Copyright © Anna Górna, 2023

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2023

Redaktorka prowadząca: Joanna Zalewska

Marketing i promocja: Greta Sznycer

Redakcja: Karolina Borowiec-Pieniak

Korekta: Marta Akuszewska, Damian Pawłowski

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Stanisław Tuchołka | panbook.pl

Projekt okładki: Mariusz Banachowicz

Zdjęcie autorki: © Marta Machej

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

eISBN 978-83-67891-28-8

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Dla Bartka i Olivii

„Sława jako taka… tak naprawdę nie da ci nic więcej poza dobrym miejscem w restauracji”.

David Bowie

„Branża muzyczna to zjawisko, które przeczy temu, co jest naturalne i właściwe”.

Prince

CZĘŚĆ PIERWSZA

„Wszyscy cię kochają, kiedy jesteś sześć stóp pod ziemią”.

John Lennon

Florencja

Wtorek, 18 lipca 2023

Cztery dni po znalezieniu ciała

– To cholernie poważne oskarżenie – oznajmia komisarz Manetti, przyglądając mi się z mieszanką zwątpienia i niechęci. Nawet nie próbuje maskować swego nastawienia.

Policjant sonduje mnie wzrokiem, drapiąc się po ogolonej głowie. Ze swoimi krzaczastymi brwiami przypomina mi Kojaka z serialu, który moja matka lubiła oglądać, gdy byłam dzieckiem. Manetti jest sporo szczuplejszy od swojego ekranowego pierwowzoru i jakoś trudno mi go sobie wyobrazić z lizakiem w ustach, ale wlepia we mnie to samo świdrujące, inteligentne spojrzenie.

– Mam nadzieję, że zdaje sobie pani sprawę, kogo ma po drugiej stronie. Jeśli to jakieś wierutne kłamstwo, prawnicy panią zniszczą – ostrzega.

Liczę się z tym, ale nie mam innego wyjścia. Mój los wisi na włosku, to jedyny sposób, by wyjść z tego cało i nie skończyć jak jakaś następna Amanda Knox. Muszę odzyskać paszport i wsiąść w pierwszy samolot do Los Angeles, do domu.

Komisarz poprawia kołnierzyk dopiętej pod samą szyję koszuli. Jest w nim coś pedantycznego, zauważam, patrząc, jak układa długopis w idealnie równoległej linii kilka centymetrów od notatnika.

Na samą myśl o tym ostatnim guziku brakuje mi tlenu.

Mężczyzna tymczasem kładzie obie dłonie płasko na stole. Ma tak straszliwie krótko obcięte paznokcie, że odruchowo zaciskam palce obu dłoni, ale zaraz je rozprostowuję. Nie chcę, by wiedział, jak bardzo jestem zdenerwowana.

Uspokój się, Abby, powtarzam w duchu jak zaklęcie.

Komisarz zerka na zegarek i jego spojrzenie prześlizguje się na drzwi, jakby na kogoś czekał, a potem znów patrzy na mnie.

– No dobrze. Zacznijmy od początku, pani Russel. Skąd znała pani ofiarę? – pyta, na co niemal parskam śmiechem, ale w porę się opamiętuję.

Mam ochotę go spytać, czy ostatnie dwadzieścia lat przesiedział pod kamieniem.

Wszyscy przecież znają Trevora Davisa.

A przynajmniej wydaje im się, że go znają.

„Rolling Stone”, 10 marca 2023

Dirty Birds nie powiedzieli jeszcze ostatniego słowa

Scott Donovan

Pomimo licznych apeli sfrustrowanych fanów nikt tak naprawdę chyba już nie liczył, że Dirty Birds jeszcze kiedyś wejdą razem do studia.

Choć wieść o nowej płycie wzbudziła ogromne emocje, ci z nas, którzy są realistami, nie spodziewali się po tych weteranach rocka więcej niż odgrzewania starych hitów na kolejnej kompilacji The Best Of. Wielu twierdziło, że Dirty Birds już dawno się skończyli.

