lękowi przejąć kontrolę. Z gardła wyrwał się skrzekliwy szloch.

– No już, Claire, cichutko – powiedział Johnny i przyciągnął mnie do siebie.

Mocno złapałam go za poły marynarki, wczepiając się w nią paznokciami, zupełnie jakby była moją tratwą ratunkową.

– Co ja mam teraz zrobić? – zawyłam. – Przecież… Przecież nie mógł po prostu wy… wyparować.

– Spokojnie, siostra. Na pewno go znajdziemy.

Moim ciałem wzdrygały kolejne spazmy. Jonathan cierpliwie je znosił i coraz to mocniej mnie obejmował. Po kilkunastu minutach i wylaniu hektolitrów łez wreszcie się uspokoiłam. Zawstydzona swoim stanem chciałam się odsunąć, ale nie pozwolił mi na ucieczkę i uniósł mój podbródek.

– Weź coś na uspokojenie, a ja wszystkim się zajmę, okej? Jeśli Matt do jutra nie wróci, to pojedziemy na policję.

Kiwnęłam głową i wytarłam mokry nos.

– Boję się, Johnny… Tak potwornie się boję… – szepnęłam.

– Wiem. – Założył mi kosmyk włosów za ucho. – Ja też, ale na pewno wszystko dobrze się skończy. Nie możemy panikować.

Bardzo chciałam w to wierzyć. Musiałam w to wierzyć. Jonathan miał rację. Mój mąż był dorosłym, odpowiedzialnym mężczyzną. Nie porzuciłby mnie bez słowa wyjaśnienia.

– Podasz mi torebkę? Mam tam xanax – zapytałam i wskazałam w kierunku przedpokoju.

– Jasne.

Nie lubiłam brać tego leku, ale wiedziałam, że powinnam. Musiałam mieć w miarę jasny umysł – nie mogłam sobie pozwolić na bycie totalnie bezużyteczną.

Jonathan przyniósł mi torebkę i podał butelkę z wodą. Odnalazłam blister białych tabletek i zanim zdążyłam się rozmyślić, połknęłam jedną z nich. Dobrze, że wzięłam tylko łyk wina, bo benzodiazepiny i alkohol zwiastowały odlot, ale nie taki, którego bym sobie życzyła.

– Odpocznij. Przykryję cię, żebyś nie zmarzła.

Ściągnął koc z oparcia kanapy, a ja ułożyłam się wygodniej, opierając policzek na poduszce. Cały czas ściskałam w dłoni telefon w nadziei, że na wyświetlaczu ujrzę imię swojego męża.

Kiedy Johnny zaczął się oddalać, nagle coś sobie uświadomiłam i od razu uniosłam się na jednej ręce.

– Mógłbyś użyć do ogłoszenia tego zdjęcia? – Wskazałam na dużą fotografię w złotej ramce. – Matt wyszedł tu naprawdę dobrze – dodałam ciszej.

Uśmiechnął się i podszedł do konsoli, na której stał portret.

– To z waszej podróży poślubnej? Sama mu je zrobiłaś?

– Tak… – Łzy znowu napłynęły mi do oczu, więc mocno je zacisnęłam.

– Siostra – westchnął. – Proszę cię, nie załamuj się. Weź się prześpij. Leki powinny zaraz zacząć działać. Będę w gabinecie Matta, gdybyś mnie potrzebowała, okej? – dopytał.

Zauważyłam, że był zaniepokojony moim stanem, więc jedynie pokiwałam głową. Nie chciałam, żeby dosłyszał strapienie w moim głosie. Ścisnął mnie za rękę, a potem zniknął za drzwiami po lewej.

Kiedy zostałam sama, włączyłam w telefonie trening Jacobsona i zaczęłam wykonywać wszystkie polecenia. Napinałam i rozluźniałam mięśnie, wsłuchując się w spokojny głos dochodzący z głośnika. Przy pierwszych atakach paniki bardzo mi to pomagało. Miałam nadzieję, że poratuje i tym razem. Po piętnastu minutach zwyczajnie odpłynęłam.

* * *

Obudził mnie stukot dochodzący zza ściany. Nieprzytomnie uchyliłam powieki.

– Johnny? – zachrypiałam, ale odpowiedziała mi głucha cisza.

