Tytuł oryginału: The Lying Game

Copyright © Ruth Ware, 2017

First published as The Lying Game in 2017 by Harvill Secker, an imprint of Vintage. Vintage is part of the Penguin Random House group of companies

Copyright © for the Polish translation by Anna Tomczyk, 2024

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2024

Redaktorka prowadząca: Joanna Zalewska

Marketing i promocja: Greta Sznycer

Redakcja: Zofia Ulańska

Korekta: Agnieszka Czapczyk, Lidia Kozłowska, MELES DESIGN

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Stanisław Tuchołka | panbook.pl

Projekt okładki: Magda Bloch

Fotografie na okładce:

© Paolo | Adobe Stock,

© oversnap | iStock

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

eISBN 978-83-68263-10-7

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Dla kochanej Hel,

mnóstwo (siedemdziesiąt?) uścisków.

Rzeka Reach jest tego poranka szeroka i spokojna, jasnoniebieskie niebo przecinają cienkie pasy chmur, a płytkie morze lekko tylko się marszczy pod wpływem słabej bryzy. Wtem ciszę przerywa szczekanie psa, nagłe jak odgłos wystrzału, a stado mew podrywa się z wrzaskiem i zaczyna krążyć w powietrzu.

Siewki i rybitwy zaczynają hałasować, gdy pies radośnie biegnie wzdłuż rzeki, truchtając po wyżłobionym brzegu, gdzie ostre, trawiaste wydmy przechodzą w błoto porosłe trzciną, a woda słona miesza się ze słodką.

W oddali stoi na straży młyn pływowy, czarny i podniszczony, na tle spokojnego, chłodnego porannego nieba – to jedyny wytwór człowieka w tym krajobrazie powoli osuwającym się z powrotem do morza.

– Bob! – Głos kobiety rozbrzmiewa wśród salwy ujadania, a ona biegnie zdyszana. – Bob, draniu. Zostaw. Zostaw to, powiedziałam. Co ty tam znalazłeś?

Gdy się zbliża, pies znów szarpie coś wystającego z błota, próbując to wydostać.

– Bob, ty brudasie, jesteś cały w błocie. Boże, chyba nie kolejna martwa owca?

Następuje ostateczne, bohaterskie szarpnięcie, a pies odskakuje do tyłu z czymś w pysku. Triumfalnie wspina się na brzeg i kładzie zdobycz u stóp właścicielki.

Ona stoi jak oniemiała, pies dyszy obok, a zatokę spowija cisza, niczym nadchodzący przypływ.

Zasada pierwsza

ZMYŚL COŚ

To tylko zwykłe powiadomienie o esemesie, ciche „pik, pik” w środku nocy, które nie budzi Owena i nie obudziłoby też mnie, tylko że ja i tak nie śpię, leżę wpatrzona w ciemność, a moje dziecko sapie mi przy piersi – już nie je, ale jeszcze się nie odessało.

Leżę tak przez chwilę, myśląc o tej wiadomości, zastanawiając się, kto to może być. Kto do mnie pisze o takiej godzinie? Wszyscy moi znajomi powinni spać… chyba że Milly zaczęła już rodzić… Boże, to chyba nie Milly? Obiecałam jej, że zajmę się Noah, jeśli rodzice Milly nie zdążą przyjechać na czas z Devon, żeby go przejąć, ale nie myślałam tak naprawdę…

Leżę tak, że nie mogę dosięgnąć telefonu, aż w końcu odklejam od siebie Freyę, podważając kącik jej ust palcem i przekręcam ją ostrożnie na plecki, opitą mlekiem. Odpływa wzrokiem, jakby się naćpała. Obserwuję ją przez chwilę, lekko opieram dłoń o jej sprężyste, małe ciałko, czując bicie serca w klatce piersiowej, podczas gdy ona się uspokaja. Potem się odwracam, żeby zajrzeć do komórki, a moje serce lekko przyspiesza, jakby cicho naśladując tętno córki.

Wpisuję PIN, trochę mrużę oczy od jasnego ekranu i mówię sobie, że przesadzam – do terminu Milly jeszcze cztery tygodnie, to pewnie jakiś spam w stylu: „Czy nie chciałabyś ubiegać się o zwrot opłaty za ochronę swojego ubezpieczenia?”.