Mówiło się o wewnętrznym rozłamie, sprzecznych wizjach i wzajemnych pretensjach. Złośliwi przepowiadali im losy Pink Floyd, oczywiście jeśli chodzi o batalie sądowe. Umówmy się, choć Dirty Birds udało się dołączyć do zaszczytnego grona Rock & Roll Hall of Fame, do tak kultowego statusu im jeszcze daleko.

Na szczęście czterdziestoparolatkowie nie próbują wcale udawać, że dalej są tymi beztroskimi, co wieczór wciągającymi kreski chłopcami. Na We’re Only Getting Started udowadniają, że tak jak oni dojrzeli, tak ich muzyka zyskała nowy wymiar. Łącząc brudne rockowe riffy z bluesem, chwilami funkiem (puszczając tym samym oko do brzmienia, które zrobiło z nich gwiazdy), jako band pozostają melodyjni, a jednocześnie awangardowi.

Jonathan Wood, Trevor Davis, Andy Campbell i Charlie Barber wypuścili krążek, na którym odkrywam coś nowego przy każdym odsłuchaniu. Czternaście piosenek, które z jednej strony rezonują tęsknotą za przeszłością, a z drugiej napawają optymizmem do patrzenia w przyszłość. Brzmi banalnie? Nic z tych rzeczy. Z każdego wykonania bije pasja, czuć, że ci goście po prostu kochają to, co robią, i są w tym świetni. Błyskotliwe teksty zaskakują świeżością, poruszają i zapadają w pamięć, czego niestety nie można powiedzieć o materiale na dwóch poprzednich albumach.

Ten krążek to muzyka do łóżka, ale nie myślcie, że chodzi mi tu o mdłe pościelowe ballady. Rozedrganie, intensywność, uczucie chwytające za gardło. We’re Only Getting Started jest zwyczajnie piekielnie sexy i będziecie chcieli zabrać ten ogień ze sobą.

Wood zdziera gardło, aż boli serce i chce się wyć razem z nim, Trevor po raz kolejny udowadnia, że bas nie ustępuje pola gitarom, Charlie trzyma wszystkich w ryzach, ale gdy już daje się ponieść, jest zwierzakiem za perkusją, a Andy, cóż, tego pana nie musimy wam przypominać. Kiedy rozpoczyna się pierwsze gitarowe solo, bezbłędnie można zgadnąć, kto szarpie za struny.

Każdy z członków Dirty Birds udowadnia, że jest geniuszem w swojej dziedzinie. Są jak czterej muszkieterowie, którzy wreszcie zrozumieli, że w jedności tkwi ich siła i tylko razem są niepokonani, co słychać doskonale na tym albumie.

Już za chwilę rozpoczynają światową trasę. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że na żywo zagrają z równie intensywną energią jak ta, którą czuć na tej płycie. Nie wiem, jak wy, ale ja będę pod sceną.

Florencja

Wtorek, 18 lipca 2023

Cztery dni po znalezieniu ciała

Komisarz reflektuje się, widząc moją minę.

– Dobrze, proszę powiedzieć, jaka relacja łączyła panią z ofiarą.

Choć przez jego akcent, który przywodzi mi na myśl gangsterskie filmy z lat dziewięćdziesiątych, nie sposób się pomylić co do jego narodowości, wysławia się całkowicie płynnie. Zastanawiam się, czy mieszkał gdzieś za granicą.

– Byłam jego asystentką.

Facet lekko przechyla głowę, tak że światło żarówki odbija się w jego ogolonej skórze.

– Proszę wybaczyć, ale nie obracam się w takich kręgach na co dzień. – Cmoka.

Obrzydliwość, tak samo jak ten cały jego tani sarkazm.

– Cóż, nie wiedziałem, że rockmani potrzebują asystentów. Robiła mu pani kawę czy to jest jakiś kod na coś innego? – pyta z głupim uśmiechem, a przecież głupi nie jest.

Nietrudno zgadnąć, do czego zmierza.

– Prowadziłam jego kanały społecznościowe – odpowiadam spokojnie. – Trevor miał ponad milion obserwujących. Zajmowałam się też sprawami organizacyjnymi, byłam odpowiedzialna za korespondencję i ustawiałam mu spotkania, żeby Trevor nie zajmował się drobiazgami i mógł się skoncentrować na muzyce.