Gdzie on się podział? Ile w ogóle spałam? Która była godzina? Miałam za dużo pytań, a za mało odpowiedzi. Mimo to czułam, że mój umysł się rozjaśnił, bo macki lęku poluzowały chwyt. Rozprostowałam nogi i podniosłam się z kanapy. W ustach miałam pustynię – skutek uboczny leku. Chwiejnym krokiem ruszyłam do kuchni, żeby się czegoś napić. Zamykając lodówkę, dostrzegłam na niej karteczkę. Była przyczepiona magnesem, który kupiliśmy z Mattem podczas podróży poślubnej. Zakłuło mnie w piersi. Mąż zabrał mnie wtedy do Europy, zwiedzaliśmy Rzym. To była najbardziej romantyczna wycieczka w całym moim życiu.

Do cholery! Skup się, Claire!

Otrząsnęłam się i wróciłam wzrokiem do kartki. Była od Jonathana.

Siostra, ogarnąłem ogłoszenia. Nie chciałem Cię budzić. Wziąłem Twój samochód, więc nie stresuj się, jeśli nie znajdziesz kluczyków. Później Ci go odstawię. Pojeżdżę po okolicy i poszukam tego głupka. W razie potrzeby dzwoń.

Naprawdę nie wiedziałam, czym sobie zasłużyłam na tak oddanego przyjaciela, ale w myślach dziękowałam wszystkim bóstwom za jego zesłanie.

Nalałam sobie lemoniady i poszłam do gabinetu męża. Zwykle tam nie zaglądałam, ale uznałam, że warto przejrzeć jego rzeczy. Miałam nadzieję, że uda mi się znaleźć jakąkolwiek wskazówkę.

Kiedy otworzyłam dębowe drzwi, do moich nozdrzy wdarł się tytoniowy zapach perfum Matta – wciąż unosiły się w powietrzu. Znów zachciało mi się płakać, ale zdusiłam łzy. Odstawiłam szklankę na parapet i zaczęłam przetrząsać szuflady biurka. Papiery, projekty, rachunki, faktury – nic ciekawego. Nie zniechęciłam się jednak i usiadłam w obrotowym fotelu. Otworzyłam laptopa i wpisałam hasło – datę naszych zaręczyn. Stwierdziłam, że przejrzę kalendarz męża. Ekran powitał mnie zdjęciem z naszego ślubu, przy okazji wbijając kolejną szpilkę w serce. Matt mocno obejmował mnie w talii i miażdżył usta w pocałunku. Jego przydługie kręcone włosy muskały mój policzek. Dlaczego nie kazałam mu wtedy ściąć się krócej? Gula w gardle urosła, ale postanowiłam brnąć dalej. Nie wybaczyłabym sobie, gdybym przez własną nieudolność przegapiła jakiś istotny szczegół.

Na pulpicie komputera znajdowało się chyba z milion folderów.

Matko… Zanim to przejrzę, to minie półwiecze… Jak on się w ogóle w tym wszystkim odnajduje?

Błądziłam wzrokiem po ich nazwach. Wszystkie związane były z pracą. Nagle mój wzrok przykuł ten opatrzony moim imieniem. Poczułam mrowienie na całym ciele, ponieważ wydało mi się to dziwne i niepokojące. Błyskawicznie kliknęłam w plik. Moim oczom ukazał się pojedynczy dokument tekstowy napisany w Wordzie.

Powiedzieć, że miałam złe przeczucia, byłoby niedopowiedzeniem roku. Wiedziałam jednak, że powinnam go otworzyć. Z duszą na ramieniu zaczęłam czytać.

Cześć, Skarbie,

skoro to czytasz, to znaczy, że miałem nosa, twierdząc, że masz zmysł detektywa. Wiedziałem, że w końcu zaczniesz grzebać w moim gabinecie i dokopiesz się do tego listu. Mogłem napisać go na kartce, ale za bardzo drżały mi ręce… Bałem się, że nie będziesz mogła mnie rozczytać.

Ech… Pieprzę od rzeczy, prawda?

Ciężko mi to pisać, ale musisz w końcu poznać prawdę, myszko.

Claire, jesteś miłością mojego życia, o czym dobrze wiesz, bo mówiłem Ci to nie raz i nie dwa. Nie wiem, jak to się stało, że wybrałaś właśnie mnie, ale wiem, że to był istny cud. Powinienem był zrobić wszystko, żeby Cię zatrzymać, ale zamiast tego… Zjebałem, kochanie. Zjebałem po całości.

Jest mi wstyd. Cholernie wstyd… Powinienem być dla Ciebie wsparciem, a stałem się obciążeniem, czego nie mogłaś wiedzieć, bo od roku kłamałem Ci w żywe oczy.

Pamiętasz, jak mówiłem, że od czasu do czasu grywam partyjkę w pokera? Cóż… Wpadłem, kotku. Wpadłem i przepadłem. Uzależniłem się.