Odblokowuję komórkę, to nie Milly. A w esemesie widnieją tylko dwa słowa.

Potrzebuję cię.

Jest wpół do czwartej nad ranem, a ja w ogóle nie jestem śpiąca, chodzę w tę i z powrotem po zimnej kuchennej podłodze, ogryzając paznokcie i usiłując zdusić w sobie ochotę na papierosa. Nie zapaliłam ani jednego od prawie dziesięciu lat, ale taka potrzeba napada mnie w sporadycznych chwilach stresu i lęku.

Potrzebuję cię.

Nie muszę pytać, co to znaczy – bo wiem, i równie dobrze wiem, od kogo przyszła wiadomość, mimo że nie poznaję numeru.

Kate.

Kate Atagon.

Samo brzmienie jej nazwiska przypomina mi ją gwałtownie i wyraźnie – zapach mydła, piegi u nasady nosa, cynamonowe na oliwkowej skórze. Kate. Fatima. Thea. I ja.

Zamykam oczy i widzę je wszystkie, komórka w mojej kieszeni jest jeszcze ciepła, czekam aż zaczną przychodzić esemesy.

Fatima śpi obok Aliego, przytulona do jego pleców. Jej odpowiedź przyjdzie koło szóstej, kiedy wstanie przygotować śniadanie dla Nadii i Samira, a potem wyprawić ich do szkoły.

Thea – tu trudniej stwierdzić. Jeżeli pracuje na nocki, to powinna być w kasynie, a tam obsłudze nie wolno mieć przy sobie komórek, leżą zamknięte w szafkach aż do końca zmiany. Zejdzie ze zmiany pewne o ósmej rano? Potem napije się z dziewczynami, aż wreszcie odpowie, nabuzowana po udanej nocy gry z klientami, układania żetonów, wypatrywania oszustów i zawodowych hazardzistów.

I Kate. Kate na pewnie nie śpi – w końcu to ona wysłała tego esemesa. Siedzi pewnie przy biurku ojca – teraz, przypuszczam, należącym do niej – przy oknie wychodzącym na rzekę Reach, której wody robią się jasnoszare w świetle przed świtem, odbijają chmury oraz ciemny kształt Młyna. Pewnie pali, jak zawsze. Patrzy na fale, na nieustanne przesuwanie się, wirowanie. Ten widok nigdy się nie zmienia i jednocześnie w żadnym momencie nie jest taki sam – podobnie jak sama Kate.

Jej długie włosy są zapewne związane z tyłu, widać jej drobne rysy oraz zmarszczki, które przez trzydzieści dwa lata wystawiane na wiatr i morze wypisały się w kącikach jej oczu. Palce ma ubrudzone farbą olejną, która wgryzła się w skórki i głęboko pod paznokcie, a jej oczy mają najciemniejszy odcień szarego błękitu, są przepastne i nieprzeniknione. Czeka na nasze odpowiedzi. Ale wie, co odpiszemy – co zawsze odpisywałyśmy, za każdym razem, gdy wysyłała tę wiadomość, te dwa słowa.

Już jadę.

Już jadę.

Już jadę.

Już idę! – wołam w górę schodów, gdy Owen woła coś przez zaspany, krzykliwy płacz Freyi.

Wchodzę do sypialni, a on nosi ją na rękach, chodząc w tę i z powrotem, twarz ma wciąż jeszcze zaróżowioną i wygniecioną od poduszki.

– Przepraszam – mówi, tłumiąc ziewnięcie. – Próbowałem ją uspokoić, ale nic na nią nie działa. Wiesz, jaka jest, jak obudzi się głodna.

Wspinam się na łóżko i przesuwam w stronę poduszek, aż w końcu opieram się o wezgłowie i Owen podaje mi zaczerwienioną, oburzoną Freyę, która zerka na mnie z niesmakiem, po czym z cichym mruknięciem zadowolenia przysysa mi się do piersi. Jest cicho, słychać tylko jej zachłanne ssanie. Owen znów ziewa, przeczesuje włosy ręką i spogląda na zegar, a potem zaczyna wkładać bieliznę.

– Wstajesz? – pytam zaskoczona. Kiwa głową.