Po tej odpowiedzi uśmiech znika z twarzy mojego rozmówcy.

Głośno chrząka, jakby chciał mi dać do zrozumienia, że nie interesuje go moje CV. Pora przejść do meritum.

– Od jak dawna pani dla niego pracowała?

– Od pół roku.

Komisarz sięga po notatnik. To pierwsza rzecz, którą zapisuje.

Podnosi na mnie wzrok, po czym pyta:

– Jak się pani dowiedziała, że Trevor Davis nie żyje?

Glendale, Arizona

Czwartek, 6 kwietnia 2023

Trzy miesiące przed koncertem we Florencji

Członkowie Dirty Birds stoją w kręgu, spleceni ramionami. Ich pochylone głowy stykają się, gdy patrzą sobie w oczy i powtarzają swoją mantrę. Nie słyszę słów, ale zupełnie mi to nie przeszkadza.

Jest w tym coś intymnego, w tej modlitwie dziękczynnej, w afirmacjach siły. To ich wieloletni rytuał przed każdym wyjściem na scenę, ale ja widzę go po raz pierwszy, kilka minut przed ich występem na State Farm Stadium. Jesteśmy w Arizonie, na obrzeżach Phoenix. Zaraz ma się rozpocząć show otwierający ich amerykańską trasę, pierwszą po reaktywacji Dirty Birds.

To też mój pierwszy koncert, odkąd razem pracujemy. Trevor zatrudnił mnie trzy miesiące temu, gdy zespół wszedł do studia nagrywać nowy album. Wciąż nie chce mi się wierzyć, że tu jestem. Czuję łaskotanie w brzuchu, jakbym sama miała zaraz wyjść przed publikę. Obserwowałam ich w studiu i materiał jest świetny, więc roznosi mnie z ekscytacji, że zaraz zobaczę ich na żywo.

Słyszę okrzyk frontmana, Birdsi zwalniają uścisk i prowadzeni przez technicznych ruszają korytarzem w kierunku sceny.

Patrzę za nimi, gdy drzwi na prawo ode mnie się otwierają i pojawia się w nich zwalisty mężczyzna z czapką nasuniętą nisko na czoło. Jest ubrany w czarne polo i bojówki, więc na pierwszy rzut oka biorę go za członka ekipy technicznej. Dopiero kiedy mnie mija i dostrzegam jego rozbiegany wzrok, coś mi tu nie gra.

Mężczyzna zmierza wprost w stronę zespołu i mamrocze coś pod nosem.

Idę za nim, wiedziona jakimś impulsem.

– Przepraszam? Halo, proszę pana? Co pan tu robi?! – wołam, ale mężczyzna zupełnie mnie ignoruje i nawet nie zwalnia kroku.

W uszach zaczyna mi szumieć. Czuję przypływ adrenaliny, jak wtedy, gdy do szpitala przywożono kogoś z wypadku i każda sekunda bezczynności wydawała się stratą czasu.

Nie mogę tego wyjaśnić niczym innym niż intuicją, ale za chwilę wydarzy się coś złego, wiem to.

Nim ktokolwiek zdąży zareagować, facet rzuca się na Jonathana Wooda.

Zastanawiam się, gdzie jest ochrona – gdy wchodziliśmy do budynku, eskortowani przez mięśniaków w czarnych uniformach, wszędzie się od nich roiło, ale teraz nikogo tu nie widzę.

Tymczasem facet w czapeczce łapie Wooda za koszulkę i przygważdża do ściany.

– Ty gnoju… Moja córka…

Gdy zbliżam się do nich, wyłapuję strzępki słów, które mężczyzna wykrzykuje frontmanowi prosto w twarz, tak że z odległości kilku metrów widzę, jak krople jego śliny lądują na twarzy tego drugiego.

– Moja dziewczynka… Próbowała przez ciebie… – Urywa.

Gdy sama kończę w myślach jego zdanie, przechodzi mnie dreszcz. Czy naprawdę jakaś dziewczyna próbowała się zabić? Przez wokalistę zespołu rockowego?!