Nie mogłem się odegrać i za każdym razem przegrywałem coraz więcej. To było silniejsze ode mnie. Przegrałem wszystkie nasze oszczędności. Jak wejdziesz na subkonto w banku, to zrozumiesz. Kłamałem, mówiąc, że chciałem jeździć rowerem do pracy i dlatego sprzedałem swój samochód. Przegrałem go.

Nie będę się rozpisywał, bo to niczego nie zmieni, a tylko bardziej mnie znienawidzisz. Jeśli tak się stanie, zrozumiem. Sam na siebie nie mogę teraz patrzeć. Brzydzę się sobą.

Biłem się z myślami i uznałem, że najlepsze, co mogę dla Ciebie zrobić, to odejść.

Nie wiem, co by się stało, gdybym został. Co jeszcze bym wymyślił? Co przegrałbym w następnej kolejności? Samochód po Twojej mamie? Pierścionek zaręczynowy, który osobiście wsunąłem Ci na palec? Nie umiałbym Ci potem spojrzeć w oczy.

Powiedziałem Ci, że zgubiłem swoją obrączkę, pamiętasz? To było kolejne kłamstwo. Ją też przegrałem.

Zawsze mi ufałaś, Claire. I to był Twój błąd.

Nie mogę pozwolić, żebyś przeze mnie cierpiała. Będzie Ci lepiej beze mnie. Zasługujesz na więcej. Zasługujesz na wszystko.

Wiem, że potrzebujesz mieć w kimś oparcie. Po prostu taka już jesteś. Dobra, delikatna, wrażliwa i pomocna. Potrzebujesz u swojego boku kogoś silnego. Niestety, ja nie jestem już tym samym człowiekiem. Jestem wrakiem, Claire. Dlatego, błagam Cię, zapomnij o mnie. I przede wszystkim nie szukaj mnie. Uwierz mi, nie warto. Beze mnie będziesz bezpieczniejsza.

Mam nadzieję, że kiedyś zdołasz mi wybaczyć, kochanie.

Kocham Cię

Matt

Serce pękło mi na pół i zaczęło krwawić. Walczyłam o każdy oddech. Miałam wrażenie, że zaraz zadławię się powietrzem.

Nie… NIE, NIE, NIE!!!

Zalana łzami czytałam list ponownie, a potem jeszcze raz, ale wszystkie litery rozmywały mi się przed oczami. Nic z tego nie rozumiałam.

Zostawił mnie? Już do mnie nie wróci? Co to w ogóle znaczy, że bez niego będę bezpieczniejsza?

Złapałam się za głowę i wbiłam paznokcie głęboko w skórę. Pojawił się ból, ale nie tylko ten czysto fizyczny. Gorszy był psychiczny – niewidzialna ręka zadająca ciosy prosto w duszę. Poczułam się tak, jakby fantomowa dłoń Matta zacisnęła się na mojej szyi.

Wypadłam z gabinetu, zakrywając usta rąbkiem koszuli. W ostatniej chwili zawisłam nad muszlą i obficie zwymiotowałam. Gorycz podeszła mi do gardła, a żołądek zawiązał się w supeł.

Jak mógł mi to zrobić? Jak mógł tak kłamać?

Opadłam obok toalety i zaczęłam wyć niczym ranne zwierzę. Mój krzyk przeciął panującą w budynku ciszę.

Okazało się, że moje małżeństwo było budowane na podwalinach kłamstwa. Właśnie legło w gruzach całe moje życie, a od teraz miałam stąpać po jego ruinach.

Co z naszymi planami na przyszłość? Mieliśmy zacząć starać się o dziecko. Czy to nie miało dla niego żadnego znaczenia? Może on wcale mnie jednak nie kochał? Może hazard to kolejne kłamstwo, a tak naprawdę znalazł sobie kogoś innego?

Wiedziałam, że bez Matta u boku nie będę w stanie utrzymać mieszkania. W swoim biurze rachunkowym nie zarabiałam wystarczająco dużo. Bałam się również o mamę. Prywatny ośrodek, w którym przebywała, był potwornie drogi.

Myśli kłębiły mi się w głowie, a każda kolejna powodowała, że czułam się tak, jakby ktoś kopał mnie prosto w brzuch.

Nie mam pojęcia, jak długo siedziałam na zimnych płytkach, ale odniosłam wrażenie, że przez ten czas zdążyłam przejść przez wszystkie etapy żałoby. Potem zemdlałam.

Ciąg dalszy w wersji pełnej