– Na jedno wychodzi. Nie ma sensu się kłaść, skoro i tak muszę wstać o siódmej. Cholerne poniedziałki.

Patrzę na zegar. Szósta rano. Jest później, niż myślałam. Nie zdawałam sobie sprawy, że tak długo chodziłam po kuchni.

– Co ty w ogóle robiłaś? Śmieciarka cię obudziła?

Kręcę głową.

– Nie, po prostu nie mogłam spać.

Kłamstwo. Prawie już zapomniałam, jakie to uczucie, śliskie i przyprawiające o mdłości. Czuję twardy, ciepły kształt telefonu w kieszeni mojego szlafroka. Czekam, aż zawibruje.

– No, dobra. – Tłumi kolejne ziewnięcie i zapina koszulę. – Zaparzę kawę, też chcesz?

– Tak, pewnie. – Urywam, a potem chcę zacząć, kiedy on już wychodzi z pokoju: – Owen…

Ale już go nie ma, nie słyszy mnie.

Dziesięć minut później wraca z kawą, tym razem miałam już czas, by przećwiczyć sobie kwestię, wymyślić co powiedzieć, a także wczuć się w prawie swobodny ton, jakim to powiem. Mimo wszystko przełykam ślinę i oblizuję usta, zasycha mi w gardle z nerwów.

– Owen, dostałam wczoraj esemes od Kate.

– Kate z pracy? – Odstawia kawę, lekko ją przechylając. Odrobinę się wylewa, a ja wycieram kałużę brzegiem szlafroka, żeby ochronić moją książkę, poza tym daje mi to także czas na odpowiedź.

– Nie, Kate Atagon. Wiesz, moją koleżankę ze szkoły.

– Aha, tej Kate. Tej, która przyprowadziła psa na tamto wesele, na którym byliśmy?

– Tak. Cienia.

Myślę o nim. Cień – biały owczarek niemiecki, z czarnym pyskiem i szarym cieniem na plecach. Myślę o tym, jak staje w drzwiach, warczy na obcych i odwraca swój śnieżnobiały brzuch w stronę tych, których kocha.

– No, i…? – pogania Owen a ja zdaję sobie sprawę, że zamilkłam, zgubiłam wątek.

– A, no tak. Więc zaprosiła mnie, żebym do niej wpadła, a ja pomyślałam, że może pojadę.

– Brzmi dobrze. Kiedy to by miało być?

– W sumie… teraz. Zaprosiła mnie na teraz.

– A co z Freyą?

– Zabrałabym ją.

Chciałam dodać „oczywiście”, ale nie robię tego. Freya nigdy nie jadła z butelki, mimo że i ja i Owen wiele razy próbowaliśmy. Jednego wieczoru, kiedy poszłam na imprezę, wrzeszczała bez przerwy od dziewiętnastej trzydzieści do dwudziestej trzeciej pięćdziesiąt osiem, kiedy to wpadłam do mieszkania i zabrałam ją z omdlałych, wyczerpanych ramion Owena.

Znów zapadła cisza. Freya odchyla głowę, obserwuje mnie, lekko marszcząc brwi, a potem powraca do swojego poważnego zadania jedzenia. Widzę emocje przebiegające przez twarz Owena… Że będzie za nami tęsknił… że będzie miał całe łóżko dla siebie… że będzie mógł dłużej pospać…

– Mógłbym się zabrać za urządzanie pokoju dziecięcego – odpowiada w końcu. Kiwam głową, choć jest to dalszy ciąg naszej długiej dyskusji, Owen chciałby odzyskać sypialnię oraz mnie tylko dla siebie i uważa, ze Freya przeniesie się do swojego pokoju w wieku sześciu miesięcy. Ja… nie. I właśnie po części dlatego nie znalazłam jeszcze czasu, żeby opróżnić pokój gościnny ze wszystkich naszych gratów oraz przemalować go na dziecięce kolory.

– Pewnie – odpowiadam.

– No, to chyba powinnaś skorzystać – mówi w końcu Owen.

Odwraca się i zaczyna przeglądać swoje krawaty.

– Chcesz wziąć auto? – pyta przez ramię.

– Nie, dzięki. Pojadę pociągiem. Kate odbierze mnie z dworca.