Wyczytałam na profilach Trevora, a zwłaszcza w prywatnych wiadomościach, już mnóstwo pokręconych rzeczy, ale to coś zupełnie innego. Najbardziej przeraża mnie, że ten facet zdaje się całkowicie w to wierzyć.

Szarpie frontmanem, jakby ten był szmacianą lalką, Charlie i Trevor w moment do nich doskoczyli i próbują go odciągnąć, ale intruz nie daje za wygraną. Widać, że roznosi go furia, bo Jonathan Wood nie jest bynajmniej chuderlawy. To mierzący prawie sto dziewięćdziesiąt centymetrów czterdziestotrzylatek, który pieczołowicie dba o swoją muskulaturę, i to na niego stawiałabym w tej rozgrywce, gdyby gość nie napadł go z zaskoczenia.

Widzę, jak twarz Wooda robi się wręcz purpurowa z wysiłku, kiedy próbuje się wyswobodzić.

– Zgnijesz w piekle! – warczy napastnik, nie zważając na oplatające go ręce.

W jego oczach maluje się autentyczna wściekłość.

– Słuchaj, człowieku, nie wiem, o czym mówisz, coś musiało ci się pomylić – dyszy Jonathan.

– Niech ktoś stąd weźmie tego świra! – wydziera się gitarzysta, Andy Campbell.

Odsuwa się od reszty na kilka kroków, jakby się bał, że mógłby przypadkowo oberwać.

– Gdzie jest ta pieprzona ochrona?! Stadion otoczony jak jebana forteca… – rzuca z irytacją.

Nim zdąży dokończyć, jak za sprawą magicznego zaklęcia pojawia się dwóch napakowanych facetów w czerni i w ciągu paru sekund obezwładniają mężczyznę w czapce.

Porozumiewają się z kimś przez nadajniki w uchu, bo za chwilę dołącza dwóch kolejnych dryblasów, których nie chciałabym sprowokować nawet w biały dzień.

Przemyka mi przez głowę pytanie, na ile ich groźny wygląd jest predyspozycją do wykonywanego zawodu, tak jak u modelek jest nim waga piórkowa.

Jeden z ochroniarzy rozmawia przez telefon i gdy wyrzuca z siebie cicho, lecz zdecydowanie słowa, zastanawiam się, czy ściąga tu policję.

– Jak on tu, kurwa, wszedł – rzuca Jonathan, ocierając policzek. Jego twarz powoli wraca do normalnego koloru, ale na szyi ma czerwone ślady tam, gdzie przyduszał go mężczyzna.

– Wszystko w porządku? – pyta go Trevor.

Rozkojarzony Wood kiwa głową, patrząc za wyprowadzanym przez dwóch ochroniarzy facetem.

Ten, który wcześniej rozmawiał przez telefon, tłumaczy coś zespołowi, pewnie ich przeprasza. Nie słyszę dobrze, bo wszystko zagłusza dudniąca z oddali muzyka.

Ochroniarz pokazuje dłonią w stronę korytarza, dając chłopakom znać, że droga wolna.

Frontman bierze kilka głębokich wdechów i trzy razy robi głośny wydech, czym przypomina mi wojownika szykującego się do starcia. Na końcu otrzepuje się jak pies, który wyskoczył z wody. To chyba kolejny jego rytuał, sposób dodawania sobie energii.

– Chodź, stary. Rozniesiemy ten stadion! – woła Andy, poklepując Wooda po plecach.

Teraz jest jego najlepszym kumplem, ale przed chwilą, gdy zrobiło się niebezpiecznie, wycofywał się rakiem. Nie uchodzi to mojej uwadze, ale Jonathan chyba się nie zorientował. Poprawia włosy i wygładza koszulkę. Jest stylizowana na znoszoną, więc niewiele to daje.

Trevor posyła mi zaniepokojone spojrzenie. Odgarnia za ucho kosmyk sięgających ramion ciemnych włosów.

Odpowiadam mu pokrzepiającym uśmiechem, a przynajmniej próbuję, bo całe to zajście wytrąciło mnie z równowagi.

Birdsi ruszają za ochroniarzem i znikają na końcu korytarza, za nimi podąża jeszcze dwóch gości w czerni.