– Jesteś pewna? Chyba nie chcesz tułać się ze wszystkimi rzeczami Freyi pociągiem? Jest prosto?

– Co? – Przez chwilę nie jestem pewna, o co mu chodzi, a potem do mnie dociera, krawat. – A, tak, jest prosto. Nie, naprawdę, wolę pojechać pociągiem. Będzie łatwiej, mogę nakarmić Freyę, jeśli się obudzi. Po prostu spakuję wszystkie jej rzeczy pod wózek.

Nie odpowiada, a ja zdaję sobie sprawę, że on już myśli o czekającym go dniu, odhacza sobie w głowie rzeczy z listy do zrobienia, tak jak ja to robiłam zaledwie parę miesięcy temu – tylko teraz mam wrażenie, że to było w innym życiu.

– Dzisiaj? – Zbiera drobne z komody i wkłada je do kieszeni, a potem podchodzi do mnie, żeby pocałować mnie w czubek głowy. – Po co ten pośpiech?

– Nie ma pośpiechu – kłamię.

Czuję, że policzki mi się rumienią. Nienawidzę kłamać. Kiedyś to było zabawne – aż przestałam mieć wybór. Nie myślę o tym teraz za często, może dlatego że robię to od tak dawna, ale one zawsze przy mnie są, gdzieś w tle, jak zawsze kiedy chory ząb nagle przeszywa ból.

Przede wszystkim jednak nienawidzę okłamywać Owena. Jakoś zawsze udawało mi się nie wplątywać go w tę sieć, a teraz zostaje w nią wciągnięty. Myślę o wiadomości Kate w mojej komórce, jest niczym wysiąkająca stamtąd trucizna, która dostaje się do pokoju i zaraz wszystko zniszczy.

– Po prostu Kate jest teraz pomiędzy projektami, więc dla niej to dobry moment i… no cóż, za parę miesięcy wrócę do pracy, więc wydaje mi się, że równie dobrze mogę pojechać od razu.

– Okej – odpowiada zakłopotany, ale nie podejrzliwy. – W takim razie lepiej porządnie cię pocałuję na pożegnanie.

Całuje mnie, prawdziwie, głęboko, przypominając mi o tym, dlaczego go kocham, dlaczego nie cierpię go oszukiwać. Potem się ode mnie odrywa i całuje Freyę. Ona zerka w bok, by przyjrzeć mu się ze zwątpieniem, na chwileczkę przestaje jeść, a potem wraca do ssania z tą swoją prostą determinacją, którą w niej uwielbiam.

– Ciebie też kocham, mały wampirze – mówi z czułością Owen. – Ile trwa podróż? – pyta mnie.

– Jakieś cztery godziny? Zależy, którym połączeniem.

– Okej, to bawcie się dobrze i napisz do mnie, jak dojedziesz. Jak myślisz, na długo zostaniesz?

– Parę dni? – ryzykuję. – Wrócę przed weekendem. – Kolejne kłamstwo. Nie wiem. Nie mam pojęcia. Tyle, ile Kate będzie mnie potrzebować. – Zobaczę, jak już będę na miejscu.

– Okej – powtarza. – Kocham cię.

– Też cię kocham.

Wreszcie to coś, o czym mogę powiedzieć prawdę.

Niemal co do godziny i minuty pamiętam ten dzień, w którym poznałam Kate. To był wrzesień. Łapałam pociąg do Salten, wczesnoporanny, żebym mogła dotrzeć do szkoły w porze lunchu.

– Przepraszam! – krzyknęłam nerwowo na peronie, głos miałam piskliwy z niepokoju. Dziewczyna przede mną się odwróciła. Była bardzo wysoka i wyjątkowo piękna, z pociągłą, nieco wyniosłą twarzą, niczym z obrazu Modiglianiego. Długie, czarne włosy sięgające do pasa były rozjaśnione na końcówkach na złoto, a potem przechodziły stopniowo w czerń. Dżinsy miała rozdarte na udach.

– Tak?

– Przepraszam, czy to jest pociąg do Salten? – wydyszałam.

Obejrzała mnie z góry do dołu, czułam jak mnie oceniała, zauważając mój mundurek z Salten House składający się ze sztywnej od nowości granatowej spódniczki oraz nieskazitelnego sweterka, który tego ranka zdjęłam z wieszaka po raz pierwszy.