Stoję przez chwilę, nie wiedząc, co ze sobą zrobić. Energia, którą jeszcze kilka minut temu roztaczali, gdzieś wyparowała.

Niby nic się nie stało, ale groźba tego, co mogło się wydarzyć, pozostawiła po sobie ślad. Słyszę, jak wciąż dudni mi serce, i uświadamiam sobie, że muzyka, którą puszczono w czasie oczekiwania, aż techniczni przygotują scenę po występie supportu, ucichła.

Obok mnie pojawia się Eddie Garot, manager trasy Dirty Birds. To on zajmuje się wszystkim związanym z organizacją koncertów. Jest jeszcze drugi manager, Jim, który ogarnia zespół od wielu, wielu lat, jeśli nie od samego początku.

Eddie jest niezwykle energicznym czarnoskórym gościem lekko po trzydziestce, niewiele ode mnie wyższym, który niezależnie od pogody i okazji nosi fedorę. Słyszałam, że w odróżnieniu od reszty ekipy pracuje z nimi stosunkowo od niedawna, tak jak w moim przypadku to jego pierwsze tournée z Birdsami.

Pyta mnie, co się stało, więc chyba wciąż mam na twarzy wymalowany szok po niedawnym zajściu.

Streszczam mu sytuację, na co Eddie szeroko otwiera oczy i rzuca pod nosem stek przekleństw, po czym ponaglającym gestem daje mi znać, żebym za nim poszła.

Idziemy korytarzem, a potem schodami. Mijamy ochroniarza, który rozgląda się nerwowo i mówi coś do słuchawki. Dobrze, że od razu reagują, pocieszam się.

W końcu wychodzimy na trybuny, wysoko ponad publikę, do prywatnego sektora. Pod nami kilkudziesięciotysięczny tłum szaleje i piszczy, budynek niemal drży z wyczekiwania, które udziela się również mnie, i w jednej chwili zapominam o nieprzyjemnym zajściu.

W ciemności rozświetlonej przez morze uniesionych wysoko telefonów słyszymy pierwsze dźwięki gitary elektrycznej, po czym światło nagle wydobywa zespół z mroku, wchodzą perkusja i bas, a potem gardłowy wokal Jonathana.

Czuję gęsią skórkę na całych ramionach. Są niesamowici.

To właściwie mój drugi koncert Dirty Birds. Na pierwszy zabrał mnie tata na moje szesnaste urodziny. Wiedziałam, że będą wspaniali, ale na żywo brzmieli o niebo lepiej niż na płycie. Pamiętam, że czułam dudnienie basów w klatce piersiowej. Staliśmy chyba zbyt blisko głośników – a może po prostu nigdy nie doświadczyłam tylu decybeli. Kilka szczegółów utkwiło mi w pamięci pomimo upływu lat. Ścisk tłumu, pot, muzyka, która trafiała w samo serce, a potem cisza pulsująca w uszach w drodze powrotnej.

Gdyby ktoś mi wtedy powiedział, że kiedyś pojadę z Dirty Birds w trasę, najpierw po Stanach, a potem po Europie, popukałabym się w głowę.

Ale tym bardziej nie uwierzyłabym nikomu, kto ośmieliłby się twierdzić, że ten niesamowity beztroski sen przerodzi się w mój najgorszy koszmar.

A tak właśnie się stało.

Phoenix, Arizona

Ten sam wieczór

Nie do końca tak wyobrażałam sobie życie rockmana, myślę, pociągając ze słomki łyk truskawkowego shake’a.

Po przeciwnej stronie stołu siedzą Trevor i Charlie Barber, bębniarz Birdsów i najlepszy przyjaciel Davisa. Napój perkusisty ma nawet bitą śmietanę i wisienkę. Trevor pije czarną kawę.

Dochodzi pierwsza w nocy. Jesteśmy w całodobowym barze, tuż przy zjeździe na autostradę. Poza naszym tylko jeden stolik jest zajęty. Jakiś nieszczęśnik, najwidoczniej cierpiący na bezsenność, układa pasjansa.

Chłopaki dały dziś rewelacyjny show i doskonale zdają sobie z tego sprawę. Miło jest widzieć ich w dobrych humorach. Charlie wciąż trzyma na ramieniu mały ręcznik, którym od czasu do czasu ociera czoło, jakby dopiero co przebiegł maraton. Choć zmienili koszulki, obydwaj z Trevorem dalej wyglądają, jakby przydał im się prysznic.

Nie miałam pojęcia, że koncerty na żywo wymagają takiej energii i kondycji. Co show Birdsi biegają po gigantycznej scenie, światła nieźle ich tam grzeją, a oni sami wyciskają z siebie siódme poty przy instrumentach, grając, jakby od tego miało zależeć ich życie.

Słynęli z legendarnych koncertów i przeczytałam w sieci niejeden kąśliwy komentarz wyrażający powątpiewanie, czy ci weterani rocka wciąż dadzą radę, ale dziś przeszli samych siebie. Tłumy szalały, ludzie śpiewali nie tylko refreny, ale też całe zwrotki. Pod sceną rozgrywało się jakieś szalone pogo. Tak, to był niesamowity koncert.

– Jak to jest być znów w trasie? – zagajam.

Charlie szczerzy się do mnie jak dziecko.

– Dziewczyno, to jest totalny haj bez jarania. Odjazd. Ależ za tym tęskniłem!

Oczy mu się świecą, jakby po koncercie wypalił jakiegoś jointa, ale to nie moja sprawa. Zresztą na okazjonalnej trawce kończą się ekscesy Charliego. Spośród wszystkich członków Dirty Birds prowadzi najmniej burzliwe życie. Co prawda na samym początku kariery trochę pobalował, ale zawsze trzymał się z dala od twardych narkotyków. Wcześnie się ożenił, ma trójkę dzieci, teraz już nastoletnich, i twierdzi, że to przez nie nie miał czasu na pierdoły.

Jonathan Wood i Andy Campbell nadrabiają z nawiązką. Zresztą niespecjalnie się z tym ukrywają. O podbojach i wyskokach frontmana i gitarzysty krążą już legendy. Gdy świętowaliśmy zakończenie prac nad albumem w klubie w Santa Monica, Andy próbował wyrwać zjawiskową Filipinkę i zarobił pięknego liścia od, w jego mniemaniu, nowo poznanej dziewczyny, którą, jak się okazało, już kiedyś przeleciał.

A Trevor Davis?

To już całkiem osobna historia.

– Muzyka daje ci taki sam odlot jak inne rzeczy? – pytam go.

– No, prawie. – Basista posyła mi uśmiech. Gdyby nie sieć zmarszczek wokół oczu i ust, wyglądałby dalej jak na plakatach sprzed dekady, ma nawet tę samą fryzurę. Przybyło mu tylko tatuaży, bo teraz jego całe prawe ramię zdobi barwny rękaw z feniksem i motywami roślinnymi.

Sięgam po leżący na blacie telefon i celuję obiektywem w Charliego.

– Powiesz to jeszcze raz?

Mogłabym wrzucić coś na profil Birdsów. W końcu zatrudnili mnie do ogarniania ich kanałów społecznościowych.

Bębniarz grozi mi palcem.

Jego włosy i zarost w sztucznym świetle tego lokalu o wątpliwej estetyce, w której czuć ewidentną nostalgię za przeszłością, wydają się wręcz ogniście rude.

– Bez takich, moja panno.

– No co? Jestem w pracy – usprawiedliwiam się.

Charlie tylko przewraca oczami.

– Ogółem Eddie się spisał, musimy jedynie wzmocnić ochronę. – Trevor poważnieje.

Manager trasy przez cały koncert stał obok mnie i wiercił się, bynajmniej nie z radosnego podekscytowania. Słyszałam, jak rozmawia z ochroną i wydaje dyspozycje odnośnie do obstawy i eskorty na czas powrotu do hotelu. Jim, manager zespołu, który był z nami na trybunach, uspokajał go, żeby nie świrował, ale Eddie czuje się odpowiedzialny za to niedopatrzenie, co moim zdaniem tylko dobrze o nim świadczy.