– Nie wiem – odparła w końcu i odwróciła się do dziewczyny za sobą. – Kate, to jest pociąg do Salten?

– Nie bądź świnią, Thee – odpowiedziała dziewczyna. Jej chropawy głos brzmiał zbyt dojrzale jak na nią, wydawało mi się, że nie mogła mieć więcej niż szesnaście lub siedemnaście lat. Jej włosy były jasnobrązowe i obcięte bardzo krótko, okalały jej twarz, a kiedy się do mnie uśmiechnęła, nos pokryty muszkatołowymi piegami się zmarszczył. – Tak, to jest pociąg do Salten. Tylko sprawdź, czy wsiadasz do dobrej części, bo w Hampton’s Lee rozdzielają wagony.

Potem się odwróciły i były już w połowie peronu, nim do mnie dotarło, że nie spytałam, która część jest dobra. Popatrzyłam na tablicę. „Pierwsze siedem wagonów dla podróżujących do Salten” – wyświetlono na niej, ale które były „pierwsze”? Te najbliżej bramki biletowej, czy te z przodu składu, kiedy pociąg ruszy z dworca? Nie było wkoło żadnych pracowników, których mogłabym spytać, ale zegar nad moją głową wskazywał, że zostało mi już tylko parę chwil, i ostatecznie wsiadłam z tego dalszego końca, do którego zmierzały tamte dziewczyny, i wciągnęłam za sobą do wagonu ciężką walizkę.

Weszłam do przedziału z sześcioma siedzeniami, wszystkie były puste. Gdy tylko zatrzasnęłam za sobą drzwi, rozbrzmiał gwizdek konduktora i mimo potwornego uczucia, że mogę być w niewłaściwej części pociągu, usiadłam, a szorstka wełna siedzenia drapała mnie w nogi.

Pociąg ze szczękiem i zgrzytem metalu o metal wyjechał z ciemnej pieczary dworca, a mój przedział tak nagle zalało słońce, że aż mnie oślepiło. Oparłam głowę o siedzenie, zamknęłam oczy, chroniąc się przed tym blaskiem, a pociąg przyspieszył i zaczęłam sobie wyobrażać, co by się stało, gdybym nie dojechała do Salten, gdzie miała na mnie czekać wychowawczyni. Co gdybym wylądowała w Brighton, Canterbury albo w jeszcze jakimś zupełnie innym miejscu? Albo gorzej – gdybym została przedzielona na pół podczas rozdzielania wagonów i zaczęłabym żyć dwoma życiami, które nieustannie by się od siebie odsuwały, oddalając się od takiej mnie, jaką miałam się stać.

– Cześć – odezwał się jakiś głos, a ja szybko otworzyłam oczy. – Widzę, że trafiłaś do pociągu.

To była wysoka dziewczyna z peronu, którą ta druga nazwała Thee. Stała w wejściu do mojego przedziału, opierając się o drewnianą futrynę i obracając w palcach niezapalonego papierosa.

– Tak – odparłam, nieco rozgoryczona, że nie zaczekały, by wskazać mi właściwą stronę. – A przynajmniej taką mam nadzieję. To jest właściwa część, żeby dojechać do Salten?

– Tak – rzuciła lakonicznie. Jeszcze raz przyjrzała mi się z góry do dołu, zastukała papierosem o framugę drzwi, po czym odezwała się tonem osoby, która zamierza wyświadczyć komuś przysługę. – Słuchaj, nie chcę się czepiać, po prostu chciałam dać ci znać, że nikt nie wkłada mundurków do pociągu.

– Co?

– Przebierają się w Hampton’s Lee. To… sama nie wiem. Tak po prostu jest. Pomyślałam, że ci powiem. Tylko pierwszoroczniaki i nowi wkładają je na całą podróż. Przez to trochę się rzucasz w oczy.

– Więc… też jesteś z Salten House?

– No. Kara za grzechy.

– Theę wywalili – odezwał się jakiś głos zza niej i zobaczyłam, że ta druga dziewczyna, z krótkimi włosami, stała na korytarzu z dwoma kubkami herbaty. – Z trzech innych szkół. Salten to dla niej przybytek ostatniej szansy. Nikt inny jej nie chce.