Perkusista kiwa głową. Dopija swój napój, tak że gdy słomka napotyka powietrze, rozlega się głośne siorbnięcie. Czasem odnoszę wrażenie, że oni wszyscy są jak duże dzieci.

– O co właściwie chodziło temu kolesiowi, który rzucił się na Jonathana? – pytam, bo zżera mnie ciekawość.

– Bo to jeden chciałby Woodowi przywalić? – odpowiada Charlie. – Właściwie to nawet gościowi zazdroszczę, sam zawsze chciałem dać mu w mordę. – Mruga do mnie porozumiewawczo.

Trevor uśmiecha się pod nosem. Z tego, co zdążyłam zaobserwować, relacja basisty z frontmanem zespołu należy do tych nieoczywistych. Na scenie wszyscy w czwórkę wzajemnie się uzupełniają, bije od nich frajda, jakby byli grupą chłopaków, która razem gra dla czystej przyjemności. Tańczą, podrygują do muzyki, Trevor nieraz śpiewa chórki. Gdy Dirty Birds odłączają się od prądu, czasami nie zostaje nic z tej dobrej energii.

– A tak na serio? – nie odpuszczam.

– Kto to wie – wzdycha Charlie.

Na moment odrywam się od słomki. Nieźle się zasłodziłam, choć na całe szczęście odmówiłam sobie bitej śmietany.

– Często dochodzi do takich incydentów?

– Od czasu do czasu. – Trevor wzrusza ramionami. – Zwykle ludzie próbują jakoś wbić na scenę.

Charlie nadyma policzki z dezaprobatą i głośno wypuszcza powietrze.

– Wkurwia mnie to nieziemsko, zawsze mnie to wybija z grania. Niszczą innym show. Cieszę się, że się dobrze bawią, ale po coś są te, kurwa, barierki. Dostaję paranoi, jak tylko widzę, że ktoś spoza ekipy pojawia się za kulisami.

Trevor mu wtóruje:

– Po śmierci Dimebaga Darrella skończyła się beztroska. Chyba wszyscy muzycy zaczęli mieć się na baczności.

Charlie dostrzega pytanie wypisane na mojej twarzy.

– To były gitarzysta i współzałożyciel Pantery – wyjaśnia. – Założył potem swoją kapelę, Damageplan. W trakcie ich koncertu w Columbus w Ohio facet wszedł na scenę i zastrzelił Darrella i trzy inne osoby. Szefa ochrony, pracownika klubu i fana, który wbiegł na scenę, by udzielić pierwszej pomocy Dimebagowi. Ponoć gość próbował reanimować ochroniarza, gdy ten wariat go zastrzelił – oznajmia, potrząsając głową, co wprawia w ruch jego niesforne rude włosy. – Jeszcze kilka osób zostało rannych;. generalnie rozegrał się tam horror. Zresztą w rocznicę śmierci Lennona – dodaje.

Wybałuszam na niego oczy.

– Wiadomo, dlaczego to zrobił?

– Początkowo myśleli, że obwiniał Darrella o rozpad Pantery, ale potem się okazało, że koleś był totalnym schizofrenikiem, przekonanym, że Pantera kradnie jego myśli. Czujesz to? – mówi bębniarz.

Trevor podejmuje opowieść.

– Kto wie, ilu ludzi jeszcze by zginęło, wziął nawet jednego z technicznych na zakładnika, ale na szczęście w ciągu kilku minut pojawił się policjant. Jeden jedyny, wyobraź sobie. Chyba był gdzieś w okolicy na patrolu. Facet miał jaja, bo nie czekał na backup i zdjął gościa, nie raniąc zakładnika. Stał się bohaterem, tym bardziej że tamten miał jeszcze pełny magazynek, więc mogło dojść do znacznie większej tragedii. To morderstwo całkowicie wstrząsnęło środowiskiem. Od tego czasu wszyscy wzmocnili środki bezpieczeństwa i kontakty z fanami zupełnie się zmieniły.