– Przynajmniej nie wzięli mnie tam charytatywnie – odpaliła Thea, ale po tym jak to powiedziała, zrozumiałam, że się przyjaźniły i te prowokacyjne docinki były tylko dla zgrywy. – Ojciec Kate uczy sztuki – wyjaśniła. – Więc darmowe miejsce dla jego córki było w umowie.

– Thea w życiu by się nie załapała na nic za darmo – odparła Kate. Arystokracja cmoknęła do mnie bezgłośnie sponad herbat i mrugnęła. Starałam się nie uśmiechnąć.

Wymieniły się z Theą spojrzeniami i wyczułam jakieś niewypowiedziane pytanie oraz odpowiedź, po czym Thea znów się odezwała.

– Jak masz na imię?

– Isa.

– No, Isa. To może dołączysz do mnie i do Kate? – Uniosła jedną brew. – Siedzimy w sąsiednim przedziale.

Wzięłam głęboki wdech i z poczuciem, że właśnie daję krok w przód z bardzo wysokiej deski do skakania, krótko skinęłam głową. Gdy sięgnęłam po walizkę i ruszyłam za cofającą się Theą, nie miałam pojęcia, że to niewinne zdarzenie zmieniło moje życie na zawsze.

Dziwnie znaleźć się znowu na dworcu Victoria. Pociąg do Salten jest nowy, bezprzedziałowy, ma drzwi otwierane automatycznie, a nie te staroświeckie zatrzaskiwane, jak kiedy jeździłyśmy nim do szkoły. Peron jednak prawie się nie zmienił i nagle zdaję sobie sprawę, że spędziłam siedemnaście lat nieświadomie unikając tego miejsca – unikając wszystkiego, co kojarzyło mi się z tamtymi czasami.

Niepewnie balansując kawą na wynos w jednej ręce, wpycham wózek Freyi do pociągu, stawiam kawę na pustym stoliku, a potem przez dłuższą chwilę jak zawsze się szamoczę próbując odpiąć gondolę od stelaża – zaciski nie chcą się rozpiąć, a zaczepy puścić. Dzięki Bogu ten pociąg nie hałasuje, a w wagonie jest prawie pusto, więc nie muszę się gorączkowo wstydzić przed ludźmi tłoczącymi się z przodu czy z tyłu, lub przepychającymi się w wąskiej przestrzeni. W końcu, gdy rozlega się gwizdek konduktora, a pociąg zatacza się, wzdycha i zaczyna wyjeżdżać z dworca – puszcza ostatni zaczep, a gondola Freyi podrywa się w górę, lekka w moich dłoniach. Umieszczam ją bezpiecznie, bo mała nadal śpi, naprzeciw stolika z moją kawą.

Sięgam po kubek, kiedy zabieram się do rozłożenia bagaży. Mam w głowie wyraziste obrazy – szarpnięcie pociągu, kawa zalewająca Freyę. Wiem, że to nieracjonalne – ona jest po drugiej stronie przejścia. Ale taką właśnie się stałam osobą, odkąd ją mam. Wszystkie moje lęki, które dotyczyły dotąd rozcinających mnie pociągów lub drzwi windy, albo podejrzanych taksówkarzy i rozmawiania z obcymi ludźmi – wszystkie te lęki przeniosłam na Freyę.

W końcu jesteśmy wygodnie usadowione – ja z książką i kawą, Freya śpiąca z kocykiem przytulonym do policzka. Jej buzia oświetlona jasnym, czerwcowym słońcem wygląda jak u cherubina – jej cera jest niewiarygodnie delikatna i czysta – zalewa mnie gorąca fala miłości do niej, równie bolesna i zaskakująca, jakby moje serce zalała ta gorąca kawa. Siedzę i przez chwilę jestem wyłącznie jej matką, na świecie nie ma nikogo innego poza nami dwiema w tej sadzawce słońca i miłości.

A wtedy dociera do mnie, że brzęczy mi telefon. „Fatima Chaudhry” – wyświetla się na ekranie. Serce lekko mi podskakuje. Otwieram wiadomość, drżą mi palce.

Jadę – czytam. Ruszę wieczorem, jak dzieciaki pójdą spać. Będę u was koło 21/22.