Słyszymy, jak drzwi się otwierają. Mimowolnie zerkam w kierunku wejścia, a Charlie i Trevor zdają się celowo tego nie robić. Teraz rozumiem, dlaczego wybierają takie niszowe lokale jak ten. Z dala od miejsca koncertu, gdzie kelnerka w wykrochmalonym fartuszku od trzydziestu lat zwraca się do wszystkich per „kochanieńki”, a z radia lecą stare przeboje Dolly Parton. Tu mogą się wyluzować bez ryzyka, że ktoś zaraz ich zaczepi.

Okazuje się jednak, że to tylko para nastolatków. Siadają przy barze i przeglądają zalaminowane menu, które pewnie nie zmieniło się od poprzedniego milenium.

Upewniwszy się, że nie zwracają na nas uwagi, możemy wrócić do rozmowy.

– Mieliście kiedyś powody, żeby się bać? – pytam.

– Jeden gość groził nam, że wysadzi stadion w Salt Lake City. Musieliśmy ewakuować jakieś dwadzieścia tysięcy ludzi. Zdążyliśmy zagrać trzy piosenki – opowiada Trevor.

Po jego zmarszczonym jego czole wnioskuję, że wciąż żywo to pamięta.

– I faktycznie znaleźli tam bombę?

– Na szczęście nie, ale możesz sobie wyobrazić, ile z tym było zamieszania. Mam nadzieję, że po dzisiaj chłopaki z ochrony zepną dupę na resztę trasy. Pomyślałabyś, że po tylu sytuacjach już nic cię nie zaskoczy, ale jak przez jakiś czas jest spokój, za bardzo się rozluźniają.

Charlie kiwa głową.

– Wood ma najbardziej przesrane – odzywa się. – Laski lepią się do niego jak nie wiem, ale niektóre są nieźle szurnięte.

Unoszę brwi zaintrygowana.

– Robią sobie z nim selfie, a potem publicznie ogłaszają zaręczyny. Nie wiem, ile kobiet twierdzi, że są matkami jego dzieci. Już straciłem rachubę. Praktycznie włażą mu do łóżka.

– Charlie jest tylko trochę zazdrosny – rzuca Trevor, szczerząc się.

Perkusista parska śmiechem.

– A gdzie tam. Zespół musi mieć przynajmniej jedno bożyszcze. A że ludziom potrafi zupełnie odpierdolić, cieszę się, że to nie ja jestem na świeczniku. Historia pokazuje, że to się może źle skończyć. Choć nieustannie mnie to zadziwia. Świat jest pełen stalkerów, więc wolę pozostawać poza ich radarem i spać spokojnie – mówi, po czym zwraca się do Trevora. – Stary, a pamiętasz tę historię z Björk? Jej psychofanowi to dopiero odwaliło.

Patrzę na nich zupełnie zdezorientowana.

– No tak. Zapominamy, że Abby wciąż biegała w pampersach, jak my zrywaliśmy struny na scenie – mówi Charlie. – To było pewnie jakoś, jak ten lokal musiał jeszcze być cool.

Wbrew temu, co zasugerował, nie mam już dwudziestu lat. Stuknęła mi trzydziestka, choć kiedyś wyobrażałam sobie siebie w tym wieku w zupełnie innej roli. Może nie z mężem i dziećmi, ale przynajmniej ze stałym partnerem i pracą, która nie będzie rzucać mną po świecie. Wiele planów wzięło w łeb, ale w tej chwili nie mogę narzekać. Piję truskawkowego shake’a z Dirty Birds, a za dwa dni czeka nas kolejny koncert.

– Chcę wiedzieć, co zrobił? – Zerkam na Trevora, ale Charlie, niezrażony, kontynuuje:

– Nagrał serię filmików dla Björk, gość miał na jej punkcie totalną obsesję. W ostatnim było widać, jak popełnił samobójstwo, ale jeszcze wcześniej wysłał na jej londyński adres bombę. Na szczęście samej Björk nic się nie stało.

Widząc moją niewyraźną minę, Charlie zaraz dodaje:

– Hej, dziewczyno. Nie ma czym się martwić. Poza tym to najlepsza robota na świecie. Niektóre fanki są fantastyczne, dają mi się nawet podpisać na cyckach – oznajmia z uśmiechem.

Ciąg dalszy w wersji pełnej