Czyli zaczęło się. Nie przyszło jeszcze nic od Thei, ale wiem, że w końcu przyjdzie. Czar prysł – złudzenie, że to tylko ja i Freya na naszym nadmorskim urlopie dla dwojga. Przypomina mi się, dlaczego naprawdę tu jestem. Przypominam sobie, co zrobiłyśmy.

Jadę pociągiem o 12:05 z Victorii – odpisuję reszcie. Odbierzesz mnie w Salten, Kate?

Brak odpowiedzi, ale wiem, że mnie nie zawiedzie.

Zaciskam oczy. Kładę dłoń na piersi Freyi, żeby czuć, że ona tam jest. A potem próbuję zasnąć.

Budzę się zaskoczona, serce mi łomocze przy wtórze trzaskania i przesuwania, a ja w pierwszym odruchu chcę chwycić Freyę w ramiona. Przez chwilę nie jestem pewna, co mnie zbudziło, ale potem do mnie dociera: rozdzielają wagony, stoimy w Hampton’s Lee. Freya krzywi się niezadowolona w gondoli, wygląda jakby mogła jeszcze się uspokoić, jeśli będę miała szczęście – ale potem następuje kolejne szarpnięcie, gwałtowniejsze od poprzedniego, i jej oczy otwierają się nagle w oburzonym szoku, twarz wykrzywia gwałtowny płacz z głodu i rozdrażnienia.

– Ciii – mruczę, wyciągając ją, ciepłą i szarpiącą się, z kokona kocyków i zabawek. – Cii… wszystko w porządku, skarbie, wszystko w porządku, malutka. Nic się nie stało.

Ma szerokie źrenice, jest zła, uderza swoją małą, wściekłą twarzyczką w moją pierś, a ja rozpinam guziki koszuli i czuję już spowszedniałą, choć nadal dziwną, falę napływającego mleka.

Kiedy mała je, rozlega się kolejne uderzenie i trzask, a potem gwizdek, i zaczynamy powoli wyjeżdżać ze stacji, perony za oknem zmieniają się w bocznice, a potem w domy, aż końcu w pola i słupy telegraficzne.

Te widoki są tak znajome, że aż zapiera mi dech. Londyn, przez te wszystkie lata, kiedy tam mieszkam, nieustannie się zmienia. Podobnie jak Freya, która z dnia na dzień jest inna. Tu się otwiera sklep, tam pub. Wyrastają budynki – The Gherkin, The Shard – na kawałku nieużytków rozciąga się supermarket, a apartamentowce rosną jak grzyby po deszczu, wyłaniają się nocami z wilgotnej ziemi i popękanego betonu.

Ale ta trasa, ta podróż – w ogóle się nie zmieniła.

Jest i spalony wiąz.

Jest i walący się bunkier z czasów II wojny światowej.

Jest i rozchwiany mostek, koła pociągu dudnią głucho ponad próżnią.

Zamykam oczy i znów jestem w przedziale z Kate i Theą, śmieję się, podczas gdy one wciągają szkolne spódniczki na dżinsy, zapinają koszule i wiążą krawaty na letnich kamizelkach. Thea ma pończochy, pamiętam jak wciągała je na swoje niewiarygodnie szczupłe nogi, a potem sięgała pod regulaminową szkolną spódniczkę, żeby zapiąć podwiązki. Pamiętam mój gorący rumieniec na policzkach, kiedy mignęło mi jej udo i to jak odwróciłam wzrok, wyglądając na pola jesiennej pszenicy, a serce mi waliło, podczas gdy ona wyśmiała moją pruderię.

– Lepiej się pospiesz – rzuciła leniwie do Thei Kate. Była już ubrana, spakowała dżinsy i buty do walizki leżącej na półce bagażowej. – Zaraz dojedziemy do Westbridge, tam zawsze wsiada mnóstwo plażowiczów, nie chcesz chyba, żeby jakiś turysta dostał zawału.

Thea wystawiła tylko język, ale skończyła zapinać podwiązki i wygładziła sobie spódnicę, po czym wjechaliśmy na dworzec w Westbridge.

Rzeczywiście, tak jak przewidziała Kate, na peronie stała garstka turystów, a Thea jęknęła, kiedy pociąg się zatrzymał. Koło drzwi naszego przedziału znalazła się rodzina trojga plażowiczów – matki, ojca i małego chłopca w wieku około sześciu lat, który w jednej dłoni trzymał wiaderko i łopatkę, a w drugiej cieknącego loda czekoladowego.

– Znajdzie się miejsce dla trzech osób? – spytał jowialnie ojciec, otwierając drzwi, po czym wgramolili się do środka i zamknęli je za sobą. Mały przedział zrobił się nagle bardzo zatłoczony.

– Bardzo mi przykro – odezwała się Thea i zabrzmiało to szczerze. – Chętnie byśmy się podzieliły, ale moja koleżanka – wskazała na mnie – jest na jednodniowej przepustce, a w warunkach ma wpisany zakaz kontaktu z małoletnimi. Sąd był w tej kwestii bardzo precyzyjny.

Mężczyzna zamrugał, a jego żona zachichotała nerwowo. Chłopak nie słuchał, zajęło go ściąganie kawałków czekolady z koszulki.

– Myślę tu o państwa dziecku – dodała poważnie Thea. – Poza tym oczywiście Ariadne naprawdę nie chce wracać do poprawczaka.

– Obok jest pusty przedział – powiedziała Kate i widziałam, że starała się zachować poważną minę. Wstała i otworzyła drzwi na korytarz. – Bardzo mi przykro. Nie chcemy robić państwu kłopotu, ale myślę, że tak byłoby najlepiej dla bezpieczeństwa nas wszystkich.

Mężczyzna rzucił nam podejrzliwe spojrzenie, po czym wyprowadził żonę i synka na korytarz.

Po ich wyjściu Thea parsknęła śmiechem, nie czekając nawet na zamknięcie drzwi przedziału, ale Kate pokręciła głową.

– Nie dostaniesz za to punktu – powiedziała, krzywiąc się od powstrzymywanego śmiechu. – Nie uwierzyli ci.

– No weź! – Thea wyjęła papieros z kieszeni sweterka i zapaliła go, po czym zaciągnęła się głęboko, ignorując znaczek z zakazem palenia na oknie. – Przecież wyszli.

– Tak, ale tylko dlatego, że uznali cię za jakąś świruskę. To się nie liczy!

– Czy… to jakaś gra? – spytałam niepewnie.

Zapadła długa cisza.

Thea i Kate spojrzały po sobie i zobaczyłam, że znów komunikowały się ze sobą bez słów, jakby przebiegał między nimi jakiś elektryczny ładunek, jakby podejmowały decyzję, jak mi odpowiedzieć. A potem Kate się uśmiechnęła, słabym, niemal tajemniczym uśmiechem i nachyliła się ponad przerwą pomiędzy ustawionymi naprzeciw siebie siedzeniami. Była tak blisko mnie, że widziałam ciemne kreski na jej szaroniebieskich tęczówkach.

– To nie jest jakaś tam gra – powiedziała. – To najważniejsza gra. Gra Kłamstw.

Gra Kłamstw.

Przypomina mi się to teraz tak nagle i wyraźnie jak zapach morza oraz krzyk mew ponad Reach, aż nie mogę uwierzyć, że prawie o tym zapomniałam – o arkuszu, który Kate trzymała nad swoim łóżkiem, pokrytym tajemniczymi zapiskami jej skomplikowanego systemu punktowego. Tyle za nową ofiarę. Tyle za całkowitą wiarę. Dodatkowe punkty przyznawane za skomplikowane szczegóły albo przekonanie kogoś, kto już prawie cię przejrzał. Nie myślałam o tym od wielu lat, ale na swój sposób ciągle w nią gram.

Wzdycham, a potem patrzę na spokojną twarz ssącej Freyi, na jej pełne oddanie tej chwili. I nie wiem, czy dam radę. Nie wiem, czy zdołam wrócić.

Co się stało, że Kate wezwała nas tak nagle i pilnie w środku nocy? Do głowy przychodzi mi tylko jedna rzecz… I nie potrafię w to uwierzyć.

Gdy mój pociąg dojeżdża już do Salten, komórka pika mi po raz ostatni i wyciągam ją, myśląc że to Kate potwierdza moją podwózkę. Ale nie. To Thea.

Jadę.

Ciąg dalszy w wersji pełnej